Pavlus’tan

TITUS’A

MEKTUP

PAVLUS’TAN

TİTUS’A MEKTUP

Giriş

“Bu kısa bir mektup olmasına rağmen Hıristiyan öğretisinin özünü içe-rir ve öylesine ustaca yazılmıştır ki, İsa Mesih inancıyla ilgili gerekli olan bütün bilgi ve yaşamı kapsar.”

– Martin Luther

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Rab’bin yaşlanan bir hizmetkârı tarafından adı sanı bilinmeyen bir adadaki pek tanınmayan genç bir hizmetkâra, on dokuz yüzyıl önce yazılmış ve üç kısa bölümden oluşan bir mektubun, “aydınlanmış” 20.yüzyıl inanlılarına verebileceği ne olabilir ki? Bu mektubun sadece Pavlus’un sözleri olduğu düşünülse bile, ki liberallerin çoğu bunu bile kabul etmez, kilise tarihi meraklıları ya da Hıristi-yanlık üzerinde araştırma yapanlar için büyük bir ilgi kaynağı olabilirdi.

Ancak bu mektup, “Kutsal Ruh’un bize öğüt verdiği sözler”dir ve bu nedenle Hıristiyanlık konusunda hiçbir kitabın bulunamayacağı bir katkıya sahiptir. İhti-yarlar konusunun ele alınışı, 1.Timoteos’taki benzer öğretişi güçlendirip destek-ler. Yapılan tekrar gereğinden fazla olmayıp Kutsal Kitap’taki birçok benzerliği (özellikle de Eski Antlaşma’daki) gösterir. Bu da Tanrı’nın, halkının belirli ilke-leri anlamasını ne kadar çok arzuladığını vurgular.

Titus’ta en çok övülen kısım herhalde 2:11-14 ayetleridir, çünkü bu ayetler lü-tuf öğretisini sevdiren hoş ve dengeli bir tarzla yazılmıştır.

II. KİTABIN YAZARI

Bu konuda “Pastoral Mektuplar” bölümünün giriş kısmına bakınız.

III. TARİH

Benzer temalar ve yazılış tarzından dolayı muhafazâkar yorumcular tarafından Titus’un, 1.Timoteos’la aşağı yukarı aynı zamanlarda veya 1.Timoteos’tan hemen sonra yazılmış olduğuna inanılır. Büyük olasılıkla 2.Timoteos’tan sonra değil, 1 ve 2.Timoteos arasındaki zamanda yazılmıştır. Tam bir tarih vermek mümkün de-ğil, ama büyük bir olasılıkla İ.S. 64 ile 66 yılları arasındadır. Yazıldığı yer de muhtemelen Makedonya’dır.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Diğer iki pastoral mektupla (Pastoral mektuplarla ilgili açıklamaya bakınız) paylaştığı genel temaların yanı sıra Titus bölümü, bir inanlının lütuf öğretisini tan-rısallık ve iyi işlerle nasıl donatması gerektiğine dair kısa bir özet verir. Bugün lü-tuf öğretisinden memnun görünen birçokları, bunu iyi işlerle veya tanrısallıkla bile gösterme konusunda istekli değildirler. Böyle bir tutum yanlış olup gerçek lütfun yanlış algılandığını gösterir.

Pavlus temayı mükemmel bir biçimde özetler: “Bu güvenilir bir sözdür. Tan-rı’ya iman etmiş olanların, kendilerini iyi işlere vermeye özen göstermeleri için bu konularda ısrarlı olmanı istiyorum” (3:8a).

ANA HATLAR

I. SELAMLAMA (1:1-4)

II. TOPLULUKTAKİ İHTİYARLAR (1:5-9)

III. TOPLULUKTAKİ HATA (1:10-16)

IV. TOPLULUKTAKİ UYGULAMA (2:1-15)

V. TOPLULUKTAKİ ÖĞÜT (3:1-11)

VI. SONUÇ (3:12-15)

YORUM

I. SELAMLAMA (1:1-4)

1:1   Pavlus hem Tanrı’nın kulu, hem de İsa Mesih’in elçisidir. Kendisini önce Yüce Efendi’nin bir kölesi, sonra da Yüce Rab’bin bir elçisi olarak tanımlar. Birincisi itaati, ikincisi yetkiyi simgeler. Bireysel bağlılıkla kul, tanrısal atamayla elçi oldu.

Tanrı’nın seçtiği kişilerin iman etmelerine ve Tanrı yoluna uygun gerçeği anlamalarına yardım etmek, elçinin görevinin başında geliyordu. İman etmele-rine yardım etmek demek ya onların Rab İsa’ya iman etmelerinde ya da kurtu-luştan sonra onlara iman yaşamlarında yardımcı olmaktır. Tanrı yoluna uygun olan gerçeği anlamaları ifadesi, ikinci anlamı akla getirir. Elçinin bununla iki te-mel amacı belirtmek istediğini anlarız: 1) Müjdeyi yayma – Tanrı’nın seçtiği ki-şilerin iman etmelerine yardım etme; 2) eğitim – gerçekle ilgili bilgi edinmele-rine yardımcı olma. Bütün uluslara Müjde’yi yayma ve onlara Mesih’in buyur-duğu her şeye uymalarını öğretme, Matta 28:30’daki ayetin bir tekrarıdır. Mazeret göstermeksizin Tanrı’nın seçtiği kişilerin iman etmelerini sağlamak için çağrıl-dığını özellikle belirten elçi, bizi seçim öğretisiyle karşı karşıya bırakır. Kutsal Yazılar’ın çok azı, bu denli yanlış anlaşılmış, bu kadar tartışmaya neden olmuş ve akılları bu kadar zorlamıştır. Kısacası bu ayet, Tanrı’nın, kendi önünde, sevgide kutsal ve kusursuz olmaları için dünyanın kuruluşundan önce onları seçtiğini öğ-retir^1 (Ef.1:4).

Tanrı’nın seçtiği kişilerin iman etmeleri ve gerçeği anlamalarıyla ilgili olarak elçiliğinden söz ettikten sonra Pavlus, bu gerçeğin Tanrı yoluna uygun olduğunu açıklar. Bu, İsa Mesih’e olan imanın gerçek kutsallıkla tutarlı olduğu ve insanları uygulamalı tanrısayarlığa yöneltmede benimsendiği anlamına gelir. İmanda doğ-ruluk, yaşamda saflığı gerektirir.

1:2   Pavlus’un Müjde’yle ilgili görevlendirilmesinin önemli bir özelliği daha vardır. Bunu üçüncü maddede belirtelim: (1) Müjde’yi yayma – Tanrı’nın seçtiği kişilerin iman etmelerine aracı olmak, geçmiş zaman (2) eğitim – gerçekle ilgili bilgilerini geliştirmek, geniş zaman (3) beklenti – sonsuz yaşam umudu, gelecek zaman.

Yeni Antlaşma sonsuz yaşamdan hem şimdi sahip olunan, hem de gelecekteki bir umut olarak söz eder. Umut sözcüğü belirsizliği ima etmez. Mesih’e Kurtarıcı olarak iman ettiğimiz an sonsuz yaşama sahip olup (Yu.5:24) O’nun kurtuluş işinin bütün ayrıcalıklarının mirasçıları oluruz. Ancak sonsuz evimize ulaşıncaya kadar bütün bunların tadını tam olarak çıkartamayacağız. Yüce bedenlerimize sahip olduğumuz ve günah, hastalık, keder, elem ve ölümden sonsuza dek özgür kılındığımız zamanı umut ediyoruz. Gelecekteki sonsuz yaşam umu-dumuz budur (Flp.3:20-21; Tit.3:7). Umut, Tanrı tarafından vaat edildiği için kesindir. Hiçbir şey yalan söylemeyen, aldatılmayan ve aldatmayan Tanrı’nın sözü kadar kesin olamaz. O’nun söylediklerine iman etmenin hiçbir riski yoktur. Aslında hiçbir şey bir yaratığın Yaratıcısına iman etmesinden daha uygun değil-dir.

Tanrı sonsuz yaşamı zamanın başlangıcından önce vaat etti. Bu, iki şekilde anlaşılabilir. İlk olarak Tanrı, zamanın başlangıcından önce Rab İsa’ya iman ede-ceklere sonsuz yaşam vermeye karar verdi ve verdiği karar da vaatle aynıdır. Ya da kurtuluş bereketinin hepsinin Yaratılış 3:15’te geçen Mesih vaadinde bulun-duğu anlamına gelebilir. Bu, çağların açıklanmaya başlamasından önceydi.

1:3   Tanrı, geçmiş zamanlarda karar vermiş olduğu sonsuz yaşamın bu muh-teşem planını uygun zamanda bildirdi. Bunu Eski Antlaşma döneminde tam ola-rak açıklamamıştı. İnanlıların o zaman ölümden sonraki yaşamla ilgili belirsiz fi-kirleri vardı. Ancak Kurtarıcı’nın gelişiyle bu belirsizlik kayboldu. O, “Yaşamı ve ölümsüzlüğü Müjde aracılığıyla ışığa çıkarmıştır” (2Ti.1:10) ve bu Müjde, Pavlus ve diğer elçiler tarafından Kurtarıcımız Tanrı’nın buyruğunun yerine gelme-siyle, yani Son Buyruk’a uymayla yayıldı.

1:4   Mektup Titus’a, Pavlus’un ortak imana göre öz oğluna hitap eder. Peki Titus kimdir?

Titus’un yaşamıyla ilgili az ve dağınık olan bilgileri Pavlus’un üç mektubun-dan alıp bir araya getirmemiz gerekir. Grek olan Titus (Gal.2:3), büyük bir ola-sılıkla Pavlus’un hizmeti aracılığıyla imanda Rab İsa’da yeniden doğdu (Tit. 1:4). O zaman gerçek müjdenin ne olduğuyla ilgili bir savaş vardı. Bir yanda kurtuluşun başka şeylerle değil, sadece iman yoluyla, lütufla olduğunu öğreten Pavlus ve diğerleri vardı. Öte yanda Tanrı’nın Egemenliği’nde birinci sınıf olmak için sünnetin gerekli oluşunda (ki kurallara bağlılıkta) ısrar eden Yahudiliği ya-yanlar vardı. Bu çelişki içinde Titus bir deneyde kullanılan denek oldu. Pavlus ile Barnaba onu, elçiler ve ihtiyarlarla olacak bir toplantı için Yeruşalim’e götürdüler (Gal.2:1). Konseyin kararı şu oldu: Titus gibi diğer uluslardan birinin kurtulmak için Yahudi kanunlarına ve dinsel törenlerine uyma zorunluluğu yoktu (Elç. 15:11). Diğer uluslardan olanların Yahudi olmalarına gerek yoktu. Yahudilerin de diğer uluslardan olmalarına gerek yoktu. Çünkü Yahudiler ve diğer uluslar İsa’ya iman ettikleri zaman yeni bir yaratık oldular.

Bundan sonra Titus, Korint ve Girit’te aksaklıkları saptayıp çözümleyen biri olarak hizmet eden, Pavlus’un en değerli yardımcılarından biri oldu. Elçi onu ön-ce Efes’ten Korint’e gönderdi. Büyük bir olasılıkla öğreti ve ahlâki açıdan meyda-na gelen düzensizlikleri düzeltmek için oraya gönderildi. Titus daha sonra Ma-kedonya’da Pavlus’a katılınca, Korintliler’in, elçi olarak kendilerine verdiği öğüt-lere olumlu bir biçimde karşılık vermiş olduklarını duymak Pavlus’u çok sevin-dirdi (2Ko.2:12-13; 7:5-7; 13 - 16). Pavlus, Titus’u Yeruşalim’deki yoksul kut-sallar için yardım toplaması amacıyla Makedonya’dan yine Korint’e gönderdi (2Ko.8:6,16,17; 12:18). Pavlus onu “paydaşım ve aranızdaki emektaşım” diye ta-nımlar (2Ko.8:23). Pavlus’un Titus’la Girit’te ne zaman buluştuğunu kesin olarak bilmiyoruz; ancak genel olarak bunun, elçinin Roma’daki ilk hapse atılmasından sonra olduğuna inanılır.

Titus’tan en son 2.Timoteos 4:10’da söz edilir. Titus, Pavlus’un ikinci kez hapse atılması sırasında bir süre onunla birlikteydi, ama Pavlus daha sonra onun Dalmaçya’ya (Arnavutluk ve eski Yugoslavya toprakları) gittiğini bildirir. Ayetin genel tonunda Pavlus’un yalnız ve terkedilmiş olduğu hissedilse de, onu oraya kendisi göndermiş de olabilir.

Elçi, Titus’tan ortak imanlarına göre öz oğlu olarak söz eder. Bu, Pavlus’un onun Rab İsa’ya iman edişinde yardımcı olduğu anlamına gelebilir, ancak böyle olmayabilir de. Pavlus Timoteos’a da imanda öz oğlu gibi hitap etti (1Ti.1:2), ki Pavlus ilk kez Timoteos’la karşılaştığında onun zaten inanlı olmuş olması muh-temeldir (Elç.16:1). Öyle ki bu ifade, bu gençlerin Pavlus’unkine benzer ruhsal özellikler gösterdiklerini ve Hıristiyan inancına hizmette bir evlat bağı olduğunu belirtebilir.

Pavlus genç çömezine lütuf, merhamet ve esenlik diler. Bu bağlamda lütuf, yaşam ve hizmet için gerekli tanrısal gücü ifade eder. Merhamet, insanın derin ihtiyaçları için gösterilen şefkattir. Esenlik ise zor durumlara rağmen endişe, pa-nik ve ümitsizlikten özgür kılınmayı belirtir. Bunlar Baba Tanrı’dan ve Kurta-rıcımız Mesih İsa’dan gelir. Baba ve Oğul lütuf, merhamet ve esenliğin kay-nağı olarak birlikte anılırken, Tanrı’nın Ruhu onların birliğine işaret eder.

II. TOPLULUKTAKİ İHTİYARLAR (1:5-9)

1:5   Pavlus Girit’ten ayrıldığında, hâlâ düzene sokulması gereken işler vardı: Susturulması gereken sahte öğretmenler ve topluluklarda kabul edilen ruhsal reh-berliğe büyük bir gereksinim vardı. Pavlus, Titus’u bu konuları halletmesi için orada bıraktı. Hıristiyanlığın Girit’e ilk defa nasıl ulaştığını bilmiyoruz. Pentikost Günü’nde Yeruşalim’de olan Giritliler’in (Elç.2:11) Müjde’ye inanarak geri dön-dükleri ve sonuç olarak da yerel imanlı topluluklarının kurulmuş olması herhalde en iyi tahmin olacaktır.

Pavlus’un Titus’la, Girit’te ne zaman görüştüğü konusunda da pek emin ola-mayız. Mahkûm olarak Roma’ya gidişinde Girit’e uğradığını (Elç.27:12) biliyo-ruz, ancak içinde bulunduğu durum oradaki inanlı topluluklarında etkin olarak gö-rev yapmasına izin veremezdi. Elçilerin İşleri bölümü, Pavlus’un Girit’te bulun-ması konusunda başka bir gönderme yapmadığından, genel olarak ziyaretin Ro-ma’daki ilk mahkûmiyetinden sonra gerçekleşmiş olduğu sanılır. Kutsal Yazılar’ı derinlemesine incelediğimizde, Pavlus’un yazılarındaki bazı referanslardan aşağı-daki gezi ve ziyaret programını çıkarabiliriz.

Pavlus İtalya’dan Asya iline (Türkiye’nin batısı) giderken önce Girit’e uğradı, Titus’u Girit’te bırakarak (Ti.1:5) Asya ilinin başkenti olan Efes’e gitti. Efes’te Timoteos’u, oradaki öğretisel yanlışları düzeltmesi için görevlendirdi (1Ti.1:3-4). Sonra da mahkûmken özgürlüğüne kavuşur kavuşmaz Filipi’yi ziyaret etme iste-ğini gerçekleştirmek için (Flp.1:26), Ege denizinden Makedonya’ya geçti. Son olarak da kışı geçirmeyi planladığı ve Titus’un kendisine katılmasını umduğu Yu-nanistan’ın güneybatısındaki Nikopolis’e gitti (Tit.3:12).

Homes’e göre, onun döneminde Girit’te aşağı yukarı doksan-yüz kent vardı ve öyle görünüyor ki, bunların birçoğunda inanlı toplulukları kurulmuştu. Her birinde, sorumlu ihtiyarların atanması gibi acil bir ihtiyaç vardı.

İHTİYARLAR ÜZERİNE ARASÖZ

Yeni Antlaşma açısından ihtiyarlar, yerel bir toplulukta ruhsal önderlik yapa-bilecek değerde olan olgun imanlılardır. Ruhsal olgunluğa gönderme yapan ihti-yar ismi Grekçe presbuteros sözcüğünden çevrilmiştir. “Piskopos”, “gözetmen” ya da “koruyucu” olarak çevrilen Grekçe episkopos sözcüğü, Tanrı’nın sürüsünün çobanları olarak yaptıkları görevi betimlemede ihtiyarlar için de kullanılır.

“İhtiyar” ve “gözetmen” isminin, aşağıdaki nedenlerle genel olarak aynı kişi-leri belirttiği anlaşılır. Pavlus, Elçilerin İşleri 20:17’de ihtiyarları (presbuteroi) Efes’ten yanına çağırdı; 28.ayette ise onlara gözetmenler (episkopoi) olarak hitap etti. 1.Petrus 5:1-2’de Petrus da aynı terimleri birbirlerinin yerini tutabilecek şe-kilde kullanır. 1.Timoteos 3’teki gözetmenlerin (episkopoi) özellikleriyle Titus 1.bölümdeki ihtiyarların (presbuteroi) özellikleri aslında aynıdır.

Günümüzde “piskopos” bir bölgedeki piskoposluk bölgesini veya birkaç top-luluğu yönlendiren bir piskopos anlamına gelir. Ancak bu sözcük Yeni Antlaş-ma’da hiç de bu anlama gelmez. Kutsal Yazılar’da birkaç inanlılar topluluğunun üzerinde bir gözetmenin olmasından çok, birkaç gözetmenin bir inanlılar toplu-luğunda olmasından söz edilir.

Bir ihtiyar, günümüzde yerel bir toplulukta vaaz, öğretiş ve tapınmayı yönet-mekle sorumlu günümüz kilise önderiyle (çobanla) karıştırılmamalıdır. İnanlılar topluluğunun ilk dönemlerinde böyle bir kişinin olmadığı genel olarak kabul gö-rür. İlk topluluklar kutsallar, gözetmenler ve görevlilerden (Flp.1:1) oluşuyordu. Ruhban sistemi ikinci yüzyıla kadar yoktu.

Yeni Antlaşma’nın bakış açısına göre bir önder (çoban), göğe yükselen İsa Mesih tarafından imanlıları bina etmek için onlara verilen özel armağanlardan biridir (Ef.4:11-12). Önderlerle ihtiyarların yaptıkları iş birçok bakımdan benzer-lik gösterir; Her ikisi de Tanrı’nın sürüsüne bakmak için çağrılmıştır. Ancak bu ikisi görev bakımından hiçbir zaman eşit değildir. Bir önderin yolculuğu içeren bir görevi olması ihtimaline karşın bir ihtiyar genellikle yerel toplulukla bağlan-tılıdır. İhtiyarların görevleri oldukça ayrıntılı bir biçimde verilmiştir:

1. Rab’bin topluluğunu güdüp onlara göz kulak olurlar (Elç.20:28; 1Ti.3:5; 1Pe.5:2).

2. İnanlılar topluluğunu içeriden ve dışarıdan gelebilecek saldırılara karşı korumak için uyanık olurlar (Elç.20:29-31).

3. Egemenlik taslamadan örnek olarak topluluğu yönlendirip yönetirler (1Se. 5:12; 1Ti.5:17; İbr.13:7; 1Pe.5:3).

4. Tanrı sözünü duyururlar, sağlam öğretiyi öğretirler ve karşı çıkanları ikna ederler (1Ti.5:17; Tit.1:9-11).

5. Öğreti ve ahlâki konularda önderlik edip karar verirler (Elç.15:5-6; 16:4).

6. Yaşamlarıyla sürüye (topluluğa) örnek olurlar (İbr.13:7; 1Pe.5:3).

7. Suç işlerken yakalanan inanlıları yumuşak ruhla yola getirmeye çalışırlar (Gal.6:1).

8. Yerel topluluktaki inanlıların canları için hesap verecek kişiler olarak onları korurlar (İbr.13:17).

9. Özellikle hastalık gibi konularda dua etme hizmetini yerine getirirler (Yak. 5:14-15).

10. Yoksul kutsalların bakımıyla ilgilenirler (Elç.11:30).

11. Tanrı’nın göreve çağırdığı kişilere, armağanları doğrultusunda öğüt verirler (1Ti.4:14).

İnanlılar topluluğunun ilk döneminde ihtiyarlar, elçiler ve temsilcileri tarafın-dan atandı (Elç.14:23; Tit.1:5). Ancak bu, elçilerle temsilcilerinin bir kişiyi ihtiyar yapmak gibi bir güçleri olduğu anlamına gelmez. Gözetmen olmak için hem tan-rısal yetki, hem de insani istek olmalıdır. Bir kişiyi yalnızca Kutsal Ruh gözetmen yapabilir (Elç.20:28), ancak o kişi de bu işi arzu etmelidir (1Ti.3:1). Tanrısal ve insansal öğelerden oluşan bu karışımın olması gereklidir.

Elçilerin dönemindeki yerel topluluklar ilk kurulduğunda, bu topluluklarda hiç ihtiyar yoktu; imanlıların tümü çıraktı. Ancak zaman geçtikçe Rab belirli kişileri bu önemli görev için hazırladı. Yeni Antlaşma yazılı olarak daha mevcut olma-dığından imanlılar genel olarak ihtiyarların özelliklerini ve görevlerini bilmiyor-lardı. Bunları bilenler sadece elçilerle yardımcılarıydı. Bu bilgiyle temel olarak ruhsal standartlara sahip olanları seçtiler ve onları açıkça ilan ettiler.

Bugün elimizde Yeni Antlaşma’nın tamamı vardır. İhtiyarın ne anlama geldi-ğini ve ne yapması gerektiğini biliyoruz. Gözetmen olarak etkin biçimde hizmet veren yetkin kişileri gördüğümüz zaman onlara saygı, sevgi gösterir (1Se.5:12) ve onlara bağlı kalırız (İbr.13:17). Asıl nokta, onları seçmemiz sorusundan çok, bu iş için onları Tanrı’nın seçmiş olduğunu görüp kabul etmektir.

İhtiyarlarda aranan özellikler 1.Timoteos 3:1-7’de ve Titus bölümünde listelenmiştir. Bazı kişiler, eğer aranan özellikler bunlarsa, o zaman bu özellikler doğ-rultusunda bugün hiçbir gözetmenin olamayacağını söylerler. Bu düşünceye sahip olanlar, Kutsal Yazılar’ın aslında tam olarak böyle demek istemediğini ima ederler ve böylelikle de ayetlerin yetkisini azaltırlar. Buradaki standartlarda man-tığa aykırı ve anlaşılmayan hiçbir şey yoktur. Kutsal Kitap’ın aşırı derecede idea-list olduğunu düşünürsek, o zaman da bizzat kendi ruhsal durumumuzun aşağı se-viyelerde olduğunu ilan etmiş oluruz.

1:6   İhtiyarlar, eleştirilecek yönü olmayan, yani dürüstlükleri sorgulanmayan kişilerdir. Onlara yöneltilen sahte öğreti ve tutarsız davranma gibi suçlamalar ka-nıtlanamaz. Bu, onların günahsız oldukları anlamına gelmez; küçük hatalar ya-parlarsa da bunu Tanrı’ya itiraf ederek, hata yaptıkları kişiden veya kişilerden özür dileyerek ve mümkünse zararı ödeyerek düzeltmenin çaresini ararlar.

Tek karılı olmaları ise ikinci özelliği oluşturur, ki bu da en az yedi değişik şekilde anlaşılmıştır: (1) bu kişi evli olmalıdır; (2) boşanmış olmamalıdır; (3) bo-şanmadan sonra yeniden evlenmiş olmamalıdır; (4) İlk eşinin ölümünden sonra yeniden evlenmiş olmamalıdır; (5) çok eşli olmamalıdır; (6) cariyeleri ve benzeri durumda eşleri olmamalıdır; (7) sadık bir eş ve ahlâki açıdan iyi bir örnek olmalıdır.

Tek karılı biri olsun ifadesi bu kişinin evli olması ve bu bağlamda da çocuk-larının olması gerektiği anlamına gelir, çünkü aynı ayet çocuklarının imanlı ol-maları gerektiğini belirtir. Bir ihtiyarın ailesinin olması, kesinlikle bir tercih se-bebidir; böylelikle topluluktaki aile sorunlarıyla daha iyi ilgilenebilir. Ancak bu ayetin, evli olmayan birisinin ihtiyar olamayacağı anlamına gelip gelmediği belir-sizdir.

Bu ifade, büyük bir olasılıkla herhangi bir şekilde bu kişinin boşanmamış ol-ması gerektiği anlamına gelmez. Çünkü Kurtarıcı en azından belirli bir durumda boşanmanın mümkün olduğunu öğretti (Mat.5:32; 19:9).2

Boşanmadan sonra (ki burada her durumda) yeniden evlenmenin yasak olduğu şeklinde de ele alınamaz. Örneğin, imanlı olmayan eşin boşadığı masum imanlı yeniden evlenebilir. Böyle bir durumla karşı karşıya kalan imanlı, sorumlu de-ğildir. İlk evliliği boşanmayla biten ve imanlı olmayan ilk eşinin yeniden evlen-mesi sonucu o da yeniden evlenmekte serbesttir.

İlk eşin ölümünden sonra yeniden evlenen bir kişinin ihtiyarlık görevi için uy-gun olamayacağına ilişkin yapılan yorum, 1.Korintliler 7:39’da belirtilen ilkeyle gerçekliğini kaybeder: “Kadın, kocası yaşadıkça kocasına bağlıdır. Kocası ölürse, dilediği kimseyle evlenmekte özgürdür; yeter ki, o kişi Rab’be ait biri olsun.”

Tek karılı biri olsun ifadesi bir ihtiyarın kesinlikle çok eşli ya da metresinin olmaması gerektiğini belirtir. Özet olarak, evlilik yaşamı topluluk için saflığı sim-gelemelidir.

Buna ek olarak çocukları imanlı olmalı, sefahatle suçlanan ya da asi çocuk-lar olmamalı. Birçok kişi çocukları yönlendirmede Kutsal Kitap’ın aileleri so-rumlu tuttuğunu kabul eder (Özd.22:6). Bir aile Tanrı sözüne göre yönetilip eği-tildiğinde, çocuklar genellikle ailelerinin sergilediği iyi örneği izlerler. Bir baba çocuklarının kurtuluşunu belirleyemezse de, Tanrı’nın sözündeki talimatlara uya-rak, disiplini severek ve bizzat kendi yaşamında ikiyüzlülüğe ve tutarsızlığa yer vermeyerek çocuklarının Rab’bi tanıması için uygun yolu hazırlayabilir.

Kutsal Yazılar çocukların savurgan olup aile otoritesine karşı gelmelerinin so-rumluluğunu babada arar. Her şeye göz yumulup keyfi davranmak doğru değildir. Kendi ailesini iyi yönetemeyen bir kişinin kilisede ihtiyar olması da mümkün de-ğildir. Çünkü aynı ilkeler her durumda uygulanır (1Ti.3:5).

Çocukların imanlı olmasıyla ilgili bu özelliğin, çocukların sadece aile denetimi altında evde oldukları sürece mi, yoksa evden ayrıldıkları durumda da ge-çerli olup olmadığına dair bir soru sorulabilir. Biz birinci görüşü benimsiyoruz, ancak çocuğun nihai karakterini belirleyen ilkelerden birinin de evde verilen eği-tim olduğunu anımsıyoruz.

1:7   Gözetmen, Tanrı evinin kâhyasıdır. Gözettiği sadece kendi yerel top-luluğu değildir. Genel olarak Tanrı’nın işleriyle uğraşmak için onanır. Eleştiri-lecek yönünün olmaması gerektiği ikinci kez özellikle belirtilir. Öğreti konu-sunda ve ahlâki açıdan suçlanamayacak biri olmalıdır; kendisiyle ilgili herhangi bir kuşku duyulmamalıdır. Dikbaşlı olmamalıdır. Bir kimse dikbaşlıysa ve ken-disinden farklı olanların haklı olabileceği olasılığını inatla reddederse, sert ve sa-bırsızsa, ruhsal önder olmaya uygun biri değildir. İhtiyar, dediğim dedik bir dik-tatör değil, ortalığı yatıştıran bir kimsedir.

Tez öfkelenen biri olmamalıdır. Çabuk öfkelenen biriyse, bunu dizginleme-yi öğrenmiş olmalıdır. Şarap düşkünü olmamalıdır. Kültürümüzde bunun her-kes tarafından bilinen temel bir konu olduğu ve söz edilmesine bile gerek olma-dığı düşünülebilir. Ancak Kutsal Kitap’ın bütün kültürler için yazılmış olduğunu unutmamalıyız. Şarabın imanlılar tarafından sıradan bir içecek olarak kullanıldığı ülkelerde, şaraba düşkünlük ve genel ahlâka aykırı davranışların olma tehlikesi her zaman için söz konusu olabilir. Buradaki önemli nokta, insanın kendini de-netleme konusunda yetersiz kaldığıdır.

Kutsal Kitap, şarabın normal kullanılışı ile kötüye kullanılışı arasında ayrım yapar. İsa, Kana Köyü’ndeki düğünde suyu şaraba dönüştürdüğünde, şarabın içki olarak aşırılığa kaçmayan kullanılışına izin verildi (Yu.2:1-11). İlaç olarak kul-lanımı da Pavlus tarafından Timoteos’a salık verilir (1Ti.5:23; Özd.31:6).

Şarabın ve sert içkinin kötüye kullanılışı Süleyman’ın Özdeyişleri 20:1 ve 23:29-35’de açıklanır. Kutsal Kitap’ta şarap açıkça yasaklanmazken, içilmemesi gereken zamanlar da olabilir; şarabın içilmesi zayıf bir kardeşin incinmesine ya da sürçmesine neden oluyorsa içilmemelidir (Rom.14:21). Ancak bu, Kuzey Ameri-ka’da çok sayıda imanlının hiç şarap içmemesine neden olmuştur.

Burada vurgulanan konu kilisedeki ihtiyarlara şarap içmenin yasaklanması de-ğil, onların aşırıya kaçıp kötü sonuçlara neden olmamalarıdır. Zorba biri olma-malıdır. Bir ihtiyar kaba güce başvurmamalıdır. İnatçı ve laf anlamayan üyelere saldıran, işgüzar görevlilere rastlamış olabilirsiniz. Bu tip küstahça tavırlar gö-zetmenlere yasaklanmıştır.

Haksız kazanç peşinde koşan, haksız yöntemlere başvurarak zengin olmaya kararlı biri olmamalıdır. Samuel Johnson’un şu sözü gerçeği çok güzel bir bi-çimde yansıtmaktadır: “Servet düşkünlüğü, zalimlik ve merhametsizlik yozlaşmış kişinin son kötülüğüdür.” Bir ihtiyar Pavlus’la birlikte şu sözleri söyleyebilme-lidir: “Ben hiç kimsenin altınına, gümüşüne ya da giysisine göz dikmedim” (Elç. 20:33).

1:8   Gözetmen konuksever olmalıdır. Evi daima gariplere, kişisel sorunları olanlara, umudunu kaybedenlere ve zorluk çekenlere açık olmalıdır. Gözetmen konuğunu Rab’bin kendisini kabul eder gibi kabul etmeli ve onunla hoş bir vakit geçirmelidir.

İyiliksever olmalıdır. Konuşması, davranışları ve arkadaşları onun şüpheli, sorgulanabilir veya yanlış olan her şeyden uzak olduğunu göstermelidir. Sağdu-yulu olmalıdır. Bu, onun akıllı, tedbirli ve kendini denetleyebilen biri olduğunu ifade eder. Ağırbaşlı, kendini denetleyen ve sağduyulu olma düşüncesini içeren aynı sözcük, Titus 2:2,5,6,12’de de kullanılır.

İhtiyar, başkalarıyla ilgilenirken adil şekilde hareket etmelidir; Tanrı’yla iliş-kisinde pak ve kendini denetleyebilen biri olmalıdır. Pavlus bu noktaya Galat-yalılar 5:22-23’de de değinir: “Ruh’un ürünüyse... özdenetimdir.” Bu, kişinin Me-sih’e bağımlı olmasını engelleyen her tutkuyu ve açgözlülüğü kontrol altına al-ması anlamına gelir. Bunu yapabilmek için gerekli güç sadece Kutsal Ruh’tan geldiğine göre, imanlının payına düşen disiplin ve işbirliğidir.

1:9   Gözetmenin imanı güçlü olmalıdır. Rab İsa’nın ve elçilerin Yeni Antlaşma’da söz ettikleri sağlam öğretiye azimle sarılmalıdır. Ancak o zaman kutsal-lara dengeli ve sağlam bir öğreti verebilir ve gerçeğe karşı gelenleri susturabilir.

Bunlar yerel topluluktaki ruhsal önderler için gerekli olan özelliklerdir. Fizik-sel güçlerine, eğitim açısından başarılarına, sosyal konumlarına ya da mesleki yeteneklerine dair hiçbir şeyin söylenmediğine dikkat edilmelidir. Saf ve eği-timsiz olan kambur bir çöpçü, ruhsal özelliklerinden ötürü yetkin bir ihtiyar ola-bilir. Zaman zaman işinde başarılı olan bir kişinin sahip olduğu özelliklerden do-layı inanlılar topluluğunda da önderlik görevi için uygun olacağı belirtilse de bu gerçek değildir.

Göz önünde tutulması gereken önemli bir nokta da şudur: Bir ihtiyarın sorumluluğu konuşmacıları ayarlamak, maddi yardım konularıyla ilgilenmek, binanın tamiratıyla ilgili anlaşmalar yapmak değil, buyrukları, teşvikleri, uyarı ve öğütleriyle topluluğu ruhsal anlamda geliştirmektir.

III. TOPLULUKTAKİ HATA (1:10-16)

1:10   İnanlılar topluluğunun ilk döneminde “Ruh’un özgürlüğü” vardı, yani Kutsal Ruh tarafından yönlendirilen kişiler toplantılarda paylaşımda bulunma öz-gürlüğüne sahiptiler. Pavlus böyle bir “açık” toplantıyı 1.Korintliler 14:26’da be-timler: “Öyleyse ne diyelim, kardeşler? Toplandığınızda her birinizin bir ilahisi, öğretecek bir konusu, bir vahyi, bilmediği dilde söyleyecek bir sözü ya da bir çe-virisi vardır. Her şey topluluğun gelişmesi için olsun.” Tanrı’nın Ruhu topluluğun çeşitli üyeleri aracılığıyla konuşmak için böylesine özgür olduğu zaman, ortaya ideal bir durum çıkar. Ancak insan doğasına bakıldığında, böyle bir özgürlük ne-rede olursa olsun, insanların bunu sahte öğretiyle, gelişmeye engel olan küçük ku-surlar aramayla ya da daldan dala atlayan konuşmalarıyla, Ruh’tan yoksun bir şe-kilde kötüye kullanmak için koşuşturduklarını hemen hemen her zaman görebi-lirsiniz.

Bu, Girit’te bulunan toplulukların da başına gelmişti. Pavlus, suiistimali önlemek ve Ruh’un özgürlüğünü korumak için güçlü bir ruhsal önderliğin olması gerektiğini kavradı. Gerekli özelliklere sahip ihtiyarların atanmasında özen gösterilmesi gerektiğini de kavradı. İşte bu nedenle burada, inanlılar topluluğundaki ihtiyarların atanmasında yapılması gerekli şeyleri tekrarlıyor.

Elçilerin yetkisine karşı çıkan ve öğretilerini yadsıyan birçok asi kişi ortaya çıkmıştı. Bunlar boşboğaz ve aldatıcı kişilerdi. Konuşmaları ruhsal açıdan hiç yarar sağlamadı. Aksine, insanları gerçeklerden mahrum ederek hata yapmalarına neden oldu.

Belli başbelaları da sünnet yanlıları, yani İsa Mesih’e iman ettiklerini söyle-yen, ama yine de imanlıların sünnet olmasında ve törensel yasaya bağlı kalma-sında ısrar eden Yahudi öğretmenlerdi. Bu, Mesih’in işinin her şey için yeterli oluşunun pratik açıdan yadsınmasıydı.

1:11   Böyle kişiler susturulmalıdır. Topluluğun demokratik olmadığını ve ko-nuşma özgürlüğünün bir sınırı olduğunu öğrenmeleri gerekir. Bazı aileleri yık-maktadırlar. Bu, onların perde arkasındaki faaliyetlerini, yani evlere gizlice gidip zararlı öğretilerini yaydıklarını mı gösteriyor? Bu, mezheplerin benimsediği bir yöntemdir (2Ti.3:6). Görevlerini kârlı işleri için paravan olarak kullanarak para peşinde koştular. İnsanlara, yaşamları karanlık ve bozuk bile olsa, dini bir takım amellerle Tanrı’nın beğenisini kazanabileceklerini söyleyerek onların buna inan-malarını sağlamaya çalıştılar. Yaydıkları bu düşünceler, insanın yasaya uyma (şeriatçılık) eğilimlerini tetikledi. Öğretmemeleri gerekenleri öğreterek haksız kazanç elde ettiler.

1:12   Pavlus burada Titus’a ne tür insanlarla uğraştığını anımsatır. Özellikle sahte öğretmenlerle ilgili gözü kara ve sert olduklarına dair yapılan betimleme doğrudur. Bu betimleme genel olarak Giritliler için de geçerlidir. Giritliler’in İ.Ö. 600 yıllarında yaşamış şairane sözcülerinden biri olan Epimenides’in onlarla ilgili şu sözlerine gönderme yapar: “Giritliler hep yalancıdır, azgın canavarlar, tembel oburlardır.” Öyle görünüyor ki, her halkın belirli ulusal özellikleri var-dır, ancak pek azı Giritliler kadar ahlâki bozukluk içindeydi. Sürekli yalan söy-lerlerdi. Kaba ve azgın tutkulara düşkünlük gösteren, vahşi hayvanlar gibiydiler. Çalışmaya karşı alerjileri ve oburluğa karşı bağımlılıkları vardı; hayatlarını ta-pınma yerine gitmeden mutfakta geçirirlerdi!

1:13-14   Elçi, karakter tanımının doğruluğunu onaylar. Titus, hizmetini hiçbir şey vaat etmeyen boş kişilerle sürdürüyordu. Bu kişiler, Tanrı’nın sözünü yaymak isteyen herhangi bir kimseyi caydıracak kadar ümitsiz vakaydılar! Ancak Pavlus onları ne defterden sildi, ne de Titus’a onları bırakması için tavsiyede bulundu. Müjde’de en kötü insanlar için bile umut vardır. Bu nedenle Pavlus, genç çöme-zine, sağlam ya da sağlıklı imana sahip olmaları için onları sert bir şekilde uyarmasını tavsiye eder. Bu kişiler günün birinde sadece örnek imanlı olmakla kalmayıp yerel topluluklarda çok iyi ruhsal ihtiyarlar da olabilirler. Bu bölüm, Müjde uğruna dünyada zorluk çeken yerlerde (nerede zorluk çekilmiyor ki!) ya-şayan imanlılara cesaret veren sözlerle doludur. Asi, boşboğaz ve aldatıcı insan-ların bir gün sevecen, yüreği temiz ve meyve veren kutsallar olabileceği unutul-mamalıdır.

Titus’un, sahte öğretmenleri ciddi bir şekilde azarlaması, onları Yahudi masallarına, gerçeği reddedenlerin buyruklarına kulak vermemeleri konusunda uyarması gerekiyordu. Yahudiliği yayanlar masallardan, temiz ve murdar yiye-ceklerden, belirli günlere dikkat etmekten ve törensel kirlenmeden sakınmayı odak haline getiren kurallardan oluşan bir dünyada yaşadılar. Pavlus’un Kolose-liler 2:23’de yazdığı konu da bununla ilgiliydi: “Kuşkusuz bu kuralların gönüllü tapınma, sözde alçakgönüllülük, bedene eziyet açısından bilgece bir görünüşü vardır; ama benliğin tutkularını denetlemekte hiçbir yararları yoktur.”

1:15   Elçi’nin burada söyledikleri yanlış yorumlara neden olduğu için ayrın-tılı bir açıklama yapılması gerekir. Pavlus şöyle der: “Yüreği temiz olanlar için her şey temizdir, ama yüreği kirli olanlar ve imansızlar için hiçbir şey temiz değildir. Çünkü onların zihinleri de vicdanları da kirlenmiştir.”

Yüreği temiz olanlar için her şey temizdir ifadesini buradaki içeriğin dışında yaşamın tüm alanında mutlak gerçek olarak ele alırsak, büyük bir problemle karşılaşırız! Zihinleri temiz olanlar için bile her şey temiz değildir. Yine de in-sanlar açık saçık dergileri, müstehcen filmleri ve hatta ahlâksızlığı aklamak için

bu ayeti kullandılar. Petrus’un, Kutsal Yazılar’ı çarpıtarak “kendi yıkımlarını ha-zırlıyorlar” diye söz ettiği konu budur (2Pe.3:16).

Bu ayetin günah içeren ve Kutsal Kitap’ta suç olarak görülen şeylerle hiçbir il-gisinin olmadığı kesinlikle anlaşılmalıdır. Bu özdeyiş içeriğinin ışığında anlaşıl-malıdır. Pavlus kesin hatları olan ahlâki konulardan ve doğal olarak yanlış veya doğru olan şeylerden söz etmemektedir. Burada, yasaya göre yaşayan bir Yahu-di’nin kirlenmesine neden olacak şeylerin, lütfa göre yaşayan bir imanlı için ta-mamen uygun şeyler olduğunu tartışmaktadır. En belirgin örnek domuz etinin yenmesi örneğidir. Eski Antlaşma’da Tanrı’nın halkının domuz eti yemesi ya-saklanmıştı, ama Rab İsa, insanın dışında olup içine giren hiçbir şeyin onu kir-letmeyeceğini söylediği zaman bunu tamamen değiştirdi (Mar.7:15). Bunu söy-leyerek bütün yiyeceklerin temiz olduğunu bildirdi (Mar.7:19). Pavlus, “Yiyecek bizi Tanrı’ya yaklaştırmaz. Yemezsek bir kaybımız olmaz, yersek de bir kazan-cımız olmaz” (1Ko.8:8) dediğinde bu gerçeği tekrar etti. “Yüreği temiz olanlar için her şey temizdir” derken, yeniden doğan imanlı için bütün yiyeceklerin te-miz olduğunu, ama yüreği kirli olanlar ve imansızlar için hiçbir şeyin temiz olmadığını ifade eder. İnsanı kirleten yedikleri değil, yüreğinden çıkandır (Mar. 7:20-23). Bir insanın yüreği temiz değilse, Rab İsa’ya iman etmiyorsa, onun için hiçbir şey temiz değildir. Museviliğe ait yemek kurallarına dikkat etmesinin ona bir faydası olmaz. Her şeyden önce değişmesi ve kurtuluşu, dinsel törenlere ve kurallara uyarak kazanmaya çalışmaktan çok, onun karşılıksız bir armağan ol-duğunu kabul etmesi gerekir. Yüreği kirli olan kişinin hem zihni, hem de vicdanı kirlenmiştir. Böyle bir kişi, dışsal etkene dayalı bir kirlilik değil, içten oluşan bir kirlilik sonucu doğru yoldan ayrılmıştır.

1:16   Pavlus, sahte öğretmenlerden, yani Yahudiliği yayanlardan söz ederken, onların Tanrı’yı tanıdıklarını ileri sürdüklerini, ama eylemleriyle O’nu yad-sıdıklarını söyler. İsa Mesih imanlıları gibi görünürler, ama yaptıkları söyledik-lerine uymaz. Elçi, onları azarlarken ayrıntıya girip onları söz dinlemeyen, hiç-bir iyi işe yaramayan iğrenç kişiler olmakla suçlar. Kişisel davranışları iğrençti. Tanrı ve insanlar için yaptıkları iyi işlere gelince, bu işlerin hiçbir değeri yoktu. Pavlus, Mesih inancı sevgisi sınırları içinde, başkaları hakkında da böylesine sert bir dille konuştu mu? Bunun yanıtı vurgu dolu bir “evet”tir! Sevgi, asla günahı gizlemez. Bu kişiler Müjde’yi çarpıtıyor, Rab İsa’nın kişiliğine ve yaptığı işe say-gısızlık ediyor ve insanları aldatıyorlardı. Böyle sahtekârlara göz yummak gü-nahtır.

IV. TOPLULUKTAKİ UYGULAMA (2:1-15)

2:1   Kutsal Kitap sahte öğretmenlerden hiç de hoş bir şekilde söz etmez. On-lar, davranışlarıyla Kutsal Kitap’taki gerçekleri inkâr ettiler. Kutsallıktan söz edip de yalan söyleyenler tarafından Hıristiyan tanıklığına verilen zararı kim karşıla-yabilir? Sağlam öğretiye uygun olanı öğretme görevi Titus’a (ve Rab’bin tüm gerçek hizmetkârlarına) verildi. Titus, Tanrı’nın halkının dudaklarından dökülen sözlerle yaşamları arasındaki boşluğu kapatmalıydı. Aslında mektuptaki temel dü-şünceyi bu oluşturur: İyi işlerdeki sağlam öğretinin sürekli uygulaması. Bundan sonraki ayetler bu iyi işlerin neler olması gerektiğine dair pratik örnekler verir.

2:2   İlk önce yaşlı erkeklerden söz edilir. Bunlar daha önce söz ettiğimiz ki-lisedeki görevli ihtiyarlar değil, fiziksel olarak yaşlı ve olgun kişilerdir. Bu kişiler ölçülü olmalıdırlar. Ölçülü olmaları, öncelikle şarap kullanımında aşırıya kaç-mamalarını ve tüm davranışlarına dikkat etmelerini gerektirir. Ağırbaşlı olmalı-dırlar, ama bu çok sıkıcı olmak demek değildir! Başkalarının zaten yeteri kadar sorunu var. Yaşlı erkekler sağduyulu, yani dengeli, akıllı ve imanda sağlam ol-malıdırlar. Yaş insanları bazen katılaştırıp şüpheci kılar. İmanda sağlam olanlar minnettar, iyimser ve arkadaş canlısı olurlar. Sevgide sağlam olmalıdırlar. Sevgi ben-merkezli değildir; başkalarını düşünür ve vererek kendini gösterir. Sabırda etkin olmalıdırlar. Bulundukları yaş itibarıyla bazı şeyleri kabul etmeleri zor da olsa, kendi zayıflıkları ve yetersizlikleri vardır. Sabırlı olanlar, zorluklar karşı-sında metanetli davranırlar.

2:3   Yaşlı kadınlar da saygın bir yaşam sürmelidirler. Düşüncelerini önem-siz konular üzerine yoğunlaştırmamalıdırlar! Aynı zamanda iftiracı da olmama-ları gerekir. Pavlus burada Grekçe Şeytan anlamına gelen bir sözcük (diabolos) kullanır. Bu uygun bir sözcüktür, çünkü dedikodu, kaynağı ve niteliği itibarıyla şeytanidir. Şaraba tutsak olmamalıdırlar. Aslında hiçbir yiyecek, içecek ve ilacın tutsağı olmamalıdırlar. Yaşlı kadınlar, toplulukta vaaz etme, öğretme görevlerine atanmamış olmalarına karşın evde öğretmek için görevlendirilirler. Böyle bir gö-revin büyüklüğünü kim ölçebilir?

2:4-5   Yaşlı bir kadın özellikle genç kadınları eğitmelidir. Kutsal Kitap’ı yıl-larca okuması ve deneyimleri, yaşama yeni başlayanlara çok değerli öğütler ver-mesini sağlar. Yoksa her yeni kuşak geçmişin hatalarını tekrarlayarak zor yoldan öğrenmek zorunda kalır. Burada yaşlı kadınlara öğretme sorumluluğu verildi-ğinden, akıllı bir genç, kendisinden daha yaşlı olan imanlıların dostluğunu kazanır ve onlardan öğüt ister.

Genç bir kadına kocasını sevmesi öğretilmelidir. Ancak bu, kocasını işe giderken öpmesinden daha çok şeyi içerir. Ona geçekten saygı duyduğunu birçok şekilde gösterebilir: Evde onun önderliğini tanıma, önemli kararları ondan ayrı vermeme, kendi görünüşüne dikkat etme, maddi olanakları içinde yaşama, hemen itiraf etme, sevecenlikle bağışlama, iletişim hatlarını daima açık tutma, başkala-rının yanında eşini eleştirerek yüzleşmekten sakınma, işler kötü gittiğinde destek olma gibi.

Genç kadınlara çocuklarını sevme konusunda da öğüt verilmelidir: Çocuklarına kitap okuma, onlarla birlikte dua etme, okuldan veya oyundan döndüklerinde evde olma, onları adil ve kararlı bir biçimde disiplin etme ve dünyasal etkenlerden uzak tutup çocuğu Rab’bin hizmetkârı olarak yetiştirmek bunların arasında sayılabilir.

Genç kadınlara sağduyulu olmaları öğretilmelidir. Bu, onların imanlılar ola-rak kendileri için uygun olanı anlayıp yanlış yola sapmamaları anlamına gelir. Kocalarına bağlı, düşünce, söz veya eylemlerinde temiz olmayan şeylerden sa-kınıp temiz yürekli ve iyi birer ev kadını olmalıdırlar. Tanrı’yı yüceltmek için hizmet ettiklerini kavramalıdırlar. Yaşlı kadınlar, iyi birer ev hanımı ve anne ol-maları için genç kadınları teşvik ederek onlara, bu şekilde Rab’be hizmet etmenin ne kadar büyük bir onur olduğunu öğretmelidirler. Genç kadınlar hayata dair her konuda –konukseverlik, sevecenlik, cömertlik– bilgilendirilmeli ve bencil olma-maları konusunda sık sık öğüt verilmelidir. Kocalarına bağımlı olmalıdırlar; kocalarını evin başı olarak tanımalıdırlar. Bir kadın kocasından daha yetenekli ve becerikli olsa bile, onu yönetmekten çok evdeki önderlik görevinde ve yerel top-luluktaki hizmetinde daha etkin olması için kocasına yardım etmeli ve onu yü-reklendirmelidir. Gereksiz yere çok konuşma alışkanlığını yenmeye çalışıp ko-casını övmelidir. Bütün bunlar Tanrı sözünün kötülenmesine fırsat vermemek için yapılmalıdır. Pavlus, bu mektupta, Tanrı’nın halkının tutarsız davranışları ne-deniyle O’nun davasına getirdiği lekenin farkındadır.

2:6   Pavlus, Titus’u genç kadınlara öğüt vermesi için zorlamadı. Uygunluk açısından bu görev yaşlı kadınlara bırakılır. Ancak Titus’a genç erkekleri özellik-le sağduyulu olmaya özendirmesi tavsiye edilir. Bu, gençlik döneminin coşkun ve delidolu zamanları için uygun bir tavsiyedir. Gençler, yaşamın her alanında öl-çülü ve dengeli olmayı öğrenmelidirler.

2:7-8   Pavlus burada Titus’a da özel bir öğüt verir. İnanlı topluluklarında gö-revlendirilen biri olarak Titus’un iyi olanı yapmaya özen göstermesi gerekir. Öğ-retişiyle davranışları arasında yakın bir paralellik olmalıdır. Öğretişi dürüst, ağırbaşlı ve kınanmayacak nitelikte olmalıdır. Dürüstlük, öğretişin kutsallara emanet edilen imanla uyuşması gerektiğini ifade eder. Pavlus, ağırbaşlı sözcüğüyle öğretişin ciddi ve sağlam olması gerektiğini dile getirir.

Kimsenin kınayamayacağı doğru sözler, sapkın öğretişlerden, geçici heves-lerden, kabalıktan ve benzer şeylerden uzak olmalıdır. Bunun sonucu olarak, bu tür öğretişe karşı gelenler de, imanlılar hakkında söyleyecek olumsuz sözler bu-lamazlar.

2:9-10   Burada, kölelerle ilgili özel buyruklar verilir. Kutsal Kitap tarafından onaylanmayan birçok şeyin kitapta yer aldığını unutmamalıyız. Örneğin, Eski Antlaşma birçok kişinin çok eşli bir yaşam sürdüğünden söz eder, ama buna rağ-men çok eşlilik hiçbir zaman Tanrı’nın onayladığı bir şey değildi. Tanrı, köleliğin haksızlığını ve zulmünü asla onaylamadı; kölelerin efendileri yargı gününde bun-dan sorumlu tutulacaktır. Aynı zamanda Yeni Antlaşma köleliğin bir devrimle güç kullanılarak yıkılmasını da savunmaz. Aksine, köleliğin kötüye kullanılışını Müjde’nin gücüyle kınar ve kaldırır. Tarih, Tanrı’nın sözünün yayılıp öğretildiği her yerde kölelikle ilgili kötülüklerin ortadan kalktığını gösterir. Ancak köleliğin olduğu yerde bulunan bir köle, İsa Mesih inancının bereketlerinden yoksun kal-maz. Mesih’in değiştiren gücünün bir tanığı olabilir ve Kurtarıcımız Tanrı’yla ilgili öğretişi duyurabilir. Yeni Antlaşma’da kölelere ayrılan yer, ulusların yöne-ticilerine ayrılandan çok daha fazladır! Bu, onların Tanrı’nın Egemenliği’nde ne kadar önemli oldukları konusunda bir ipucu olabilir. İmanlı köleler, Rab’be itaat etmenin mümkün olmadığı durumlar dışında efendilerine bağımlı olmalıdırlar. Rab’be itaat etmeleri engellenmek istendiğinde, bunu reddedip sonuçlarına sabırla katlanmalıdırlar. Efendilerini hoşnut etmek için ellerinden gelen her şeyi yap-malıdırlar. Bütün bu hizmet Mesih’e yapılır gibi yapıldığında, O’nun tarafından ödüllendirilecektir. Ters cevap vermemeli ve saygısız olamamalıdırlar. Hıristi-yanlığın ilk zamanlarında birçok köle, efendisini Rab İsa’ya yöneltme ayrıcalığını tatmıştır, çünkü imansız kölelerle kendi aralarındaki fark göze çok çarpıyordu.

En önemli farklılıklardan biri, imanlıların diğer kölelerin yakayı ele verdikleri günaha yenilmemeleriydi, ki bu da hırsızlıktır. İsa Mesih inancının ahlâkı, on-ların dürüst olmasını gerektirir. İmanlı kölelerin satış fiyatlarının yüksek olması şaşırtıcı değil mi? Tam olarak güvenilir olmalıydılar ve böylece yaşamlarının ve hizmetlerinin her alanında Kurtarıcımız Tanrı’yla ilgili öğretiyi her yönden çe-kici kılabilirlerdi. İmanlı köleler için geçerli olanlar bugün de çalışanlar için ge-çerlidir.

2:11   Bundan sonraki dört ayet kurtuluşumuzun güzel bir süsünü oluşturur. Ama bu edebi değere hayran olurken bunu, geçtiği konu ve bölümden ayırmamalıyız. Pavlus, Tanrı’nın ailesinin her bir üyesinin tutarlı davranışlar içinde ol-masını öğütlemektedir. Burada kurtuluşumuzun en büyük amaçlarından birinin karışıklıktan uzak kutsal bir yaşam sürmemiz olduğunu gösterir.

Çünkü Tanrı’nın... lütfu ortaya çıkmıştır. Tanrı’nın lütfu, Rab İsa Mesih dünyamıza geldiği ve özellikle de bizim günahlarımız için çarmıhta öldüğü zaman ortaya çıktı. Rab İsa, bütün insanların kurtuluşu için ortaya çıktı. Yaptığı iş herkesin kurtuluşu için yeterlidir. Gerçek bir af ve bağışlama herkese sunulur, ama sadece O’nu Rab ve Kurtarıcı olarak kabul edenler kurtulur. Burada ya da Kutsal Kitap’ın başka bir yerinde sonunda herkesin kurtulacağına dair bir ima yoktur. Evrensel kurtuluş İblis’in bir yalanıdır.

2:12   Bizi kurtaran lütufla bizi kutsallık okulunda eğiten lütuf aynı lütuftur. O okulda, yapmaktan vazgeçmeyi öğrenmemiz gereken şeyler vardır. Birincisi din-sizlik anlamına gelen tanrısızlıktır. İkincisi dünyasal arzulardır: Bu, yalnızca cinsel günahları değil, zenginlik, güç, zevk, şöhret ve temelde dünyasal olan her-hangi bir şeye duyulan arzuyu ve şehveti içerir.

Aynı zamanda lütuf, başkalarına karşı sağduyulu, doğru ve Tanrı’nın huzurunun ışığında Tanrı yoluna yaraşır bir yaşam sürebilmemiz için bizi eğitir. Her şeyin yok olduğu bu dünyada bizi ifade edebilecek olan faziletler bunlardır. Yaşadığımız dünya son durak olan evimiz değil, uzun ve çetin bir yolculuğun ol-duğu yerdir.

2:13   Dünyada yabancılar olarak yaşarken ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesi, bize muhteşem bir umut ve ilham verir. Bununla, Mesih’in inanlılar topluluğunu havada karşılamak üzere bulutlar içinde alı-nıp götüreceği zamanı mı anlamamız gerekir? (1Se.4:13-18). Yoksa bu, Mesih’in egemen olmak için dünyaya gelişine mi ya da dünyaya görkemle gelip düşmanla-rını alt ederek egemenliğini kurduğu zamana mı gönderme yapıyor? (Va.19:11-16).

Temel olarak Pavlus’un birinci seçenekten, yani Mesih’in gelini için, inanlılar topluluğu için gelişinden söz ettiğine inanıyoruz. Ancak O’nun gelişi ister Damat

ister Kral olarak olsun, önemli olan imanlının buna hazırlıklı olup onun yücelik içinde gelişini beklemesidir.

2:14   Rab İsa’nın geri gelişini beklerken, O’nun ilk gelişinin ve kendini feda edişinin asıl amacını asla unutmamalıyız. O, sadece bizi günahın suçundan ve ce-zasından kurtarmak için değil, bizi her suçtan kurtarmak için kendini feda etti. Günahın cezası ertelenmiş, ama yaşamlarımızda egemenliği yerleşmemiş olsaydı, bu yarım kalmış bir kurtuluş olurdu.

Kendisini, kendisine ait özel bir halkı arındırmak için de feda etti. 1611 tarihli King James^3, buna “tuhaf bir halk” der. İsa Mesih’in istediği gibi olmasa da yine de özel bir halkız! İsa Mesih, tuhaf ve anlaşılmaz bir halk olmamız için değil, O’na ait bir halk olmamız için canını verdi. İyilik etmekte gayretli olabilelim diye kendini bizim için feda etti. O’nun adı ve yüceliği için iyilik etmekte gayretli olmalıyız. Sporcuların, politikacıların ve işadamlarının gayretini gözümüzün önüne getirdiğimizde iyilik etmek için kıskançlığa kapılıp onlardan esin almalıyız.

2:15   Bunlar Titus’un öğretmesi için görevlendirildiği konulardır; ki bunlar daha önceki ayetlerde söz edilen ve özellikle Kurtarıcı’nın tutkusunu belirten şey-lerdir. Titus, Tanrı’ya yaraşır bir yaşam yaşamaları için kutsalları isteklendirmeli ya da teşvik etmeli ve bu öğretişe yaşamları ya da sözleriyle karşı çıkanları da ik-na etmeliydi. Zorlayıcı bir görevi yerine getirirken mahcup olmamalıydı, çünkü bu görevi Kutsal Ruh’un cesareti ve yetkisiyle yapacaktı. Hiç kimse seni kü-çümsemesin. Titus’un gençliğinden, başka uluslardan olmasından veya herhangi bir yetersizliğinden dolayı karamsarlığa kapılmasına gerek yoktu. Tanrı’nın sö-zünü konuşuyordu ve bu da zaten gerekli farklılığı yaratıyordu.

V. TOPLULUKTAKİ ÖĞÜT (3:1-11)

3:1   Titus’un Girit’teki topluluklarda bulunan imanlılara, başlarında bulunan yönetime karşı olan sorumluluklarını anımsatması da gerekiyordu. Hıristiyanlık, yönetimlerin Tanrı’dan geldiği yaklaşımı içindedir (Rom.13:1). Bir yönetim Hı-ristiyan olmayabilir, hatta Hıristiyanlığa karşı olabilir, ancak herhangi bir yönetim hiçbir yönetimin olmamasından daha iyidir. Yönetim boşluğu anarşi yaratır ve halk da uzun bir süre anarşiyle yaşayamaz. Bir yönetici Tanrı’yı kişisel olarak ta-nımasa bile, resmi konumunda “Rab’bin atadığı” kişidir ve saygı görmelidir. İmanlılar yöneticilerle yönetimlere boyun eğmelidir. Ancak yönetim Tanrı’nın onadığı alanı bırakır ve imanlının Tanrı’ya karşı gelmesini buyurursa, o zaman imanlı Elçilerin İşleri 5:29’daki ilkeyle bunu reddetmelidir: “İnsanlardan çok, Tanrı’nın sözünü dinlemek gerek.” Cezalandırılırsa, yumuşak başlılıkla cezaya dayanmalıdır. Yönetime karşı yapılan bir isyana katılmamalı ya da yıkılması için şiddete başvurmamalıdır.

İMANLI VE BU DÜNYA ÜZERİNE ARASÖZ

İmanlılar trafik kuralları dahil olmak üzere yasalara uymalı ve vergilerini ver-melidirler. Genel olarak yasalara uyan saygın vatandaşlar olmalıdırlar. Bununla birlikte sorumlulukları açısından imanlıların farklı düşündüğü üç alan vardır. Bunlar oy verme, seçilme ve savaşa gitme konularıdır. İlk iki konu için Kutsal Kitap’ta verilmiş olan buyruklar oldukça aydınlatıcıdır:

1. İmanlılar dünyada yaşayıp da dünyadan olmayanlardır (Yu.17:14-16).

2. Dünyanın sistemi kötü olanın elindedir ve Tanrı tarafından yargılanmaktadır (1Yu.5:19b; 2:17; Yu.12:31).

3. İmanlının görevi dünyayı geliştirmek değil, insanların kurtulduklarını gör-mektir.

4. İmanlı, kaçınılmaz olarak dünyadaki bir ülkenin vatandaşıyken, asıl vatan-daşlığı göklerdedir, öyle ki kendini burada bir yabancı ve konuk olarak görmelidir (Flp.3:20; 1Pe.2:11).

5. Görevde olan bir asker günlük yaşamın işlerine karışmamalı, yoksa kendisini askerliğe çağıranı hoşnut edemez (2Ti.2:4).

6. Rab İsa şöyle der: “Benim krallığım bu dünyadan değildir” (Yu.18:36). O’nun elçileri olarak bu gerçeği dünyada temsil etmeliyiz.

7. Politika, doğası gereği bozulmaya eğilimlidir. İmanlıların kendilerini haksızlıktan uzak tutmaları gerekir (2Ko.6:17-18).

8. Oy verme konusunda, bir imanlı genel olarak dürüstlüğüyle tanınan birine oy verebilir. Ancak Tanrı’nın isteğini nasıl anlayacağımız ve nasıl itaat edeceği-miz konusu sorulması gereken ayrı bir sorudur?

Diğer soru ise bir imanlının savaşa çağrıldığında gidip gitmemesiyle ilgilidir. Yaygın olan iki görüşün de ileri sürdüğü savlar dikkate değerdir; ancak bana göre denge, katılmaya karşı yönde ağır basar. (1) Rabbimiz şöyle demiştir: “Krallığım bu dünyadan olsaydı, yandaşlarım, Yahudi yetkililere teslim edilmemem için sa-vaşırlardı” (Yu.18:36). (2) Ayrıca, “Kılıç çekenlerin hepsi kılıçla ölecek” demiştir (Mat.26:52). (3) İnsan yaşamına son verme düşüncesi, “Düşmanlarınızı sevin” (Mat.5:44) diyenin öğretisine karşıdır.

Silah taşımaya karşı olanlar, askerliklerini geri hizmetlerde yapabilecekleri bir ülkede yaşıyorlarsa, bunun için minnettarlık duyabilirler.

Öte yandan birçok imanlı kişi, savaşta şerefle görev almıştır. Yeni Antlaşma-daki yüzbaşılardan (örneğin; Kornelius ve Yulius) olumlu olarak söz edilmiştir. Ayrıca imanlı yaşamını örneklemek için askeri yaşamdan da örnekler kullanılır (Ef.6:10-17). Eğer askerlik yapmak yanlış olsaydı, Pavlus’un bize “İsa Mesih’in iyi askerleri” olmamızı söylemesini anlamak zor olurdu. Kişi hangi görüşe sahip olursa olsun, karşı görüşü savunanları yargılamamalı veya suçlamamalıdır. Fark-lı görüşlere yer verilmelidir.

İmanlının bunlara ek olarak yapması gereken başka bir konu da iyi olan her şeyi yapmaya hazır olmasıdır. Bütün meslekler saygın değildir: Modern reklamcılıkta çok şey yalanlar üzerine kuruludur ve bazı reklamlar insanın ruhsal, zihinsel ve fiziksel sağlığına zarar veren ürünleri satmak için yapılmaktadır. Bu işlerden, belirli bir vicdan muhakemesinin sonunda kaçınılmalıdır.

3:2   Bir imanlı hiç kimseyi kötülememelidir. Kutsal Kitap yönetici konumunda olan birini kötülemeyi de yasaklar (Çık.22:28; Elç.23:5); bu, bütün iman-lıların siyasi bir kampanyada veya sıkıntı ve elem zamanında anımsaması gere-ken bir buyruktur. Ancak buradaki uyarı, herkesi alay, iftira, aşağılama veya sözel kötülükten korumak için daha geniş kapsamlı tutulmuştur. Bazı durumlarda iman-lılar kimseyi kötülemeyin diyen bu küçük kurala uysalardı, çok büyük sıkıntı-lardan kaçınabilirlerdi!

Uysal olup kavgadan uzak durmalıyız. Bir kavganın olması için iki kişinin ol-ması gerekir. Birisi, Dr. Ironside’la vaaz ettiği önemli olmayan bir konuda kavga etmeye çalışınca, o da, şöyle der: “Peki, kardeşim. Cennete gidince birimiz hatalı olacak ve belki de o hatalı olan ben olacağım.” Böyle bir ruh bütün tartışmalara nokta koyar.

Yumuşak davranmalıyız, bu özelliği Rab İsa’yı düşünmeden uygulamak mümkün değildir. Yumuşak; uysal ve yatıştırıcı anlamına gelir. Bizim de herkese her zaman yumuşak davranmamız gerekir. Herkese saygı ve nezaket göster-meliyiz. Saygı ve nezaketin Hıristiyan erdemlerinden biri olarak öğretilmesi önemlidir. Bunun anlamı temelde başkalarını alçakgönüllülükle düşünme, onları ön plana koyma ve sevecen şeyler söyleyip yapmadır. Nezaket, başkalarına ken-dinden önce hizmet etme, yardım edilecek durumlarda hemen yardım etme ve gösterilen iyiliği takdir edip bunu hemen ifade etmektir. Asla kaba, bayağı veya terbiyesiz değildir.

3:3   Elçi bir kere daha ahlâki tarafı ağır basan bir bölümde, kurtuluşumuz üze-rine klasik bir öğretiye, yani kurtuluş hedefini vurgulayan iyi işlerin olduğu bir yaşama vurgu yapar. Bu düşüncenin akışı şöyledir: (1) Kurtuluştan önceki duru-mumuz, 3.ayet; (2) kurtuluşumuzun temeli, 4-7.ayetler; (3) kurtuluşun pratik so-nucu, 8.ayet. Tanrı’nın Rab İsa’yı kabul etmemizden önce bizimle ilgili düşün-cesinin pek de olumlu olmadığını görüyoruz. Bütün cevapları bildiğimizi söy-lerken aslında ruhsal geçekleri anlamaktan yoksun ve seçimlerimizle davranışla-rımızda akıllı olmayan, anlayışsız kişilerdik. Tanrı’ya, diğer yöneticilere ve belki de ailemize itaat etmeyen söz dinlemez kişilerdik. Şeytan ve kendi yanlış yargı-larımız tarafından aldatılan, doğru yolu bir türlü bulamayan kolay aldanan kişi-lerdik. Türlü arzulara, zevklere ve kötü düşüncelere köle olan ve her türlü gü-nahı işleyen kişilerdik. Kötülük ve kıskançlık içinde bir yaşam sürüyorduk. Sevecenlikten uzak, bencil, mutsuz bir yaşam sürerken başkalarını da mutsuz edi-yorduk. Nefret edilen ve birbirimizden nefret eden kişilerdik. Kavga eden komşularla, çekişen iş arkadaşlarıyla, birbirinin boğazına sarılan rakiplerle ve düşmanlık duygusuyla dolup taşan ailelerle sürülen bir yaşam ne kadar da tat-sızdır!

3:4   İnsanın doğru yoldan ayrılışının bu iç karartıcı resmi, Kutsal Yazılar’da son derece önemli olan ama bağlacıyla kesilir. İnsanı bulunduğu bu kötü durum-dan kurtarmak için muhteşem bir biçimde tam zamanında araya giren bu bağlaç için ne kadar teşekkür etsek azdır! Birisi bunlara, insanı cehenneme götüren yolu kapayan Tanrı’nın tümsekleri adını vermiştir.

Ama Kurtarıcımız Tanrı iyiliğini ve insana olan sevgisini açıkça göstere-rek bizi kurtardı. Bu, Rab İsa’nın aşağı yukarı iki bin yıl önce gelmesiyle ger-çekleşti. Başka bir deyişle, kurtulduğumuz zaman Tanrı’nın sevgisi ve iyiliği ken-dini gösterdi. İnsana olan sevgi sözü için kullanılan Grekçe sözcük philan-thropy’dir; sevgi, sevecenlik ve merhamet düşüncelerini içinde barındırır. Kur-tarıcımız Tanrı unvanı Baba Tanrı’yı belirtir; Kurtarıcımız ise Oğlu’nu dün-yaya, günaha karşılık kurbanımız olarak göndermiş olmasındandır. Rab İsa da Kurtarıcımız Tanrı olarak nitelendirilir (2:13), çünkü bağışlanmamız için ge-rekli cezayı O ödemiştir.

3:5   Bizi geçmişteki, şimdiki ve gelecekteki suçlarımız ve günahlarımızın ce-zasından kurtardı. Kurtarıcı öldüğünde bütün bunlar gelecekteydi ve O’nun ölümü hepsini kapsadı. Ancak Müjde’nin en basit ve açık olan gerçeğini insanın kabul etmesi çok zordur. Bu gerçek, kurtuluşun iyi işlere bağlı olmamasıdır. Bir kimse iyi bir imanlı yaşamı sürerek imanlı olamaz. Cennete gidenler iyi insanlar değillerdir. Kutsal Kitap insanın kurtuluşu kazanamayacağını söyler (Ef.2:9; Rom.3:20; 4:4-5; 9:16; 11:6; Gal.2:16; 3:11). İnsan kendisini iyi işlerle kurta-ramaz; Tanrı’nın gözünde bütün iyi işleri kirli esvap gibidir (Yşa.64:6). Kendi-sinde imanlı bir yaşamı sürdürmek için hiçbir güç olmadığı gibi, basit bir man-tıkla imanlı yaşamı yaşayarak da İsa Mesih inanlısı olamaz. Cennete gidenler iyi olanlar değil, Tanrı’nın lütfuyla kurtulmuş olan günahkârlardır!

İyi işler kurtuluşu kazandırmaz; ancak kurtuluşun sonucudurlar. Gerçek kur-tuluşun olduğu yerde iyi işler de olur. Bu nedenle, Tanrı’nın bizi doğrulukla yap-tığımız işlerden dolayı değil, kendi merhametiyle kurtardığını okuruz. Kurtuluş, adalet değil, merhamettir. Adalet, hak edilmiş cezanın yerine getirilmesini talep eder; merhamet ise cezayı önleyen doğru yolu sağlar.

Tanrı bizi yeniden doğuş yıkamasıyla kurtardı. Mesih’te olmak, yeni yaratık olmak demektir (2Ko.5:17). Bu, yeniden doğuş yıkamasıyla ifadesinde vurgula-nır. Rab İsa öğrencilerinin ayaklarını yıkarken yeniden doğuş yıkamasının bir kez, ama kirden ötürü temizlenmenin birçok kez gerekli olduğunu öğrettiği zaman da aynı yıkanma ifadesini kullanmıştır (Yu.13:10). Yeniden doğuş yıkamasının vaf-tiz olmayla bir ilgisi yoktur. Bedenin suyla yıkanması ya da Tanrı’nın sözüyle ah-lâki olarak yıkanmanın bir simgesi değildir; aksine Mesih’le birlikte ölmek üzere gömülmeyi ifade eder (Rom.6:4).

Yeniden doğuşumuzdan Kutsal Ruh’un yenilemesi olarak da söz edilir. Tan-rı’nın Ruh’u muhteşem bir değişim yaratır; bunu eski adama yeni giysiler giydi-rerek değil, yeni adama yeni giysilerle giydirerek yapar! Kutsal Ruh, yeniden doğuşta Temsilci, Tanrı’nın sözü ise vasıtadır.

3:6   Tanrı Kutsal Ruh’u üzerimize bol bol döktü. Yeniden doğduğu andan itibaren her imanlının içinde Kutsal Ruh vardır. Belirtilen yenilenmeyi sağlamak için Ruh yeterlidir. Ruh, Kurtarıcımız Rab İsa Mesih aracılığıyla verilir. Ya-kup’un oğullarına Firavun’un sarayının bolluğu Yusuf aracılığıyla açıldığı gibi, Tanrı’nın bereketleri de bize Rab İsa aracılığıyla gelir.

Kurtuluşumuzla ilintili olarak Üçlü Birlik’in üç kişiliğinden de söz edilir: Ba-ba Tanrı (4. ayet), Kutsal Ruh (5. ayet) ve Oğul Tanrı (6. ayet).

3:7   Yeniden doğduğumuzda, O’nun lütfuyla aklanmış olarak umut için-de sonsuz yaşamın mirasçıları oluruz. İsa Mesih’e iman aracılığıyla kurtuldu-ğumuzda, Tanrı, bizi şaşırtıcı bir lütuf eylemiyle doğru sayar. Biz de Tanrı’nın kendisini sevenler için hazırlamış olduğu her şeye mirasçı oluruz. Mesih’le bir-likte ve O’nun gibi olmak da dahil olmak üzere her şey, sonsuzluk umudumuz olur.

3:8   Pavlus, “Bu güvenilir bir sözdür” derken, bundan bir önceki bölümü mü, yoksa ayetin tamamını mı anlamamız gerekiyor? Savının güvenilir olması, böylesine büyük bir kurtuluşla çok şeyden kurtulmuş olmamız ve bu yüce çağrıya yaraşır bir şekilde yaşamamız gerektiğinden kaynaklanıyor gibi görünüyor.

Titus’un Girit’teki görevi sırasında bu konularda (1-7.ayetlerde incelenmiştir) ısrar etmesi gerekiyordu; öyle ki imanlılar kendilerini iyi işlere vermeye özen göstersinler. İyi işler ifadesi şerefli meslekler anlamına geliyor olmasına karşın, daha geniş anlamda iyi işler, genel olarak ‘doğru olan’ anlamındadır. Kişinin dav-ranışlarının inancıyla tutarlılık göstermesini isteyen öğreti mükemmel ve yarar-lıdır. Bütün öğretilerin kişisel ve pratik açıdan yaşamımıza uyarlanabilir olması gerekir.

3:9   Tanrı’nın hizmetkârı olarak görevimizi yaparken, tabii ki uzak durmamız gereken tuzaklar hep olacaktır. Pavlus’un zamanında temiz ve temiz olmayan yiyecekler, Şabat Günü kuralları ve kutsal günlerde gereken şeylerin yerine geti-rilmesi gibi akılsızca tartışmalar vardı. İnsan ve melekle ilgili soyağacı üzerinde didişmeler oluyordu. Kutsal Yasa’nın farklı yorumlarının yol açtığı karışık kurallarla ilgili çekişmeler vardı. Pavlus, bu yararsız ve boş şeylerden bıkmıştı.

Günümüzde Rab’bin hizmetkârlarının aşağıdaki konulardan sakınmak için Pavlus’un tavsiyesine ciddiyetle sarılmalarında fayda vardır:

Ruhsal gerçeklerden çok idari işlerle uğraşma! Kutsal Kitap’ın çok önemli so-rularıymış gibi, örneğin Rab’bin Sofrası için mayalı şarap mı yoksa üzüm suyu mu, mayalı mı yoksa mayasız ekmek mi, ortak bir kâse mi yoksa bireysel kâseler mi kullanılacak gibi eski tartışmalara girme!

Gerçeğin bir tarafı üzerinde yoğunlaşıp diğer şeyleri göz ardı etme. Kutsal Ki-tap’ı anlamsız hale gelecek derecede simgesel bir dille yorumlama.

Kimsenin ruhsal yaşamına bir şey katmayacak ufak tefek tanrıbilimsel nokta-larla uğraşma. Tanrı sözünü bir yana bırakıp kimseyle hararetli tartışmalara girme.

Dünya mahvolurken, değerli zamanı bu gibi şeylerle geçirmek ne büyük bir trajedi!

3:10   Böyle küçük ayrıntılar üzerinde yoğunlaşan kişi bölücü, yani hizipçidir.4 Genellikle diline doladığı tek bir şey vardır ve ölünceye kadar da bunu anlatır durur. Olumsuz görüşe sahip bir zümreyi etrafına toplayıp diğerlerini uzak-laştırır. Saplantı haline gelmiş dinbilimsel görüşlerini bırakmaktansa, bir toplu-luğu bölmeyi tercih eder. Hiçbir topluluk böyle saçmalıklara göz yummamalıdır. Bir veya iki uyarıdan sonra bölücülüğünden vazgeçmezse, topluluktan uzaklaş-tırılmalı, hatta diğer imanlılar da onunla sosyal ilişkilerini kesmelidirler. Öyle ki, bu dışlanma onu tövbe noktasına ve Tanrı’nın sözünü daha dengeli bir biçimde anlama durumuna getirebilsin.

3:11   Böyle birinin topluluğa ciddi bir zarar veremeyeceği düşünülür kaygı-sıyla elçi, onun sapmış olduğundan, günah işlediğinden ve kendi kendini mahkûm ettiğinden söz eder. Davranışı, iman yaşamının bir çeşidini değil, sap-mışlığı gösterir. Bu tür kişiler bir tarikat ya da grup kurarak günah işlerler. Ken-di kendilerini mahkûm ederler, çünkü sorumlu imanlılar tarafından uyarıldıktan sonra bile inatla kötülüklerine sarılırlar.

VI. SONUÇ (3:12-15)

3:12   Mektup birkaç kısa buyrukla biter. Pavlus, Titus’un yükünü hafifletmek için Artemas’ı ya da Tihikos’u Girit’e göndermeyi tasarladı. Daha önce Tihi-kos’un adını duymuş (Elç.20:4; Ef.6:21; Kol.4:7), ancak Artemas’la karşılaş-mamıştık. 2.Timoteos 4:12’den anlaşılan şudur: Tihikos Girit yerine Efes’e gön-derildi; böylece Artemas Girit’e gönderilmiş olabilir. O oraya varır varmaz, Ti-tus’un, Pavlus’un kışı geçirmeye karar verdiği Nikopolis’e gitmesi gerekti. O günlerde Nikopolis diye adlandırılan en az birkaç kent vardı, ancak yorumcuların çoğu Titus’un Yunanistan’ın batısındaki Epirus’a gittiğine inanır.

3:13   Titus’un ziyaretçileri olacaktı; hukukçu Zenas ve Apollos. Belki de Pavlus’un mektubunu Titus’a getirenler onlardı. O zamanlar iki çeşit hukukçu vardı; dini yasaları yorumlayan yazıcılar ve medeni hukukla uğraşan avukatlar. Zenas’ın hangi sınıfa ait olduğuna karar vermek de bize düşer: Musa’nın Yasası ile ilgili bitmez tükenmez kavgaları (ayet 9) yatıştırmada Titus’a yardım etmek için çağrılmış olabileceğini düşünerek birincisine ait olduğunu sanıyorum. Apol-los’un adı Yeni Antlaşma’da, Elçilerin İşleri 18:24-28 ve 1.Korintliler bölümünde geçer. Bu iki yerde geçen belki de aynı kişidir. Pavlus, Titus’a bu iki kişiyi yolcu etmesini söylediğinde, Girit’teki ziyaretlerinde onlara konukseverlik göstermesini ve yolculukları için gerekli olan her şeyin olmasına dikkat etmesini ister.

3:14   Titus’un diğer imanlılara da (bizimkiler) konukseverlik göstermeyi, hastalara ve kederli olanlara bakmayı ve gereksinimi olanlara cömert olmayı öğretmesi gerekiyordu. Sadece kendi gereksinimlerini ve eksiklerini karşılamak için değil, ihtiyacı olanlarla paylaşmak için de para kazanmalıydılar (Ef.4:28b). Bu, onları bencillikten ve ürün vermeyen boş bir yaşam sürmekten kurtarır.

3:15   Kapanış selamlarının basmakalıp ve önemsiz olduğu düşünülmemelidir. İmanlıların sayıca az olduğu, hor görüldüğü ve elem çektiği ülkelerde, böyle sözler sevgi, dostluk ve cesaretlendirme açısından büyük önem taşır. Elçinin ya-nında olanların hepsi Titus’a selam gönderdi. Pavlus da Titus’un, orada kendisini seven imanlılara selam söylemesini istedi. Pavlus, mektubu yaşamında çok önem-li yeri olan bir konuyla, yani Rab’bin lütfuyla bitirir:

Tanrı’nın lütfu hepinizle birlikte olsun. Amin.

DİPNOTLAR

1 (1:1) Seçilmişlik kavramı için Efesliler 1 ve Romalılar 9’uncu bölüme bakınız.

2 (1:6) Birçok kişi boşanmanın olabileceğine, ama inanlılar topluluğundaki ihtiyarın boşanmış olmaması gerektiğine inanır.

3 (2:14) Bu sözcük, anlamı biraz değiştiği için günümüzde bize biraz garip gelebilir. İngilizce KJV çevirisinde geçen bu sözcüğün anlamındaki değişikliğin nedeni, dört yüz yıl boyunca İngilizce’de meydana gelen değişikliklerdir.

4 (3:10) Hizipçi sözcüğü, bölücü anlamına gelen Grekçe bir sözcüktür. İnanlılar toplu-luğunu bölen kişi genellikle sahte öğretiş verir; bu sonradan gelişen hairetikos söz-cüğünün ta kendisidir.

BİBLİYOGRAFYA

1.Timoteos bölümünün sonundaki Bibliyografya’ya bakınız.

Table of Contents

Start