PETRUS’UN

BIRINCI MEKTUBU

PETRUS’UN

BİRİNCİ MEKTUBU

Giriş

“Bu mektubu kimin yazdığını bilmeseydik, o zaman kendimizi şunu söyle-meye zorunlu hissedecektik: ‘Böylesine etkili yazabilen biri, etkili tanıklı-ğıyla diğer inanlıların canlarını çeşitli zulüm ve sıkıntılara karşı güçlen-dirme işini üstlenen ve onları Gerçek Kaya’daki temel üzerine oturtabilen kaya gibi sağlam bir adam olsa gerek.’”

– Wiesinger

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Bazı ülkelerdeki Mesih inanlıları sıkıntı, düşmanlık, baskı ve işkencelere öy-lesine alışmışlardır ki, bunları artık hemen hemen her gün bekler hale gelmişler-dir. Bu açıdan 1.Petrus Mektubu, imanları uğrunda sıkıntı çekenlere oldukça yar-dımcı olacaktır. Böylece inanlılar, sonuçta dayanma gücü gibi özlenen belirli ni-teliklerin ortaya çıkmasına neden olan çeşitli sıkıntıları sevinçle kabul edebileceklerdir.

Öte yandan büyük Hıristiyan mirasına sahip olan Batılı Mesih inanlıları, Batı toplumunun Hıristiyanlığa karşı takınmış olduğu karşıt tutuma bugün bile hâlâ alışabilmiş değillerdir. Devlet son yıllara kadar aile kurumuna toplumun temel bir birimi olarak hoşgörüyle bakıyor ve insanların “kendi seçecekleri kiliselere” ka-tılmalarını teşvik bile ediyordu. Oysa bugün durum değişti. Artık inanlılara hoş-görüyle bakmıyorlar. Öyle görünüyor ki hükümet –özellikle yerel hükümet– ha-kimlerini, eğitim kurumlarını, özellikle de radyo ve televizyon gibi etkili iletişim araçlarını Kutsal Kitap’ın öğretilerine göre yaşayan Mesih inanlılarıyla alay et-mek, onları kınamak ya da yanlış tanıtmak amacıyla kullanmaktadır. Radyo, te-levizyon, sinema, gazeteler, dergiler ve resmî duyurular ahlâksızlığın, içkinin, sahtekârlığın ve hatta küfrün bile her gün reklamını yapmaktadır. Bugün Hıristi-yanlık birçok toplumda “karşıt bir kültür” durumundadır. İmanlılar Elçi Pet-rus’un Birinci Mektubu’nda öğrettiklerini ne kadar çabuk öğrenirlerse, yirminci yüzyıla ve eğer Rabbimiz daha geç gelecek olursa, yirmi birinci yüzyılın ilk yıl-larına daha iyi hazırlanmış olacaklardır.

II. KİTABIN YAZARI

Dışsal Kanıt: Bu mektubun Elçi Petrus tarafından yazıldığını gösteren dışsal kanıtlar çok erken dönemlerden kalmadır ve hemen hemen evrenseldir. İlk kilise önderlerinden Eusebius, 2.Petrus Mektubu’nu bütün inanlılar tarafından kabul edilen kitaplar (homologoumena) arasında kabul eder. Yuhanna’nın öğrencile-rinden ve İzmir’deki inanlılar topluluğunun ruhsal önderi olan Polycarp ile yine ilk inanlı topluluklarının tanınmış önderlerinden biri olan İskenderiyeli Clement bu mektubun geçerliliğini kabul ederler. Bunun, Marcion “kanonunda” (Tanrısal vahiy sayılan yazılar listesinde) bulunmaması bizi şaşırtmamalıdır; çünkü Mar-cion, derlemelerine sadece Pavlus’un mektuplarını almıştır. Muratoryan Kanonu da 1.Petrus’u kitaplar listesinde sıralamamıştır. Bunun nedeni de bu kanonun eksik oluşuna dayanıyor olabilir.

2.Petrus Mektubu’nun 3’üncü bölümünün 1’inci ayeti, tabii ki Birinci Petrus Mektubu’nun varlığıyla ilgili en eski referanslardan birisi olabilir. 2.Petrus’un Elçi Petrus tarafından yazıldığına inanmayanlar bile (2.Petrus’un önsözüne bkz.), eğer 2.Petrus 3:1 gerçekten de kendisinden önceki birinci mektuptan söz etmek-teyse, o zaman bu mektubun 1.Petrus Mektubu’na geçerli bir tanık olabilecek ka-dar eski bir belge olduğunu kabul ederler.

İçsel Kanıt: Bazılarının, mektubun Petrus tarafından yazıldığından şüphe duymalarına yol açan içsel kanıt, mektupta kullanılan Grekçe’dir. Filistin’in Ce-lile bölgesinden gelen Yahudi bir balıkçı bu kadar güzel bir Grekçe’ye sahip olabilir miydi? Birçokları bu soruya, “Hayır, yazamazdı” diye cevap veriyor. Ama böyle de olsa, kendi kültürümüzden de kolayca görebileceğimiz gibi, doğuştan konuşma yeteneğiyle doğan bir kimse, lise ya da üniversite eğitimi görmemiş olsa bile, dili birçoklarından daha güzel bir şekilde kullanabilmektedir. Elçi Petrus otuz yılı aşkın bir süre vaaz etmiş biriydi. Üstelik, Tanrı’nın Kutsal Ruh’u onu esinlendiriyor ve muhtemelen Silvanus da ona mektubun düzenlenmesinde yardımcı oluyordu. Elçilerin İşleri 4:13’te Petrus ile Yuhanna’nın okuma-mış kimseler oldukları yazılı ise de, bu basitçe onların resmî tanrıbilim eğitimi almamış oldukları anlamına gelmektedir.

Birinci Petrus Mektubu’ndaki Elçi Petrus’un yaşamı ve hizmetleriyle ilgili referanslar, aşağıdaki ayrıntılı alıntılardan da görüleceği gibi oldukça çoktur:

Yazar, 1:8’de İsa’yı okuyucularının görmediği bir şekilde gördüğünü ifade ederek şöyle diyor: “Mesih’i görmemiş olsanız da, O’nu seviyorsunuz.” Yazar burada “Mesih’i görmemiş olsak da...” demiyor. Bu doğrultuda birkaç ayete daha bakacak olursak, yazarın Rab İsa ile birlikte bulunmuş biri olduğunu görebiliriz.

İkinci bölümün ilk on ayeti Mesih’i köşe taşı olarak tanıtıyor ve bu da bizi Filipus Sezariyesi’ndeki olaya geri götürüyor (Mat.16:13-20). Petrus, İsa’yı diri Tanrı’nın Oğlu ve Mesih olarak açıkladığı zaman, Rab İsa, inanlılar topluluğunu (kilisesini) bunun üzerine, yani İsa’nın diri Tanrı’nın Oğlu Mesih olduğu gerçeği üzerine kuracağını söylemişti. İsa, inanlılar topluluğunun köşe taşı ve temelidir!

2:5’te sözü edilen diri taşlar, Yuhanna 1:42’de geçen olayı anımsatıyor. O olayda Simun’un adı Kefas’a (Aramice) ya da Petrus’a (Grekçe) değiştiriliyordu. Her iki ad da ‘Taş’ veya ‘Kaya’ anlamına geliyor. Petrus, Mesih’e olan imanı aracılığıyla diri bir taş olmuştu. Bu nedenle 2’nci bölümde taşlardan bu kadar çok söz etmesi bizi şaşırtmıyor. Yazar, 2:7’de Mezmur 118:22’den alıntı yaparak şöy-le diyor: “Yapıcıların reddettiği taş, işte köşenin baş taşı oldu.” Petrus Yeruşa-lim’deki yazıcılar, yöneticiler ve ihtiyarlar önünde suçlandığı zaman da yine Mezmurlar’daki bu ayeti tekrarlamıştı (Elç.4:11).

Elçi’nin okuyuculara, yöneticilerine boyun eğmeleri yönünde vermiş olduğu öğüdü görünce (2:13-17), Petrus’un boyun eğmeyip başkâhinin kölelerinden birinin kulağını kestiği aklımıza geliyor (Yu.18:10). Şu halde onun öğüdü, Kutsal Ruh’tan esinlenişinin yanı sıra, bu yönde kendisinin pratik bir tecrübesi olduğu izlenimini de vermektedir.

2:21-24’teki sözlerden, yazarın Rab İsa’nın yargılanması ve ölümüne bir şekilde tanık olduğu anlaşılıyor. Petrus, Kurtarıcı’nın sessizce çektiği acıyı ve alçakgönüllülükle gösterdiği dayanmayı asla unutmuş olamazdı. 2:24’te Kurtarı-cı’nın nasıl öldüğünü görüyoruz – çarmıha gerilerek. Bu tanımlama, Petrus’un Elçilerin İşleri 5:30 ve 10:39’daki sözlerinin sanki yeni bir yankısıdır.

Petrus okuyucularına, “Canlarınızın Çobanı’na ve Gözetmeni’ne döndünüz” derken (2:25), herhalde kendisinin Rab’bi inkâr edişinden (Yu.21:15-19) sonra tekrar nasıl ayağa kaldırıldığını düşünmüş olmalı.

“Sevgi birçok günahı örter” şeklindeki hatırlatıcı söz (4:8), Petrus’un İsa’ya sorduğu şu soruya kadar gidebilir: “‘Ya Rab, kardeşim bana karşı kaç kez günah işlerse onu bağışlamalıyım? Yedi kez mi?’ İsa, ‘Yedi kez değil’ dedi. ‘Yetmiş kere yedi kez derim sana’” (Mat.18:21-22). Yani kişi karşısındaki insanı her zaman sınırsız olarak bağışlamalıdır.

4:16’da bir kimsenin Mesih inanlısı olarak elem çektiği zaman bundan utan-maması ve Tanrı’yı taşıdığı bu adla yüceltmesi gerektiğini görüyoruz. Bu sözleri Elçilerin İşleri 5:40-42’deki sözlerle karşılaştırınız. Bu ayetlere göre, Petrus ile diğer elçiler dayak yedikten sonra, “İsa’nın adı uğrunda hakarete layık görül-dükleri için, Yüksek Kurul’un huzurundan sevinç içinde ayrıldılar.”

Mektubun yazarı kendisini Mesih’in elemlerine tanık olan birisi olarak tanı-tıyor (5:1). “Açığa çıkacak olan yüceliğin paydaşı” ifadesi, Mesih’in dağdaki görünümünün değişmesinden söz ediyor olabilir. Tabii, Petrus her iki olayda da İsa’nın yanında bulunmuştu.

“Tanrı’nın size verdiği sürüyü güdün” (5:2) şeklindeki yumuşak öğüt, bize Kurtarıcımız’ın Petrus’a söylediği şu sözleri hatırlatıyor: “Kuzularımı otlat... Koyunlarımı güt... Koyunlarımı otlat...” (Yu.21:15-17).

5:5’teki “Alçakgönüllülüğü kuşanın” cümlesinde kullanılan dil, Yuhanna 13’te, İsa’nın bir hizmetkâr gibi beline havluyu dolayıp öğrencilerinin ayaklarını yıkadığı olayı akla getirmektedir. Gerçekten de gurur ve alçakgönüllülük üzerine verilen bütün bu öğretişler (5:5-6), Petrus’un gururlanarak Rabbim seni asla inkâr etmeyeceğim (Mar.14:29-31) şeklinde söylemiş olduğu sözlerden sonra, Rab’bi tanıdığını üç defa inkâr edişini (Mar.14:67-72) hatırladığımızda çok daha büyük bir anlam kazanmaktadır.

Petrus’un tecrübeleriyle uyuşan son bir referans da 5:8’de bulunmaktadır. “Düşmanınız İblis kükreyen aslan gibi yutacak birini arayarak dolaşıyor.” Petrus bu sözleri yazarken acaba İsa’nın kendisine söylediği şu sözleri düşünüyor muy-du: “Simun, Simun, Şeytan sizleri buğday gibi kalburdan geçirmek için izin al-mıştır...” (Luk.22:31).

III. TARİH

Birçokları, Petrus’un hükümetlerin iyilik edenlere yardımcı olduğu yolunda vermiş olduğu öğretişe bakarak (1Pe.2:13-17), bu mektubun, Roma İmparatoru Neron’un Hıristiyanlar üzerindeki kanlı baskılarına başlamadan (İ.S. 64) önce yazılmış olması gerektiğini düşünmektedirler. Her ne olursa olsun, mektup bu dönemden daha sonra yazılmış olamaz. Bu nedenle, Mektup İ.S. 64 ya da 65 yıllarında yazılmış olmalıdır.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Petrus, özellikle inanlının yaşamındaki sıkıntılardan söz etmektedir. Mektup-tan anladığımız kadarıyla Petrus’un okuyucuları, yani bu mektubu alan inanlılar, Mesih’e iman ettikleri için bir dizi iftiraya ve alaya uğruyorlardı (4:14, 15). Zin-dana atılma, mallarına el konma ve acımasızca öldürülme gibi olaylar birçokla-rının geleceğinde yatıyordu. Bununla birlikte mektubun tek konusu elem çekme değildir. İncil’i kabul etmekle ortak olduğumuz bereketler, inanlıların dünya ile uygun ve ölçülü ilişkileri, devlet, aile, inanlılar topluluğu, ihtiyarlar ve disiplin konuları üzerine söylenen bir dizi öğretiş daha bu mektupta yer almaktadır.

Elçi, mektubunu – ya bir Yahudi toplumunun bulunduğu Fırat üzerindeki tarihî Babil kentinden, ya da Tiber (Roma) üzerindeki ruhsal Babil kentinden– bugünkü Türkiye’nin orta ve batı yörelerindeki inanlı topluluklara yollamaktadır.

ANA HATLAR

I. İNANLININ AYRICALIKLARI VE ÖDEVLERİ (1:1 - 2:10)

A. Selamlama (1:1-2)

B. İnanlı Olarak Konumu (1:3-12)

C. İnanlının Konumu Işığındaki Davranışları (1:13 - 2:3)

Ç. İnanlının Yeni Evi ve Kâhinliğindeki Ayrıcalıkları (2:4-10)

II. İNANLININ İLİŞKİLERİ (2:11 - 4:6)

A. Bir Yabancı Olarak Dünyayla İlişkisi (2:11-12)

B. Bir Vatandaş Olarak Devletle İlişkisi (2:13-17)

C. Bir Hizmetkâr Olarak Efendisiyle İlişkisi (2:18-25)

Ç. Bir Kadın Olarak Kocasıyla İlişkisi (3:1-6)

D. Bir Koca Olarak Karısıyla İlişkisi (3:7)

E. Bir Kardeş Olarak Toplulukla İlişkisi (3:8)

F. Elem Gören Biri Olarak Zalimlerle İlişkisi (3:9 - 4:6)

III. İNANLININ HİZMETİ VE ÇEKTİĞİ ACI (4:7 - 5:14)

A. Son Günler İçin Yapılması Gereken Acil Şeyler (4:7-11)

B. Acılarla İlgili Teşvikler ve Açıklamalar (4:12-19)

C. Teşvikler ve Selamlar (5:1-14)

YORUM

I. İNANLININ AYRICALIKLARI VE ÖDEVLERİ (1:1 - 2:10)

A. Selamlama (1:1-2)

1:1   Petrus kendisini İsa Mesih’in bir elçisi olarak tanıtıyor. İsa tarafından on iki öğrenciden biri olarak görevlendirilmiş, o yüce ve yaşam değiştiren Müjde’yi duyurmak üzere görevlendirilmişti. Asıl mesleği balıkçılık olan bu kişi, göksel çağrıya karşılık vererek insan tutan bir balıkçı olmuştu.

Bütün Mesih inanlıları Mesih’in yeryüzündeki çıkarlarını temsil etmeye ve gözetmeye çağrılmışlardır. İster kendi ülkemizde, ister yabancı bir ülkede olalım, her birimiz Rab için çalışan bir hizmetkâr olmalıyız. İsa’nın izleyicileri olarak yaşamımızın en büyük amacı budur. Diğer bütün amaçlar ise ikinci sırada yer almalıdır.

Mektup Pontus, Galatya, Kapadokya, Asya ve Bitinya bölgelerinde dağıl-mış olarak yaşayan gariplere ve yabancılara hitaben yazılmıştır. Peki bu sürgündekiler ya da bu bölgelere dağılanlar kimlerdi?

Petrus’un dağılanlar olarak söz ettiği inanlılar, bizi bunların Yahudilik’ten gelen inanlılar olduğu düşüncesine götürüyor. Çünkü Elçi Yakup da, İsrail’in on iki oymağından gelen inanlılardan söz ederken bu terimi kullanmaktadır (Yak. 1:1). Ayrıca Yuhanna 7:35’te geçen sözcük, ulusların arasına dağılmış olan Ya-hudiler’i tanımlamaktadır.

Bununla birlikte Petrus bu mektubunu büyük bir olasılıkla çevrelerindeki ulusların arasında yaşarken gördükleri elem ve baskılar yüzünden dağılan, diğer uluslardan gelen inanlılara da yazıyor olabilir. Böylece Petrus, Tanrı’nın dünyasal halkına (Yahudiler’e) verilmiş olan isimlerin çoğunu almakta ve bunları Tan-rı’nın yeni toplumuna, yani inanlılar topluluğu dediğimiz kiliseye mal etmektedir. Onları seçilmişler (1:2), seçilmiş soy, Kral’ın kâhinleri, kutsal ulus ve Tanrı’nın öz halkı olarak adlandırıyor (2:9). Petrus ayrıca mektubu, diğer uluslardan gelen inanlılara yazmış olduğunu belirten üç ipucu daha vermektedir. İlk olarak, ken-dilerine atalarından boş bir yaşayış kaldığından söz eder (1:14-18) ve onları ön-ceden halk olmayan insanlar olarak tanımlar (2:10). Son olarak da 4:3’te onların bir zamanlar diğer uluslar gibi yaşadıklarını söyler. O halde, Petrus’un dağılanlar olarak söz edip yazdığı bu kişilerin, çoğunluğunu Rab’be gelmeden önce diğer uluslardan gelen insanların oluşturduğu inanlılar topluluğu olduğunu gösteren sağlam bir kanıt bulunmaktadır. Eğer Petrus’un daha çok Yahudiler arasında ça-lışmaya çağrılan bir elçi olduğu şeklinde bir itiraz ortaya çıkacak olsa da, bu onun diğer uluslar arasında artık herhangi bir hizmet vermediği anlamına gelmez. Ni-tekim, Pavlus da diğer uluslar arasında çalışmaya çağrılan bir elçi olduğu halde, Yahudiler arasında da uzun zaman hizmet vermiştir.

1:2   Ayrıca mektubu alanların, Üçlü Birlik’in üç Kişisi’nin de aktif rol aldığı dört aşamalı bir kurtuluş sürecinden geçtikleri belirtilmektedir.

Her şeyden önce bu inanlılar Baba Tanrı’nın öngörüsü uyarınca seçilmiş-lerdi. Yani, Tanrı onları çağlar öncesinden Kendisine ait olmaları için seçmiştir. Tanrısal seçim konusu her zaman beğenilen bir konu değildir. Ama öyle de olsa bu, Tanrı’yı Tanrı olarak tanımladığı için erdemli bir kavramdır. Bunu insana çekici gösterme girişimleri ise sadece ve sadece Tanrı’nın egemenliğinin zede-lenmesine neden olur. Tanrı’nın öngörüsüyle insanın sorumluluğunu bağdaştırma konusunda karşılaşılan herhangi bir güçlük Tanrı’nın değil, insanın düşüncesin-den kaynaklanmaktadır. Kutsal Kitap her iki öğretiyi de öğrettiğinden, her ikisine de inanmamız gerekir. Gerçek, bu iki görüşün ortalarında bir yerde değil, her iki aşırı uçtadır.

Burada Tanrı’nın seçiminin, Kendi öngörüsüne göre olduğu belirtiliyor. Bazıları bunu, Tanrı’nın ta başlangıçta, Kurtarıcı’ya iman edeceğini bildiği kimse-leri seçmiş olduğu şeklinde anlıyor. Bazıları da Tanrı’nın, günahlı insanın ken-disine kalsa Kurtarıcı’ya hiçbir zaman iman etmeyeceğini bildiğinden, belirli kimseleri lütfunun bir göstergesi olarak Kendi öngörüsüne göre ayırmış olduğunu söylüyorlar. Tanrı’nın bu öngörüsü uyarınca yapmış olduğu seçim konusunda insan olarak açıklayamayacağımız bazı gizemler varsa da, bu yönde ortada her-hangi bir adaletsizlik olmadığından kesinlikle emin olabiliriz.

Kurtuluştaki ikinci aşama Ruh tarafından kutsal kılınmadır. Kutsanmanın bu yönü, kişi henüz Rab’be gelmeden önce gerçekleşir.1 Bu olay, Kutsal Ruh’un bir hizmetidir ve Kutsal Ruh bu hizmet aracılığıyla inanlıları Tanrı’ya ait olma-ları için ayırır (2Se.2:13’e bkz.). Mantıksal olarak bu ayırma, Baba Tanrı tara-fından yapılan seçimi izler. Tanrı, insanları ezelden tanımış ve seçmiştir. Kutsal Ruh, bu seçimi söz konusu kimselerin yaşamlarında bir gerçek haline getirmek için çalışmaktadır.

Bir insanın kurtulmasında görülen üçüncü aşama, günahlının Kutsal Ruh’un işleyişine verdiği tepkidir. Bu tepki, bu ayette İsa Mesih’in sözünü dinlemek olarak açıklanmaktadır. Bu itaat, kişinin günahlarından dönerek (tövbe ederek) İsa Mesih’i Kurtarıcısı olarak kabul etmesi demektir. Yeni Antlaşma’da, Müj-de’ye itaat etmenin gerekliliği kavramıyla sık sık karşılaşılmaktadır (Rom.2:8; 2Se.1:8’e bkz.).

Son olarak, O’nun kanının serpilmesi olayı gelmektedir. Bu ifadeyi olduğu gibi alarak, bir kimse kurtulduğu zaman, üzerine İsa’nın kanının gerçekten de serpildiğini iddia edemeyiz. Bu terim mecazî bir anlamda, bir tür benzetme olarak kullanılmıştır. Burada söylenmek istenen şudur: Bir kimse Müjde’ye iman eder etmez, Mesih’in çarmıh üzerinde akıtmış olduğu kanı aracılığıyla bütün bereket-lere sahip olur. Kurtarıcı’nın kanı 1900 yıldan uzun bir süre önce bir defa ve tüm çağlar için akmıştır; ve bundan sonra asla akmayacaktır. Ama biz İsa Mesih’e iman ettiğimizde bağışlanıyoruz, kurtuluşa ve sayısız berekete sahip oluyoruz.

Petrus, okuyucusunun ruhsal doğumundaki dört aşamayı inceledikten sonra, lütuf ve esenliğin onlarda gittikçe artması dileğinde bulunuyor. Onlar kurtuldukları zaman Tanrı’nın lütfunu ve bu lütuf aracılığıyla ortaya çıkan Tanrı’yla aralarındaki esenliği zaten tatmışlardı. Ama iman yaşamları için gerekli lütuf ya da güce; ve yine ahlâk değerleri bozuk bir toplum içerisinde yaşarken gerek duydukları esenliğe her yeni günde ihtiyaç duyacaklardır. Elçinin burada onlar için gittikçe artmasını dilemiş olduğu şeyler işte bunlardır. James Denny bir keresinde şöyle demişti: “Lütuf, Müjde’in ilk ve son sözü; esenlik, yani mükemmel bir ruhsal sağlık ise, lütfun tamamlanmış olan işidir.”

B. İnanlı Olarak Konumu (1:3-12)

1:3   Petrus, 3-12’nci ayetlerde kurtuluşumuzun benzersiz bereketlerini sıra-lıyor. Ayet, kurtuluşumuzun sağlayıcısı olan Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı ve Babası’na övgü çağrısıyla başlıyor. Bu unvan Tanrı’yı, Rab İsa’yla bulunduğu iki yönlü ilişki içerisinde tanıtıyor. Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısı terimi, Kurta-rıcı’nın insan yönünü vurgulamaktadır. Babası terimi de, Tanrı Oğlu’nun tanrı-sallığına işaret etmektedir. Oğul’un adı tam olarak şöyle tanıtılıyor:

Rab – Yüreklerde ve yaşamlarda egemenlik sürmeye yetkili tek Kişi.

İsa – Halkını günahlarından kurtaran Kişi.

Mesih – Tanrı tarafından meshedilen, göklerin en yüksek katına yükseltilen Kişi.

O, büyük merhametiyle yeniden doğmamızı sağladı. İsa Mesih’i ölümden diriltmekle bizi yaşayan (diri) bir umuda kavuşturdu. Bu kurtuluşun kaynağı, Tanrı’nın Kendisidir. Bu, O’nun bize karşı olan merhameti sayesinde olmuştur ve yeniden doğuşla kavuşulur. Şimdilik, bu merhametin bize verdiği ödül, diri ve yaşayan bir umuttur. İsa Mesih’in ölümden diriltilişi, kurtuluşumuzun temeli olduğu kadar, yaşayan umudumuzun da temelini oluşturur.

Bizler günahkârlar olarak sadece ölümü hak etmiştik. Önümüzde bizi kesin bir yargı ve ateşli bir öfke bekliyordu. Adem’le Havva’nın torunları olarak hepimiz ölüm cezasına çarptırılmıştık. Ama Tanrı, İsa’nın bizleri kurtarmak için gerçek-leştirdiği iş aracılığıyla hem adil bir şekilde davranmış, hem de Tanrısız günah-kârları kurtarmıştır. Günahlarımızın bedelini Mesih ödedi. Adaletin yerine gele-bilmesi için gereken her şey teker teker yerine getirildi. Artık bereketler, İncil’e itaat eden kadın ve erkek herkese rahatlıkla ulaşabilir. Tanrı İsa Mesih’i ölümden dirilterek, Oğlu’nun fedakâr ölümünden hoşnut kaldığını belirtmiştir. İsa’nın ölümden dirilmesi Baba Tanrı’nın, İsa’nın, “Tamamlandı!” şeklindeki sözlerine “Amin!” demesidir. İsa’nın dirilişi ayrıca, Kendisine iman edenlerin bir gün aynı şekilde ölüler arasından dirileceklerini garantileyen bir şeref sözüdür. Bu, bizim yaşayan umudumuz, yani sonsuzlara dek Mesih’le birlikte olmak için cennete alınacağımız ve orada O’nunla sonsuzlara dek yaşayacağımız yolundaki diri bek-lentimizdir. F.B. Meyer, sözünü ettiğimiz yaşayan umudu, “Bulunduğumuz za-man ile geleceğimiz arasındaki köprü” olarak adlandırmaktadır.

1:4   4 ve 5’inci ayetler kurtuluşumuzun gelecekteki yönlerini açıklıyor. Ye-niden doğduğumuzda göklerde saklı olan mirası alacağımız yolunda kesin bir umut elde ediyoruz. Bu miras, inanlının cennette sonsuza dek tadını çıkaracağı ve Mesih aracılığıyla sahip olacağı (Mez.16:5) her şeydir. Bu miras çürümez, le-kesiz ve solmaz bir mirastır: (1) Çürümez sözcüğü, o şey hiçbir zaman bozul-mayacak, kırılmayacak ya da dağılmayacak anlamındadır; yani ölümü görmeye-cektir. (2) Lekesiz sözcüğü, bu mirasın mükemmel bir durumda olduğu anlamına gelir. Hiçbir kir ya da iz onun paklığını lekeleyemez; yani günahtan uzaktır. (3) Solmaz sözcüğü, söz konusu mirasın değer, yücelik ya da güzelliğinden hiçbir şey kaybetmeyeceği anlamındadır. Yani zamana bağlı olmayan / zaman dışı bir şeydir.

Dünyasal miraslara ne olacağı hiç belli olmaz. Bakarsınız mülkünüzün değeri para piyasasındaki dengesizlikler yüzünden düşüvermiş. Bazen vasiyetnamelere içlerinde isimleri belirtilmeyen kimselerce itiraz edilir ve bu kişiler itirazları sa-yesinde mahkeme yoluyla istediklerini elde ederler. Bazen de insanlar, miras hak-ları olduğu halde, teknik engeller nedeniyle bu mirasa sahip olamazlar. Ama bu göksel miras zaman içerisindeki değişikliklere tâbi değildir ve inanlının bu miras hakkı kesin bir şekilde güvence altına alınmıştır. Bu hak, imanlı için cennetin güvenilir kasasında saklanmaktadır.

1:5   İmanlılar için miras sadece korunmakla kalmayıp, imanlılar da bu miras için korunmaktadırlar. Bu dünyada bir mirasçı, miras daha dağıtılmadan önce ölebilir. Ama öte yandan bu mirası göklerde bizim için koruyan lütuf, bizi de mirasçılar olarak bu mirasın tadını çıkaralım diye korumaktadır. Tanrı’nın hal-kını seçmesi asla boşa değildir. Ezelden seçilenler, şimdiki zamanda kurtarılarak gelecekteki sonsuzluk için korunurlar. Bu nedenle bir Mesih inanlısı sonsuza dek güvenlik içerisindedir.

Ancak, sonsuz güvenliğin göksel (tanrısal) yönü olduğu kadar insansal yönü de bulunmaktadır. Bizler Tanrı’nın gücüyle korunuyoruz – göksel yön budur; ama bu iman sayesinde oluyor – insansal yön de budur. Ne var ki bu, bir kimsenin, sadece imanını koruduğu sürece kurtulmuş olduğu anlamına gelmez. Ger-çek bir imanın bulunduğu yerde süreklilik de olacaktır. İnsanı günahlarından kurtaran iman, her zaman süreklilik taşır.

Tanrı çocuğu, zaman sona ererken (bu çağın sonunda) açığa çıkarılmaya hazır olan kurtuluşa kavuşsun diye korunmaktadır. Bu ifade kurtuluşun gelecek zamanından söz etmektedir. Sık sık kurtuluşun üç zamanı olduğundan söz edilir: (1) Bir Mesih inanlısı Kurtarıcı’ya ilk iman ettiğinde günahın gerektirdiği cezadan kurtarılmıştır (Ef.2:8); (2) İsa’nın kurtarıcı gücünün, içinde yaşamasına izin ve-rerek her gün günahın gücünden kurtarılmaktadır (Rom.5:10); (3) Rab yeryü-zünden imanlıları aldığı zaman günahın varlığından tamamen kurtarılacaklardır (İbr.9:28). İnanlının bedeni bir anda değiştirilerek yüceltilecek; günah, hastalık ve ölümden sonsuza dek özgür olacaktır. Kurtuluşun bu gelecek zamanı, aynı za-manda kutsalların Mesih’le birlikte yeryüzüne gelecekleri ve açıkça Tanrı’nın çocukları olarak gösterilecekleri zamanı da kapsamaktadır (1Yu.3:2).

1:6   İmanlı bir kişi, bedenlerimizin kurtarılacağı ve görkemli bir mirasa sahip olacağımız umuduyla, acı çektiği ve denenmelerle karşılaştığı durumlarda bile büyük bir sevinçle coşabilir. Petrus’un bu mektubu gönderdiği Mesih inanlıları, Mesih’e olan iman ve tanıklıkları nedeniyle elem ve sıkıntı çekiyorlardı. Petrus onlara Mesih inancının akla sığmayan, ama hoş bir yönünü, sıkıntı ve üzüntü anında dahi yaşanabilen sevinci hatırlatıyor. Bu sevinç onlarda iki şekilde ol-maktadır: İlk olarak, korunmakta olan bir halk (kendileri) için saklanan miras nedeniyle; sonra da çeşitli denenmelerin sadece kısa bir zaman için olduğunu ve bunun karşısındaki yüceliğin sonsuzluğa dek süreceğini bildikleri için sevini-yorlardı (2Ko.4:17). Sayısız sıkıntılar nedeniyle ortaya çıkan üzüntü anında bile sevincin bulunabildiği konusunda yorum yapan J.H. Howett şöyle yazar: “İşe yaramaz bir çöl diye baktığım şeyde böylesine bereketli bir pınar bulacağımı hiç beklemiyordum.”

1:7   Elem çeken kutsalların, bu elemlerin amaçsız ya da ürünsüz olmadığını bilmelerinde daha da ileri bir teselli bulunmaktadır. Rab’bi tanımayan kişilerin çektiği sıkıntı ve elemler, onların sonsuza dek çekmek zorunda kalacağı cehennem acılarının sadece küçük bir örneğini oluştururlar. Ancak, bu durum Mesih inanlıları için geçerli değildir. Tanrı çocuğunun bu hayatta çekeceği sıkıntılardaki yararlı amaçlardan bir tanesi de, inanlının imanının içtenliğinin kanıtlanması-dır. Petrus bu ayette imanımızı altınla karşılaştırmaktadır. Bilinen bütün ma-denlerin içerisinde en dayanıklı olanı altındır. Yüksek derecedeki bir ateşe tutul-duğunda bile dayanıklıymış gibi gözükür. Ne var ki altın bile kullanıla kullanıla eskiyebilmekte ya da ateş aracılığıyla yok olup gidebilmektedir.

Gerçek iman ise yok edilemez! İmanlı, bu dünyada yaşarken çetin tecrübeler ve sıkıntılardan geçebilir. Ama bu sıkıntılar onun imanını yok edeceği yerde, yi-yerek beslenebileceği bir besin durumuna gelir.

Eyüp peygamber gelmiş geçmiş bütün insanlar arasında, belki de bir gün içinde başına en çok bela ve dert gelen kişiydi. O kadar çok şey kaybettiği halde yine de şu çarpıcı sözleri söyleyebilmişti: “Beni öldürse bile O’na güvenim sar-sılmaz” (Eyü.13:15). Babil’in yanan fırınlarına atılan üç genç, resmen ateş ile deneniyordu. Ateş onların imanının gerçek bir iman olduğunu kanıtlamıştı. Ateş, onları bağlayan ipleri yakmış ve böylece özgür kılmıştı (Dan.3:12-30). Onlar fı-rındaki ateşin içindeyken, “Tanrı Oğlu’na” benzer bir kişi onların arasında duru-yordu. İmanın içtenliği, sadece ateş ile denenebilir. Her şey yolunda gittiği za-man bir Mesih inanlısı olmak çok kolaydır. İnsanlar önünde Mesih’e iman ettik-lerini söyleyen inanlılara çeşitli sıkıntı ve baskılar gelmeye başlayınca, sözde inanlı olanlar bir anda sıvışarak kalabalığın arasına karışırlar. Hiçbir bedeli ol-mayan bir inancın değeri de yoktur. Bedel ödemek istemeyen iman sahtedir. İşte Yakup’un kınadığı iman da bu tür sahte bir imandır.

Gerçek iman, İsa Mesih göründüğünde bize övgü, yücelik ve onur kazandıracaktır. Bu, şu anlama gelmektedir: Tanrı denenmeye karşı dayanan bir imanı ödülsüz bırakmayacaktır. Çekmiş oldukları sıkıntılarda bile sevinç duyan inanlı-lara yücelik ve onur armağan edecektir.

İsa Mesih kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak egemenlik sürmek için yer-yüzüne tekrar geldiği zaman, bu herkes tarafından açıkça görülecek ve dünyanın reddedip küçümsediği inanlılar açık bir şekilde Tanrı’nın çocukları olarak gös-terileceklerdir. Çeşitli ayetleri birbirleriyle karşılaştırdıktan sonra vardığımız so-nuca göre, inanlılara verilecek olan ödüller, inanlılar göğe alındıktan sonra, gökte Mesih’in yargı kürsüsünde ilan edilecektir. Ama ödüllerin bütün insanlar önünde açıklanışı, İsa Mesih’in ikinci gelişinde gerçekleşecektir.

1:8   Petrus bu ayette, kurtuluşumuzun şu anda bizde yarattığı sevinci – Mesih’in imanla kabul edilişini inceliyor. İsa’yı hiç görmediğimiz halde O’nu seviyoruz.2 Şu anda O’nu görmediğimiz halde O’na iman ediyoruz. İşte Rabbi-miz’in Tomas’a söz etmiş olduğu o mutluluğa ancak bu şekilde kavuşabiliyoruz: “Görmeden iman edenlere ne mutlu!” (Yu.20:29).

William Lincoln şöyle yazmıştır:

İnsanlar sevgiden çok söz ediyorlar. Ama ne var ki Tanrı’yı ve Mesih’i sevmenin gerçek kanıtı; sıkıntı ve elem anında da olsa şöyle diyebilmektir: ‘Rab’bi üzerek O’nun üzerimdeki iyilik ve gülümseyişini kaybedeceğime, zor da olsa sıkıntılara göğüs germesini öğreneceğim.’ Sevgi, kuru bir ekmekle ve Tanrı’nın gülümseyişiyle yetinecektir. Zira bu şeylere sahip olmak, bundan daha iyi bir durumda ve herkes tarafından beğenilen biri olmaktan daha iyidir. Tanrı’nın her gerçek çocuğu böyle bir sınavla karşı karşıya gelmelidir. Çünkü buğdayı samandan ancak böyle bir sınav ayırabilir. Altın da ateşle denendikten sonra ortaya çıkar ve üzerindeki kirden ancak o zaman temizlenir.3

O’na iman ederek sözle anlatılamaz yüce bir sevinçle coşuyoruz. İman aracılığıyla O’nunla birleşmek demek, sevincin kaynağıyla sonsuz ve kesintisiz bir ilişkide olmak demektir. Mesih inanlısının sevinci koşullara değil, yalnızca şu anda Tanrı’nın sağında bulunan, ölümden dirilmiş ve yüceltilmiş olan İsa Mesih’e dayalıdır. Mesih’i şu anda oturmuş olduğu yücelik tahtından kaldırmak nasıl mümkün değilse, inanlının da bu sevincini elinden almak aynı şekilde mümkün değildir. Bunların her ikisi de bir arada bulunurlar ve birbirlerinden ayrılmazlar.

1:9   Petrus bu ayette imanın şu anki ürünü olan canların kurtuluşundan söz ediyor. Bedenin kurtuluşu ise hâlâ gelecektedir. Bu kurtuluş, Mesih’in kutsallar için ikinci kez gelişinde gerçekleşecektir. Ama Mesih’e olan imanımızın sonucu olarak canlarımızın kurtuluşuna kavuşuyoruz. Burada, insanın maddesel ol-mayan yönünden, yani kişiliğinden söz etmektedir. Bu, insan öldüğü zaman be-deninden ayrılan candır. Bu ayet aynı zamanda ruhu da içerisine almaktadır. Bizler Tanrı bilincine ancak bu ruh aracılığıyla varabiliriz. İnsanın canı, kişi İsa’nın adıyla tövbe edip yeniden doğduğu zaman kurtulur.

1:10   Bu kurtuluş birçok Eski Antlaşma peygamberinin inceleme ve araştırma konusu olmuştur. Tanrı’nın eski çağlarda yaşayan habercileri, bize verilecek olan ve hak etmediğimiz iyiliği, yani Tanrı’nın lütfunu önceden bildirdiler. Oysa kendileri ne yazdıklarını tam olarak anlayamıyorlardı (Bkz. Dan.12:8).

1:11   Eski peygamberlerin anlayamadıkları şeyler şunlardı: (1) Mesih olarak ortaya çıkacak Kişi’nin kimliği; (2) O’nun ortaya çıkacağı zaman. Onlar Tan-rı’nın Ruhu tarafından esinlenerek Mesih’in çekeceği acıları ve bu acıların ar-dından gelecek yücelikleri bildirdiler. Ama ne var ki, bu iki olay arasında 1900 yıllık bir fark olduğunu anlayamadılar. Sık sık kullanılan bir benzetmede olduğu gibi, onlar ileriye baktıklarında şu iki dağ tepesini birden görüyorlardı: (a) İsa’nın elem çekip öldüğü Golgota tepesini; (b) Mesih’in yeniden geldiğinde görkemle ineceği Zeytin Dağı’nı. Oysa bu iki tepe arasındaki vadiyi, yani bizim geçmişte-kini ve gelecektekini onlardan çok daha belirgin bir şekilde görebildiğimiz bu-günkü Lütuf Çağı’nı göremiyorlardı.

1:12   Tanrı’nın Ruhu onlara, bu konularda kendilerine değil, henüz doğma-mış kuşaklara hizmet ettiklerini açıkça gösterdi. Peygamberlerin sözleri o za-manki kuşak için belirli bir anlam taşıyor olsa da, onlar bu sözlerin anlamının o günlerdeki olaylarla açıklanamadığının farkındaydılar.

Bu durum birkaç soruyu da beraberinde getirmektedir: Eski Antlaşma peygamberlerinin imanla aklanma gerçeğinden haberleri yok muydu? Bizim kurtuluşumuz hakkında anlayamadıkları şeyler nelerdi? Hangi anlamda kendilerine değil, bize hizmet ediyorlardı?

William Lincoln şöyle yazıyor:

Tanrı lütfunun doluluğu Mesih gelinceye kadar ortaya çıkamamıştı. Tanrı önceden Hanok gibi inanlıları kurtarıp cennete alabiliyordu. Ancak Mesih ile olan birlik ve bu birliğin ortaya çıkaracağı her şey, Mesih ölüp dirilinceye dek yaşanamayacaktı. Tanrı, Oğlu’na saygınlık kazandırmaktan ne kadar da hoşnut oluyor!4

Peygamberler için üstü kapalı olan şeyler artık açıkça anlaşılıyordu. Kutsal Ruh gökten yeryüzüne Pentikost Günü’nde geldi. Elçiler, Kutsal Ruh’un üzerlerine inmesiyle Nasıralı İsa’nın geleceği vaat edilen Mesih olduğunu, insanların günahları uğruna öldüğünü, gömüldüğünü ve üçüncü gün ölümden dirildiğini du-yurmaya başladılar. Kurtuluşun Mesih’e olan iman aracılığıyla karşılıksız bir ar-mağan olarak sunulduğunu bildirdiler. Tanrı’nın bu çağdaki amacının bütün uluslardan kendi ismi için bir halk oluşturmak olduğunu ve Rab İsa’nın bir gün yeryüzüne geri gelerek evrensel egemenliğini kuracağını öğrettiler.

İmanlıların bu çağda ellerinde tuttukları ayrıcalıklar yalnızca onların önceki peygamberlerin anlayamadığı şeyleri anlayabilmelerinde değil, aynı zamanda meleklerin de bu kurtuluş hakkındaki gerçekleri yakından görmeye büyük özlem duydukları gerçeğinde görülmektedir. Melekler Eski Antlaşma’da olduğu gibi, Yeni Antlaşma’da da önemli bir yer tutarlar. Melekleri, Mesih’in doğumu, çölde denenmesi, Getsemani bahçesinde çektiği elem ve dirilişi olaylarında gör-mekteyiz. Ama bizim bildiğimiz kadarıyla cennetten kovulan meleklerin herhangi bir şekilde kurtarılmaları mümkün değildir. Mesih meleklere değil, İbrahim’in soyundan olanlara yardım etmeye gelmiştir (İbr.2:16). İnanlılar topluluğu, me-leklere Tanrı’nın çok yönlü bilgeliğini göstermektedir (Ef.3:10). Ama kurtulu-şumuzun bize getirdiği sevinç ve heyecana paydaş olmak onlar için belirlenme-miştir.

C. İnanlının Konumu Işığındaki Davranışları (1:13 - 2:3)

1:13   Bu ayetten başlayarak, vurgulanmakta olan konuda bir değişme görülüyor. Petrus bu ayete gelinceye dek kurtuluşumuzun yüceliklerinden söz ediyordu. Bu noktada, daha önce söylediklerine dayalı olan teşvik edici sözler söy-lemeye başladığı görülmektedir. Jowett şöyle diyor: “Şu anki çağrı tavsiye etmeye yönelik bir müjdeye dayanıyor... Ruhsal dürtü, üstün gerçeklerin hızıyla yaratılıyor; eylem için gereksinim duyulan güç ise, Müjde’nin merkezinden doğuyor.”5

İlk olarak Petrus, kutsalların zihinlerini “eyleme” hazırlamalarını istiyor. Eski çeviride bu, “fikrinizin belini kuşatarak” şeklinde yazılmıştır. Zihnin belini ku-şatmak çok ilginç bir deyimdir. Doğu ülkelerinde yaşayan insanlar uzun giysiler giyerlerdi. Biraz hızlı yürümek ya da koşmak istediklerinde veya yürümelerine engelleyen bir durumla karşılaştıklarında uzun giysilerinin eteklerini yukarıya çe-kip bellerine bağlarlardı (Bkz. Çık.12:11). Böylece onlar bellerini kuşatmış olur-lardı. Peki, Petrus zihinlerinizin belini kuşatın demekle neyi kastediyor? İmanlı-lar düşman bir dünyaya gittikleri zaman panik ya da kafalarının karışmasından kaçınmalıydılar. Sıkıntı ve elem zamanlarında kargaşalık ve panik eğilimleri daima olabilir. Bu yüzden, eyleme hazır bir zihin güçlü ve sakin bir zihindir. Böyle bir zihin, insan baskısı ya da korkusundan hiçbir zaman etkilenmez.

Düşüncedeki bu kararlılık durumu daha sonra ayık olun sözleriyle de teşvik edilmektedir. Bu, kişinin paniğe kapılması yerine kendini tutabilmesi anlamına gelir. Çünkü uyanık bir ruh dengeli ve dayanıklı bir ruhtur.

Bundan sonra kutsallar, iyimser ve ileriye bakan bir görüşe sahip olmaları yönünde isteklendiriliyorlar. Umudunuzu tümüyle İsa Mesih’in görünmesiyle size sağlanacak olan lütfa bağlayın. Mesih’in tekrar geleceği yönünde verilen bu güvence, yaşamın çeşitli fırtınaları ve sıkıntılarına dayanmak için güçlü bir güdü olarak gösterilmektedir. İsa Mesih’in görünmesi terimi, genellikle O’nun yeryüzüne yücelikle açıklanacağı ikinci gelişi olarak kabul edilmektedir. Öte yandan bu terim, Mesih’in kendi kutsalları için yeryüzüne gelip inanlıları alacağı zamanı da belirtiyor olabilir.

1:14   14-16’ncı ayetlerde söz dinleyen (itaatkâr) bir zihinden söz edilmekte-dir. Söz dinleyen çocuklar, eski yaşamlarında kendilerinde görülen günahlara bir daha düşmemelidirler. Bundan böyle Mesih inanlıları olarak, kendilerini ismini taşıdıkları Kişi’nin yaşam biçimine uydurmaları gerekmektedir. Eğer bu dünyanın gidişatına uyuyorlarsa, o zaman kendilerindeki göksel özellikleri de inkâr etmiş olurlar. Artık Kutsal Ruh aracılığıyla aydınlatıldıklarına göre, bilgisizlik ya da cahillik dönemlerinde yapmış oldukları şeyleri şimdi bırakmaları gerekmektedir. Geçmiş zamandaki tutkular, Tanrı’yı tanımadıkları dönemlerde işlemiş olduk-ları günahlar anlamındadır.

1:15   Yaşamlarımız bu tanrıtanımaz dünyadaki yaşayışı taklit edeceğine, bizi çağıran Tanrı’nın kutsal karakterini yansıtmalıdır. Tanrı yoluna bağlı olmak de-mek, Tanrı gibi olmak demektir. Tanrı her açıdan kutsaldır. Eğer O’na benzeye-ceksek, her davranışımızda O’nun gibi kutsal olmamız gerekir. Bu dünyada ya-şarken asla O’nun kutsallığına erişecek kadar kutsal olamayacağız; ama O kutsal olduğu için bizler de kutsal olmalıyız.

1:16   Petrus Tanrı’nın halkından kendisi gibi olmalarını istediğini kanıtlamak için Eski Antlaşma’ya dönüyor. Levililer 11:44’te Rab şöyle diyordu: “Kutsal olun, çünkü ben kutsalım!” Mesih inanlıları kutsal bir yaşam sürebilmeleri için içlerinde yaşayan Kutsal Ruh aracılığıyla güçlendirilirler. Eski Antlaşma döne-minde yaşayan inanlılar bu yardım ve bereketlere sahip değillerdi. Ama bizler onlardan daha büyük ayrıcalığa sahip olduğumuz için, daha da büyük bir sorum-luluk taşıyoruz. Petrus’un Levililer Kitabı’ndan alıntı yaptığı ayet, Yeni Antlaş-ma’da anlam olarak yeni bir takım derinlikler kazanmaktadır. Bu, biçimsel ile yaşamsal arasındaki farktır. Kutsallık Eski Antlaşma’da Tanrı’nın idealiydi. Oysa Gerçeğin Ruhu’nun gelmesiyle somut ve görülebilen bir özellik kazanmıştır.

1:17   Bizler sadece kutsal olma yönünde teşvik edilmiyor, aynı zamanda say-gınlık taşıyan bir zihne sahip olmaya da çağrılıyoruz. Bu saygınlık taşıyan dü-şünce Tanrı korkusudur. Aynı zamanda, Baba diye hitap ettiğimiz Kişi’nin, çocuklarını kimseyi kayırmadan, yaptıklarına göre yargılayacağını anlamak demektir. O’nun bilgisinin sınırsızlığının ve yargısındaki keskinliğin farkına vardıkça, O’nu hoşnut edememekten korkarak yaşamalıyız. Baba, kendininkileri bu dünyada kendisi yargılar. Öte yandan günahkârları yargılama işini İsa Mesih’e vermiştir (Yu.5:22).

Lincoln bu konuda şunları yazıyor: “O, kendisini hoşnut etmek için yürekte bir arzu, kafada bir akıl ve amaçta bir dürüstlük var mı diye bakmakta ve bunların hepsini görmektedir.”6

Bizler, gurbeti andıran bu dünyadaki zamanımızı Tanrı korkusuyla geçirme-liyiz. Bu dünya Mesih inanlılarının evi değildir. Bizler cennetten uzak olarak yabancı bir ülkede yaşıyoruz. Bu nedenle, dünya sürekli vatanımızmış gibi buraya yerleşmeye kalkmayalım. Ve yine bu dünyadaki imansızları kendimize örnek al-mayalım. Kendimize daima, varacağımız göksel vatanı hatırlatalım ve bu dün-yada yaşarken bile cennetin vatandaşları olarak yaşamaya gayret edelim.

1:18   İnanlılar Rab’be gelmeden önce diğer insanlardan hiç de farklı değildiler. Onların konuşmaları ve davranışları da çevrelerindeki insanlar gibi boş ve anlamsızdı. Rab’be gelmeden önceki yaşayışları, atalardan kalma boş yaşayış olarak tanımlanıyor. Ancak, onlar bu boş yaşayıştan o büyük ödemeyle satın alın-dılar. Dünyanın tutsaklığından sonsuz bir kefaretle özgür kılındılar. Şeytan’ın tut-sak aldığı bu insanlar gümüş ya da altınla mı özgür bırakıldılar? (Bkz. Çık. 30:15).

1:19   Onların özgür bırakılmaları, kusursuz ve lekesiz kuzuyu andıran Mesih’in değerli kanının fidyesiyle olmuştur. Mesih, kusursuz ve lekesiz bir kuzudur. Yani hem içte hem de dışta tamamen mükemmeldir. Eğer bir Mesih inanlısı dünyanın zevk ve eğlencelerine dönmeye, dünyasal modalara ve yaşam biçimlerine uymaya ve her çeşit aldatıcılığıyla dünyadaki imansızlar gibi yaşamaya ayartılıyorsa, bu kişi şu önemli gerçeği hatırlamalıdır: Mesih kutsal kanını inanlıyı bu tür bir yaşamdan kurtarmak için akıttı. Dünyaya geri dönmek, bizim için büyük bedellerle kurulan köprüden geçerek dünyanın pislik ve aldatıcılığına gerisin geriye dönmek demektir. Daha da önemlisi bu, Kurtarıcı’ya bile bile ve-fasızlık etmek anlamındadır.

“Kurbanın büyüklüğünden, günahın büyüklüğünü değerlendirin. Sonra da Tanrı’nın Oğlu’na, yaşamına mal olan şeyi sonsuza dek yapmama kararını alın.”

1:20   Mesih’in bizim için yaptığı iş, Tanrı’nın aklına sonradan gelmiş değildir. Kurtarıcı’nın bizim için öleceği daha dünyanın kuruluşundan önce belirlenmişti ve çağların sonunda, yani yasa döneminin sonunda bizi eski yaşayış biçimlerimizden kurtarmak için ortaya çıktı. Lincoln şöyle bir yorumda bulunuyor: “Bu son çağda dünyanın ruhsal tarihi Mesih’in çarmıhıyla kapandı. Dünyada olması gereken her şey oldu ve dünya Tanrı’nın önünde son buldu.”7

Petrus göz önünde bulundurulan bu noktalara birkaç ekleme daha yaparak, Mesih’in bizi kurtarmak için öldüğü bu dünyasal sistemlerden tamamen uzaklaşmamız gereğini daha da derinden düşünmemizi öneriyor. Bizler dünyada yaşıyorsak da bu dünyaya ait değiliz. Kendimizi, henüz Rab’be gelmemiş ve kurtulmamış insanlardan soyutlamamalı, tersine onlara Kurtuluş Müjdesi’ni iletme-liyiz. Öte yandan onlarla olan ilişki ve alışverişlerimizde asla onların günahlarına ortak olmamalıyız. Bizler yaşamımızla Tanrı’nın çocukları olduğumuzu göster-mek zorundayız. Dünyadaki imansızlar gibi yaşarsak tanıklığımız zayıflar. İman etmemiş kişiler, yaşamlarımızdaki farklılığı ve olumlu yöndeki değişikleri göre-mezlerse, tövbe edip Mesih’e gelme konusunda herhangi bir ihtiyaç duymaya-caklardır.

1:21   Tanrı’ya, O’nun aracılığıyla iman ettiğimiz gerçeğine bakarak Rab İsa Mesih’e daha da bağlı olmamız gerekmektedir. Baba’nın yüreğini bize açan ve gösteren Kişi O’dur. W.T.P. Wolston’un dediği gibi, “İnsan, Tanrı’yı yarattıklarına, elindeki bereketlere ya da yasaya bakarak değil, sadece ve sadece Mesih’e bakarak tanıyabilir.”8 Baba, Mesih’in bizi kurtarmak için gerçekleştirdiği işten son derece hoşnut kaldığını belirtmek için O’nu ölüler arasından diriltmiş ve yüceltmiştir. Bütün bunlar, imanımızın ve umudumuzun yalnızca Tanrı’da olması için gerçekleştirilmiştir. Bizim tüm yaşamımız ve varlığımız bugünkü yozlaşmış dünya sisteminin değil, Tanrı’nın elindedir.

1:22   Elçi Petrus, okuyucularından içten bir sevgiye sahip olmalarını istiyor (1:22-2:3). Burada ilk olarak yeniden doğuşu tanımlanmakta ve yeniden doğuşun getirdiği değişikliklerden birisinin, kardeşler için içten bir sevgiye sahip olmak olduğunu belirtilmektedir (1:22a). Sonra da bize sevme sorumluluğunu yükle-mektedir (1:22b). Ardından, yeniden doğuş konusuna dönerek, özellikle bu yeni yaşamı besleyip büyüten tohumu –Tanrı Sözü’nü– (1:23-25) ele alır ve bu sözü kabul edenlerin taşıdığı sorumlulukları bir kez daha vurgular (2:1-3).

Petrus 1:22’de yeniden doğuşu şöyle tanımlıyor: Kendinizi arıttınız... Kurtulduğumuz zaman Tanrı tarafından arıtıldığımızı hiçbir şüphe duymadan anlı-yoruz. Çünkü gerçekte kendimizi arıtıp paklayabilecek bir güce sahip değiliz. Bu nedenle bu mecazî sözlerde, söz konusu arınmayı tecrübe edenlerimizin buna, iman ettikleri zaman sahip oldukları belirtilmektedir.

Bu arıtma ve paklanma işinde kullanılan malzeme, gerçeğe itaat etmektir. Petrus burada insanın ruhunu kurtaran imanın bir itaat girişimi olduğunu ikinci kez tekrarlıyor (Bkz. 1:2). Elçi Pavlus da Romalılar’a yazdığı mektupta “iman ederek söz dinleme” terimini iki kez kullanmaktadır. Düşüncelerimizde iman ile söz dinlemeyi birbirinden ayırmaya çalışmamalıyız. Gerçek bir iman, söz dinleyen bir imandır. Böyle bir imana da ancak ve ancak “Kutsal Ruh aracılığıyla sahip olabiliriz.”9

Yeniden doğuşun hedeflerinden birisi de kardeşler için içten bir sevgiye sahip olmaktır. Bizler bütün inanlı kardeşlerimizi sevmek için kurtarıldık. İşte bu sevgiyle ölümden hayata geçtiğimizi biliriz (1Yu.3:14). Dünya da bizim İsa Me-sih’in izleyicileri olduğumuzu bu şekilde anlar (Yu.13:35).

Evet, bu ayetteki isteklendirici sözler şöyle sıralanıyor: Birbirinizi candan, yürekten sevin. Bu durum Yeni Antlaşma’da düz bir ifade cümlesinin, başka bir emir cümlesinin temelini oluşturduğu birçok örnekten biridir. Asıl duyurulan söz şudur: Kendinizi arıttınız ve kardeşler için içten bir sevgiye sahip oldunuz... Sonra emir gelir: Birbirinizi candan ve yürekten sevin. Ruhsal olarak böyle bir duruma getirilmiş olduğumuzdan, bu pratik (uygulanması gereken) şeyi otomatik olarak yapmamız gerekmektedir. Sevgimiz sıcak, yürekten, güçlü, sa-mimi, sürekli ve saf olmalıdır.

Birbirinizi sevin şeklindeki bu isteklendirici söz, sıkıntı ve baskılardan geçen inanlılar için çok daha yerinde bir sözdür. Çünkü, “Sıkıntı anlarındaki incir çe-kirdeğini doldurmayacak önemsiz anlaşmazlıklar, insana aşılmaz bir dağ gibi gelir” sözü herkesçe bilinen bir sözdür.

1:23   Petrus yine bu ayette okuyucularını yeniden doğuşlarına, ama bu kez o doğuşun tohumuna, yani Tanrı Sözü’ne götürüyor. 2:1-3’teki isteklendirici sözler, 23’üncü ayetteki bu sözler üzerine kurulacaktır.

Bu yeniden doğuş, ölümlü tohum ya da bozulan tohum aracılığıyla değildir. Yani bu doğum, insanın bedensel doğumuna benzemez. İnsan yaşamı, çürüme ve ölüme mahkûm olmuş tohum aracılığıyla ortaya çıkar. Ortaya çıkan bu yaşam da kendisini ortaya çıkaran tohumun özelliklerine sahiptir – o da geçicidir ve yok olacaktır.

Yeniden doğuş, Tanrı’nın sözü aracılığıyla ortaya çıkar. İnsanlar Kutsal Ki-tap’ın sözlerini duydukları ya da okuduklarında, kendi yaşamlarındaki günahları ve bu günahlardan tek kurtuluş yolunun Mesih’i Kurtarıcı olarak kabul etmek olduğunu görürler. Bunun sonucunda da günahlarından tövbe ederek Tanrı’ya gelirler. Hiç kimse bu bozulmayan tohumun aracılığından başka bir yolla kur-tulmuş değildir ve kurtulmayacaktır.

Samuel Ridout, The Numerical Bible’da şunları not ediyor:

...Birinci bölümde bozulmayan üç şeyle karşılaşıyoruz: Çürümez bir miras (4); kusursuz bir kurtuluş (18-19); ve aracılığıyla yeniden doğduğumuz kalıcı bir söz (23). Böylece, kusursuz bir mirasın tadını çıkarabilmemize uygun ve değerini asla yitirmeyen bir kurtarışa dayalı olan kusursuz bir doğamız vardır. Sonsuz kusur-suzluğun mührü nasıl da hepsinin üzerindedir. Yumuşak ve sakin bir ruh olan o “solmayan” süs, bunlara çok yakışan bir tamamlamadır (bölüm 3:4).10

Tanrı’nın sözü diri ve kalıcıdır.11 Gök ve yer ortadan kalksa da Tanrı’nın sözü sonsuza dek kalacaktır (Mez.119:89). Bu nedenle bu söz aracılığıyla ortaya çıkacak yaşam da sonsuz olacaktır. Söz aracılığıyla yeniden doğanlar, Söz’ün sonsuz olma özelliğine de sahip olurlar.

Çocuğun doğumunu sağlayacak olan mikroskobik yapıdaki tohum, çocuğun bütün özelliklerini içerisinde barındırır. Çocuğun bütün özellikleri tohum aracılığıyla belirlenir. Tohumun çürümeye mahkûm olduğu gibi, bu tohum aracılığıyla ortaya çıkacak insan yaşamı da çürümeye mahkûmdur.

1:24   İnsanın yaşamının geçiciliği Yeşaya 40:6-7’den yapılan bir alıntıyla vurgulanmaktadır. İnsan yaşamı tıpkı bir otunki gibi kısa ve geçicidir. Fiziksel güzellik de kırlardaki çiçeklerde olduğu gibi kısa bir zaman sonra yok olup gider. Ot kurur, çiçekler ise solarlar.

1:25   Buna karşılık, Rab’bin sözü sonsuza dek kalır (Yşa.40:8). Böylece imanlının bu yeni yaşamı da tıpkı Rab’bin sözü gibi sonsuza dek kalıcıdır – ölümsüzdür. İşte, bu bozulmaz, çürümez ve sonsuza dek kalıcı olan söz, Petrus’un okuyucularına müjdelenen ve onları yeniden doğuşa kavuşturan Müjde’nin mesajıdır. Bu söz onların sonsuz yaşam kaynağıydı.

2:1   Mesih inanlıları göksel hayatın ortakları olduklarına göre, aşağıda belir-tilen sevgisiz davranış örneklerini terk etmelidirler:

Kötülük – Başka bir kişiyi hedef alan her çeşit kötü düşünceler. Kötülük kini besler ve başka birine zarar ya da yıkımın gelmesini umut eder. George Was-hington Carver bir zenci olduğu için üniversiteye alınmamıştı. Yıllar sonra birisi ona bunun hangi üniversite olduğunu sorduğu zaman o büyük bir serinkanlılıkla, “Boş ver, artık hiç önemli değil” diye yanıt verdi. Carver içinde kötü düşüncelerin oluşmasına ve acılık yaratmasına izin vermemişti.

Hile (Düzenbazlık) – Güvenilirlik ve dürüstlüğün karşısındaki her çeşit davranış. Eksik vergi beyanından tutun da, sınavlarda kopya çekmek, yaşını birkaç yaş küçük söylemek, memurlara rüşvet vermek ve çalışma hayatında karanlık işlere bulaşmak gibi şeyler buna örnek olarak gösterilebilir.

İkiyüzlülük – Samimi olmamak, yapmacık davranmak. İkiyüzlü kişiler, kendi içyüzünü göstermeyip başka birisiymiş gibi davranan, ama gerçekte öyle olmayan tiyatro oyuncularına benzerler. Bu kişiler kendi evlerinde karısı ve çocuklarıyla kedi köpek gibi birbirlerini yedikleri halde, çevrelerine mutlu bir aile babası gibi görünürler. Pazar günleri kiliseye giderek kendilerini gayet ruhsal biri olarak gösterir, ama haftanın diğer günlerinde tamamen bedensel ve dünyasal bir hayat yaşayarak günah içerisinde yüzmeye devam ederler. Bencil ve çıkarcı oldukları halde, başkalarıyla ve onların ihtiyaçlarıyla ilgileniyormuş gibi görünürler.

Kıskançlık – Çekememezlik. W.E. Vine, bunu diğerlerinin kazançlarını ya da zenginliklerini görmekten ya da duymaktan kaynaklanan rahatsızlık duygusu ola-rak tanımlıyor. İsa’yı ölüme mahkûm etmesi için O’nu Pilatus’un eline teslim ettiren unsur, başkâhinin kıskançlığıydı (Mat.27:18). Kıskançlık bugün de öl-dürmeye devam etmektedir. Kadınlar komşularını bir takım nedenlerden dolayı kıskanabilirler. Örneğin, komşularının ev ve bahçeleri kendilerininkinden daha güzel olabilir, daha şık elbiseler giyebilir ya da evlerinde daha iyi yemekler pi-şebilir. Bir erkek ise komşusunun yeni aldığı arabadan ya da takım elbisesinden övgüyle söz edebilir. Oysa onun asıl düşündüğü şudur: “Ben ona gösteririm. Onunkinden daha iyisini, daha güzelini alayım da görsün bakalım.”

İftira (Çekiştirme) – Bir kimse hakkında doğru olmayan iddialarda bulunmak, saygınlığını zedeleyecek şekilde konuşmak. İftira, başka birisine çamur at-makla kişinin kendisini daha temiz gösterme çabasıdır. İftiralar kendisini çeşitli şekillerde gösterebilir. Örneğin, birisi şöyle diyebilir: “Evet, o aslında çok iyi, çok hoş bir insandır, ama şu hatası var ki...” ve sonra alır bıçağı eline ve o kişinin sırtına saplamaya başlar. Ya da bu iftira kendisini dinsel bir biçimde şöyle gös-terebilir: “Sana sadece dua edesin diye söylüyorum. Falanca kardeşin neler neler yaptığını biliyor muydun?” der ve sonra da o kişiyi arkasından vurur.

Bütün bunlar, “Komşunu da kendin gibi seveceksin!” şeklindeki temel buyruğun çiğnenmesidir. Bu nedenle, Petrus’un bizi bunlardan kararlılıkla kurtulmaya çağırmasına şaşırmıyoruz.

2:2   Yeniden doğuşumuzun gerektirdiği ikinci bir zorunluluk da hilesiz sütü andıran söze özlem duymamızdır. Bir önceki ayette sıralanan günahlar ruhsal büyümeyi engellemekte, oysa Tanrı’nın katıksız sözü ruhsal büyümeyi daha çok besleyerek hızlandırmaktadır.

Yeni doğmuş bebekler terimi, Petrus’un okuyucularının Rab’be yeni gelmiş imanlılar olduğu anlamına gelmez. Bu kişiler uzun bir süre önce Rab’be gelmiş olabilirler. Ama imanda ister genç ister yaşlı olsunlar, tıpkı yeni doğan bebeklerin ana sütünü arayıp özledikleri gibi, kendileri de Tanrı sözünü arayıp özlemeli-dirler. Sağlıklı bir bebeğin süte duyduğu özlemi, bebeğin sabırsızlığına ve kararlı bir şekilde sütü emip yutmasına bakarak anlayabiliriz.

Bir imanlı, ruhsal olarak ancak hilesiz sütü andıran Tanrı sözü ile büyüyebilir.12 Ruhsal büyümenin ulaşabileceği son nokta, Rabbimiz İsa Mesih’e benzer olmaktır.

2:3   Çünkü Rab’bin iyiliğini tattınız. Hilesiz ruhsal süte susamak için ne büyük bir neden! Eski çevirideki, “tattınızsa” kelimesi, herhangi bir şüpheyi dile getirmez; çünkü burada şöyle diyor: Biz tattık ve Rab’bin iyi olduğunu gördük (Mez.34:8). İsa’nın bizim uğrumuza kurban olması, Tanrı’nın açıklanamaz iyiliği ve sevgisinden kaynaklanmıştı (Tit.3:4). O’nun iyiliğinden şimdiye kadar tattık-larımız, O’nu daha fazla tadabilmemiz için bizi daha da iştahlandırmalıdır. O’na yakın olmanın verdiği tat, O’ndan ayrılıp uzaklaşma düşüncesine karşı büyük bir korku yaratmalıdır.

Ç. İnanlının Yeni Evi ve Kâhinliğindeki Ayrıcalıkları (2:4-10)

2:4   Petrus önceki ayetlerdeki teşvik edeci sözlerini bırakarak, şimdi imanlı-nın yeni evindeki (inanlılar topluluğundaki) ve yeni kâhinliğindeki ayrıcalıklarını sıralamaya başlıyor.

Mesih, yeni düzenin merkezidir. Bu nedenle O’na geliyoruz. Petrus konuyu binalar ve binaları oluşturan taşlar üzerine kurduğundan, Rabbimiz’in mecazi olarak bir taş olarak tanıtılmasına şaşırmıyoruz. O, cansız ve hareketsiz bir taş değil, diri taştır. O, yok edilemez bir yaşamın gücüne göre yaşayan Kişi’dir (İbr.7:16).

Her ne kadar inanılmaz gibi gelse de O, insanlar tarafından reddedilmiştir. Basit ve ileriyi göremeyen insanlar, hayatlarını kendi aptalca, bencilce ve ama-törce kurdukları planlara göre yaşarken, kendi Yaratıcıları ve Kurtarıcıları’na hayatlarında yer vermezler. Handa İsa için bir yer nasıl bulunamadıysa (Luk.2:7), onların yüreklerinde de İsa için yer yoktur!

Ama önemli olan, insanın ne düşündüğü değildir. Tanrı’nın gözünde seçkin ve değerli olan tek kişi, Rab İsa’dır. O, sadece uygun bir taş olarak değil, aynı za-manda kaçınılmaz, yani tamamen gerekli olan bir taş olarak seçilmiştir. O’nun Tanrı’nın önündeki değeri asla ölçülemez. İsa’nın değeri, hiçbir zaman ölçüle-meyecek kadar büyüktür!

Eğer Mesih’in bedenini geliştirmek için kullanılmak istiyorsak O’na gelmemiz gerekir. Mesih’in bedenini geliştirmek için uygun oluşumuzun tek nedeni, O’na olan bağlılığımızdır. Ancak O’nun yüceliğine hizmet ettiğimiz sürece değerliyiz.

2:5   Ruhsal bir tapınak, Mesih’e iman edenlerin oluşturduğu bir konuttur ve bu nedenle de inanlılar topluluğu (kilise) ile aynı anlama gelir. İnanlılar toplulu-ğunun Tanrı’nın Eski Antlaşma’daki tapınağına benzer olduğu noktalardan birisi, bunun Tanrı’nın yeryüzünde bulunduğu (oturduğu) yer olmasıdır (1Kr.6:11-13; Ef.2:22). Bununla birlikte bu konut, güzel ama cansız ve yok olabilen maddeler-den oluşturulan fiziksel ve elle tutulabilir tapınak ile karşılaştırılmaktadır. İnan-lılar topluluğu yaşayan diri taşlar tarafından oluşturulan bir yapıdır.

Konu birden ruhsal bir konuttan, bu konut içerisinde işlerliğini sürdürmekte olan kutsal bir kâhinliğe çevriliyor. Mesih inanlıları yalnızca bu konutu oluştu-ran diri taşlar değil, aynı zamanda kutsal birer kâhindirler. Peygamber Musa’nın ruhsal yasasına göre kâhinlik sadece Levi soyuna ve Harun evine verilmişti. Bu-nun dışında kalan soylardan hiç kimse kâhin olamazdı. Böyle olduğu halde, kâ-hinler bile Tanrı’nın huzuruna belli bir gün dışında çıkamazlardı. Tanrı’nın hu-zuruna yılda sadece bir kez olmak üzere Yom Kippur denen Günahları Bağışlat-ma Günü’nde yalnızca başkâhin yaklaşabilirdi. Bunu yapabilmesi için de Rab tarafından olayla ilgili olarak belirlenen bir dizi kuralı yerine getirmesi gerekirdi.

Yeni ruhsal düzende bütün inanlılar kâhindirler ve Tanrı’nın huzuruna her an yaklaşabilirler. Onların görevi, Musa’nın yasasında belirlenen hayvan ve tahıl sunusuna karşılık olarak, ruhsal kurbanlar sunmaktır. Yeni Antlaşma kâhinlerinin ruhsal kurbanları şunlardır:

1. Bedeni Tanrı’ya diri, kutsal, Tanrı’yı hoşnut eden birer kurban olarak sunmak. Çünkü ruhsal tapınma budur (Rom.12:1).

2. Övgü kurbanları. “O’nun adını açıkça anan dudakların meyvesi” olan övgü ve şükranlar (İbr.13:15).

3. İyi iş kurbanları. “Çünkü Tanrı bu tür kurbanlardan hoşnut olur” (İbr. 13:16).

4. Paylaşma kurbanları. “Sizde olanı başkalarıyla paylaşmayı unutmayın. Çünkü Tanrı bu tür kurbanlardan hoşnut olur” (İbr.13:16).

5. Hizmet kurbanları. Elçi Pavlus uluslar arasında verdiği ruhsal hizmeti bir kâhin olarak yerine getirdiğini söylüyor (Rom.15:16).

Bu tür kurbanlar İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’nın beğenisini kazanır. Tan-rı’ya yalnızca Aracımız olan İsa Mesih aracılığıyla yaklaşabiliriz. Sundukları-mızı Tanrı’nın beğenisini kazanacak duruma ancak O getirebilir. Yaptığımız hiçbir şey –tapınmamız ve hizmetimiz– mükemmel değildir ve günahla lekelen-miştir. Ama Baba’ya ulaşmadan önce İsa Mesih’in elinden geçerler. O bütün günahları kaldırır ve işlerimiz Baba’ya ulaştığı zaman mükemmel ve beğenilir bir duruma gelirler.

Eski Antlaşma döneminde yaşayan bir başkâhin, başına, üzerinde “RAB’BE ADANMIŞTIR” yazan altın bir plaka takardı (Çık.28:36-38). Bizim başkâhinimiz İsa da, kurbanlarımızda ortaya çıkabilecek herhangi bir insansal hatayı düzeltmek için bizim uğrumuza başında kâhinin sarığını taşımaktadır.

Bütün imanlıların kâhin olması, her bir Mesih inanlısı tarafından anlaşılması, inanılması ve sevinçle uygulanması gereken bir gerçektir. Bu kâhinlik suiistimal edilmemelidir. Her ne kadar bütün imanlılar kâhin olsalar da, her kâhinin toplu-lukta öğretip vaaz etme yetkisi yoktur. Bu konuda dikkat edilmesi gereken birta-kım noktalar vardır:

1. Kadınların ders verip erkeğe egemen olmasına izin yoktur. Onlar sakinlik içinde dinlemelidirler (1Ti.2:12).

2. Konuşacak erkekler, “Tanrı’nın sözlerini iletir gibi” konuşmalıdırlar (1Pe. 4:11). Yani, Tanrı’nın kendilerinden istediği şeyleri söylediklerine emin olmalı-dırlar.

3. İnsan bedeninin her uzvunun kendisine özgü işlevleri olduğu gibi, her inan-lının da çeşitli armağanları vardır (Rom.12:6; 1Ko.12:7). Ama her armağan top-luluk önünde konuşmayı gerektirmez. Herkesin müjdeci, önder ya da öğretmen-lik hizmeti verebilecek özel bir hizmet armağanı yoktur (Ef.4:11).

4. Her imanlı, Tanrı’nın kendisine verdiği armağanı alevlendirmelidir (2Ti. 1:6). Eğer bu armağan vaaz etmek ya da öğretmek şeklindeyse, o zaman topluluk içerisinde bu kişiye bu armağanını kullanması için fırsat verilmelidir.

5. İmanlıların kâhinliği konusu 1.Korintliler 14:26’da etkin bir şekilde gö-rülmektedir: “Öyleyse ne diyelim, kardeşler? Toplandığınızda her birinizin bir ilahisi, öğretecek bir konusu, bir vahyi, bilmediği dilde söyleyecek bir sözü ya da bir çevirisi vardır. Her şey topluluğun gelişmesi için olsun.”

Aynı bölümde, topluluktaki düzeni ve gelişmeyi sağlamak amacıyla, armağanların topluluk içerisindeki kullanılışları sırasında dikkat edilecek bir dizi sınırlayıcı önlem vardır. Mesih inanlılarının evrensel kâhinlik özelliği, yerel topluluklardaki düzensizlikleri haklı çıkarmak amacıyla kullanılmamalıdır.

2:6   Petrus bu ayette köşe taşı olan Mesih’e geri dönüyor. Yeşaya 28:16’dan alıntı yaparak, Mesih’in köşe taşı olarak üstlendiği görevin, Kutsal Yazılar’da önceden bildirilmiş olduğunu gösteriyor. Tanrı, Mesih’in bu benzersiz yeri ala-cağını, O’nun seçkin ve değerli bir taş olduğunu ve O’na kesin bir şekilde gü-venebileceğimizi söylüyor. O’na iman eden asla utandırılmayacaktır!

Bu ayette, köşe taşı^13 diye çevrilen sözcük, en azından üç ayrı şekilde anlaşılmakla birlikte, her biri aynı geçerlilik ve güçle Rab İsa’ya işaret eder:

1. Çağdaş mimarlıkta kullanılan köşe taşı, yapının köşelerinden birinin te-meline yerleştirilir ve bu taş iki duvarı birbirine bağlar. Bu taş, bütün binanın üzerine kurulacağı temeli oluşturur. Tek gerçek temel (1Ko.3:10-11), iman eden Yahudi ve diğer ulusları bir yapıdaki iki duvar gibi birbirine bağlayan (Ef.2:13-14) İsa Mesih’tir.

2. Bazı uzmanlar bu taşın bir kemerdeki kilit taşı olduğunu düşünürler. Bu taş, kemeri tamamlar ve bütün yapıyı ayakta tutar. Rabbimiz bu tanımlamaya tıpatıp uymaktadır. O, kemerdeki en üst taştır ve O olmadan yapının gücünden veya bütünlüğünden söz edemeyiz.

3. Üçüncü görüşe göre bu taş, bir piramitte yapının en üst noktasına koyulan baş taştır. Yapıda bu konumda bulunan tek taş odur. Bu taşın şekli piramidin şek-lini de belirler. Piramidin tamamı hazırlanmadan bu taş kullanılamaz. O, yapıya yerleştirilecek son taştır. Aynı bunun gibi, Mesih de inanlılar topluluğunun baş taşıdır ve tamamen benzersiz bir Taş’tır. İnanlılar topluluğu kendi özyapısını O’ndan alır. O, tekrar geldiği zaman bu yapı tamamlanmış olacaktır.

İsa seçkin ve değerli bir taştır. Seçilmiştir, yani Tanrı O’nu en büyük saygınlığı alsın diye seçmiştir. Değerlidir, çünkü O’nun gibisi yoktur.

O’na iman eden hiç utandırılmayacak. Özgün metinde bu ayet şöyle geçer: “Ona güvenen yenilmeyecek” (Yşa.28:16). Bu ikisini birleştirecek olursak önü-müze şu harikulade vaat çıkacaktır. Buna göre, köşe taşı olarak Mesih’e sahip olanlar, utançtan ve aşırı telaştan kurtulacaklardır.

2:7   Bir önceki ayette Rabbimiz diri bir taş, reddedilen bir taş, değerli bir taş ve köşe taşı olarak tanıtılmıştı. Şimdi ise Petrus bu sözcüğü kullanmasa da, O’nu bir tür mihenk taşına benzetiyor. Mihenk taşı, bildiğiniz gibi, bazı madenlere sürüldüğünde madenin gerçek olup olmadığını ortaya çıkarır.

İnsanlar Kurtarıcı ile karşı karşıya geldiklerinde kişilikleri hemen ortaya çıkıverir. Nasıl insanlar olduklarını İsa’ya karşı olan tutumlarıyla açıkça gösterirler. O, yani İsa, gerçek inanlılar için çok ama çok değerlidir. İmansızlar ise O’nu reddederler. İnanlı bir kişi İsa’sız bir yaşamın kendisi için ne anlama geldiğini gözünün önünde canlandırarak, O’nun ne kadar değerli olduğunu bir parça da olsa anlayabilir. Dünyanın bütün zevk ve sefaları, Mesih ile dolu bir hayatın bir dakikasıyla bile karşılaştırılamaz! “Göze çarpıyor on binler arasında... Tepeden tırnağa güzel” (Ezg.5:10, 16).

Peki imansızlara ne olacak?14 118. Mezmur’un yazarı bu taşın yapıcılar tarafından reddedileceğini, ama sonradan köşenin baş taşı olacağını önceden söylemişti.

Süleyman’ın tapınağının yapılışıyla ilgili olarak bugüne kadar anlatıla gelen ve bu ön bildiriyi mükemmel bir şekilde betimleyen bir efsane vardır. Tapınağın yapımında kullanılacak taşlar, ilk önce yakınlarda bulunan taşocaklarında önceden hazırlanmış, sonra da gerektiğinde, küme küme binanın yanına taşınmışlar. Bir gün taş ocağında çalışan işçiler, inşaat yerine büyükçe ve benzeri olmayan başka bir taş göndermişler. Ustalar bu taşı yerleştirebilecekleri uygun bir yer göremediklerinden, taşı kaldırıp dikkatsizce tepeden aşağıya, arkaya bir yerlere yuvarlamışlar. Zamanla bu taşın atıldığı yerde otlar ve dikenler çıkmış ve taşı örtmüş. Tapınağın yapımı sonlara yaklaşırken, ustalar belirli bir büyüklükte bir taşın gönderilmesini söylemişler. Taş ocağında çalışanlar, “Biz o taşı uzun zaman önce gönderdik!” demişler. En sonunda, uzun ve dikkatli aramalardan sonra taşı bulup tapınaktaki uygun yere yerleştirmişler.

Bunun ne anlama geldiği oldukça açıktır: Rab İsa yeryüzüne ilk gelişinde kendisini İsrail ulusuna göstermişti. İnsanlar ve özellikle o dönemin yöneticileri kendi planlarında İsa’ya yer vermediler ve O’nu reddederek çarmıha gerilmesi için Romalı valiye teslim ettiler.

Ama Tanrı O’nu ölümden dirilterek göklerde, Kendi sağına yüceltti. Reddedilen bu Kişi yeryüzüne ikinci defa geldiği zaman kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak gelecek. İşte o zaman bütün ulusların önünde, köşenin baş taşı olarak ilan edilecektir.

2:8   Petrus konuyu bu ayette mihenk taşı ve köşenin baş taşı olarak tanımlanan Mesih’ten, sürçme taşı ve tökezleme kayası olan Mesih’e doğru yönlendiriyor. Peygamber Yeşaya, O’nun iman etmeyenler için bir sürçme taşı ve tökez-leme kayası olacağını bildirmişti (Yşa.8:14-15).

Bu sözler İsrail ulusu tarihinde harfi harfine gerçekleşmiştir. Yahudiler, bek-ledikleri Mesih geldiği zaman O’nun nereden geldiğini ve yaşadığı basit hayatı kabul etmek istemediler ve rahatsız oldular. Onlar siyasal bir önder ve askerî bir kahraman bekliyorlardı. En inandırıcı delillere rağmen, O’nu vaat edilen Mesih olarak kabul etmediler.

Bu gerçek sadece Yahudiler’le son bulmuyor. İsa’ya Rab ve Kurtarıcı olarak iman etmeyen herkes için O, sürçme taşı ve tökezleme kayasıdır. İnsanlar O’nunla karşılaştıklarında ya diz çöküp tövbe edecek ve böylece iman ederek kurtulacaklar; ya da O’nu kabul etmeyip sürçerek cehenneme gideceklerdir. Kendileri için kurtuluş olabilecek gerçek, şimdi onların mahkûm edilmelerinin nedeni olmuştur. İnsanlar orta yollu bir görüş sahibi olamazlar. Herkes İsa’yla ya Kurtarıcısı ya da Yargıcı olarak karşılaşacaktır.

İmansızlar, Tanrı’nın sözünü dinlemedikleri için sürçerler. Peki bu neden kaynaklanmaktadır? İnsanlar Rab İsa’ya inanmalarını engelleyen herhangi bir şeyden dolayı değil, Tanrı’nın sözüne bile bile itaat etmedikleri için sürçerler. Sorun, kişinin iman etmeyi isteyip istemediğidir. İnsanlar kurtulmuyorlarsa, bu-nun nedeni kurtulmak istememeleridir (Yu.5:40).

Sekizinci ayetin son kısmında yer alan, “Sürçmek üzere belirlenmişlerdir” sözü, onların Tanrı’nın sözünü dinlememek için seçildiklerini belirtmektedir. Gerçekten bu kişiler, Tanrı’nın sözünü dinlememek üzere mi belirlenmişlerdir? Hayır, bu ayetin öğrettiği sadece şudur: Tanrı’nın sözünü isteyerek dinlemeyenlerin sürçmekten başka yapabilecekleri bir şey yoktur. Onlar sürçmek üzere belirlenmişlerdir (atanmışlardır) sözü, bundan önceki tümcenin bütünüyle bağ-lantı içindedir: İmansızlar Tanrı’nın sözünü dinlemedikleri için sürçerler. Tanrı, Rab İsa’nın önünde diz çökmeyi reddeden herkesin sürçeceğini ezelden belirlemiştir. Eğer bir kişi imansızlığında diretirse, o zaman sürçmek ve tökez-lemek için belirlenmiş demektir. Söz dinlemeye isteksiz olmak, sürçmeyi daha işin başındayken kesinleştirmek anlamına gelir.

2:9   Petrus bu ayette inanlının ayrıcalıklarına geri dönüyor. İnanlılar seçilmiş bir soy, Kral’ın kâhinleri, kutsal ulus ve Tanrı’nın öz halkıdır. Tanrı bu ay-rıcalıkları Kendisine itaat edecek olduklarında İsrail ulusuna da vaat etmişti:

“Şimdi sözümü dikkatle dinler, antlaşmama uyarsanız, bütün insanlar içinde öz halkım olursunuz. Çünkü yeryüzünün tümü benimdir. Siz benim için kâhinler krallığı, kutsal ulus olacaksınız” (Çık.19:5-6).

İsrail, imansızlığı nedeniyle Tanrı’nın vaadini anlamadı ve böylece Yahudi ulusu Tanrı’nın halkı olarak tutmuş olduğu yeri kaybetti. Bugünkü çağda ise İsrail’in itaatsizlik nedeniyle kaybettiği ayrıcalıklı yeri Mesih inanlıları topluluğu doldurmaktadır.

İmanlılar seçilmiş bir soydur. Tanrı onları daha dünyanın kuruluşundan önce Mesih’te seçmiştir (Ef.1:4). Mesih inanlıları, aynı atadan gelen dünyasal bir soy değil, ruhsal olarak birbirlerine benzerlik gösteren göksel bir halktır.

İnanlılar aynı zamanda Kral’ın kâhinleridirler. Bu, ikinci bölümde sözü edilen ikinci bir tür kâhinliktir. 5’inci ayette, imanlılar Tanrı’ya ruhsal kurbanlar sunan kutsal kâhinler olarak tanımlanmıştı. Şimdi ise Kral’ın kâhinleri olduk-ları ve bu şekilde Tanrı’nın erdemlerini ilan ettikleri bildirilmektedir. İmanlılar kutsal kâhinler olarak tapınmak için imanla göklerin sunağına girerler ve Kral’ın kâhinleri olarak dünyaya dağılıp tanıklık ederler. Kâhinlikteki bu farka, Pavlus ve Silas’ın Filipi’deki tutuklanışları örnek olarak gösterilebilir. Pavlus ve Silas, kutsal kâhinler olarak Tanrı’yı gece yarısı ilahilerle yüceltmişler; Kral’a ait kâ-hinler olarak da zindancıya Kurtuluş Müjdesi’ni vaaz etmişlerdi (Elç.16:25-31).

İnanlılar kutsal bir ulustur. İsrail’in kutsallık aracılığıyla diğer uluslardan farklı bir ulus olması Tanrı’nın isteğiydi. Ama İsrail ulusu çevrelerindeki tanrısız ulusların günahlı yollarına uydular. Böylece İsrail geçici olarak Tanrı’nın kutsal ulusu olmaktan çıkartılarak, yerine Tanrı’nın şimdiki kutsal ulusu olan imanlılar topluluğu getirildi.

Son olarak inanlılar Tanrı’nın (gözbebeği sayılan) öz halkıdır. Onlar Tan-rı’ya eşsiz bir şekilde bağlıdırlar ve O’nun için çok özel bir değere sahiptirler.

9’uncu ayetin son kısmı, Tanrı’nın yeni soyu, kâhinleri, ulusu ve halkı olan inanlıların sorumluluğunu dile getiriyor. Bizler, bizi karanlıktan şaşılası ışığına çağıran Tanrı’nın erdemlerini duyurmalıyız. Bir zamanlar hepimiz günah ve utanç karanlığında yolumuzu bulmaya çalışıyorduk. Muhteşem bir kurtarış ara-cılığıyla O’nun sevgili Oğlu’nun egemenliğine aktarıldık. Karanlık, can sıkıcı ve boğucu bir özellik taşıdığı gibi, ışık da aydınlatıcı bir özellik taşır. Bizim için bun-ları yapan Tanrı’yı yüceltmeliyiz.

2:10   Petrus bu bölümü Hoşea kitabına başvurarak kapatıyor. Tanrı, Peygamber Hoşea’nın acıklı aile hayatını örnek vererek, İsrail ulusu üzerine yargının geleceğini duyurmuştu. Tanrı Kendisine karşı itaatsizlik ve sadakatsizlik eden halkına bir daha acımayacağını ve onların artık Kendi halkı olmayacağını söy-lemişti (Hoş.1:69). Ama İsrail tamamen bırakılmayacaktı. Çünkü Rab ileride bir gün İsrail’in yeniden ayağa kalkacağını vaat ediyordu:

“Onu ülkede kendim için ekeceğim, merhamete ermemiş olana acıyacağım, halkım olmayana, ‘Halkımsın’ diyeceğim; onlar da bana, ‘Tanrım’ diyecekler” (Hoş.2:23).

Petrus’un bu mektubu yazdığı kişilerden bazıları İsrail ulusundan geliyordu. Şimdi ise inanlılar topluluğunun birer üyesi ve Tanrı’nın halkı olmuşlardı. Öte yandan Mesih’e iman etmeyen Yahudiler ise inatçılıkları yüzünden Tanrı tarafından bir yana bırakılmış durumdaydılar.

Petrus Rab’be gelen Yahudiler’e baktığında, Hoşea 2:23’ün kısmen gerçekleştiğini görüyordu. Onlar Mesih’te Tanrı’nın halkı olmuş ve merhamete erişmişlerdi. Kurtulan bu bir avuç Yahudi, Hoşea aracılığıyla vaat edilen bu bereketleri, İsrail ulusundan çok daha önce tadıyorlardı.

Hiç kimse Petrus’taki bu ayete bakarak, Tanrı’nın İsrail ulusu ile olan ilişkisini tamamen kesmiş olduğunu düşünmemelidir. Aynı zamanda Tanrı’nın İsrail ulu-suna verdiği vaatlerin bu çağda inanlılar topluluğu için geçerli olduğunu da kabul edemeyiz. İsrail ve inanlılar topluluğu, birbirlerinden ayrı ve kendine özgü özel-likleri olan kavramlardır. Bu ayrımı görebilmek, söz konusu peygamberliği yo-rumlama konusunda en önemli noktalardan birisini oluşturur.

İsrail, İbrahim peygamberin çağrılışından, Mesih’in gelişine kadar geçecek süre boyunca Tanrı’nın yeryüzündeki seçilmiş halkıydı. Mesih çarmıha gerildiğinde, Yahudi ulusunun isyan ve imansızlıkları doruğa ulaşmıştı. İşte bu günah-ları nedeniyle, Tanrı onları belirli bir zaman için Kendi halkı olmaktan çıkardı. Onlar bugün Tanrı’nın eski çağlardaki halkıdır; ama seçmiş olduğu halk değildir.

İçinde bulunduğumuz çağda Tanrı’nın yeni bir halkı var: İnanlılar topluluğu. İnanlılar topluluğu çağı, Tanrı’nın İsrail ile olan ilişkisinde bir parantez görevi görmektedir. Bu parantez kapandığı, yani inanlılar topluluğu göğe alındığı zaman, Tanrı İsrail ile olan ilişkisine yeniden başlayacaktır. O zaman iman eden İsrail ulusu yeniden Tanrı’nın halkı olacaktır.

Bugün Hoşea’nın bu ön bildirisinin gerçekleşmesini hâlâ bekliyoruz. Bu ön bildiri Mesih’in ikinci gelişinde gerçekleşecektir. Kendi Mesih’ini reddeden ulus, “Bana, yani deştiklerine bakacaklar; biricik oğlu için yas tutan biri gibi yas tuta-cak, ilk oğlu için acı çeken biri gibi acı çekecek” (Zek.12:10). İşte o zaman tövbe ve iman eden İsrail merhamete kavuşacak ve bir kez daha Tanrı’nın halkı ola-caktır.

Petrus’un 10’uncu ayette yaptığı açıklama şudur: İsa Mesih’e iman eden Yahudiler Hoşea’nın ön bildirisinin gerçekleştiğini gördükleri halde, iman etmeyen Yahudiler Tanrı’dan hâlâ uzakta ve kopuk yaşamaktadırlar. Bu ön bildiri, “Kur-tarıcı’nın Siyon’dan geleceği” ve “Yakup’un soyundan tanrısızlığı uzaklaştıra-cağı” zamanda gerçekleşecektir (Rom.11:26).

II. İNANLININ İLİŞKİLERİ (2:11 - 4:6)

A. Bir Yabancı Olarak Dünyayla İlişkisi (2:11-12)

2:11   1.Petrus Mektubu’nun geri kalan bölümlerinin büyük kısmında, bir Mesih inanlısının davranışlarındaki belirleyici unsurlardan söz edilir. Petrus inan-lılara bu dünyada yabancılar ve konuklar gibi olduklarını ve bu gerçeğin bütün ilişkilerine yansıması gerektiğini hatırlatır. İnanlılar bu dünyada yabancıdırlar. Yani, yabancı bir ülkede yaşayıp o ülkenin vatandaşlarının haklarına sahip ol-mayan kişilere benzerler. Yine, inanlılar yeryüzünde konukturlar. Yani, kalıcı bir yerleri olmayan, herhangi bir yerde geçici olarak yaşamak zorunda kalan in-sanlara benzerler. Göçmendirler, konukturlar, gariptirler! Şu eski ilahi bize bu dünyada göçmen (garip) olduğumuzu bakın nasıl hatırlatıyor:

Ben burada ancak garip yaşarım,

Göktedir benim vatanım, göktedir benim vatanım.

Dünyayı harabe gibi görürüm,

Göktedir benim vatanım, göktedir benim vatanım.

Yurduma çabuk ulaşmak isterim,

Evet, durmadan isterim, evet durmadan isterim.

Dünya denen çölde seyahatteyim,

Gökte yurdumu bulayım, gökte yurdumu bulayım.

Son boru sesiyle yüce düğüne,

Alınışımı beklerim, alınışımı beklerim.

Bir bakışla değiştirecek beni,

Gökteki Rab’bim, güveyim, gökteki Rab’bim, güveyim.

Dünyada çektiğim elem bitecek,

Yurdumda rahat edeyim, yurdumda rahat edeyim.

Tahtın önünde tüm mukaddeslerle,

Beyaz kaftanım olacak, beyaz kaftanım olacak.

O güzel izzet tacını takayım,

Yurdumda rahat edeyim, yurdumda rahat edeyim.

Ta ki o gün son sevinçli düğünde,

Ebedî taçlar takayım, ebedî taçlar takayım.

İzzetimi Kral’ın önüne atıp,

O’na secde edeceğim, O’na secde edeceğim.

– Yazarı belirsiz

Ne yazık ki, bu tür ilahilerin inanlı topluluklar arasında artık hemen hemen hiç söylenmediğini görüyoruz. İnanlı toplulukların hem dünyanın gidişine uyup, hem de yaşamadıkları, tecrübe etmedikleri gerçekleri ilahilerinde söylemeleri ikiyüz-lülük değil midir?

Cana karşı savaşan benliğin tutkulardan kaçının şeklindeki uyarıyı okuduğumuzda aklımıza hemen cinsel günahlar geliyor. Oysa burada belirtilmek is-tenen şeyler daha geniş bir alanı kapsamaktadır. Örneğin: Aşırı derecede yemek, sigara ve içki tutkunluğu, bedeni aşırı bir uykuyla doyurmak, mal mülk biriktir-meye heveslenmek, dünyasal zevk ve sefaları arzulamak gibi, Tanrı’nın isteğiyle uyuşmayan aşırı arzular. Bütün bunlar bizim ruhsal yaşamımız karşısında tehdit unsuru oluşturmaktadırlar. Bunlardan herhangi birisi Tanrı’yla olan ilişkimizi engelleyerek ruhsal gelişimimizi durdurabilir.

2:12   Yalnızca bedensel tutkulara karşı kendimizi disiplin etmekle kalmayıp, aynı zamanda inanmayanlar (Grekçe: “uluslar”) arasında olumlu^15 bir yaşam da sürmeliyiz. Bu dünyanın gidişine uymamalıyız. Hiçbir şey yapmasak bile, yine imansızlar tarafından eleştirilebiliriz. Erdman diyor ki:

Petrus’un bu mektubu yazdığı dönemde Mesih inanlılarına, putlara tapmadıkları için dinsiz; o zamanın yaygın günahlarını işlemedikleri için ahmak ve sofu; göksel bir Kral’a tâbi olduklarını iddia ettikleri için de yönetimlere karşı itaatsiz ve asî insanlar diyorlardı.16

Bu eleştirilerin önüne geçemeyiz. Ama her ne durumda olurlarsa olsunlar, inanlılar, imansızların eline Rab’bi ve diğer inanlıları eleştirecekleri bir koz ver-memelidirler. Gelebilecek her tür iftira, iyi ve örnek davranışların devamlılığıyla bertaraf edilmelidir. O zaman sizi eleştirip suçlayanlar, Tanrı’yı, kendilerine yaklaştığı gün yüceltmek zorunda kalacaklardır.

Tanrı’nın... yaklaştığı gün, Rab’bin ya lütufla ya da yargıyla yaklaştığı gündür. Bu terim İncil’de, Luka 19:41-44’te de geçmektedir. Orada İsa Yeruşalim için ağlamaktadır, çünkü Mesih’in sevgi ve merhametle geldiğini fark etmemiştir. Buradan şu anlamlar çıkarılabilir: (1) Tanrı lütfunun kendilerine yaklaştığı ve onların kurtulacağı gün; (2) Kurtulmamışların Tanrı önünde duracakları yargı günü.

Tarsuslu Saul, birinci yorumu çok uygun bir şekilde betimlemektedir. İstefan’ı suçlayanlar arasında Saul da bulunmaktaydı. Ancak, İstefan’ın iyi işleri ve etkili tanıklığı bütün karşı duranları alt etmişti. Tanrı, Tarsuslu Saul’a Şam yolunda görünmüştü. O zaman Saul tıpkı İstefan gibi Tanrı’yı yüceltti ve Mesih’in dolu-luğuyla iman hayatını çevresindekilere yansıtmak ve böylece diğer insanları et-kilemek için hizmetine başladı. Jowett şöyle yazıyor:

Doğru bir yaşam, insanın düşüncelerini yüce Tanrı’ya yöneltmelidir. Bu kişiler Tanrı’yı tanıdıklarında, O’nunla ruhsal bir ilişkiye girebileceklerdir. Evet, onların Mesih’e kazandırılmaları gerekiyor. Etkili ve görkemli sözlerle değil, yaşam bi-çimimizin ve davranışlarımızın ışığıyla kazandırılmaları gerekmektedir. Soylu bir hayatın etkili lütfuyla ‘akılsızların cahilliklerini susturmalıyız’. İşte onların bu şekilde suskunlukları, kutsallaşmaya yönelik bir hayata atacakları ilk adım ola-caktır.17

İkinci yoruma göre, iman etmeyenler Tanrı’yı yargı gününde yüceltmek zorunda bırakılacaklardır. O zaman ortaya sürebilecekleri herhangi bir mazeret-leri de olmayacaktır. Çünkü, bu kişiler yalnızca Müjde’yi duymakla kalmadılar, aynı zamanda bunu imanlı akrabaları ve komşularının hayatlarında da gördüler. İşte o zaman Tanrı, Kendi ruhsal çocuklarının kusursuz davranışları aracılığıyla suçsuz çıkacaktır.

B. Bir Vatandaş Olarak Devletle İlişkisi (2:13-17)

2:13   Bundan sonraki beş ayet, bir Mesih inanlısının yönetimle olan ilişkileri üzerinde durmaktadır. Buradaki en önemli kelime bağımlı olmaktır (tâbi olmak, boyun eğmek). Nitekim, bağımlı olmamızla ilgili uyarı, bu mektupta dört kez geçmektedir:

- Vatandaşlar yönetime bağımlı olmalıdırlar (2:13).

- Hizmetkârlar efendilerine bağımlı olmalıdırlar (2:18).

- Karılar kocalarına bağımlı olmalıdırlar (3:1).

- Genç imanlılar ihtiyarlara bağımlı olmalıdırlar (5:5).

Lyall şöyle diyor:

İmanlıların, kendilerine işkence eden, eleştiren ve küçümseyenlere vereceği en iyi yanıt, kusursuz yaşanan bir hayat, eleştirilecek yön bırakmayan bir tutum ve iyi bir vatandaşlıktır. Özellikle boyun eğme konusu tamamen Mesih’e benzerliği göste-ren üstün bir erdemdir.18

Yeryüzündeki bütün yönetimler Tanrı tarafından kurulmuştur (Rom.13:1). Yöneticiler Tanrı’nın hizmetkârlarıdırlar (Rom.13:4). Yöneticiler Mesih’e inanan kimseler olmasa da, Tanrı’nın atadığı kişilerdir. Bu kişiler diktatör ve zalim kimseler olsalar bile, onların yönetimi yönetimsizlikten daha iyidir. Yönetimden tamamen yoksun olmak anarşi ortamıdır ve hiçbir toplum anarşik bir ortamda varlığını sürdüremez. Bu nedenle herhangi bir yönetim, yönetimsizlikten, düzensizlik ve kargaşalıktan daha iyidir. İmanlılar, insanlar arasında yetkili kılınmış her kuruma Rab adına bağımlı olmalıdırlar. Böyle yapmakla, Rab’bin isteğini yerine getirip O’nu hoşnut etmiş olurlar. Bu öğretişe göre, ülkeyi kim yönetirse yönetsin, o kişi ya da kişilere boyun eğmemiz gerekmektedir. Yöneten Neron bile olsa, buradaki öğretiş ona boyun eğmemiz gerektiğini bildirmektedir.

2:14   Boyun eğmemiz yolunda verilen bu buyruk, yalnızca baştaki yönetici-leri değil, aynı zamanda onların görevlendirmiş olduğu kişileri de kapsamaktadır. Çünkü onlar kötülük yapanların cezalandırılması ve yasalara uyanların onur-landırılması için Tanrı tarafından görevlendirilmişlerdir. Her ne kadar hükümet görevlilerinin yasalara uyanların onurlandırılması yönünde bir çalışmaları olmasa da bu, bir Mesih inanlısının itaat etmesi yönündeki sorumluluğunu ortadan kal-dırmaz! Tarihçi Arnold Toynbee şöyle bir gözlemde bulunuyor: “İlk günah insan yaradılışında kalmaya devam ettiği sürece, Sezar’ın işi kolay olmayacak.”

Tabii, bunun zaman zaman istisnaları olacaktır. İtaatin gerekli olmadığı zamanlar da vardır. Dünyasal bir yönetim bir inanlıya, Tanrı’nın Kutsal Kitap’ta açıklanan isteklerine ters düşen bir şey yapmasını şart koşacak olursa, o zaman inanlı, yönetime itaat etmemelidir. Böyle bir durumda, insanlardan çok Tanrı’nın sözü dinlenmelidir (Elç.5:29). İnanlı, bu itaatsizliği nedeniyle cezalandırılacak olursa, bu cezaya cesaretle katlanmalıdır. Bir Mesih inanlısı her ne koşulda olursa olsun, yönetime karşı ayaklanıp onu devirmeyi düşünmemelidir.

Kutsal Kitap’ı kaçak yollarla eski Komünist ülkelere sokanlar, teknik olarak o ülkenin yasalarını çiğnemiş olsalar da, dünyasal herhangi bir yönetimin yasala-rından önce Tanrı’nın yasasına itaat etmektedirler. Bu yüzden ayetlere göre ya-saya karşı suçlu değildirler.

Diyelim ki, yasalar bir Mesih inanlısının askerlik yapmasını zorunlu kılıyor. Bu inanlı, bu yasaya itaat edip eline silah almak zorunda mıdır? Bu kişi eline silah almakla Tanrı’nın yasalarını çiğneyeceğini düşünüyorsa, o zaman geri hizmet-lerde yer alabilmesi için gerekli her yola başvurmalıdır. Bütün bu çabalarının başarısız olması durumunda, bu durumun getireceği güçlüklere de göğüs germeye hazır olmalıdır.

Mesih inanlılarının birçoğu askerlik hizmetini kaçınılacak bir şey olarak gör-mez. Bu, herkesin kişisel kararına bağlıdır. Bu nedenle herkes bu konuda özgür olmalı ve kimse kimseyi askerlik yapıp yapmama konusunda zorlayarak etkile-memelidir.

Mesih inanlısının oy kullanması ve politikayla uğraşması konusundaki sorular ayrı bir gruba girmektedir. Hükümet kimseyi zorla seçim sandığına götürmedi-ğine ve kimse sizi zorla seçtirmediğine göre, burada bir itaat ya da itaatsizlik söz konusu değildir. İmanlılar Kutsal Kitap’ta belirlenen yaşam biçimi ve vatandaşlık konularındaki ilkeler doğrultusunda hareket etmelidir. Bu noktada da bizimkinden farklı olan görüşlere özgürlük tanımalı, her insanın olayları bizim gördüğümüz gibi görmesinde ısrar etmemeliyiz.

2:15   İmanlıların, eleştirilere herhangi bir fırsat vermeyecek ölçüde saygınlık ve kusursuzluk içerisinde yaşamaları Tanrı’nın isteğidir. Mesih inanlıları örnek yaşayışlarıyla, akılsızların bilgisizliğini susturmalıdırlar.

Mesih inanlıları ve Mesih inancı, akılsızların bilgisizliği nedeniyle sürekli saldırıya uğramaktadır. Bu bir üniversitede olabileceği gibi, bir laboratuarda, bir kahve köşesinde ya da bir kürsüde de olabilir. Petrus, böylesine yıkıcı saldırılara karşı verilebilecek en iyi yanıtın, kutsal bir yaşam sürmek olduğunu söylüyor.

2:16   Özgür insanlar olarak yaşayın. Bulunduğumuz ülkede kölelik ya da baskı altında yaşamamız gerekmez. Çünkü, her şeyden önce Rab tarafından özgür kılındık. Öte yandan, Rab tarafından özgür kılınmış olmamız, günah işlemek konusunda da özgür olduğumuz anlamına gelmez. Özgürlük, her türlü günahı rahatça işleyebilmek değildir. Özgürlüğün kapsamı içerisinde yasasızlık bulun-maz. Bu nedenle özgürlüğümüzü kötülük yapmak için bahane etmemeliyiz. Gü-nahla sonuçlanan bir itaatsizlik, yapmacık ruhsal bir bahaneyle asla doğru çıka-rılmaya çalışılmamalıdır. Dinsellik giysileriyle örtülmüş bir günah, Mesih’in adı-na herhangi bir yarar sağlamayacaktır.

Tanrı’nın kulları olarak yaşarsak, yönetimdeki görevlilerle olan ilişkilerimiz de rayına oturacaktır. O’nun lütfu altında yaşamalı, her durumda O’na itaat et-meli ve her şeyi O’nun yüceliği için yapmalıyız. Çünkü en iyi vatandaş, Rab’bin hizmetkârı olarak yaşayan bir inanlıdır. Ne yazık ki, yönetim tarafından görev-lendirilmiş birçok kişi, İncil’e iman edip itaat eden gerçek Hıristiyanların aslında kendilerinin en iyi dostu olduklarını fark edebilmiş değildir.

Tanrı’nın kulları terimine dikkat edin. F.B. Meyer şöyle yazıyor: “Tanrı bizim iğrenç diyerek bir yana attığımız kavramları eline alarak, onları bizim ulaş-mak istediğimiz en soylu hedeflerimiz oluncaya kadar Kendi ışığında parlatır.”19

2:17   İnsan ilişkilerinin hiçbirisi inanlının sorumluluk alanı dışında bırakıla-maz. Bu yüzden Petrus, inanlının bütün sorumluluğunu şu dört kısa buyrukta açıklamaktadır:

Herkese saygı gösterin. İnsanların söz ya da davranışlarını her zaman saygıyla karşılayamasak da, her bir canın bütün dünyadan daha değerli olduğunu hatırlayabilir, her insanın Tanrı’nın benzerliğinde yaratılmış olduğunu görebiliriz. Şunu aklımızdan hiçbir zaman çıkarmamamız gerekir ki, Rab İsa Mesih yeryü-zündeki en değersiz insan için de kanını akıtmış, canını vermiştir.

İmanlı kardeşlerinizi sevin. Her kim olursa olsun, bütün insanları sevmeliyiz. Ama özellikle ruhsal ailemizin üyelerini sevmemiz gerekiyor. İşte bu sevgi, Tanrı’nın bize olan sevgisini anımsatmaktadır ve hak etmediğimiz türden bir sevgidir. Bu sevgi, sevgisiz yaşayanlara kadar ulaşır, hiçbir karşılık beklemez ve ölümden güçlüdür.

Tanrı’dan korkun. Bu ancak O’na, gücü her şeyin üstünde olan Rab olarak büyük saygıyla yaklaşmakla olur. O halde, O’nu yüceltmek öncelikli görevimiz olmalıdır. O’nu hoşnut etmeyecek bir şey yapmaktan ve O’nu diğer insanlara yanlış tanıtmaktan çekinmeli ve korkmalıyız.

Krala saygı gösterin. Petrus bu ayette son bir hatırlatma yaparak yöneticiler konusuna geri dönüyor. Yöneticilerimize toplumun düzenini sağlamak için Tanrı tarafından görevlendirilen yetkililer olarak saygı göstermemiz gerekmektedir. Bu-na göre, “...vergi hakkı olana vergi, gümrük hakkı olana gümrük, saygı hakkı ola-na saygı, onur hakkı olana onur” vermemiz gerekir (Rom.13:7). Bir Mesih inan-lısı herhangi bir ülkede yaşayabilir. Ancak, yaşadığı ülkenin yasaları Rab İsa Mesih’e olan bağlılığından taviz vermeye zorluyorsa, bu kişi o zaman yönetime itaat etmemeli ve her ne olursa olsun İsa Mesih’e olan imanından vazgeçmeme-lidir.

C. Bir Hizmetkâr Olarak Efendisiyle İlişkisi (2:18-25)

2:18   Yeni Antlaşma’nın hizmetkârlara, krallara verdiğinden daha fazla buyruk vermiş olması önemlidir. Birinci yüzyıldaki imanlıların birçoğu başkalarının buyruğu altında çalışan hizmetkârlardı. Kutsal Yazılar da Mesih inanlılarının çoğunun toplumun orta ya da aşağı tabakasından geldiklerini göstermektedir (Mat.11:5; Mar.12:37; 1Ko.1:26-29’a bakınız).

Bu ayet evlerde çalışan hizmetkârlara hitaben yazıldığı halde, buradaki ilkeler tüm çalışanlara uyarlanabilir. Buradaki buyruk, tam bir saygıyla efendiye boyun eğmektir. Herhangi bir toplum ya da kuruluş içerisinde bir tarafta yetki, öte tarafta da o yetkiye itaat olması, hayatın gerçeklerinden biridir. Bir hizmetkârın efendisine tâbi olması tamamen kendi yararınadır. Yoksa işini kaybedip işsiz kalabilir. Ama bir Mesih inanlısının boyun eğmesi çok daha önemlidir. Burada önemli olan, bir inanlının ne kadar kazandığı değil, tanıklığının bu tutuma daya-nıyor olmasıdır.

İtaat, işverenin huyuna göre değişmemelidir. İyi ve yumuşak huylu bir işverene herkes kolayca boyun eğebilir. İmanlıların daha öteye gitmeleri, ters huylu ve çekilmez patronlara da saygılı olup boyun eğmeleri gerekmektedir. Böyle bir tutum, bir Mesih inanlısına yaraşan ve onu diğerlerinden ayıran bir davranıştır.

2:19   Haksız yere elem çeker ve buna sabırla katlanırsak Tanrı’yı hoşnut et-miş oluruz. Haksızca davranışlara alçakgönüllülükle katlandığımızda, Mesih’in kişiliğini yansıtmış oluruz. Bu insanüstü yaşam tarzı da Tanrı’nın onayını kazanır.

2:20   Yaptığımız hatalar yüzünden çektiğimiz elemler övgüye değer bir erdeme sahip değildir. Gerçekten de böyle kişisel hatalar nedeniyle çekilen acılar Tanrı’ya hiçbir yücelik getirmez. Böyle akılsızca çekilen elemler ne bizi bir Me-sih inanlısı olarak gösterebilir, ne de başkalarını Mesih’e iman etmeleri yönünde etkileyebilir. Önemli olan iyilik yapıp elem çekmek ve buna katlanmaktır. Bu öylesine insanüstü, öylesine farklı bir özelliktir ki, insanların günahlarını yüzle-rine çarpar. Bu, umarız ki onların kurtuluşa kavuşmalarını sağlar.

2:21   İnanlıların doğruluk uğruna haksızca elem çekmeleri düşüncesi, bizi bu konuda en büyük örneğimiz olan Rab İsa’ya götürmektedir. İnsanlık tarihinde hiç kimse O’nun kadar haksızlığa uğramamış, O’nun kadar alçaltılıp ezilmemiştir.

Bizler de O’nun başkalarının hataları yüzünden elem çekerken takındığı tutumu takınmaya çağrıldık. Buradaki örnek kelimesi, mükemmel bir yazı ustasının kaleminden çıkan orijinal bir yazının kopyası anlamındadır. Orijinal bir metinden kopyalama yapan birini düşünelim. Kopya tamamlandığı zaman, kopya yazılar da orijinal gibi çok güzel görünürler. Ama kopya orijinalden biraz uzaklaştırıldığı zaman, kopya daha kötü bir görünüm kazanır. Bunun gibi, bizim güvenliğimiz de orijinale yakın olmamızdadır.

2:22   Rabbimiz Kendi günahları nedeniyle elem çekmedi. Çünkü o tamamen günahsızdı. O, “Günahı bilmeyen”di (2Ko.5:21). Bu ayette, “O günah işlemedi” diye yazılmaktadır. Yine, 1.Yuhanna 3:5’de, “O’nda günah yoktur” denilmekte-dir.

O’nun ağzından hiçbir zaman hileli söz çıkmadı. Hiçbir zaman yalan söylemedi ve gerçeği gizlemeye çalışmadı. Lütfen bunu biraz düşünün. Bu Kişi bir zamanlar bu dünyada yaşamıştı. Bu öyle bir kişiydi ki, tamamen dürüst, hile ve aldatıcılıktan uzak bir yaşayışı vardı.

2:23   İsa eleştiri ve sövgüler karşısında sabırlıydı. Kendisine sövüldüğünde sövgüyle karşılık vermedi. Suçlandığı zaman karşılık vermez, kendisini savun-mazdı. O, Kendisini haklı çıkarma hevesinden tamamen uzaktı. İsmini bilmedi-ğimiz bir yazar şu satırları yazmıştır:

Hiçbir neden olmadan kendimizi yargılanmış görmek ve bunun karşısında hiç ses çıkarmamak, en derin ve en gerçek alçakgönüllülüğün göstergesidir. Haksız yere suçlanıp aşağılandığımızda sessizliğimizi koruyabilmek, Rabbimiz’i en soylu bi-çimde taklit etmek demektir. O’nun hiçbir zaman hak etmediği acıları çektiğini anımsadığımızda, kendimizi savunup haklı çıkarmaya çalışan duygularımıza ne diyeceğiz?

Acı çektiğinde kimseyi tehdit etmedi. O’nun ağzından hoş olmayan ve tehditkâr bir söz çıkmadı. O’nu suçlayanlar, bu sessizliğini belki de bir zayıflık olarak görmüşlerdi. Ama bunu kendileri denemiş olsalardı, aslında bunun zayıflık değil, doğaüstü bir güç olduğunu göreceklerdi.

Hiçbir şey yapmamış ya da söylememiş olduğu halde, böylesine haksız ve çirkin saldırılara dayanmasını sağlayan neydi? O, davasını, adaletle yargılayan Tanrı’ya bıraktı. Bizler de aynısını yapmaya çağrıldık:

Sevgili kardeşler, kimseden öç almayın; bunu Tanrı’nın gazabına bırakın. Çünkü şöyle yazılmıştır: “Rab diyor ki, ‘Öç benimdir, ben karşılık vereceğim.’” Ama, “Düşmanın acıkmışsa doyur, susamışsa su ver. Bunu yapmakla onu utanca boğarsın.” Kötülüğe yenilme, kötülüğü iyilikle yen (Rom.12:19-21).

2:24   Kurtarıcı’nın çektiği acı sadece örnek alınması için değil, aynı zamanda günahın getirdiği suçluluk ve cezayı ortadan kaldırmak içindi. Bu açıdan O’nun çektiği acıların aynısını çekmemiz mümkün değildir. Zaten Petrus’un da söyle-mek istediği şey bu değil. Tersine, işlenen konu kanımca şu yönde gelişmekte: Kurtarıcı’nın çektiği acılar kendi günahları nedeniyle değildi. Çünkü O’nda hiçbir günah yoktu. O, çarmıha bizim günahlarımız için gerildi. O, birçoklarının gü-nahını yüklenmek için bir kez ve tüm çağları kapsayacak şekilde acı çektiğine göre, bizim bu günahlar için acı çekmemiz gerekmez. O’nun günahlar için ölmüş olması, bizim de günahlar karşısında ölmemizi gerektirir. Yalnızca günaha öl-memeli, aynı zamanda doğruluk uğruna yaşamalıyız.

O’nun yaralarıyla şifa buldunuz. Buradaki yaraları sözcüğü, özgün dilde tekil, yani “yarası” olarak kullanılmıştır. Bu, O’nun bedeninin kırbaçlanmaktan dolayı baştan aşağı yara olduğu anlamına gelebilir. Bizim şifa bulmamız, Kurtarıcı’ya bu kadar büyük acılara mal olmuşsa, bu durum karşısında bizim günaha karşı nasıl bir tutum takınmamız gerekmektedir? Theoderet şu yorumda bulunu-yor: “Yeni ve ilginç bir şifa yöntemi. Acıyı doktor çekmiş, hasta da şifa bulmuş-tur.”

2:25   Tövbe edip Rab’be gelmeden önce yolunu şaşırmış koyunlar gibiydik: Kayıptık, dikenler bizi yaralamıştı ve bu yaralar kanıyordu. Petrus’un yolunu şaşıran koyunlardan söz etmesi, Yeşaya 53’üncü bölümden alınan altı refe-ranstan sonuncusudur:

a. 21 “Mesih... uğrunuza acı çekerek...” (Yşa.53:4-5’e bakınız).

a. 22 “O günah işlemedi, ağzından hileli söz çıkmadı” (Yşa.53:9’a bakınız).

a. 23 “Kendisine sövüldüğünde sövgüyle karşılık vermedi” (Yşa.53:7-9’a bakınız).

a. 24 “Günahlarımızı çarmıhta, kendi bedeninde yüklendi” (Yşa.53:4, 11’e bakınız).

a. 24 “O’nun yaralarıyla şifa buldunuz” (Yşa.53:5’e bakınız).

a. 25 “Yolunu şaşırmış koyunlar gibiydiniz” (Yşa.53:6’ya bakınız).

Kurtulduğumuz zaman Çoban’a – koyunları uğruna canını veren iyi Çoban’a (Yu.10:11); uğrunda kanını döktüğü sürüsünü hiç yorulmadan tatlı bir şekilde güden Çoban’a; ve yakında sürüsünü göklerdeki yeşil otlaklara götürmek için ortaya çıkacak olan ve bir daha kendisinden asla ayrılmayacağımız Baş Çoban’a geri dönüyoruz.

Rab’be dönmek, canlarımızın Gözetmeni’ne^20 geri dönmek demektir. Bizler ilk yaratıldığımızda O’na aittik, ama sonra günah nedeniyle kaybolduk. Şimdi ise O’nun yüceliğine geri döndük ve artık sonsuzluklar boyunca esenlik ve güvenlik içerisinde olacağız.

Ç. Bir Kadın Olarak Kocasıyla İlişkisi (3:1-6)

3:1   Petrus bundan önceki ayetlerde Mesih inanlılarının yönetimlere ve dün-yasal efendilerine bağımlı olmaları konularındaki sorumluluklarını dile getir-mişti. Şimdi ise konuyu, kadınların kocalarına bağımlı olmalarına getiriyor.

Her kadın, kocası inanlı olsun ya da olmasın, ona bağımlı olmalıdır. Tanrı, aile içerisinde baş olma sorumluluğunu erkeğe vermiştir; ve kadının, erkeğin bu yet-kisini tanıması Tanrı’nın kesin bir isteğidir. Karı koca arasındaki ilişki, Mesih ile inanlılar topluluğu arasındaki ilişkiye benzetilmektedir. İnanlılar topluluğunun Mesih’e itaat etmesi gerektiği gibi, kadınlar da kocalarına itaat etmelidirler.

Bugünkü toplum, bunu doğal olarak çağdışı bir gelenek şeklinde değerlendirebilir. Kadınlar gün geçtikçe erkeklerden daha fazla yetki sahibi olacakları makamlara getirilmekte ve toplumumuz yavaş yavaş anaerkil bir toplum görünümüne bürünmektedir. İnanlı toplulukların birçoğunda kadınların erkeklerden çok daha etkin ve çok daha yetenekli oldukları gözlenmektedir. Ama Tanrı sözü bu-gün de hiç değişmeden durmaktadır. Erkeğin baş olma yetkisi göksel bir yetkidir ve ona Tanrı tarafından verilmiştir. Bu konuda yapılacak tartışmalar ne kadar mantıklı ya da geçerli görünürse görünsün, kadın erkeğe egemen bir duruma ge-tirildiğinde, sonunda ortaya kargaşalık ile bir dizi sorundan başka bir şey çıkma-yacaktır.

İmanlı bir kadının kocası imanlı olmasa bile, kadın kendisinin başı olarak kocasına saygı göstermeye devam etmelidir. O zaman bu durum erkeğe, kadının Mesih’e olan imanının bir tanıklığı olacaktır. Kadının itaatkâr, sevgi dolu ve sadık yaşayışı, iman etmeyen kocanın Rab’be kazandırılmasında etkin bir rol oynaya-bilir.

Öyle zamanlar olur ki, söze gerek kalmadan imanlı kadının kocası Rab’be kazandırılabilir. Yani kadının, kocasına sürekli İsa’yı ve kurtuluşu anlatması ge-rekmez. Kocalarına İncil’i zorla kabul ettirmek için onların boğazlarına sarılan kadınlar, kocalarına en büyük zararı belki de kendileri verirler. Burada vurgu-lanmak istenen konu, kadının, Mesih’i kocasının önünde her gün yaşaması ve böylece onu Rab’be kazanmasıdır.

Diyelim ki bir koca, karısının Mesih’e olan imanına engel olmak istiyor. Bu durumda kadın ne yapmalıdır? Eğer koca, karısından Tanrı’nın Kutsal Kitap’taki buyruklarına ters düşen bir şey yapmasını istiyorsa, kadın o zaman Rab’be sadık kalmalı ve kocasının sözünü dinlememelidir. Eğer konu bir Mesih inanlısının Kutsal Kitap’ta belirlenen temel sorumluluklarıyla ilgili olmayıp sadece Hıristi-yan kültürünün getirdiği genel haklardan biriyle ilgiliyse, o zaman kadın bu hakkından vazgeçerek kocasına itaat etmelidir.

Petrus, imanlı bir kadının Tanrısız bir adamla olan evliliğinden söz ediyorsa da bu, onun imanlı bir kimsenin imansız birisiyle evlenmesine göz yumduğu anla-mına gelmez. Tanrı imanlıların imansızlarla aynı boyunduruğa girmelerini ya-saklamıştır (2Ko.6:14-18’e bakınız). Bu nedenle imanlı birinin iman etmeyen biriyle evlenmesi Tanrı’nın isteği değildir. Petrus burada, özellikle, evlendikten sonra Rab’be gelmiş kadınların durumundan söz etmektedir. Bu durumda olan bir kadının sorumluluğu, imansız da olsa kocasına boyun eğip itaat etmektir.

3:2   Henüz kurtulmamış olan koca, karısının Tanrı korkusuna dayanan temiz yaşayışı karşısında etkilenebilir. Tanrı’nın Kutsal Ruh’u, bu durumu kocanın günahlarını görüp tövbe etmesi ve Mesih’e gelmesi için kullanabilir.

George Müller, karısı inancına sıkı sıkı bağlı olan zengin bir Alman’dan söz ederdi. Bu adam ayyaşın tekiymiş ve gece yarılarına kadar barlarda dolaşırmış. Kadın, evdeki hizmetçilerini yataklarına gönderir, kocası gelinceye kadar bekler, geldiğinde ona sevgiyle davranır, hiçbir zaman azarlamaz ve ondan şikayetçi ol-mazmış. Bazen kocasının soyunmasına yardım eder, pijamalarını giydirir ve ya-tağına yatırırmış.

Bir akşam adam barın birinde yanındakilere şöyle demiş: “Bahse girerim ki, şimdi bizim eve gidecek olsak, eminim karım oturmuş beni bekliyordur. Eve vardığımızda bize kapıyı açacak, hepimize hoş geldin diyecek ve ondan isteyecek olsam, bize çorba bile pişirecektir.”

Yanındakiler ilk önce biraz şüphelenmişler, ama sonra durumu görmek için eve kadar onunla gitmeye karar vermişler. Tam söylediği gibi, kadın kapıya çık-mış ve onları soylu bir şekilde içeriye almış. Herhangi bir isteksizlik göstermeden çorba isteklerini de kabul etmiş. Onlara hizmet ettikten sonra da kendi odasına gitmiş. Kadın gider gitmez, içlerinden birisi adamı suçlamaya başlamış: “Sen ne biçim bir adamsın be arkadaş? Böylesine eşsiz ve gül gibi bir karın varken ona böyle rezil bir şekilde nasıl davranabiliyorsun?” Bunu diyen adam daha çorbasını bitirmeden kalkmış, kapıyı hızla çekip evi terk etmiş. Sonra hepsi sırayla, çorba-larını bitirmeden evi terk etmişler.

Aradan yarım saat kadar bir zaman geçtikten sonra koca kendi içindeki kötü-lüğün farkına vararak, bugüne kadar karısına düşüncesizce ve acımasızca davrandığını görmüş. Karısının odasına çıkarak kendisi için dua etmesini istemiş. Sonra da günahlarından tövbe ederek bütün hayatını Mesih’e adamış. O andan itibaren bu adam İsa’nın sadık bir hizmetkârı olmuş. Kendisine tek bir söz bile söylenmeden Rab’be kazanılmış!

George Müller şöyle söylüyor:

Henüz Rab’be gelmemiş akrabalarım var diyerek cesaretini yitirme. Belki çok kısa zamanda Rab yüreğinin isteğini verecek, onlar için ettiğin duayı yanıtlayacaktır. Bu arada sen gerçeği, onların sana karşı yaptıklarına bakarak onları azarlamakla değil, İsa Mesih’in alçakgönüllülüğünü ve yumuşaklığını onlara yansıtarak gös-termeye çalış!21

3:3   Konunun bu ayette kadınların giysi ve tutkularına doğru yöneldiği görünse de, elçi burada özellikle bir kadının kocasına en iyi nasıl hizmet edeceği ve onu en iyi nasıl hoşnut edeceğine değinmektedir. Bir erkeği en çok etkileyecek olan şey karısının dış görünüşü değil, kendisine olan bağlılığı ve kutsal bir yaşam sürmesidir. Dış görünüş ve süslerin bazı biçimlerinden kaçınılmalıdır:

1. Örülmüş saçlar. Bazıları bunun en sade örgüyü bile kapsadığını düşünmektedir. Öyle anlaşılıyor ki, Petrus burada eski Roma’da yaygın olan, kat kat yukarıya doğru örülen gösterişli saçları kastetmektedir.

2. Altın takılar. Bazıları bunu, altından yapılma herhangi bir ziynet eşyasının kesinlikle yasak olduğu şeklinde yorumlar. Diğerleri ise, gösterişe ve aşırılığa kaçan takıların yasaklanışı olarak görmektedir.

3. Güzel giysiler. Görüleceği gibi burada yasaklanan şey, herhangi bir giysi değil, özellikle dikkat çeken giysilerdir. Tanrı’nın, aşırı takılar ve süs biçimleri konusunda neler düşündüğünü Yeşaya 3:16-25’te okuyun.

İNANLIYA YARAŞAN GİYSİLER ÜZERİNE ARASÖZ

Giysi ve takı konularıyla ilgili olarak, kadın olsun, erkek olsun bütün Mesih inanlılarını ilgilendiren bir takım ilkeler vardır. Birinci ilke masraftır. Giysileri-mize ne kadar harcıyoruz? Aldığımız giysilerin hepsi gerçekten gerekli mi? Bu para daha iyi şeylere harcanamaz mı?

1.Timoteos 2:9’da pahalı giysiler yasaklanmaktadır: “...incilerle ya da pahalı giysilerle değil...” Burada, bizim bu giysileri almaya gücümüzün yeterli olup ol-madığı önemli değildir. Bir Mesih inanlısının pahalı giysiler satın alması günahtır. Çünkü Tanrı sözü bu konuda yasak getirmektedir. Ayrıca bu vicdana da ters dü-şer. Çevremizde yiyecek ve giyecek sıkıntısı çeken birçok insan varken, onların bu temel ihtiyaçlarına seyirci kalıp parayı gereksiz bir biçimde pahalı giysilere ve gösterişe harcamak günah değil mi?

Bu, sadece aldığımız giysinin kalitesini değil, miktarını da kapsar. Bazı Mesih inanlılarının gardıropları aynen bir butiği andırır. Çeşit çeşit etekler, bluzlar, gömlekler, elbiseler, mantolar, paltolar, pantolonlar vs.

Niçin böyle yapıyoruz? İnsanlar tarafından övülmek için mi? Güzel görünüşümüz ve zevkimiz konusunda başkalarından iyi sözler duymak gururumuzu okşar. Aldığımız giysinin bedeli, bizi bu giysiyi alıp almama konusunda yönlen-dirmesi gereken etkenlerden yalnızca biridir.

Diğer bir etken de sadeliktir. Pavlus bu noktayı, “edepli ve ölçülü tutumla” sözleriyle vurguluyor. Edepli, “utanılmayacak bir durumda” olunması anlamına gelir. Giysinin görevlerinden biri, insanın çıplaklığını örtmesidir. En azından başlangıçta bu böyleydi. Çağımızda giysiler gittikçe insan vücudunun büyük kısmını açıkta bırakacak biçimde düzenleniyor. Böylece insan kendi utancında yücelik arıyor. İmansızların bu şekilde giyinmeleri bizi şaşırtmıyorsa da, Mesih inanlılarının onların bu edepsizliklerini örnek almaları oldukça utanç vericidir.

Ama sadelik, aynı zamanda çekicilik anlamına da gelebilir. Buna göre Mesih inanlısı düzgün bir şekilde giyinmelidir. Özen göstermeden giyinmek meziyet değildir. Oswald Chambers, giyim ve davranışlarında dikkatsiz olmanın Kutsal Ruh’a hakaret olduğunu söylüyor. Bir Mesih inanlısının giysileri temiz, ütülü, söküksüz olmalı ve üzerinde iyi durmalıdır. Kesinlikle dikkat çekecek şekilde dar giysiler giyilmemelidir.

Bir Mesih inanlısı, imanına yakışmayacak modalardan uzak durmalıdır. Onun bu dünyadaki işi bu değildir. O, dünyada gösterişli bir süs değil, Asma’da duran ve ürün veren bir çubuktur (Yu.15’e bakınız). Birçok şekilde dikkati kendimize çekebiliriz. Eski moda elbiseler giymek de aynı amacı gerçekleştirir. Mesih inan-lısı, garip, kaba ve sevimsiz giysiler giymekten kaçınmalıdır.

Son olarak bir Mesih inanlısı –bu özellikle Rab’be yeni gelmiş genç imanlıların sorunu olabilir– tahrik edici ya da müstehcen giysilerden kesinlikle kaçınmalıdır. İnsanı teşhir eden, vücudunu açıkça gösteren modalardan biraz önce söz etmiştik. Bununla birlikte insan, bir taraftan bütün vücudunu örterken, diğer ta-raftan karşısındakilerde şehvet arzularının ortaya çıkmasına neden olabilir. Gü-nümüz modaları, inanlılara ruhsallık ve kutsal yaşamı teşvik etmek için değil; tam tersine, çağımızda insanın seksle ne kadar meşgul olduğunu açıkça göstermek için faaliyet göstermektedirler. Bir inanlı, ister kadın ister erkek olsun, başkalarının arzularını tahrik edici ya da başkalarının iman hayatında tökezlemelerine yol açabilecek giysileri kesinlikle giymemelidir!

Tabii asıl sorun, karşı karşıya olduğumuz o büyük topluma uyma baskısıdır. Bu baskı her zaman olmuştur ve yarın yine olacaktır. Bu nedenle, Tanrı çocuğu olan inanlı, modanın getirdiği aşırılıklara karşı direnebilmeli ve her ne pahasına olursa olsun, İncil’e yaraşır bir şekilde giyinmelidir.

İsa’yı hayatımızın efendisi yaptığımızda giysilerimizi de O’na yaraşır şekilde düzenleriz.

3:4   Bir inanlıyı gerçek anlamda çekici kılan giysi, gizli olan iç varlığının güzelliğidir. Son moda saç biçimleri, pahalı takılar ve güzel giysiler geçicidir. Petrus bu belirgin çelişkiden söz ederken bizi bir seçimde bulunmaya yöneltiyor. F.B. Meyer bu doğrultuda özetle şunu yazıyor: “Dış görünüşü pahalı şeylerle, ama iç varlığı paçavralarla donatılmış olanlar çoktur. Öte yandan dış görünüşleri eski püskü olup da iç varlıkları olağanüstü olanlar da vardır.”22

İnsanlar genelde mücevherlerin çok değerli olduğunu düşünürler. Oysa Tanrı önünde değerli olan şeyler bunlar değil, sakin ve yumuşak bir ruhtur.

3:5   Eski Antlaşma’daki imanlı kadınlar, kendilerini imanlı yaşantılarının ruhsal ve ahlâksal güzelliğiyle donatarak süslerlerdi. Bu güzelliğin kendisini gösterdiği alanlardan bir tanesi, kocalarına bağımlı olmalarıydı. Bu kutsal kadınlar umutlarını Tanrı’ya bağlamışlardı. Hayatlarında önceliği Rab’be veriyorlardı. Yaptıkları her şeyde Rab’bi hoşnut etmeyi arzuladıklarından, Rab’bin aile ve ev ilişkileri için belirlemiş olduğu düzeni kabul ederek kocalarına bağımlı olurlardı.

3:6   Buna örnek olarak Sara’nın hayatı gösterilmektedir. Çünkü Sara İbrahim’e, “Efendim” diyerek itaat ederdi. Bu konuda Yaratılış 18:12’ye bakılabilir. Orada Sara’nın bu sözü içtenlikle söylediğini görmekteyiz. Sara İbrahim’in, kendisinin efendisi ve başı olduğunu herkesin önünde değil, kendi yüreğinde benimsemişti. Sara’nın bu durumu kabul ettiği davranışlarından da açıkça belli oluyordu.

Sara’yı örnek alan kadınlar, Sara’nın çocukları olurlar. Yahudi kadınlar doğum yoluyla zaten Sara’nın çocuklarıdırlar. Ama gerçek anlamda onun kızları ola-bilmeleri için onun karakterini örnek almalıdırlar. Çocuklar, ailelerinin özellik-lerini taşımalıdırlar.

Kadınlar iyilik yapmalı ve herhangi bir şeyin kendilerini korkutmasına izin vermemelidirler. Buna göre Mesih inanlısı bir kadın, Tanrı tarafından verilen itaatkâr bir eş olma görevini yerine getirmelidir. İman etmeyen kocasının yersiz davranışlarına katlanmalı (tabii bu aşırı derecede bir şiddet ve tehdit oluşturmu-yorsa) ve hiçbir tehdit onu yıldırmamalıdır.

D. Bir Koca Olarak Karısıyla İlişkisi (3:7)

3:7   Elçi şimdi de kocalara dönüyor ve karılarının sorumluluklarına karşılık kocaların yerine getirmesi gereken sorumlulukları gösteriyor. Kocalar, karılarına düşünceli davranmalı, onlara sevgi, nezaket ve anlayış göstermelidirler. Ayrıca karılarına karşı gerekli saygıyı göstermelidirler, çünkü kadınlar erkeklere oranla daha zayıf yaratılmışlardır.

Kadın özgürlükleri hareketinin süregeldiği bugünlerde, kadınlardan daha za-yıf varlıklar olarak söz ettiği için Kutsal Kitap’ın zamanın gerisinde kalmış ol-duğu düşünülebilir. Ama genel olarak kadınların erkeklerden bedensel olarak daha zayıf oldukları da bir gerçektir. Ayrıca, genel olarak bir kadın, duygularını erkekler kadar kontrol altında tutma gücüne sahip değildir. Sık sık mantıklı ve dengeli düşünceler yerine, duygusal tepkiler gösterir. İlâhiyatla ilgili derin konuların üstesinden gelmek, özellik olarak bir kadının başlıca işi değildir. Ve yine genel olarak kadınlar, erkekler kadar bağımsız değildir.

Ancak, kadının bazı yönlerden daha zayıf olması, onun herhangi bir anlamda erkekten aşağı bir varlık olduğu anlamına gelmez. Kutsal Kitap’ta böyle bir şey-den kesinlikle söz edilmez. Bununla birlikte bu durum, kadının bazı alanlarda daha güçlü ya da daha girişken olamayacağı anlamına da gelmez. Gerçeği söy-lemek gerekirse kadınlar, genellikle İsa Mesih’e erkeklerden daha bağlıdırlar. Ayrıca kadınlar, uzun süren acı ve saldırılara karşı çoğunlukla daha büyük bir direnç gösterirler.

Kocalar, karılarına karşı tutumlarında, onların Tanrı’nın lütfettiği yaşamın ortak mirasçıları olduğunu kabul etmelidirler. Tabii bu, her iki tarafın da imanlı olduğu evlilikler için geçerlidir. Kadınlar bazı alanlarda erkeklerden daha zayıf olsalar da, Tanrı önünde onlarla aynı haklara sahiptirler ve sonsuz yaşam arma-ğanını onlarla eşit ölçüde paylaşırlar. Bunun yanı sıra, bir canlıyı dünyaya getirme konusunda erkeklerden daha etkin bir rol üstlenirler.

İlişkideki herhangi bir uyumsuzluk, duaları engeller. Bigg şöyle yazıyor: “Yüreği yaralı bir kadının çektiği ahlar, kocasının dualarının Tanrı’ya ulaşmasını engeller.”23 Ayrıca, ilişki ve paydaşlıklarını zedeleyici herhangi bir şeyin var ol-ması durumunda, karı kocanın birlikte dua etmeleri güçleşir. Yuvanın esenliği ve sağlığı için karı kocanın birkaç temel ilkeyi izlemesi çok önemlidir:

1. Karşılıklı güven ortamının temelini oluşturacak olan dürüstlüğü sağlayıp bu ortamı devam ettirin.

2. İletişimi daima canlı tutun. Her şeyi ayrıntılarına varıncaya kadar konuşmaya hazır olun. Buhar, kapağın altında tutulduğu sürece patlama kaçınılmazdır. Karşılıklı iletişim, her iki tarafın özür dilemesini ve her zaman bağışlamasını da sağlar.

3. Küçük hataları ve kişiye özgü huyları hoşgörüyle karşılayın. Sevgi birçok günahı örter. Mükemmel bir insan değilseniz, eşinizin de mükemmel olmasını beklemeyin.

4. Parasal konularda aynı düşüncede olmaya gayret edin. Aşırı harcamalardan, uzun vadeli taksitli alışverişten ve komşularınızda olan şeyleri elde etme hevesinden kaçının.

5. Sevginin denetlenemeyen bir duygu değil, bir buyruk olduğunu unutmayın. 1.Korintliler 13’üncü bölüm sevgiyi anlatır. Örneğin, sevgi nazik ve saygılıdır; başkalarının önünde eşinizi eleştirmenizi ve söylediklerini yalanlamanızı engel-leyecektir. Sevgi, çocuklarınızın önünde tartışmanıza izin vermeyecektir. Çünkü, anne babaların çocukları önünde tartışmaları, birbirlerini aşağılamaları ya da kavga etmeleri, çocukların ailelerine olan güvenlerini sarsmakta, onlarda hayat boyu süren derin yaralar açmaktadır. Sevgi yuvada mutlu bir hava yaratarak ge-çimsizlik ve ayrılıkları ortadan kaldırır.

E. Bir Kardeş Olarak Toplulukla İlişkisi (3:8)

3:8   Bu ayetin temel olarak inanlıya ve onun toplulukla olan ilişkilerine değindiği, birlik ve kardeşlik sevgisine yönelik isteklendirici sözlerden kolayca anlaşılmaktadır. İsteklendirici diğer üç öğüt ise, daha geniş bir alanı kapsamaktadır.

Bu ayette geçen sonuç olarak sözü, Petrus’un mektubunu bitirmek üzere olduğu anlamına gelmez. Bundan önceki ayetlerde hizmetkârlar, kadınlar ve kocalar gibi toplumun çeşitli sınıflarındaki bireylere yönelik konuları ele alan elçi, son olarak da hepiniz diyerek söyleyeceklerini her birimize yöneltmektedir.

Hepiniz aynı düşüncede olun. Mesih inanlılarının her şeyi aynı gözle görüp aynı şekilde değerlendirmeleri beklenmemektedir. Böyle bir şey birlikten çok tekdüzelik olurdu. Bu konudaki en uygun formül, şu tanınmış sözlerde bulunuyor: “Önemli konularda birlik; gerekli olmayanlarda özgürlük; her şeyde sevgi.” Biz-ler başkalarının duygularını paylaşmalıyız. Bu terim esas olarak “başkalarıyla aynı sıkıntıları çekmek” anlamındadır. Bu nedenle, özellikle sıkıntı ve baskı al-tında olanlara söylendiğinde daha anlamlı olmaktadır. Sıkıntı ve acılar bütün çağ-larda yaşandığından, söz konusu tavsiye bütün çağları kapsamaktadır.

Birbirinizi kardeşçe sevin. Adını bilmediğimiz bir yazar şöyle yazıyor:

Tanrı bize, kardeşlerimizin kimler olmasını istediğimizi sormuyor – bu konuda bir şey yapamıyoruz; ama onları, doğal tercihimize ya da zevkimize bakmadan sev-memiz bekleniyor. Diyeceksiniz ki, “Böyle bir şey olamaz!” Şunu unutmayın ki, gerçek sevgi dediğimiz şey, duygulardan değil, kişinin isteğinden kaynaklanır. Böyle bir sevgide duyguları ve duygusallığı değil, iş ve çabayı, süslü ve boş söz-leri değil, soylu ve bencillikten uzak girişimleri görürsünüz.

Şefkatli demek, başkalarının ihtiyaç ve duygularına karşı incelik, yani duyarlılık gösteren bir kalbe sahip olmak demektir. Bu özellik, soğukluğu, umursamazlığı ya da alaycılığı, kötü muamele karşısında bile reddeder.

Kibarlık (Alçakgönüllülük^24). Kibarlığın temel Hıristiyan meziyetlerinden biri olarak öğretilmesi oldukça uygundur. Kibarlık, kişinin başkalarını düşünerek ön plana çıkarması ve başkaları yararına olan şeyleri söyleyip yapmasıdır. Ki-barlık, benlikten çok başkalarına hizmet eder ve başkalarına yardım edebilme fırsatını kollar. Başkalarının gösterdiği nezaket ve iyiliklere hemen şükran duygusuyla karşılık verir. Kibarlıkta hiçbir zaman kabalık ya da terbiyesizlik bulun-maz.

F. Elem Gören Biri Olarak Zalimlerle İlişkisi (3:9 - 4:6)

3:9   Bu mektup, imanlıların imanları uğrunda elem ve sıkıntı çektikleri bir dönemde yazılmıştır. Bu ayetten başlayıp 4:6’ya kadar süren bölümde, Mesih inanlısının elemler ve kendisine bu elemleri çektiren zalimler ile olan ilişkisi konu edilmekte, doğruluk uğruna acı çeken inanlıların bu acılara karşılık vermemeleri istenmektedir. Kötülüğe kötülükle, sövgüye sövgüyle karşılık vermememiz gerekmektedir. Bunun yerine, bize karşı haksızca davrananları bereketlemeli, kö-tülüğü iyilikle yenmeliyiz. Bizler Mesih inanlıları olarak başkalarına zarar ver-meye ve lânet okumaya değil, onları kutsamaya ve onlar için dua etmeye çağ-rıldık. İşte o zaman Tanrı, böyle bir davranışı kutsayacaktır.

3:10   Elçi Petrus, 10-12’nci ayetlerde Mezmur 34:12-16’dan alıntı yaparak, Rab’bin bereketlerinin kötülükten uzak duran doğru kişilerin üzerine geleceğini bir kez daha doğrulamaktadır.

Birinci ayette belirtilmek istenen şudur: Yaşamdan zevk almak ve iyi günler görmek isteyen kişi, dilini kötülükten, dudaklarını yalandan uzak tutmalıdır.

Yaşamdan zevk almak, Yuhanna 12:25’te kınanmaktadır. Çünkü bu ayette kişinin yaşamdan zevk alması ya da canını sevmesi, yaşamın gerçek amacından uzaklaşıp yalnızca kendisi için yaşaması anlamında kullanılmıştır. Bu ayette ise Tanrı’nın isteği doğrultusunda yaşamak demektir.

3:11   Yalnızca kötü sözler değil, aynı zamanda kötülük, yani kötü işler de yasaklanmaktadır. Kötülüğe kötülükle karşılık vermek, anlaşmazlığı daha da büyütmekten başka bir işe yaramayacaktır. Dünyasal silahlar kullanmak, inanlıyı küçük düşürür. İnanlı, kötülüğe iyilikle yanıt vermeli ve aşağılanmayı alçakgö-nüllülükle kabul edip esenliği amaçlamalıdır. Ateşi ateşle söndüremezsiniz!

Kötülüğü yenmenin tek yolu, onu engellemeye çalışmamaktır. Böyle yapıldığında, beklediği direnişle karşılaşmayacaktır. Direnme, sonuçta daha çok kötülüğün or-taya çıkmasına yol açacaktır. Ama kötülük dirençle karşılaşmıyorsa, geri çekilecek ve kendisinden üstün bir rakiple karşı karşıya olduğunu anlayacaktır. Elbette ki, bu direnişin tam anlamıyla kırılabilmesi için içimizdeki intikam duygusunu yok et-memiz gerekir. İşte ancak o zaman kötülük kendisine hedef bulamayacak ve doğal olarak ortada kalacaktır.

- Yazarı belirsiz

3:12   Rab doğru kişilere hoşnut gözlerle bakar. Onların dua ve yakarışlarına kulak verir. Tabii, Rab bütün halkının dualarını işitir. Ancak burada söylenmek istenen şudur: Rab, kötülüğe kötülükle karşılık vermeden Mesih uğrunda elem çekenlerin durumunu özel olarak değerlendirmektedir.

Ama Rab kötülük yapanlara karşıdır. Buradaki sözler temel olarak Rab’bin halkına, yani inanlıları baskı altında tutan, onlara acımasızca davranan zalimler-den söz etmektedir. Aynı zamanda bu, kendilerine karşı saldırıda bulunan düş-manlarına fiziksel direnç ve kaba sözlerle karşılık veren inanlıları da kapsamak-tadır. Kötülük kötülüktür ve Tanrı her tür kötülüğün –ister bir inanlıda, isterse imansızda– karşısında duracaktır.

Petrus, Mezmur 34:16’dan yaptığı alıntının ilk satırlarına burada yer vermemiş: “Onların anısını yeryüzünden siler.” Bu tümcenin dışarıda tutulması herhangi bir hatadan kaynaklanmamaktadır. Biz şu anda Tanrı’nın Lütuf Çağı’nda yaşıyoruz. Bu Çağ, Rab’bin lütuf yılı demektir. Tanrımız’ın intikam ve yargı günü henüz gelmedi. Rab İsa yeryüzüne efendilerin Efendisi ve kralların Kralı olarak geldiği zaman kötülük yapanları cezalandıracak ve onların anısını yeryüzünden silip atacaktır.

3:13   Petrus ele almakta olduğu konuyu şu soruyla özetliyor: “İyilik yapmakta gayretli olursanız, size kim kötülük edecek?” Bu soruya verilecek yanıt, “Hiç kimse” olacaktır. Ama bununla birlikte Mesih’e olan inançları yüzünden öldürülenlerin tarihçesi, İncil düşmanlarının Rab’bin sadık öğrencilerine gerçek-ten de çok zarar verdiklerini kanıtlamaktadır.

Bu çelişkiyi iki şekilde açıklamak mümkündür:

1. Genel olarak konuşacak olursak, doğruluk yolundan yürüyenler büyük zararlar görmezler. Karşı koymamaya yönelik bir tutum, karşı saldırıları da önler. Bunun istisnaları olsa da, iyilik yapmakta gayretli olan kişi, gelebilecek kötülüklerden korunmuş olur.

2. Bir düşmanın Mesih inanlısına çok büyük zararlar vermesi mümkün olsa da hiçbir zaman sonsuz bir zarar veremez! Düşmanın verebileceği en büyük zarar inanlının bedenini öldürmektir. Ruhuna ise hiçbir şey yapamaz.

İkinci Dünya Savaşı yıllarında yaşayan on iki yaşında imanlı bir erkek çocuk, o günlerde Avrupa’da gitgide yaygınlaşan politik bir akıma katılmayı reddet-mişti. Bunun üzerine çocuğa, “Seni hemen öldürmeye yetkili olduğumuzu bil-miyor musun?” diye sordular. O da onlara sakin bir sesle, “Benim İsa Mesih için ölmeye yetkim olduğunu bilmiyor musunuz?” diyerek karşılık verdi. Kimsenin kendisine zarar veremeyeceğini çok iyi öğrenmişti.

3:14   Diyelim ki, bir Mesih inanlısı, Mesih’e olan inancı ve bağlılığı yüzünden acı çekiyor. Bu durumu nasıl açıklayabiliriz? Buna verilebilecek üç yanıt vardır:

1. Tanrı, inanlının çektiği acıları kendi yüceliği için kullanır.

2. Bu acıları başkalarını bereketlemek için kullanır.

3. Rab, adı uğruna acı çekmekte olan kişiyi bereketler.

İnsanların korktuğundan korkmayın, ürkmeyin. İmanları uğruna şehit olan inanlılar bu ilkeyi çok iyi anlamışlardı. Elçi Yuhanna’nın öğrencilerinden biri olan ve İzmir’deki inanlılar topluluğunun ruhsal önderi olan Polycarp’a, Mesih’e küfrettiği taktirde serbest bırakılacağı sözü verildiğinde, yaşlı önder ayağa kal-karak, günümüze kadar yankılanan şu çarpıcı tanıklıkta bulundu: “Seksen altı yıldan beri hizmet ettiğim ve hiçbir zaman bana haksızca davranmayan Kralım ve Kurtarıcım olan Mesih’e nasıl küfredebilirim?” Konsey, Polycarp’ı vahşi hay-vanlara atmakla tehdit ettiğinde onun verdiği yanıt şu oldu: “Hiç merak etmeyin. Böylesine sefil ve bozuk bir dünyada yaşamaktansa ölmek benim için kazanç sayılır.” Sonunda konsey başkanı onu diri diri ateşe atmakla tehdit etti. Poly-carp’ın yanıtı yine şöyle oldu: “Bir anda yakıp yok eden ateşten hiç korkum yok. Siz sonsuzluk boyunca sönmek bilmeyen ateşi henüz bilmiyorsunuz.”

3:15   On dördüncü ayetin son kısmı ile bu ayette Petrus, Yeşaya 8:12b-13’ten şu alıntıyı yapıyor: “...Onların korktuğundan korkmayın, yılmayın. Her Şeye Egemen RAB’bi kutsal sayın. Korkunuz, yılgınız O’ndan olsun.” Burada geçen kutsal sayın ifadesi, kutsamak anlamındadır. Diğer bir deyişle yüceltmektir. İsmini bilmediğimiz biri şöyle demiş: “İnsanlardan o kadar çok korkuyoruz ki, Tanrı’dan korkmaya hemen hemen hiç zaman kalmıyor!”

Yeşaya’daki metinde kendisine saygınlıkla bakmamız gereken Kişinin, “Her Şeye Egemen RAB” olarak gösterildiğini görüyoruz. Petrus, Kutsal Ruh’un esiniyle bu alıntıyı yaparken şöyle diyordu: Mesih’i Rab olarak yüreklerinizde kutsayın.25

Rab’be saygı göstermek, O’nu hayatımızın Kralı yapmak demektir. Yaptığı-mız ve söylediğimiz her şey O’nun isteğine ve yüceliğine yönelik olmalıdır. İsa Mesih’in Rab’liği, yani efendiliği hayatımızın her bir alanına – cüzdanımıza, işimize, kitaplığımıza, eve aldığımız gazetelere, TV’de izlediklerimize, boş zamanlarda yaptıklarımıza– egemen olmalı, hiçbir şey O’nun denetimi dışında tutulmamalıdır.

İçinizdeki umudun nedenini soran herkese uygun bir yanıt vermeye her zaman hazır olun. Bu ayet temel olarak inanlıların imanları uğrunda acı çektik-leri zamanlarda daha da geçerli olmaktadır. Rab İsa Mesih’in huzurunun bilin-cinde olmak, inanlıya kutsal bir cesaret vermeli ve Müjde’yi duyurma konusunda onu isteklendirmelidir.

Bu ayet aynı zamanda günlük olaylar için de geçerlidir. İnsanlar bize sık sık çeşitli sorular sorar. Bizim için de bu soruları yanıtlarken doğal olarak Rab’den söz etme fırsatı doğar. Rab’bin bizler için yapmış olduğu büyük işleri anlatmak için her an hazır olmalıyız. Her iki durumda da alçakgönüllülük ve korkuyla ta-nıklık vermeliyiz. Başkalarına Rabbimiz ve Kurtarıcımız’dan söz ederken kesinlikle kırıcı, aşağılayıcı ve acılık yaratan sözler kullanılmamalıdır. Çünkü böyle dikkatsizce ve düşüncesizce takınılan bir tutum, karşıdaki kişinin tövbe edip Rab’be gelmesine engel olabilir. Bu nedenle her zaman alçakgönüllü ve yumuşak huylu olmalıyız.

3:16   Bir inanlı temiz bir vicdana sahip olmalıdır. Eğer herhangi bir suç iş-lememiş olduğunun bilincindeyse, çekmekte olduğu acıların üstesinden cesaretle gelebilir. Öte yandan eğer kötü bir vicdana sahipse, o zaman kendisini birçok açıdan suçlu hissedecek ve düşmana karşı dayanamayacaktır. Bir inanlı tertemiz bir hayata sahip olsa bile, İncil’in düşmanları ona karşı yine de sahte suçlamalar getirmeye devam edeceklerdir. Ama dava, yargı önüne getirilip suçlamaların ne denli yersiz ve boş olduğu anlaşıldığında, suçlayıcıların hepsi yaptıklarından utanacaklar ve yerin dibine geçeceklerdir.

3:17   Bir Mesih inanlısı iyilik yaptığı halde acı çekiyorsa bu, Tanrı’nın isteğinden kaynaklanmaktadır. İnanlı, kendi hatası ve dikkatsizliği yüzünden başını derde sokarak boş yere acı çekmemelidir. Çünkü böyle akılsızca çekilen acılarda hiçbir erdem yoktur.

3:18   Üçüncü bölümün geri kalan kısmı, Mesih’i doğruluk uğrunda acı çeken Biri olarak tanıtmakta ve acı çekmenin O’nun için yüceliğe giden yol olduğunu göstermektedir.

İsa’nın çektiği acıları bu ayette altı açıdan ele alabiliriz:

(1) Bağışlama niteliğindeydi. Yani bu acılar, İsa’ya iman eden günahkârları, günahlarının gerektirdiği ölüm ve cehennem cezasından kurtarıyordu. (2) Sonsuza dek etkiliydi. İsa bir kez, ama bütün çağları kapsayarak ilk ve son kez öldü. Böylece günah sorununa kalıcı bir çözüm getirmiş oldu. Kurtuluşumuzu bu şekilde gerçekleştirmiştir. (3) Başkalarının yerineydi. Doğru kişi olarak doğru olmayanlar için öldü. “Rab hepimizin cezasını O’na yükledi” (Yşa.53:6). (4) Barıştırıcıydı. Bizler İsa’nın ölümüyle Tanrı’ya ulaştırıldık. Bizi Tanrı’dan ayıran ve uzaklaştıran günah ortadan kaldırıldı. (5) Acı doluydu. O, çarmıha gerilerek öldürüldü. (6) Ölümden dirilişiyle son buldu. İsa öldükten üç gün sonra ölümden dirildi.

Ruhça diriltildi ifadesi, O’nun dirilişinin Kutsal Ruh’un gücüyle gerçekleştirildiği anlamındadır.

3:19   19 ve 20’nci ayetler, Yeni Antlaşma’daki en şaşırtıcı ve en ilginç metinlerden birini oluşturur. Bu metin, Roma Katolik Kilisesi’nce öğretilen Araf öğretisi ile sonuçta herkesin kurtulacağı şeklindeki Kutsal Kitap’la bağdaşmayan öğretişlerin sözde bir dayanağı olarak gösterilmektedir. Bununla birlikte, bu kısa metin üzerine Mesih inanlıları arasında kabul edilen iki yorum bulunmaktadır.

Birinci yoruma göre Mesih, ölümüyle dirilişi arasında geçen zaman içerisinde, ruhta ölüler diyarına (Hades’e) inmiş ve çarmıhtaki zaferini ilan etmiştir. Ancak, bu yorumu destekleyenler arasında görüş birliğine varılamamaktadır. Çünkü bu ayette geçen, zindanda olan ruhların imanlılar mı, imansızlar mı, yoksa her ikisi de mi olduğu açıkça anlaşılamamaktadır. Ancak, Rab İsa’nın onlara Müjde’yi duyurmadığı konusunda genel bir kanı mevcuttur. Bu nedenle, böyle bir öğretiş ikinci bir kurtuluş fırsatı öğretişini de beraberinde getirir ki, böyle bir öğretişe Kutsal Kitap’ın hiçbir yerinde rastlanmaz. Bu görüşü savunanlar, bu ayeti Efes-liler 4:9 ile birleştiriyorlar. Orada, Rab’bin “aşağılara, yeryüzüne indiğinden” söz edilmektedir. Bu görüşte olanlar bu ayeti, İsa’nın bedensiz olarak ölüler diyarına indiği ve çarmıh üzerinde kazandığı zaferi ölülere duyurduğu yönündeki yorumu desteklemek amacıyla kullanmaktadırlar. Bu görüşe bir de Elçilerin İnanç Açık-laması’nda yer alan “Cehenneme indi” ifadesini eklemektedirler.

İkinci yoruma göre de Petrus burada, Peygamber Nuh’un günlerinde olup bi-tenleri anlatmaktadır. Buna göre tufan öncesi yaşayan imansız kuşaklara Nuh aracılığıyla vaaz eden Kişi, Mesih’in Ruhu’ydu. Onlar, o zamanlarda bedensiz birer ruh değil, Nuh’un uyarılarını bilerek geri tepen ve tufan tarafından yok edilen canlı, bizim gibi beden sahibi insanlardı. Bu nedenle, şimdi Hades’in zin-danında olan ruhlar işte onlardır.

Bu ikinci görüş, ayetin bulunduğu metne daha uygun düşmekte ve konu üzerinde daha az kuşku ve soruya yer bırakmaktadır. Gelin, isterseniz ayeti teker teker ele alalım.

Ruhta gidip bunları zindanda olan ruhlara da duyurdu. Bu ayette geçen “Ruhta gidip” terimi, buradaki Ruh’un Kutsal Ruh olduğunu göstermektedir. Bu gerçek, 18’inci ayetin son kısmından da kolayca anlaşılabilmektedir. 1.Petrus 1:11’de geçen “Mesih’in Ruhu”, yani Kutsal Ruh, Eski Antlaşma peygamberleri aracılığıyla insanlara konuşmaktaydı. Tanrı, Yaratılış 6:3’te Ruhu’nun, yani Kut-sal Ruh’un, tufan öncesi dönemlerde yaşayan insanlara gösterdiği sabrın artık sınıra dayandığını belirtiyordu.

Gidip… duyurdu. Biraz önce belirtildiği gibi, vaaz eden Kişi Mesih’in ken-disiydi, ama bunu Nuh aracılığıyla yapıyordu. 2.Petrus 2:5’te Nuh’tan, “Doğruluk yolunu bildiren kişi” olarak söz edilmektedir. Bu ayette, Mesih’in duyurduğu söylenirken kullanılan sözcük, kök olarak 2.Petrus 2:5’teki “bildiren” sözcüğüyle aynı sözcüktür.

Zindanda olan ruhlara da duyurdu. Bunlar, Nuh’un vaaz ettiği canlı insan-lardı. Nuh’un ağzından, gelmekte olan tufan uyarısını ve bunun karşısında, ge-miye binildiğinde gelecek olan kurtuluş vaadini duymuşlardı. Bu duyuruyu red-dettiler ve azgın suların ortasında boğularak can verdiler. Bunlar şimdi gelecek olan son yargıyı bekleyen zindandaki bedensiz ruhlardır.

Sonuç olarak bu ayeti şöyle açabiliriz: “Ruhta (Kutsal Ruh’ta) gidip bunları şimdi zindanda (Hades’te) olan ruhlara (Nuh aracılığıyla) duyurdu.”

“Zindanda olan ruhların Nuh’un günlerinde yaşayan insanlar olduğunu söylemeye ne hakkınız var?” diye sorulabilir. Bu sorunun yanıtı bir sonraki ayette verilmektedir.

3:20   Burada, zindanda olan ruhların kimlikleri açıkça ortaya çıkıyor. Bu kişiler, bir zamanlar... söz dinlememişlerdi. Söz dinlemedikleri dönem, Nuh’un günlerinde gemi yapılırken, Tanrı’nın sabırla beklediği günlerdi. Sonuçta ise, sadece birkaç kişi, daha doğrusu sekiz kişi suyla kurtuldu.

Şimdi isterseniz bu noktada duralım ve genel bir baskı ve zulmün yaşandığı günlerde yazılan bu mektupta gelişen düşünceleri şöyle bir hatırlayalım. Pet-rus’un bu mektubu yazmış olduğu Mesih inanlıları, kendi iman hayatları ve ta-nıklıkları nedeniyle acı çekmekteydiler. Belki de kendilerine şunu soruyorlardı: Mesih inancı gerçekse, egemenlik sürmemiz gerekirken niçin bunca acıyı çek-mek zorunda kalıyoruz? Eğer Mesih inancı doğru ve gerçek olan tek inançsa, niçin bu kadar az inanlı var?

Petrus birinci soruyu yanıtlamak için dikkatleri İsa’ya çekiyor. İsa doğruluk uğruna acı çekmiş, hatta ölüme bile gitmişti. Ama Tanrı O’nu dirilterek yüceltti (22’nci ayete bakınız). Yüceliğe giden yol, acı çekme vadisinden geçiyordu.

Petrus ikinci olarak Nuh’tan söz ediyor. Tanrı’nın bu sadık hizmetkârı tam 120 yıl boyunca, Tanrı’nın bütün yeryüzünü suyla yok edeceğini duyurarak insanları sürekli uyarmıştı. Oysa insanlar ona sadece alay ve imansızlıkla karşılık verdiler. Ama Tanrı, Nuh’un sözlerini, onu ve ailesini tufandan kurtararak doğruladı.

O zaman, “Eğer biz haklıysak neden bu kadar azız?” şeklinde sorulan bir soruya Petrus şöyle yanıt veriyordu: “Dünyada bir zamanlar sadece sekiz doğru kişi vardı. Geri kalanların hepsi yanılgı içindeydi.” Dünya tarihi boyunca, doğru ki-şilerin sayısı hep sınırlı sayıda kalmıştı. Gerçek inanlıların sayısı, daima çok az olmuştur ve bundan sonra da böyle devam edecektir. Yalnız dikkat etmemiz ge-reken şudur: Kurtulacakların sayısı çok az diye, imanımızın gereksiz yere soğut-masına izin vermeyelim. Nuh’un günlerinde sekiz kişi vardı. Bugün yeryüzünde milyonlarca inanlı var.

Yirminci ayetin sonunda şu sözleri okuyoruz: O gemide birkaç kişi, daha doğrusu sekiz kişi suyla (sudan) kurtuldu. Dikkat edin, bu ayette onlar su tarafından kurtarıldılar değil, sudan kurtuldular diyor. Burada geçen su bir kurtarıcı değil, Tanrı’nın onları güvenlik içinde geçirdiği bir yargıydı.

Bu sözleri ve sonraki ayeti doğru bir şekilde anlayabilmemiz için gemi ile tufanın ne anlama geldiklerini görmemiz gerekir. Buradaki gemi Rab İsa Mesih’i, tufan ise Tanrı’nın yargısını simgelemektedir. Kurtuluşa giden tek yol gemiydi. Tufan geldiğinde sadece geminin içerisinde bulunanlar kurtuldular. Geminin dı-şında kalanların hepsi, azgın sularda boğulup yok oldular. Bunun gibi, kurtuluşun tek yolu İsa Mesih’tir. Mesih’te olanlar, Tanrı’nın kurtarışıyla kurtulmuşlardır. Mesih’e iman etmeyenler ise zaten kayıptırlar ve bundan daha fazla kaybola-mazlar!

İnsana kurtuluşu su kazandırmadı. Çünkü geminin dışında kalan herkesin boğularak öldüğünü okuyoruz. Kaçılacak ve sığınılabilecek tek yer gemiydi. Gemi, su yargısından geçti, dalgalara ve fırtınalara hedef oldu. Ama gemide bu-lunan insanlar bundan hiçbir zarar görmediler. İsa Mesih de, günahlarımızın kar-şılığı olan Tanrı’nın yargısına tek başına göğüs germiştir. Bu nedenle, Mesih’te olanlar yargılanmayacaklardır (Yu.5:24).

Dünya sular altında kalmıştı. Buna rağmen gemi, içindeki imanlıları suyla yenilenmiş bir yaradılışın güvenliğine doğru taşıyordu. Bunun gibi, Kurtarıcı’ya iman edenler, ölüm ve yıkım arasından, güvenlik içerisinde diriliş toprağına ve yeni bir yaşama kavuşturulurlar.

3:21   Bu olay, vaftizi simgeliyor... vaftiz... şimdi sizi de kurtarıyor. Bu ayetle birlikte yine zor ve tartışmalı bir konuya girmiş bulunuyoruz! Bu ayet, günahlı insanın su vaftiziyle yeniden doğduğunu öğretenlerle, vaftizin günahlı insanı kurtarmaya gücü olmadığını öğretenlerin sürekli çekiştikleri bir konu olmuştur.

VAFTİZ ÜZERİNDE ARASÖZ

Öncelikle vaftizin ne anlama geldiğini iyice kavramamız gerekmektedir.

Gerçekten bizi kurtaran bir vaftiz vardır. Ama bu vaftiz su vaftizi değil, yak-laşık 2000 yıl önce Golgota’da gerçekleşen vaftizdir. İsa’nın ölmesi bir tür vaf-tizdi. O, hüküm sularıyla vaftiz oldu. İsa, “Katlanmam gereken bir vaftiz var. Bu vaftiz gerçekleşinceye dek nasıl da sıkıntı çekiyorum!” (Luk.12:50) derken bunu kastediyordu. Mezmur yazarı bu vaftizi şu sözlerle tarif ediyor: “Çağlayanların gümbürdeyince, enginler birbirlerine sesleniyor, bütün dalgaların, sellerin üze-rimden geçiyor” (Mez.42:7). Mesih öldüğü zaman, Tanrı’nın öfkesinin dalgala-rıyla vaftiz oluyordu. İşte kurtuluşumuzun dayandığı vaftiz budur.

Ama bundan yararlanabilmemiz için İsa’nın bizim yerimize öldüğünü kabul etmemiz gerekir. Nuh ve ailesi kurtulmak için nasıl gemiye bindiyse, biz de hayatımızı tek Kurtarıcı olan İsa’nın ellerine teslim etmeliyiz. Bunu yaptığımızda O’na benzer oluruz. İşte o zaman gerçek anlamıyla Mesih’le birlikte çarmıha gerildik (Gal.2:20), O’nunla birlikte gömüldük (Rom.6:4) diyebiliriz.

Bütün bu gerçekler inanlının vaftizinde gözlenebilir. Vaftiz töreni, ruhsal olarak gerçekleşen şeylerin, şekilsel olarak dıştan gösterilmesidir. Buna göre biz, Mesih’in ölümüne vaftiz oluyoruz. Yani suyun içine girip battığımız zaman, İsa ile birlikte gömüldüğümüzü kabul ediyoruz. Sudan çıktığımızda da O’nunla bir-likte dirildiğimizi ve yeni bir hayata adım attığımızı gösteriyoruz.

Bizi kurtaran bu simgesel olay, yani vaftiz, Mesih’in çarmıhtaki vaftizidir. Bu vaftizle O’na benzer oluyoruz. Yani O’nun yaşadıklarına bizler de ortak oluyoruz. Su vaftizi O’nunla olan özdeşliğimizi temsil etmektedir.

Bu ayet, aşağıda sıralanan nedenlerden dolayı törensel su vaftizinin bizi kur-tardığı anlamına gelemez:

1. Böyle bir şey suyu kurtarıcı durumuna sokar ki, Kurtarıcı sadece Rab İsa Mesih’tir. İsa, “Yol Ben’im” dedi (Yu.14:6).

2. Böyle bir şey, İsa’nın boş yere öldüğü anlamına gelir. Eğer insanlar su ile kurtulabilselerdi, Mesih’in ölmesine gerek kalmazdı.

3. Sadece su vaftizi etkisiz ve boştur. Vaftiz olanların birçoğunun yaşayışları, bu kişilerin gerçekten yeniden doğmadıklarını kanıtlamaktadır.

Bu ayet, iman artı vaftiz yoluyla kurtulduğumuz anlamına da gelemez! Eğer imandan sonra vaftiz yoluyla kurtuluyorsak, o zaman:

1. Kurtarıcımız çarmıhtaki görevini tam olarak yerine getirememiştir. Çarmıhta, “Tamamlandı!” derken doğruyu söylememiştir. Çünkü bu itiraza göre, kurtuluşun tamamlanabilmesi için vaftiz olmak da gerekiyordu.

2. Rab’bin hiç kimseyi vaftiz etmemiş olması gerçekten de çok gariptir. Yu-hanna 4:1-2’ye göre İsa, peşinden gelenleri kendisi vaftiz etmiyor, bu işi öğren-cilerine bırakıyordu.

3. Elçi Pavlus’un Korint’teki inanlılardan çok azını vaftiz ettiği için Rab’be şükrediyor olması çok gariptir (1Ko.1:14-16). Su vaftizi kurtuluş için gerekliyse, Pavlus’un bu yönde şükretmesi gerçekten tuhaf olurdu. Pavlus’un burada bazı kişileri vaftiz etmesi, onun inanlıların vaftiz olması gerektiğini öğrettiğini göste-rir. Ama sadece birkaç tanesini vaftiz etmiş olması, vaftizi kurtuluş için gerekli bir koşul olarak görmediğini göstermektedir.

4. İsa ile birlikte çarmıha gerilen haydutlardan tövbe edeninin vaftiz olacak fırsatı yoktu. Böyle olduğu halde İsa ona, “Bugün benimle birlikte cennette olacaksın!” diyerek kesin bir güvence vermişti (Luk.23:43).

5. Sezariye bölgesindeki uluslardan gelen inanlılar, iman ettiklerinde Kutsal Ruh’u almışlardı (Elç.10:44). Bu gerçek, onların Rab İsa’ya ancak o zaman ait olduklarını göstermektedir (Rom.8:9b). Onlar Kutsal Ruh’u aldıktan, yani kurtulduktan sonra vaftiz oldular (47, 48’inci ayetler). Bu nedenle onların kurtulabilmeleri için su vaftizi olmaları gerekmemiştir. Bu kişiler önce kurtuldular, sonra vaftiz oldular.

6. Vaftiz terimi Yeni Antlaşma’da daima ölümle bağlantılı olarak kullanılmış olmasına rağmen, hiçbir zaman ruhsal doğuşla bağlantılı olarak kullanılmamıştır.

7. Yeni Antlaşma’da kurtuluşun sadece imanla olduğunu öğreten 150’yi aşkın ayet bulunmaktadır. Bütün bu ayetler, su vaftizinin kurtuluş için gerekli olduğunu öğretirmiş gibi görünen bir iki ayetle çelişkiye düşürülemezler!

Bu nedenle 21’inci ayette vaftiz... şimdi sizi de kurtarıyor derken bu, su vaftizini değil, Mesih’in ölüme olan vaftizini ve bizim O’nunla olan özdeşliğimizi anlatmaktadır.

Vaftiz, bedenin kirden arınması anlamına da gelmez. Petrus’un Yahudilik-ten gelen Mesih inanlısı okuyucularının yabancı olmadıkları Eski Antlaşma’nın biçimsel ibadeti, inananlar için birtakım dışsal temizlikleri de gerekli görüyordu. Ancak bu tür temizlenmeler günah konusunda din adamlarına ya da halka ne ya-zık ki temiz bir vicdan sağlayamıyordu. Petrus’un burada sözünü ettiği vaftizin, kirden arınma amacıyla bedensel ya da biçimsel temizlenmelerle herhangi bir il-gisi yoktur. Su, bedensel temizlikte etkili bir araç olsa da, Tanrı’ya karşı temiz bir vicdana sahip olmamızı sağlayamaz. İnsan temiz bir vicdana sadece İsa Mesih’in ölümü, gömülüşü ve dirilişine ortak olduğu zaman sahip olabilir.

Tanrı’ya yönelen temiz vicdanın dileği olan vaftiz. Bu durumda kaçınılmaz olarak karşımıza şu sorular çıkıyor: “Tanrı’nın önünde nasıl doğru bir insan ola-bilirim? O’nun önünde temiz bir vicdana nasıl sahip olabilirim?” Bu soruların yanıtı, Petrus’un sözünü etmekte olduğu vaftizde bulunmaktadır. Yani Mesih’in Golgota’da ölüme olan vaftizinde ve insanın bu olayı kabul etmesinde yatmak-tadır. Çünkü günah sorununa bir kez ve tüm çağları kapsayacak biçimde kalıcı bir çözüm, ancak Mesih’in ölümüyle sağlanmıştır.

İsa Mesih’in dirilişiyle. Tanrı’nın hoşnut kalıp kalmadığını bilmemiz mümkün müdür? Evet, çünkü Tanrı Mesih’i ölümden diriltmiştir! Temiz bir vicdan, İsa Mesih’in ölümden dirilmiş olduğu gerçeğiyle iç içedir. İsa’nın ölümden dirilmiş olması, Tanrı’nın, Oğlu İsa Mesih’in yerine getirdiği kurtarıştan hoşnut kaldığını göstermektedir. Eğer Mesih ölümden dirilmiş olmasaydı, günahlarımızın bağışlandığından hiçbir zaman emin olamayacaktık. O zaman Mesih’in ölü-mü de diğer insanlarınkinden farksız olacaktı. Ama ölümden dirilmiş olan Me-sih, Tanrı’nın günahlarımıza karşı talep ettiklerinin bütünüyle yerine getirilmiş olduğunu gösteren en kesin güvencemizdir.

Ünlü ilahi yazarı James G. Deck’in yazmış olduğu gibi, “Hiç kaybolmaz bir huzur var vicdanımızda: Taht üzerindeki Kuzu’dur O, oturuyor yücelerde...”

Tanrı’ya yönelen temiz vicdanın dileği olan vaftiz, İsa Mesih’in dirilişiyle şimdi sizi de kurtarıyor. Temiz bir vicdan için gösterebileceğim tek kaynak, Rab İsa’nın ölümü, gömülüşü ve ölümden dirilişidir. Bunu şu şekilde sıralayabiliriz:

1. Mesih çarmıhta benim için ölüme vaftiz oldu.

2. O’na Rabbim ve Kurtarıcım olarak iman ettiğim zaman, ruhsal olarak O’nun ölümü, gömülüşü ve dirilişine ortak oluyorum.

3. O’nun ölümden dirilmiş olduğunu bilmem, temiz bir vicdana sahip olma yönündeki ihtiyacımı karşılamıştır.

4. Su vaftiziyle yaşamış olduğum ruhsal kurtuluşu çevreme açıkça göstermiş oluyorum.

3:22   Göğe çıkmış olan Mesih, Tanrı’nın sağındadır. Bütün melekler, yetkiler ve güçler O’na bağlı kılınmıştır.

Rab İsa Mesih ölümden dirilerek Babası’nın yanına geri döndü. O bugün göktedir. Ancak gözle görünmeyen, elle tutulmayan bir ruh olarak değil, et ve kemikten oluşan, ancak yüceltilmiş bir bedene sahip Biri olarak. O bedende, çar-mıhtan kalma yara izlerini sonsuza dek taşır. Bu yara izleri, O’nun bize olan sevgisinin sonsuz ve kalıcı göstergesidir.

Rabbimiz İsa, Tanrı’nın sağındadır. “Tanrı’nın sağında olmak” terimi şu anlamlara gelir:

Güç: Sağ el, genellikle sol elden daha güçlü olduğu için, güç ya da yetki kav-ramları yerine kullanılmaktadır (Mat.26:64).

Onur (şeref): Mesih, Tanrı’nın sağına yükseltilmiştir (Elç.2:33; 5:31).

Rahat: Mesih, bitirmiş olduğu iş nedeniyle göklerde, Yüce Olan’ın sağında oturdu (İbr.1:13; 8:1 ve 10:12’ye de bakınız). Buradaki rahat, bir işi tamamlamış olmanın verdiği rahatlık ve huzurdur. Yorgunluktan kurtulmak için dinlenmek değildir.

Aracılık: Elçi Pavlus, Mesih’in Tanrı’nın sağında ve bizim için aracılık etmekte olduğunu yazıyor. “Kim suçlu çıkaracak? Ölmüş, üstelik dirilmiş olan Mesih İsa, Tanrı’nın sağındadır ve bizim için aracılık etmektedir” (Rom.8:34).

Üstünlük: “Bu, Tanrı’nın, Mesih’i ölümden diriltirken ve göksel yerlerde sağında oturturken O’nda sergilediği üstün güçle aynı anlamdadır. Tanrı, O’nu bü-tün yönetimlerin, hükümranlıkların, güç ve egemenliklerin, yalnız bu çağda de-ğil, gelecek çağda da anılacak bütün adların çok üstüne çıkardı” (Ef.1:20-21).

Egemenlik: İbraniler 1:13’te Baba Tanrı, Oğul’a şöyle sesleniyor: “Ben düş-manlarını senin ayaklarının altına serinceye dek sağımda otur.” Bu egemenlik 1.Petrus 3:22’de daha da açık bir şekilde vurgulanıyor: “Mesih Tanrı’nın sa-ğındadır. Bütün melekler, yetkiler ve güçler O’na bağlı kılınmıştır.”

Melekler, yetkiler ve güçler, kuşkusuz her rütbedeki göksel varlığı kapsamaktadır. Bunların hepsi ölümden dirilen ve yüceltilen Mesih’in hizmetkârlarıdır.

O halde bu, Rabbimiz’in iyilik yapmak için çekmiş olduğu elem deneyimiydi. İnsanlar O’nu, hem beden almadığı dönemde Nuh aracılığıyla vermiş olduğu ta-nıklıkta, hem de İnsanoğlu olarak yeryüzüne ilk gelişinde reddettiler. O, Golgo-ta’da ölümün karanlık sularında vaftiz oldu. Ama Tanrı O’nu ölümden dirilterek sağına yükseltti. Acı, Tanrı’nın ezelî amacında yücelikten önce gelmeliydi.

Petrus’un bu mektubunu ilk okuyan inanlıların öğrendikleri ve bugün bizim de öğrenmemiz gereken ders budur. Doğru ve iyi olanı yaptığımız için tepkilerle karşılaşıyor ve bu yüzden çeşitli acılara katlanmak zorunda kalıyorsak üzülmeyelim. Çünkü, Kurtarıcımız’ın yeryüzündeyken aldığı tepkilerden daha iyilerini hiçbir şekilde hak etmiyoruz. Bu durumda kendimizi şu vaatle teselli edelim: “Mesih’le birlikte yüceltilmek üzere Mesih’le birlikte acı çekiyorsak, Tanrı’nın mirasçılarıyız, Mesih’le ortak mirasçılarız” (Rom.8:17). Dahası da var: Şu an

çektiğimiz acılar bizi bekleyen yücelikle karşılaştırılmaya bile değmezler (Rom. 8:18). Çekilen acılar ve sıkıntılar geçici ve hafiftir. Yücelik ise sonsuz ve hiçbir şeyle karşılaştırılamayacak ölçüde ağırdır (2Ko.4:17).

4:1   Bu bölümle bir önceki (3:18) arasında yakın bir ilişki bulunuyor. Mesih’i, haksızca acı çeken bir örnek olarak gördük. O, doğruluk uğrunda, kötü in-sanların elinde acı çekti. Durum böyle olduğundan, O’nun izleyicileri de kendi-lerini aynı düşünceyle silahlandırmalıdırlar. İnanlılar İsa’nın adı uğruna acı çekmeyi doğal bir şey olarak görmeli ve Mesih inanlısı oldukları için sıkıntı çekmeye hazır olmalıdırlar.

Bedence acı çekmiş olan, günaha sırt çevirmiştir. İnanlı iki şeyle karşı karşıyadır. Ya günah işleyecek ya da acı çekecektir. Ya çevresindeki imansızların günah dolu zevklerine ortak olacak ve böylece çevreden gelebilecek baskı ve acılardan korunarak tamamen imansızlar gibi yaşayacak; ya da, Mesih’in adı uğ-runa aşağılanmayı kabul edecek ve acı çekerek kutsal ve tanrısayar bir yaşam sürecektir.

James Guthrie adında bir inanlı, İsa’ya olan inancı yüzünden öldürülmeden kısa bir zaman önce şöyle demiştir: “Sevgili dostlarım, günah işlemek yerine bu acı kâsesini ben nasıl kabul ettimse, bunu sizin de kabul etmenizi isterim. Nitekim bana günah işleme ile acı çekme seçeneklerini verdiler. Ben, bunlardan acı çek-meyi seçtim.”

Bir Mesih inanlısı, günah dolu bir hayat süreceğine Mesih’e iman ettiği için acı çekmeyi bilerek seçmişse, o kişi günaha sırt çevirmiştir (günahtan vazgeç-miştir). Bu, o kişinin artık ölünceye kadar hiç günah işlemeyeceği anlamına gel-mez. Böyle bir durum, günahın o kişinin hayatındaki gücünün kırılmış olduğunu gösterir. Bir kişi günah işlemeyi reddettiği için acı çekiyorsa, o kişi artık bedenin arzu ve tutkularıyla yöneltilmiyor demektir.

4:2   Bir inanlı dünyadaki yaşamının geri kalan bölümünü bedeninin tutkularına göre değil, Tanrı’nın isteğine göre sürdürür. İmansızlar gibi günah işlemek yerine, Mesih inanlısı olarak acı çekmeyi tercih eder. Böyle bir inanlı Rab’bi in-kâr etmektense ölmeyi tercih eder. Dünyadaki yaşamının geri kalan bölümü ya da eski çeviride yazıldığı gibi, bedende bâki kalan vakti, kişinin yeryüzünde ölünceye kadar geçireceği günleridir. Mesih inanlısı, hayatının geri kalan günle-rinde, bedeninin günaha sürükleyici tutkularını tatmin etmek için değil, Rab’bi yüceltmek ve O’nun adının övülmesini sağlamak için yaşamak ister.

4:3   Petrus bu ayetleri, Rab’be gelmeden önce inanmayanların sürdürdükleri günah dolu yaşama ortak olmuş bazı inanlılara yazıyor. Böyle bir hayatı zaten yeterince yaşamışlardı. Şimdi ise Mesih inanlıları olarak yeni bir yaratık olmuş-lardı ve bu nedenle günah dolu eski yaşayışlarını üzerlerinden atmaları gereki-yordu. Hayatlarının geri kalan yılları bundan böyle Tanrı’ya ait olduğundan sa-dece O’na ayrılmalı ve O’nun hizmetinde geçirilmeliydi.

Bu ayette sıralanan günahlar, günümüzde cinsel günahları, içkiyi ve sahte dinleri belirtmektedir.

Sefahat – Genel olarak cinsel ahlâksızlıkları kapsayan başıboş bırakılmış düşkünlükler.

Şehvet – Uygun olmayan şekillerde tatmin edilen tüm arzular. Burada özellikle cinsel günahlar söz konusu edilmektedir.

Sarhoşluk – İnsanın kendisini, denenmeye karşı koyma gücünü zayıflatan alkollü içkilerin kontrolüne bırakması. Sarhoşluk ile ahlâksızlık birbiriyle yakından bağlantılıdır.

Çılgınca eğlenceler – İnsanın sarhoş olup kendisini kaybettiği ve gece geç saatlere dek süren içkili eğlenceler.

İçki alemleri – Ayyaşlığa, gürültülü tartışma ve kavgalara yol açan içki alemleri.

İlke tanımayan putperestlik – Putlara tapınma ve bu tapınmayla bağlantılı her çeşit ahlâksızlık.

İnsanlar neye tapıyorlarsa ona benzerler. Gerçek ve yaşayan Tanrı’yı bıraktıkları zaman, onların ahlâk ölçüleri de düşecektir. Bu düşük ahlâk ölçüleriyle, zaten iştahlı oldukları her türlü günahı işlemek için kendilerini özgür hissederler. İşte putperestliğin her türlü günah ve rezaletle dolu olmasının nedeni de budur.

4:4   Bu ayet, önceleri bozuk bir yaşayışa sahip olup sonradan kurtuluşa kavuşanların sahip oldukları genel bir deneyimi açıklamaktadır. Böylesine bozuk ve günah dolu bir hayattan gelen ve Rab İsa’ya iman ederek kurtulan inanlıların o günlerde edindikleri günahkâr dostları, inanlıların delirdiklerini düşünürler. On-ları yobaz ve dinci olmakla suçlarlar. Mesih inanlılarının bir daha çılgın eğlen-celere, içki alemlerine, uçarılığa ve kumar oyunlarına katılmamalarını bir tür de-lilik olarak değerlendirirler. İnanlının temiz ve saygın iman hayatı, tövbesiz gü-nahkârı mahkûm etmektedir. Bu nedenle, günah işlemeyi sürdüren tövbe etme-miş kişinin, inanlının hayatındaki değişikliklerden nefret etmesi bizi hiç de şa-şırtmıyor.

4:5   İmansızlar bu hayatta bir Mesih inanlısına küfredip onunla alay etseler de, yaptıkları her iş ve söyledikleri her söz için O’nun Tahtı’nın önünde Tan-rı’ya hesap vereceklerdir. Rab, ölüleri de dirileri de yargılamaya hazırdır. Petrus’un burada tövbe etmemiş günahkârlardan söz ettiği açıkça anlaşılmaktadır. Yaşamakta olan imansızların yargılanması, Mesih’in Bin Yıllık Egemenliği baş-lamadan önce gerçekleşecek; günahkâr olarak ölmüş tövbesizlerin yargılanmaları ise Mesih’in yeryüzündeki egemenliğinin sonunda gerçekleşecektir. Onların suçlu bulunarak hüküm giymeleri, Tanrı çocuklarının doğru ve haklı olduklarını ka-nıtlayacaktır.

4:6   Müjde’nin ölülere de bildirilmesi, Tanrı çocuklarının doğru ve haklı çıkarılmaları içindir. Burada tekrar anlaşılması güç bir ayetle karşılaşıyoruz. Bu ayet İncil’in insanlara, öldükten sonra mı, yoksa yaşarlarken mi duyurulduğunu belirtmektedir? Bu kişiler kimdi?

Biz bu ayeti, İncil’in kendilerine hayattayken duyurulduğu ve Rab İsa’ya iman eden kişiler olarak anlıyoruz. Bu kişiler gerçeğe olan kahramanca bağlılıkları yüzünden kötülerin elinde acı çekmekte, hatta bazı durumlarda öldürülmektey-diler. Bu inanlılar her ne kadar bedence diğer insanlar gibi yargılanıyor olsalar da, sonuçta yine Tanrı tarafından doğru çıkarılıyorlardı. Bu inanlılar şimdiden Rab İsa’yla birlikte sonsuz hayatın tadını çıkarmaya başlamışlardır.

Bu kişiler Müjde kendilerine duyurulduğunda hayattaydılar. Ama şimdi bedensel olarak ölüdürler. İnsanlar onlar için deli ya da akılsız demiş olsalar da, Tanrı onları kabul edip onurlandırdı. Bugün onların ruhları cennette, Rab’bin yanında bulunuyor.

İncil’i duyurmak, iman edenleri iki şekilde etkiler: İlki, insanların suçlama ve eleştirilerine hedef olurlar; ikincisiyse, Tanrı’nın onayını kazanırlar. Barnes bunu şöyle açıklıyor:

Müjde’nin onlara bildirilme amacı şuydu: İnsanlar tarafından yargılanıp cezalandırıldıkları, hatta öldürüldükleri halde, soylu yaratılışları açısından, yani ruhça Tan-rı’yla yaşamaları...26

III. İNANLININ HİZMETİ VE ÇEKTİĞİ ACI (4:7 - 5:14)

A. Son Günler İçin Yapılması Gereken Acil Şeyler (4:7-11)

4:7   Her şeyin sonu yakındır cümlesi, bir dizi uyarının başlangıcıdır. Bu sözler şu anlamlara gelmiş olabilir: (1) Yeruşalim’in yıkılışı, (2) İnanlılar toplu-luğunun yeryüzünden alınışı, (3) Mesih’in egemenlik sürmeye gelişi, ya da (4) Bin yıllık dönemin sonunda göklerin ve yerin yok oluşu. Bizce burada anlatılmak istenen dördüncü madde olmalıdır.

Birinci uyarı şöyledir: Sağduyulu olun ve dua etmek için ayık durun. Bu sözler, iman uğruna çekilen acılar sırasında yazılmıştır ve inanlının dua yaşamının gerginlik yoluyla gelen duygusal dengesizlik ve paniklerden etkilenmemesi ge-rektiği anlamındadır. Yani, inanlının Tanrı’yla olan ruhsal paydaşlığı, hoş olma-yan ya da istenmeyen olaylardan etkilenmemelidir.

4:8   İnanlı, diğer inanlılarla olan paydaşlığına dikkat etmeli (8 ve 9’uncu ayetler) ve Rab’be iman eden herkes için candan bir sevgiye sahip olmalıdır. Böyle bir sevgi diğer inanlıların hata ve eksikliklerini diğer insanların önünde açığa vurmaz. “Nefret her şeyi en kötü şekliyle yansıtır. Sevgi ise bunları gizleme görevini üstlenmiştir” (Yazarı bilinmiyor).

Sevgi birçok günahı örter (Özd.10:12) sözü, günahların nasıl silineceğini açıklayan bir ayet olarak kullanılmamalıdır. Günahın suçu ve cezası sadece ve sadece Mesih’in kanıyla ortadan kaldırılabilir. Bu ayet, günaha göz yumma konusunda ya da inanlılar topluluğunun günah işlemiş bir inanlıya uygulayacağı disiplini hafife almak için gerekçe olarak da gösterilemez. Bu söz, gerçek sevgi-nin diğer inanlıların birtakım hata ve eksiklikleri görmezlikten gelmesi anlamın-dadır.

4:9   Kardeşlere sevgi göstermenin bir yolu da, söylenmeden onlara konukseverlik göstermektir. Buna özellikle yiyecek stoklarının azaldığı ve Mesih inanlıların eziyet gördüğü dönemlerde daha çok ihtiyaç duyulmaktadır.

Konukseverlik bir Mesih inanlısının en büyük ayrıcalıklarından biridir. Bazı-ları konukseverlik göstermekle, melekleri bile bilmeden evlerinde ağırlamışlardır (İbr.13:2). Rab’bin çocuğuna gösterilen herhangi bir sevgi, yapılan herhangi bir iyilik, Rab’bin kendisine gösterilmiş olarak kabul edilecektir (Mat.25:40). Gös-terilen bu sevgi ve yakınlık ne kadar az olursa olsun, uygun bir karşılık bulacak; Rab’bin adıyla verilen bir bardak su bile karşılıksız kalmayacaktır (Mat.10:41). Peygamberi peygamber olduğu için kabul eden, peygambere yaraşan bir ödül alacaktır (Mat.10:41). Böyle bir uygulama, Yahudi geleneklerinde önemli yer tutardı. Birçok Mesih inanlısı, Rab’bin hizmetkârlarına gösterdikleri konukse-verlik sonucunda, Rab’bin hem kendi evlerini, hem de çocuklarını daha çok be-reketlediğine tanıklık edebilir.

İsa bize özellikle, karşılık vermeye gücü olmayanları ağırlamamızı söyledi (Luk.14:12). Bu, karşılığında bizi ağırlamak isteyecek olan tanıdık ya da akrabalarımızı evimizde hiç bir zaman ağırlamayacağız anlamına gelmez. Amacımız, karşılık beklemeden Rab İsa’nın adıyla başkalarına sevgi ve yakınlık göstermek olmalıdır. Gerçekten de, inanlılar arasında kutlamalar ve partiler düzenlenmesi, yeryüzünde bunca insan Kurtuluş Müjdesi’ni henüz duymamışken pek de uygun düşmemektedir.

4:10   Her inanlı Rab’den ruhsal bir armağan almıştır. Mesih’in bedeninin bir üyesi olarak özel bir yeteneğe kavuşturulmuştur (1Ko.12:4-11, 29-31; Rom. 12:6-8). Bu armağanlar Rab’den gelen bir sorumluluktur. Bunlar bencil çıkarlar için değil, Rab’bin yüceliği ve başkalarının yararı için kullanılmalıdır. Bizler, Tanrı’nın bize verdiği armağanların kilitlendiği kasalar değiliz. Hamt olsun, O’nun lütfu bize kadar ulaşıyor, ama bu lütuf bizde kilitlenip kalmamalıdır. Biz-ler, bu dünyada bereketlerin başkalarına akmasını sağlayacak kanallar olmak için bulunuyoruz.

Tanrı’nın çok yönlü lütfunun iyi kâhyaları olmalıyız. Burada geçen Tanrı lütfu, O’nun insanlara sunmuş olduğu hak edilmeyen iyiliği demektir. Çok yönlü demek, çok renkli ya da çok çeşitli demektir.

4:11   Bir inanlının öğretme ya da vaaz etme armağanı olsa bile, sözlerinin, Tanrı’nın o gün söylemesini istediği sözler olduğundan emin olmalıdır. İşte, Tanrı’nın sözlerini iletir gibi konuşsun sözleriyle belirtilmek istenen budur. Bir kimsenin Kutsal Kitap’tan vaaz etmesi yeterli değildir. O kişi aynı zamanda, Tanrı’nın o gün orada bulunan dinleyicilere söylemek istediklerini duyurduğundan emin olmalıdır.

Başkalarına hizmet eden kişi, bu konuda ihtiyaç duyduğu gücün kendisinden değil, sadece ve sadece Tanrı’dan geldiğini alçakgönüllü bir şekilde kabul et-melidir. O zaman yücelik, yüceliğin ait olduğu Kişi’ye, yani Tanrı’ya gidecektir.

Bir kişi ruhsal hizmet verdiği alanda ne kadar başarılı ve yetenekli olursa olsun, kesinlikle gurura kapılmamalıdır. Çünkü ondaki bu armağan kendi çabası sonucunda ortaya çıkmamış, Tanrı tarafından verilmiştir. Bir inanlının sahip olduklarının hepsi Rab tarafından verilmiştir ve kendisine ait değildir. Bu nedenle bu armağanlarla yapılacak hizmetler, yüceliğin daima Tanrı’ya verilmesi için yapılmalıdır.

Petrus’un belirttiği gibi bu yücelik Baba’ya yalnızca Aracımız olan İsa Mesih aracılığıyla değil, aynı zamanda Tanrı’nın İsa aracılığıyla bizim için yaptıkla-rından dolayı da sunulmaktadır. Yücelik ve kudret sonsuzlara dek Mesih’in olsun! Amin.

B. Acılarla İlgili Teşvikler ve Açıklamalar (4:12-19)

4:12   Dördüncü bölümün geri kalan kısmı, Mesih’in adı uğruna çekilen acı-larla ilgili açıklama ve teşviklerle doludur. “Acı” sözcüğü ya da bu sözcükten türeyen benzer anlamlı sözcükler mektupta 21 kez geçmektedir.

Bir Mesih inanlısı, acı ve sıkıntıları doğal olarak garip ve anormal bir şeymiş gibi görür. Acı çekmemiz gerektiğini gördüğümüzde şaşırıp kalıyoruz. Ama Petrus, acı çekmeyi Mesih’e olan imanımızın bir parçası olarak kabul etmemiz gerektiğini söylüyor. Dünyadan, Rabbimiz’e göstermiş olduğu davranışlardan daha iyisini görmeyi hayal etmemeliyiz. Mesih İsa’ya ait olup Tanrı yoluna yaraşır bir yaşam sürmek isteyenlerin hepsi acı çekeceklerdir (2Ti.3:12). Mesih İsa uğrunda imansızlara karşı direnen inanlıların düşmanın yıkıcı saldırılarına hedef olduğu bilinen bir gerçektir. Şeytan, elindeki cephaneyi sözde Hıristiyanlara karşı kullanarak harcamaz. Tersine, bütün top ve tüfeklerini ölüler diyarının kapılarını zorlayan Mesih inanlılarına çevirir.

4:13   Mesih’in acılarına ortak olma ayrıcalığı, büyük bir sevinç yaratmalı-dır. Elbette, O’nun çarmıhta günahlarımız uğruna çekmiş olduğu acıya ortak olamayız, çünkü günahları taşıyan tek Kişi O’dur. Ama O’nun bir insan olarak çekmiş olduğu acılara, O’nun insanlar tarafından gördüğü dışlanmaya ve utanca bizler de ortak olabiliriz.

Eğer Tanrı çocukları bugün sıkıntıların ortasında sevinebiliyorlarsa, Mesih’in görkemi görüldüğünde kim bilir ne kadar sevinecek ve sevinçle coşacaklar. Rab yeryüzüne Yahuda oymağının Aslanı olarak geldiği zaman, Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’nın Oğlu olarak görülecektir. Şimdi O’nun uğrunda acı çe-kenler, o zaman O’nunla birlikte onurlandırılacaklardır.

4:14   İlk dönem Mesih inanlıları Mesih’in adından ötürü hakarete uğradıklarına seviniyorlardı (Elç.5:14). Bunun gibi, Mesih uğrunda acı çekme ayrıcalığına sahip olan bütün inanlılar da sevinmelidirler. Böyle bir acı ile Tanrı’nın yüce Ruhu’nun (ya da Yüceliğin ve Tanrı’nın Ruhu’nun) üzerimizde olduğunu açıkça görebiliriz. Eski Antlaşma’da Rab’bin huzurunu belirten yücelik bulutunun Buluşma Çadırı’nın üzerinde durması gibi, Tanrı’nın Kutsal Ruhu da, acı çeken Mesih inanlılarının üzerinde durur.

Ruh’un Tanrı’nın çocuklarının üzerinde bulunduğunu biliyoruz. Ama aynı Ruh, hayatlarını Mesih’e adamış ve tamamen O’nun tarafından kullanılan inanlılar üzerinde özel bir şekilde durur. Bu şekilde yaşayan inanlılar, Tanrı’nın Ruhu’nun huzur ve gücünü başkalarının bilmediği ölçülerde bilebilirler. Zalimlerin, imansızların ve acımasızların hakaret ettikleri İsa, bugün de adından ötürü acı çeken inanlılar aracılığıyla yücelik kazanmaktadır.2^7

4:15   Bir Mesih inanlısı akılsızca hatalarla asla başını derde sokmamalı ve bu nedenle acı çekmemelidir. İnanlı hiçbir zaman cinayet ve hırsızlık gibi suçlar nedeniyle, ya da kötülük yapan, başkalarının işine karışan biri olarak acı çekmemelidir. Böyle akılsızca çekilen acılar Tanrı’ya yücelik değil, Mesih’in tanıklığına utanç getirir.

4:16   Ama Mesih inanlısı olduğu için acı çeken kişi için bu utanılacak bir durum değildir. F. B. Meyer bunun doğruluğunu şu sözlerle dile getiriyor: “Bir Mesih inanlısı olarak acı çekmek, inanlının işini, saygınlığını ya da evini kaybetmesi; anne babası, çocukları ya da dostları tarafından terk edilmesi; yanlış anlaşılması, nefret edilmesi ve hatta bazen öldürülmesi... demektir.”28 Kişinin taşıdığı bu adla Tanrı’yı yüceltmesi mümkündür. G. Campbell Morgan bu ko-nuda şu öğütte bulunuyor:

Bu, sadece Mesih’in adıyla övünmenin ötesindedir. Burada önemli olan, yalnızca bu ismi taşımak değil, bu isimle Tanrı’yı yüceltmektir. Eğer bir kimse bir Mesih inanlısı olarak tanınıyor, ama Mesih inanlısına yaraşır bir yaşam sürmüyorsa, böyle bir kişi Tanrı’ya yücelikten çok utanç getirecektir. Bu ismi taşımak, bu ismin getireceği sorumluluğu da taşımayı gerektirir. Bu sorumluluk sadece büyük ve görkemli bir sorumluluk değil, aynı zamanda çok ciddi bir sorumluluktur.29

4:17   Petrus inanlının bu dünyada çektiği acılarla, imansızın cehennemde son-suzlara dek çekeceği acıları karşılaştırıyor. Çünkü yargının, Tanrı’nın ev hal-kından başlayacağı an gelmiştir. Burada geçen an ya da vakit, inanlılar toplu-luğunun Pentikost Günü ile başlayıp Rab’bin ikinci gelişiyle göğe alınacağı gün arasında geçireceği çağdır. Tanrı’nın ev halkı ya da Tanrı’nın evi terimleri inanlılar topluluğu anlamındadır. İnanlılar topluluğu bu çağda imansız bir dünya tarafından yargılanmaktadır. İsa yeryüzündeyken acı çekmiş olduğu gibi, inan-lılar da kendi paylarına düşen acıları şimdi çekmektedirler.

Eğer durum böyleyse, Tanrı’nın Müjdesi’ne kulak asmayanların sonu ne olacak? Eğer inanlılar doğruluk ve iyilik yaptıkları için şimdi acı çekiyorlarsa, imansızların sonsuzlukta bunca günah ve itaatsizliklerinden dolayı çekecekleri acılar kim bilir nasıl olacak?

4:18   Süleyman’ın Özdeyişleri 11:31’den alıntı yapılan, “Bu dünyada doğ-ru kişi bile cezalandırılırsa, kötülerle günahlıların cezalandırılacağı kesin-dir” ayetiyle, 17’nci ayetteki tartışma burada da devam etmektedir.

Doğru kişi (salih) güçlükle kurtulur. Tanrısal açıdan onun kurtuluşu çok büyük bir bedelle satın alınmıştır. İnsansal açıdan ise, insanlara “Dar kapıdan girmeye gayret etmeleri” (Luk.13:24) söylenmektedir. İncil’de, inanlılara Göklerin Egemenliği’ne birçok sıkıntıdan geçerek girmeleri gerektiği öğretilmektedir (Elç.14:22). Bir Mesih inanlısını kuşatan bunca tehlike ve denenmelere rağmen inanlının, Tanrı’nın lütfuyla korunması gerçek bir mucizedir.

Eğer durum gerçekten böyleyse, tövbe etmeden ve kurtulmadan günahları içinde ölenlerin sonu ne olacak? F.B. Meyer’in yazılarından yapılan şu küçük alıntıda bu gerçekle ilgili canlı bir örnekle karşılaşmaktayız:

Kutsal bir kişinin en büyük arzusu, zafer dolu bir şekilde ölmekti. Çünkü henüz tövbe edip Rab’be gelmemiş oğullarının, Müjde’nin insana karanlık ölüm vadisinden geçerken bile nasıl sevinç ve esenlik verdiğini görmelerini ve bu eşsiz kudret karşısında coşkuyla iman etmelerini istiyordu. Ama sonra büyük bir kor-

kuya kapıldı ve İblis ona eziyet etmeye başladı. Oysa çocuklarını derinden etkile-yen bu acılardı. Oğullarının en büyüğü şöyle dedi: “Babamızın ne kadar iyi bir adam olduğunu hepimiz bilirdik; ama gelin görün ki, ne kadar derin ruhsal sıkıntıları vardı. Şu halde, canlarımızın temel gereksinimlerine kulak tıkamış olan biz-ler, daha büyük sıkıntıları mı bekleyeceğiz?30

4:19   Petrus, çekilen acıların Tanrı’nın isteği uyarınca olması gerektiği üze-rinde ısrarla duruyor. Kendilerini dindar göstermek isteyen sözde Hıristiyanlar, Tanrı’nın rehberliği olmadan, hiç gereği yokken acılara davetiye çıkarabilirler. İnanç uğrunda şehit olma kompleksine kapılanlar, bunu Tanrı’yı lekeleyici bir şekilde denerler. Oysa Mesih inanlılarının acı çektikleri gerçek yol, sonuçta inan-lıyı sonsuz yüceliğe götürür. Bu açıdan, ne pahasına olursa olsun iyi ve doğru olanı yapmayı sürdürmeli ve canlarını güvenilir Yaradan’a emanet etmeli-dirler.

Petrus’un burada, Rab’bi Kurtarıcı, Başkâhin ya da Çoban olarak değil, Yaratan olarak tanıtması insana biraz garip geliyor. Mesih’in Yaratıcımız oluşunu iki şekilde ele alabiliriz: Bizler hem özgün yaratılışın (Kol.1:16, 17) hem de yeni yaratılışın bir parçası olarak (Ef.4:24; Kol.3:10) O’nun tarafından yaratıldık ve O’na aidiz. Yaşamlarımızı, bizi yaratan ve kurtaran Kişi’ye teslim etmekten daha iyi ne olabilir ki?

C. Teşvikler ve Selamlar (5:1-14)

5:1   Birinci Petrus Mektubu’nun bu son bölümünde teşvikler ve selamlar yer alıyor. İlk olarak ihtiyarlara yönelik bir hitapla karşılaşıyoruz. Petrus, böyle bir sorumluluğu ihtiyarlara yükleme yetkisine sahip olarak, kendisini onlar gibi bir ihtiyar, Mesih’in çektiği acıların tanığı ve açığa çıkacak olan yüceliğin paydaşı olarak tanıtıyor. Onlar gibi bir ihtiyar olduğunu söylemesi, kilisenin “ilk başpis-koposu ya da papası” olma iddiasından ne kadar da uzak ve alçakgönüllü bir yaklaşım! Acıların tanığı: Petrus, Çoban’ın koyunları uğrunda can verişini göz-leriyle görmüştü. Böyle yüce bir sevginin hatırası, onu imanlıları sadık bir çoban gibi kayırmaya itiyordu. Yüceliğin paydaşı: Çok yakında yücelik ışığı parılda-yacak, Mesih ortaya çıkacak ve biz de O’nunla birlikte yücelmiş olarak görüne-ceğiz (Kol.3:4). O gün gelinceye kadar Kurtarıcı’nın şu buyruğu yürürlükte kal-maya devam edecek: “Kuzularımı otlat!.. Koyunlarımı güt!” (Yu.21:15-17).

5:2   İhtiyarlar, inanlılar topluluğunda ruhsal önderliğin yerine getirilebilmesi için Kutsal Ruh tarafından seçilen iman olgunluğuna sahip erkeklerdir. Yeni Antlaşma, topluluk içerisindeki ihtiyarların çokluğunu öngörür. Yani, bir ya da birkaç inanlı topluluğunun sadece tek bir ihtiyarı olmamalı; her inanlı toplulu-ğunda iki ya da daha çok ihtiyar bulunmalıdır (Flp.1:1). İhtiyarlarda aranan ko-şullar için 1.Timoteos 3:1-7 ile Titus 1:6-9’a bakınız. Yeni Antlaşma’nın henüz yazılmadığı ilk kilise döneminde ihtiyarlar; elçiler ya da onların temsilcileri ta-rafından atanırlardı. Ancak yeni bir toplulukta ihtiyarlarda aranan bu koşullara kimlerin sahip olduğunun anlaşılabilmesi için belli bir sürenin geçmesi gerekirdi. Bugün de Mesih inanlıları bu koşullara sahip olan ve ihtiyarlık görevini yerine getirenlerin bu yetkilerini tanımalı ve onlara boyun eğmelidirler.

Tanrı’nın size verdiği sürüyü güdün. Buradaki sürü, Tanrı’nın sürüsüdür. İhtiyarlara da yardımcı çobanlar olarak sürüye hizmet etme yetki ve sorumluluğu verilmiştir. Zorunluymuş gibi değil... gönüllü gözetmenlik yapın.31 Sürüye gözetmenlik yapmak, insanların zorla seçilerek ya da tayin olunarak üstlendikleri bir iş değildir. Sürünün yükünün taşınabilmesi için gerekli olan gücü ve bu işte gerekli yeteneği Kutsal Ruh sağlar. İhtiyarların buna, istekli bir yürekle karşılık vermeleri gerekir. Bu doğrultuda 1.Timoteos 3:1’de şunları okuyoruz: “Bir kim-se gözetmen olmayı gönülden istiyorsa, iyi bir görev arzu etmiş olur.” Tanrı bu yönde inanlıya göksel bir güç ve yetenek vermek istese de, bunun gerçekleşebil-mesi için inanlının da bunu istemesi gerekmektedir.

Para hırsıyla değil, gönül rızasıyla. İnanlılar topluluğunda ihtiyarlık görevini üstlenmek, maddi beklenti nedeniyle olmamalıdır. Konunun yanlış anlaşılmasını istemiyorum. Bu, bir ihtiyarın yerel topluluk tarafından maddi yönden desteklenemeyeceği anlamına gelmez. Nitekim, “tam gün çalışan” ihtiyarların varlığı 1.Timoteos 5:17, 18’de açıkça görülebilir. Burada söylenmek istenen şudur: İmana dayanan hizmet ile ticari düşünceler yan yana gelemez!

5:3   Petrus üçüncü olarak şu konuda teşvik ediyor: Size emanet edilenlere egemenlik taslamadan, sürüye örnek olarak görevinizi yapın. İhtiyarlar top-luluk içerisinde diktatör değil, örnek olmalıdırlar. Sürüyü arkadan kumanda ederek değil, önden giderek gütmelidirler. Sürüye sanki kendilerinin malıymış gibi davranmamalıdırlar. Böyle bir tutum tamamen diktatörlük olur ve Rab’bin sözüne aykırıdır!

Hıristiyanlıktaki yanlış uygulamaların birçoğu, 2 ve 3’üncü ayetlerdeki üç öneriye uyulsaydı hemen ortadan kalkardı. Birincisi, isteksizce görev yapan din adamları ortadan kalkmış olurdu. İkinci olarak, ticarî anlayışla görev yapanların sonu gelmiş olurdu. Üçüncü olarak da kilisedeki resmiyetçiliğin işi bitmiş olurdu.

5:4   İhtiyarlık görevi büyük bir bedensel ve duygusal güç gerektirir. İhtiyarlık görevini üstlenen kişi; başkalarının duygularına ortak olmalı, başkalarına yol göstermeli, öğretmeli, yola getirmeli, azarlamalı ve uyarmalıdır. Bu iş insana zaman zaman boş ve değersiz bir külfet gibi görünürse de, görevini sadakatle yerine getiren ihtiyara özel bir ödül vaat edilmiştir. Baş Çoban göründüğü zaman, yüceliğin solmaz tacına kavuşacaktır. Gerçeği söylemek gerekirse, Kutsal Yazılar’da vaat edilen taçlarla ilgili çok fazla bilgimiz bulunmamaktadır. Bunlardan bazılarını şöyle sıralayabiliriz: Övünme tacı (1Ko.2:19), doğruluk tacı (2Ti.4:8), yaşam tacı (Yak.1:12; Va.2:10); ve yücelik tacı. Bu taçların, Rab’bin ayakları önüne atabileceğimiz gerçek taçlar olup olmadıklarını; Mesih’in ege-menliği döneminde bize verilecek olan sorumlulukların (Luk.19:17-19) sınırla-rını belirtip belirtmediğini ya da bunların sonsuza dek taşıyacağımız imanlı ka-rakterinin görüntüleri olup olmadıklarını tam olarak bilmiyoruz. Ama şunu çok iyi biliyoruz ki, bu taçlar yeryüzünde döktüğümüz gözyaşlarının, çektiğimiz sı-kıntı ve acıların yeterli bir karşılığı olacaktır.

5:5   Yeni iman etmiş olanlar ya da yaşça küçük olanlar ihtiyarlara boyun eğmelidirler. Çünkü gözetmen olan ihtiyarlar, Tanrı işinde yıllar süren tecrübe-lerinden kaynaklanan bir anlayışa sahiptirler. Tanrı sözünü en iyi şekilde bilir ve bunu kendi hayatlarında yaşarlar. Tanrı’nın, sürüsünü gütmeleri için sorumluluk verdiği kişiler bunlardır.

Bütün Mesih inanlıları alçakgönüllülüğü kuşanmalıdırlar. Çünkü bu büyük bir erdemdir. Moffat bunu, “Alçakgönüllülük önlüğünü giyinin” şeklinde ifade ediyor. Önlük, daha çok hizmetkârlara özgü bir giysi olduğundan, bu tanımla-maya çok uygun düşmektedir. Hindistan’da müjdecilik yapmış bir kişi bu durumu şu sözlerle dile getirmektedir: “Ruhsal büyümeyi ifade edecek olsaydım, şu iki sözcüğü seçerdim: ‘Bilmiyorum’ ve ‘Özür dilerim.’ Her iki ifade de derin bir al-çakgönüllülüğün kanıtıdır.” Öyle bir inanlı topluluğu düşünün ki, bütün üyeleri sözünü ettiğimiz bu alçakgönüllülüğe sahip olsunlar; başkalarını kendilerinden üstün görsünler; hizmet konusunda birbirleriyle yarış etsinler. Böyle bir topluluk var mıdır? Neden olmasın? Sizin topluluğunuz da üyelerinin hepsinin alçakgö-nüllü olduğu bir inanlı topluluğu olabilir. Yeter ki gururu ve kendimizi büyük görmeyi bir kenara bırakalım.

Alçakgönüllü olmamız için yalnızca şu söz yeterlidir: Tanrı kibirlilere karşıdır, ama alçakgönüllülere lütfeder (Petrus burada Süleyman’ın Özdeyişleri 3:34’teki sözleri Eski Antlaşma’nın Grekçe çevirisinden almıştır). Düşünün bir kez; Her Şeye Gücü Yeten Tanrı bizim gururumuza karşı duruyor ve bizim bu gururumuzu kırmak istiyor. Ama öte yandan, yine Gücü Her Şeye Yeten Tanrı, kırık ve ezik bir yüreğe dayanamıyor, ona lütfediyor.

5:6   Bu alçakgönüllülük sadece insanlarla olan ilişkilerimizde değil, aynı zamanda Tanrı’yla olan ilişkimizde de gösterilmelidir. Petrus’un yaşadığı dönemde inanlılar çeşitli sıkıntılar çekmekteydiler. Denenmeleri Tanrı’nın isteği değildi, O yalnızca bunlara izin vermişti. Petrus, bu durumda takınılacak en iyi tutumun, bunları Rab’den geliyormuş gibi alçakgönüllülükle kabul etmek olduğunu söylüyor. Rab, halkını koruyacak ve onları uygun zamanda yüceltecektir.

5:7   İnanlılar bütün kaygılarını Rab’be yükleyebilirler. Çünkü Rab onları kayırmaktadır. İnanlı kişi bu eşsiz ayrıcalığa her an sahiptir. Elçi Petrus burada bir kez daha Eski Antlaşma’nın Grekçe çevirisinden (Mez.55:22) bir alıntı yapı-yor.

J. Sidlow Baxter, bu ayette iki tür kayırmadan söz edildiğini belirtmektedir:

“Bütün kaygınızı O’na yükleyin” sözlerinde endişeli bir kayırma; “Çünkü O sizi kayırır” sözlerinde de sevgi dolu bir kayırma vardır. Kurtarıcımız’ın asla son bul-maz sevgi dolu kayırması, bizim bütün endişelerimizin üstündedir.”32

Kaygı ya da endişe gereksiz şeylerdir. Rab bizim için bunları yüklenme konusunda istekli ve güçlüdür. Kaygı şimdiye kadar hiçbir sorunu çözememiştir. Kaygılanmak günahtır. Bir vaizin dediği gibi, “Kaygı, Tanrı’nın bilgeliğini inkâr ettiği için günahtır ve Tanrı’ya bir yerde, ‘Sen ne yaptığını bilmiyorsun’ demektir. Kaygı, Tanrı’nın kayırmadığını söyleyerek O’nun sevgisini kabul etmemektir. Son olarak, Tanrı’ya, ‘Beni kaygılandıran şeyden kurtarmaya gücün yok’ diyerek O’nun gücünü inkâr etmektir.” Üzerinde düşünmeye değer bir söz, ne dersiniz?

5:8   Kaygılanmamıza gerek olmadığı halde, yine de ayık ve uyanık olmamız gerekmektedir. Çünkü İblis denen güçlü bir düşmanımız var. Ayık demek, ciddi bir düşünceye sahip olmak; hayata gerçekçi bir açıdan yaklaşmak; Şeytan’ın hi-leleri konusunda bilinçli olmak demektir. J. Dwight Pentecost şöyle diyor:

Dünyanın yapısı ya da doğasını kavramayan, düşmanımız İblis’in amaç ve saldırıları karşısında kayıtsız kalan bir kişi, neşeli ve gevezelikle geçen bir hayatı şöyle ya da böyle yaşayabilir. Oysa hayata İsa’nın gözleriyle bakmasını bilen kişi, bü-tünüyle yepyeni bir yaklaşıma ve ayık olmakla karakterize edilmiş yepyeni bir görünüme sahip olmalıdır.33

Aynı zamanda kötü olanın, yani İblis’in bütün saldırılarına karşı durabilmek için sürekli uyanık olmak gerekmektedir. Böyle bir uyanıklık, her durumda hazır olmak demektir. Bu ayette düşman, yutacak birini arayarak dolaşan kükreyen bir aslan olarak tanımlanmaktadır. Şeytan çeşitli şekillere girebilir. Bazen bir yılan görünümüne girerek insanları ahlâksal bozulmaya sürüklemek için fırsat kollar. Bazen de kendisini bir ışık meleği şeklinde göstererek insanları ruhsal konularda saptırmaya kalkışır. Şeytan, kükreyen bir aslan olarak, Tanrı’nın halkı olan inanlılara sıkıntı ve baskılar yoluyla zulmetmeye bayılır.

5:9   Dua ve Tanrı sözü aracılığıyla İblis’e karşı direnmeliyiz. Bunu yapabilmek için gerekli güce sahip değiliz; ancak imanda sarsılmadan durarak Rab’be bağlı kaldığımız sürece İblis’e karşı direnebiliriz.

Şeytan’ın hilelerinden birisi de, bizi, çektiğimiz acıların benzersiz olduğuna inandırarak cesaretimizi kırmaktır. Hiç kimsenin bizim kadar sıkıntı çekmediği düşüncesine kapılarak büyük üzüntü duyabiliriz. Oysa Petrus bize, bu acıları dünyanın her yerindeki Mesih inanlısı kardeşlerimizin çektiğini hatırlatıyor.

5:10   Çekilen acılardaki gerçek zafer, Tanrı’yı olayların gerisinde, kendi bü-yük tasarılarını gerçekleştirirken görebilmektir. Geçtiğimiz tecrübeler ne olursa olsun, her şeyden önce Tanrı’nın tüm lütfun kaynağı olduğunu hatırlamamız gerekir. Tanrımız’ın bu güzel sıfatı bize, O’nun bizimle olan ilişkisinin hak ettiklerimize değil, bize olan sevgisine dayandığını hatırlatmaktadır. Ne kadar zor denenmelerden geçersek geçelim, aslında bulunmayı hak ettiğimiz cehennemde olmadığımız için her an Rab’be şükredebiliriz.

Bu ayetteki ikinci büyük teselli ise şöyledir: Rab bizi kendi sonsuz yüceliğine çağırmıştır. Bu gerçeği göz önünde bulundurarak, bu hayatta kısa bir zaman için çektiğimiz acıların ötesine, Kurtarıcımız’la birlikte olup sonsuza dek O’na ben-zer olacağımız zamana bakabiliriz. Bir zamanlar çöp tenekelerine yaraşan bizler, buradan alınarak Tanrı’nın sonsuz yüceliğine çağrıldık.

Bu ayetteki üçüncü teselliye göre, kısa bir süre için acı çekeceğiz. Sonsuz yücelikle karşılaştırıldığında, bu hayatta yaşanan acılar bir an bile sürmemektedir.

Burada bir de teşvik sözü yer almaktadır. Buna göre; Tanrı, çektiğimiz acıları bizi eğitmek ve inanlılara özgü kişiliği bizde biçimlendirmek için kullanmaktadır. O bizi gelecekte süreceğimiz egemenliğe hazırlıyor. Bu eğitim şu açılardan ele alınabilir:

Yetkinlik – Tecrübeler inanlıyı forma sokar; ruhsal olarak olgunlaşabilmesi için sahip olması gereken kişisel özellikleri sağlar.

Pekiştirme – Acılar Mesih inanlılarını olgunlaştırarak tanıklığın en iyi biçimde devam ettirilmesine katkıda bulunur. İnanlı sıkıntı ve baskılarla karşılaştığında gereksinim duyduğu güç kendisine bu şekilde sağlanmış olur. Bu, Rab İsa’nın Petrus’a söylemiş olduğu şu sözle aynı anlamdadır: “...kardeşlerini güçlendir” (Luk.22:32).

Güçlendirme – Acı ve sıkıntılar İblis tarafından inanlıları zayıflatmak için kullanılsa da, ters etki de yapabilmektedir. Acı, inanlıları dayanabilmeleri için daha da güçlendirmektedir.

Temellendirme – Bu sözcük, Grekçe’deki “temel” kavramıyla ilişkili bir sözcüktür. Tanrı her inanlının sağlam bir biçimde Kendi Oğlu’nda ve Kendi söz-lerinde güvenilir, sağlam bir temele sahip olmasını istemektedir. Lacey şöyle yazıyor:

İman hayatının kaçınılmaz acıları, inanlının hayatında daima aynı bereketli sonucu ortaya çıkarır. Bunlar imanı süzecek, karakteri düzene koyacak ve Tanrı halkını güçlendirecek, pekiştirecek ve temellendirecektir.34

5:11   Tanrı’nın, çekmiş olduğumuz acı ve sıkıntıları Kendi yüceliği ve bizim iyiliğimiz için nasıl geçersiz kıldığını göz önünde bulunduran Petrus’un, şu duayı etmesi doğaldır: “Kudret sonsuzlara dek O’nun olsun! Amin.” Yücelik sadece böyle Biri’ne yaraşır; egemenlik sadece böyle Biri’nin ellerinde güvenliktedir!

5:12   Silvanus (Silas adıyla tanınan kişi de olabilir), elçi Petrus’un, kendisine bu mektubu yazdırdığı ve belki de okuyucularına eliyle gönderdiği güvenilir bir kardeş olarak tanıtılıyor. Petrus’un bu mektubu yazmasındaki amaç, dağılmış olan Mesih inanlılarına, sıkı sıkıya sarıldıkları Mesih inancının gerçek iman ya da kendi deyimiyle Tanrı’nın gerçek lütfu olduğu konusunda güvence vermekti. İnanlılar, belki de geçirmiş oldukları büyük sıkıntılar sırasında, Mesih inancını kabul etmekle iyi edip etmediklerini düşünmekle ayartılmış olabilirler. Petrus burada onların doğru yolda olduklarını söylüyor. İnanlılar, Tanrı’nın gerçek lüt-funa kavuşmuşlardı ve bu lütfa sımsıkı sarılmaya gayret göstermeliydiler.

5:13   Sizler gibi seçilmiş olan Babil’deki kilise ve oğlum Markos size se-lam ederler. Aslında burada geçen, “Sizler gibi seçilmiş olan Babil’deki kili-se”nin kimler ya da ne olduğunu kesin bir şekilde açıklamak mümkün değildir. Bu konuda yapılan yorumlardan başlıcalarını şöyle sıralayabiliriz: (1) “Kardeşler” ya da “kardeşlik” (2:17; 5:9). Babil’deki inanlılar topluluğu anlamına gelebilir. (2) Petrus’un karısı. (3) Bölgenin seçkin kadınlarından birisi. Ayrıca, bu ayette geçen Babil’in hangi Babil olduğunu kestirebilmek de mümkün değildir. Ama yine de bazı görüşler vardır: (1) Bir zamanlar birçok Yahudi’nin yaşadığı Mezo-potamya’da Fırat üzerindeki ünlü Babil kenti; (2) Küçük bir olasılıkla, Nil Nehri üzerinde aynı adla bilinen askerî bir kamp; (3) Roma. Vahiy kitabında geçen Babil, genellikle Roma olarak anlaşılmaktadır (Va.17:1-9; 18:10, 21).

Bu ayetle ilgili üçüncü soru da Markos’la ilgilidir. Burada adı geçen Markos, Elçi Petrus’un kendi öz oğlu mu, yoksa İncil’in Markos bölümünü kaleme alan Yuhanna Markos mudur? İkinci olasılık daha kuvvetlidir. Eğer durum böyleyse, oğul sözcüğü bu ayette, Petrus Markos’u Rab’be getirdiği için mi, yoksa bir ih-tiyar ile daha genç bir inanlı arasındaki yakın bir ruhsal bağı belirtmek için mi kullanıldığı konusunda bir karara varmamız gerekecektir. Petrus’un burada oğul^35 derken kullanmış olduğu sözcük, Pavlus’un Timoteos ve Titus’la olan ruhsal ilişkisini anlatırken kullanmış olduğu sözcükten farklıdır ve İncil’in Markos bö-lümünün Petrus’un görgü tanıklığına dayalı olarak yazıldığını belirten düşünceyle uyum içerisindedir.

5:14   Petrus, mektubunu bir sorumluluk ve bir bereket duasıyla kapatıyor. İnanlılara verdiği sorumluluk şudur: Birbirinizi sevgiyle öperek selamlayın. Sevgi, her kültürde ve her dönemde farklı şekillerde gözlemlense de, kardeşlerin birbirlerini sevme sorumluluğu inanlılar topluluğunun en önde gelen ilkesidir.

Bereket duası ise şöyledir: Mesih’e ait olan herkese esenlik olsun. Bu, Mesih’in adı uğruna acı ve sıkıntı çeken kutsallara söylenen bir sözdür. İsa, Kendi kanıyla satın aldığı ve çalkantılı bir toplum içerisinde Kendisi uğruna acı çekmekte olanlara esenlik vaadinde bulunuyor.

Esenlik, eşsiz esenlik...

Ölüm bizi ve esenliğimizi gölgeliyor mu?

O halde İsa’ya bak...

Çünkü O, ölümü ve ölümün gücünü alt etmiştir.

– Edward H. Bickersteth

DİPNOTLAR

1 (1:2) Kutsal kılınmanın daha sonra meydana gelen çeşitli şekilleri vardır. Bir kimse yeniden doğduğunda, “Mesih’te” (İbr.10:10, 14) olduğu için, yani bulunduğu yer ne-deniyle kutsanır. Bu inanlı, iman yaşamı süresince pratik olarak da kutsanacaktır. Diğer bir deyişle, daha çok Mesih’e benzeme, yani Mesih gibi olma aşamasına (1Pe. 1:15) girecektir. Cennete gittiğinde ise kutsanmanın doluluğuna, tamlığına erişecektir, çünkü bir daha hiç günah işlemeyecektir (Kol.1:22). Ayrıca, İbraniler 2:11’deki kut-sanmalarla ilgili açıklamalara da bakınız.

2 (1:8) İncil’in Grekçe metinlerinin çoğunda bu ayetteki “görmemiş” (idontes) kelimesinden çok, “tanımamış” (eidotes) kelimesi geçmektedir. Buna göre, onlar İsa Mesih’i yeryüzünde yaşadığı günlerinde şahsen tanımamışlardı.

3 (1:8) William Lincoln, Lectures on the First and Second Epistles of Peter, s.21

4 (1:12) A.g.e., s.23

5 (1:13) J.H. Jowett, The Redeemed Family of God, s.34

6 (1:17) Lincoln, Lectures, s.30

7 (1:20) A.g.e., s.33

8 (1:21) W.T.P. Wolston, Simon Peter: His Life and Letters, s.270

9 (1:22) NU metni “ruh aracılığıyla” ifadesini içermez.

10 (1:23) F.W. Grant, “1 Peter,” The Numerical Bible, Hebrews to Revelation, s.149.

11 (1:23) NU metni buradaki “sonsuzlarca” sözcüğünü metin dışı bırakmaktadır.

12 (2:2) Bazı İngilizce metinlerde “kurtuluşa kavuşasınız diye” şeklinde geçmektedir. Bu durumda böyle bir ifade, kurtuluş güvencesine bazı şüpheler getirebilir.

13 (2:6) Yeni Antlaşma Grekçe’sinde, lithon (taş) ile akro-goniaion (köşenin baş) kelimeleri birleştirildiğinde “köşenin baş taşı” anlamını vermektedir.

14 (2:7) Buradaki “imansızlar” kelimesi aynı zamanda “itaat etmeyenler” anlamına da gelir. Çünkü İncil’e inanmak, İncil’e itaat etmek anlamına geldiğine göre, bu her ikisindeki anlam hemen hemen aynıdır.

15 (2:12) Türkçe çevirilerde geçen “olumlu, örnek ya da yararlı” kelimelerinin Grekçe orijinali kalos kelimesidir. Anlam olarak “soylu, sevimli ve güzel” demektir. İngiliz-ce’ye Grekçe’deki bu kökten geçen calligrapy kelimesi, güzel yazım demektir ki, bu da Türkçe’ye “hattatlık” olarak çevrilmektedir.

16 (2:12) Charles R. Erdman, The General Epistles, s.66.

17 (2:12) Jowett, Redeemed Family, s.88, 89.

18 (2:13) Leslie T. Lyall, Red Sky at Night, s.81.

19 (2:16) F.B. Meyer, Tried by Fire, s.91.

20 (2:25) Grekçe’deki episkopos sözcüğü Türkçe’ye nazır, gözetmen ya da gözetici olarak çevrilmektedir.

21 (3:2) George Müller’in, editörlüğünü Richard Burson’un yaptığı The World adlı aylık dergide yayınlanan bir yazısından. s.33-35.

22 (3:4) Meyer, Tried, s.117.

23 (3:7) Charles Bigg, A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of St. Peter and Jude (ICC), s.155.

24 (3:8) NU metninde “kibar” (filofrones) yerine “alçakgönüllü” (tapeinofrones) geçer. Her ikisi de metne uyabilecek güzel birer meziyettir.

25 (3:15) Buradaki “Mesih’i Rab olarak yüreklerinizde kutsayın” ifade şekline göre, Yeni Antlaşma’daki Mesih, Eski Antlaşma’da geçen “Orduların Rab’bi” olmaktadır. Grek-çe’deki bazı metinlerde, “Rab’bi Tanrı olarak yüreklerinizde kutsayın” şeklinde geç-mektedir.

26 (4:6) Albert Barnes, Notes on the New Testament: James, Peter, John and Jude, s.191.

27 (4:14) NU metninde 14’üncü ayetin son kısmı yer almaktadır. Grekçe’de, “üzerinde kalmak” ve “yüceltmek” sözcüklerinin her ikisi de (-etai) sonekiyle bittiğinden, bunun yanlışlıkla çıkarılmış olması gayet doğaldır. Buna teknik olarak “homoeoteleuton” (benzer bitim) yoluyla çıkarmak adı verilmektedir.

28 (4:16) F.B. Meyer, Tried by Fire, s.27.

29 (4:16) G. Campbell Morgan, Searching from the Word, s.366.

30 (4:18) Meyer, Tried, s.180-181.

31 (5:2) NU metninde bu sözcük, “gönüllü olarak” yerine “Tanrı’ya göre” diye geçer.

32 (5:7) J. Sidlow Baxter, Awake, My Heart, s.294.

33 (5:8) J. Dwight Pentecost, Your Adversary the Devil, s.94.

34 (5:10) Harry Lacey, God and the Nations, s.92.

35 (5:13) Grekçe’de genel olarak kullanılan sözcük huios’tur. Pavlus’un kullandığı sözcük ise teknon’dur. “Doğmuş olan” ya da “çocuk” anlamına gelir.

BİBLİYOGRAFYA

Barbieri, Louis A. First and Second Peter. Chicago: Moody Press, 1975.

Bigg, Charles. A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of St. Peter and St. Jude (ICC). Edinburgh: T. & T. Clark, 1901.

Grant, F.W., “I and II Peter,” The Numerical Bible, Cilt 7. New York: Loizeaux Bros., 1903.

Ironside, H. A. Notes on James and Peter. New York: Loizeaux Brothers, 1947.

Jowett, J. H. The Redeemed Family of God. Londra: Hodder & Stoughton, n.d.

Lenski, R. C. H. The Interpretation of the Epistles of St. Peter, St. John & St. Jude. Columbus: Wartburg Press, 1945.

Lincoln, William. Lectures on the First and Second Epistles of Peter. Kilmarnock: John Ritchie Publ., n.d.

Meyer, F. B. Tried by Fire. Fort Washington, PA: Christian Literature Crusade, 1983.

Stibbs, Alan M. The First Epistle General of Peter. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1959.

Thomas, W. H. Griffith. The Apostle Peter: His Life and Writings. Grand Rapids: Kregel Publications, 1984.

Westwood, Tom. The Epistles of Peter. Glendale, California: The Bible Treasury Hour, Inc., 1953.

Wolston, W. T. P. Simon Peter: His Life and Letters. Londra: James Nisbet & Co., 1913.

Table of Contents

Start