YUHANNA’NIN

BIRINCI MEKTUBU

YUHANNA’NIN

BİRİNCİ MEKTUBU

Giriş

“Bizim taklit etmemiz gereken, Mesih’in denizde yürümesi değil,

normal günlük yürüyüşüdür.”

– Martin Luther

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Yuhanna’nın Birinci Mektubu bir aile fotoğraf albümü gibidir; Tanrı’nın imanlılardan oluşan ailesini tanıtır. Çocukların anne babalarına benzemesi gibi, Tanrı’nın çocukları da O’na benzerler. Bu mektup benzerlikleri açıklar. Bir insan Tanrı’nın çocuğu olduğunda, O’nun sonsuz yaşamını da alır. Bu yaşama sahip olanlar bunu açıkça gösterirler. Örneğin, İsa Mesih’i Rableri ve Kurtarıcıları olarak kabul ederler, Tanrı’yı ve imanlı kardeşlerini severler, O’nun buyruklarına uyarlar ve günah işlemeyi sürdürmezler. O halde bunlar, sonsuz yaşamın belirti-lerinden birkaçıdır. Yuhanna bu mektubu, bu ailesel özelliklere sahip olanların sonsuz yaşama da sahip olduklarını bilmeleri için yazmıştır (1Yu.5:13).

Yuhanna’nın Birinci Mektubu birçok yönden sıra dışıdır. Ne yazarın ne de hitap edilenlerin kimliği bellidir. Ama birbirlerini iyi tanıdıkları kuşkusuzdur. Bu güzel kitapla ilgili dikkati çeken diğer bir konu da son derece derin ruhsal ger-çeklerin kısa, basit cümlelerle ve az sayıda sözcük kullanılarak ifade edilmiş ol-masıdır. Derin gerçeklerin karmaşık cümlelerle ifade edilmesi gerektiğini kim iddia edebilir?

Yuhanna’nın Birinci Mektubu derin düşünmeye ve ciddi çalışmalara değer verir. Üslupta sık sık tekrarların olduğunu ve bu tekrarlar arasında çok az fark bulunduğunu görüyoruz. Anlamdaki bu küçük farklara dikkat edilmelidir.

II. KİTABIN YAZARI

1.Yuhanna’nın dışsal kanıtı erken tarihlere rastlar. Mektubun, İncil’in dördüncü kitapçığının yazarı Yuhanna’ya ait olduğunu düşünenler şunlardır: Irena-eus, İskenderiyeli Clement, Tertullian, Origen ve öğrenci Dionysius.

İbraniler’in yazarı gibi, 1.Yuhanna’nın yazarı da adından söz etmez. Ancak İbraniler’den farklı olarak, 1.Yuhanna’da kaynağa ilişkin ikna edici içsel kanıtlar vardır.

İlk dört ayet yazarın Mesih’i iyi tanıdığını ve O’nunla birlikte zaman geçirdi-ğini gösterir. Bu, kaynak konusundaki olasılıkları belirgin olarak indirger ve ki-tabın yazarının elçi Yuhanna olduğu konusundaki geleneksel düşünceyle uyuşur.

Bunu güçlendiren diğer bir etken ise, mektubun taşıdığı ve elçilere ait olan hitap tarzıdır: Yazar, yetkiyle ve yaşlı bir ruhsal önderin babacan şefkatiyle (“Yavrularım”) yazmaktadır.

Düşünce, kullanılan sözcükler (“Dayanın”, “ışık”, “yeni”, “buyruk”, “söz”) ve ifadeler (“sonsuz yaşam”, “hayatını vermek”, “ölümden yaşama geçmek”, “dün-yanın kurtarıcısı”, “günahları bağışlatan”, “kötülüğün işleri” ve diğerleri) Yu-hanna Kitabı ve Yuhanna’nın diğer iki mektubuyla uyum içindedir.

Benzer şekilde, hem Müjde’nin genelinde hem de bu mektupta, İbrani üslubunun özellikleri olan paralelliği ve basit cümle yapısını görmekteyiz. Kısacası, eğer Yuhanna Kitabı’nın yazarının elçi Yuhanna olduğunu kabul ediyorsak, bu mektubu yazanın da o olduğunu kabullenmekte zorlanmamalıyız.

III. TARİH

Bazıları Yuhanna’nın üç mektubunu da İ.S. 60 yıllarında, Romalılar yıkmadan önce Yeruşalim’den yazdığına inanır. İlk yüzyılın sonlarına doğru (İ.S. 80-95) yazıldığını kabul edenlerin sayısı ise daha fazladır. Mektupların babacan bir üslup içermesi, yaşlı elçi Yuhanna’nın toplulukta şu şekilde konuştuğunu düşünen eski gelenekle de uyum içindedir. “Yavrularım, birbirinizi sevin.”

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Yuhanna’nın mektuplarını yazdığı yıllarda Gnostisizm (Grekçe gnösis: Bilgi) adında bir tarikat vardı. Bu Gnostikler hem Hıristiyan olduklarını söylüyorlar hem de elçilerin öğrettiğinden daha üstün olan ek bir bilgiye sahip olduklarını iddia ediyorlardı. Kendilerinde olan daha derin “gerçekler”e ulaşamayan kişinin tam bir doyuma ulaşamayacağını öne sürüyorlardı. Bazıları da insan olan İsa’nın Tanrı olamayacağını öğretmekteydi. İsa ile Mesih’in farklı olduğu kanısındaydılar. “Mesih,” vaftiz olurken İsa’ya gelen tanrısal bir varlıktı ve ölümünden önce, belki de Getsemani bahçesindeyken, İsa’yı terk etmişti. Onlara göre İsa ölmüş, ama Mesih ölmemiştir. Michael Green’in de dediği gibi: “Göksel Mesih’in insan be-deni ile kalıcı bir ilişkiye geçip, toprak olamayacak kadar kutsal ve ruhsal olduğu” iddiasındaydılar. Kısacası beden almayı, İsa’nın Mesih oluşunu ve İsa Mesih’in hem Tanrı hem de insan oluşunu reddediyorlardı. Yuhanna bu kişilerin gerçek Hıristiyan olmadıklarını fark edip okuyucularını, Gnostikler’in gerçek Tanrı ço-cuklarının özelliklerine sahip olmadıklarını göstererek, uyarıyordu.

Yuhanna’ya göre bir insan ya Tanrı’nın çocuğudur ya da değildir, ikisinin ortası olamaz. O nedenle bu mektup: Işık ve karanlık, sevgi ve nefret, gerçek ve yalan, ölüm ve yaşam, Tanrı ve Şeytan gibi zıt kavramlarla doludur. Aynı zamanda elçinin insanları alışkanlıklarına bakarak tanımlamayı sevdiğini de fark ederiz. Örneğin, Hıristiyan olanla olmayan arasında ayrım yaparken, tek bir günaha bakarak karar vermez. O kişinin sahip olduğu özelliklere de bakar. Bozuk bir saat bile 24 saatte iki kez doğru zamanı gösterir. Dolayısıyla, bir Hıristiyan da günlük davranışlarında kutsal ve adil olduğundan, Tanrı’nın çocuğu olarak tanınır. Yuhanna, “bilme” sözcüğünü sık sık kullanır. Gnostikler gerçeği bildiklerini iddia ediyorlardı, ancak Yuhanna burada Hıristiyan inancının kesin olarak bilinen ger-çeklerini dile getiriyordu. Tanrı’yı ışık (1:5), sevgi (4:8-16), gerçek (5:6) ve yaşam (5:20) olarak tanımlar. Bu, Tanrı’nın Kişiliği olmadığı değil, bu dört be-reketin kaynağı olduğu anlamına gelir. Yuhanna aynı zamanda Tanrı’nın adil (2:29-3:7), pak (3:3) ve günahsız (3:5) olduğunu da belirtir.

Yuhanna basit sözcükler kullanmış olsa da, açıkladığı düşünceler bazen anlaşılmasını güçleştirecek kadar derindir. Bu kitabı okurken, Rab’bin sözünün anlamını kavramamız ve açıkladığı gerçeklere itaat etmemiz konusunda bize yardım etmesi için O’na dua etmeliyiz.

ANA HATLAR

I. ÖNSÖZ: İMANLILARIN BİRLİKTELİĞİ (1:1-4)

II. BİRLİKTELİĞİ SÜRDÜRME YOLLARI (1:5 - 2:2)

III. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ: İTAAT VE SEVGİ (2:3-11)

IV. TOPLULUKTA BÜYÜMENİN EVRELERİ (2:12-14)

V. TOPLULUKTAKİ İKİ TEHLİKE: DÜNYA VE SAHTE ÖĞRETİ YAYAN KİŞİLER (2:15-28)

VI. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ (DEVAM): ADALET, SEVGİ VE SEVGİNİN GETİRDİĞİ GÜVEN (2:29 - 3:24)

VII. DOĞRU İLE YANLIŞI AYIRMA GEREKSİNİMİ (4:1-6)

VIII. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ (DEVAM) (4:7 - 5:20)

A. Sevgi (4:7-21)

B. Sağlam Öğretiş (5:1a)

C. Sevgi ve Bunun Sonucu Olan Güven (5:1b-3)

Ç. Dünyayı Yenen İman (5:4-5)

D. Sağlam Öğretiş (5:6-12)

E. Sözün Sağladığı Güvence (5:13)

F. Duadaki Güven (5:14-17)

G. Ruhsal Gerçeklerin Bilinmesi (5:18-20)

IX. SON ÇAĞRI (5:21)

YORUM

I. ÖNSÖZ: İMANLILARIN BİRLİKTELİĞİ (1:1-4)

1:1   Gerçek birliktelik konusundaki öğretinin temelinde Rab İsa Mesih’in kişiliği vardır. O’nunla ilgili yanlış görüşlere sahip olanların arasında gerçek bir birliktelik olamaz. İlk iki ayet O’nun sonsuzluğunu ve beden alışını öğretmekte-dir. Sonsuzluklar boyunca Baba Tanrı’yla birlikte olan İsa, gerçek bir insan olarak dünyaya gelmiştir. Beden almış olduğuna ilişkin kanıtlar şunlardır: Elçilerin O’nu işitmesi, gözleriyle görmeleri, O’nu izlemeleri ve O’na dokunmalarıdır. Ya-şam Sözü geçici bir düş değil, beden almış, gerçek bir Kişi’ydi.

1:2   İkinci ayet, Baba’yla birlikte olup … sonsuz Yaşam olarak ifade edilen İsa Mesih’in beden aldığını ve elçiler tarafından görüldüğünü doğrulamaktadır.

Yazarı bilinmeyen aşağıdaki sözler, bu iki ayetin yaşamlarımızdaki önemini vurgulamaktadır:

Sonsuz yaşam bilgimin, filozof ve teologların spekülasyonlarına değil, O’nu işiten, gören, izleyen ve bedenine dokunanların kusursuz tanıklığına dayandığı için seviniyorum. Sonsuz Yaşam güzel bir düş değil, dikkatle izlenip kaydedil-miş sağlam gerçeklerdir.

1:3   Elçiler bu harika haberi gizlememişlerdi ve bizim de gizlemememiz gerekir. Gerçek birlikteliğin temelinin buna dayandığını fark etmiş ve açıkça duyurmuşlardı. Elçilerin tanıklığını kabul eden herkesin Baba’yla ve Oğlu İsa Mesih’le, elçilerle ve tüm imanlılarla paydaşlığı vardır. Günahlıların, Baba Tanrı ve Oğlu İsa Mesih’le paydaşlığı olması ne kadar harika bir şey! Burada belirtil-mek istenen gerçek de budur.

Oğlu İsa Mesih. İsa ve Mesih aynı kişidir ve bu kişi Tanrı’nın Oğlu’dur. İsa, O’na doğumunda verilen addır ve O’nun mükemmel insanlığını yansıtır. Mesih, O’nun Tanrı tarafından meshedildiğini ifade etmektedir. Dolayısıyla İsa Mesih adıyla, O’nun hem insanlığına hem de tanrısal yönüne tanıklık etmiş oluyoruz. İsa Mesih hem tam olarak Tanrı hem de tam olarak İnsan’dır.

1:4   Yuhanna paydaşlık konusuna sevincimiz tam olsun diye değinmektedir. Yuhanna dünyanın insana gerçek ve kalıcı bir sevinç sağlayamayacağını bili-yordu. Bu sevinç ancak Rab’le doğru bir ilişkiden kaynaklanabilir. Bir insanın Tanrı ve Rab İsa ile doğru bir beraberliği varsa, dünyasal olayların bozamayacağı derin bir sevinci de olacaktır. Şairin dediği gibi; “ Sevinç şarkılarının kaynağı, cennettedir.”

II. BİRLİKTELİĞİ SÜRDÜRME YOLLARI (1:5 - 2:2)

1:5   Paydaşlık iki ya da üç kişinin benzer şeyleri paylaştığı bir durumdur. Bir tür ortaklıktır. Yuhanna şimdi okuyucularına, Tanrı’yla paydaşlığın gerektirdiği konuları anlatmaktadır. Bunu yaparken de Rab İsa’nın dünyadayken vermiş ol-duğu öğretişlere başvurmaktadır. Rab’bin tümüyle aynı sözcükleri kullandığı belirtilmemiş olsa da öğretisinin özü, Tanrı’nın ışık olduğu ve O’nda hiç ka-ranlık olmadığı yönündedir. Bununla anlatılmak istenen, Tanrı’nın tümüyle kutsal, adil ve pak olduğudur. Tanrı hiçbir günaha farklı gözle bakamaz. Hiçbir şey O’ndan gizlenemez. “Kendisine hesap vereceğimiz Tanrı’nın gözü önünde her şey çıplak ve açıktır” (İbr.4:13).

1:6   Bir kişinin Tanrı’yla paydaşlığının olması için saklı bir günahının olmaması gerekir. Nasıl ki bir odada ışık ve karanlık aynı anda bulunamazsa, insanın yaşamında da aynı anda bulunması olanaksızdır. Bir insan karanlıkta yü-rüyorsa, Tanrı’yla paydaşlığı yok demektir. O’nunla paydaşlığının olduğunu söyleyip de sürekli karanlıkta yürüyen kişi hiçbir zaman kurtulmamıştır.

1:7   Öte yandan ışıkta yürüyen kişinin, Rab İsa ve diğer imanlılarla paydaş-lığı olabilir. Burada, Yuhanna’ya göre bir insan ya ışıkta ya da karanlıktadır. Eğer ışıktaysa Tanrı’nın ailesinin bir üyesidir. Karanlıktaysa Tanrı’yla paydaşlığı yok demektir, çünkü Tanrı’da karanlık yoktur. Işıkta yürüyenlerin, yani Hıristiyanların birbirleriyle paydaşlıkları vardır ve İsa’nın kanı onları her günahtan arın-dırır. Tanrı’nın bağışlaması Oğlu’nun Golgota’da akıtılan kanına dayanmaktadır. Kan, Tanrı’ya günahları bağışlayabileceği adil bir temel sağlamıştır ve bu, bir ilahide şöyle belirtilir; “Kan asla gücünü yitirmeyecektir.” Bizi kalıcı bir şekilde temizleyecek etkiye sahiptir. Elbette bağışlanmadan önce imanlının itirafta bu-lunması gerekir ve Yuhanna 9’uncu ayet de bu konuya değinmektedir.

1:8   Tanrı’yla paydaşlık kendimizle ilgili gerçeği kabul etmemizi gerektirir. Örneğin, günahlı bir yapımızın olduğunu reddetmek, kendimizi aldatmak ve gerçekçi olmamak anlamına gelir. Yuhanna’nın günah (8’inci ayet) ve günahlar (9’uncu ayet) arasında ayrım yaptığına dikkat edin. Günah kötü ve bozuk olan yapımıza göndermede bulunmaktadır. Günahlar da yaptığımız kötülükleri işaret eder. Aslında kendi doğamız, yaptığımız tüm kötülüklerden daha kötüdür. Ancak Rab’be hamt olsun ki, Mesih günahımız ve günahlarımız için ölmüştür.

İman etmek günahlı doğamızın yok olması anlamına gelmez. Yeni, tanrısal bir doğanın, içimizdeki günaha karşı zafer kazanmamızı sağlayacak bir güçle yüre-ğimize ekilmesi anlamındadır.

1:9   Tanrı’yla ve diğer imanlılarla günlük paydaşlığımızı sürdürebilmemiz için günahlarımızı itiraf etmemiz gerekir. Düşüncelerimizle ve eylemlerimizle yapmamız gerekeni yapmayarak işlediğimiz günahları, gizli ve açık günahlarımızı itiraf etmeliyiz. Günahlarımızı Tanrı’nın önüne getirip teker teker anlatmalı ve terk etmeliyiz. Evet, gerçek itiraf günahları terk etmeyi içerir: “Günahlarını giz-leyen başarılı olmaz, itiraf edip bırakansa merhamet bulur” (Özd.28:13).

Bunları yaptığımız zaman güvenilir ve adil olan Tanrı’nın bizi bağışlayaca-ğını düşünebiliriz. O, bizi bağışlayacağına dair söz vermiştir ve sözü güvenilirdir. Adildir, çünkü Rab İsa’nın çarmıhtaki eyleminde bağışlamak için sağlam bir te-mel bulunur. Bu yalnızca bizim bağışlanmamızı sağlamakla kalmaz, aynı za-manda bizi her kötülükten arındırır.

Yuhanna’nın sözünü ettiği bağışlama, mahkemedeki bağışlanmaya değil, aile içindeki bağışlamaya örnek olarak gösterilebilir. Mahkemelerdeki bağışlamada,

günahlının Rab İsa Mesih’e iman ettiğinde kavuştuğu, günahların cezasından kurtulma olayı söz konusudur. Bunu sağlayan Yargıç konumunda ise, Tanrı bu-lunmaktadır. Peki, kişinin iman ettikten sonra işlediği günahların durumu ne olacak? Günahların cezasını düşünürsek, bedeli Rab İsa tarafından çarmıhta ödenmiştir. Ancak, Tanrı’nın ailesindeki beraberliği dikkate aldığımızda, günah işleyen kutsalın, aile içinde Babası’nın affına gereksinimi vardır. Bunu ise güna-hını itiraf ederek elde eder. Mahkemedeki bağışlamaya geçmiş, bugünkü ve ge-lecek tüm günahlarımızın cezasının ödenmesi için bir kez gereksinim duyarız. Ancak, Babamız tarafından bağışlanmaya tüm Hıristiyan yaşamımız boyunca gereksinimimiz vardır.

Günahlarımızı itiraf ettiğimizde bağışlanacağımızı söyleyen Tanrı sözünün yetkisine inanmalıyız. Eğer O bizi bağışlıyorsa, bizim de kendimizi bağışlamaya istekli olmamız gerekir.

1:10   Son olarak da Tanrı’yla paydaşlığımızın olabilmesi için günahlı eylemlerde bulunduğumuzu inkâr etmemeliyiz. Tanrı herkesin günah işlediğini söylüyor. Bunu reddetmek, Tanrı’yı yalancı durumuna düşürmek olur. Bu, O’nun sözüne karşı gelmek ve Rab İsa’nın acı çekerek ölmesinin nedenini tümüyle reddetmek anlamına gelir.

Böylece, Tanrı’yla paydaşlığın günahsız bir yaşamı şartı koşmadığını, ancak tüm günahlarımızın O’nun önüne getirilip, itiraf edilip terk edilmesini gerektirdiğini görüyoruz. Yani, saklanmadan ya da ikiyüzlülüğe sapmadan açık ve dürüst olmamız gerekmektedir.

2:1   Yuhanna bize Tanrı’nın Kendi halkı için olan yetkin standardını ve başarısızlık durumundaki lütfunu açıklıyor. Yavrularım sözcüğüyle Tanrı’nın ailesinin tüm bireyleri kastedilmekte ve Tanrı’nın mükemmel standardı şu sözlerle açıklanmaktadır: Bunları size günah işlemeyesiniz diye yazıyorum. Tanrı mü-kemmel olduğundan, Kendi halkı için belirlediği standart da mükemmelliktir. Bunun yerine şu sözleri söyleyemezdi: “Bunları size mümkün olduğunca az gü-nah işlemeniz için yazıyorum.” Tanrı en küçük günahı bile görmezlikten gelemez ve bu nedenle bizim için mükemmelliği hedeflemektedir. Rab İsa da zina yapar-ken yakalanan kadına olan davranışında aynı örneği izlemektedir: “Ben de seni yargılamıyorum, git ve artık günah işleme.”

Rab aynı zamanda bizi de tanımaktadır. Topraktan yaratıldığımızı bilir ve başarısızlıklarımızda lütfuyla destek olur. Bu şöyle ifade edilir: “Ama içimizden biri günah işlerse, adil olan İsa Mesih bizi Baba’nın önünde savunur.” Savunmayı yapan kişi ya da avukat, yardıma gereksinimi olan kişinin tarafında olur. Günah işlediğimizde de Rab İsa bizim için bunu yapar. Kendisiyle olan beraberliğimizi yeniden düzene sokmak için hemen bize koşar. Özellikle şunun söylenmediğine dikkat edin: “Eğer birisi günahlarını itiraf ederse...” Avukatımız olan Rab, bizi günahımızı itiraf edip terk etme noktasına getirmeye çalışır.

Bu ayette gözden kaçırmamamız gereken önemli bir nokta daha vardır. Şöyle deniyor: “Ama içimizden biri günah işlerse, adil olan İsa Mesih bizi Ba-ba’nın önünde savunur.” Burada şuna dikkat edin! Tanrı’nın değil, Baba’nın önünde denmektedir. Günah işlesek de O hâlâ Babamız’dır. Bunun bize anım-sattığı kutsal gerçek şudur: İmanlının yaşamındaki günah beraberliği bozar, ama ilişkiyi sonlandırmaz. Bir insan yeniden doğduğunda Tanrı’nın çocuğu olur. Bu noktadan itibaren Tanrı o kişinin Babası’dır ve bu ilişkiyi hiçbir şey etkileyemez. Doğum, geri dönüşü mümkün olmayan bir olaydır. Bir oğul babasını utandırabi-lir, ama doğmuş olduğu için oğulluğu devam eder.

Savunucumuzun adil olan İsa Mesih olduğuna dikkat edin. Adil bir savunucuya sahip olmak güzel bir şeydir. Şeytan bir imanlıyı suçladığında, Rab İsa Golgota’da tamamlamış olduğu işi gösterip şöyle diyebilir: “Bunu benim hesabıma yaz.”

2:2   Rab İsa yalnız savunucumuz değil, aynı zamanda günahlarımızı bağış-latan kurbandır. Başka bir deyişle, bizim için ölerek bizi günahın köleliğinden özgür kılmış ve Tanrı’yla olan ilişkimizi düzeltmiştir. Mesih adaletin gerektirdi-ğini yapmış olduğundan, Tanrı bize merhamet gösterebilir. Avukat genelde mü-vekkilinin suçları için bir ödemede bulunmaz. Ancak, Rabbimiz bunu yapmıştır. Hepsinden önemlisi, bu ödemeyi yapmak için kendini feda etmiştir.

Yuhanna, O’nun yalnız bizim günahlarımızı değil, bütün dünyanın günahlarını da bağışlattığını ekler. Bu, tüm dünyanın kurtulduğu anlamına gelmez. Ancak bu, Rab İsa’nın işinin tüm dünyayı kurtarmaya yeterli olduğu, ama yal-nızca O’na iman edenler için etkin olduğu anlamına gelir. O’nun kurtarış işi her-kes için yeterli olduğundan, Müjde tüm dünyaya sunulabilir. Tüm insanlar oto-matik olarak kurtulabilecek olsalardı, İncil’i onlara duyurmaya gerek kalmazdı.

Çarmıhın üst tarafına asılan levhanın üstündeki yazının hem Tanrı’nın seçilmiş halkının dili olan İbranice, hem de o sırada yaygın olan Grekçe ve Latince ola-rak yazılmış olması ilginçtir. Bu şekilde tüm dünyaya İsa Mesih’in her yerde herkes için yeterli bir Kurtarıcı olduğu duyurulmuş oluyordu.

III. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ: İTAAT VE SEVGİ (2:3-11)

2:3   Yuhanna bu ayette inanlılar topluluğundaki kişilerin özelliklerini açıklamaya başlıyor. Bu özelliklerden ilki itaattir. Eğer içimizde O’nun isteğini yapma arzusu varsa, Tanrı’yla olan ilişkimize güvenebiliriz. Bu ayetler kuşkusuz, Tanrı hakkında çok şey bildiğini iddia eden, ama Rab’bin buyruklarını yerine getirme konusunda istekli olmayan Gnostikler’e yöneliktir. Yuhanna böyle bir bilginin boş ve geçersiz olduğunu gösteriyor.

Yuhanna imanlının itaatini şu şekillerde ifade ediyor: O’nun buyruklarını yerine getirmek (3’üncü ayet), O’nun sözüne uymak (5’inci ayet) ve O’nun yürüdüğü yolda yürümek (6’ncı ayet). Bu kesin bir ilerlemeyi ifade eder. O’nun buyruklarını yerine getirmek, Rab İsa’nın Yeni Antlaşma’daki öğretişlerine itaat etmek demektir. O’nun sözüne uymak yalnızca yazılı olanlara itaat değil, aynı zamanda O’nu hoşnut edeceğini bildiğimiz şeyleri yapma arzusu duymaktır. O’nun yürüdüğü yolda yürümek de Tanrı’nın kendi halkı için belirlediği stan-dardın ifadesidir; yani İsa gibi yaşamaktır.

2:4   Yuhanna Hıristiyan yaşamının Tanrı’nın isteğine kusursuz bir itaati gerektirdiğini değil, Hıristiyanların O’nun buyruklarını yerine getirmeye ve O’nu hoşnut eden şeyleri yapmaya sürekli istek duymaları gerektiğini belirtmektedir. Yuhanna, kişinin yaşamının genel gidişine bakıyor. Eğer bir kişi Tanrı’yı tanıdı-ğını söylediği halde O’nun buyruklarını yerine getirmiyorsa, onun gerçeği söylemediği açıktır.

2:5   Öte yandan O’nun sözüne uyduğumuzda, Tanrı’nın sevgisi bizde yet-kinleşmiş olur. Tanrı’nın sevgisi bizim O’na olan değil, O’nun bize olan sevgi-sine göndermede bulunmaktadır. Yani Tanrı’nın sevgisi, biz O’nun sözüne uy-duğumuzda amacına ulaşarak O’na olan itaatimizi ortaya çıkartarak sonuca ulaşmaktadır.

2:6   Dolayısıyla, Tanrı’da yaşıyorum diyen, Rab İsa’nın yürüdüğü yolda yürümelidir. O’nun İncil’de açıklanan yaşamı örneğimiz ve rehberimizdir. Bu, bizim kendi gücümüz ya da enerjimizle değil, ancak Kutsal Ruh’un gücüyle sür-dürmemiz mümkün olan bir yaşamdır. Bize düşen sorumluluk, yaşamlarımızı tam anlamıyla O’na adamak ve O’nun içimizde etkin olmasına izin vermektir.

2:7   Gerçek bir imanlının diğer bir özelliği de kardeşlerine duyduğu sevgidir. Yuhanna bunun yeni bir buyruk olmadığını, başlangıçtan beri kabul ettikleri eski bir buyruk olduğunu söylüyor. Yani, Rab İsa öğrencilerine birbirlerini sev-meleri gerektiğini görevinin başlangıcında öğretmişti.

Gnostikler hep kendi öğretişlerinin yeni olduğunu öne sürüyorlardı. Ancak elçi okuyucularından, duydukları her şeyi, Rab İsa’nın yeryüzündeyken öğrettiklerinin ışığında sınamalarını istiyor. Başlangıçta olandan uzaklaşma tehlikesi her zaman vardır.1

2:8   Bu yalnızca eski bir buyruk değil, aynı zamanda da yeni bir buyruktur. Rab İsa yeryüzündeyken öğrencilerine yalnızca birbirlerini sevmeyi öğretmedi. O, anlatmak istediği şeyi aynı zamanda canlı bir örnekle de gösterdi. O’nun yaşamı başkalarına olan sevgisiyle ayırt ediliyordu. Dolayısıyla bu buyruk, kendisi yer-yüzündeyken Mesih’te gerçek olmuştur. Ancak, şimdi eski buyruğun bir an-lamda yenilendiği bir durum söz konusudur. Bu çağda, bu yalnızca Rab İsa’da değil, imanlılarda da gerçektir. Bu Hıristiyanlar eskiden tutku ve nefret içinde yaşayan imansız kişilerdi. Şimdi ise sevginin yüce yasasını yaşamlarında gös-termektedirler.

Bu şekilde, insanlar Müjde’nin ışığını benimsedikçe karanlık yok olmaktadır. Birçok kişi Mesih’e gelmediğinden karanlık henüz tümüyle yok olmamıştır. Ancak günahlılar parlayan gerçek ışık olan Mesih’e iman ettiklerinde kurtuluşa kavuşurlar ve diğer imanlıları da severler.

2:9-11   9-11’inci ayetlerde gerçek ve sahte sevgi arasındaki karşıtlığı görüyoruz. Bir kimse Hıristiyan olduğunu söylediği halde diğer gerçek Hıristiyanlardan nefret ediyorsa bu, o kişinin karanlıkta olduğunu gösterir. Bu son ifade söz konusu olanın imandan uzaklaşma olmadığını gösterir. O kişi önceden olduğu gibi kurtulmamış durumdadır. Öte yandan kardeşini seven, ışıkta yaşar ve başkasının tökezlenmesine neden olmaz. Bu, başkasının tökezlemesine yol açmayacağı anlamına gelebileceği gibi, kendisinin tökezlemeyeceği anlamına da gelebilir. Her iki yorum da doğrudur. Eğer bir Hıristiyan Rab’le yakın bir ilişki içindeyse, ışık onun yolunu aydınlatacak, sözleri ve yaşamı arasındaki uyum-suzluktan dolayı kimse suçlanmayacaktır. Gnostikler Tanrı’nın sözüne sadık ka-lanlardan nefret ediyorlardı. Yani onlar karanlıkta yürür ve nereye gittiğini bilmez. Çünkü karanlık gözlerini kör etmiştir.

Elçi şimdi sanki söz etmekte olduğu kardeş sevgisini betimler gibidir; Tan-rı’nın ailesinin bireylerine şefkatle seslenmektedir.

IV. TOPLULUKTA BÜYÜMENİN EVRELERİ (2:12-14)

2:12   Yuhanna bu ayette öncelikle tüm aileyi yavrularım sözcüğüyle kucaklar.2 Burada yaş ya da ruhsal gelişme söz konusu değildir. Yuhanna’nın bu sözcükle Rab’be ait olanların tümüne hitap ettiği, ayetin diğer bölümünde anlaşılmaktadır; Çünkü Mesih’in adı uğruna günahlarınız bağışlandı. Bu, tüm Hıristiyanlar için geçerlidir. Günahlarımızın tümüyle bağışlandığını bilmek harika bir şeydir. Günahlarımızın Mesih’in adı uğruna bağışlandığına da dikkat edin. Tanrı Mesih’in hatırı için günahlarımızı bağışlamaktadır.

2:13   Babalar, başlangıçtan beri var Olan’ı tanıyanlar olarak tanımlanır. Bu kişiler Tanrı’nın Oğlu’yla paydaşlığın tadını bilen ve bundan dolayı doyum bulmuş olan olgun imanlılardır. Ruhsal ailedeki gençler ise enerjileri ve mücadele güçleriyle tanımlanırlar. Bu, düşmanla mücadele dönemidir. Gençler kötü olanı yendiler, çünkü zaferin sırrının “kendilerinde değil, onlarda yaşayan Mesih’te” olduğunu öğrendiler. Çocuklar henüz yeni iman edenlerdir. Bunlar fazla bir şey bilmeseler bile Baba’yı tanımaktadırlar.

2:14   Yuhanna tekrar babalara hitap ederken ilk söylediğini yinelemektedir. Bunun nedeni ruhsal olarak olgunlaşmış olmalarıdır. Gençlerin Rab’de ve O’nun gücünde güçlü oldukları yeniden belirtiliyor. Tanrı’nın sözü içlerinde yaşadığı için kötü olanı yenmişlerdir. Rab İsa çölde Kutsal Kitap’tan alıntılar yaparak Şeytan’ı yenmişti. Bu, sürekli olarak Kutsal Kitap’tan beslenmenin önemini ve Şeytan’ın saldırılarını püskürtme konusundaki gerekliliğini vurgulamaktadır.

V. TOPLULUKTAKİ İKİ TEHLİKE: DÜNYA VE SAHTE ÖĞRETİ YAYAN KİŞİLER (2:15-28)

15-17’nci ayetlerde dünyaya ve sahte düzenlerine karşı sert bir uyarıda bulunuluyor. Bu uyarı öncelikle dünyanın daha çekici geldiği gençlere yönelik gibi gözükse de, Rab’bin halkının tamamına yöneliktir. Dünya burada yaşadığımız gezegen ya da çevremizdeki doğa olarak düşünülmemelidir. Dünya sözcüğüyle belirtilmek istenen, insanların Mesih’e dayanmadan mutlu olmak için kurdukları sistemdir. Bu operayı, sanatı, kültürü, eğitimi, kısacası Rab İsa’nın sevilmediği her ortamı içerebilir. Birisi bunu şöyle tanımlamıştır: “Yanlış ilkeler üzerine ku-rulan, temel arzular, sahte değerler ve bencillikten oluşan insan toplumu.”

2:15-16   Bu ayetlerde dünyayı da dünyaya ait şeyleri de sevmememiz belirtilmektedir, çünkü dünyaya olan sevgi Baba’ya olan sevgi ile uyuşmamaktadır. Dünyaya ait olan şeylerin, benliğin tutkuları, gözün tutkuları ve maddi ya-şamın verdiği gurur olduğu belirtilmektedir. Benliğin tutkuları günahlı doğa-mızdan kaynaklanan bedensel isteklere göndermede bulunmaktadır. Gözün tut-kuları gördüklerimizden kaynaklanan kötü isteklerdir. Maddi yaşamın verdiği gurur ise, kendini yüceltmeye yönelik, kutsal olmayan tutkudur. Dünyasallığın bu üç öğesi, Havva’nın günahında resmedilir. Meyve, yemek için iyiydi; bu benliğin tutkusuydu. Göze hoş görünüyordu; bu gözün tutkusuydu. Bilgelik kazanmak için arzulanan bir meyveydi; bu da maddi yaşamın verdiği gururu tanımlar.

Şeytan’ın Mesih’e, bedenin de Ruh’a karşı olması gibi, dünya da Baba’ya karşıdır. Arzu, tutku ve hırs Baba’dan değil, dünyadan kaynaklanır. Dünyasal olmak, geçici şeyleri sevmek demektir. İnsan yüreği bu tür şeylerde asla doyum bulamaz.

2:17   Dünya da dünyasal tutkular da geçer. Akıllı insanlar batmakta olan bir bankaya para yatırmazlar. Akıllı inşaatçılar, zemini sağlam olmayan bir yere bina yapmazlar. Bu dünyaya yoğunlaşmak, Titanik’teki sandalyeleri düzeltmeye benzer. Dolayısıyla, bilge insanlar geçmekte olan bir dünya için yaşamazlar. Ama Tanrı’nın isteğini yerine getiren sonsuza dek yaşar. Bizi geçici şeylere yönelmekten kurtaran, Tanrı’nın isteğidir. Bu ayet, büyük müjdeci D.L. Moody’nin de en sevdiği ayetti, hatta öldüğünde mezar taşına da yazılmıştır. “Tanrı’nın istediğini yerine getiren sonsuza dek yaşar.”

2:18   İmanlı grupların diğer bir sınavı da öğretiyle ilgilidir. Konunun başında Mesih’e yeni iman edenler sahte öğretmenlere karşı uyarılırlar. Gençler Mesih Karşıtı’nın yalanlarına daha kolay kanarlar. Yuhanna’nın okuyucularına, Me-sih’in gelişinden önce Mesih olduğunu iddia eden bir Mesih Karşıtı’nın geleceği öğretilmişti. Yaklaşan olayların önce belirtilerinin ortaya çıkması gibi, Mesih Karşıtı’ndan önce de çok sayıda Mesih karşıtı türeyecektir. Bunlar sahte bir Mesih ile sahte bir İncil sunan sahte öğretmenlerdir. Günümüzde Mesih’i redde-den çok sayıda tarikatın ortaya çıkmış olması, Kurtarıcı’nın dönüşünün yaklaştı-ğının işaretidir.

2:19   Bu sahte öğretmenler, bir zamanlar elçilerle birlikte olan ve Hıristiyan olduklarını söyleyen kişilerdi. Ancak, yürekleri gerçek imanlılarla birlikte değildi ve topluluktan çıkarak da bunu göstermiş oldular. Bizden olsalardı bizimle kalırlardı. Bundan, gerçek imanın her zaman kalıcı olduğunu öğreniyoruz. Eğer biri gerçekten yeniden doğduysa, Rab için yaşamaya devam edecektir. Bu, sona kadar dayandığımızda kurtulduğumuz anlamına gelmez, tam tersine gerçekten kurtulmuş olanlar sona kadar dayanırlar. Sahte öğretmenlerin ayrılmaları hiç-birinin bizden olmadığını ortaya çıkardı.

2:20   Bu kez de şu soru ortaya çıkmaktadır: “Genç bir imanlı gerçek ile sahte olanı nasıl ayırabilir?” Biz kutsal olan tarafından meshedildik, dolayısıyla bilgiliyiz. Meshetme, Kutsal Ruh’a göndermede bulunmaktadır ve kutsal olan-dan, yani Rab İsa Mesih’ten kaynaklanmaktadır. Bir kimse kurtuluş bulduğunda Kutsal Ruh’u alır ve O da imanlının gerçeği sahtesinden ayırt edebilmesini sağlar. Yuhanna genç okuyucularına, “hepiniz bilgilisiniz”3 derken, onların her şeyi bildiğini kastetmez. Onlar mükemmel bir bilgiye değil, doğru ile yanlışı ayırt etme yeteneğine sahiptir. Dolayısıyla genç ya da yeni iman etmiş olanlar bile, kurtulmamış bir filozofun anlayamadığı tanrısal şeyleri ayırt etme yeteneğine sahiptir. Gerçek bir Hıristiyan’ın görüş açısı, dünyasal kişilerinkinden çok daha geniştir. Fiziksel dünyada doğan bir bebek, insan ırkının tüm yetenekleriyle do-natılmış durumdadır. Gözleri, elleri, ayakları ve beyni vardır. Bunlara daha sonra sahip olmaz. Organlar zamanla büyüyüp gelişse de, kişi bunlara zaten baştan sa-hiptir.

Bir insan yeniden doğduğunda da böyle olmaktadır. Geliştirmek için sonsuz fırsatları olacaksa da, sahip olacağı tüm yeteneklere o anda sahip olur.

2:21   Yuhanna, okuyucularına gerçeği bilmedikleri için değil, gerçeği doğ-rulamak ve onlara hiçbir yalanın gerçekle ilgisi olmadığını anımsatmak için yazdı. Gnostikler Tanrı sözüne karşıt, dolayısıyla da sahte öğretişler yayıyorlardı. Öğretişlerinin temelini oluşturan asıl yalanları, İsa’nın Mesih olduğunu yadsı-malarıydı. Girişte de belirttiğimiz gibi, İsa’nın yalnızca bir insan olduğunu, Me-sih’in de vaftizde O’na geldiğini öğretiyorlardı. Bu, bugünkü bazı tarikatların da kullandığı en büyük yalandır. Kutsal Kitap, Yeni Anlaşma’daki İsa’nın Eski Antlaşma’daki RAB (Yehova) olduğunu vurgular. Mesih’in İsa’ya geldiğini söylemek doğru olamaz, çünkü zaten İsa, Mesih’tir.

2:22   Yuhanna, Rab İsa’nın tanrılığını yadsıyanın Baba’yı da yadsımış olacağını belirtir. Bazı insanlar Tanrı’ya tapınmaktan hoşlanırlar, ancak Rab İsa Mesih’le paydaşlıkta bulunmak istemezler. Elçi şöyle diyor: “Baba’yı ve Oğul’u yadsıyan Mesih karşıtıdır.”

2:23   Yuhanna 8:19 ve 42’nci ayetlerde İsa, Kendisini tanımayanların Ba-ba’yı da tanımayacağını belirtmektedir. Benzer şekilde Yuhanna, “Oğul’u yad-sıyanda Baba da yoktur; Oğul’u açıkça kabul edende Baba da vardır” der. Burada Baba ile Oğul arasındaki harika birliği görüyoruz. Oğul’a sahip olma-dıkça Baba’ya da sahip olamazsınız. Bu bildirinin, diğer inançlara mensup in-sanlar tarafından dikkatle ele alınması gereklidir.

2:24   Genç imanlıların sahte öğretmenlerden korunması için, başlangıçtan beri işittikleri sözün içlerinde yaşaması gerekmektedir. Bu, Rab İsa’nın ve tüm elçilerin öğretişlerine göndermede bulunmaktadır. En büyük güvencemiz Tanrı sözüne yakın olmaktır. Her şeyi, “Kutsal Kitap bu konuda ne diyor?” diyerek sı-namalıyız. Kutsal Kitap’a uymayan öğretiyi biz de reddetmeliyiz. Dr. Ironside şöyle derdi: “Yeniyse doğru değildir, doğruysa yeni değildir.”

2:25   Hıristiyan öğretisine bağlı kaldığımızda, imanımızın gerçek olduğunu kanıtlamış oluruz. Bu imanın vaadi sonsuz yaşamdır. Rab İsa’yı kabul ettiğimizde O’nun yaşamını, yani sonsuz yaşamı alırız ve bu yaşamla da yeni ve kuşkulu öğretileri sınayabiliriz.

2:26-27   Yuhanna genç imanlıları sahte öğretmenlere karşı uyarmak için yaz-

mıştı. Okuyucularının Rab İsa tarafından meshedildiklerini anımsadıkça, ileride olabileceklerden korkmuyordu. Daha önce de söz edildiği gibi, meshedilme Kutsal Ruh’u ifade eder. Bu ayette, Kutsal Ruh’un bizde kaldığını öğreniyoruz. Bu, Kutsal Ruh’un bir kez alındıktan sonra asla bizden ayrılmayacağına ilişkin olumlu bir ifadedir. Kutsal Ruh’u aldığımızdan kimsenin bir şey öğretmesine gerek yoktur. Bu, kilisede öğretmenlere gereksinim duymadığımız anlamına gel-mez. Tanrı, Efesliler 4:11’de dediği gibi, böyle öğretmenleri sağlayacaktır. Bu, imanlının Tanrı’nın gerçeğini öğrenmek için O’nun sözünden başka bir öğretiye gereksinim duymadığı anlamına gelir. Gnostikler bunlara ekleme yapılacak başka gerçekleri bildiklerini söylüyorlardı, ancak Yuhanna burada başka bir gerçeğe gerek olmadığını belirtmektedir. Elimizdeki Tanrı sözü, ilerlemek için yeterlidir!

2:28   Yuhanna Tanrı’nın ailesinin tüm üyelerine yavrularım diye hitap etmekte ve onlara; şimdi Mesih’te yaşayın ki, O göründüğünde cesaretimiz olsun, geldiğinde O’nun önünde utanmayalım demektedir. Buradaki bizler sözcüğüyle elçiler kastedilmektedir. Yuhanna’nın hitap ettiği inanlılar Rab’be sadık kalmazlarsa, onları Mesih’e yönelten elçiler de O göründüğünde utanç içinde kalacaklardı. Bu ayet, Müjde’ye yeni iman eden kişileri ruhsal açıdan desteklemenin ve onları izlemenin önemini vurgulamaktadır.

VI. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ (DEVAM): ADALET, SEVGİ VE SEVGİNİN GETİRDİĞİ GÜVEN (2:29 - 3:24)

2:29   Ailenin dördüncü özelliği doğruluktur. Tüm canlıların bedensel olarak kendi benzerlerini meydana getirdiklerini biliyoruz. Ruhsal dünyada da aynısı geçerlidir. Doğru olanı yapan herkes Tanrı’dan doğar. Tanrı doğru olduğun-dan, yaptığı her şey doğrudur, dolayısıyla O’ndan doğan herkes de doğrudur.

3:1   Tanrı’dan doğmuş olma düşüncesi Yuhanna’yı derinden etkiler; okuyu-cularının dikkatini, bizi Tanrı’nın ailesine getirmiş olan harika sevgiye çeker. Sevgi, bizi Tanrı’nın çocukları yapmadan da kurtarabilirdi. Tanrı’nın bize olan sevgisi, bizi çocukları olarak kabul edişinde sergilenmektedir. “Bakın, Baba bizi o kadar çok seviyor ki, bize ‘Tanrı’nın çocukları’ deniyor!”4

Günlük yaşamımızda dünya bizi Tanrı’nın çocukları olarak tanımaz. Dünyaya ait insanlar bizi ve davranış şeklimizi anlamaz. Dünya, İsa yeryüzüne geldiğinde O’nu bile anlamamıştı. “O, dünyadaydı, dünya O’nun aracılığıyla var oldu, ama dünya O’nu tanımadı. Kendi yurduna geldi, ama kendi halkı O’nu ka-bul etmedi.” Biz de Rab İsa’nın özelliklerine sahip olduğumuza göre, dünyanın bizi anlamasını bekleyemeyiz.

3:2   Anlaşılmış olsun ya da olmasın, şimdiden Tanrı’nın çocuklarıyız ve bu, bizi gelecekte bekleyen görkemin garantisidir. Ne olacağımız henüz bize gösterilmedi. Ne var ki, Mesih göründüğü zaman O’na benzer olacağımızı biliyoruz. Çünkü O’nu olduğu gibi göreceğiz. Bu, cennetteki İsa’ya bedensel olarak benzeyeceğimiz anlamına gelmez. Rab İsa kendi görünümünü koruyacak ve Golgo-ta’dan kalan izleri sonsuza dek taşıyacaktır. Kanımca her birimiz belli başlı özelliklerimizi koruyup o şekilde tanınacağız. Kutsal Kitap cennette herkesin birbirine benzer olacağını öğretmez. Ancak ahlâksal açıdan Rab İsa Mesih’e benzer olacağız. Günah, hastalık, pislik, acı ve ölüm gibi şeylerden kurtulmuş olacağız.

Peki bu harika dönüşüm nasıl tamamlanacak? Bunun için Mesih’e bakmamız yeterlidir. Çünkü O’nu olduğu gibi göreceğiz. Dünyadaki yaşamımızda Tanrı sözüne iman ederek O’na baktıkça Mesih’e benzeme süreci devam etmektedir. O’nu olduğu gibi gördüğümüzde bu olay tamamlanmış olacak, çünkü O’nu görmek O’na benzer olmak demektir.

3:3   Mesih’i görüp O’na benzer olma umuduna sahip olan herkes, Mesih pak olduğu gibi kendini pak kılar. Mesih’in dönüşünün yakın olmasının imanlının yaşamında kutsallaştırıcı bir etkisinin olduğu, Hıristiyanların yıllardır kabul ettiği bir gerçektir. İnanlı, Mesih döndüğünde yapmak istemeyeceği şeyi bugün de yapmak istemez. “Mesih pak olduğu gibi kendini pak kılar” sözüne dikkat edin. “Mesih kendisini pak kılar” demiyor. Rab İsa hiçbir zaman kendisini pak kılmadı, çünkü zaten paktır. Bu bizim için yavaş yavaş gerçekleşen bir süreç iken, O’nun için bir gerçektir.

3:4   Kendini pak kılmanın karşıtı dördüncü ayette geçer. “Günah işleyen, yasaya karşı gelmiş olur. Çünkü günah demek, yasaya karşı gelmek demektir.” İşleyen, yapan demektir (Yunanca’da poirö). Geniş zaman kipiyle an-latılan davranış, devamlı bir davranışı ifade eder. Yasanın olmadığı yerde de gü-nahlı olmak mümkündür. Adem’le Musa arasındaki dönemde, Tanrı’nın yasasının verilmediği zamanlarda da dünyada günah vardı. Günah demek, yasaya karşı gelmek demektir. Tanrı’ya boyun eğmeyip kendi bildiğini okumak, adil ve görkemli Rab’bi tanımayı reddetmektir. Tanrı’nın isteğinin yerine kendi isteği-mizi koymaktır. Kendisine itaat edilmesi gereken Diri Rab’be karşı çıkmaktır.

3:5   Bir Hıristiyan günah işlemeye devam edemez, çünkü bu Rab İsa’nın yeryüzüne geliş amacını tümden reddetmek olur. Mesih’in günahları kaldırmak için ortaya çıktığını bilirsiniz. Dolayısıyla günah işlemeye devam etmek, O’nun beden alma amacına saygısızlıktır.

Aynı şekilde, bir Hıristiyan’ın günah işlemeye devam etmesi, adını taşıdığı Kişi’yi reddetmek olur. Kendisinde günah olmadığını bilirsiniz. Bu bölüm, Rab İsa Mesih’in günahsız insanlığıyla ilgili olarak Yeni Antlaşma’da geçen üç önemli yerden biridir. Petrus; “Günah işlemedi”, Pavlus ise, “Günahı bilmedi” der. Şimdi de Rab’bi yakından tanıyan elçi Yuhanna, “Kendisinde günah olmadığını bilirsiniz” diyor.

3:6   Mesih’te yaşayan, günah işlemez. Günah işleyen O’nu ne görmüştür, ne de tanımıştır. Bu ayet gerçek bir imanlı ile hiçbir zaman yeniden doğmamış olanın arasındaki farkı ortaya koymaktadır. Gerçek bir imanlının günah işlemeye devam etmeyeceği kesin olarak söylenebilir. Yuhanna’nın sözünü ettiği, arada bir işlenen günahlar değil, sürekli işlenen ve alışkanlık haline gelmiş olan günahlar-dır. Bu ayet, günah işleyen bir Hıristiyan’ın kurtuluşunu yitireceği anlamına gelmez. Tersine, eğer birisi sürekli günah işliyorsa, zaten hiçbir zaman yeniden doğmamış demektir.

O zaman şu soru sorulabilir: “Günah ne zaman alışkanlık haline gelir? Davranışlarımızın bir parçası haline gelmesi için hangi sıklıkla işlenmesi gerekir?” Yuhanna bunu yanıtlamaz. Bunun yerine imanlıyı uyarır ve kişinin kendisini sınamasının yükümlülüğünü yine kişinin kendisine bırakır.

3:7   Gnostikler sahip oldukları bilgilerle ilgili gösteriş yaparken, kişisel yaşamları konusunda son derece dikkatsizdiler. Dolayısıyla Yuhanna şunu ekler: “Yavrularım, kimse sizi aldatmasın. Mesih doğru olduğu gibi, doğru olanı yapan da doğru kişidir.” Bu noktada bir karışıklık olmasın. Bir insan bir yandan günah işlerken, bir yandan da ruhsal bir yaşam süremez. Öte yandan doğru bir yaşam sürülebilmesi de ancak doğru Olan’ın doğasının alınmasıyla mümkündür.

3:8   Bazı çocuklar anne ya da babalarına o kadar çok benzerler ki, sanki kopyaları sanırsınız. Bu, Tanrı’nın ve Şeytan’ın çocukları için de geçerlidir. “Günah işleyen İblis’tendir. Çünkü İblis başlangıçtan beri günah işlemektedir.” Buradaki düşünce, “günah işleyenin Şeytan’dan olduğu” yönündedir. Şeytan başlangıçtan beri, sürekli günah işlemektedir. Onun tüm çocukları da bu yolu takip ederler. İnsanlar yeniden doğarak Tanrı’nın çocukları olurlar, ancak Şeytan’ın çocuklarıyla ilgili bir yeniden doğma söz konusu değildir. Bir insan onun davranışlarını taklit ederek Şeytan’ın çocuğu olarak doğmaz.

Buna karşılık, Rab İsa’nın gelişi İblis’in yaptıklarına son vermek içindi. Rab, İblis’i bir sözüyle yok edebilirdi, ancak O bunun yerine, acı çekip kanını dökerek ölmek suretiyle İblis’in yaptıklarına son vermek için bu dünyaya geldi. Eğer günahı ortadan kaldırmak Kurtarıcı’ya bu kadar pahalıya mal olduysa, O’na Kurtarıcı olarak iman edenlerin yapması gereken nedir?

3:9   Dokuzuncu ayet, Tanrı’dan doğmuş olanın günah işlemeye devam edemeyeceğini vurguluyor. Bazı Kutsal Kitap araştırmacıları bu ayetin imanlının yeni doğasına göndermede bulunduğunu, eski doğanın işleyemeyeceğini öne sü-rerler. Burada elçinin yenilenmiş olan ve olmayan kişiyi karşılaştırdığını ve sü-rekli günah işlemekten söz ettiğini düşünüyoruz. İmanlının günah işleme alış-kanlığı yoktur. Cüretkar bir şekilde günah işlemeye devam etmez.

Bunun nedeni, Tanrı’nın tohumunun onda yaşıyor olmasıdır. Bu konuda da Kutsal Kitap araştırmacıları arasında önemli ölçüde fikir uyuşmazlıkları vardır. Bazısı bu tohumun yeni yaradılış olduğunu, bazısı Kutsal Ruh olduğunu, bir kısmı da Tanrı’nın sözü olduğunu düşünmektedir. Hepsi de doğru ve uygun açıklamalardır. Bize göre tohum kişinin iman ettiği anda aldığı yeni yaşamdır. O halde tanrısal yaşamın imanlıda yaşadığı doğrudur. Bu nedenle imanlı sonsuza dek güvendedir.

Bu, imanlının günah işlemesi için bir mazeret değil, günah işlemeye devam etmeyeceğinin garantisidir. Tanrı’dan doğmuş olduğu için günah işleyemez. Bu tanrısal ilişki, günahı alışkanlık haline getirme olasılığına engel olmaktadır.

3:10-11   Burada Tanrı’nın çocuklarıyla İblis’in çocukları dördüncü kez ayırt edilmektedir. Doğru olanı yapmayan Tanrı’dan değildir. İkisinin ortası yoktur. Tanrı’nın çocukları doğru yaşamlarıyla ayırt edilebilirler.

Burada Tanrı’nın ailesine ait kişilerin ikinci sınavı olan sevgi sınavıyla karşı-laşıyoruz. Bu, 2:7-17’nin devamıdır. Hıristiyanlığın başlangıcından bu yana, ki-şinin kardeşlerini sevmesinin tanrısal bir zorunluluk olduğu öğretilir. Buradaki sevmede söz konusu olan arkadaşlık ya da insansal şefkat değil, tanrısal sevgidir. Mesih’in bizleri sevdiği gibi, bizim de başkalarını sevmemizdir. Kişi bunu kendi gücüyle başaramaz, bu ancak Kutsal Ruh’un gücüyle mümkündür.

3:12   Bu ayette Yuhanna, geriye dönüp insanlık tarihindeki ilk cinayet olayına değinmektedir. Kabil kardeşi Habil’i öldürerek kötü olduğunu gösterdi. Bunun nedeni şöyle açıklanır: “Kendi yaptıkları kötü, kardeşinin yaptıkları doğru olduğu için öldürdü.”

3:13   Kötülüğün doğruluktan nefret etmesi insan yaşamının temel ilkesidir ve bu da dünyanın imanlıdan neden nefret ettiğini açıklar. Hıristiyan’ın doğru ya-şamı, imanlı olmayanın kötülüğünü açığa çıkarır. O da bundan rahatsız olur. Ancak kötü davranışını değiştireceğine, her şeyi açığa çıkaranı yok etmeye çalışır. Bu, birinin kendi çizdiği çizginin yamukluğunu ortaya çıkaran bir cetveli yok etmesi kadar mantıksızdır.

3:14   Biz kardeşleri sevdiğimiz için ölümden yaşama geçtiğimizi biliyoruz. Kurtulan bir kişinin Hıristiyanlara yönelik davranışlarında büyük bir değişiklik olması dikkat çekicidir. Bu, kurtuluş güvencesini alma yollarından biridir. Tanrı’nın gerçek bir çocuğunu sevmeyen bir kişi Hıristiyan olduğunu söylese de, Kutsal Yazılar onun ölümde kaldığını belirtir. Bu kişi ruhsal olarak her zaman ölüydü ve hâlâ da ölüdür.

3:15   Dünyanın gözünde nefret çok kötü bir şey değildir, ancak Tanrı’nın gözünde adam öldürmek gibidir. Biraz düşünürsek, nefretin, cinayetin cenin şekli olduğunu görebiliriz. Eylem gerçekleşmemiş olsa da güdü oradadır. Dolayısıyla, kardeşinden nefret eden katildir. Yuhanna, hiçbir katilin sonsuz yaşama sa-hip olmadığını bilirsiniz derken, bir katilin kurtuluş bulamayacağını söylemiyor. Kendi kardeşlerinden nefret edenin potansiyel bir katil olduğunu ve kurtulmamış sayılacağını belirtiyor.

3:16   Rabbimiz İsa bizim uğrumuza canını vererek sevginin en büyük ör-neğini gösterdi. Mesih burada Kabil’in karşıtı olarak gösterilmektedir. O bize en üstün sevgiyi sundu. Sevgi görülemezse de işaretlerini görebiliriz.

Golgota’daki çarmıhta gerçek sevgiyi görüyoruz. Yuhanna’nın bundan çıkardığı ders, bizim de kardeşlerimiz için canımızı vermemizin gerektiği yönündedir. Bu, diğer imanlılar için gerektiğinde ölmeye bile hazır olmamız anla-mına gelir. Çoğumuzun başkaları uğruna ölmesi gerekli olmayacaktır. Ancak, gereksinimi olanlarla maddi varlığımızı paylaşarak kardeş sevgimizi gösterebiliriz. 17’nci ayette vurgulanan da budur.

3:17   Eğer 16’ncı ayet kardeşlerimiz için yapabileceğimizden fazlasını öne-riyorsa, 17’nci ayet de azını önermektedir. Yuhanna açıkça, kardeşini ihtiyaç içinde görüp de gerekli yardımda bulunmayan kişinin Hıristiyan sayılamayaca-ğını söylüyor. Ancak bu, herkese ayrım gözetmeden vermeyi haklı çıkarmaz, çünkü bazı kişiler aldıkları parayla kendilerine zararlı maddeler alabilirler. Bu ayet aynı zamanda zenginliğini arttırmakla meşgul imanlılar için de rahatsız edici sorular ortaya çıkarmaktadır.

3:18   Sözle ve dille değil, eylemle ve içtenlikle sevmemiz gerekir. Yani sevgi lafta kalmamalı, içten bir yardımla ortaya konmalıdır.

3:19-20   Böylelikle kardeşlerimizi etkin bir sevgiyle sevdiğimizde gerçeğe ait olduğumuzu bilecek ve Tanrı’nın önünde yüreğimizi yatıştıracağız.

Yüreğimiz bizi ne zaman suçlarsa suçlasın, Tanrı yüreğimizden daha büyüktür ve her şeyi bilir. Burada, Tanrı’nın önüne hangi tutumla geldiğimiz söz konusu ediliyor. Bu ayet iki şekilde anlaşılabilir.

Birincisi, yüreğimiz bizi ne zaman suçlarsa, Tanrı’nın önünde onu yatıştıracağız. Çünkü Tanrı yüreğimizden daha büyüktür. Yani O’nun merhameti daha büyüktür. Kendimizi çok değersiz hissettiğimiz anlarda bile Tanrı, O’nu ve halkını sevdiğimizi, tüm günah ve yetersizliklerimize karşın, O’na ait olduğu-muzu bilir.

İkinci görüşe göre ise, yüreğimiz bizi ne zaman suçlarsa, Tanrı’nın önün-de onu yatıştıracağız. Çünkü Tanrı yargı konusunda yüreğimizden daha bü-yüktür. Biz günahlarımızın ancak bir kısmını bildiğimiz halde, Tanrı tamamını bilir. Biz bir kısmının farkında olsak da, O bizde suçlanması gereken her noktayı bilir. Her iki görüş de doğru ise de, biz ikincisini tercih etmekteyiz.

3:21-22   Burada Tanrı’nın önünde vicdanen temiz durumda olan kişinin tutumu sergilenir. Bu, o kişinin günahsız olduğunu göstermez, ancak hızlı bir şekilde günahlarını itiraf ederek terk etmektedir. Böylece Tanrı’nın önünde cesareti olmakta ve daha yürekli bir biçimde dua edebilmektedir. Dolayısıyla, yüreğimiz bizi suçlamazsa, Tanrı’nın önünde cesaretimiz olur.

O’ndan her ne dilersek alırız. Çünkü O’nun buyruklarını yerine getiriyor, O’nu hoşnut eden şeyleri yapıyoruz. O’nun buyruklarını yerine getirmek O’nda kalmak ve Kurtarıcı’yla yakın bir ilişki içinde olmak demektir. O’nunla böyle bir beraberliğimiz olunca da O’nun isteğini kendi isteğimiz sayarız. Tanrı, Kutsal Ruh aracılığıyla Kendi isteğini bize açıklar.

Böyle bir durumda Tanrı’nın isteği dışında bir şey istemeyiz. O’nun isteğine uygun bir istekte bulunduğumuzda da O’ndan ne dilersek alırız.

3:23   O’nun buyruğu Oğlu İsa Mesih’in adına inanmamız ve İsa’nın buyurduğu gibi birbirimizi sevmemizdir. Bu, Yeni Antlaşma’daki tüm buyrukları özetliyor gibidir. Çünkü, Tanrı’ya ve diğer imanlılara karşı olan görevlerimizi açıklamaktadır. İlk görevimiz de Rab İsa Mesih’e inanmaktır.

Gerçek iman kendini doğru bir yaşamda gösterdiğine göre, birbirimizi sevmeliyiz. Bu kurtaran imanın bir kanıtıdır.

Bu ve diğer ayetlerde Yuhanna’nın, O ve O’nun gibi kişi zamirlerini ayrım gözetmeden hem Baba Tanrı hem de Rab İsa Mesih için kullandığına dikkat edin. Oğul da Baba kadar gerçek Tanrı olduğundan, zamirlerin bu şekilde kullanılması yanlış değildir.

3:24   Burada Tanrı çocuklarının sevgi konusundaki sınavı sona ermektedir; Tanrı’nın buyruklarını yerine getiren Tanrı’da yaşar, Tanrı da o kişide yaşar. Tanrı’ya itaat etmek O’nda olmaktır ve O’nda olanlara, Tanrı’nın da kendi-lerinde olacağı güvencesi verilir.

İçimizde yaşadığını bize verdiği Ruh sayesinde biliriz. Tanrı’nın bizde ka-lacağı güvencesi de Kutsal Ruh’tan gelmektedir. Kutsal Ruh tüm imanlılarda bulunur. Onları gerçeğe yönelten ve yanlışı fark etmelerini sağlayan O’dur.

VII. DOĞRU İLE YANLIŞI AYIRMA GEREKSİNİMİ (4:1-6)

4:1   Kutsal Ruh’tan söz ettikten sonra Yuhanna’ya, dünyada başka ruhların da olduğu ve Tanrı’nın çocuklarının onlara karşı uyarılması gerektiği Tanrı tarafından anımsatılır. Dolayısıyla, o da imanlıya her ruha inanmamasını söyler. Buradaki ruh büyük olasılıkla öğretmenlere göndermede bulunmaktaysa da, yal-nızca öğretmenleri kapsamaz. Bir kişinin Kutsal Kitap, Tanrı ve İsa hakkında konuşması da onun gerçekten Tanrı’nın çocuğu olduğu anlamına gelmez. Tan-rı’dan olup olmadıklarını anlamak için ruhları sınamamız gerekir, çünkü birçok sahte peygamber dünyanın her yanına yayılmıştır. Bu kişiler Hıristi-yan olduklarını söyledikleri halde tümüyle farklı bir öğretiş yaymaktadırlar.

4:2   Yuhanna bu ayette insanların kimliklerini ortaya koyan şeyleri belirt-mektedir. Peygamberlikte bulunan kişiye sorulabilecek en önemli soru şudur: “Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz?” İsa Mesih’in beden alıp bu dünyaya geldiğini kabul eden her ruh Tanrı’dandır. Yalnızca İsa’nın dünyaya gelmiş olduğuna ilişkin tarihsel gerçeği kabul etmek yeterli değildir. İsa Mesih’in beden alıp dünyaya geldiğini ve yaşamakta olduğunu da kabul etmek gerekir. Burada, İsa’nın beden alarak gelen Mesih olduğu kabul edilmektedir. O’na inanmak de-mek, O’nu yaşamımızın Rab’bi olarak kabul etmek demektir. Eğer birinin Rab İsa’yı Tanrı’nın gerçek Mesih’i olarak tanıttığını duyarsanız, o kişi Tanrı’nın Ruhu’yla konuşuyor demektir. Tanrı’nın Ruhu insanları İsa Mesih’i Rab olarak tanımaya ve yaşamlarını O’na vermeye çağırır. Kutsal Ruh daima İsa’yı yüceltir.

4:3   İsa’yı kabul etmeyen hiçbir ruh Tanrı’dan değildir.5 Sahte peygamberleri bu şekilde tanıyabilirsiniz. Bu kişiler İsa’nın önceki ayetteki tanımını kabul etmezler. Bu, geleceğine ilişkin peygamberlikte bulunulmuş olan Mesih Karşıtı’nın ruhudur ve şimdiden dünyadadır. Bugün İsa’yla ilgili kabul edilebilir şeyler söylemeye istekli birçok kişi vardır, ancak onu Tanrı’nın beden almış hali olarak kabul etmezler. “Mesih tanrısaldır” derler, ama Tanrı’dır demezler.

4:4   Alçakgönüllü imanlılar sahte peygamberleri yenmişlerdir, çünkü içlerinde Kutsal Ruh vardır ve Kutsal Ruh sayesinde yanlış olanı algılayıp dinlemeyi reddedebilirler.

4:5   Sahte peygamberler dünyadandır, bu nedenle söyledikleri sözler de dünyadandır. Öğrettiklerinin temelinde dünya olduğundan, dünya onları din-ler. Bu da bize, bir kişinin dünyadan aldığı onayın, o kişinin doğru öğreti yaydığı anlamına gelmeyeceğini anımsatır. Bir insan popüler olmak istiyorsa, dünyanın hoşuna gidecek şekilde konuşması gerekir, ancak Tanrı’ya sadık kalmak istiyorsa, dünyanın aşağılamalarına göğüs germelidir.

4:6   Altıncı ayette, Yuhanna elçileri temsil eden bir tutumla konuşmasını sürdürmektedir: “Bizse Tanrı’danız; Tanrı’yı tanıyan bizi dinler.” Yani gerçekten Tanrı’dan doğmuş olanlar, elçilerin Yeni Antlaşma’daki öğretişlerini kabul edeceklerdir. Tanrı’dan olmayanlarsa, Yeni Antlaşma’nın tanıklığını ya redde-decek, ya eklemeler yapacak ya da bozacaklardır.

VIII. İMANLILARIN ÖZELLİKLERİ (DEVAM) (4:7 - 5:20)

A. Sevgi (4:7-21)

4:7-8   Yuhanna bu ayette kardeşini sevme konusuna devam ediyor. Sevginin, Tanrı’nın karakteriyle uyumlu bir görev olduğu vurgulanmaktadır. Daha önce de belirtildiği gibi, Yuhanna herkesin bildiği sevgiden değil, yeniden doğmuş olan-ların yüreğine ekilen, Tanrı’nın çocuklarının sahip olduğu sevgiden söz etmek-tedir. Sevgi Tanrı’dandır. Seven herkes Tanrı’dan doğmuştur ve Tanrı’yı tanır. Sevmeyen kişi Tanrı’yı tanımaz. Çünkü Tanrı sevgidir. Bu ayetlerde, “Tanrı sever” denmiyor. Bu ifade de doğrudur, ama Yuhanna’nın vurguladığı, Tanrı’nın sevgi olduğudur. Sevgi O’nun doğasıdır. O’ndan kaynaklanmayan sevgi yoktur. “Tanrı sevgidir” hem yeryüzünde hem de cennetteki en önemli ifadedir.

GS. Barrett şöyle der:

Şimdiye dek insan ağzından çıkmış en değerli sözcükler, tüm Kutsal Kitap’taki en önemli sözcükler... En kısa haliyle bile, bu sözcüklerin içerdiği anlamı hiçbir insan ya da akıllı varlık kavrayamayacaktır. Gayet mütevazı bir yaklaşımla bu sözcük-lerin yaratılış gizemi, kurtuluş ve Tanrılık gibi, Tanrı’nın tüm işlerinin anahtarı olduğunu söyleyebiliriz.6

4:9-10   Aşağıdaki ayetlerde Tanrı’nın sevgisinin üç zaman kipinde açıklan-dığını görüyoruz. Geçmişte, Tanrı’nın biricik Oğlu’nu (4:9-11) biz günahlılar için dünyaya göndermesiyle açıklanmıştı. Bugün, kutsallar olarak O’nun bizde yaşıyor olmasıyla açıklanıyor (4:12-16). Gelecekte de yargı gününde bize cesaret vermesiyle açıklanacaktır.

O halde, ilk olarak Tanrı’nın biz günahlılara olan sevgisini görüyoruz. Tanrı, biricik Oğlu aracılığıyla yaşayalım diye O’nu dünyaya gönderdi. Ayrıca, günahlarımızı bağışlatan kurban olarak^7 gönderdi. Hepimiz yaşama gereksi-nim duyan ölüler ve bağışlanmaya muhtaç suçlulardık. “Biricik Oğlu” ifadesi, başka bir oğulun sahip olmayacağı bir ilişkiyi ifade eder. Bu da Tanrı’nın sevgi-sinin önemini daha da belirginleştirmektedir, çünkü O’nun aracılığıyla yaşayalım diye Kendi Oğlu’nu göndermiştir.

Tanrı bize olan sevgisini, bizim O’na olan sevgimizden dolayı göstermedi. Biz O’nu sevmedik, hatta O’ndan nefret eden düşmanlarıydık. Diğer bir deyişle, O bizi, bizim O’na karşı duyduğumuz sevgiden ötürü değil, O’na karşı gelmemize rağmen sevdi. Peki bize olan sevgisini nasıl gösterdi? Günahlarımızı bağışlatan kurban olarak Oğlu’nu göndererek! Bağışlatan; günah sorununu çözümleyen demektir.

Bazı liberaller Tanrı’nın sevgisini, Mesih’in kurtarışını dikkate almadan düşünmeyi severler. Yuhanna çelişki oluşturmayan bu iki durumu birbirine bağla-maktadır. Denney şu yorumda bulunur:

Bu ayetteki karşıtlığa dikkat edin. Tanrı hem sevgi hem de öfke dolu gözükmekte, ancak sevgisi, öfkesini bizden uzaklaştıran bir çözüm sağlamaktadır. Elçi, sevgi ve bağışlatma arasında karşıtlık aramaz, bağışlatmayı işaret etmeden sevgi düşünce-sini aktarmaz.8

4:11   Yuhanna şimdi bu sevginin verdiği dersi vurguluyor: “Tanrı bizi bu kadar çok sevdiğine göre biz de birbirimizi sevmeye borçluyuz.” Tanrı, Kendi halkı üzerine sevgisini döktüğüne göre, biz de O’nun kutsanmış ailesinin üyelerini sevmeye borçluyuz.

4:12-13   Tanrı içimizde yaşayarak bize olan sevgisini göstermektedir. Elçi şöyle diyor: “Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı’yı görmüş değildir. Ama birbirimizi seversek, Tanrı içimizde yaşar ve sevgisi içimizde yetkinleşmiş olur.” Yuhanna 1:18’de de şunu okuruz: “Tanrı’yı hiçbir zaman hiç kimse görmedi. Baba’nın bağrında bulunan ve Tanrı olan biricik Oğul O’nu tanıttı.” Yuhanna’da, görünmez Tanrı’nın dünyaya Rab İsa Mesih aracılığıyla açıklandığını görüyoruz. Yuhanna’da geçen; “Tanrı’yı hiçbir zaman hiç kimse görmemiştir” ifadesi burada da yineleniyor. Ancak, şu anda Tanrı dünyaya Mesih yoluyla açıklanma-maktadır, çünkü O cennete dönmüştür ve Tanrı’nın sağında oturmaktadır. O’nun yerine Tanrı dünyaya imanlılar aracılığıyla açıklanmaktadır. Ne kadar harikadır ki, şimdi biz O’nu görme gereksinimi içindeki insana Tanrı’nın verdiği yanıt ol-mak zorundayız! Birbirimizi seversek, O’nun sevgisi içimizde yetkinleşmiş olur. Yani Tanrı’nın bize olan sevgisi amacına ulaşır. Bizden Tanrı’nın bereket-lerinin son noktaları değil, yalnızca kanalları olmamız istenmektedir. Tanrı’nın sevgisi, O’nu kendimize saklayıp çoğaltmamız amacıyla değil, bizim aracılığı-mızla başkalarına aksın diye verilmiştir. Birbirimizi bu şekilde sevdiğimizde bi-zim Tanrı’da O’nun da bizde yaşadığı kanıtlanır ve bunu Ruhu’ndan vermiş olduğu anlaşılır. O’nun bizde, bizim de O’nda yaşıyor olmamızın görkemini dü-şünelim.

4:14   Yuhanna bu ayete elçilerin tanıklığını da ekliyor: “Baba’nın Oğlu’nu dünyanın Kurtarıcısı olarak gönderdiğini gördük, şimdi buna tanıklık ediyoruz.” Bu, tanrısal sevginin eyleme geçtiğini gösteren harika bir ifadedir. “Baba Oğlu’nu gönderdi” cümlesi, Mesih’in işinin sınırsızlığını açıklar. W.E. Vine şöyle yazmıştı: “O’nun görevinin ufukları insanlık kadar sınırsızdı; O’nun etki-sini yalnızca insanın imansızlığı ve pişman olmayışı sınırlayabilir.”9

4:15   Tanrı’nın bizzat içimizde yaşamasının bereketi, İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu kabul eden herkes için bir ayrıcalıktır. Bu yalnızca entelektüel bir kabul olmayıp, bir insanın Rab İsa Mesih’e adanmasını içerir. Bir insanın Tanrı’da, Tanrı’nın da O’nda yaşamasından daha yakın bir ilişki mümkün de-ğildir. Böyle bir ilişkiyi gözümüzde canlandırmak zordur, ancak bunu doğadaki olaylardan suyun içindeki süngere ya da havadaki balona benzetebiliriz. Her iki-sinde de cisim ve element birbirinin içinde bulunmaktadır.

4:16   Tanrı’nın bize olan sevgisini tanıdık ve buna inandık. Tanrı sevgi-dir. Sevgide yaşayan Tanrı’da yaşar, Tanrı da onda yaşar. Tanrı sevgidir ve bu sevginin bir nesnesi de olmalıdır. Tanrı’nın sevgisinin özel nesnesi yeniden doğarak aileye katılmış olanlardır. Tanrı’yla bir beraberliğim olacaksa, O’nun sevdiklerini de sevmem gerekir.

4:17   Sevgi böylelikle içimizde yetkin kılınmıştır. Bizim sevgimiz değil, Tanrı’nın sevgisi bizimle yetkin kılınmaktadır. Yuhanna şimdi bizi Rab’bin önünde duracağımız zamana, geleceğe götürüyor. O’nun önünde cesaret ve güvenle mi, yoksa korkuyla mı duracağız? Elbette cesaretle (ya da güvenle) duracağız, çünkü mükemmel sevgi günah sorununu tümüyle çözümlemiştir. Geleceğe ilişkin bu güvenimizin nedeni şu sözlerde belirtiliyor: “Mesih nasılsa, biz de bu dünyada öyleyiz.” Rab İsa şu anda yargıyı arkasına almış olarak cennettedir. O, dünyaya bir kez geldi ve günahlarımızın bağışlanması için canını verdi. Rab İsa kurtuluşumuzu sağlamıştır, bu nedenle günah sorunuyla artık uğraşmamız ge-rekmiyor. Mesih nasılsa biz de bu dünyada öyleyiz. Günahlarımız çarmıhta yargılandığından, kendimize güvenerek şunu diyebiliriz:

Ölüm ve yargı kaldı arkamda,

Lütuf ve görkem uzanır önüme.

İsa’ya yönelen büyük dalgalar,

Harcadı tüm gücünü orada.

–J.A. Trench

O’nun yargıyı üstlenmesi gibi, biz de suçlanma sınırlarının dışına çıkmış olu-yoruz.

4:18   Tanrı’nın sevgisini bildiğimize göre, mahvolma korkumuz yoktur. Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar. Korkumuzu silip atan O’nun yetkin sevgisidir. Her şeyden önce Rab’bin sevgisine olan gü-venim tamdır. Çünkü O, Kendi Oğlu’nu benim için ölüme yollamıştır.

İkincisi; şu anda da içimde yaşadığından beni sevdiğini biliyorum. Üçüncüsü; geleceğe de güvenle ve korkusuzca bakabilirim. Gerçekten de korku, cezalan-dırılma düşüncesinden ileri gelir. Korkan kişi sevgide yetkin kılınmış değil-dir. Tanrı’nın sevgisinin, Kendisinden korkanların yaşamında yetkin olmasına izin verilmemiştir. Onlar hiçbir zaman tövbeyle O’na gelip günahlarının bağışına kavuşamamışlardır.

4:19   Bizse seviyoruz, çünkü önce O^10 bizi sevdi. Bizim sevmemizin tek nedeni, önce O’nun bizi sevmiş olmasıdır. On Buyruk kişinin Tanrı’yı ve komşusunu sevmesini buyurur, ancak yasa bu sevgiyi üretmez. O halde Tanrı, doğruluğunun gerektirdiği bu sevgiyi nasıl gösterebilirdi? O, Kendi Oğlu’nu bizim için ölüme göndererek bu sorunu çözdü. Bu harika sevgi sayesinde yüreklerimiz O’na yakınlaştı. Şöyle diyebiliriz: “Benim için çarmıhta canını verdin, şimdi de ben senin için yaşayacağım.”

4:20   Yuhanna, Tanrı’yı sevdiğini söyleyip kardeşinden nefret etmenin mümkün olamayacağını vurgular. Bisiklet tekerleğinin telleri ortaya yaklaştıkça birbirine yakınlaşır. Dolayısıyla biz de diğer imanlıları sevdikçe Rab’be yaklaşırız.

Aslında Rab’bi O’nu izleyenleri sevdiğimizden daha fazla sevmeyiz. Yuhanna, gördüğümüz kardeşlerimizi sevmediğimiz takdirde, görmediğimiz Tanrı’yı sevmemizin de olanaksız olduğunu söylüyor.

4:21   Yuhanna, bölümü şu buyruğu tekrarlayarak kapatır: “Tanrı’yı seven kardeşini de sevsin” diyen buyruğu Mesih’ten aldık.

B. Sağlam Öğretiş (5:1a)

Yuhanna şimdi yaşamla ilgili konuyu tamamlayıp iman sınavı da diyebileceğimiz öğretiş konusuna geçer. İlk üç ayette imanın sonuçları belirtilmektedir. Bunlar; ruhsal açıdan tanrısal doğum, Tanrı sevgisi, diğer imanlıları sevmek ve son olarak da Tanrı’nın buyruklarına itaatle ilgilidir. O halde ilk sahip olduğumuz tanrısal doğumdur: İsa’nın Mesih olduğuna inanan herkes Tanrı’dan doğ-muştur. Buradaki inanç, gerçeğin zihinsel olarak kabul edilmesi değil, kişinin yaşamını Mesih İsa’ya adamasıdır.

C. Sevgi ve Bunun Sonucu Olan Güven (5:1b-3)

5:1   Eğer gerçekten Tanrı’dan doğmuşsak, O’nu severiz. Ayrıca bununla da kalmayıp O’nun çocuklarını da severiz. Burada yalnızca belirli bir topluluktan olanları değil, tüm imanlıları sevmemiz gerektiğini görüyoruz.

5:2-3   İmanın dördüncü sonucu da Tanrı’nın buyruklarına itaattir. Tanrı’yı sevip buyruklarını yerine getirmekle, Tanrı’nın çocuklarını sevdiğimizi an-larız. Gerçekten kurtulmuş olanlar, Tanrı’nın isteğini yerine getirme konusunda gösterdikleri istekle kendilerini belli ederler. Tanrı’ya duyduğumuz sevgi, O’nun buyruklarına gösterdiğimiz itaatle anlaşılır. Rab İsa şöyle demiştir: “Beni sevi-yorsanız buyruklarımı yerine getirin.”

Yuhanna, O’nun buyrukları da ağır değildir derken, zor olmadıklarını değil, bu buyrukların yeniden doğmuş kişilerin yerine getirmekten hoşlanacağı şeyler olduğunu belirtmektedir. Bir anneye bebeğine iyi bakmasını söylerken, ona zaten çok sevdiği bir işi yapmasını söylemiş olursunuz. Rab’bin buyrukları bizim için en iyi olan ve yeni yaradılışımızın yapmaktan zevk aldığı şeylerdir.

Ç. Dünyayı Yenen İman (5:4-5)

5:4   Bu ayette dünyayı yenmenin sırrını öğreniyoruz. Dünya sistemi sürekli olarak bizi ayartmaya, Tanrı’dan ve sonsuzluktan uzaklaştırmaya, geçici ve bedensel şeylerle oyalamaya çalışır. İnsanlar zamana ve duyulara ait işlerle meşguldür. Geçici şeylerin kurbanları durumundadırlar.

Yalnızca Tanrı’dan doğmuş olan kişi dünyayı yenebilir, çünkü iman sayesinde dünyanın geçici özelliklerinin ötesine ulaşabilir ve onları gerçek ve sonsuz perspektif içinde görebilir. Dolayısıyla, dünyayı gerçekten yenen kişi bilim adamı, filozof ya da psikolog değil, görünen şeylerin geçici, görünmeyenlerin kalıcı olduğunu bilen sade imanlıdır. İsa’nın yüzündeki tanrısal görkeminin görüntüsü, bu dünyanın görkemini karanlıkta bırakır.

5:5   Gördüğümüz gibi, bu bölümün konusu sonsuz yaşamın sınavı olan imandır. Yuhanna, İsa’nın Tanrı Oğlu olduğuna iman edenin dünyayı yendi-ğini söylemiştir. Şimdi ise, Rab İsa Mesih’in işiyle ilgili gerçeği açıklamaya ge-çiyor.

D. Sağlam Öğretiş (5:6-12)

5:6   “Suyla ve kanla gelen İsa Mesih’tir.” Bu sözcüklerin anlamıyla ilgili önemli tartışmalar olmuştur. Bazıları bunun, Kurtarıcı’nın böğründen akan kan ve su olduğunu düşünür (Yu.19:34). Bazısı da suyun Tanrı’nın Ruhu’na, kanın da Golgota’da çarmıhta akan kana gönderme yaptığını öne sürer. Kimisi de bunu su ve kanın birlikte aktığı normal doğum olayı olarak yorumlar. Biz, elçinin bu mektupta mücadele etmek istediği Gnostikler’in yanlış bir öğretisini dikkate alan dördüncü bir yorumu öne süreceğiz.

Daha önce de belirtildiği gibi Gnostikler, Mesih’in İsa’ya vaftiz olduğu sırada geldiğine ve Getsemani bahçesinde acı çekmeden önce de O’nu terk ettiğine inanırlar. Başka deyişle şunu söylerler: “Mesih çarmıhta ölmedi, ancak insan olan İsa öldü.” Bu da elbette ki O’nun işinin günahlara kefaret olma yönünü ortadan kaldırmaktadır. Bizce Yuhanna, suyu İsa’nın vaftizinin amblemi olarak, kanı da O’nun kefaret eden ölümünün simgesi olarak kullanmaktadır. Bunlar O’nun halka yönelik hizmetinin iki önemli noktasıydı. Yuhanna, İsa’nın Şeria Irmağı’nda vaftiz olurken de, çarmıhta ölürken de aynı oranda Mesih olduğunu belirtir. O yalnız suyla değil (Gnostikler’in kabul ettiği gibi), suyla ve kanla gelmiştir. İnsan yüreği sürekli olarak kefaret öğretişinden kurtulmaya çalışır gibidir. İn-sanlar Rab İsa’yı, mükemmel insan, ideal örnek ve harika ahlâk yasaları getirmiş biri olarak görmek istemektedirler. Ancak Yuhanna ısrarla, Rab İsa’nın yalnızca Mükemmel Biri olmadığını, aynı zamanda da Tanrı olduğunu ve Şeria Irmağı’nda vaftiz olan ile günahlılar için Kendi yaşamını vermiş olanın aynı kişi olduğunu vurgular. İnsanlar sanki Mesih’e şöyle seslenir: “Çarmıhtan in, sana inanacağız.” Çarmıhı düşüncelerinden silebilseler mutlu olacaklardır. Ancak, Yuhanna şöyle diyor: “Hayır, Rab İsa Mesih’i Golgota’da gerçekleştirdiği ve insanları kurtardığı eylemden soyutlayamazsınız.”

Buna tanıklık eden Ruh’tur. Çünkü Ruh gerçektir. Yani Tanrı’nın Kutsal Ruhu (Yuhanna’nın da açıkladığı gibi) Rab İsa’yla ilgili gerçeğe daima tanıklık eder. Mesih’in yalnız suyla değil, suyla ve kanla geldiğine tanıklık eder, çünkü bu, Tanrı’nın gerçeğidir.

5:7-8   Bazı İngilizce çevirilerinde geçen 7 ve 8’inci ayetlerin bazı bölümlerinin, Yeni Antlaşma’nın Yunanca el yazmalarının yalnızca bazılarında bulunması bazı dindar Hıristiyanları her zaman rahatsız etmiştir.11 Ancak bu durum Kutsal Yazılar’ın esinlenmiş olduğu gerçeğini değiştirmez. Bazıları da bu sözcüklerin önemli olduğunu, çünkü Üçlü Birlik’in üç Kişisi’nden söz ettiğini düşünmektedirler. Ancak, Üçlü Birlik gerçeği yalnızca bu bölüme dayanmaz ve Kutsal Yazılar’ın birçok yerinde bulunur.

Yuhanna önceki ayetlerde Mesih’in Kişiliği’nden ve işinden söz ettikten sonra şimdi de O’na olan inancımızın güvenilirliğini açıklar. Şöyle ki, tanıklık edenler üçtür: Ruh, su ve kan. Bunların üçü de uyum içindedir. İmanın temeli olarak Tanrı’nın sözü bizim için yeterli ise de, gerçekle ilgili olarak bize üçlü bir tanık-lıkta bulunma lütfunu göstermektedir. İlk olarak Tanrı’nın Ruh’u, İsa Mesih’in Tanrı olduğu ve dünyanın tek Kurtarıcısı olduğu gerçeğine tanıklık etmektedir. Ruh’un tanıklığı Tanrı’nın yazılı sözünde geçmektedir.

Sonra suyun tanıklığı vardır. Kanımızca bu, Rab İsa’nın vaftizine göndermede bulunmaktadır. O anda Tanrı göklerden şunu ilan etmişti: “Bu benim sevgili Oğlum’dur, ondan hoşnudum.” Böylece Baba Tanrı, Mesih’in Kişiliğiyle ilgili olarak sunduğu tanıklığını Kutsal Ruh’un tanıklığıyla pekiştirmişti.

Son olarak da kanın tanıklığı gelir. Çarmıhta Rab İsa Kendisi’yle ilgili olarak Tanrı’nın Oğlu olduğuna tanıklık etmişti. Kimse O’nun yaşamını O’ndan almadı, O canını kendi isteğiyle verdi. Yalnızca bir insan olsaydı bunu yapamazdı. Rab İsa Mesih’in kanı, günah sorununun herkes için Tanrı’yı da hoşnut edecek şe-kilde çözümlendiğine tanıklık etmektedir. Tanıklık edenlerin üçü de uyum içindedir. Yani Mesih’in işi ve kişiliğinin mükemmelleşmesiyle ilgili tanıklıkta birdirler.

5:9   Şimdi de Yuhanna etkili bir iddiada bulunur: “İnsanların tanıklığını kabul ediyoruz, oysa Tanrı’nın tanıklığı daha üstündür.” Günlük yaşamımızda sürekli olarak başkalarının sözlerini kabul ederiz. Etmeseydik, iş yaşamı ve sosyal ilişkiler tümüyle dururdu. Yanlış düşünen ya da aldatmaya çalışan insan-ların sözlerine inanırız. Bunu her gün yapıyorsak, hiçbir zaman başarısız olmayan ve yalan söylemeyen Tanrı’nın sözüne çok daha fazla güvenmemiz gerekir. Tanrı’ya inanmamak en mantıksız davranış olur. O’nun tanıklığı tümüyle güve-nilirdir.

5:10   Biri O’nun Kendi Oğlu’yla ilgili tanıklığını kabul ederse Tanrı, kendisindeki Ruh’un tanıklığını o kişiye vererek gerçeği mühürler. Öte yandan kişi Tanrı’ya inanmadığında O’nu yalancı durumuna düşürmüş olur. Çünkü Tan-rı’nın Oğlu’yla ilgili tanıklığına inanmamıştır. İnsanlar Tanrı’nın Mesih’le il-gili tanıklığını kabul ya da reddetmekte özgür olduklarını sanırlar, ancak Yuhanna bu reddin Tanrı’yı dürüst olmamakla suçlamak anlamına geleceğini söylüyor.

5:11   Yuhanna Hıristiyanlığın duyurusunu şöyle özetliyor; “Tanıklık da şudur: ‘Tanrı bize sonsuz yaşam verdi, bu yaşam O’nun Oğlu’ndadır.’” Bunlar, yani Tanrı’nın insanlara sonsuz yaşam vermesi ve bu yaşamın O’nun Oğlu’nda olması harika gerçeklerdir.

5:12   Böylece şu sonuç kaçınılmaz olmaktadır: Kendisinde Tanrı Oğlu bulunanda yaşam vardır, kendisinde Tanrı Oğlu bulunmayanda yaşam yoktur. Öğretilen şey açıktır. Sonsuz yaşam eğitimde, felsefede, bilimde, iyi işlerde, dinde ya da kilisede bulunmaz. Yaşama sahip olmak için Tanrı Oğlu’na sahip olmanız gerekir. Öte yandan kendisinde Tanrı Oğlu bulunmayanda yaşam yoktur. Yani gerçek anlamda yaşam yoktur. Sonsuz yaşam İsa Mesih’ten ayrılamaz.

E. Sözün Sağladığı Güvence (5:13)

Mektubun son bölümüne gelmiş bulunuyoruz. Yuhanna, mektubu yazma nedenini bu bölümde ifade etmektedir. Amacı, Tanrı Oğlu’nun adına iman edenlerin sonsuz yaşama sahip olduklarını bilmeleriydi. Tanrı’nın çocuklarının işaretini taşıyorsanız, O’nun ailesinde doğmuş olduğunuzu da bilebilirsiniz. Bu ayet bir başka değerli gerçeği, kurtuluş güvencesinin Tanrı’nın sözüyle geldiğini öğretmektedir. Yuhanna, insanlar sonsuz yaşama sahip olduklarını bilsinler diye bunları yazmıştı. Yani Kutsal Yazılar, Rab İsa’ya inananların kurtuldukla-rından emin olmaları için yazılmıştı. Umuda, duygulara, tahminlere ya da el yordamıyla aramaya gerek yoktur. Bir kişinin, kurtulduğunu söylemesi tahmin değildir. Yuhanna açıkça, Rab İsa’ya iman edenlerin sonsuz yaşama sahip ol-duklarını söylüyor.

F. Duadaki Güven (5:14-17)

5:14-15   Sonsuz yaşama sahip olduğumuz için Rab’bin huzuruna güvenle yaklaşabiliriz. Yuhanna bu güveni 14’üncü ve 15’inci ayetlerde tanımlar. Tan-rı’dan O’nun isteğine uygun ne dilersek bizi işittiğini ve vereceğini biliyoruz. O’nun isteğine uygun olmayan bir şey için dua etmekten korkmalıyız. Şöyle bir soru akla gelebilir: “Tanrı’nın isteğini nasıl bileceğim?” Genel olarak söylemek gerekirse, Tanrı’nın isteği Kutsal Yazılar’da açıklanır, bu nedenle O’nun isteğini anlamak için sözünü okumalıyız. Bu şekilde daha bilinçli bir biçimde dua edebi-liriz.

5:16   Yuhanna bir imanlının güvenle dua edebileceği ve edemeyeceği durumlara örnek veriyor. Kardeşinin ölümcül olmayan bir günah işlediğini gören, onun için dua etsin. Duasıyla kardeşine yaşam verecektir. Bu, ölümcül olmayan günah işleyenler için geçerlidir. Bu bir Hıristiyan’ın diğer bir imanlıyı günah işlerken gördüğü durumlar için geçerlidir. Ancak bu, işleyeni öldüren türde bir günah değildir. Bu durumda imanlı o kişinin düzelmesi için dua edebilir. Tanrı ona ölümcül günah işlemediyse yaşam verecektir. Öte yandan elçi; Ölümcül günah da vardır, bunun için dua etsin demiyorum diyor.

ÖLÜMCÜL GÜNAH ÜZERİNE ARASÖZ

Kesin olarak neyin ölümcül günah olduğunu söylemek olanaksızdır. En iyi yaklaşım, kabul edilen yorumları sıralayıp bizce en doğrusunu belirtmek olacaktır.

1. Bazısı ölümcül günahın imanlının sürekli işlediği ve itiraf etmediği bir günah olduğunu düşünür. 1.Korintliler 11:30’da, bazı kişilerin kendilerini yargı-lamadan Rab’bin Sofrası’na katıldıktan sonra öldüklerini okuyoruz.

2. Bazısı bu günahın cinayet olduğunu savunur. Bir Hıristiyan, bir anlık hırs sonucu başka birini öldürürse, onun ölüm cezasından kurtulması için dua etme-mek gerektiğini, çünkü Tanrı’nın “insan öldürenin insan tarafından öldürülme-sini” istediğini söylerler.

3. Kimileri, söz konusu olan günahın Kutsal Ruh’a sövmek olduğunu düşünmektedirler. Rab İsa Kendi mucizelerinin Kutsal Ruh’un değil, cinlerin ön-deri Baalzevul’un gücüyle yapıldığını söyleyenlerin bağışlanamaz günah işle-diğini ve böylelerinin bu çağda da gelecekte de bağışlanamayacağını söylemişti.

4. Bu günahın Musa, Harun, Hananya ile Safira gibi kişilerin işlediği ve Tanrı’nın derhal yargıladığı, özel bir günah olduğunu düşünenler de vardır.

5. Son yoruma göre ise söz konusu olan sapıklık günahıdır. Bunlar, Hıristiyan inancının yüce gerçeklerini duymuş, İsa’nın Mesih olduğuna iman ederek Hıristiyanlığı kabul etmiş, ancak hiçbir zaman kurtulmamış olan kişilerdir. Bizce de en uygun açıklama budur. Bunlar Hıristiyanlığın güzelliklerini tattıktan sonra her şeye sırtını dönen ve Rab İsa Mesih’i reddeden kişilerdir. İbraniler 6’ncı bölümde bunun ölümcül bir günah olduğunu okuyoruz. Bu günahı işleyenler; “Tanrı’nın Oğlu’nu adeta yeniden çarmıha gerip utandırdıklarından” kaçış yol-ları kalmamıştır. Bu mektup boyunca Yuhanna Gnostikler’le konuşmaktadır. Bu sahte öğretmenler bir zamanlar inanlılar topluluğunda bulunuyor ve imanlı olduklarını iddia ediyorlardı. İmanın gerçeklerini biliyorlardı, ancak sonra Rab İsa’ya sırtlarını dönüp O’nun tanrılığını ve bağışlama sağlayan işini tümden reddeden öğretişleri kabul ettiler. Tanrı’nın, sözünde de belirttiği gibi, bunlar ölümcül günahı işledikleri için bir Hıristiyan’ın onların düzelmesi için dua etme özgürlüğü olamaz.

5:17   Her kötülük günahtır, ama ölümcül olmayan günah da vardır. Günahın dereceleri arasında belirgin farklılıklar vardır ve ölümle sonuçlanacak kadar ciddi olmayan günahlar da bulunmaktadır.

G. Ruhsal Gerçeklerin Bilinmesi (5:18-20)

5:18   Yuhanna 18’inci ayetle birlikte Hıristiyan inancının önemli özelliklerini yineleyerek mektubu harika bir şekilde sonlandırmaktadır. Tanrı’dan doğmuş olanın günah işlemediğini biliriz. Buradan yola çıkarak, tanrısal doğaya sahip olanların günah işlemeye devam etmeyeceğinden emin olabiliriz. Ardından da bunun nedeni belirtilir: Tanrı’dan doğmuş olan İsa Mesih^12 onu korur ve kötü olan ona dokunamaz. 3:9’uncu ayette olduğu gibi bu ayette de, Tanrı’dan doğ-muş olan ve O’na sadık kalan gerçek imanlıya göndermede bulunulmaktadır. Yalnızca böyle biri kötü olandan etkilenmez.

5:19   Daha üstün bir bilgiye sahip olduğunu ileri sürenlere Hıristiyan’ın vereceği yanıt şudur: Biliyoruz ki, biz Tanrı’danız, bütün dünya ise kötü olanın denetimindedir. Yuhanna açıkça şunu söylemektedir. Ya O’nun denetiminde, ya da kötü olanın denetiminde yaşanır. Kişi ya kurtulmuştur, ya da kurtulmamıştır. Durumlarını İsa Mesih’le olan ilişkileri belirler. Ey Gnostikler, duyun bunu!

5:20   Üçüncü yüce gerçek, beden almadır. Biliyoruz ki, Tanrı’nın Oğlu gelmiştir. Yuhanna mektuba bu konuyla başlamıştı ve tekrar bu konuyla mektubunu bitiriyor.

Rab’bin gelişi bize gerçek Olan’la, yani gerçek Tanrı ile açıklanmıştır. Baba Tanrı’yı yalnızca Rab İsa Mesih sayesinde tanıyabiliriz. “O’nu Baba’nın bağrında bulunan ve kendisi Tanrı olan biricik Oğul tanıttı.” Ardından, Yuhanna şunu ek-ler: Biz gerçek Olan’dayız, O’nun Oğlu İsa Mesih’teyiz. Burada, yalnızca İsa Mesih’te olunca, Tanrı’da olabileceğimiz yeniden vurgulanıyor. “Benim aracılı-ğım olmadan kimse Baba’ya gelemez.” Kendisi gerçek Tanrı ve sonsuz ya-şamdır. Yuhanna Gnostikler’in reddettiğini, yani İsa Mesih’in Tanrı olduğunu ve sonsuz yaşamın yalnızca O’nda bulunduğunu öğretmektedir.

IX. SON ÇAĞRI (5:21)

Yuhanna son olarak şu öğütte bulunuyor: “Yavrularım, kendinizi putlardan koruyun.” Elçinin söylemek istediği şudur: “Bu gerçeklere karşı olan öğretişlere karşı uyanık olun.” Yuhanna, imanlıların Tanrı konusunda elçilerin ilettiklerinden farklı şeyler öğretenlerden kendilerini korumalarını istiyor. İsa Mesih Tanrı’dır. Diğer düşünceler putlara tapmak sayılır. Yuhanna elbette ki yalnızca tahtadan yapılmış oyma putları kastetmiyor. Put, gerçeğinin yerini alan sahte bir tanrıdır. Burada, put bir cisimden çok, sahte öğretilerdir.

Kilise gözetmeni Alexander bu çağrıyı “etkiletici ve titretici” diye niteler. Böyle bir tanımın ötesinde açıklayıcı söz bulamayacağımızdan, bu bölümü de Yuhanna’nın etkileyici ve titretici şu sözüyle bitiriyoruz:

“Yavrularım, kendinizi putlardan koruyun.” Amin.

DİPNOTLAR

1 (2:7) NU metni ikinci “başlangıçtan beri”yi almaz.

2 (2:12) Teknia sözcüğü, çocuk yetiştirme anlamındaki bir sözcükten gelir.

3 (2:20) Geleneksel (ve çoğu) metinde “Her şeyi bilirsiniz” (panta) diye geçer. NU metninde, “her şeyi (pantes) bilirsiniz” deniyor. Buradan zor ifadelerin nasıl kolayca an-laşılabilir hale getirildiğini görüyorsunuz.

4 (3:1) NU metni, “Öyleyiz” diye ekler.

5 (4:3) NU metni “Böylesi” ve “Mesih bedende geldi” ifadelerini içermez.

6 (4:7-8) G.S. Barrett, The First Epistle General of St. John, s.170-173.

7 (4:9-10) Günahlarımızı bağışlatan kurban (propitiation), günah bedelinin kurbanla ödenmesidir. Özgün metindeki sözcük, “Merhamet kürsüsü”dür. İngiltere’de C.H. Dodd tarafından bu sözcüğe ve öğretiye karşı başarılı bir savaş verilmiş ve liberal RSV’nin önderliğinde birçok modern Kutsal Kitap sözcüğü değiştirilmiştir. Bu, teolojik gerçek açısından “sağlam bir sözcük” olduğundan, biz de onu kullanmayı sürdürmeliyiz.

8 (9-10) James R. Denney, The Death of Christ, 2. baskı. s.276. Alıntının ilk bölümü büyük olasılıkla daha önceki bir baskıdandır.

9 (4:14) W.E. Vine, The Epistles of John, s.85.

10 (4:19) NU metni, “O” zamirini almaz.

11 (5:7-8) Erasmus bu sözcükleri Papa’nın baskısıyla, kendi çevirdiği Grekçe Yeni Antlaşma’nın sonraki baskılarına eklemiştir (Bunlar Vulgate’de geçer). Yalnızca son dört Yunanca el yazmasında geçen bu sözcükleri kullanmak pek güvenli olmayacaktır. Bazı sapık tarikat üyeleri kapı kapı gezerek bunlara işaret etmek suretiyle Üçlü Bir-lik’i reddederler. Bu nedenle bu konuyu bilmekte yarar vardır.

12 (5:18) NU metninde, “olan” yerine “o” diye geçiyorsa da, “Tanrı’dan doğmuş olan” ile kastedilen Mesih’tir.

BİBLİYOGRAFYA

Barrett, G.S. The First Epistle General of St. John. London: The Religious Tract Society, 1910.

Candlish, Robert S. The First Epistle of John. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, n.d.

Findlay, George. Fellowship in the Life Eternal. London: Hodder& Stoughton, n.d.

Ironside, H.A. Addresses on the Epistles of John. New York: Loizeaux Bros., n.d.

Kelly, William. An Exposition of the Epistles of John the Apostle. London: T. Weston, 1905.

Law, Robert, The Tests of Life, Edinburgh: T&T Clark, 1909.

Marshall I. Howard. The Epistles of John (NIC). Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Pub-lishing Company, 1978.

Mitchell, John G. Fellowship: Three Letters from John. Portland, Ore: Multnomah Press, 1974.

Stott, John R. W. The Epistles of John (TBC). Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1964.

Vine, W. E. The Epistles of John: Light, Love, Life. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1970.

Westcott, Brooke Foss. The Epistles of St. John. Cambridge: The MacMillan Company, 1892.

Table of Contents

Start