PETRUS’UN

İKINCI MEKTUBU

PETRUS’UN

İKİNCİ MEKTUBU

Giriş

“(Petrus’un İkinci Mektubu) Mesih’i solumakta ve O’nun her şeyi tamamlamak için gelişini gözlemektedir.”

– E.G. Homrighausen

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Yukarıdaki alıntı önemli bir alıntıdır, çünkü alıntının yazarı, günümüzde diğer birçokları gibi mektubun Petrus tarafından yazıldığını kabul etmemektedir. Öte yandan bu yazar, “(Mektupta) Petrus’un karakter ve ruh yapısını görmekteyiz”1 diyerek Petrus’un kalemini doğrulamaktadır. Yazarın bu iki ifadesi mektubun kendine özgü katkılarını bir anlamda özetlemektedir.

Gerçek Mesih inancından sapmaların gitgide çoğaldığı bir dönemde yazılan bu kısa mektup, dikkatleri Rabbimiz’in gelişine çevirmektedir. Mektup, okuyucu-larına Petrus’un yaşamı ve kişiliğini anımsatmakta ve kendisine konuşma fırsatı verenlere Mesih’i anlatmaktadır.

II. KİTABIN YAZARI

Yeni Antlaşma konusunda önde gelen ve İncil’e bağlı uzmanlardan birisi geçenlerde şöyle bir söz söyledi: “Eski Antlaşma’daki Daniel ve Yeşaya kitaplarında olduğu gibi, Petrus’un İkinci Mektubu da, Kutsal Kitap eleştirisindeki etkin sadakat açısından yorumcuların sınandığı yerdir.” Kutsal Kitap üzerindeki çağdaş yorum kitaplarından birçoğu, iddia ettikleri gibi 2.Petrus Mektubu’nun Elçi Petrus tarafından yazılmadığını kanıtlamaya dahi yanaşmamakta; bunu kesin bir gerçek olarak kabul etmektedirler. Bu mektubun sağlam ve güvenilir olarak kabul edil-mesi, Yeni Antlaşma’nın diğer kitaplarının bu şekilde kabul edilmesinden daha ciddi sorunlar ortaya çıkarsa da, bunlar ileri sürüldüğü kadar güçlü değildirler.

Dışsal Kanıtlar: Polikarp, Ignatius ve Irenaeus’un İncil üzerinde yapmış oldukları genel açıklamalar, 2.Petrus için kesin bir tanımlama olarak kullanılamazlar. Bununla birlikte, eğer Yahuda’nın Mektubu, ilk dönem inanlı topluluklarının öğrettiği gibi 2.Petrus’tan sonra geliyorsa, o zaman Yahuda’nın Mektu-bu’nda 2.Petrus’un güvenilirliğiyle ilgili birinci yüzyıldan kalma güvenilir bir tanıklık bulunduğunu söyleyebiliriz (Yahuda’nın Mektubu’nun önsözüne bkz.). Alman uzman Zahn, bu konuda başka bir tanıklığa gerek olmadığını söyler. Ya-huda’dan sonra Origen de, 2.Petrus’tan alıntı yapan ilk kişidir. Origen’den sonra (İmparator Diokletian’ın hükümranlığı döneminde öldürülen) Olimpus’lu Me-todyus ve Sezariyeli Fumilyan da bu mektuptan çeşitli alıntılar yapmışlardır. Eusebius, kendisinin birtakım kuşkularının bulunduğunu söylüyorsa da, 2.Petrus Mektubu’nun Mesih inanlılarının çoğunluğunca kabul edilmiş olduğunu onayla-maktadır.

Muratoryan Kanon’u (Tanrısal vahiy sayılan yazılar listesi), içerisinde 2.Pet-rus’u bulundurmaz. Ama aynı zamanda 1.Petrus’u da bulundurmamaktadır. Mu-ratoryan Kanon’u Yeni Antlaşma kitaplarının hepsini değil, sadece bir kısmını içermektedir. Yerom, 2.Petrus’un güvenilirliğiyle ilgili kuşkulardan haberdar ol-duğu halde, mektubu Athanasius ve Augustine gibi önde gelen kilise babala-rıyla birlikte sağlam ve gerçek bir belge olarak kabul etmiştir. Bütün Hıristiyan kilisesi de, reform dönemine kadar bu aynı görüşü izlemiştir.

2.Petrus Mektubu, dışsal kanıt açısından diğer kitaplardan niçin daha zayıf bir destek görmektedir? İlk olarak bu mektup kısadır. Öyle anlaşılıyor ki, çok sayıda çoğaltılıp dağıtılmamıştır ve içerdiği konuların çoğunda diğerlerinden benzersiz özelliklere sahip değildir. Diğer yazılara benzemeyen özgün anlatımlarının az oluşu, belki de mektubun niçin desteklenmediğine ışık tutabilir: Çünkü gerçek Mesih inancından sapan kimseler tarafından yazılan kitaplar, her zaman elçilerin öğretişleriyle çelişen ya da bu öğretişleri garip bir şekilde tamamlayan ek öğre-tişler getirmişlerdir. Birinci yüzyılda 2.Petrus Mektubu’yla ilgili bu denli kuşku-nun ortaya çıkması belki de sırf bu yüzdendi. Nitekim o dönemlerde, “Petrus’un Vahyi” adlı kitap gibi çeşitli Gnostik öğretişleri desteklemek amacıyla başlarında Petrus adının kullanıldığı birkaç “pseudepigrapha” (sahte yazılar) kitap bulun-maktaydı.

Son olarak, 2.Petrus Mektubu’nun bazı kimseler tarafından sorguya çekilen birkaç kitaptan (antilegomena) biri olduğunu ve inanlı topluluklar tarafından da sahte ve geçersiz bir kitap olarak kabul edilmediğini bilmemizde büyük yarar vardır.

İçsel Kanıtlar: Mektubun Petrus tarafından yazıldığını kabul etmeyenler, bu-na gerekçe olarak 1. ve 2.Petrus arasındaki üslup farklılıklarını göstermektedir-ler. Yerom, bunun Petrus’un mektubunu başka bir kâtibe yazdırmış olmasından kaynaklanmış olabileceğini söyler. Bu mektupların her ikisinde de, Petrus’un Elçilerin İşleri’nde yer alan öğretişleri ve yaşamındaki birtakım olaylarla uyum içinde olan sözcükler kullanılmaktadır.

Petrus’un geçmişte yaşadığı olaylarla ilgili anlatımlar, bu mektubun kim tarafından yazıldığına ilişkin öne sürülen geleneksel görüşlere hem karşı, hem de taraftar olarak kullanılmıştır. Mektubun Petrus tarafından yazıldığını kabul etmeyenler, mektupta Petrus’la ilgili daha çok dolaylı referansın bulunması gerek-tiğini; bazıları da bu referansların mektupta ancak bir sahtekârın düşünebileceği kadar çok sayıda olduklarını söylemektedir. Peki, böyle bir sahtekârlığa niçin gerek duyulsun? Mektubun güvenilirliğini reddedenler kuram üretmede çok ya-ratıcı olabiliyorlarsa da, bugüne kadar onların doyurucu herhangi bir kuramıyla karşılaşmış değiliz!

Ama mektubu inceledikçe, bunun gerçekten de Petrus tarafından yazılmış ol-duğunu kanıtlayan birkaç kanıtla karşılaşacağız. Bu kanıtları şöyle sıralayabiliriz:

· Yazar birinci bölüm 3’üncü ayette, inanlıların Rab’bin kendi yüceliği ve erdemiyle çağrılmış olduklarını yazmaktadır. Bu ayet bizi, Rab’bin yüceliğinin Petrus’u doldurduğu ve Petrus’un, “Ya Rab, benden uzak dur, ben günahlı bir adamım” dediği Luka 5:8’de anlatılan olaya götürmektedir.

· Yazarın, okuyucularının tökezlenip düşmemeleri için birtakım önerilerde bulunduğunu görünce (1:5-10), hemen aklımıza Petrus’un imandan düşüşü ve bunun ona getirdiği üzüntü gelmektedir.

· Birinci bölümün 14’üncü ayeti önemli bir ayettir. Bu ayette yazarın öle-ceğinin Rab İsa Mesih tarafından yazarın kendisine önceden söylenmiş olduğunu görmekteyiz. Bu anlatım, İsa’nın Petrus’a, ihtiyarladığı bir zaman öleceğini açıklamış olduğu yer olan Yuhanna 21:18-19’daki anlatımla mükemmel bir uyum içindedir.

· Birinci bölümün 13-15’inci ayetlerinde geçen “beden” (çadır) ve “ayrılış” (çıkış) sözcüklerinin her ikisi de İsa’nın dağ üzerinde görünümünün değiştiği olayın anlatımında Luka tarafından aynen kullanılmaktadır (Luk.9:31-33).

· Bu mektubun Petrus tarafından yazıldığına inanmamızı gerektirecek en etkili kanıtlardan biri, 1:16-18’de anlatılan İsa’nın görünümünün değişmesi olayı-dır. Yazar, olayın meydana geldiği kutsal dağda, fiziksel olarak İsa’yla birlikte bulunmuştu. Yani yazar ya Yakup ya Yuhanna ya da Petrus olmalıdır (Mat.17:1). Ama biz bu noktada yine mektubun kendi iddiasına geri dönelim. Mektup, ken-disinin Yakup ya da Yuhanna tarafından değil, Petrus tarafından yazıldığını iddia etmektedir (1:1).

· İkinci bölümün 14 ve 18’inci ayetlerinde, “ayartmak” sözcüğüyle karşı-laşmaktayız. Bu sözcük Grekçe’deki deleagē sözcüğünün Türkçe’deki karşılığıdır ve “yemle tutmak” anlamına gelmektedir. Bunlar bir balıkçının söz dağarcığından çıkabilecek terimlerdir ve bu nedenle de Petrus’un kullanmış olması gayet doğal ve uygundur.

· Yazar üçüncü bölüm 1’inci ayette bir önceki mektuptan, büyük bir olasılıkla da Petrus’un Birinci Mektubu’ndan söz etmektedir. 3:15’te de, oldukça kişisel bir biçimde Pavlus’tan söz etmektedir ki, bir elçinin bunu yapması gayet doğal ve uygundur.

· Aklımıza Petrus’un edindiği deneyimleri getiren son bir söz de 3:17’de yer almaktadır: “Kararlılığınızdan sapmamak...” Burada geçen “kararlılık” sözcüğü, İsa’nın Luka 22:32’de kullandığı sözcükle aynı kökten türemiş bir sözcüktür: “Geri döndüğün zaman kardeşlerini güçlendir.” Bu aynı sözcük, 1.Petrus 5:10 ile 2.Petrus 1:12’de “pekiştirmek” olarak kullanılmıştır.

· Son olarak, mektubun Petrus’un kaleminden ortaya çıkmış bir eser olduğuna karşı yöneltilen saldırılar, 2.Petrus Mektubu’nun da 1. ve 2. Timoteos ile Titus mektupları gibi gerçek Mesih inancından sapanlara karşı yazılmış olmasından dolayı ortaya çıkmış olabilir.

Mektubu daha yakından inceledikçe, Elçi Petrus’la ilişkili diğer içsel kanıtlarla da karşılaşabiliriz. Ama burada asıl önemli olan şey, mektubu inceleyerek Rab’bin bize bu mektup aracılığıyla neler söylemek istediğini anlamaktır.

III. TARİH

2.Petrus Mektubu’nun hangi tarihte yazıldığı, açıkça mektubun güvenilirliğine bağlı bulunmaktadır. Bunun sahte bir eser olduğuna inananlar, tarih olarak ikinci yüzyılın ortalarını seçerler. Kilisenin 2.Petrus Mektubu’nu hem tarihsel, hem de ruhsal açıdan Kanon’a ait bir kitap olarak kabul etmiş olduğu sonucuna vardığı-mızdan, bu tarihin Petrus’un ölümünden kısa bir zaman önce (yani, İ.S. 67 ya da 68 yılları) olduğunu söyleyebiliriz.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

İki temel konu –peygamberlik sözü (1:19-21) ve sefahat (2.bölüm)– Petrus’un 2. Mektubu’nda açıkça görülmektedir. Elçi Petrus, insanları kötü ve şehvet düş-künü bir hayat yaşamaya yöneltmek için “yıkıcı öğretişler” getirecek olan sahte öğretmenleri ufukta çoktan görmüştü. Bunlar, gelecek olan yargıyı alaya alan insanlardı (3:1-7). Petrus’un zamanında, ileride diye beklenen şeyler, Yahuda’nın Mektubu’nda (4’üncü ayet) gerçekleşmiş görünmektedir. Hıristiyanlık dünyası, Konstantin ve sonraki imparatorların Mesih inancını devletin resmî dini yapıp kurumlaştırmasından sonra, imansızlar gibi dünyaya yerleşmiş, bunun doğal bir sonucu olarak da Mesih’in gelişine olan özlemini yitirmiştir. Böylece birçok ki-lisenin ahlâkı da bozulmuştur. Aynı durumu ne yazık ki günümüzde de görmek-teyiz. Gelecekte olacakların gerçekleriyle ilgili geçtiğimiz yüzyılda yaşanan uya-nış, gücünü günümüzde birçok kesimde yitirmektedir. Hıristiyan kiliselerinin ço-ğunda gözlenen gevşek yaşam, Petrus’un Hıristiyanlık tarihinin her döneminde çok gerekli görülen gerçekleri gerçekten de göksel esin yoluyla yazmış olduğunu göstermektedir.

ANA HATLAR

I. SELAMLAMA (1:1-2)

II. GÜÇLÜ İNANLI KARAKTERİNİ GELİŞTİRME ÇAĞRISI (1:3-21)

III. YANLIŞ ÖĞRETİ YAYANLARIN ÖNCEDEN BİLDİRİLMESİ (2.Bölüm)

IV. ALAYCILARIN ÖNCEDEN BİLDİRİLMESİ (3.Bölüm)

YORUM

I. SELAMLAMA (1:1-2)

1:1   Simun Petrus kendisini İsa Mesih’in kulu ve elçisi olarak tanıtıyor. Onun bu sadeliği ve alçakgönüllülüğü bizi şaşırtıyor. Petrus gönüllü olarak bir köle, göksel atamayla da bir elçi olmuştur. Kendisiyle ilgili herhangi bir simge ya da abartılı bir unvan kullanmamıştır. Diri Kurtarıcı’ya hizmet etme sorumluluğunu şükran dolu bir yürekle kabul etmiştir.

Mektubu alan okuyuculardan anladığımız kadarıyla, onlar da Petrus ve emek-taşları gibi eşdeğer bir imana kavuşmuş olan kimselerdi. Bu tanımlama, Pet-rus’un bu mektubu Yahudi olmayan uluslardan gelen inanlılara yazmış olduğuna dair bir ışık tutabilir. Çünkü onlar da, iman eden Yahudiler gibi aynı imana sahip olmuşlardır ve bu iman herhangi bir şekilde kendilerininkinden daha az değerde bir iman değildir. Yahudi ya da Yahudi olmayan uluslardan olsun, erkek ya da kadın, köle ya da özgür olsun, Tanrı’nın lütfuyla kurtulanların hepsi Rab tara-fından eşit bir şekilde kabul edilirler.

İman, Mesih inancını benimseyenlerin sahip oldukları her şeyi kapsar. Petrus bu imana Tanrımız ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in doğruluğu sayesinde ka-vuştuğumuzu söylüyor. Tanrı’nın Rab İsa Mesih’e iman edenlere bu eşdeğer-deki imanı vermiş olmasının doğru bir şey olduğunu belirtiyor. Mesih’in ölümü, gömülmesi ve dirilişi, Tanrı’nın günahkârlara iman aracılığıyla lütuf gösterebi-leceği adil bir temel oluşturmuştur. Günahın bedeli kuruşu kuruşuna ödenmiştir. Bu nedenle Tanrı, bundan böyle Oğlu İsa Mesih’e iman edecek olan bütün tan-rısız günahkârları aklayabilecektir.

Tanrımız ve Kurtarıcımız İsa Mesih unvanı, Rab İsa’nın mutlak tanrılığını dile getiren Yeni Antlaşma’daki birçok örnekten birini oluşturur. Eğer İsa Tanrı olmasaydı, o zaman bu sözler tamamen anlamsız ve boş olacaktı.

1:2   Elçinin bu ayetteki yüce duası şöyledir: Tanrı’yı ve Rabbimiz İsa’yı tanımakla lütuf ve esenlik artan ölçüde sizin olsun. Petrus onların, Tanrı lüt-funun günlük yaşamlarındaki gücü ve koruyuculuğu aracılığıyla İsa Mesih’i ta-nımalarını istiyor. Yüreklerinin, Tanrı’nın her anlayışın üzerindeki esenliğiyle korunmasını arzuluyor. Ama bu küçük miktarlarda olmamalıdır! O, bu bereket-lerin artan ölçüde olmasını diliyor.

Peki bu bereketler nasıl artar? Tanrı’yı ve Rabbimiz İsa’yı tanımakla. Tanrı’yı ne kadar iyi tanırsak, lütuf ve esenliği de o ölçüde fazla yaşayacağız. Yüce Olan’ın gizli odasına yerleşmemiz, oraya arada bir yapacağımız ziyaret-lerden daha iyidir. Tanrı’nın lütuf ve esenliğinin sırrını banliyölerde oturanlar değil, merkezdeki tapınakta oturanlar anlar.

II. GÜÇLÜ İNANLI KARAKTERİNİ GELİŞTİRME ÇAĞRISI (1:3-21)

1:3   Bu bölüm her inanlının büyük bir ilgiyle üzerinde durması gereken bir bölümdür. Çünkü burada, bu hayattaki düşüşlerden nasıl uzak durabileceğimizi ve sonsuz yaşama zaferli bir şekilde girmemizle ilgili bir güvenceye nasıl sahip olabileceğimizi görmekteyiz.

İlk olarak, Tanrı’nın kutsal bir yaşama sahip olabilmemiz için gereken her şeyi sağladığı yolunda bize bir güvence verilmektedir. Bu sağlayışın, O’nun gücünün bir göstergesi olduğu söyleniyor: (O’nun) tanrısal gücü... yaşamımız ve Tanrı yolunda yürümemiz için gereken her şeyi bize vermiştir. İlk etapta O’nun gücü bizi nasıl kurtarıyorsa, o andan sonra kutsal bir yaşam sürebilmemiz için de bizi güçle doldurmaktadır. Bunu şöyle sıralayabiliriz: İlk önce yaşam, sonra Tanrı yolu. Müjde, insanı günahın gücünden, yargısından, lanetinden ve pisli-ğinden kurtaran Tanrı gücüdür.

Yaşamamız ve Tanrı yolunda yürümemiz için gereken her şey, Mesih’in başkâhin olarak yerine getirdiği şeyleri, Kutsal Ruh’un görevini, meleklerin bizim yararımız için olan hizmetlerini, Rab’be geldiğimizde elde ettiğimiz yeni yaşamı ve Tanrı sözünün öğretişlerini de kapsamaktadır.

Kutsal bir yaşam sürmek için gerekli olan güç, bizi Çağıran’ı tanımamızın sonucu olarak gelir. O’nun tanrısal gücü nasıl kutsallığın kaynağıysa, O’nu ta-nımak da kutsallığın bir kanalıdır. O’nu tanımak, sonsuz yaşama sahip olmak demektir (Yu.17:3) ve O’nu tanımada kaydedilen ilerleme, kutsallıkta yapılan bir ilerlemedir. O’nu ne kadar iyi tanırsak, o kadar daha çok O’na benzeyeceğiz.

Petrus’un en çok sevdiği konulardan birisi bizim çağrılmamızdır. Petrus bize şu noktaları anımsatıyor: (1) Karanlıktan O’nun şaşılacak ışığına çağrıldık (1Pe. 2:9). (2) Mesih’in çektiği elem yolundan geçmeye çağrıldık (1Pe.2:21). (3) Kö-tülüğe iyilikle karşılık vermeye çağrıldık (1Pe.3:9). (4) O’nun sonsuz yüceliğine çağrıldık (1Pe.5:10). (5) Kendi yüceliği ve erdemiyle çağrıldık (2Pe.1:3). Oku-duğumuz bu son örnek O’nun bizi, kişiliğindeki olağanüstü özellikleri açıklayarak çağırdığı anlamındadır. Tarsuslu Saul, Şam yolunda Tanrı’nın yüceliğini gör-düğü zaman çağrılmıştı. Adını bilmediğimiz bir öğrenci, Saul gibi şöyle ilginç bir tanıklıkta bulunur: “O’nun yüzünü gördükten sonra, artık dünyadaki hiçbir şeyi görmek istemedim. Rab’bi görmek, dünyadaki bütün şeylerden daha üstün. Diğer bütün şeyler ise yaramaz ve değersizdir.” Pavlus da, diğerleri gibi Rab’bin yü-celiği ve erdemiyle çağrılmış biriydi.

1:4   Tanrı’nın kutsal bir yaşam sürebilmemiz için sağlamış olduğu “bütün şeyler”in arasında O’nun sözünden kaynaklanan çok büyük ve değerli vaatler de bulunmaktadır. Kutsal Kitap’ta 30.000’e yakın vaat bulunduğu düşünülmektedir. John Bunyan, “Hayat denen yol Tanrı’nın vaatleriyle öylesine doludur ki, bun-lardan herhangi birine basmadan tek bir adım dahi atamazsınız!” demektedir.

Tanrı’nın vaatleri Petrus’un mektuplarında sözü edilen yedi değerli şeyden sonuncusudur. Bu değerli şeyleri bir kez daha anımsayabiliriz: (1) İmanımız al-tından daha değerlidir (1Pe.1:7). (2) Mesih’in kanı değerlidir (1Pe.1:19). (3) Diri taş olan Mesih, Tanrı önünde değerlidir (1Pe.2:4). (4) Mesih, köşe taşı olarak değerlidir (1Pe.2:6). (5) O, bütün iman edenler için değerlidir (1Pe.2:7). (6) Yu-muşak ve sakin bir ruhun solmayan güzelliği, Tanrı önünde çok değerlidir (1Pe. 3:4). (7) Son olarak da, Tanrı’nın vaatleri değerlidir (2Pe.1:4).

Kutsal Kitap’taki kutsal bir yaşamla ilgili bazı vaatleri de şu şekilde sıralaya-biliriz:

1) Günahın egemenliğinden özgürlük (Rom.6:14).

2) Yeterli lütfa sahip olmak (2Ko.12:9).

3) Rab’bin sözlerine uyabilmek için gereken güce sahip olmak (Flp.4:13).

4) Şeytan’ı yenmek (Yak.4:7).

5) Denenmelerden kurtuluş yoluna kavuşmak (1Ko.10:13).

6) Günahlarımızı açıkça ikrar ettiğimizde bağışlanmak (1Yu.1:9).

7) Seslendiğimizde Rab’bin yardımımıza gelmesi (Mez.50:15).

Petrus Tanrı’nın vaatlerinin değerli ve çok büyük olduğunu boş yere söyle-miyor. Çünkü inanlıya dünyadaki kötü arzuların yol açtığı yozlaşmadan kaçabilmek için gerek duyduğu gücü bu vaatler sağlamaktadır. Tanrı bizim de-nenmeye karşı durabilmemiz için gerekli olan her şeyi vaat etmiş bulunuyor! Kötü arzularla karşı karşıya geldiğimiz zaman bu vaatlere sahip çıkabiliriz. Bu vaatler bizi dünyanın cinsel günahlarından, sarhoşluğundan, pisliğinden, ıstıra-bından, hainliğinden ve çekişmelerinden koruyacaktır.

Bunun en iyi tarafı da, bu vaatler yoluyla tanrısal özyapıya ortak olabilme-mizdir. Temel olarak kişi, Rab’be ilk geldiği zaman, yani tövbe edip kurtulduğu zaman tanrısal özyapıya ortak olur. Tanrı’nın bize vaat ettiklerini pratik olarak yaşadıkça da, günbegün O’nun benzerliğine dönüştürülürüz. Örneğin Rab, ken-disini daha çok düşündükçe, O’na daha çok benzeyeceğimiz vaadinde bulun-muştur (2Ko.3:18). Bu vaade Tanrı sözünü okuyarak, Mesih hakkında daha çok şey öğrenerek ve O’nu izleyerek erişebiliriz. Bunu yaptığımız sürece Tanrı’nın Kutsal Ruhu bizi yücelik üstüne yücelikle Rab İsa’ya benzer olmak üzere değiş-tirecektir.

1:5   Üçüncü ve dördüncü ayetlerden, Tanrı’nın kutsal bir yaşam için gerek duyulan her şeyi bize vermiş olduğunu gördük. Bizler de Tanrı’nın bizim için sağladığı şeylerden yararlanmaya istekli ve hazır olmalıyız. Tanrı, biz istemeden ya da hiçbir katkıda bulunmadan herhangi bir şey yapmaz. Bizim de istekli, ka-rarlı ve disiplinli olmamız gerekir.

Petrus inanlının karakterinin gelişmesinde imanı kesinlikle gerekli görmek-tedir. Nitekim mektubunu da zaten Rab İsa’ya iman edip O’na bağlı olan Mesih inanlılarına yazmaktadır. Burada onlara imanlarını açıklamalarını söylememekte; onların bu imana zaten sahip olduklarını kabul etmektedir.

Gerekli olan şey, imana kutsallığın yedi öğesinin eklenmesidir. Bu öğeler teker teker sırayla değil, ama bir bütün olarak her zaman yaşamımızda görülme-lidir.

Tom Olson’un babası bu ayeti oğullarına şu şekilde okurdu:

İmanınıza Davut’un erdemi ya da cesaretini; Davut’un cesaretine Süleyman’ın bilgisini; Süleyman’ın bilgisine Eyüp’ün sabrını; Eyüp’ün sabrına da Daniel’in Tanrı yoluna olan bağlılığını; Daniel’in Tanrı yoluna olan bağlılığına Yonatan’ın kardeşseverliğini; ve Yonatan’ın kardeşseverliğine de Yuhanna’nın sevgisini ka-tın.”2

Lenski şöyle der:

Bu yedi öğeli liste, kendi dönemlerinde ortaya çıkan sahte peygamberlerle (2:1) ve onların bu sahte inançları içerisinde yaşamış oldukları yaşam biçimleriyle bağ-lantılı olarak hazırlanmıştır. Bunlar sadece erdem yerine utancı; bilgi yerine kör-lüğü; kendilerini denetleme yerine başıboş hovardalığı; iyi şeylerde gayret yerine kötü şeylerde gayreti; tanrısayarlık yerine tanrısızlığı; kardeşlik sevgisi yerine Tanrı çocuklarından nefret etmeyi; gerçek sevgi yerine nefreti göstermektedirler.3

Birinci öğe erdemdir. Erdem; kutsallık, iyi bir hayat ya da ahlâksal kusur-suzluk anlamlarına gelebilir. Bununla birlikte bu kavramların “Tanrı yoluna bağlılık” öğesinde yeniden ele alınmış oldukları görülmektedir. Erdem sözcüğü bu ayette, düşman bir dünya önünde ruhsal bir cesarete ve doğru olan şeyler uğ-runda ayakta duracak güce sahip olmak anlamlarına da gelebilir.

Bu noktada aklımıza imanları uğruna canlarını vermiş olan imanlılar geliyor. Zamanın yöneticileri, Rahip Craumer adlı bir inanlıya Mesih’i inkâr ettiğini be-lirten bir mektup yazıp bunu imzalamasını, yoksa diri diri yakılacağını söylediler. İlk önce direndiyse de, artan baskılara dayanamayıp sağ eliyle inkâr mektubunu imzaladı. Daha sonra hatasını anlayarak cellatlara ateşi yakmalarını söyledi. Kendisi ricada bulunarak ellerinin çözülmesini istedi. Sonra sağ elini kızgın ate-şin içine sokarak şöyle haykırdı: “İmzayı bu elim attı. Bu yüzden cezayı ilk önce sağ elim çekecek. Bu el büyük bir hata yaptı. Yakın bu işe yaramaz eli!”4

Cesaretle beraber gelen bilgi, özellikle ruhsal gerçeklerle ilgili bilgi olmalıdır. Burada, Tanrı sözünü incelemenin ve onun kutsal buyruklarına itaat etmenin önemi vurgulanmaktadır.

İsa’yı İncil’de daha çok öğrenirsem,

Paylaşırım her şeyi Rabbimle ben.

Her satırda O’nun sesini duyarsam,

Olur her bir vaat benim, hemen şimdiden.

– Eliza E.Hewitt

Kutsal Kitap’ı uygulayarak öğrenmekle, Erdman’ın, “Hıristiyanlığın ayrıntı-larıyla ilgili pratik hünerler” diye adlandırdığı şeyleri geliştirmiş olacağız.

1:6   Tanrı, her Mesih inanlısını disiplinli bir hayat yaşamaya çağırmaktadır. Birisi bunu, insan iradesinin Tanrı’nın Kutsal Ruhu’nun işleyişi altındaki denet-leme gücü olarak tanımlamıştır. Doğru bir tanımlama! Duada disiplin, Kutsal Kitap okuma ve çalışmada disiplin, zamanı değerlendirmede disiplin, bedensel arzuları yenmede disiplin ve özverili bir yaşamda disiplin.

Elçi Pavlus’un yaşamında böyle bir özdenetim ya da tutkulara üstünlük vardı. 1.Korintliler 9:26-27’de şöyle okuyoruz:

“Bunun içindir ki, amaçsızca koşan biri gibi koşmuyorum. Yumruğumu ha-vayı döver gibi boşa atmıyorum. Müjde’yi başkalarına duyurduktan sonra kendim reddedilmemek için bedenime eziyet çektirip onu köle ediyorum.”

Ünlü doğabilimci Audubon, kuşlar alemi üzerinde daha çok şey öğrenebilmek amacıyla uzun sürebilecek fedakârlıklarda bulunmaya ve zorluklara katlanmaya gönüllüydü. Bakın, Robert G. Lee bunu nasıl anlatıyor:

İşinde kazandığı başarılarla kıyaslandığında bedensel olarak çektiği zorluklar onun için hiç önemli değildi. Haftalarca bekledikten sonra, tek bir kuşla ilgili yeni bir bilgi ortaya çıkarabilse, bunun kendisine verilecek en büyük ödül olacağı dü-şüncesiyle, karanlıkta ve sisli havalarda hiç hareket etmeden saatlerce çömelmiş olarak durmaya hazırdı. Çalışmalarında durgun suda, neredeyse boynuna kadar suyun içinde çok az nefes alarak gömülü olarak kalıyor; bu arada zehirli birçok su yılanı gözünün önünden geçiyor, büyük timsahlar da onun hareketsiz bakışları karşısında defalarca etrafında dönüyordu.

Gözü büyük bir sevinçle parıldayarak, “Bu o kadar da hoş bir durum değildi” dedi. “Ama önemli değil! Bak, işte kuşun resmi elimde.” Kuşun resmini çekebil-mek için adam birçok zorluğa göğüs germişti.5

Diğer insanların yaşamlarından aldığımız örnekler, yıkıma gitmekte olan bir dünyanın en acil ihtiyaçları ve tanıklığımızın etkisini yitirmesi korkusu nedeniyle yaşamlarımızı öyle bir disiplin altına almalıyız ki, Mesih bu yaşamlardan hoşnut kalsın.

Özdenetim, beraberinde dayanma gücünü, yani elem ve baskılara sabırlı bir şekilde katlanmayı da getirmelidir. İman yaşamının sürekli olarak dayanmayı gerektiren bir yaşam olduğunu hiçbir zaman unutmamalıyız. Büyük bir tutkuyla başlamak yeterli değildir. Asıl önemli olan, sıkıntı ve zorluklar karşısında dahi çaba göstermek ve ilerleyebilmektir. Hıristiyanlığın, günlük dertlerden uzak, ne-şeli ve sevinçli deneyimlerin yaşandığı bir inanç olduğu gerçek değildir. Yaşamın akışında her gün yapılacak ayak işleri, cesaret kırıcı olaylar, üzüntü ve acı getiren gelişmeler, bozulan tasarılar vardır. Dayanma, katlanış ya da sabır, bize kar-şıymış gibi gözüken bütün gelişmelerde, ayakta durabilme ve cesaretle ileriye gidebilme sanatıdır.

Bundan sonraki öğe, Tanrı yoluna bağlılıktır. Yaşamlarımız, Tanrı’nın kut-sallığını yansıtmalıdır. Yaşam biçimi ve davranışlarımızda öylesine doğaüstü bir tavır sergilemeliyiz ki, başkaları bizim Göksel Babamız’ın çocukları olduğumuzu anlayabilsinler. Hangi aileye ait olduğumuz ya da benzediğimiz konularında herhangi bir şüpheye yer bırakılmamalıdır. Pavlus bize şunu anımsatıyor: “...ama şimdiki ve gelecek yaşamın vaadini içeren Tanrı yolunda yürümek her yönden yararlıdır” (1Ti.4:8).

1:7   Bizi dünyaya Mesih’in öğrencileri olarak tanıtacak şey, kardeşsever-liktir. Çünkü Rabbimiz şöyle demişti: “Birbirinize sevginiz olursa, herkes bu-nunla benim öğrencilerim olduğunuzu anlayacaktır” (Yu.13:35).

Kardeşlere olan sevgi, inanlıyı tüm insanlığı sevmeye yöneltir. Bu, temel olarak sadece bir duygu değil; içten gelen bir istektir. Bu, tecrübe edilecek duy-gusal bir coşku değil; uyulması gereken bir emirdir. Sevgi, Yeni Antlaşma’daki anlayışa göre doğaüstü bir kavramdır. İman etmeyen bir kimse, Kutsal Kitap’ın emrettiği şekilde sevemez, çünkü kendisinde göksel yaşam yoktur. İnsanın düş-manını sevebilmesi ve kendisini öldürmek isteyenler için hayırdua edebilmesi için göksel bir yaşam sürmesi gerekir. Sevgi kendisini vermekle gösterir. Şu ayetlere bakabiliriz: “Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlu’nu verdi” (Yu.3:16). “Mesih kiliseyi suyla yıkayıp tanrısal sözle temizleyerek kutsal kıl-mak için kendini feda etti (verdi)” (Ef.5:26). Sevgimizi göstermenin bir yolu da, zamanımızı, yeteneklerimizi, paramızı ve yaşamlarımızı başkaları için vermektir.

T.E. McCully, Ekvador’da Auka yerlileri tarafından öldürülen beş genç mis-yonerden birisi olan Ed McCully’nin babasıydı. Bir gün diz çökerek şöyle dua etti: “Ya Rab, bana yeterince uzun bir hayat bahşet ki, çocuklarımızı katleden bu adamların kurtuluşlarını görebileyim. Onları kucaklayayım ve benim Mesihim’i sevdikleri için kendilerini ne kadar çok sevdiğimi söyleyeyim.” Eğer oğlunun suçlu katilleri için bereket duası edebiliyorsan, işte bu sevgi, gerçek Hıristiyan sevgisidir.

Lütfun bu yedi öğesi, imanımızın tam bir olgunluğa ulaşmasını sağlayacaktır.

1:8   Mesih inanlısı, öğrencilik yolunda olduğu yerde bekleyemez. Ya ilerle-yecek ya da gerileyecektir. İleriye doğru gittikçe güç ve güven kazanacak; geriye çekildikçe tehlike ve hayal kırıklığı içinde olacaktır.

İmanın gelişmesi için çaba göstermemek; inanlıyı sonuçta etkisizliğe, verim-sizliğe, körlüğe, uzağı görmezliğe ve unutkanlığa götürecektir.

Etkisizlik: Buna kısırlık da denebilir. Gerçek bir şekilde etkili olabilecek ya-şam, sadece ve sadece Tanrı’yla ruhsal paydaşlık içerisinde bulunan bir yaşam-dır. Kutsal Ruh inanlıya yol gösterdikçe bütün etkisizlik ortadan kalkacak ve böylece en yüksek etkinin ortaya çıkışı güvence altına alınmış olacaktır. Yoksa boş yere havayı yumruklayan ya da ipliksiz dikiş diken kimseler gibi oluruz.

Verimsizlik: Rabbimiz İsa Mesih’i tanıma yolunda oldukça fazla bir bilgiye sahip olmak, ama aynı zamanda bu bilgide verimsiz kalmak mümkündür. Bil-diklerimizi yaşama geçirememek bizi kaçınılmaz olarak verimsizliğe götürecektir. Dışarıdan akarsularla beslendiği halde dışarıya su verememesi İsrail’deki Ölü Deniz’i nasıl öldürdüyse, inanlının da bildiklerini başkalarına anlatmayıp kendi-sinde saklaması, onun ruhsal verimliliğini öldürecek ve kendisini verimsiz kıla-caktır.

1:9   Uzağı (ileriyi) görmezlik: Körlük adıyla bilinen çeşitli derecelerde görme bozuklukları vardır. Buradaki uzağı görmezlik, kişinin gelecek yerine şu an için yaşamış olduğu bir tür körlüğü betimlemektedir. Bu kişi kendisini maddesel şeylere öylesine kaptırmıştır ki, ruhsal konuları ihmal eder.

Körlük: 5, 6 ve 7.ayetlerde sıralanan yedi öğeye sahip olmayan herkes kör-dür. Böyle bir kimsenin hayatta neyin önemli olduğundan bir haberi yoktur. Gerçek ruhsal değerleri ayırt edebilecek anlayışta değildir. Karanlık bir dünyada, gölgeler arasında yaşamaktadır.

Unutkanlık: Son olarak, bu yedi erdeme sahip olmayan bir kimse, eski gü-nahlarından temizlendiğini unutmuştur. Günahlarının bağışlanmasıyla ilgili gerçek, onun için artık bir anlam taşımamaktadır. Bir zamanlar kurtulmuş olduğu yere doğru geri gitmektedir. Tanrı Oğlu’nun ölümüne neden olan günahlarla yeni baştan oynamaya başlamıştır.

1:10   Böylece Petrus okuyucularından çağrılmışlık ve seçilmişliklerini kök-leştirmeye daha çok gayret göstermelerini istiyor. Bunlar Tanrı’nın kurtuluş ta-sarısının iki önemli öğesidir. Seçilmek, Tanrı’nın Kendisine ait olmak üzere in-sanları egemen, mutlak ve sonsuz olarak seçmesini kastetmektedir. Çağrılmak da, bu seçim aracılığıyla açıklanan, Tanrı’nın zaman içerisinde bulunmuş olduğu girişimidir. Seçilmemiz daha dünya kurulmadan önce gerçekleşmiştir. Çağrıl-mamız ise tövbe edip Rab’be geldiğimizde gerçekleşmektedir. Kronolojik olarak, yani zaman sıralaması içerisinde ilk olarak seçim, sonra da çağrı gelir. Ama de-neyimlerimiz açısından ilk önce O’nun çağrısının farkına varır ve ondan sonra da sonsuzluktan, başlangıçsız çağlar öncesinden Mesih’te seçilmiş olduğumuzu an-larız.

Çağrılmışlık ve seçilmişliğimizi şu anki durumundan daha kesin bir aşamaya getiremeyiz. Tanrı’nın sonsuzlukla ilgili amaçları asla engellenemez ve etkile-nemez! Ama Rab’bin benzeyişinde büyüyerek bunları daha da kökleştirebiliriz. Kutsal Ruh’un meyvesinin yaşamlarımızda gözükmesiyle Rab’be ait olduğumuzu açık bir biçimde kanıtlayabiliriz. Yaşadığımız kutsal yaşam, gerçekten de kur-tulmuş olduğumuzu kanıtlayacaktır.

Kutsal bir yaşam sürmek, bizi çeşitli tökezlerden ya da hataya düşmekten koruyacaktır. Ama tökezlememiz, cehennem azabına uğrayacağımız ya da ruhu-muzun mahvolacağı anlamına gelmez. Rabbimiz İsa Mesih gerçekleştirmiş ol-duğu yüce işi sayesinde bizi bu tehlikeden bütünüyle kurtarmıştır. Burada söy-lenmek istenen şey, günaha, utanca, ya da işe yaramaz bir hale düşmektir. Göksel konularda ilerleme gösteremezsek, ruhsal yaşamlarımız yıkılma tehlikesi içinde olur. Ama Ruh’ta yürüyüp ruhsal gerçeklerde büyüyecek olursak, o zaman Rab’bin hizmetinde hiçbir zaman işe yaramaz bir duruma düşmeyiz. Tanrı, Kendisine daha yakın olmak isteyen bir Mesih inanlısını özel bir şekilde korur. Tehlike, ruhsal tembellik ve körlükte yatmaktadır.

1:11   Ruhsal yaşamda ilerlediğimizde sadece Tanrı’nın bizi koruması değil, aynı zamanda kurtarıcımız İsa Mesih’in sonsuz egemenliğine girme hakkının bize cömertçe sağlanacağı vaadi de bulunmaktadır. Petrus burada, egemenliğe gireceğimiz gerçeğinden değil, egemenliğe ne şekilde gireceğimiz gerçeğinden söz etmektedir. Göksel egemenliğe kabul edilebilmenin tek yolu, Rab İsa Me-sih’e imandır. Ama bazıları içeriye diğerlerinden daha çok zenginlikle girecek-lerdir. Orada çeşitli ödüller olacaktır. Ve ödüllerin burada, inanlının Kurtarıcı’ya olan bağlılığının ölçüsüne göre belirleneceği söylenmektedir.

1:12   Petrus bu konunun şimdiki ve sonsuzluktaki etkilerini düşünürken, inanlılara imanda olgunlaşmalarının önem ve gereğini sürekli olarak anımsat-maya kararlıydı. Onlar bunu bilseler dahi, sürekli olarak kendilerine anımsatıl-maya gereksinim duyuyorlardı. Bunun bize de sık sık anımsatılması gerekir. Her ne kadar sahip olduğumuz gerçekle pekiştirilmişsek de, her an kendimizi başka bir şeye kaptırabilir ya da unutkanlığa kapılabiliriz. Bu tehlike her an kar-şımızda var olduğundan, gerçeğin bize sürekli olarak yinelenmesi gerekmektedir.

1:13   Bedende yaşadığı sürece inanlılara çeşitli konuları anımsatarak onları gayrete getirmek, Petrus’un sadece bir niyeti değil, aynı zamanda bir göreviydi de. Yaşamının o son günlerine yaklaşırken, onları ruhsal uyuşukluktan uzak tut-mayı uygun ve doğru buluyordu.

1:14   Kendisinin kesinlikle öleceğini ve ölümünün ne şekilde olacağını Pet-rus’a Rab çok önceleri açıklamıştı (Yu.21:18, 19). Şimdi bu sözlerin üzerinden birçok yıl geçmişti. Yaşlı Elçi, olayların normal akışı içerisinde, ölümünün yak-laşmakta olduğunu biliyordu. Bunu bilmek, yaşamının geri kalan süresinde Tan-rı’nın halkının ruhsal durumunu gözetme yönündeki kararlılığını bir o kadar daha güçlendiriyordu.

Petrus, kendi ölümünden bu dünyadaki bedeni ya da çadırının kaldırılışı olarak söz ediyor. Çadırın yolculuk edenlerin geçici olarak içinde barındıkları bir yer oluşu gibi, insan bedeni de, yeryüzündeki gurbet günlerimiz süresince içinde barındığımız bir yapı olmaktadır. İnsan ölünce bu çadır kaldırılır. Mesih, inanlılar topluluğunu yeryüzünden almak için geldiği zaman, inanlının bedeni diriltilecek ve değiştirilecektir. İnsan bedeni Yeni Antlaşma’da, sonsuz ve yüceltilmiş bi-çimdeki bir konuta ve eve benzetilmektedir (2Ko.5:1).

Petrus’un yaklaşmakta olan ölümünü biliyor olması, bazen tartışıldığı gibi, Mesih’in inanlılar için çok yakında geri geleceği gerçeğini geçersiz kılamaz. Ger-çek imanlılardan oluşan gerçek kilise, Mesih’in gelişini her an beklemiştir. Petrus, Rab geri döndüğünde kendisinin diri olmayacağını özel bir açıklamayla öğren-mişti.

1:15   Petrus kişisel olarak kutsallara sadece ruhsal ilerlemenin önemini anım-satmaya kararlı olmakla kalmadı; ama aynı zamanda bunları sürekli anımsaya-bilecekleri yazılı bir doküman bırakmak için de her gayreti gösterdi. İnanlılar bu şeyleri, onun yazdıklarını okuyarak kolaylıkla hatırlayabileceklerdi. Sonuç olarak Petrus’un mektupları, on dokuz yüzyıldan uzun bir süredir insanların yollarına ışık saçmış ve Kurtarıcımız’ın gelişine kadar da saçmaya devam edecektir. Daha önce de söz ettiğimiz gibi, güvenilir eski kaynaklar, İncil’in Markos bölümünün Markos’un ruhsal önderi olan Elçi Petrus’un görgü tanıklığı üzerine kurulu ol-duğunu belirtirler.

Yazılı dokümanlarla ruhsal hizmet görme konusunun önemi burada açıkça görülmektedir. Sürekli ve kalıcı olan, yazıya geçirilen sözlerdir. Çünkü bir adam ölüp gitse dahi, yaşarken vermiş olduğu ruhsal hizmet, yazıya dönüştürmüş ol-duğu sözler aracılığıyla yine de devam edebilmektedir.

Ben (bu dünyadan) göçtükten sonra... Göçmek, bu dünyadan ölüm yoluyla ayrılmak demektir. Luka 9:31’de, Mesih’in ölümü anlatılırken bu aynı sözcükle bir kez daha karşılaşıyoruz. Ölüm, varlığın bütünüyle ortadan kalkışı ve yok oluşu değil, bir yerden başka bir yere gitmesi, yer değiştirmesidir.

Bu ayetler ölümün gölgesinde yaşayan, diğer bir deyişle ölümü yaklaşan bir Tanrı adamına nelerin önemli ve öncelikli olduğunu gösterdiğinden, bizim için de özel bir değer taşır. Bu nitelikler ya da bunlar terimi birinci bölümün 8, 9, 12 ve 15’inci ayetlerinde dört kez kullanılmaktadır. Sonsuz gelecekte olacaklar açısın-dan değerlendirildiğinde, Mesih inancının büyük ve temel gerçeklerinin çok bü-yük değerlerde oldukları görülür.

1:16   Birinci bölümün son ayetleri, Mesih’in yücelik içerisinde gelişinin ke-sinliği üzerinde durur. Petrus bu ayetlerde ilk önce elçilerin tanıklığının, sonra da peygamberlik sözünün kesin güvenilirliğini inceler. Öyle görülüyor ki, Petrus bu ayetlerde Yeni Antlaşma ile Eski Antlaşma’yı birbirine bağlamakta ve okuyucu-larından bu birleşik tanıklığa sıkı sıkıya sarılmalarını istemektedir.

Petrus, elçilerin tanıklığının uydurma masallara değil, ama gerçeklere da-yalı olduğunu söylüyor. Onlar Rabbimiz İsa Mesih’in kudretini ve gelişini okuyucularına bildirirlerken uydurma masallara başvurmamışlardır.

Petrus’un özellikle değindiği olay, Mesih’in dağdaki görünümünün değişmesi olayıdır. Bu olaya İsa’nın öğrencilerinden üçü –Petrus, Yakup ve Yuhanna– tanık olmuşlardı. Kudreti ve gelişi sözcükleri, edebi anlamda^6 “güçle gelmek” ya da “güçlü bir şekilde gelmek” anlamındadır. Mesih’in dağdaki görünümünün de-ğişmesi olayı, Mesih’in tüm yeryüzünde egemenlik sürmek amacıyla kudretle gelişinin bir ön görüntüsü niteliğindeydi. Bu gerçeği Matta bölümünde açıkça görebiliriz. İsa, Matta 16:28’de şöyle diyor: “Size doğrusunu söyleyeyim, burada bulunanlar arasında, İnsanoğlu’nun kendi egemenliği içinde gelişini görmeden ölümü tatmayacak olanlar var.” Bundan sonraki ilk ayetler (17:1-8) İsa’nın gö-rünümünün değişmesi olayını açıklamaktadır. Yüksek bir dağda Petrus, Yakup ve Yuhanna Rab İsa’yı, bin yıllık süreyle egemenlik süreceği dönemde sahip olacağı yücelik içerisinde görmüşlerdi. Bu üç elçi ölmeden önce, İnsanoğlu’nun kendi egemenliği içinde gelişini gözleriyle görmüşlerdi. Rab’bin Matta 16:28’de söy-lediği sözler, böylece Matta 17:1-8’de anlatılan olayda gerçekleşmişti.

Simun Petrus, İsa’nın görünümünün değişmesi olayının ilk elçiler tarafından yapılan anlatımının masallara (Grekçe’de mitlere) dayanmadığını burada kesin bir şekilde vurgulamaktadır. Bazı çağdaş tanrıbilimciler, Kutsal Kitap’a saldırıda bulunurlarken bu mitoloji sözcüğünü kullanıyorlar. Kutsal Kitap’ı mitlerden arındırmamız gerektiğini söylüyorlar. Yeni Antlaşma’da “mitolojik unsurlar” olduğunu söyleyenlerden birisi Bultman’dır. John A.T.Robinson da, Hıristiyan-ları, Kutsal Kitap’ın büyük bir kısmında mitolojilerin bulunduğunu kabul etmeye çağırmaktadır:

Geçtiğimiz yüzyılda Kutsal Kitap’ın içerisinde “mitolojilerin” yer aldığını ve bu-nun, dinsel gerçeklerin önemli bir formunu oluşturduğunu kabul ederken oldukça acı verici, ama kesin bir adım atılmıştır. Kutsal Kitap’ın Yaratılış bölümünde, yaratılış ve insanın günaha düşmesi konularıyla ilgili anlatılan hikâyelerin, insan ve evrene ilişkin tarihsel birer gerçek olmasından çok, mitoloji türündeki gerçeklerin yansıtılışı olduğu; ancak yine de bu şekilde kabul edilebilecekleri, aşırı tutucular dışında kalan herkes tarafından yavaş yavaş kabullenilmiştir. Gerçekten de bu hi-kâyelerin tarihsel birer gerçek olmadığını ve bu nedenle de antropoloji ya da koz-molojinin bu konularla ilgili alternatif açıklamalarıyla rekabet içerisinde bulun-madığını kabul etmek ve bunu açıkça söylemek, Hıristiyanlık gerçeğinin savu-nulması açısından gerekli görülüyordu. Bu ayrımı yapmayanların, bugün Thomas Huxley ve arkadaşlarının ekmeğine yağ sürecek şekilde davranmış oldukları gö-rülmektedir.7

Petrus, vermiş olduğu tanıklığın bir masal olduğu yolunda yapılabilecek bir suçlamaya yanıt olarak, İsa’nın görünümünün değişmesi olayı ile ilgili şu üç ka-nıtı göstermektedir: (1) Olayı gözleriyle gördüler, (2) Olay gerçekleşirken aynı zamanda kulaklarıyla duydular, (3) Fiziksel olarak orada, olayın geçtiği yerde bulundular.

Görme konusuyla ilgili olarak elçiler, Rab’bin görkemini kendi gözleriyle görmüşlerdi ve bu nedenle kendileri olayın görgü tanıklarıydılar. Bakın, Elçi Yuhanna tanıklığını şu sözlerle açıklıyor: “O’nun yüceliğini –Baba’dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu biricik Oğul’un yüceliğini– gördük” (Yu.1:14).

1:17   Bundan sonra, söylenenleri duyduklarına ilişkin vermiş oldukları ta-nıklık gelmektedir. Elçiler, Tanrı’nın “Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnu-dum” diyen sesini duymuşlardı. Rab İsa’ya yücelik veren bu söz kendisine, yüce ve görkemli Olan’dan, yani Tanrı’nın huzurunu simgeleyen ve Şekina adıyla bilinen parlak yücelik bulutundan gelmişti.

1:18   Petrus bu ayette Yakup’tan, Yuhanna’dan ve kendisinden söz ederek, kutsal dağda Rab’le birlikte bulundukları için gökten gelen Tanrı’nın sesini belirgin bir şekilde işittiklerini vurgulamaktadır. Burada, Matta 18:16’da sözü edilen üç tanığın güvenilir ve doğru bir tanıklığı bulunmaktadır.

Son olarak Petrus sözlerine, fiziksel olarak orada bulunduklarını da eklemek-tedir: Kutsal dağda O’nunla birlikte bulunduk. Bu onların gerçekten yaşa-dıkları, yaşanmış bir olaydı. Bu konuda herhangi bir kuşkuya kesinlikle yer verilmez!

İsa Mesih’in görünümünün değiştiği dağın hangi dağ olduğunu bilmiyoruz. Eğer bilinmiş olsaydı, orası şimdiye kadar çoktan bir ziyaret ve hac yeri olup çı-kardı.8 Bu dağa kutsal dağ denilmesi, dağın kendisinin kutsal olmasından değil, böylesine kutsal bir olayın orada gerçekleşmesinden dolayıdır.

1:19   Peygamberlerin sözleri bizim için daha büyük kesinlik kazandı. Eski Antlaşma peygamberleri Mesih’in güç ve büyük bir yücelik içinde gelece-ğini önceden bildirmişlerdi. İsa’nın görünümünün değiştiği dağda yaşanan olay-lar, bu önbildirilerin kesinlik kazandığını açıkça göstermektedir. Elçilerin gör-müş oldukları şeyler Eski Antlaşma önbildirilerini bir tarafa kaldırmamış ya da onları çok daha kesin bir duruma getirmemiş, sadece bu önbildirilerin doğrulu-ğunu göstermiştir. Bu olayda Mesih’in gelecekteki egemenliğinin yüceliği, elçi-lere küçük bir dilim halinde önceden gösterilmiştir.

19’uncu ayetin geri kalan kısmı, F.W. Grant’ın çevirisinde çok daha belirgin olarak görülmektedir: “Peygamberlik sözüne yüreklerinizde (karanlık yerde, gün ağarıp sabah yıldızı ortaya çıkıncaya dek, aydınlık saçan şamdan gibi) doğuncaya dek dikkat ederseniz iyi edersiniz.” Burada Grant’ın kullandığı parantezlere dik-kat edin. Onun çevirisine göre, yüreklerinizde ile dikkat ederseniz terimlerini birbirine bağlı olarak görmemiz gerekmektedir. Yani yüreklerimizde bu sözlere dikkat etmemiz gerekiyor.

Peygamberlik sözü, aydınlık saçan ışıktır. Işıksız ya da karanlık yer ise dünyadır. Günün ağarması, şu anki kilise çağının son bulduğuna ışık tutmaktadır (Rom.13:12). Sabah yıldızı ya da Çobanyıldızı’nın doğuşu, Mesih’in iman eden kutsallar için yeryüzüne gelişini simgelemektedir. Sonuç olarak bu metinden şu anlam ortaya çıkmaktadır: Bizler, peygamberlik sözünü daima gözümüzün önünde tutmalı, bunu tıpkı bir hazine gibi yüreklerimizde saklamalıyız. Çünkü bu peygamberlik sözü, çağ son bulup Mesih kendisini bekleyen inanlıları cennete götürmek için bulutlarda ortaya çıkıncaya kadar, bu karanlık dünyada bir ışık ola-rak hizmet edecektir.

1:20   Petrus bölümün son iki ayetinde, peygamberlik sözlerinin insandan değil, Tanrı’dan geldiğini; bunların vahiy, yani göksel esin yoluyla yazıldıklarını vurgulamaktadır.

Kutsal Yazılar’daki hiçbir peygamberlik sözü kimsenin özel yorumu (ya da ürünü) değildir. Bu ayet birçok çeşitli yorumu da beraberinde getirmiştir. Bunlardan bazıları çok anlamsız ve yersizdir. Örneğin kimileri Kutsal Kitap’ı yorumlamaya sadece resmî kiliselerin hakkı olduğunu ve bireylerin bu Kutsal Yazılar’ı okuyup araştırmaya haklarının olmadığını düşünmektedir!

Diğer açıklamalar, içerisinde doğru ve gerçek sözler bulunduruyorsa da, bu metinde belirtilmek istenen anlam daha başkadır. Örneğin, hiçbir ayet kendi ba-şına alınıp yorumlanmamalıdır. Bulunduğu metnin çevresindeki konuyla ve bu-nunla ilgili Kutsal Yazılar’daki diğer ayetlerin ışığında yorumlanmalıdır.

Oysa Petrus burada peygamberlik sözünün kaynağını incelemekte, insanların bu sözler verildikten sonra sözler üzerinde yapmış oldukları özel yorumları in-celememektedir. Burada belirtilmek istenen şey gayet açıktır: Peygamberler yazmak için oturduklarında, çevrelerindeki olaylarla ilgili kendi özel yorumlarını ya da düşüncelerini yazmamışlardır. Diğer bir deyişle yorum,9 Kutsal Kitap’ı elinde bulunduran bizlerin Tanrı sözü üzerinde yaptığımız açıklamalar değil; Söz’ün ilk etapta nereden kaynaklandığı, yani ortaya çıkış biçimidir. D.T.Young bu konuya ilişkin şöyle yazar:

Böylece bu metin, Kutsal Yazılar’ın kesinlikle insan kaynaklı olmadığını göster-mektedir. Kutsal Yazılar insanın değil, Tanrı’nın yorumudur. Kutsal Yazılar’da sık sık Davut’un görüşü, Pavlus’un görüşü ya da Petrus’un görüşü gibi ifadeler kul-lanıldığını duysak da, bu kişilerin özel görüşlerinin kesinlikle bulunmadığını söyleyebiliriz. Yani olaylarla ilgili bütün yazılanlar sadece Tanrı’nın yorumudur. Peygamberlik sözünün herhangi bir kesimi, herhangi bir kimsenin özel yorumu değildir. İnsanlar (peygamberler ve elçiler) Kutsal Ruh tarafından yöneltilmişler ve Tanrı’nın sözlerini insanlara duyurmuşlardır.10

1:21   Bu ayet, 20.ayette biraz önce yapılan açıklamayı doğrulamaktadır. Çünkü hiçbir peygamberlik sözü insan isteğinden kaynaklanmadı. Birisinin dediği gibi, “Yazmış oldukları şeyler kendi uydurdukları şeyler değildi. Yazı-lanlar insan anlayışı, düşünce ve hayalinin bir sonucu olarak ortaya çıkmadı.”

Gerçek şudur ki, Kutsal Ruh tarafından yöneltilen insanlar Tanrı’nın sözlerini ilettiler.11 Tanrı, bu kişileri tam olarak anlayamadığımız bir şekilde yönlendirerek şimdi elimizde bulunan sözleri yazdırmış; ancak bu sözleri elle-riyle yazan yazarların kişilik ve stillerini herhangi bir şekilde ortadan kaldırma-mıştır. Bu ayet Kutsal Kitap’taki göksel vahiy konusundaki en önemli ayetlerden birisidir. Birçoklarının, Tanrı’nın sözünün güvenilirliğini ve sağlamlığını inkâr

ettiği bugünlerde, Tanrı’nın yanılmaz sözünün kelimesi kelimesine tam olarak sözlü bir şekilde esinlenmiş olduğu gerçeğine sıkı sıkı sarılmamız çok önemlidir.

Sözlü esinleme demekle, Kutsal Kitap’ın yazımını gerçekleştiren kırk ya da daha fazla sayıdaki yazarın yazmış olduğu sözlerin, orijinal olarak Tanrı tarafın-dan vahyedilmiş oldukları belirtilmek istenmektedir (1Ko.2:13). Tanrı söylemek istedikleriyle ilgili olarak ilk önce genel bir açıklama ya da bazı temel düşünceler vererek, yazarların bunları istedikleri gibi yazıya dönüştürmelerine izin verme-miştir. Yazarların yazıya geçirmiş oldukları bütün sözler, onlara Kutsal Ruh ta-rafından verilmiştir.

Tam esinleme demekle, Yaratılış’tan Vahiy kitabına kadar bütün Kutsal Ki-tap’ın eşit bir şekilde Tanrı tarafından vahyedilmiş olduğu söylenmek istenmek-tedir. Kutsal Kitap, Tanrı’nın sözüdür (Bkz. 2Ti.3:16).

Yanılmaz demekle de, Tanrı’nın sözlerinin (özgün metin) sadece öğreti açı-sından değil, bilim, kronoloji ve diğer bütün alanlarda da kesinlikle hatasız olduğu vurgulanmak istenmektedir.

III. YANLIŞ ÖĞRETİ YAYANLARIN ÖNCEDEN BİLDİRİLMESİ            (2.Bölüm)

2:1   Petrus, birinci bölümün sonlarında Eski Antlaşma peygamberlerinden söz ederken, onlardan kendi istekleri doğrultusunda değil, ama Kutsal Ruh’un esin-lemesi doğrultusunda konuşan insanlar olarak söz etmişti. Elçi bu ayette Eski Antlaşma dönemlerindeki gerçek peygamberlerin yanı sıra zaman zaman sahte peygamberlerin de olduğunu anımsatıyor. Hıristiyanlık döneminde de gerçek inanlı öğretmenlerin bulunacağı gibi, yanlış öğreti yayanlar da olacaktır.

Bu yanlış öğreti yayanlar, kilise içerisinde bulunurlar. Kendilerini İncil’in hizmetkârlarıymış gibi gösterirler. İşte tehlikeyi daha da büyüten şey budur. Gelip de direkt olarak kendilerinin inanlı olmadıklarını ya da tanrıtanımaz olduklarını söyleseler, o zaman topluluk belki daha uyanık ve dikkatli olurdu. Ama ne var ki, bunlar sahtecilikte ve insanları kandırmada uzman olmuşlardır. Ellerinde Kutsal Kitap’ı taşıyıp imanlılara özgü terimler kullansalar da, bu terimlerle bütünüyle farklı ve çarpıtılmış kavramları dile getirirler. Liberal tanrıbilim okullarından bi-risinin başkanı, izlenen stratejiyi şu şekilde açıklamaktadır:

Kiliseler daha önceleri sıkı sıkıya sarıldıkları görüşleri tamamen bırakmadan inançlarında değişiklik yapmakta ve bu kiliselerin ilâhiyatçıları da yeniden yo-rumlamalar yoluyla, genellikle geçmişteki öğretişlerin devamını koruyacak yollar bulmaktadırlar.

W.A. Criswell yanlış öğreti yayanları şu şekilde tanımlıyor:

Mesih’in dostu olduğunu iddia eden tatlı dilli, nazik, cana yakın, kültürlü ve eğitim görmüş bir adam... Kürsüde konuşma yapıyor, bilimsel görünüşlü kitaplar ve dinsel dergilerde makaleler yazıyor. Oysa içeriden Hıristiyanlığa saldırmaktadır. Bu adam kiliseyi ve okulu her murdar ve kötü kuşun yuvası yapmakta. İnanlıların önüne konan yemeği ise Sadukilerin öğretişiyle mayalamaktadır.12

Bunlar bir taraftan ağızlarıyla doğruluğun hizmetkârları olduklarını söylerken, diğer taraftan da, gerçek Kutsal Kitap öğretişlerinin yanı sıra, gizlice yıkıcı öğ-retiler sokarlar. Yani gerçek ve sahte öğretişi bilerek birbirine karıştırırlar. Bunlar genel olarak temel Mesih inancı öğretişlerini inkâr eden din sistemleridir. Yuka-rıda sıralanan belirli inanç sistemlerince inkâr edilen bazı temel öğretişleri şöyle sıralayabiliriz:

Bu din sistemleri, Kutsal Kitap’ın kelimesi kelimesine göksel bir esinle ya-zıldığını; Üçlü Birlik öğretisini; Mesih’in Tanrılığını, bakireden doğuşunu ve günahlılar yerine çarmıh üzerindeki ölümünü kabul etmezler. İsa’nın çarmıh üzerinde akıtmış olduğu kanın değerini şiddetli bir şekilde küçümseyerek inkâr ederler. İsa’nın bedensel olarak ölümden dirildiğini; sonsuz cehennem yargısını; kurtuluşun lütufla ve Rab İsa Mesih’e olan iman aracılığıyla kazanıldığını; Kutsal Kitap’ta anlatılan mucizelerin gerçek oluşunu kabul etmezler.

Günümüzde yaygın olan diğer bazı sahte öğretişler şöyledir:

Kenosis teorisi – Mesih’in tanrısal özelliğini bıraktığına ilişkin sapık bir öğ-retiştir. Bu öğretişe göre Mesih yeryüzünde yaşarken günah işleyip hata yapabi-lecek özellikteydi.

“Tanrı ölüdür” fantezisi, evrim teorisi, sonuçta herkesin kurtulacağı öğretisi, günahların cezasının geçici olarak çekileceğini öğreten Araf öğretisi, ölülere dua edilmesi, vb. de sayılabilir.

Bu sahte öğretmenlerin işlediği son günah, kendilerini satın alan Efendi’yi bile inkâr etmeleridir. Rab İsa’nın “Tanrılığı”na değinip güzel ahlâk değerlerin-den, vermiş olduğu üstün yaşam örneğinden söz ettikleri halde, O’nu açıkça Tanrı ve biricik Kurtarıcı olarak kabul etmezler.

Nels Ferré şöyle yazıyor:

“İsa hiçbir zaman Tanrı değildi ve olmamıştır... İsa’yı Tanrı olarak adlandırmak, bir putu beden almış Tanrı yerine koymak demektir.”13

Metodist Kilisesi’nin rahiplerinden Gerald Kennedy bu görüşe şu sözlerle katılıyor:

Mesih’in Tanrı olduğu yolunda yapılan tanımlamanın beni hoşnut etmediğini ve bunun tatmin edicilikten tamamen uzak göründüğünü açıkça söyleyebilirim. Tanrı’nın Mesih’te bulunduğunu söyleselerdi çok daha iyi edeceklerdi. Ben, bir bütün olarak alındığında, Yeni Antlaşma tanıklıklarının, İsa’nın tanrılığına büyük oranda tanıklık ettiğini düşünüyorsam da İsa’nın tanrılığı konusuna karşı olduğuna inanıyorum.14

Yanlış öğreti yayanlar bu ve daha birçok çeşitli yollarla kendilerini satın alan Efendi’yi (Rab’bi) yadsırlar. Bu noktada durup kendimize şunu anımsata-lım: Petrus’un sözünü ettiği öğretmenler Rab tarafından satın alınmış olsalar dahi, O’nun tarafından hiçbir zaman kurtarılmamışlardı. Yeni Antlaşma satın alma ile kurtarma konusunu birbirinden ayrı tutmaktadır. Hepsi satın alınmışlardır, ama hepsi kurtarılmamışlardır. Kurtarılanlar sadece ve sadece İsa Mesih’e Rab ve Kurtarıcıları olarak inanan ve kendilerini O’nun akıtmış olduğu değerli kana (1Pe.1:18, 19) teslim eden kimselerdir.

Matta 13:44’te Rab İsa bir tarla satın alabilmek için varını yoğunu satan bir adama benzetilmektedir. Aynı bölümün 38’inci ayetinde bu tarlanın dünya oldu-ğunu belirgin bir şekilde görmekteyiz. Buna göre, Rab İsa çarmıh üzerindeki ölümüyle bütün dünyayı ve dünyadakileri satın almış, ancak bütün dünyayı kur-tarmamıştır. O’nun gerçekleştirmiş olduğu iş bütün insanlığı kurtarmaya yeterli olduğu halde, bu kurtuluş sadece günahlı yollarından dönen, İsa’ya iman eden ve O’nu Rab ve Kurtarıcısı olarak kabul edenler için geçerlidir.

Bu sahte öğretmenlerin gerçekten hiçbir zaman yeniden doğmadıkları, onların gidecekleri yerden açıkça anlaşılmaktadır. Böyleleri kendi başlarına ani bir yıkım getirecek. Onların sonu, ateş gölünde sonsuzluğa dek sürecek olan cezadır.

2:2   Petrus, yanlış öğreti yayanların birçok kalabalığı peşlerinden sürükleye-ceğini bildiriyor. Onlar bunu, Kutsal Kitap’ın ahlâk ölçülerini tamamen ortadan kaldırarak ve bedensel arzuları teşvik ederek gerçekleştirirler. İşte iki örnek:

Anglikan rahip John A.T. Robinson şöyle yazar:

...Hiçbir şey durup dururken “günah” diye etiketlenemez. Söz gelişi insan, “evlilik öncesi cinsel ilişkinin” ya da “boşanmanın” kendi kendilerine yanlış ve günah oldu-ğunu söyleyemez. Yüz durumdan 99’u, ya da belki yüzde 100’ü bile yanlış ve günah olmuş olsa dahi, aslında durum bundan ibaret değildir. Çünkü buradaki gerçek olan tek hata ya da eksiklik, sevginin bulunmayışıdır.15

Ulusal Kiliseler Konseyi’nce bastırılan Called to Responsible Freedom (So-rumluluk Taşıyan Özgürlüğe Çağrılanlar) adlı kitapta gençlere şöyle öğütlen-mektedir:

O halde kişisel ve bireysel anlamda cinselliği doğru çıkaran ve kutsallaştıran şey, insanların yasa önünde sahip oldukları evlilik statüsü değil, ama kalplerinde bir-birlerine karşı neler hissettikleridir. Bu şekilde değerlendirildiğinde, çok yakın seks oyunları doğru ve iyi olabilirken, bazen sırf el ele tutuşmak dahi gerçekten çok yanlış olabilmektedir.16

Sahte öğretmenler tarafından öğretilen ve uygulanan böyle bir tutumun sonucu olarak, gerçeğin yoluna sövülmektedir. Kendilerini Hıristiyan olarak gören, oysa Mesih’in Müjdesi’ne karşı duran bu imansızlar, Hıristiyanlığın saygınlığını yi-tirmesine neden olmuşlardır.

2:3   Yanlış öğreti yayanlar hem cinsel, hem de maddi açıdan açgözlüdürler. Din adamlığını kazançlı bir meslek olarak seçmişlerdir. Onların büyük bir amacı da, kalabalık bir izleyici topluluğu oluşturmak ve böylece kazançlarını artırmaktır.

Bunlar insanları uydurma sözlerle sömürürler. Darby şöyle yazar: “İblis en çok ne zaman sinsi ve aldatıcı oluyor, biliyor musunuz? Elinde bir Kutsal Kitap taşıdığı zaman!” Evet, bu adamlar ellerine Kutsal Kitap’ı alarak doğruluğun hiz-metkârlarıymış gibi görünürler, Kutsal Yazılar’la ilgili belirli terimleri kullanırlar, dua edip vaaz verirler. Bütün bunlar onların Kutsal Kitap’la bağdaşmayan öğre-tişlerini ve bozuk ahlâk değerlerini örtmek içindir.

Bu dindar hainleri korkunç bir mahkûmiyet bekliyor. Onlar için çoktan beri verilmiş olan yargı gecikmez. Onları bekleyen yıkım da uyuklamaz; üzerine atılıp avlamaya hazır olan bir panter gibi uyanıktır.

2:4   Bu bölümün 4-10’uncu ayetlerinde, Tanrı’nın Eski Antlaşma’da imandan uzaklaşanlara getirdiği üç ayrı yargıdan söz edilmektedir: Meleklere gelen yargı, tufan öncesi yaşayan insanlara gelen yargı ve Sodom ve Gomora kentlerine gelen yargı.

Biz, günah işlemiş olan meleklerin, aynı zamanda Yahuda 6’da sözü edilen melekler olduklarını düşünüyoruz. O ayette bu meleklerle ilgili olarak şunları öğrenmekteyiz: (1) Yetkilerinin sınırı içinde kalmamışlardı. (2) Kendilerine ay-rılan yeri terk etmişlerdi. Kesin olarak emin olamasak da bunların Yaratılış 6:2’de sözü edilen “ilahi varlıklar” olduklarına inanmamıza yetecek kadar güçlü ne-denler bulunmaktadır: “İlahi varlıklar insan kızlarının güzelliğini görünce be-ğendikleriyle evlendiler.” Eyüp kitabı 1:6 ve 2:1’de meleklerin “ilahi varlıklar” olarak adlandırıldıklarını görmekteyiz. Yaratılış 6’ncı bölümden çıkan sonuca göre bu ilahi varlıklar, melek olarak kendilerine ayrılan yeri terk edip göklerden yeryüzüne inmişler ve kendilerine insanlardan kadınlar almışlar, yani onlarla evlenmişlerdir. Bu evliliklerden doğan çocuklara, “düşmüş kişiler” anlamına ge-len Nefiller (Yar.6:4) denmiştir. Yaratılış 6:3’ten, Tanrı’nın doğal olmayan bu cinsel ilişkilerden kesinlikle hoşnut kalmadığını görmekteyiz.

Bu görüşe karşılık olarak, genellikle, meleklerin cinsellik özelliklerinin bu-lunmadığı ve bu nedenle evlenemeyecekleri öne sürülmektedir. Ne var ki, Kutsal Kitap böyle bir şey söylememektedir. Söylediği tek şey, meleklerin göklerde ev-lenmedikleridir (Mar.12:25). Melekler Eski Antlaşma dönemlerinde sık sık insan görünümünde ortaya çıkarlardı. Örneğin, Lut’un Sodom’da ağırlamış olduğu (Yar.19:1) iki melek, 5, 10 ve 12’nci ayetlerde insan olarak tarif edilmektedir. Onların ayakları (2.ayet) ve elleri (10.ayet) vardı; yemek yiyebiliyorlardı (3.ayet); fiziksel güçleri bulunmaktaydı (10, 16.ayetler). Sodom’da yaşayan insanların sapık arzularına bakarak, bu meleklerin cinsel yönden kullanılmaya elverişli be-denlerinin var olduğunu açıkça görebiliriz (5.ayet).

Tanrı, meleklerin belirlenmiş olan yeri bırakıp bu büyük sapıklığa girmeleri sonucunda çok öfkelenmiştir. Sonuç olarak bu melekler cehenneme atılmışlardır ve yargılanacakları zamana dek orada, karanlıkta zincire vurulmuş bir durumda kalacaklardır.

2:5   Tanrı’nın, günahı doğrudan doğruya bir girişimle cezalandırışını görün-tüleyen ikinci örnek, tufan zamanında yok olan insanlarla ilgilidir. Onların günah ve kötülükleri çok büyük boyutlara ulaşmıştı. Yeryüzünde insanın kötülüğü çoktu; her gün yüreğinin düşünceleri ve kuruntuları ancak kötüydü (Yar.6:5). Tanrı’nın önünde yeryüzü bozulmuş, zorbalıkla dolmuştu (Yar.6:11-13). Bunun sonucunda Tanrı insanı yarattığına pişman oldu (Yar.6:6). Onların bu kötü ve yozlaşmış durumu Tanrı’yı öylesine üzdü ki, sonunda Tanrı onları toprağın yüzü üzerinden silmeye karar verdi (Yar.6:7). Tanrı eski dünyayı esirgemeyip içeri-sinde yaşayan tanrısızları yok etmek için tufan gönderdi.

Rab’bin önünde lütuf bulanlar sadece Nuh ve onun ailesiydi. Sığınacak yer aradılar ve gemiye sığındılar. Böylece Tanrı’nın öfke ve kızgınlık fırtınasının üzerinde güvenlik içerisinde yol aldılar.

Nuh bu ayette doğruluk yolunu bildiren kişi olarak tanıtılmaktadır. Şüphesiz Nuh gemiyi inşa ederken çıkardığı çekiç sesleri, etraftaki alaycı izleyicilere et-kili birer uyarı niteliğindeydi. Ya günahlı yollarından dönüp Rab’bin gösterdiği gemiye girecekler ya da kötülüklerinin karşılığı olarak Tanrı’nın âdil yargısıyla karşılaşacaklardı.

2:6   Tanrı’nın esirgemeden cezalandırışıyla ilgili üçüncü örnek, Sodom ve Gomora kentlerinin yerle bir edilişidir. Bugünkü Ölü Deniz’in güney kesimle-rinde yer almış olan bu iki kent, her çeşit seks alemlerinin alabildiğince raydan çıktığı bir tür lağım çukuruna dönüşmüştü. İnsanlar homoseksüelliği normal bir yaşam biçimi olarak kabul etmişlerdi. Bu günah Yeni Antlaşma’da Romalılar 1:26-27’de şu sözlerle açıklanmaktadır:

Kadınları bile doğal ilişki yerine doğal olmayanı yeğlediler. Aynı şekilde erkekler de kadınla doğal ilişkilerini bırakıp birbirleri için şehvetle yanıp tutuştular. Er-kekler erkeklerle utanç verici ilişkilere girdiler ve kendi bedenlerinde sapıklık-larına yaraşan karşılığı (cezayı) aldılar.

Tanrı dizginleri kaçırılmış bu bozukluğa bir hastalık olarak değil, ama bir günah olarak bakıyordu. Homoseksüellikten ne denli nefret ettiğini sonraki ku-şaklara da göstermek amacıyla Sodom ve Gomora kentlerine ateş ve kükürt yağdırdı (Yar.19:24) ve onları yerle bir ederek küller arasında bıraktı. Yıkım öylesine büyük olmuştu ki, bugün bu kentlerin tam olarak nerede oldukları kesin olarak kestirilememektedir. Bu kentler eşcinselliği haklı göstermeye ya da bir hastalıkmış gibi geçiştirmeye kalkışanlara da canlı birer örnek olarak hizmet görmeye devam etmektedir.

Günümüzde Kutsal Kitap’a inanmayıp onu yaşamlarında uygulamayan liberal din adamlarının cinsel sapıklıklarla ilgili konularda fazlasıyla hoşgörülü davran-maları anlamlıdır. United Church of Christ’in (Mesih’in Birleşmiş Kilisesi) yet-kililerinden birinin Social Action adlı bir dergide, kilisenin seminerlere katılmak, din adamı olarak seçilmek ve kilise personeli olarak işe alınma konularında kili-senin eşcinsellere karşı tutumundan vazgeçip onları bu etkinliklere dahil etmesi gerektiğini yazmıştır. Kısa bir süre önce doksan piskopos, tarafların kendi rızası ile yapılan eşcinsel etkinliklerin ahlâk açısından bir günah oluşturmadığına karar vermişlerdir. Yanlış öğreti yayan din öğretmenleri, bu günahı yasal kılmak için dinsel hareketlerin önderi haline gelmişlerdir.

İmandan uzaklaşma konusunu inceleyen bu mektubun ahlâksızlık üzerinde bu kadar çok şeyler söylemesi bir rastlantı değildir. Bu iki konu sık sık iç içe bulu-nur. İmandan uzaklaşmanın kökeni, genelde ahlâksal bir bozukluktur. Örneğin bir adam çok ciddi cinsel günahların içine girmiş olabilir. Bu adam suçunu kabul edip Mesih’in kanında bağış bulma yoluna gideceğine, kendisine yargı getirecek olan Tanrı düşüncesini aklından uzaklaştırma yoluna gitmeye karar verirse, so-nuçta tanrıtanımaz olarak yaşamaya başlar. A.J. Pollock bir zamanlar kendisinin Mesih inanlısı olduğunu söyleyen, ama şimdi birçok şüphe ve inançsızlık içeri-sinde yaşayan genç bir adamla karşılaşmasından söz eder. Pollock gence, “Dos-tum” demiş, “Son günlerde hangi günahları işlemektesin bakalım?” Bu soru karşısında genç adam başını doğrultup bir müddet hareketsiz kaldıktan sonra konuşmayı yarıda kesmiş, utancından yüzü kızarmış bir şekilde hemen oradan uzaklaşmış.17

2:7   Tanrısızları yıkım ve felaketle ziyaret eden Tanrı, doğru kişileri de kur-tarır. Petrus bu gerçeği Lut’un deneyimleriyle gösteriyor. Eğer elimizde Lut’la ilgili olarak sadece Eski Antlaşma kayıtları var olmuş olsaydı, o zaman onun gerçek bir inanlı olabileceğini hiç de düşünmeyebilirdik. Yaratılış kitabında an-latılanlar ışığında Lut, neredeyse mevkî peşinde koşan, kendisine dünya üzerinde bir yer ve nam kazanmak amacıyla günah ve ahlâksal bozukluğa dayanmaya razı olan bir fırsatçı olarak görünmektedir. Ama Petrus göksel esin yoluyla yazarak, onun, ilke tanımayan kişilerin sefih yaşayışından azap duyan doğru adam olduğunu söylüyor. Tanrı Lut’un gerçek bir imana sahip olduğunu, doğruluğu sevip günahtan nefret ettiğini görmüştü.

2:8   Petrus, görünenlerin tersine, Lut’un gerçekten de doğru bir adam ol-duğunu vurgulamak için, Sodom’da gördüğü ve duyduğu şeyler yüzünden yüre-ğinde her gün ıstırap çektiğini belirtmektedir. İnsanların ahlâksal bozukluğu onda derin acılara yol açmıştı.

2:9   Sonuç olarak Rab, hem kendi yolunda yürüyenleri nasıl kurtaraca-ğını, hem de tanrısız olan imansızları nasıl cezalandıracağını iyi bilir. Kendi halkını denenme ve sıkıntılardan kurtarabilir ve aynı zamanda haksızlık yapan-ları yargı gününde cezalandırmak üzere alıkoyar, saklar.

Kötüler cehennem için saklanmakta (9’uncu ayet), cehennem de kötüler için saklanmaktadır (17’nci ayet). Aynı bunun gibi, göklerde bulunan miras inanlılar için, inanlılar da bu miras için korunmaktadır (1Pe.1:4, 5).

2:10   Tanrı’nın, son yargılanışlarına kadar kötü insanları sınırlama altında tutabilme gücü, özellikle bu bölümde tanımlanan insan sınıfları için, yani, ya-şamları cinsel günahlarla körleşmiş sahte öğreticiler, hükümet yetkililerine karşı ayaklanmayı savunanlar ve yüksek rütbe ve görevdeki yetkililere küfrederek saldırıda bulunanlar için geçerlidir.

Kendilerini Mesih’in hizmetkârları olarak gösteren bu sahte din önderlerinin sık sık düşük ahlâk ölçülerinde görünmeleri bizi hiç de şaşırtmamaktadır. Çünkü kendileri, sadece cinsel günahlar gibi yasal olmayan şeyleri işlemekle kalma-makta, ama aynı zamanda bu tür özgürlüklerin savunuculuğunu da açıkça yap-maktadırlar. Maryland eyaletinin Baltimore kentindeki yatılı kız okullarından birinde görevli olan bir piskopos şöyle yazmıştır:

Cinsel faaliyet, düşünce ve arzularımızla ilgili suçluluk duygularımızı artık bir tarafa atıp rahatlamamız gerekiyor. Ciddi söylüyorum. Bu düşünceler her ne olursa olsun, bunlardan suçluluk duymaya bir son vermemiz lâzım. Bunlar; karşı cinsle olsun, kendi cinsinden birisiyle olsun ya da kendi kendine olsun, hiç fark etmez. Seks, hayat ve heyecan demektir... Bu da, insanın yapması ya da yapmaması ge-reken şeylerde herhangi sınırlayıcı bir yasanın bulunmaması demektir. Açıkça söylemek gerekirse, bu oyunun hiçbir kuralı olmamalı. 18

Öte yandan, liberal din önderlerinin genellikle yönetimleri devirmeye yönelik etkinliklerde sürekli olarak ön sıralarda bulunmaları da dikkate değer başka bir noktadır. Yenilik taraftarı din görevlileri sık sık yıkıcı politik odaklarla işbirli-ğinde bulunurlar. Philadelphia Presbiteryen Kilisesi’nin yönetim kurulu ve halkla ilişkiler başkanı bir konuşmasında şöyle diyordu: “Eğer bütün barışçı girişimler bir sonuç getirmeyecek olursa, bomba ve el bombalarının kilisece kullanılmasını gelecekte engelleyeceğimizi zannetmiyorum.”

Evet, bu adamlar çok cesur ve inatçıdırlar. Yasal açıdan uygun bir şekilde kurulan makamlarda bulunan yetkilileri aşağılık bir tutumla sürekli olarak eleş-tirirler. Yöneticilere ağza alınmayacak en âdi küfürleri savururlar. Yeryüzündeki yönetimlerin Tanrı tarafından düzenlenmiş olması (Rom.13:1) ve onlara karşı herhangi kötüleyici bir söz söylenmemesi gereği (Elç.23:5), böyle adamları zerre kadar dahi etkilemez. Bunlar, yüce varlıkları sert ve kavgacı açıklamalarıyla tanımadıklarını bildirerek insanları şaşırtmaktan zevk duyarlar. (Burada geçen yüce varlıklar terimi, diğer çevirilerde izzetler ve yücelikler olarak çevrilmiştir). Yücelikler terimi, kendilerine Tanrı tarafından idarî yetki verilen hem melekleri, hem de insanları içerebilecek genel bir terimdir. Burada büyük bir olasılıkla insan yöneticilerden söz edilmektedir.

2:11   Kendilerini din adamı olarak gösteren bu kimselerin küstahlığına me-lekler dünyasında bile rastlanmaz. Her ne kadar melekler insanlardan güç ko-nusunda daha üstünseler de, bunlar Rab’bin önünde kendilerinden daha üstün olanları söverek yargılamazlar. Burada geçen “daha üstün olanların”, yetki ve güç pozisyonunda bulunan melekler olduğu anlaşılmaktadır.

Bu ayetteki meleklerle ilgili olan, ancak kesin bir şekilde belirli olmayan bu referansın, Yahuda 9’dakiyle aynı referans olduğu zannedilmektedir: “Oysa Başmelek Mikail bile Musa’nın cesedi konusunda İblis’le çekişip tartışırken, söverek onu yargılamaya kalkışmadı. Ancak, ‘Seni Rab azarlasın’ dedi.” Mu-sa’nın cesedi konusunda bir tartışmanın niçin ve nasıl çıktığını tam olarak bil-miyoruz. Ancak burada bizim için önemli olan nokta şudur: Mikail, Şeytan’ın kötü ruhlar dünyasında yetkili bir makama sahip olduğunu kabul ediyordu. Ancak Şeytan’ın, Mikail üzerinde herhangi bir yetkisi yoktu. Böyle olduğu halde Mi-kail, Şeytan’ı söverek yargılama yoluna gitmemiştir. O halde kutsal meleklerin yapmaya çekindiği şeyleri yapmaya cüret eden insanların cesaretini bir düşünün bakalım! Yine, böyle bir başkaldırının karşılaşacağı yargıyı da düşünün.

2:12   Gerçek inançtan uzaklaşmış bu din önderleri, tıpkı akıldan yoksun hayvanlar gibidir. Bunlar kendilerini hayvanlardan ayıran düşünme yetilerini kullanacaklarına, yaşamalarının en önemli unsurunun bedensel arzularını tatmin etmek olduğunu düşünürler ve sırf bu amaç için yaşarlar. Birçok hayvanın öldü-rülmekten ya da kesilip satılmaktan başka bir sonu olmadığı gibi, bu sahte öğre-ticiler de, Tanrı’yı yüceltme ve sonsuzlarca O’nunla olma yönündeki çağrıya kulak asmadan yıkıma doğru ilerlemektedirler.

Bu kişiler anlamadıkları konularda sövüp sayarlar ya da eski çeviride ya-zıldığı gibi, cahil oldukları konularda küfrederler. Onların bu cahilliği, en çok Kutsal Kitap’ı ellerine alıp eleştirdikleri zaman belirgin olur. Bunlar Tanrı’nın sağladığı göksel yaşama ortak olmadıklarından, Tanrı’nın sözlerini, yöntemlerini ve işlerini kesinlikle kavrayamazlar (1Ko.2:14). Acınacak bir durumda oldukla-rını göreceklerine, sanki ruhsal konuların uzmanlarıymış gibi kibirli bir havaya girerler. Bu kişiler, alçakgönüllü bir inanlının diz çökerek görebildiği ruhsal gerçekleri, ayak parmakları üzerine dikilseler dahi göremezler.

Bunlar tıpkı hayvanlar gibi yıkıma uğrayacaklardır. Madem ki hayvanlar gibi yaşamayı seçmişlerdir, o zaman hayvanlar gibi de öleceklerdir. Öldükleri zaman sadece bir balon gibi sönüp gitmeyecekler, aynı zamanda utanılacak bir durumda ve umudunu yitirmiş bir şekilde öleceklerdir.

2:13   Yanlış öğreti yayanlar öldüklerinde, yaşarken yapmış oldukları hak-sızlıkların karşılığını ödeyeceklerdir. Phillips’in yorumunda dediği gibi, “Kötü-lükleriyle kendilerine kötü bir son hazırladırlar ve yaptıklarının karşılığını kuruşu kuruşuna ödeyeceklerdir.”

Bu insanlar öylesine yüzsüz ve kişiliksizdirler ki, işlemiş oldukları günahları gün ışığında bile sürdürürler. İnsanların çoğu içkili eğlence alemleri yapmak için gecenin karanlığını beklerler (Yu.3:19). Bedensel tutkularını tatmin edebilmek için de meyhane ve genelevlerin loş ışıklı olmaları bu yüzdendir (1Se.5:7). Yanlış öğreti yayanlar, genellikle günahı önleyen dizginleri bırakırlar.

Bu kişiler Mesih inanlılarıyla birlikte yemeğe oturduğunda, leke ve yüzka-rasıdırlar. Diğer bir deyişle, mide bulandıran, kötü niyetli ve midelerini doldur-maktan büyük bir zevk duyan davetsiz misafirlerdir. Yahuda, bu aynı niteliklere sahip kişilere ilişkin şunları yazıyor:

“Sevgi şölenlerinizde sizinle birlikte pervasızca yiyip içen bu kişiler birer kara lekedir. ‘Yalnız kendilerini besleyen çobanlardır’” (Yah.12).

Bu sahte öğretmenler, inanlılar topluluğunun ilk yıllarında, Rab’bin Sofra-sı’yla bağlantılı olarak düzenlenen sevgi şölenlerine katıldıkları zaman, şölenin ruhsal değerinden tamamen habersiz bir şekilde, bütünüyle bencil ve düşüncesiz bir görünüm ortaya koyarlardı. Sevginin her zaman bir göstergesi olan başkala-rını düşünme yerine, sadece ve sadece kendilerini düşünürlerdi.

2:14   Bu yanlış öğreti yayanların gözlerinin zinayla dolu oluşu ve günaha doymayışları, çok daha büyük bir rezalettir. Bu ayet, sözde dinsel konular üze-rinde vaaz eden, kilise kurallarını yerine getiren, cemaat üyelerine ruhsal konu-larda akıl veren; ama öte yandan gözleri sürekli olarak evlilik dışı cinsel ilişkide, yani zinada bulunabileceği kadınlara bakan din adamlarını tanımlamaktadır. Dinsellik giysisine bürünmüş olsalar da, her an cinsel arzularını tatmin etmeyi düşünürler.

Bunlar kararsız kişileri ayartırlar. Günahı zararsız bir şey gibi göstermek amacıyla Kutsal Yazılar’ı bilerek yanlış kullanırlar. Ya da, doğru ve yanlış kav-ramının, büyük çapta içinde yaşadığımız kültür tarafından belirlenmiş olduğunu söylerler. Kandırdıkları kişileri, sevgiyle yapıldığı sürece hiçbir şeyin yanlış ve günah olmayacağına inandırırlar. Bunun sonucu olarak da kararsız kimselerin, din adamları için doğru olan bir şeyin cemaat için de doğru olması gerektiğini dü-şünmeleri gayet doğaldır.

Bu yanlış öğreti yayanlar, yüreklerini açgözlülüğe alıştırmışlar ya da eğit-mişlerdir. Bunlar karşısındaki kimseleri baştan çıkarma konusunda acemi değil, tamamen profesyoneldirler. Açgözlülük terimi, genelde herhangi bir şeye duyu-lan aşırı istek anlamına gelse de, bu metinde, özellikle cinselliğe yönelik bir istek olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Petrus, Hıristiyanlığın bu büyük yüzkarasını, yani gerçek inançtan uzak bu kimselerin Mesih’in adını kullanmalarını ve öte yandan Mesih’e ters düşen gü-nahlar işlemelerini düşündüğünden, bu kimseleri “lanetli insanlar” olarak ad-landırıyor. Dikkat edin, Petrus onları lanetlemiyor, ama basitçe, onların Tanrı’nın bu lanetini eninde sonunda tüm kızgınlığıyla kendi üzerlerine getireceklerini ön-görüyor.

2:15   Bu sahte öğretmenler bazı yönlerden Beor oğlu Balam’a benzerler. Tanrı’nın sözcüleriymiş gibi görünürler (Say.22:38). Başkalarını günah işlemeye teşvik ederler (Va.2:14). Ama asıl benzerlik, ruhsal hizmeti parasal bir kazanç yolu olarak kullanmalarındadır. Balam, İsrail’i lanetlemesi için Moav kralı tara-fından kiralanan Midyan’lı bir peygamberdi. Bu işi sırf para karşılığında yapmıştı.

2:16   İsrail’i lanetlemeye yönelik girişimlerinden birinde Balam ile eşeği, Rab’bin meleği ile (yani Rab İsa’nın beden almazdan önceki görünüşlerinden biriyle) karşılaşmıştı. Eşek, bulunduğu yerden ileriye gitmek istemiyor, olduğu yerde duruyordu. Balam eşeği yürüsün diye kamçıladığı zaman eşek insan diliyle konuşmuş ve Balam’ı bir güzel azarlamıştı (Say.22:15-34). Bu çok çarpıcı bir olaydı. Konuşamayan eşek insan diliyle (sesiyle) konuşmuş ve efendisinden daha duyarlı ve anlayışlı olduğunu göstermişti! Ama bu mucize bile Balam’ın Balak’a gitmesine engel olamamıştı.

Lenski şöyle der:

Bir “peygamber” olan Balam’a Tanrı neler yapmaması gerektiğini söylemişti. Tan-rı konuşamayan bir eşeği bile konuşturarak kendisini büyük bir yanlışa düşmekten korumaya çalıştı. Bu, her şeye rağmen, yapacağı haksızlıktan elde etmeyi düşün-düğü şeylerin sevgisine duyduğu gizli bağlılığı yüzünden yok olan bir adamın korkutucu bir örneğidir.19

Tanrı bugün yanlış öğreti yayanları, dilsiz hayvanları konuşturarak azarlamı-yor. Ama öte yandan O’nun, bu kimseleri çılgınlıkları ve ahlâksızlıkları yüzünden sık sık azarladığına ve onları doğru yola, yani Mesih’e dönmeleri konusunda sü-rekli teşvik ettiğine inanmamıza yetecek kadar yeterli nedenlerimiz bulunmakta-dır. Tanrı, sahip oldukları daha üstün bilgi ve bulundukları dinsel makam nede-niyle kibirlenen bu din adamlarını utandırmak için genellikle alçakgönüllü bir Mesih inanlısının yalın bir tanıklığından yararlanır. İnanlı topluluğu içerisinde Ruh’la dolu herhangi bir inanlı, Kutsal Kitap’tan aldığı herhangi bir ayet ya da sormuş olduğu can alıcı bir soruyla, günümüzün Balamlarını (yalancı peygam-berlerini) kolayca bozguna uğratabilir ve onları utanç ve kızgınlık içerisinde iki büklüm oldukları zavallı bir görünüme sokabilir.

2:17   Petrus bu sahte öğreti yayanları kurumuş su kaynaklarına benzetiyor. Ruhsal ihtiyaç içinde olan insanlar rahatlayıp ruhsal susuzluklarını gidersinler diye bu yalancı öğretmenlere giderler, ama ne yazıktır ki, sadece hayal kırıklığına uğrarlar. Bunlar kurumuş su pınarları gibidir. Aynı zamanda, fırtınanın da-ğıttığı sis veya bulutlara benzerler. Bulutlar, uzun zamandır kuraklık çeken toprakların yağmur umutlarıdır. Ama sonra birden bir fırtına kopar ve bulutları sürükleyip götürür. Umutlar kaybolmuş, kuruyan damaklar susuzluğunu gidere-memiştir.

Din adamı görünümündeki bu sahtekârları koyu bir karanlık beklemektedir. Çevrelerine Müjde’nin hizmetkârları oldukları izlenimini verseler de kendilerinde başkalarına verebilecek herhangi bir müjde bulunmaz. İnsanlar onlardan ekmek almaya gelirler, ama taş alıp dönerler. Böylesine büyük bir aldatıcılığın cezası, zifiri karanlıkta geçirilecek olan bir sonsuzluktur.20

2:18   Bunlar, boş ve kurumlu sözler söylerler ya da Knox’un çevirdiği gibi, “Hiçbir anlamı olmayan güzel sözler” kullanırlar. Bu tanımlama birçok ismen Hıristiyan olan din adamının ve sahte tarikat öğretmenlerinin durumlarına tıpatıp uymaktadır. Bunlar güzel konuşma sanatıyla dinleyenleri büyüleyen becerikli söz ustalarıdır. Kullandıkları bilimsel sözcüklerle bir şeyden haberi olmayan saf kimseleri kendilerine çekerler. Vaazlarında içerik olarak bulunmayan şeyleri, dogmatik ve etkili bir konuşmayla doldururlar. Ama sözlerini bitirdikleri zaman, hiçbir şey söylememiş olduklarını görürsünüz.

Bu sahte öğretmenlerin izlemiş olduğu strateji, insanlara her çeşit tutku ve şehvet konularında sınırsız bir özgürlük vaat ederek onları ayartmaktır. Bu ki-şiler, bedensel bütün arzularımızın bize Tanrı tarafından verildiğini, bu nedenle de arzu ve tutkularımızın herhangi bir şekilde sınırlandırılmaması gerektiğini öğre-tirler. Sınırlama getirildiğinde, bunun ciddi kişilik bozukluklarına yol açacağını söylerler. Böylece bu kişiler evlilik öncesi ve evlilik dışı cinsel ilişkinin, evlilik-ten sonra da gevşek bir ahlâk ölçüsünün savunuculuğunu yaparlar.

Bu kişilerin ellerine düşenler, yanlış yolda yürümekten henüz kurtulmuş^21 olan insanlardır. Tövbe edip kurtulmamış olan bu insanlar bir zamanlar günahlı yollarda istedikleri gibi yaşamışlar, ama daha sonra tutumlarını değiştirmeye, yaşamlarına yenilik getirmeye, yeni bir sayfa açmaya ve kilise toplantılarına ka-tılmaya karar vermişlerdir. Ama Kutsal Kitap’ın gösterdiği şekilde tapınan ve yeniden doğuşu vaaz eden bir topluluğa katılacaklarına, İncil’in gerçeklerinden uzak olan ve başında bu yanlış öğreti yayan çobanlardan birinin bulunduğu be-reketsiz toplantılara katılmaya başlamışlardır. Mesih’e iman yoluyla kurtuluş haberini duyacakları yerde, bu yalancı öğretmenlerin ağzından da günahın önemsiz bir şey olduğunu ve insanın istediği gibi yaşamasının yanlış olmadığını duymuşlardır. Bu durum karşısında elbette şaşırmışlardır. Çünkü bütün yaşam-ları boyunca günahın yanlış bir şey olduğunu ve kilisenin günahın karşısında yer aldığını duymuşlardı. Oysa şimdi günaha dinsel bir onay verildiğini öğreniyorlar!

2:19   Gerçek Mesih inancından sapan tarikatların öğretmenleri özgürlük ko-nusu üzerinde çok şeyler söylerler. Ne var ki, özgürlük demekle, tanrısal yetkiden kurtulmayı ve istedikleri gibi özgürce günah işlemeyi belirtmek isterler. Aslında, bu özgürlük değil, ama köleliğin en berbat görünümüdür. Çünkü kendileri yozlaşmışlığın kölesidirler. Kötü şehvetler ve alışkanlıklarla zincire vurulmuş-lardır ve özgür olmaya güçleri yoktur.

2:20   Bu bölümdeki 20-22’nci ayetler yanlış öğreti yayanların kendilerinden değil de kurbanlarından söz etmektedir. Bunlar yaşamlarında bir tür yenilik gör-müş, ama hiçbir zaman yeniden doğmamış olan insanlardır. Mesih’i ve Mesih inancının bazı temel ilkelerini kısmen bildikten sonra günahlı yaşamlarından geri dönmüşler ve kendi çabalarıyla yaşamlarını ahlâk açısından temizlemeye başla-mışlardır.

Daha sonra bu kişiler, temiz bir iman hayatı yaşamaya yönelik erdemlerle alay eden ve sıkı ahlâk değerlerinden kurtulmak için mücadele veren yanlış öğreti yayanların etkisi altında kalırlar. Sonra, kendilerinin geçici bir süreyle kurtul-dukları o aynı günahlarla yeniden ilgilenmeye başlarlar. Gerçekten de daha önce bulundukları durumdan çok daha berbat duruma düşerler. Çünkü artık dinsel sı-nırlamalar da tamamen ortadan kaldırılmıştır ve onları daha da aşağıya düşmekten alıkoyacak herhangi bir şeyleri kalmamıştır. Gerçekten de onların son durumları, ilk durumlarından beter olmuştur.

2:21   Bir kişinin ayrıcalıkları ne kadar çok olursa, sorumlulukları da o kadar çok olur. Bir kimse Mesih inancının yaşam ölçülerini ne kadar çok bilirse, bun-lara uygun bir şekilde yaşamaya o kadar daha zorunlu olur. Tanrı’nın kutsal buy-ruklarını hiç bilmemek, bunları bilip de tekrar dünyanın pisliğine dönmekten daha iyidir.

2:22   Bu kişiler, kendi iğrenç kusmuğuna geri dönen bir köpekle (Özd. 26:11), yıkandıktan sonra tekrar çamurda yuvarlanmaya dönen bir domuzla ilgili gerçek bir özdeyişin örnekleridirler. Petrus’un burada köpek ile domuzu birer örnek olarak kullanmış olması çok önemlidir. Musa peygamberin yasasında her iki hayvan da murdar sayılırdı. Buradaki özdeyişte bu hayvanların doğala-rında herhangi köklü bir değişimin yer aldığından söz edilmemektedir. Bunlar kusmuklarından ya da çamurlarından kurtarıldıkları zaman nasıl murdardı-larsa, buralara geri döndüklerinde de hâlâ aynı şekilde murdardılar.

Durum, Petrus’un mektubunu gönderdiği kişiler için de aynıydı. Bu insanlar dışta bir tür yenilik yaşamışlardı, ama içlerinde yeni bir doğaya, yeni bir yüreğe asla sahip olmamışlardı. Matta 12:43-45’teki anlatılanlar ışığında bu insanların evi boş, süpürülmüş ve düzeltilmiş bir durumdadır; ama kendileri Kurtarıcı İsa’yı gelip yerleşsin diye içeriye hiçbir zaman buyur etmemişlerdir. Evden kovulan kötü ruh gitmiş ve bu boş evi tekrar ele geçirebilmek için kendisinden daha kötü olan yedi ruh bulmuş ve birlikte eve geri dönmüşlerdir. Sonuçta bu evin son du-rumu, ilk durumundan çok daha kötü olmuştur.

Bu ayetler, gerçek inanlıların düşüp kaybolabileceklerini öğretmede kullanıl-mamalıdır. Çünkü burada sözü edilen insanlar hiçbir zaman gerçek inanlı olma-

mışlardı. Onlar Tanrı’dan hiçbir zaman yeni bir doğa almamışlardır. Gösterdik-leri son durumlarıyla, doğalarının hâlâ pis ve kötü olduklarını sergilediler. Bura-dan çıkaracağımız ders şudur: Kişinin kendisini dıştan yenilemesi sadece yetersiz değil, ama bir o kadar da tehlikelidir. Çünkü böyle bir yenilik insanı sahte bir güvenlik içerisinde uyutabilir. Şu gerçek hiçbir zaman unutulmamalıdır ki, insan yeni bir doğaya, yeni bir yüreğe ancak ve ancak yeniden doğuş aracılığıyla sahip olabilmektedir. İnsan tövbe edip Tanrı’ya dönmekle ve Rabbimiz İsa Mesih’e iman etmekle yeniden doğar.

IV. ALAYCILARIN ÖNCEDEN BİLDİRİLMESİ (3.Bölüm)

3:1   Petrus, konuyu ikinci bölümde incelemiş olduğu yanlış öğreti yayan öğ-retmenler konusundan, son günlerde ortaya çıkacak olan alaycılar konusuna çe-viriyor. Önceki mektubunda olduğu gibi bu mektubunda da okuyucularını Kutsal Kitap’ın öğretişlerine sarılmaları konusunda teşvik ediyor.

3:2   İnanlılar Eski Antlaşma’da bulunan kutsal peygamberlerin önceden belirttiği konularla Yeni Antlaşma’da bulunan ve Rab’bin, elçiler aracılığıyla getirdiği öğretişleri anımsamalıdırlar. Sadece Kutsal Kitap kişinin imandan so-ğumasını engelleyebilir.

3:3   Peygamberlerle elçilerin ortak tanıklığına göre, dünyanın son günlerinde kendi tutkularının ardından giden alaycı kişiler türeyecekti. Mesih inanlıla-rının bunu unutmaması gerekir. İnanlılar, bu adamların küstahça ve küfür dolu inkârlarına şaşırıp kalmamalıdırlar. Tam tersine, bu görünümün çağın sonunun yaklaşmakta olduğunu gösteren kesin bir belirti olduğunu anlamalıdırlar.

Bu alaycı kişiler kendi tutkularının peşinden gideceklerdir. Tanrı bilgisini reddettiklerinden, tutku ve arzularını korkusuzca tatmin etmeye çalışacaklardır. Her şeyde tamamen özgür olunması gerektiğini savunarak, yaklaşmakta olan yargıyı kesinlikle görmek istemeyeceklerdir.

3:4   Onların en çok alaya aldığı konu, Mesih’in yeniden geleceği konusudur. Bunların tutumu kendilerine, “Rab’bin gelişiyle ilgili vaat ne oldu?” sorusunu sordurur. “Bu vaadin gerçekleşmesi hani nerede?” diye sorarlar. Peki, O’nun gelişi derken kendileri bununla ne demek isterler?

Acaba bununla, “Kilisenin Göğe Alınışı” dediğimiz Mesih’in inanlılar için gelişini mi kastediyorlar (1Se.4:13-18)? Bu alaycıların Rab’bin gelişinin bu özelliğiyle ilgili bir şeyleri bilmiş olabileceği biraz kuşkulu görünüyor.

Yoksa bununla, Mesih’in, evrensel egemenliğini kurmak için inanlılarla bir-likte gelişini mi kastediyorlar (1Se.3:13)? Böyle bir düşüncelerinin olması müm-kündür.

Ama daha sonraki ayetlerden açıkça Rab’bin gelişi demekle, Tanrı’nın yer-yüzündeki son yargısını ya da daha yaygın bir şekilde kullanılan adıyla, dünyanın sonunu kastettikleri anlaşılmaktadır. Bu kişiler, bin yıllık dönemin sonundaki göklerin ve yeryüzünün yanarak yok oluşunu düşünüyorlardı.

Onların gerçekten de söylemek istediği şey şuydu: “Siz Mesih inanlıları, dünyaya korkunç bir yargının gelmekte olduğunu söyleyerek bizi korkutmaya çalışıyorsunuz. Bize, Tanrı’nın tarih sahnesine gireceğini, kötüleri cezalandırıp yeryüzünü ortadan kaldıracağını anlatıyorsunuz. Hepsi saçma! Bizim hiçbir şey-den korkumuz yok. Canımız nasıl isterse öyle yaşarız. Tanrı’nın tarih sahnesinde göründüğünü şimdiye kadar kim kanıtlayabildi? Hiç kimse. O halde O’nun bir daha geleceğine inanmamız için bir neden var mıdır?”

Onların varmış oldukları sonuç, dikkatsizce bulundukları şu önyargıya daya-lıdır: “Atalarımızın ölümünden beri her şey yaratılışın başlangıcında olduğu gibi duruyor.” Bunlar, doğanın hiç değişiklik göstermeden sürekli olarak aynı yasaları izlediğini, doğaüstü olayların olamayacağını ve her şeyin doğal bir açıklamasının yapılabileceğini söylerler.

Bunlar Uniformitaryanizm yasasına inanırlar. Bu yasaya göre doğada var olan gelişim daima aynı biçimde ve şu andakiyle aynı yoğunlukta olmuştur. Eğer herhangi bir değişiklik olmuşsa, bu gelişimler, söz konusu değişiklikleri açıkla-yabilecek yeterliliktedir.

Uniformitaryanizm yasasıyla genel evrim teorileri arasında çok yakın ve önemli bir bağ vardır. Canlı organizmaların daha önce hiç var olmayan türlerin-den aşamalı bir şekilde ortaya çıkıp geliştikleri yolunda öne sürülen teori, büyük ölçüde durumların değişmez oldukları varsayımına dayalıdır. Eğer üzerinde ya-şadığımız yeryüzü çeşitli afet ve yıkımlar nedeniyle etkilenmiş ve zarar görmüşse, o zaman Darwin’in evrim konusundaki bazı teorileri de bundan etkilenecektir.

3:5   Alaycılar tufan gerçeğini bilerek görmezlikten gelirler. Tanrı tarihte in-sanların işlerine müdahale etmiştir. Tanrı’nın bu müdahaledeki özel amacı kötü-lüğü cezalandırmaktı. Eğer böyle bir müdahale bir kez olmuşsa, bir kez daha olabilir.

Bu insanların bu gerçeği bile bile gözden kaçırmaları, utanç verici bir görü-nümdür. İş söze geldiğinde kendilerinin her şeyi bildiğini iddia ederler ve bundan da büyük gurur duyarlar. Düşünceleriyle vardıkları sonuçların objektif, yani ta-rafsız olduklarını söylerler. Kendilerinin bilimsel araştırma metotlarına bağlı ol-duklarını düşünerek övünürler. Ama gerçek şu ki, bu adamlar tarihin çok iyi bi-linen gerçeğini, tufanı isteyerek, bile bile unutmaktadırlar. Bunların yeniden okula gidip jeoloji (yerbilim) dersi almaları gerekiyor.

Ne var ki, göklerin çok önceden Tanrı’nın sözüyle var olduğunu, yerin sudan ve su aracılığıyla şekillendiğini, ancak tufanla yok olduğunu... bile bile unutuyorlar. Gökler ve yeryüzü Tanrı’nın sözüyle varolmuşlardır; Tanrı buyurdu ve oldu (İbr.11:3). Petrus, yerin su aracılığıyla sudan şekillendiğini söylüyor. Bu ayette tam olarak anlayamadığımız bazı derin konuların bulundu-ğunu itiraf etmemiz gerekir. Yaratılış 1:2’den, yeryüzünün bir zamanlar suyla kaplı olduğunu anlıyoruz. Daha sonra 6’ncı ayette, Tanrı’nın bir kubbe yaptığını ve kubbenin altında olan suları kubbenin üstünde olan sulardan ayırdığını gör-mekteyiz. Bu ayetten şu gerçeği çıkarmaktayız: Yeryüzünün tamamı, içerisinde herhangi bir yaşamın olamayacağı bir biçimde bir su kütlesiyle kaplıydı. Tan-rı’nın yapmış olduğu bu kubbe, bizim rahatlıkla nefes alıp verebildiğimiz at-mosferin oluşmasını sağlamıştır. Yaratılış 1:9’da, karaların sulardan ayrıldıklarını okumaktayız. Bu da yerin su aracılığıyla şekillendiği ifadesinde belirtilmek is-tenen şey olabilir (Ayrıca Mez.24:2’ye bkz.).

Petrus’un bu sözlerinin bilimsel açıklaması ne olursa olsun, biz yeryüzünün sularla çevrili, bulutlarla örtülü bir dünya olduğunu; dörtte üçünün okyanuslarla kaplı olup birçok kesimlerinin nemle örtülü olduğunu biliyoruz. Bildiğimiz ka-darıyla yeryüzü, üzerinde su bulunan ve bu nedenle de insanın yaşayabilmesine elverişli olan tek gezegendir.

3:6   Yeryüzü, başlangıçtan beri kendi kendini yok edebilecek özelliklerle doluydu. Yeraltındaki gizli derinliklerde, denizlerde ve gökyüzündeki bulutlarda su bulunmaktaydı. Sonunda Tanrı yeraltındaki ve gökyüzündeki suları serbest bıraktı (Yar.7:11); bütün karalar sular altında kaldı ve geminin dışında kalan bü-tün canlılar da yok oldu.

Eleştirmenler bu büyük tarihsel gerçeği bilerek görmezlikten gelirler. Nuh tufanının son yıllarda yoğun eleştirilere hedef olması çok ilginçtir. Ancak şu bir gerçektir: Bu gerçekle ilgili kayıtlar, taşlara, antik çağ ve günümüz uygarlıklarının hikâyelerine ve en önemlisi, Tanrı’nın kutsal sözleri olan Kutsal Kitap’a kayde-dilmiştir.

3:7   Tanrı yeryüzünü, kendi kendini yok edebilecek yeterli suyla; aynı şekilde yer ve gökleri de kendi kendini yok edebilecek yeterli ateşle yaratmıştır.

Bu nükleer çağda maddenin aslında saklanmış enerji olduğunu anlamaktayız. Bir atom çekirdeğinin bölünmesi, çok büyük miktarda enerjinin patlamasıyla sonuçlanmaktadır. Şu halde dünyamızdaki bütün maddelerin yüksek derecede patlama gücüne sahip olduklarını söyleyebiliriz. Şu anda bütün bunları Rab bir arada tutmaktadır (“...her şey varlığını O’nda sürdürmektedir” Kol.1:17). Rab bunları elinden bırakacak olursa, bütün unsurlar bir anda eriyip yok olacaklardır. Şu anda ise yer ve gökler ateşe verilmek üzere saklanmakta ve tanrısız kişi-lerin yargılanarak mahvolacağı güne dek korunmaktadırlar.

3:8   Peki öyleyse Tanrı’nın yargısındaki bu gecikme nedendir? İlk olarak, Tanrı’nın zamanın dışında olduğunu anımsamamız gerekiyor. O bizim gibi be-lirli bir zaman kesimi içerisinde yaşamaz. Çünkü zaman, güneşin yeryüzüyle olan ilişkisine göre belirlenir ve Tanrı bu tür bir ilişkiyle sınırlandırılamaz.

Rab’bin gözünde bir gün bin yıl, bin yıl bir gün gibidir. Tanrı istese bir günü bin yıla uzatabilir ve yine istese bin yılı bir güne sıkıştırabilir. Etkinliklerini ister genişletebilir, isterse de daraltabilir.

3:9   Tanrı, iman etmeyenleri yargılayacağı bir zamanın geleceğini vaat et-miştir. Eğer bu yargıda bir gecikme varsa, bu O’nun vaadini tutamadığından değil, sabırlı olduğundan kaynaklanmaktadır. Çünkü O kimsenin mahvolmasını istemez. O herkesin tövbe etmesini ister. İnsanlar kurtulma fırsatını bulabil-sinler diye lütuf çağını bilerek uzatmaktadır.

Yeşaya 61:2’de, Rab’bin lütuf yılı ve Tanrımız’ın öç alma günü terimleriyle karşılaşmaktayız. Bu terimler Rabbimiz’in lütuf göstermekten ne kadar hoşlan-dığını, yargılamayı da ne denli garip bir şey (Yşa.28:21) olarak gördüğünü be-lirtir. Bu aynı zamanda O’nun sabrını 1.000 yıla uzatabileceği ve yargısını tek bir güne sığdırabileceği anlamlarına da gelebilir.

Rab yeryüzüne tufanı göndermeden önce tam 120 yıl sabretmişti. Şimdi de yeryüzünü ateşle yok etmeden önce en azından birkaç bin yıl beklemiştir.

3:10   Ama Rab’bin günü gelecek. Rab’bin günü, Tanrı’nın dünyayı yar-gılayacağı herhangi bir dönem demektir. Bu terim Eski Antlaşma’da Tanrı’nın kötülük işleyenleri cezalandırdığı ve düşmanlarını mağlup ettiği dönemleri ta-nımlamak için kullanılırdı (Yşa.2:12, 13:6, 9; Hez.13:5, 30:3; Yoe.1:15, 2:1, 11, 31, 3:14; Amo.5:18, 20; Ova.15; Sef.1:7, 14; Zek.14:1; Mal.4:5). Yeni Antlaş-ma’da ise çeşitli aşamaları olan bir dönemi tanımlamak için kullanılmıştır. Bu aşamaları şöyle sayabiliriz:

1. Tanrı’nın iman etmeyen İsrail’i yargılayacağı yedi yıllık sıkıntı dönemi (1Se.5:2; 2Se.2:2).

2. Rab’bin yeryüzüne, Tanrı’yı tanımayan ve İsa Mesih’in Müjdesi’ne itaat etmeyenlerden intikâm almak için dönüşü (2Se.1:7-10).

3. Mesih’in yeryüzünü demir bir asayla yöneteceği bin yıllık dönem (Elç. 2:20).

4. Göklerin ve yeryüzünün ateşle yok olacakları son gün (3’üncü bölümde bu anlamda kullanılmıştır).

O gün hırsız gibi gelecek, yani hiç beklenmedik bir anda ve büyük bir yıkımı da beraberinde getirerek gelecektir. Gökler ortadan kalkacaktır. Burada sözü edilen gökler, yıldız ve gezegenlerin bulunduğu gökler anlamına gelebilir. Ancak üçüncü gök, Tanrı’nın bulunduğu yer anlamına gelemez. Bütün bunlar kulakları sağır edici bir patlamayla ortadan kalkarken, maddesel öğeler de yanarak yok olacaklardır. Burada geçen maddesel öğeler terimi maddeyi oluşturan temel parçalar anlamındadır. Gözle görülen bütün maddeler nükleer patlamaya benzer bir olayla yok olup gideceklerdir.

Hem yer hem de yeryüzünde yapılmış olan her şey yanıp tükenecektir.22 Sadece doğal yaratılış yoluyla ortaya çıkanlar değil, ama bütün uygarlıklar da yanıp gideceklerdir. Dünyanın büyük başkentleri, göz alıcı büyük yapıları ve olay yaratıcı büyük bilimsel ürünleri sonuçta hep yok edilmek üzere çoktan işaretlen-mişlerdir.

3:11   Petrus bu ayette konuyu alaycılardan kutsallara çevirerek, kutsalların üzerinde bulunan sorumlulukları vurgulamaktadır. Her şey böylece yok olaca-ğına göre, sizin nasıl kişiler olmanız gerekir? ...kutsallık içinde yaşamalı, Tanrı yolunu izlemelisiniz. Maddeden oluşan her şey, bir gün yok olmak üzere mühürlenmiştir. İnsanların övündüğü şeyler, uğrunda yaşadıkları bütün her şey geçip gitmektedir. Sağduyu bize bu yaşamın süslü şeylerinden ve oyuncakların-dan dönmemizi, kutsallık içinde ve Tanrı yolunu izleyerek yaşamamızı söyle-mektedir. Gerçekten de dünyasal bir yaşam yerine sonsuzluk için yaşamak, maddesel şeyler yerine ruhsal şeyler üzerinde durmak, geçici olan şeyler yerine kalıcı olan şeyleri seçmek gerekir.

3:12   İnanlılar aynı zamanda her zaman hazır ve Tanrı’nın gününü bekler bir durumda olmalıdırlar. Tanrı’nın gününün gelişini beklemeli ve bunu içtenlikle arzulamalıdırlar. Bazıları, o günün gelişini çabuklaştırmak demekle, bütün ya-şamımızı Rab’be adayıp O’na hizmet ederek Rab’bin gelişini hızlandırabilece-ğimizi öğretmektedirler. Ancak bu tür bir öğretişte en azından şu iki güçlük bu-lunmaktadır: Her şeyden önce, Tanrı’nın günü, Rab İsa’nın ikinci geliş günüyle aynı gün değildir. İkinci olarak, bu gerçekten de Rab İsa’nın geliş günü olsa dahi, bu zamanın inanlıların gayretiyle daha öne alınabileceği konusunda gerçekten geçerli bir neden bulunmamaktadır.

Tanrı’nın günü terimi, son yargıdan sonra sonsuzluğa dek devam edecek olan durumu betimlemektedir. Tanrı’nın günü, göklerle yeryüzünün yok olacağı Rab’bin gününün son döneminden sonraki sonsuzluk dönemidir. Tanrı’nın gü-nü, O’nun her şeyi tamamlayıp her şey üzerinde galip olacağı gündür. Bu ne-denle o gün, bekleyip içtenlikle arzuladığımız bir gün olmalıdır.

Petrus Tanrı’nın gününden söz ederken, göklerin “o günde” değil, ama “o gün nedeniyle” yanarak yok olacağını, maddesel öğelerin de şiddetli ateşte eriyeceğini söylüyor. Tanrı’nın günü, her şeyin son bulup yok olacağı zaman demek değildir. Çünkü bu son yargılanma, Tanrı’nın gününün başlamasından önce tamamlanmış olmalıdır.

3:13   12’nci ayette inanlılar Tanrı’nın gününü beklemeleri yönünde istek-lendirilmişlerdi. Bu ayette de onlar, doğruluğun barınacağı yeni gökleri ve yeni yeryüzünü bekleyen kişiler olarak tanımlanmaktadır. Bu tanımlama, Tanrı’nın gününün yeni gökler ve yeni yeryüzünün bulunacağı sonsuzluk dönemi olduğu yolunda yaptığımız görüşü desteklemektedir.

Yeşaya 65:17 ve 66:22’de geçen yeni gökler ve yeni yeryüzü terimleri, son-suzluk dönemini tanımladığı kadar bin yıllık egemenlik dönemini tanımlamak için de kullanılmıştır. Bu ayetlerde bin yıllık dönemden söz edildiğini, günahın var olacağı (65:20) ve çocukların o günlerde de doğacağı (65:23) yönünde yapılan bildirilerden anlıyoruz. Şimdiki gökler ve yeryüzü o zaman çoktan ortadan kalk-mış olacağından, Petrus bu sözleri bütünüyle sonsuzluk dönemi kapsamında ele alıyor.

Petrus bu ayette doğruluğun yeni gökler ve yeni yeryüzünde barınacağın-dan ya da konut kuracağından söz etmektedir. İçinde bulunduğumuz çağda lütuf, doğruluk aracılığıyla hüküm sürmektedir (Rom.5:21). Bin yıllık egemenlik dö-neminde doğruluk hüküm sürecek (Yşa.32:1); sonsuzlukta ise doğruluk konut kuracaktır. Mesih yersel egemenliğinde demir bir asayla hüküm sürecek ve doğruluk O’nun aracılığıyla uygulanacaktır. Bu anlamda doğruluk hüküm süre-cektir. Ama sonsuzlukta demir bir asaya gerek kalmayacaktır. Çünkü o zaman doğruluk içeride çoktan konut kurmuş olacaktır. O görünümün güzelliğini ya da esenliğini bozacak hiçbir günah orada bulunmayacaktır.

3:14   Yeni gökler ve yeni yeryüzüne ilişkin gerçekler, bizim “Rab için” ya-şamaya yönelik arzumuzu daha da derinleştirmelidir. Bu, sadece bizim tutunma-mız gereken değil, ama aynı zamanda bizi tutması gereken bir gerçektir. Yakında Tanrı’nın önünde duracağımızı bilmemiz, bizde lekesiz ve kusursuz, yani ahlâk açısından temiz olmaya yönelik bir arzu ortaya çıkarmalıdır. Bu durum bizi kavga içinde değil, ama barış içinde olmamız konusunda daha çok isteklendirmelidir.

3:15   Rabbimiz’in sabrını kurtuluş fırsatı sayın. Rab, insanlar bu kurtuluş fırsatından en iyi şekilde yararlanabilsinler diye, onlar üzerindeki yargısını ge-ciktirmektedir. İnsanların git gide artan kötülüğünü gördükçe, Rab’bin bunlara hâlâ nasıl dayanabildiğini merak ediyoruz. O’nun bu katlanışı, sabrı gerçekten de hayret uyandırıcıdır. Ancak bunun bir nedeni var. Seven Tanrı kötü insanın ölü-münü arzulamıyor. İnsanların kendi kötü yollarından dönmelerini ve kurtulma-larını istiyor.

Sevgili kardeşimiz Pavlus da kendisine verilen bilgelikle sizlere yazdı. Pavlus’a değinilen bu yerde birkaç ilginç nokta dikkatimizi çekmektedir:

1. Petrus daha önce kendisini Antakya’da insanların önünde samimiyetsiz-likle suçlamış olan Pavlus’tan (Gal.2:11-21) sevgili kardeşimiz diye söz ediyor. Öyle anlaşılıyor ki, Petrus bu suçlamayı alçakgönüllülükle kabul etmiş. Bizler de herhangi bir konuda yanlışımız yüzümüze vurulduğunda düşmanlığa yer verme-den bunu kabul edebilmeliyiz.

2. Petrus, yazmış olduğu mektuplardan dolayı Pavlus’a göksel bir bilgelik verildiğini kabul ediyor. Bu, Petrus’un, Pavlus’un göksel esin yoluyla yazdığını kabul etmiş olmasının açık bir göstergesidir.

3. Öyle anlaşılıyor ki, Petrus’un okuyucuları, daha önceleri Pavlus’un mek-tuplarından birini ya da birkaçını okumuşlardı. Buna göre bu mektuplar onlara ya direkt olarak yazılan ya da bölgelerindeki çeşitli inanlı topluluklarından okunsun diye gönderilen mektuplardır.

Rabbimiz’in sabrının kurtuluş olduğu, Pavlus’un mektuplarından hangi-sinde söz edilmektedir? Romalılar 2:4’te şöyle okuyoruz:

“Tanrı’nın sınırsız iyiliğini, hoşgörüsünü, sabrını hor mu görüyorsun?”

3:16   Petrus’un yazdığı iki mektubunda değinmiş olduğu büyük gerçeklerden; yani yeniden doğuş, Mesih’in Tanrılığı, günahsız olduğu halde çektiği elem, gü-nahlı insanlar uğruna ölümü, ölümden dirilişi, göğe alınışı, tekrar gelişi, Rab’bin günü ve sonsuzlukla ilgili gerçeklerden Elçi Pavlus da bütün mektuplarında aynen söz etmişti.

Üçlü birlik, Tanrı’nın önseçimi ile insanın özgür iradesi, elem çekme gizi gibi bazı Kutsal Kitap gerçeklerini anlamak zordur. Kutsal Kitap’ta anlayışımızın üzerindeki konularla karşılaşıyorsak bu bizi rahatsız etmemelidir. Tanrı sözü alabildiğince geniş ve kapsamlıdır. Kutsal Kitap’ı okurken tam olarak hiçbir za-man kavrayamayacağımız konuları bilmek istediğimizde, takdiri daima Tanrı’ya vermeye istekli olmamız gerekir.

Petrus, Pavlus’un mektuplarında güç anlaşılan şeylerden söz ediyorsa da, burada herhangi bir şekilde Pavlus’u eleştirmemektedir. Güç anlaşılan Pavlus’un yazma biçimi değil, ele aldığı konulardır. Barnes bu konuda şöyle yazar: “Petrus burada Pavlus’un anlatmak istediklerini anlama zorluğundan değil, onun öğretmiş olduğu büyük gerçekleri kavrayabilme zorluğundan söz etmektedir.”23

Bilgisiz ve kararsız kişiler bu gerçekleri imanla basit bir şekilde kabul ede-ceklerine, güç anlaşılan bu gerçeklerden bazılarını kendi yıkımları için çar-pıtmaktadırlar. Örneğin bazı tarikatlar günahın ne olduğunu açıklayan Yasa’yı çarpıtarak onu bir kurtuluş yolu gibi göstermektedirler. Diğerleri vaftiz olmakla cennetin kapılarının açılacağını öğretmektedirler. Bunu sadece Pavlus’un yazı-larını değil, diğer Kutsal Yazılar’ı da kullanarak yapmaktadırlar.

Petrus’un burada Pavlus’un yazılarını diğer Kutsal Yazılar’la, yani Eski Antlaşma ve o ana kadar yazılmış olan Yeni Antlaşma yazılarıyla aynı değerde gördüğüne dikkat edin. Petrus, Pavlus’un mektuplarını göksel esin yoluyla verilen Kutsal Yazılar’ın bir bölümü olarak kabul etmekte ve onaylamaktadır.

3:17   İnanlılar sapma ya da düşme tehlikesine karşı daima ayık ve uyanık olmalıdırlar. Gerçeği taklit eden ve karışıklığa yol açan yalancı öğretmenlerin her zaman ortaya çıkabileceklerini bilerek her an uyanık durmamız gerekir. Böyle bir şeyin olabileceğini bilmeyen ya da beklemeyenler yasasız ya da ilke tanımayan insanların aldanışıyla kendi ruhsal dengelerini kolayca bozarak ruhsal açıdan düşebilirler.

3:18   Petrus burada, yanlış öğreti yayanların oluşturduğu tehlike karşısında O’nu tanımakta ilerlemenin sağlam bir kale olacağını bir kez daha tekrarlamak-tadır. Büyüme ya da ilerleme hem lütufta, hem de tanımada olmalıdır. Lütuf, Ruh’un meyvesinin pratik olarak açığa vurulmasıdır. Lütufta ilerlemek, bilgi konusunda ilerlemek ya da hiç durmadan çalışmak değil, gitgide Rab İsa’ya benzer olmaktır. Bilmek ya da tanımak, Rab İsa’yı Kutsal Kitap aracılığıyla ta-nımak demektir. Tanımakla büyümek, Rab’bin sözlerini, işlerini ve yollarını artan bir şekilde öğrenmek ve bunlara artan bir şekilde bağlanmaktır.

Petrus, mektubunu kutsalları teşvik edici bir sözle sona erdirmiyor. Doruk, Kurtarıcı’ya verilecek olan yücelik olmalıdır. Sonuçta şu güzel kapanışla karşı-laşıyoruz: Şimdi ve sonsuza dek O’na yücelik olsun! Amin. Varlığımızın temel nedeni Rab’bi yüceltmektir. Bu nedenle mektubun sonuçlanması bundan daha uygun bir sözle yapılamazdı.

DİPNOTLAR

1 (Giriş) E.G. Homrighausen, “The Second Epistle of Peter,” Exposition, IB, XII, 1957, sf.166.

2 (1:5) Tom Olson’un vaazlarından birinde geçen bu örnek, yazarın yakın bir arkada-şının sözleridir.

3 (1:5) R.C.H. Lenski, The Interpretation of the Epistle of St. Peter, St. John and St. Jude, sf.266.

4 (1:5) Bu ünlü hikâye yaygın bir şekilde anlatılmaktadır. Bkz. S.M. Houghton, Sketches from Church History, sf.114-116.

5 (1:6) Robert G. Lee, Seven Swords and Other Messages, sf.46.

6 (1:16) Bazen iki sözcük aynı anlamı vermek için kullanılır. Örneğin iyice kızgın de-mek çok kızgın anlamına gelir. Kutsal Kitap burada olduğu gibi, bu tür ifade biçim-lerini sık sık kullanır. Bu nedenle onları fark edebilmek yararlıdır.

7 (1:16) John. A.T. Robinson, Honest to God, sf.32, 33.

8 (1:18) Roma Katolik Kilisesine göre, Tabor Dağı İsa’nın Musa ve İlya’yla buluştuğu ve göksel görkemin Petrus, Yakup ve Yuhanna tarafından görüldüğü yerdir. Gerçekten de burada kiliseler inşa edilmiştir. Ancak Tabor Dağı’nın o dağ olması imkânsızdır, çünkü Kutsal Kitap o dağın çok yüksek olduğunu söylemesine karşın Tabor çok yüksek bir dağ değildir. Ayrıca Rabbimiz’in bu dünyada yaşadığı günlerde orada Romalı askerlerin bir karargâhı olmuş olması çok olasıdır. Bu da Tanrı’nın özel bir esini için çok esinlendirici bir dekor oluşturmamaktadır! Celile’nin kuzeyindeki Hermon Dağı çok yüksektir ve üstü karlarla kaplıdır, kanımızca sözü edilen dağın o dağ olması daha olasıdır.

9 (1:20) Grekçe’deki epilusis sözcüğü “yorum” olarak çevrilebileceği gibi “kaynak, başlangıç noktası” olarak da çevrilebilir.

10 (1:20) Dinsdale T. Young, The Unveiled Evangel, sf.13, 14.

11 (1:21) Bazı metinlerde, “kutsal Tanrı adamları konuşmuşlardı” şeklinde geçer.

12 (2:1) Wallie Amos Criswell, The Evangel, Largo, FL, November 1949, sf.1.

13 (2:1) Nels Ferré, The Sun and the Umbrella, sf.35, 112.

14 (2:1) Gerald Keneddy, God’s Good News, sf.125.

15 (2:2) Robinson, Honest, sf.118.

16 (2:2) NCC, Called to Responsible Freedom, sf.11.

17 (2:6) A.J. Pollock, Why I Believe the Bible is the Word of God, sf.23.

18 (2:10) Pageant Magazine, Ekim, 1965.

19 (2:16) Lenski, Interpretation, sf.226, 227.

20 (2:17) Bazı metinlerde “sonsuzlarca” sözcüğü eklenmiştir ve buna paralel ayet Ya-huda 13’te bulunmaktadır.

21 (2:18) Bazı metinlerde, “zorlukla kurtulan insanlar” şeklinde geçmektedir.

22 (3:10) Bu, birçok Grekçe elyazmasında, “açığa çıkarılacak” şeklinde geçmektedir.

23 (3:16) Albert Barnes, Notes on the New Testament, X:268.

BİBLİYOGRAFYA

1.Petrus’un sonundaki Bibliyografya’ya bakınız.

Table of Contents

Start