Pavlus’tan

SELANIKLILER’E

İKINCI MEKTUP

PAVLUS’TAN SELANİKLİLER’E

İKİNCİ MEKTUP

Giriş

“İlk mektubunda da olduğu gibi elçi, yapılan hatalardan ötürü hemen saldırıya geçmeyip kutsalların yüreklerini her yönden öyle bir şekilde hazırlıyor ki, bir hata olduğunda gerçeğe tutunabilsinler. Tanrısal lütuf ve bilgelik de bu şekilde işler; tek bir hata ile uğraşmak yerine yüreğin düzeltilmesi amaçlanır.”

– William Kelly

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Bu küçük mektupta bulunan önemli gerçekler hem pratik, hem de öğretiseldir. Pavlus Selanikliler’in, ikinci geliş ve günahlı insanın geleceği ile ilgili anlayış-larını geliştirir ve yanlışlarını düzeltir. Mesih’in ikinci gelişini bir bahane olarak kullanıp çalışmayanlara da sağlam öğütler verir; çalışmayan yemek de yemesin!

II. KİTABIN YAZARI

2.Selanikliler bölümü için olan dışsal kanıt, 1.Selanikliler bölümündekinden bile daha güçlüdür. Bu yalnız Polikarp, İgnatius ve Justin tarafından belirtilmekle kalmamış, (Marcion’un önsözünde ve Muratoryan kanonunda da bulunur) İre-naeus da 2.Selanikliler bölümünün adını vererek alıntı yapmıştır.

Mektup çok kısa olduğundan 1.Selanikliler kadar içsel kanıta sahip olmasa da, bu mektupla çok iyi bir uyum içinde olduğundan, çok az kişi bunu Pavlus’un yaz-dığından kuşku duyar.

III. TARİH

2.Selanikliler, 1.Selanikliler’de iyi anlaşılamamış yerleri açıklamak ve sorun-ları aydınlatmak amacıyla yazılmıştı. İki mektubun yazıldığı tarihler arasındaki geçen süre herhalde birkaç hafta ya da aydır. Pavlus, Silvanus ve Timoteos’la halen daha birlikteydi (1:1) ve beraber oldukları yer de Korint’ti (Elç.18:1-5). Do-layısıyla mektubun yazılış tarihi 50’lerin başı (50-51 yılları) olması gerekir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Birincisinden çok kısa bir süre sonra yazılmış olsa da, bu mektubun yazılması için üç temel neden söz konusuydu. İmanlılar zulüm görüyordu, dolayısıyla teşvik edilmeye gereksinimleri vardı (1’inci bölüm). Rab’bin günü konusunda yanlış yönlendirildiklerinden aydınlatılmaları gerekiyordu (2’nci bölüm). Bazıları da, “Nasılsa Rab gelecek” deyip boş geziyorlardı ve uyarılmaları gerekiyordu (3’üncü bölüm).

İmanlılar o günlerde, Rab’bin gününün gelmiş olduğunu düşünüp korkuyorlardı. Pavlus’un, o günün gelmiş olduğunu öğrettiği dedikoduları da korkularını artırıyordu. Bu nedenle elçi, ilk olarak önceki bilgileri düzene koyuyor.

Rab’bin günü ile Rab’bin ikinci gelişinin aynı şey olmadığı açıkça bellidir. İmanlılar Rab’bin gününün ilk evresi olan büyük sıkıntı döneminde olduklarını düşünüp korkuyorlardı.

Pavlus, Rab’bin ikinci gelişinden önce görülmesi gereken olaylarla ilgili her-hangi bir öğretişte bulunmamıştı. Şimdi ise Rab’bin günü başlamadan önce; bü-yük oranda bir sapkınlık olacağını, engellerin kaldırılıp yasa tanımaz adamın or-taya çıkacağını öğretiyor.

Bu mektubu daha iyi anlamak için bilmemiz gereken, Mesih’in ikinci gelişi, Rab’bin günü ve Mesih’in egemenlik sürmeye gelişi olaylarının birbirinden farklı olduğudur. Rab’bin günü 1.Selanikliler 5:2’de açıklanmıştı. Mesih’in Kilise’yi göğe alışı ve dünyayı yargılamaya gelişi arasındaki fark konusunda 2.Selanikliler 1:7’deki arasöze bakılabilir.

ANA HATLAR

I. SELAMLAMA (1:1-2)

II. PAVLUS VE SELANİKLİLER (1:3-12)

A. Pavlus’un Şükran Borcu (1:3-5)

B. Tanrı’nın Adil Yargısı (1:6-10)

C. Pavlus’un İmanlılar İçin Duası (1:11-12)

III. RAB’BİN GÜNÜ KONUSU (2:1-12)

A. Sarsılmamaya İlişkin Çağrı 2:1-2)

B. Yasa Tanımaz Adam (2:3-12)

IV. ŞÜKRAN VE DUA (2:13-17)

A. Pavlus’un İmanlıların Kurtuluşuna Şükretmesi (2:13-14)

B. Pavlus’un İmanlıları Yüreklendiren Duası (2:15-17)

V. PRATİK ÖĞÜTLER (3:1-15)

A. Karşılıklı Dua (3:1-5)

B. Öğretiye Başkaldıranlar (3:6-15)

VI. KUTSAMA VE SELAMLAMA (3:16-18)

YORUM

I. SELAMLAMA (1:1-2)

1:1   Pavlus bu mektubu Korint’ten yazdığında, Silvanus ve Timoteos onunla birlikteydi. Mektubun Selanik’teki kiliseye hitaben yazılmış olması, onun hem coğrafi hem de insani niteliklerini açıklar. Babamız Tanrı ifadesi ise, o toplulu-ğun puta tapan bir topluluktan farklı olduğunu belirtir. Ve Rab İsa Mesih’e ait cümlesi de onun Mesih inanlısı bir topluluk olduğunu gösterir.1

1:2   Elçi, imanlılar için şöhret, şans ya da zevk dolu bir yaşam dilemiyor, lütuf ve esenlik diliyor. Lütuf, Tanrı’nın isteği doğrultusunda olan her şeyi mümkün kılar, esenlik ise her tür durumda sükunet içinde kalabilmemizi sağlar. Bir insan kendisi ve başkaları için daha ne isteyebilir ki?

Lütuf ve esenlik Baba Tanrı’dan ve Rab İsa Mesih’ten gelir. Lütuf esen-likten önce gelir. Tanrı’nın esenliğine kavuşabilmemiz için önce O’nun lütfunu bilmeliyiz. Pavlus’un bu bereketlerin kaynakları olarak Baba Tanrı ve Rab İsa Mesih demesi, Baba ve Oğul’un eşitliğini akla getirir.

II. PAVLUS VE SELANİKLİLER (1:3-12)

A. Pavlus’un Şükran Borcu (1:3-5)

1:3   Mektup imanlılar için sunulan şükranlarla başlıyor. Bu mektubu okurken, Mesih’in ruhsal çocuklarından ötürü sevinen, O’nun gerçek hizmetçisinin kalp atışlarını duyar gibi oluruz. Ona göre şükretmek sürekli bir eylemdi ve imanlıların imanı ve sevgisi göz önüne alındığında da yerinde bir davranıştı. İmanları hızla gelişiyor ve her biri, diğer insanlara gitgide artan bir sevgi gösteriyordu. Bu, el-çinin dualarına bir yanıttı (1Se.3:10-12).

Sıraya dikkat edin: İlk olarak iman, ardından sevgi. C.H. Mackintosh şöyle di-yor: “İman bizi Tanrı’nın sonsuz sevgi kaynağıyla birleştiriyor ve bunun zorunlu sonucu da, yüreklerimiz O’na ait olan her şeye karşı sevgiyle dolar.”

1:4   İmanlıların ruhsal yönde gelişmeleri, Pavlus ve arkadaşlarının onları Tanrı’nın öteki kiliselerine övmelerine yol açtı. Zulüm gördükleri halde iman-dan sapmadılar ve sarsılmadılar. Burada geçen sabır sözcüğü, dayanıklılık ve azim anlamlarına gelmektedir.

1:5   Zulüm ve sıkıntılar karşısında cesurca dayanmaları, Tanrı’nın adil yar-gısının bir belirtisiydi. Tanrı onları destekliyor, güçlendiriyor ve teşvik ediyordu. Eğer O’nun tanrısal gücünden beslenmemiş olsalardı, Mesih için çektikleri acılar karşısında bu sabrı ve imanı gösteremezlerdi.

Bu üstün dayanıklılıkları onların Tanrı’nın Egemenliği’ne layık olduklarının kanıtıydı. Bu egemenliğe girmelerinde kişisel çabalarının bir rolü yoktu, çünkü yalnızca Mesih’in yaptığı iş aracılığıyla oraya girebiliriz. Ancak bu egemenlik için acı çekenlerin, gelecek olan o günde, O’nunla birlikte egemenlik sürecekle-rini de anlıyoruz (Rom.8:17; 2Ti.2:12).

E.W.Rogers, “Tanrı’nın Egemenliği’ne layık sayılacaksınız” ifadesiyle ilgili şunları yazıyor:

Bu, insanın sorumluluğuyla ilgilidir. Tanrısal yücelik açısından, yalnızca Mesih’in ölümü ve dirilişi sayesinde ışıkta yaşayan kutsalların mirasına ortak olmaya uygun kılındık. Kurtuluşumuzdan önce ya da sonradan sahip olduğumuz herhangi bir şeyle değil, yalnızca sevgili Oğul sayesinde lütuf bulduk. Ancak Tanrı, ço-cuklarının ahlâki faziletlerini geliştirmek için, onların zulüm ve sıkıntılardan geç-melerine izin veriyor ki, bu egemenliği “hak etmiş yurttaşlar” olabilsinler.

Elçilerin bazıları İsa’nın adı uğruna sıkıntı çekmeye layık görüldüklerinden ötürü seviniyorlardı. Pavlus Selanikliler için dua ederken onların Tanrı tarafından, aldıkları çağrıya layık sayılmalarını diliyordu. Elbette bunun Mesih’in yaptığı işe bir şey eklemekle ilgili bir yönü yoktu. İmanlıyı Tanrı’nın Egemenliği’ndeki ko-numuna layık kılan çarmıhtır. Ancak sıkıntıdayken gösterilen sabır ve iman, o ki-şinin buna ahlâki yönden de layık olduğunu gösterir. Dünyadaki kulüplerde, ku-lübün adını kirleten üyelere zaman zaman rastlanır. Pavlus imanlıların arasında bu tür durumların görülmemesi için dua ediyordu.2

B. Tanrı’nın Adil Yargısı (1:6-10)

1:6   Tanrı’nın adaleti iki şekilde kendini gösterir; zulmedenin cezalandırılma-sı ve zulüm görenin rahata kavuşturulması.

Williams şöyle der:

Tanrı’nın, imanlıların zulüm görmesine ve zulmedenlere bunu yapması için izin vermesinde iki amaç vardır: İlki, kendi halkının, egemenliği için uygun olup olmadığını sınamak (5’inci ayet), ikincisi de zulmedenlerin yargılanmayı hak ettik-lerini göstermektir.3

1:7   Tanrı, hem imanlılara düşmanlık edenlere hak ettikleri cezaları verecek, hem de O’nun uğruna sıkıntı çekenleri rahatlatacaktır.

Yedinci ayetten, acı çekmekte olan imanlıların, Mesih ateş alevleri içinde gök-ten geri gelene dek, rahat yüzü görmeyecekleri sonucuna varmamalıyız. Bir iman-lı ölünce rahata kavuşur. Yaşamakta olan imanlılar ise Mesih’in ikinci gelişinde sıkıntılarından kurtulacaklardır. Bu ayetin anlamı şudur; Rab düşmanlarını yar-gıladığı zaman dünya, imanlıların rahatta olduklarını görecek.

Tanrı’nın adil yargısı, Rab İsa ateş alevleri içinde güçlü melekleriyle gökten gelip göründüğü zaman olacak. Tanrı’ya inanmayanların cezalandırılması ve imanlıların rahata kavuşması da o zaman olacak. Burada Mesih’in gelişinin hangi aşamasından söz ediliyor? Elbette ki, üçüncü aşamasından, yani gelişinin açıklandığı, kutsallarıyla birlikte yeryüzüne dönüşünden söz edilmektedir.

MESİH’İN İKİNCİ GELİŞİ VE AÇIKLANIŞI ÜZERİNE ARASÖZ

Birisi çıkıp, “Mesih’in Kilise’yi göğe almaya gelişi ve açıklanışının farklı olaylar olduğunu nereden biliyorsun?” diye sorabilir. Kutsal Kitap’ta bu iki olayın farklı olduğu aşağıdaki ayetlerde belirtilmiştir:

Kilise’yi Almaya Gelişi                                         Açıklanışı

1. Mesih havada olacak (1Se.4:17).

1. Yeryüzüne gelecek (Zek.14:4).

2. Kendine iman etmiş olanlar için ge-liyor (1Se.4:16-17).

2. Kutsallarıyla geliyor (1Se.3:13; Yah.14).

3. Kilise’yi almaya geliş Eski Antlaşma zamanında bilinmeyen bir sırdır (1Ko.15:51).

3. Açıklanış sır değil,

Eski Antlaşmadaki birçok peygamberliğin konusudur (Mez.72; Yşa:11; Zek.14).

4. Mesih’in kutsalları için gelişini haber veren kutsal işaretlerden söz edilmez.

4. Onun kutsalları ile gelişi gökteki bazı işaretlerle haber verilecek (Mat.24:29-30).

5. Kilise’yi almaya geliş Mesih’in günü ile özdeşleştirilir (1Ko.1:8; 2Ko.1:14; Flp.1:6-10).

5. Açıklanış Rab’bin günü ile özdeş-leştirilir (2Se.2:1-12).

6. Kilise’yi almaya gelişin bir bereketle-me zamanı olduğu belirtilir (1Se.4:18).

6. Açıklanışta asıl vurgulanan yargı-dır (2Se.2:8-12).

7. Kilise’yi almaya geliş bir göz kırpması kadar bir sürede gerçekleşecek (1Ko.15:52). Yani bu olayın insanlar tarafından pek fark edilmeyeceğini çağrıştırır.

7. Açıklanışı tüm dünya görecek (Mat.24:27; Va.1:7).

8. Kilise’yi almaya geliş öncelikle imanlılar topluluğunu ilgilendirecek (Yu.14:1-4; 1Ko.15:51-58; 1Se.4:13-18).

8. Açıklanış önce İsrail’i sonra da tüm diğer ulusları ilgilendirecek (Mat.24:1; 25:46).

9. Mesih parlak sabah yıldızı olarak gelecek (Va.22:16).

9. Kanatlarında şifa olan salah güneşi olarak gelecek (Mal.4:2).

10. Kilise’yi almaya gelişten Matta, Markos ve Luka’da söz edilmez, ancak Yuhanna’da söz edilir.

10. Açıklanıştan Yuhanna’da pek söz edilmez, diğer üçünde belirgin bir şekilde anlatılır.

11. Alınıp götürülenler kutsal kılınmak üzere götürülür

(1Se.4:13-18).

11. Götürülenler yargılanmak üzere götürülür. Bırakılanlar kutsal kılın-mak üzere bırakılır (Mat.24:37-41).

12. Kilise’yi almaya gelişten önceki olaylarla ilgili tarihsel bir sıra verilmez.

12. Açıklanıştan önce 1260 gün, 42 ay, 3.5 yıl gibi ayrıntılı süreler verilir (Dan.7:25; 12:7-11,12; Va.11:2; 12:14; 13:5).

13. “İnsanoğlu” unvanı Kilise’yi almaya gelişle ilgili bölümlerin hiçbirinde kullanılmaz.

13. Açıklanıştan İnsanoğlu’nun gelişi diye söz edilir (Mat.16:28; 24:27,30,39; 26:64; Mar.13:26; Luk.21:27).

Bunların iki ayrı olay olduğunu kabul etsek bile, her ikisinin de hemen hemen aynı anda olmayacağını nasıl bilebiliriz? İkisi arasında bir zaman boşluğu oldu-ğunu nereden bileceğiz? Burada üç çeşit kanıttan söz edebiliriz:

1) İlki, Daniel’in yetmiş haftayla ilgili peygamberliğine dayanmaktadır (Dan. 9:25-27). Biz şu anda, kilise çağının 69 ile 70’inci haftalarının arasındaki dö-nemdeyiz. Yetmişinci hafta ise yedi yıl sürecek olan Büyük Sıkıntı dönemidir. Kilise bu dönem başlamadan önce cennete alınacaktır (Rom.5:9; 1Se.1:10; 1Se. 5:9; Va.3:10). Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişi (açıklanışı) yetmişinci haf-tadan sonra olacaktır (Dan.9:24; Mat.24).

2) Mesih’in Kilise’yi yanına almaya gelişi ile İnsanoğlu’nun kutsallarıyla bir-likte gelişi arasında bir zaman diliminin olacağına ilişkin diğer bir kanıt ise, Vahiy kitabının yapısıdır. İlk üç bölümde kilise yeryüzünde gösterilir. 4’üncü bölüm ile 19:10 arası, O’nun Oğlu’nu reddeden dünyanın Tanrı’nın gazabına çarptırılacağı büyük sıkıntı dönemini tanımlar. İmanlılar topluluğu cennete alınmış durumdadır. Büyük sıkıntı döneminin sonunda, 19:11’inci ayette Mesih, düşmanlarına boyun eğdirmiş ve egemenliğini kurmuştur.

3) Mesih’in kutsalları için gelişi ile kutsallarıyla birlikte gelişi arasında bir sürenin geçmesini gerektiren üçüncü bir nokta daha vardır. Mesih’in ikinci gelişinde tüm imanlılar dünyadan alınıp yüceltilmiş bedenlere kavuşturulur. Ancak Mesih, egemenlik sürmek üzere döndüğünde yeryüzünde yüceltilmiş bedenlere kavuşmamış ve bin yıllık dönemde evlenip çocuk sahibi olmuş imanlılar olacaktır (Yşa.11:6-8). Bu imanlılar nereden gelecekler? Öyleyse Kilise’yi yanına almaya gelişiyle İnsanoğlu’nun gelişi arasında bir dönem olacak ve o dönem boyunca ba-zı kişiler Rab İsa’ya iman edecektir.

Yedinci ayete yeniden dönersek, Rab İsa’nın güç ve görkemle geldiğini görü-rüz. Ayrıca gücünü gösteren meleklerle çevrelenmiş olacaktır.

1:8   Ateş alevleri, Tanrı’nın varlığını simgeleyen görkem bulutu (Çık.16:10) Şekina’ya benzer bir şey, ya da salıverilecek olan ateşli yargının bir resmi olabilir (Mez.50:3; Yşa.66:15). Biz ikincisine inanıyoruz.

Tanrı cezalandırdığı zaman bu, kin dolu bir ceza değil, adil bir şekilde herkesin hak etmiş olduğu ceza olacaktır. Söz konusu olan, “insanların hakkından gelme” değil, O’nun kutsal, adil karakterinin gerektirdiği cezanın adilce dağıtıl-masıdır. O, kötü olanın ölmesinden zevk almaz (Hez.18:32).

Pavlus, günahın cezalandırılmasını iki gruba ayırır:

1) Tanrı’yı tanımayanlar: Bunlar yaradılış nedeniyle ve vicdan yoluyla bilebileceğimiz gerçek Tanrı’yı reddetmiş olanlardır (Rom.1:2). Müjde’yi hiçbir zaman duymamış olabilirler.

2) Rabbimiz İsa ile ilgili Müjde’ye uymayanlar: Bunlar Müjde’yi duymuş, ama reddetmiş olanlardır. İncil yalnızca inanılması gereken gerçekleri belirtmez, itaat edilmesi gereken Kişi’yi de açıklar. Yeni Antlaşma’daki anlamıyla iman, ita-ati de içerir.

1:9   Böyleleri cezaya çarptırılacak. Tanrı’nın günahı cezalandırmaması gerektiği düşüncesi, O’nun kutsal olduğu ve doğru olanı yapmakla yükümlü olduğu gerçeğini görmezlikten gelmesi anlamını taşır.

Burada cezanın, sonsuza dek mahvolma olduğu belirtilir. “Sonsuza dek” ola-rak çevrilen sözcük (aiõnios), Yeni Antlaşma’da yetmiş kez kullanılır. Üç kez “zamanın başlangıcından önce” gibi bir anlamda kullanılır (Rom.16:25; 2Ti.1:9; Tit.1:2). Diğer durumlarda sonsuza dek anlamındadır. Romalılar 16:26’da ise Tanrı’nın sonsuza dek var oluşunu anlatmak için kullanılmıştır.

Mahvetme hiçbir zaman yok etme anlamına gelmez. Var oluş nedeni yönün-den yıkıma uğrama ya da iyilik halinin kaybolması anlamlarına gelir. Rab İsa’nın Luka 5:37’de şarap tulumlarından söz ederken kullandığı “patlatır” sözcüğü de aynı kökten gelmektedir. Varlıkları sona ermemişti, ancak artık işe yaramaz hale gelmişlerdi.

Bu, sıkıntı sonrası Kilise’yi alma (post-tribulation) görüşünü savunanların kul-landığı bir bölümdür. Onlara göre, Mesih egemenlik sürmek üzere gelene dek, ki bu da büyük sıkıntı döneminin sonu demektir, ne imanlılar rahata kavuşacak, ne de onlara zulmedenler cezalandırılacaklardır. Dolayısıyla imanlıların umudu Me-sih’in sıkıntı sonrasındaki gelişindedir.

Onların göremediği nokta, bu mektubun yazıldığı Selanikliler’in ölmüş olup cennette Rab’bin yanında olduklarıydı. Aynı şekilde onlara zulmedenler de ölmüş ve cehennemde acı çekmekteydiler.

Öyleyse neden Pavlus, bütün bunların Mesih güç ve görkemle yeryüzüne ge-lene dek ortaya çıkmayacağını ima eder şekilde konuşmaktadır? Çünkü bunlar, tüm dünyanın her şeyi açıkça gördüğü zaman olacaktır. O zaman bütün dünya, Selanikliler’in haklı ve onlara zulmedenlerin haksız olduğunu anlayacaktır. Kut-salların da, Mesih’le birlikte döndüklerinde, huzur içinde dinlenmekte oldukları görülecektir. Rab’bin düşmanlarının büyük sıkıntı döneminin sonunda mahve-dilmesi ve çağlar boyunca Tanrı’ya inananlara sıkıntı verenlerin kötü sonu her-kesçe görülecektir.

Bu bizim, Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişinin herkes tarafından görüleceğini hatırlamamıza yardım edecektir. Başlangıçtan beri var olan gerçeği tüm dünya görecektir. Bu, Mesih’in ikinci gelişi için söz konusu değildir.

Kötülere verilecek cezanın içinde, Rab’bin varlığından ve yüce gücünden uzak bırakılma da vardır. O’nsuz mahvolmak, sonsuza dek O’ndan mahrum kal-mak demektir.

1:10   O’nun gelişi, Rab için yüceltilme, bizim için ise hayran olma zamanı olacaktır.

Kendi kutsalları arasında yüceltilecek, yani onlar için yaptıklarından ötürü onurlandırılacaktır. Onların kurtuluşu, kutsal kılınması ve yüceltilmesi, Rab’bin eşsiz lütuf ve gücü için bir övgü olacaktır.

O, bütün imanlılarda hayranlık uyandıracaktır.4 O’nun hiç de umut verici gözükmeyen insanlarla neler yapabildiğini görmek, şaşkın bir şekilde bunu sey-redenleri soluksuz bırakacaktır.

Selanik’li imanlılar da bunlara katılacaktır, çünkü onlar elçilerin ettiği tanıklığa inanmış ve kabul etmişlerdi. Rab İsa’nın kutsallarıyla birlikte geldiği o gün, onlar da bu yücelik ve görkemden paylarını alacaklar.

Gözden geçirmek amacıyla 5-10’uncu ayetleri şu şekilde de aktarmak mümkündür: “Tüm bu sıkıntıların ortasında gösterdiğiniz sabır gerçekten büyüktür. Bu şekilde Tanrı adil amaçlarını gerçekleştiriyor. Sıkıntılar karşısındaki yılmaz tu-tumunuz, Mesih’in gelecek olan egemenliğinin yüceliğini paylaşanlar arasında yerinizi alacağınızı gösteriyor. Tanrı bir yandan size sıkıntı verenleri uygun şe-kilde yargılarken, sizleri de Pavlus, Silvanus ve Timoteos gibi rahata kavuştura-caktır. İsa Mesih ateş alevleri içinde, güçlü melekleriyle birlikte gökten geldi-ğinde, düşmanlarınızı yargılayacak ve Tanrı’yı tanımak istemeyenlerle İncil’e karşı çıkanları cezalandıracaktır. Onlar sonsuza dek acı çekecekler, hatta imanlılar için döndüğünde O’nun yüzünü ve gücünü bile görmekten yoksun kalacaklar. Müjde’ye iman etmiş olanlar sevineceklerdir.”

C. Pavlus’un İmanlılar İçin Duası (1:11-12)

1:11   Önceki ayetlerde elçi, kutsalları bekleyen görkemli olayları tanımlı-yordu. Çektikleri zulümler daha sonra onların Mesih’in egemenliğinde büyük ödüller almalarını sağlayacaktır. Pavlus o zaman gelene dek, Tanrı onları çağrı-sına layık görsün ve iyiliğe yönelik her arzularını, imana dayanan her işlerini kendi gücüyle gerçekleştirsin diye dua ediyor.

1:12   Bunun iki sonucu olacaktı. İlk önce, Rab İsa Mesih’in adı onlarda yüceltilecekti. Yani onlar Rab’bi dünyaya doğru bir şekilde tanıtıp adının yüceltilmesini sağlayacaklardı. Ardından onlar da O’nda yüceltileceklerdi. Rab’le birliktelikleri, O’nun bedeninin üyeleri olarak onlara da onur kazandıracaktı.

Birinci bölümün sonunda, bu duanın yanıtlanmasının, Tanrımız’ın ve Rab İsa Mesih’in lütfuyla mümkün olabileceği hatırlatılıyor. Burada, imanlının yaşa-mında çektiği sıkıntıların anlamı ve sonucuna ilişkin harikulade bir açıklama var. Bunu okuduklarında Selanikliler’in ne kadar büyük bir cesaret almış olduklarını bir düşünün!

III. RAB’BİN GÜNÜ KONUSU (2:1-12)

A. Sarsılmamaya İlişkin Çağrı (2:1-2)

2:1   Pavlus şimdi, Rab’bin günü ve Rab İsa Mesih’in gelişi konusunda iman-lıların kafalarını kurcalayan bir yanlışlığı düzeltmeyi gerekli görür. İmanlılar o kadar çok sıkıntı çekiyorlardı ki, daha şimdiden Rab’bin gününün ilk aşamasında, yani büyük sıkıntı döneminde olduklarını sanmaları pek zor değildi. Elçinin biz-zat Rab’bin gününün gelmiş olduğunu öğrettiği dedikoduları da her yere yayıl-mıştı! Dolayısıyla doğruları anlatması gerekiyordu.

Birinci ayette Pavlus’un kullandığı bir sözcük önemli bir soruyu gündeme ge-tirir: “Üzere” (Grekçesi huper). Acaba Pavlus imanlılara, Rabbimiz’in gelişiyle “ilgili” olarak mı ricada bulunuyor, yoksa “aracılığıyla” mı? Eğer birincisi doğ-ruysa, o zaman bu bölüm, ardından gelen ayetlerin Rab’bin günü ile ilgili olması dolayısıyla, Rab’bin günü ile Mesih’in ikinci gelişinin aynı olay olduğunu öğ-retmektedir. Eğer ikincisi doğruysa, Pavlus onlara ilk önce Mesih’in ikinci geli-şinin söz konusu olacağı gerçeğine dayanarak ricada bulunmaktadır ki, bu du-rumda da onların Rab’bin gününde olduklarını düşünmemeleri gerekir. Bu konu biraz tartışmalıdır. İkinci görüşün doğru olduğunu düşünen William Kelly ile aynı görüşteyiz:

Rab’bin gelişi ile ilgili duyulan rahatlama, yanlış bir şekilde Rab’bin gününün gel-miş olduğunu söyleyenlerin yarattığı huzursuzluğu gidermede bir yol olarak kul-lanılmış oldu.5

Bizce Pavlus şunu demek istemişti: “Mesih’in ikinci gelişi temeline dayanarak sizden, Rab’bin gününde olduğunuzu düşünüp korkuya kapılmamanızı rica edi-yorum. İlk önce ikinci geliş olayı gerçekleşmelidir. O sırada siz göğe alınacaksı-nız ve Rab’bin gününün korkunç olaylarından etkilenmeyeceksiniz.”

Rabbimiz İsa Mesih’in gelişine ve O’nunla birlikte olmak üzere toplanmamıza ifadesi açıkça, Mesih’in ikinci gelişine göndermede bulunmaktadır. Bu, O’nu havada karşılamak üzere toplanacağımız zamandır.

2:2   Rab’bin günü ile Mesih’in ikinci gelişinin aynı şey olmadığı açıkça an-laşılmış olsa gerek. Selanikliler, Rab’bin gelmiş olduğu korkusu içinde değillerdi, çünkü O’nun gelmediğini biliyorlardı. Ancak Rab’bin gününün başlamış oldu-ğunu düşündüklerinden korkuyorlardı. Çektikleri sıkıntılar onların, Rab’bin gü-nünün ilk aşaması olan büyük sıkıntı dönemine girdiklerini düşünmelerine yol açıyordu.

Pavlus’un, bizzat Rab’bin gününün gelmiş olduğunu söylediği dedikoduları dolaşıyordu. Dedikoduların çoğu gibi bunlar da çarpıtılmış sözlerdi. Bazılarına göre Pavlus büyük sıkıntının başlamış olduğunu öğretip duruyordu. “Bizden gelmiş gibi gösterilen bir mektup”, Pavlus’un Rab’bin gününün başladığını an-lattığı iddia edilen, genellikle de sahte olan bir mektuba işaret eder. Bizden gel-miş gibi ifadesi büyük olasılıkla ruh, söz ve mektubu kapsamaktadır.

El yazmalarına sıkı sıkıya sadık bazı çevirilere göre imanlılar, Rab’bin günü-nün geldiğinden korkuyorlardı. Rab’bin günü ve benzeri ifadeler genellikle, Me-sih’in ikinci gelişine ve yargı kürsüsüne işaret eder (1Ko.1:8; 1Ko.5:5; 2Ko.1:14; Flp.1:6-10; Flp.2:16-16).

Selanikliler ise Rab’bin gününün çok yakın olduğu korkusu içinde değillerdi. Bu, acılardan kurtulma anlamına gelebilirdi. Sıkıntı öncesi (pre-tribulation) görüşünü savunanların çoğu şu metni tercih eder: “Şimdi Rab’bin günü mevcuttur.”6 Pavlus’un okuyucuları, Tanrı’nın gazap gününün başladığı korkusu içindeydi.

B. Yasa Tanımaz Adam (2:3-12)

2:3   Elçi şimdi onların neden o günde olmadıklarını açıklıyor. İlk olarak bazı olayların olması gerekiyordu. Bu olaylar da Mesih’in ikinci gelişinden sonra gö-rülmeye başlanacaktı.

İlk önce imandan dönüş başlayacaktır.7 Bunun anlamı nedir? Herhalde bu, çok sayıda kişinin Hıristiyan inancını reddedip terk etmesi anlamına gelmektedir.

Ardından birisi ortaya çıkacaktır. Bu, günah ve başkaldırıyı kendinde barındı-ran yasa tanımaz adam olacaktır.8 Ancak sonunda da yargılanacak ve mahvo-lacaktır.

Kutsal Kitap’ta, büyük sıkıntı döneminde ortaya çıkacak kişilerle ilgili çok sa-yıda tanım olduğundan, hangilerinin aynı kişiden söz ettiğini bilmek güçtür. Bazı yorumcular, yasa tanımaz adamın Yahudi bir Mesih karşıtı olacağı görüşündedir. Bazıları onun, tekrar ortaya çıkacak olan Roma İmparatorluğu’nun Yahudi ol-mayan başkanı olacağı düşüncesini taşır. Aşağıda son zamanlarda belirecek bazı yöneticilerin nitelikleri verilmiştir:

- Mahvolacak olan yasa tanımaz adam (2Se.2:3).

- Mesih karşıtı (1Yu.2:18).

- Küçük boynuz (Dan.7:8; 24b-26).

- Sert yüzlü kral (Dan.8:23-25).

- Gelecek hükümdar (Dan.9:26).

- Dilediğine göre yapan kral (Dan.11:36).

- Değersiz çoban (Zek.11:17).

- Denizden çıkan canavar (Va.13:1-10).

- Yerden çıkan canavar (Va.13:11-17).

- Yedi başlı, on boynuzlu kırmızı canavar (Va.17:4; 17:8-14).

- Kuzey kralı (Dan.11:6).

- Güney kralı (Dan.11:40).

- Sahte peygamber (Va.19:20; 20:10).

- Magog diyarından Gog (Hez.38:2; 39:11) (Vahiy 20:8’de geçen 1000 yılın sonunda gelecek olan Gog ile karıştırılmamalı).

- Kendi adına gelen (Yu.5:43).

Yüzyıllarca yasa tanımaz adam ile ilgili merak uyandırıcı birçok tanım yapıl-mıştır. Yasa tanımaz adamın; Roma Katolik Kilisesi, Papa, Roma İmparatorluğu, Hıristiyanlığın sapmış bir şekli, beden almış Yahuda, Neron, Yahudi Devleti, Lut-her, Napolyon, Musolini ve Şeytan’ın beden almış şekli olduğu ileri sürülmüştür.

2:4   O kişi her türlü tanrısal tapınmaya karşı çıkıp Yeruşalim’de Tanrı’nın Tapınağı’nda oturup kendisini Tanrı ilan edecektir. Bu tanım onun, Mesih’e kar-şı gelip O’nun yerine geçmeyi isteyen Mesih karşıtı olduğunu gösterir.9

Daniel 9:27 ve Matta 24:15, Mesih karşıtının bu kötü davranışının büyük sıkıntı döneminin ortasına denk geldiğini belirtirler. Ona tapınmayı reddedenlerin çoğu zulüm görecek ve şehit edilecektir.

2:5   Pavlus bunları Selanikliler’e, onların yanındayken anlatmıştı. Ancak o sırada, çekmekte oldukları sıkıntıları iyi bir şekilde tanımlayan bir öğretişe maruz kaldıklarından, elçinin kendilerine söylediklerini unutmuşlardı. Biz de unutmaya eğilimli olduğumuzdan, iman gerçeklerinin sürekli olarak bize hatırlatılmasına ih-tiyacımız vardır.

2:6   Bir gün açıkça ortaya çıkacak olan yasa tanımaz adamı, o zaman gelince-ye dek, neyin engellediğini biliyorlardı.

Bu bizi, bu bölümün yanıtlanmamış ve önemli üçüncü sorusuna getirir. İlki, “yasa tanımama nedir?” idi. İkincisi, “yasa tanımaz adam kimdir?” Üçüncüsü de, “engel olan nedir ya da kimdir?”

Altıncı ayetin ilk bölümünden engel olanın bir kişi olmadığı anlaşılır; neyin engellediğini biliyorsunuz. Ancak 7’nci ayette engel olandan bir kişi olarak söz edilir.10

E.W. Rogers bunu şöyle açıklar:

Bu birisi ya da bir şey, bilerek ve planlı bir şekilde, yasa tanımaz adamın kendi uy-gun zamanında ortaya çıkmasını kontrolü altında tutmaktadır.

Bu engelleyicinin kimliği konusunda ileri sürülen görüşlerden yedisi şunlardır: 1) Roma İmparatorluğu 2) Yahudi Devleti 3) Şeytan 4) İnsani hükümetlerdeki yasa ve düzen ilkesi 5) Tanrı 6) Kutsal Ruh 7) Kutsal Ruh’un bulunduğu gerçek imanlılar topluluğu.

Kutsal Ruh’un bulunduğu topluluk ve oradaki her bir imanlı, bu engelleyicinin tanımına diğerlerine göre daha iyi bir şekilde uymaktadır. Engelleyiciden bir şey ya da birisi şeklinde söz edildiği gibi, Ruh’tan da Yuhanna 14:26; 15:26; 16:8, 13,14’de hem nötr (Kutsal Ruh), hem de eril (O) şeklinde söz edilmektedir.12 Kutsal Ruh’tan da, Yaratılış 6:3’de bile kötülüğün engelleyicisi olarak söz edilir. O’nun daha sonra da Yeşaya 59:19b; Yuhanna 16:7-11 ve 1.Yuhanna 4:4’de aynı rolde olduğu görülür.

İmanlıların yeryüzünün tuzu (Mat.5:13) ve dünyanın ışığı (Mat.5:14) olmalarını sağlayan Kutsal Ruh’tur. Tuz koruyucu bir madde olduğu kadar bozulmanın yayılmasına da engel olur. Işık ise, insanların her türlü kötü işlerini yaptıkları ka-ranlığı dağıtır (Yu.3:19). Kutsal Ruh sonsuza dek imanlılar topluluğunda (1Ko. 3:16) ve imanlının yüreğinde (1Ko.6:19) yaşamak üzere dünyayı terk ettiğinde, yasasızlık engeli de ortadan kalkmış olacaktır.

2:7   Pavlus yazarken bile yasa tanımazlığın gizli gücü etkindi. Bundan, Tanrı’ya, korkunç bir itaatsizlik ruhunun gizlice hüküm sürmekte olduğunu an-lıyoruz. Bu gizli güç iş başındaydı, ama onun ne olduğu henüz tam olarak bilin-miyordu.

Bu gücün tam olarak belirginleşmesine engel olan neydi? Biz bunun, toplulukta ve her imanlıda yerleşmiş bulunan Kutsal Ruh’un varlığı olduğuna inanıyoruz. Engelleyici ortadan kaldırılıncaya dek, yani Mesih’in ikinci gelişine ka-dar da, görevini sürdürecektir.

Burada bir itiraz söz konusu olabilir. Kutsal Ruh dünyadan nasıl kaldırılabilir? Tanrısal birliğin üç varlığından biri olarak her zaman her yerde bulunmayacak mı? Öyleyse nasıl dünyayı terk edecek?

Elbette Kutsal Ruh her yerde mevcuttur. Bir anda ve aynı anda her yerdedir. Ancak Pentikost Günü yeryüzüne geldiğinde değişik bir durum söz konusuydu. İsa, sık sık kendisinin ve Baba’nın, Ruh’u göndereceğini vaat etmişti (Yu. 14:16,26; 15:26; 16:7). Öyleyse Ruh nasıl geldi? O, toplulukta ve her bir imanlıda sürekli yaşamak üzere geldi. Pentikost Günü’ne dek Ruh imanlılarla birlikteydi, ancak Pentikost’tan sonra onlarda yerleşmiştir (Yu.14:17). Pentikost Günü’ne dek Ruh’un imanlılardan ayrılması söz konusu olabiliyordu. Davut da duasında şöyle diyordu: “Kutsal Ruhun’u benden alma” (Mez.51:11). Pentikost’tan sonra ise Kutsal Ruh sonsuza dek imanlılarla birliktedir (Yu.14:16).

Bizce Kutsal Ruh, Pentikost’taki gelişine benzer şekilde dünyadan ayrılacak-tır. O yine dünyada bulunup insanlara günahını ve Mesih’teki kurtuluşu göstere-cektir. İkinci gelişteki ayrılışı, büyük sıkıntı döneminde kimsenin kurtuluşa ka-vuşmayacağı anlamına gelmez. Elbette kurtulacaklar. Ancak bu kişiler imanlılar topluluğunun üyeleri değil, Mesih’in yüce egemenliğinin bireyleri olacaklardır.

2:8   İmanlılar göğe alındıktan sonra yasa tanımaz adam ortaya çıkacaktır. Elçi bu ayette, Mesih karşıtının yapacaklarını atlayıp onun sonunu anlatıyor. Bu-radan, onun ortaya çıkar çıkmaz yok edileceği gibi bir anlam çıkarılabilir. Ancak gerçekte öyle değildir. Onun, Mesih’in egemenlik sürmeye geldiğinde yok edil-mesinden önce, 9-12’nci ayetlerde belirtilen kötülükleri yapmasına izin verilir.

Eğer yasa tanımaz adamın, Mesih’in ikinci gelişinden sonra ortaya çıkacağı ve İnsanoğlu’nun gelişine dek varlığını sürdüreceği doğruysa, o zaman kötü işlerini, büyük sıkıntı dönemi boyunca, yani yedi yıl sürdürecek demektir.

Rab İsa onu ağzından çıkan solukla öldürecek ve gelişiyle yok edecektir (Yşa.11:4 ve Va.19:15 ile karşılaştırın). Mesih’in bir sözü ve görünüşünün (parousia) parlaklığı (Grekçe epiphaneia), bu kızgın sahtekarın düzenini sonlan-dırmaya yeterlidir.

Daha önce de açıklandığı gibi, Mesih’in gelişinin görünüşü, tahta oturup 1000 yıl süreyle egemenlik sürmek üzere yeryüzüne geldiği zaman söz konusu ola-caktır.

2:9   Yasa tanımaz adam Şeytan’ın etkinliğiyle gelecek. Gücünü Şeytan’dan alacağından işleri de Şeytan’ınkilere benzeyecektir. Çeşitli mucizeler, yanıltıcı belirtileri olan harikalar sergileyecektir.

Burada da belirtildiği gibi tüm mucizelerin Tanrı’ya ait olmadığına dikkat edin. Şeytan ve onun elçileri de mucize yapabilir. Yasa tanımaz adam da yapacak (Va.13:13-15).

Mucize doğaüstü bir güce işaret eder, ancak bu gücün mutlaka tanrısal olması gerekmez. Rabbimiz’in mucizeleri O’nun vaat edilen Mesih olduğunu kanıtlar. Ama bunun nedeni sadece o mucizelerin doğaüstü oluşu değil, belli peygamber-likleri yerine getirmesi ve Şeytan’ın da onları kendi amacına zarar vermeden ya-pamayacak kadar yüksek bir ahlâki öğe taşımalarındandır.

2:10   Mesih karşıtı, lütuf çağı boyunca Müjde’yi işitmiş, ancak gerçeği sev-meye yanaşmamıştır. Mahvolmakta olan kişileri aldatmak için her türlü kötü yolu acımasızca kullanacaktır. İnansalar kurtulabilirlerdi. Ancak Mesih karşıtının mu-cizelerine kanıyorlar.

2:11   Tanrı yalana kanmaları için onların üzerine yanıltıcı bir güç göndere-cek. Yalan elbette Mesih karşıtının Tanrılık iddiasıdır. Bu kişiler Rab İsa’yı Tan-rı’nın beden almış şekli olarak kabul etmeyi reddettiler. O yeryüzündeyken in-sanları şöyle uyarmıştı: “Ben Babam’ın adına geldim, ama beni kabul etmiyor-sunuz. Oysa başka birisi kendi adına gelirse, onu kabul edeceksiniz” (Yu.5:43). İşte şimdi kendi adına gelip Tanrıymış gibi tapınılma bekleyen yasa tanımaz ada-mı kabul ediyorlar. “Reddedilen ışık, inkâr edilen ışıktır.” Eğer birisi yüreğine bir put koyup ona taparsa, Tanrı da o kişiyi o puta göre yanıtlayacaktır (Hez.14:4).

Mesih karşıtı büyük olasılıkla bir Yahudi olacaktır (Hez.28:9-10; Dan.11:37-38). Yahudiler, Mesih olduğunu söyleyen, ama Davut’un ve Yahuda’nın soyundan gelmeyen birine kanmazlar.

2:12   Bu ayetten anlaşıldığına göre, bu lütuf çağında Müjde’yi duydukları hal-de Mesih’e iman etmeyenlerin, ikinci gelişten sonra kurtulmak için başka bir fır-satları olmayacaktır. Rab İsa’ya şimdi inanmayanlar o zaman Mesih karşıtına ina-nacaklar. Burada gerçeğe inanmayıp kötülükten zevk alanların hepsinin yargı-lanacağı belirtiliyor. Bu da Luka 14:24’ü akla getirir: “Size şunu söyleyeyim, ilk çağrılan o adamlardan hiçbiri benim yemeğimden tatmayacaktır.”

Birçok kişinin büyük sıkıntı döneminde kurtulacağını biliyoruz. Örneğin 144.000 Yahudi kurtuluş bulup Tanrı’nın elçileri olacak ve egemenliğin Müjdesi’ni tüm dünyada vaaz edeceklerdir. Onların sayesinde birçok insan daha kur-tuluş bulacaktır. Ancak bunlar büyük olasılıkla, şimdiki çağda İncil’i açık bir şe-kilde duymamış ve Kurtarıcı’yı bilerek reddetmemiş olanlar olacaktır.

IV. ŞÜKRAN VE DUA (2:13-17)

A. Pavlus’un İmanlıların Kurtuluşuna Şükretmesi (2:13-14)

2:13   Pavlus ilk on iki ayette, Mesih karşıtının ve izleyicilerinin sonunun na-sıl olacağını açıklamıştı. Şimdiyse Selanikli imanlılara geçip onların seçilişini ve sonunu birbiriyle karşılaştırıyor. Rab’bin sevdiği bu kardeşler için Tanrı’ya şük-ranlarını sunuyor ve geçmişten geleceğe kurtuluşlarının bir özetini veriyor.

Tanrı sizi ...seçti. Kutsal Kitap Tanrı’nın bazı kişileri kurtuluş için seçtiğini açıkça öğretmekle birlikte, hiçbir zaman bazılarını da mahvolmak için seçtiğini öğretmez. İnsanlar bile bile kendilerine kötülük etmiştir. Tanrı araya girmeseydi hepimiz mahvolacaktık. Tanrı’nın bazı kişileri kurtulmak üzere seçmeye hakkı var mıdır? O’nun asıl arzusu herkesin kurtuluşa kavuşmasıdır (1Ti.2:4; 2Pe.3:9). Bununla birlikte Kutsal Kitap “evrensellik”, yani sonuçta herkesin kurtulacağı öğ-retisini taşımaz.

Başlangıçtan. Bu iki şekilde anlaşılabilir. Birincisi, Tanrı’nın dünyanın kuruluşundan önce seçimini yaptığını belirtiyor olabilir (Ef.1:4). İkincisi ise, erken dönemde kurtuluş bulan Selanikliler’in, kurtulacak milyonlarca insan arasında, Tanrı tarafından seçilmiş “ilk ürünler” olacağı düşüncesidir.

Kurtulmanız için. Bu, önceki ayetlere karşıtlık oluşturur. İmanlılar kurtuluş için seçilmişken, inanmayanlar inançsızlıkları yüzünden sonsuz yıkıma uğraya-caklar.

Ruh’un aracılığıyla kutsal kılınıp. Burada Kutsal Ruh’un iman etmeden ön-ceki işiyle karşılaşıyoruz. O bireyleri Tanrı için dünyadan ayırır, günahlarını ken-dilerine gösterir ve Mesih’e yöneltir. Birisi şöyle demiştir: “Mesih için olmasaydı, şölen de olmazdı; Kutsal Ruh için olmasaydı, konuklar da olmazdı!”

Gerçeğe inanarak. Kurtuluşta ilk önce Tanrı’nın rolü sonra da sizin rolünüz söz konusudur. Her ikisi de gereklidir. Bazıları bunun yalnızca Tanrı’nın seçimine bağlı olduğunu düşünüp insanın bu konuda hiçbir şey yapamayacağını öne sürer. Bazıları ise insanın rolünü fazlaca önemseyip Tanrı’nın seçimini gözardı eder. Gerçek her iki uçta gizlidir. Hem Tanrı’nın seçimi, hem de insanın sorumluluğu Kutsal Kitap’ın öğretişlerindendir ve anlamak güç olsa bile, her ikisine de inanıp birlikte öğretmek en iyisidir.

2:14   Bildirdiğimiz Müjde’yle sizi bu kurtuluşa çağırdı. Tanrı bizi sonsuz kurtuluş için seçti. Uygun zamanda bizi çağırdı. Bu çağrı, birinin gerçeğe iman ettiğine ilişkin ana göndermede bulunur. Bildirdiğimiz Müjde, başka iyi müj-delerin de olduğu anlamına gelmez. Çok sayıda, birbirinden farklı dinleyiciler ve vaizler varsa da tek bir Müjde vardır. Pavlus’un sözünü ettiği, kendisinin de du-yurduğu Tanrı’nın müjdesidir.

Rabbimiz İsa Mesih’in yüceliğine kavuşmanız için. Elçi burada bir delikten geleceğe bakıyor ve kurtuluşun sonucunu, yani sonsuza dek Mesih’le birlikte ol-mayı görüyor.

J.N. Darby bunu şu güzel sözlerle dile getirir:

Doğru mu? Oğlun gibi mi olacağım?

Bu mu benim için O’nun kazandığı lütuf?

Görkemli Baba, tüm hikmeti aşan hikmet!

Yücelik içinde O’nun benzerliğine getirilmek!

Dolayısıyla 13 ve 14’üncü ayetlerde, “minyatür bir teoloji sistemi”, yani Tan-rı’nın kendi inananları için olan amaçlarının harika bir özeti verilmektedir. Bize, “tanrısal seçime dayanan, tanrısal güçle etkin hale gelen, tanrısal bildiri ile işlerlik kazanmış ve tanrısal yücelik içinde mükemmel hale gelecek olan bu kurtuluşu” göstermiştir.

B. Pavlus’un İmanlıları Yüreklendiren Duası (2:15-17)

2:15   İmanlılara, harika çağrılarının ışığı altında, elçilerin bizzat ya da mek-tuplarla öğrettikleri öğretilere sımsıkı tutunmaları öğütlenir. Burada güvenilir kabul edilen tek öğretinin, elçilerin vahiy yoluyla almış olduklarına dikkat edin. İsa, yazıcıları ve Ferisileri gelenekleri uğruna Tanrı’nın sözünü geçersiz kılmakla suçlamıştı (Mat.15:6). Pavlus da Koleseliler’i insanların geleneğine karşı uyar-mıştı (Kol.2:8). Sımsıkı tutunmamız gereken öğretiler, Kutsal Kitap’ta bize iletil-miş bulunan harika gerçeklerdir.

Bu ayet bazen, bazı kiliseler ya da din önderleri tarafından kendi geleneklerini, öğretilerini savunmak için kullanılmıştır. Ancak Tanrı’nın sözüne karşıt olan her-hangi bir öğreti ya da gelenek değersiz ve tehlikelidir. Eğer insani gelenekler Kut-sal Kitap ile eş değerde tutulursa, hangi geleneklerin doğru, hangi geleneklerin yanlış olduğuna kim karar verecek?

2:16   Elçi, mesajını imanlılara ilettikten sonra dua ediyor. Zaten çoğu zaman öğretişte bulunduktan sonra dua ederdi (1Se.5:23-24; 2Se.3:16). Dua, Rabbimiz İsa Mesih’e ve Babamız Tanrı’ya yöneliktir. Pavlus’un her ikisini birlikte an-

masına alışkınız, ancak onun ilk önce Oğul’dan söz etmesi pek alışılmış değildir. Elbette onların birliğini ve tümüyle eşit olduklarını vurgulamaktadır. Grekçe’de çoğul olan özneyi (Mesih ve Tanrı) dört tekil fiil çekimi izler (sevdi, verdi, rahat-lattı, pekiştirdi). Bu, Baba ile Oğul’un tek bir bütün oluşturduğunun göstergesi de-ğil de nedir?

Tanrı’nın geçmişte yaptıkları bizim gelecek için de O’na güvenebilmemizi ve cesur olmamızı sağlar. O bizi sevdi ve lütfuyla bize sonsuz cesaret ve sağlam bir umut verdi. Bu da kuşkusuz Tanrı’nın sevgisinin en büyük dışavurumunu, yani Kendi Oğlu’nu bizim için sunuşunu hatırlatır. O’nun günah sorununu Gol-gota’da çözmüş olduğunu bildiğimizden, sonsuza dek sürecek bir esenliğe ve iyi bir gelecek umuduna sahibiz. Tüm bunlar O’nun harika lütfu sayesinde mümkün olmaktadır.

2:17   Tanrı sizi yüreklendirsin, her iyi eylem ve sözde pekiştirsin ifadesi bir duadır. Bu yalnızca sıkıntının ortasında teşvik vermekle kalmaz, mücadeleye devam etmek için güç de verir. Elçi “geri çekilme” diye bir şey bilmiyordu, biz de bilmemeliyiz.

Her iyi eylem ve söz ifadesine dikkat edin. Gerçeği dile getirmek yeterli değildir, onu yaşamımızda da göstermeliyiz. Öğretip vaaz ettiğimiz şeyleri bizzat yapmalıyız.

V. PRATİK ÖĞÜTLER (3:1-15)

A. Karşılıklı Dua (3:1-5)

3:1   Pavlus imanlıların dualarına gereksinim duyuyordu. Bu bölüm onun üç konuda dua isteğiyle başlar: 1) Rab’bin sözünün yayılması için 2) Rab’bin sözü-nün yüceltilmesi için 3) Müjde’yi duyuranların korunması için.

Elçi, Rab’bin sözünün hızla yayılmasını arzulamaktadır. Bu, İncil’in engel-lere rağmen bir yerden diğerine hızla ulaşması anlamındadır (Mez.147:15’e de bakın).

Rab’bin sözünün, Selanik’te olduğu gibi başka yerlerde de harikulade ruhsal ve ahlâki devrimler gerçekleştirmesini dilemektedir.

3:2   Üçüncü ricası, kendisinin ve arkadaşlarının ahlâksız ve kötü insanlardan kurtulmalarıdır. Burada büyük olasılıkla, Korint’te kendilerine karşı gelen Yahudilerle ilgili olarak konuşmaktadır (Elç.18:1-18). Gerçekten de insanların İn-cil’e ve onu duyuran kişilere karşı gelmelerinden daha mantıksız bir şey olamaz. Bunu açıklamak da oldukça güçtür. Politika, bilim ve birçok konuda gayet man-tıklı ve iyi konuşabilirler, ancak İncil’e gelince mantık çizgisinden uzaklaşmak-tadırlar.

3:3   İkinci ile üçüncü ayet arasındaki karşıtlığa dikkat edin: “Herkes iman etmiş değildir”, “Ama Rab güvenilirdir.” Bu bize gözlerimizi imansız kişilerden, asla terk etmeyen Tanrı’ya çevirmemiz gerektiğini öğretir. Tanrı güvenilir-dir (1Ko.1:9). Tanrı güvenilirdir, gücünüzü aşan biçimde denenmenize izin ver-mez (1Ko.10:13). Güvenilir ve adil olan Tanrı, günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır (1Yu.1:9). Rab güvenilirdir. O sizi pekiştirecek, kötü olandan, yani Şeytan’dan koruyacaktır.

3:4   Herkes iman etmiş değildir... Rab güvenilirdir... Rab’de size güveniyo-ruz. Denney’in belirttiği gibi; “Rab’de iseler zayıf, söz dinlemez, fazla akıllı ol-mayanlara da güvenebilirsiniz.” Pavlus burada imanlılara, buyurduklarını yap-maları için sorumluluklarını hatırlatıyor. Burada yine tanrısal olanla insani ola-nın harika ve şaşırtıcı karışımını görüyoruz. Siz onun buyurduklarını yapın, Tanrı sizi koruyacaktır. Benzer bir duruma 1.Petrus 1:5’de rastlıyoruz: “İman sayesinde (bizim sorumluluğumuz) Tanrı’nın gücüyle (O’nun sorumluluğu) korunuyorsu-nuz.” Filipililer 2:12-13’de şöyle der: “...kurtuluşunuzu etkin kılın (bizim so-rumluluğumuz) ...sizde etkin olan Tanrı’dır (O’nun sorumluluğu).”

3:5   Sıkıntı gördüğümüz dönemlerde diğer insanlara karşı nefret dolu duygu-lar geliştirebilir ve hatta bitmeyen dertlerimiz nedeniyle her şeyden vazgeçebiliriz. Bu nedenle elçi Selanikliler’in, Tanrı gibi sevgi dolu ve Mesih gibi sabırlı ol-maları için dua ediyor.

İncil’in bir çevirisinde, “Mesih için sabırla bekleme” şeklinde olan ifade bir di-ğer çeviride Mesih’in sabrı şeklinde geçer. 1611 yılında yapılan çeviri, Mesih’in dönüşünü beklerken gösterilecek sabrı belirtmektedir. Diğer çeviride ise Me-sih’in dünyada ve şimdi de cennette gösterdiği sabır kastedilir.13

Bu ayetteki Rab sözcüğü, Kutsal Ruh’a göndermede bulunuyor olabilir. Bu durumda 2:13-14’deki gibi, Üçlü Birlik’in her bir kişisinden söz edilmiş olur.

B. Öğretiye Başkaldıranlar (3:6-15)

3:6   Öyle anlaşılıyor ki, Selanik’teki bazı imanlılar merakla Rab’bin dönüşünü beklemeye koyulduklarından işlerinden ayrılmış ve boş geziyorlardı. Pavlus bu tür davranışları kesinlikle onaylamayıp böyle yapan kardeşlere nasıl davranıl-ması gerektiğini açıklıyor.

Boş gezen bütün kardeşlerden, yani çalışmayıp başkalarının sırtından geçi-nenlerden (10 ve 11’inci ayetlere de bakın) uzak durmalarını buyuruyor. İman-lılar, böyle bir kardeşle iletişim içinde olmayarak tavırlarını ortaya koymalıydı-lar. Ancak bu suç, o kişiyi imanlılar topluluğundan çıkarmayı gerektirecek kadar da ağır değildir.

Selanikliler’in Pavlus’tan aldıkları öğretiler arasında çalışkan olma ve kendi geçimlerini sağlama konusu da vardı.

3:7   Rab İsa’nın geleceğini biliyor olması, onun çadırcılığı bırakmasını gerek-tirmemişti. Aslında Mesih’in her an gelebileceğini düşünüyordu, ancak Rab’bin o hayattayken gelmeyebileceği olasılığını da dikkate alarak çalışmaya ve hizmet et-meye devam ediyordu.

3:8   Kimse onu başkalarının evinde kalıp onların kazandıklarından yemekle suçlayamazdı. İncil’i duyururken kendi geçimini de sağlamaktaydı. Bunun anlamı uzun günler ve yorgun gecelerdi, ancak Pavlus kimseye yük olmamaya karar-lıydı.

3:9   Bir vaiz olarak, kendisi aracılığıyla Rab İsa’ya iman edenler tarafından bakılmaya hakkı vardı (1Ko.9:6-14; 1Ti.5:18). Ancak o, çalışkanlık örneği sergilemek için bu hakkından vazgeçti.

3:10   Selanikliler’e daha önce de çalışmak istemeyen kişileri desteklememe-leri söylenmişti. Eğer bir imanlı çalışabilecek durumda olduğu halde çalışmıyorsa yemek de yememeliydi. Bu, imanlıların daima yumuşak huylu olması gerçe-ğiyle çelişir mi? Elbette hayır! Bu, tembelliği teşvik eden bir yumuşak huyluluk değildir. Spurgeon şöyle der: “Hata yapanlara gösterilecek gerçek sevgi, onlarla hatalarından ötürü arkadaşlık etmek değil, her şeyde İsa’ya sadık kalmaktır.”

3:11   Şimdiyse elçi, bu boş gezen kardeşlerin sahte ruhsallığını ve tutarsızlı-ğını ortaya çıkarmak için hoş bir şekilde sözcüklerle oynuyor.14 Onun sözleri birkaç değişik biçimde şöyle aktarılabilir:

1) “Bazıları bir işle uğraşmayıp başkalarına karışıyorlar.”

2) “Meşguliyeti olmayan bazıları diğerlerinin işleriyle ilgileniyorlar.”

3) “Kendi işleriyle ilgilenmediği halde başkalarınınkiyle fazlasıyla ilgilenen-ler var.”

4) “Kendi işinden başka herkesin işiyle ilgilenenler var.”

3:12   Bu kişilerden, Rab İsa Mesih’in adına tembellik etmeden çalışmaları istenir. Bu, Tanrı’yı yücelten iyi bir tanıklıktır.

3:13   Sadık bir şekilde çalışmakta olanlar da aynı şekilde devam etmeleri için cesaretlendirilir. Önemli olan bir yarışa başlamak değil bitirebilmektir. Dolayı-sıyla onların da doğru olanı yapmaktan usanmamaları gerekiyordu.

3:14   Ancak elçinin öğütlerine ve sözlerine uymayan biri olursa ne olacak? Diğer imanlılar onunla fazla zaman geçirmeyerek onu disiplin etmelidir. Bu disiplinin amacı, onun davranışlarından dolayı utanıp kendini düzeltmesini sağla-maktır.

3:15   Bununla birlikte bu disiplin onu topluluktan çıkarmak kadar sert değil-dir. Suçluya yine de bir kardeş gözüyle bakılır. Topluluktan çıkarma söz konusu olduğunda o kişiye “putperest ya da vergi görevlisi” gözüyle bakılır (Mat.18:17).

Bir imanlının disiplin edilmesindeki amaç, daima o kişinin Rab’le ve Tan-rı’nın halkıyla olan ilişkisinin düzeltilmesidir. Disiplin ederken nezaket ve ka-rarlılığın imanlıya yakışan bir karışımı esas alınmalı, acımasız ve düşmanca bir tavır izlenmemelidir. O kişiye düşman gibi değil, kardeş gibi davranılmalıdır.

Selanik’teki imanlıların heyecanla Rab’bin dönüşünü bekleyip günlük işlerini terk etmeleri bize acayip gelebilir. Bugün imanlı topluluklarında bunun tam kar-şıt yönünde bir tehlike söz konusudur. Çoğumuz çalışma ve para kazanmayla o kadar meşgulüz ki, Rab’bin yaklaşan gelişinin heyecanını unutmuş durumdayız.

VI. KUTSAMA VE SELAMLAMA (3:16-18)

3:16   Bu ayet “Fırtınalı bir mektubu esenlikle sonlandıran” ayet olarak anılır. Pavlus Selanik’te acı çeken imanlılar için şöyle dua ediyor: “Esenlik kaynağı olan Rab’bin kendisi size her zaman, her durumda esenlik versin.”

Mesih inanlısının huzuru bu dünyada hiçbir şeye bağlı değildir. Tümüyle Rab İsa’nın işine ve kişiliğine bağlıdır. Dünya o esenliği ne verebilir, ne de alabilir. Bu, yaşamımızın her durumunda aklımızda olmalıdır. “Esenlik; zulmün ya da sıkıntının sona ermesi değil, Tanrı’ya imandan kaynaklanan ve her koşulda ge-çerli olan yürek sakinliğidir.”

3:17-18   Bu aşamada herhalde Pavlus kalemi yazıcısının elinden aldı ve ka-panış selamını kendisi yazdı. Yazdığı her mektubun işareti olan selamından söz ediyor. Bazıları her mektubun sonunda bulunan ve Pavlus’un kendi eliyle yazılan ifadelerin, mektubun ona ait olduğunun kanıtı olduğunu düşünür. Başkaları ise bu işaretin onun kendine özgü kutsama duası olduğu fikrindedir: Rabbimiz İsa Mesih’in lütfu hepinizle birlikte olsun (Rom.16:24; 1Ko.16:23; 2Ko.13:14; Gal.6:18; Ef.6:24; Flp.4:23; Kol.4:18; 1Se.5:28; 1Ti.6:21; 2Ti.4:22; Tit.3:15; Flm.25; eğer onu da Pavlus yazdıysa İbr.13:25). Tüm bu ayetlerden, onun bütün mektuplarının lütuf ifadesiyle bittiğini görüyoruz.

MESİH’İN KİLİSESİNİ YANINA ALMAYA GELİŞİ ÜZERİNE ARASÖZ

Rab’bin dönüşünden 1.Selanikliler’in her bölümünde, 2.Selanikliler’in ise ilk iki bölümünde söz edilir. Bu birleştirici olan noktadır.

Peygamberlikte bulunmanın amacının merak uyandırma ya da aklımızı karış-tırma olmadığını asla unutmamalıyız. Asıl amacı yaşamlarımızın değişmesidir.

İmanlılar için Mesih’in dönecek olmasının çok önemli bazı yönleri vardır.

1. Yaşamlarımızın temizlenmesine yol açmalıdır (1Se.5:23; Yu.3:3).

2. Bizde diğer insanların da kurtulması için dua etme ve çalışma isteği uyandırmalıdır (Yar.19:14; Hez.33:6; Yah.21:23).

3. Bizi sıkıntı ve zulümler karşısında yılmadan devam etmek için cesaretlendirmelidir (Rom.8:18; 2Ko.4:17; 1Se.4:13-18).

4. Mal mülk edinme çabalarımızı azaltmalıdır, çünkü O’nun gelişi yaklaştıkça sahip olduğumuz maddesel şeylerin değeri azalmaktadır (Lev.25:8-10,14,16’ya da bakın).

5. Bizi zarar verdiğimiz kişilerden özür dilemeye ve aramızı düzetmeye zorla-malıdır (Mat.5:24; Yak.5:16).

6. Bizde daha çok hizmet etme isteği uyandırmalıdır (Yu.9:4; 1Se.1:9-10).

7. O geldiğinde önünde mahcup olmamak için O’na bağlı bir şekilde beklenti içinde olmalıyız (Luk.13:36; 1Yu.2:28).

8. Bize, Mesih’e olan imanımızı açıklama cesareti vermelidir (Mar.8:38; Luk. 9:26).

9. Rahatlatan bir umut olmalıdır (Yu.14:1-3,28; 1Se.4:18; 2Se.1:7; 2Ti.2:12).

10. Bizi uysal ve nazik olmak için teşvik etmelidir (Flp.4:5).

11. Birlik ve sevgiyi geliştirici bir etmen olmalıdır (1Se.3:12-13).

12. Bizi öteki dünyayı da düşünmeye teşvik etmelidir (Kol.3:1-4).

13. Yaklaşmakta olan bir gözden geçirme ve ödüllendirme zamanını hatırlat-malıdır (Rom.14:10-12; 1Ko.3:11-15; 2Ko.5:10).

14. İncil’i duyururken bu gerçeğin gücünden yararlanmalıyız (Elç.3:19-21; Va.3:3).

Mesih’in tekrar gelecek olması, imanlı olmayanları da tövbe etmeye ve yaşamlarını O’na adamaya sevk etmelidir. Yalnızca İsa Mesih’e iman etmiş durum-da olanlar ikinci gelişinde O’nun yanına gidebilecektir. Diğerleri ise yargılanmak üzere kalacaklardır.

Eğer O bugün gelseydi ne olurdu?

Mesih’in dönüşünün imanlının yaşamındaki öneminden dolayı aşağıdaki öze-ti eklemeyi uygun bulduk.

Büyük Sıkıntı Öncesi Geliş İçin Kanıtlar

1) İlk kanıt O’nun gelişinin her an olabileceğine dayandırılır. Mesih inanlıları-nın Rab’bin her an gelebileceğini düşünmelerine yol açan birçok ayet vardır. Ge-leceği zamanı bilmesek de tetikte bekler durumda olmalıyız. Ancak eğer imanlılar topluluğunun büyük sıkıntı döneminden geçmesi gerekiyorsa, O’nun her an ge-lebileceğini düşünmek biraz zorlaşır. Şu anda büyük sıkıntı döneminde olmadı-ğımıza göre en azından yedi yıl daha sürecektir. Mesih’in her an gelebileceğine inananların sarıldığı görüş, O’nun gelişinin büyük sıkıntıdan önce olacağını sa-vunan görüştür.

Mesih’in tam olarak ne zaman geleceğini bilmediğimizden tetikte olmamız ge-rektiğine işaret eden ayetlerden bazıları şunlardır:

“Biz de, evet Ruh’un turfandasına sahip olan bizler de evlatlığa alınmayı, yani bedenlerimizin kurtulmasını özlemle bekleyerek içimizden inliyoruz” (Rom.8:23).

“Bu ekmeği her yediğinizde ve bu kâseden her içtiğinizde, Rab’bin gelişine dek Rab’bin ölümünü ilan etmiş olursunuz” (1Ko.11:26). Korintliler’e Rab’bin onlar hayattayken gelebileceği ima edilmiştir.

“Şimdiyse göksel evimizi giyinmeyi özleyerek inliyoruz” (2Ko.5:2). İmanlılar Mesih ikinci kez geldiğinde yüceltilmiş bedenlere kavuşacaklardır.

“Biz aklanmanın verdiği umudun gerçekleşmesini Ruh’a dayanarak, imanla bekliyoruz” (Gal.5:5). Aklanma umudu, Rab’bin gelişi ve o sırada bizim alacağı-mız yüceltilmiş bedenlerdir.

“Oysa bizim vatanımız göklerdedir. Oradan Kurtarıcı’yı Rab İsa Mesih’i bek-liyoruz. O, her şeyi kendine bağlı kılmaya yeten gücünün etkinliğiyle zavallı be-denlerimizi değiştirip kendi yüce bedenine benzer hale getirecektir” (Flp.3:20-21).

“Uysallığınız bütün insanlarca bilinsin. Rab’bin gelişi yakındır” (Flp.4:5).

“İnsanlar bizi ne kadar iyi karşıladığınızı anlatıp duruyor. Yaşayan gerçek Tanrı’ya kulluk etmek, O’nun ölümden dirilttiği ve bizleri gelecek gazaptan kur-taran Oğlu İsa’nın göklerden gelişini beklemek üzere putlardan Tanrı’ya nasıl döndüğünüzü anlatıyorlar” (1Se.1:9-10).

“Bu arada, mübarek umudumuzun gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz” (Tit.2:13).

“...Mesih de birçoklarının günahlarını yüklenmek için bir kez kurban edildi. İkinci kez, günah yüklenmek için değil, kurtuluş getirmek için kendisini bekleyen-lere görünecektir” (İbr.9:28).

“Artık, gelecek olan pek yakında gelecek ve gecikmeyecek” (İbr.10:37).

“Öyleyse kardeşler, Rab’bin gelişine dek sabredin. Bakın, çiftçi ilk ve son yağmurları alıncaya dek toprağın değerli ürününü nasıl sabırla bekliyor! Siz de sabredin. Yüreklerinizi güçlendirin. Çünkü Rab’bin gelişi yakındır. Kardeşler yar-gılanmamak için birbirinize karşı homurdanmayın. İşte, Yargıç kapının önünde duruyor” (Yak.5:7-9).

“Her şeyin sonu yakındır. Bu nedenle, sağduyulu olun ve dua etmek için ayık durun” (1Pe.4:7).

“Mesih’te bu umuda sahip olan, Mesih pak olduğu gibi kendini pak kılar” (1Yu.3:3).

“Rabbimiz İsa Mesih’in sizi sonsuz yaşama kavuşturacak olan merhametini beklerken kendinizi Tanrı’nın sevgisinde koruyun” (Yah.21). (Burada vurgulanan Rabbimiz İsa Mesih’in merhameti, kanıyla satın aldığı kişileri cennete götürmek üzere gelişidir).

“Tez geliyorum! Tacını kimse elinden almasın diye sahip olduğuna sımsıkı sa-rıl” (Va.3:11).

“İşte tez geliyorum! Bu kitaptaki peygamberlik sözlerine uyana ne mutlu!” (Va.22:7).

“Bunlara tanıklık eden, ‘Evet tez geliyorum!’ diyor. Amin! Gel, ya Rab İsa!” (Va.22:20).

Doğrudan Mesih’in ikinci gelişine göndermede bulunmasa da, O’nun yakında geleceği izlenimini güçlendiren başka bölümler de vardır. Kilise tarihi boyunca, ne zaman geleceği tam olarak bilinemediğinden, Mesih’in her an gelebileceği dü-şüncesi egemen olmuştur.

“Bunun için uyanık kalın. Çünkü Rabbiniz’in geleceği günü bilemezsiniz. Ama şunu bilin ki, ev sahibi, hırsızın gece hangi saatte geleceğini bilse, uyanık kalır, evinin soyulmasına fırsat vermez. Bunun için siz de hazır olun! Çünkü İnsanoğlu, beklemediğiniz saatte gelecektir” (Mat.24:42-44).

“O günü ve o saati, ne gökteki melekler, ne de Oğul bilir; Baba’dan başka kimse bilmez. Dikkat edin, uyanık kalın, dua edin. Çünkü o anın ne zaman geleceğini bilemezsiniz. Bu, yolculuğa çıkan bir adamın durumuna benzer. Evinden ayrılırken kölelerine yetki ve görev verir, kapıdaki nöbetçiye de uyanık kalmasını buyurur. Siz de uyanık kalın. Çünkü ev sahibi ne zaman gelecek, akşam mı, gece yarısı mı, horoz öttüğünde mi, sabaha doğru mu, bilemezsiniz. Ansızın gelip sizi uykuda bulmasın! Size söylediklerimi herkese söylüyorum, uyanık kalın!” (Mar. 13:32-37).

“Düğün şenliğinden dönecek olan efendilerinin gelip kapıyı çaldığı an  kapıyı açmak için hazır bekleyen köleler gibi olun” (Luk.12:36).

“Şöyle ki, siz Rabbimiz İsa Mesih’in görünmesini beklerken hiçbir ruhsal ar-mağandan yoksun değilsiniz” (1Ko.1:7).

“Tanrı’nın ve dirilerle ölüleri yargılayacak olan Mesih İsa’nın...” (2Ti.4:1).

“Çocuklar, bu son saattir. Mesih karşıtının geleceğini duydunuz. Nitekim şimdiden çok sayıda Mesih karşıtı türemiş bulunuyor. Son saat olduğunu bundan biliyoruz” (1Yu.2:18).

“...Eğer uyanmazsan, hırsız gibi geleceğim. Hangi saatte geleceğimi hiç bilemeyeceksin” (Va.3:3).

“İşte hırsız gibi geliyorum. Çıplak dolaşmamak ve utanç içinde kalmamak için uyanık durup giysilerini üstünde bulundurana ne mutlu!” (Va.16:15).

2) İkinci kanıt, imanlılar topluluğunun Tanrı’nın yaklaşan gazabından kurtu-lacağı vaadine dayanır. Romalılar 5:9’da Pavlus şöyle demektedir: “...O’nun ara-cılığıyla Tanrı’nın gazabından kurtulacağımız çok daha kesindir.” 1.Selanikliler 1:10 ise Rab İsa’yı, bizi yaklaşan gazaptan Kurtaracak olan diye tanımlar. 1.Se-lanikliler 5:9’dan ise Tanrı’nın, bizim gazaba uğramamızı değil, Rab İsa Mesih aracılığıyla kurtuluşa kavuşmamızı istediğini öğreniyoruz. “Gazap” sözcüğü ya büyük sıkıntı dönemindeki gazaba, ya da Tanrı’nın imanlı olmayanlara vereceği sonsuz yargıya işaret etmektedir. 1 ve 2.Selanikliler mektuplarının metni, büyük sıkıntı dönemindeki gazaba işaret edildiğini desteklemektedir (1Se.5:2-3; 2Se. 1:6-10; 2:10-21).

3) Vahiy 3:10’da Mesih’in, yeryüzünde yaşayanları denemek üzere bütün dün-yanın üzerine gelecek olan deneme saatinden imanlıları esirgeyeceği sözünü ver-diğini görüyoruz (Grekçe’deki ek sözcüğü, esirgeme, dışında tutma anlamına ge-lir).

4) Vahiy kitabı içeriği itibarıyla, Kilise’yi yanına almaya gelişin büyük sıkın-tıdan önce olacağı görüşünü desteklemektedir. 2 ve 3’üncü bölümlerde yeryü-zünde görülen kilisenin, 3’üncü bölümden sonra yeryüzünde olduğuna ilişkin hiç-bir ifadeye rastlanmaz. 4 ve 5’inci bölümlerde kutsalların, zafer tacını giyinmiş olarak cennette olduklarını görürüz. Ardından ise 6-19’uncu bölümlerde yeryü-zündeki büyük sıkıntı dönemi anlatılır. O sırada imanlılar cennete alınmış du-rumdadır.

5) Büyük sıkıntı dönemi yasa tanımaz adam ortaya çıkana dek başlamayacaktır (2Se.2:3). Yasa tanımaz adam da engelleyici ortadan kaldırılana kadar gelmeyecektir (2Se.2:7-8). Elbette Kutsal Ruh da engelleyiciye karşılık verir; imanlılar topluluğu dünyada olduğu sürece kötülüğün tümüyle egemen olmasını engeller. Kilisede yaşamakta olan Kutsal Ruh, kilisenin göğe alınıp götürüleceği zaman ayrılacaktır.

Bir anlamda Kutsal Ruh her zaman dünyadaydı ve her zaman da olacaktır. An-cak Pentikost Günü’nde gelişinin özel bir yönü vardı; çünkü o zaman imanlılarda ve imanlılar topluluğunda sürekli yaşamak, konut kurmak üzere gelmişti. Kutsal Ruh bu anlamda Mesih ikinci kez geldiğinde ayrılacaktır. Bu, Tanrı’nın Ru-hu’nun büyük sıkıntı döneminde çalışmayacağı anlamına gelmez. Günahlıların iman etmelerinde rol oynamaya devam edecektir. Ancak onlarda sürekli olarak konut kurmayacak ve onları imanlılar topluluğuyla birleştirmeyecektir. Kutsal Ruh’un işi Eski Antlaşma dönemindekine benzer olacaktır.

6) 1.Selanikliler 4:18’de Mesih’in ikinci gelişinden rahatlatıcı bir olay olarak söz edilir. Oysa Rab’bin günü rahatlatıcı bir şekilde değil, gece hırsız gibi gelecektir (1Se.5:2). O gün, kimsenin kaçamayacağı (3’üncü ayet) ani bir yıkım (3’üncü ayet) ve gazap (9’uncu ayet) zamanı olacaktır. Buna karşılık Mesih’in ikinci gelişi korkutucu değil, umudu tazeleyici bir zaman olacaktır.

7) Mesih’in kutsalları için gelişi ile kutsallarıyla birlikte gelişi arasında bir za-man olmalıdır. Mesih kutsalları için geldiğinde tüm imanlılar dünyadan alınacak ve yüceltilmiş bedenlerini alacaklar (1Ko.15:51). Mesih egemenlik sürmek üzere geldiğindeyse, çocuk yetiştirmekte oldukları gerçeğinden de anlaşıldığı gibi, do-ğal bir yaşam sürmekte olan kurtulmuş kişiler olacaktır (Yşa.65:20-25; Zek.8:5). Eğer kutsalların göğe alınışı ile Mesih’in ortaya çıkışı aynı zamanda olursa (bü-yük sıkıntı sonrası gelişe inananların görüşü), sonraki bu insanlar nereden gele-cektir?

O’nun kutsalları almaya gelişiyle egemenlik sürmek üzere gelişi arasında bir zamanın gerektiğine ilişkin ikinci bir neden daha vardır. Mesih’in imanlıların yap-tıklarını gözden geçirip uygun şekilde onları ödüllendireceği Yargı Kürsüsü’nün ikinci gelişten önce cennette yerine getirilmiş olması gereklidir (2Ko.5:10). Bu dönemde verilmiş olan ödüller bin yıllık dönem boyunca imanlılara verilecek olan egemenlik sürme yetkisini de belirleyecektir (Luk.19:17-19). Eğer bu iki geliş ay-nı anda olsaydı, Mesih’in Yargı Kürsüsü için zaman kalmamış olurdu.

8) Rab’bin günüde birinin hazırlıksız olmasının tek yolu, O’nun gece hırsız gi-bi gelmesidir (1Se.5:2). Ancak Pavlus imanlıların bu şekilde yakalanmayacağını açıkça belirtiyor (1Se.5:4). Dolayısıyla, o gün imanlıları kesinlikle yakalamaya-caktır. Peki neden? İki neden öne sürülür: 1) İmanlılar gecenin değil, gündüzün çocuklarıdır (1Se.5:4-5). 2) Tanrı imanlıların gazaba uğramasını istemez (1Se.5:9).

9) İkinci gelişte imanlılar Baba’nın evine gidecekler (Yu.14:3). Büyük sıkıntı sonrası gelişe inananların düşündüğü gibi yeryüzüne hemen o anda geri dönme-yeceklerdir.

10) Büyük sıkıntı nitelik yönünden Yahudi kökenlidir. Yakup’un sıkıntı döne-mi olarak da anılır (Yer.30:7). Matta 24.bölümdeki Yahudilerle ilgili gönderme-lere dikkat edin: Yahudiye (16’ncı ayet), Şabat Günü (20’nci ayet), kutsal yer (15’inci ayet). Bu terimlerin imanlılar topluluğuyla bir ilgisi yoktur.

11) Eski Antlaşma’daki bazı resimler veya simgesel olaylar, büyük sıkıntı ön-cesine rastlayan bir göğe alınmaya işaret etmektedirler. Elbette öğretimizi bu re-simler üzerine bina etmiyoruz, ancak o olaylar da bu görüşe uygunluk gösteriyor.

Hanok, imanlılar topluluğunun bir örneği olarak, Tanrı’nın yargısı olan tufan gelmeden göğe alınmıştı. Nuh ve ailesi ise imanlı bir Yahudi kalıntısı olarak tufan süresince korunmuştu.

Yargı ateşi her şeyi yakmadan önce Lut da Sodom’dan kurtarılmıştı.

İbrahim’in oğlu İshak’ı kurban olarak sunma girişimi, Tanrı’nın Golgota Tepesi’nde Kendi Oğlu’nu sunmasının bir ön resmidir. Bu olaydan sonra İshak’tan ilk kez gelinini almaya gittiğinde söz edilir. Böylece Mesih de göğe çıkışından sonra ilk olarak, gelinini cennete götürmek üzere geldiğinde görünecektir.

İlyas da kötü kalpli İzebel cezalandırılmadan önce cennete alınmıştı.

12) Daniel’in peygamberliğinin ilk 69 haftası (9:24-27), Artahşasta’nın İ.Ö. 445’deki bildirgesinden Mesih’in çarmıha gerilmesine dek olan süreyi kapsar. Bunun imanlılar topluluğuyla ilgisi yoktur. O halde neden imanlılar topluluğu büyük sıkıntı dönemine rastlayan yetmişinci haftada bulunsun? (Aslında imanlı-lar topluluğu çağı tam olarak söz edilmeyen 69 ile 70’inci hafta arasındaki dönemde görülür).

Büyük Sıkıntı Sonrası Göğe Alınmaya İnananların İddiaları

1) Vahiy 3:10’da verilen vaat, imanlıların büyük sıkıntıdan muaf tutulacaklarını değil, o süre boyunca korunacaklarını kast eder (Yu.17:15 ile karşılaştırın).

Yanıt: “Esirgeyeceğim” şeklinde çevrilen sözcük orijinalinde “dışında tutaca-ğım” anlamındadır. Grekçe’deki ön takı (ek), dışında anlamını taşır. Dolayısıyla anlatılmak istenen, imanlılar topluluğunun büyük sıkıntı sırasında korunacağı de-ğil, tümüyle onun dışında tutulacağıdır.

Yuhanna 17:15’de de İsa dua ederken aynı sözcükleri kullanmaktadır: “Onları dünyadan uzaklaştırmanı değil, kötü olandan korumanı istiyorum.” Plummer şöyle bir yorum yapar: “İsa öğrencilerinin kendi içinde yaşamalarını isterken kötü olanın da dışında (ek) olmaları için dua etmektedir.” Bu dua yanıtlanmıştır. İman-lılar Şeytan’ın egemenliğinin dışında kalmış ve Tanrı’nın sevgili Oğlu’nun ege-menliğine geçmişlerdir.

2) Romalılar 5:3’ün Grekçesi, “...Büyük sıkıntı sabrı yaratır” şeklindedir.

Yanıt: Pavlus dayanma gücünü yaratan sıkıntının yalnızca büyük sıkıntı döne-minden ibaret olduğunu söylemiyor. Onun demek istediği, imanlıların bu yaşam-da geçtikleri sıkıntıların dayanma gücünü ortaya çıkardığıdır. Ayrıca Fransızca ve İspanyolca’da olduğu gibi Grekçe’de de, soyut isimlerin önüne tanımlayıcı söz-cük (artikel) gelir. Dolayısıyla çeviride bir sorun söz konusu değildir.

3) Mesih inanlılarına her zaman sıkıntı vaat edilmiştir (Yu.16:33). Sıkıntıdan sakınmaya çalışmamız için bir neden yoktur.

Yanıt: “Tanrı’nın Egemenliği’ne, birçok sıkıntıdan geçerek girmemiz gerekir” (Elç.14:22) şeklinde ayeti yadsıyan kimse yoktur. Ancak imanlının yaşamının bir parçası olan sıkıntılarla, Mesih’i reddeden bir dünyayı bekleyen büyük sıkıntı dö-nemi arasında büyük fark vardır.

4) 2.Selanikliler 1:7’de imanlıların, Rab İsa büyük sıkıntı döneminin sonunda yeryüzüne dönene dek rahat yüzü görmeyecekleri belirtilir.

Yanıt: Bu mektubun muhatabı olan Selanikli imanlılar zaten şu anda cennette rahata kavuşmuş durumdadır. Ancak imanlıların haklılığı ve onlara zulmedenlerin acı sonu, Rab İsa güç ve görkemle döndüğünde, tüm dünyaya gösterilecektir.

5) Elçilerin İşleri 3:21’e göre, her şeyin yeniden düzene sokulduğu bin yıllık döneme dek, Rab İsa gökte kalacaktır.

Yanıt: Bu sözler İsrailliler’e (4’üncü ayet) söylenmişti. İsrail ulusunu ilgilen-dirdiği kadarıyla bu doğrudur. Bu, Kurtarıcı’nın Matta 23:39’da Yeruşalim için söylediği sözlerle uyumludur: “Size şunu söyleyeyim: ‘Rab’bin adıyla gelene öv-güler olsun!’ diyeceğiniz zamana dek beni bir daha görmeyeceksiniz.” Bu ise bü-yük sıkıntı döneminin sonunda olacaktır. Ancak imanlılar topluluğu bundan yedi yıl önce cennete alınmış olacaktır.

6) Mezmur 110:1’inci ayet Mesih’in tüm düşmanları yok edilene dek Tan-rı’nın sağında oturacağını belirtir. Bu, büyük sıkıntı döneminin sonunda olacaktır.

Yanıt: Vahiy 20:8-9’da bin yıllık dönemin sonunda Mesih’e düşman olacak bazı kişilerin olduğunu okuyoruz. Bu dönem büyük sıkıntı döneminden 1.000 yıl sonrasına rastlar. Tanrı’nın “sağı” coğrafi bir yerleşimi olduğu kadar onur ve gücü de simgeliyor olabilir.

7) Titus 2:13’deki mübarek umut, Mesih’in görünmesiyle aynı şeydir. Dolayısıyla kilisenin beklediği göğe alınış ve açıklanışı aynı anda olacaktır. Bu nedenle de sıkıntı öncesinde gelişi değil, Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişini bekliyoruz.

Yanıt: İddia Grekçe’de Granville Sharp kuralı olarak bilinen bir söz dizimi kuralına dayanmaktadır. Buna göre; iki isim “ve” (Grekçe’de kai) ile bağlandığında ilk isimden önce gelen tanımlayıcı sözcük her iki ismi de kapsar. İkinci isim de ilk ismin biraz daha açık tanımını vermeye yardım eder. Bir örnekle açıklaya-lım: Titus 2:13’te şöyle yazılıdır: “Bu arada, mübarek umudumuzun gerçekleş-mesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesini bekli-yoruz.” Burada “Tanrı” sözcüğüne “mız” eki eklenmemişse de anılan kural ge-reği Kurtarıcımız’ın sonundaki “mız” onu da kapsamaktadır. Dolayısıyla bu da Kurtarıcımız İsa Mesih’in Tanrı olduğunun bir başka kanıtıdır.

Bu kurala göre, ayetin Grekçe’sinde “mübarek umudumuzun” ifadesi ile “yü-celik içinde gelmesi” ifadesi arasında “ve” bulunduğundan her ikisinin de aynı şey olduğu ileri sürülüyor. Yücelik içinde gelmesi, genellikle Mesih’in egemenlik sürmeye gelmesi şeklinde anlaşıldığından, imanlının umudu sıkıntı öncesindeki ikinci gelişte değil, Mesih’in egemenlik sürmeye yeryüzüne gelişindedir.

Bunu iki şekilde yanıtlamak mümkündür. İlk olarak tüm kurallar gibi Gran-ville Sharp kuralının da istisnaları vardır. Bunun bir örneğini Luka 14:23’ün Grekçe’sinde görüyoruz: “Çıkıp yolları ve çit boyları” olarak geçen yerde aynı şey olması gerekirdi! Diğer bir örnek Efesliler 2:20’de bulunur: “Elçilerle pey-gamberlerden oluşan temel üzerine...” Dikkatli hiçbir öğrenci elçiler ve pey-gamberlerin aynı şey olduğunu söylemez.

Mübarek umudun gerçekleşmesi ile Mesih’in yücelik içinde gelmesinin aynı şey olduğunu kabul etsek bile, bu umudun sadece O’nun kiliseye görünmesi an-lamına geldiğini, dünyaya görünmesinin ise ayrı bir zamanda gerçekleşeceğini düşünemez miyiz? Apokalpsis (ortaya çıkma) ve epiphaneia (görünme) sözcük-leri pekala, Mesih’in dünyada egemenlik sürmek üzere gelişi ile kiliseyi almaya gelişinin iki ayrı olgu olduğunu gösteriyor olabilir.

8) İmanlının umudunun Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişinde olduğunu gösteren diğer ayetler şunlardır; 1Ko.1:7; 1Ti.6:14; 2Ti.4:8; 1Pe.1:7-13; 1Pe.4:13.

Yanıt: Bu bölümlerde kullanılan “ortaya çıkma” ve “görünme” sözcükleri hem Mesih’in imanlılar için gelişini, hem de kutsallarıyla birlikte gelişini kasteder. O, kendisini ilk önce imanlılar topluluğuna sonra da dünyaya açıklayacak ve gösterecektir.

Aktarılan bu ayetlerin hepsi de Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişine göndermede bulunuyor olsa bile, imanlının umudu gelecekte vaat edilen bereket-lerin tamamını kapsamaktadır. Biz imanlıların göğe alınışını, Mesih’in egemen-lik sürmek üzere gelişini, bin yıllık dönemi ve sonsuz egemenliği dört gözle bekli-yoruz.

9) İmanlılar topluluğunda eskiden beri süregelen umut, sıkıntı öncesinde göğe alınma değildir. Bu, J.N. Darby’nin ortaya attığı bir görüştür ve son 160 yıldır bi-linmektedir.

Yanıt: Yeni Antlaşma zamanındaki imanlılar topluluğu gökten Tanrı’nın Oğ-lu’nun gelmesini bekliyordu. İmanlılar da O’nun ne zaman geleceğini bileme-diklerinden sürekli bir beklenti içindeydiler.

Kişilere ve öğretişlerine yönelik iddialar (ad hominem) konuyla ilgili sayıl-maz. Önemli olan falancanın ne öğrettiği değil, Kutsal Kitap’ın ne öğrettiğidir.

10) 1.Korintliler 15:52’deki son borazan ile Tanrı’nın borazanı (1Se.4:16) Me-sih’in ikinci gelişiyle bağlantılıdır ve Vahiy 11:15’deki borazanla aynıdır. Yedinci borazan, “bu dünyadaki egemenliklerin Rabbimiz’in ve Mesih’in egemenliği ha-line geldiği” büyük sıkıntı döneminin sonunda çalındığından Mesih’in dönüşü sı-kıntı sonrasına rastlamalıdır.

Yanıt: Bu borazanların hepsi aynı değildir. “Son borazan” ile “Tanrı’nın borazanı” aynıdır. Mesih’in ikinci gelişini bildirir ve imanlıların dirilip Babaları’nın evine gidişinin sinyalini verir. Bu imanlılar topluluğu için “son borazan”dır. Va-hiy 11:15’deki yedinci borazan, büyük sıkıntı dönemindeki yargıların sonuncu-sudur. İman etmemiş İsrailliler ve diğer herkes için son borazandır. 1.Korintliler 15:52’deki “son borazan”a aynı zamanda “Tanrı’nın borazanı” (1Se.4:16) da denir ve büyük sıkıntıdan önce çalınacaktır. Yedinci borazanın çalınması ise bü-yük sıkıntı döneminin sonuna rastlamaktadır.

11) Vahiy 20:45’deki ilk diriliş, sıkıntı öncesi görüşünü savunanların belirttiği gibi yedi yıl öncesinde değil, büyük sıkıntının sonunda olacaktır.

Yanıt: İlk diriliş tek bir olay değil, bir olaylar dizisidir. Mesih’in dirilişi ile başlamıştır (1Ko.15:23). Bir sonraki evre, imanlıların ikinci geliş sırasındaki dirilişleri olacaktır. Üçüncü evre ise, Mesih’in yeryüzüne döndüğü sırada büyük sı-kıntı dönemindeki kutsalların dirildiği evre olacaktır (Va.20:4-5). Başka bir de-yişle, ilk diriliş Mesih’in dirilişiyle tüm gerçek imanlıların dirilişini kapsamak-tadır. İman etmemiş olanlar da bin yılın sonunda, büyük beyaz tahtın önünde dur-mak üzere diriltileceklerdir (Va.20:11-15).

12) Matta 13:24-30’da buğdaylar ve delicelerin çağın, yani büyük sıkıntı döneminin sonuna dek birlikte büyüyecekleri belirtiliyor.

Yanıt: Evet, bu doğru olmakla birlikte bu benzetme imanlılar topluluğundan değil, göklerin egemenliğinden söz etmektedir. Büyük sıkıntı döneminin sonuna dek egemenlik içinde gerçek ve sahte kişiler bulunacaktır.

13) İkinci geliş sessiz bir olay olamaz; çünkü bir bağırtı, meleğin sesi ve Tan-rı’nın borazanı olacaktır (1Se.4:16).

Yanıt: İkinci gelişin gizlice olacağı öğretisi, onun bir göz kırpması kadar hızlı olacağı gerçeğine dayanır (1Ko.15:52). İnsanlar herhangi bir şeyi fark edene dek o olup bitmiş olacak.

14) George Müller, Samuel Tregelles, Oswald Smith ve diğer bazı önde gelen araştırmacılar sıkıntı sonrası gelişi savunmaktadırlar.

Yanıt: Bu bir şeyi kanıtlamaz. Her iki görüşü de savunan uzmanlar vardır.

15) Mesih’in gelişiyle ilgili Yeni Antlaşma ayetlerinin çoğu, O’nun egemen-lik sürmeye gelişine göndermede bulunmaktadır.

Yanıt: Bu, ikinci gelişin olmayacağı anlamına gelmez. Aynı şekilde Yeni Ant-laşma’da, cehennemle ilgili olanlardan çok daha fazla cennetle ilgili bölüm vardır. Bu cehennemin olmadığı anlamına gelmez.

16) İmanlılar topluluğu büyük sıkıntı döneminde Tanrı’nın öfkesine katlanmak durumunda kalmayacak, ancak Mesih karşıtının, yani Şeytan’ın öfkesine maruz kalacaktır.

Yanıt: Vahiy kitapçığında altı kez büyük sıkıntı döneminin gazabından Tan-rı’nın öfkesi olarak söz edilir.

“Onları üçüncü bir melek izledi. Yüksek sesle şöyle diyordu: Bir kimse canavara ve heykeline taparsa, alnına ya da eline canavarın işaretini koydurursa, Tanrı gazabının kâsesinde saf olarak hazırlanmış Tanrı öfkesinin şarabından içe-cektir. Böylelerine kutsal meleklerin ve Kuzu’nun önünde ateş ve kükürtle iş-kence edilecek” (Va.14:9-10).

“Bunun üzerine melek orağını yerin üzerine salladı. Yerin asmasının ürününü toplayıp Tanrı öfkesinin büyük masarasına attı” (Va.14:19).

“Gökte büyük ve şaşılası başka bir belirti gördüm: Son yedi belayı taşıyan ye-di melekti. Çünkü Tanrı’nın öfkesi bu belalarla son buluyordu” (Va.15:1).

“Dört yaratıktan biri yedi meleğe, sonsuzluklar boyunca yaşayan Tanrı’nın öf-kesiyle dolu yedi altın tas verdi” (Va.15:7).

“Sonra tapınaktan yükselen gür bir sesin yedi meleğe, ‘Gidin, Tanrı’nın öfkesiyle dolu yedi tası yeryüzüne boşaltın!’ dediğini işittim” (Va.16:1).

“Büyük kent üçe bölündü. Ulusların kentleri yerle bir oldu. Tanrı büyük Ba-bil’i anımsadı, ona ateşli gazabının şarabını içeren kâseyi verdi” (Va.16:19).

17) İsa, “İşte tez geliyorum!” derken (Va.22:7,12,20) her an gelebileceğini kastetmez. Bu, O’nun gelişinin ani bir şekilde olacağını gösterir.

Yanıt: Bu üzerinde tartışılan bir konudur. “Aniden” anlamı olsa bile, İbraniler 10:37’deki gibi ayetler de vardır. “Gelecek olan pek yakında gelecek ve gecik-meyecek.”

18) 2.Selanikliler 2:6-8’deki engelleyici Kutsal Ruh değil, Roma hükümeti ya da Tanrı’nın gücüdür.

Yanıt: Bu konu hakkında ilgili bölümde bilgi verilmiştir.

19) Mesih’in gelişi elçilerin zamanında olmayacaktı, çünkü hem Petrus, hem de Pavlus öleceklerini biliyorlardı (Yu.21:18-19; 2Pe.1:14-15; 2Ti.4:6).

Yanıt: Pavlus kendisiyle ilgili olarak, Rab döndüğünde bazen yaşıyor olacağını, bazen de diğer imanlılar gibi ölmüş ve dirilmiş durumda olacağını belirtmiştir (Flp.3:10-11). Bu hepimizin örnek alması gereken bir davranıştır. Rab’bin biz öldükten sonra da gelebileceğini bilip her an O’nu bekler durumda olmalıyız.

Petrus her şeyin sonunun yakın olduğuna (1Pe.4:7) inanıyor ve Rab’bin gelişiyle alay edenleri şu sözlerle suçluyordu: “Atalarımızın ölümünden beri her şey yaratılışın başlangıcında olduğu gibi duruyor” (2Pe.3:4).

20) Rab gelmeden önce Müjde’nin tüm dünyaya duyurulmuş olması gerektiğinden O’nun gelişi çok yakın olamaz (Mat.24:14).

Yanıt: Bu, göksel egemenliğin Müjdesi’nin (14’üncü ayet) büyük sıkıntı dö-neminde tüm dünyaya duyurulacağına işaret etmektedir. Bu Müjde’nin koşulları şöyledir: “Rab İsa Mesih’e inan ve kurtulacaksın. Mesih geldiğinde de bin yıllık döneme O’nunla birlikte gireceksin.” Biz de aynı yolla kurtuluşu vaaz ediyoruz, ancak ikinci gelişi de dört gözle bekliyoruz. Başka bir deyişle, “Rab İsa Mesih’e inan ve kurtulacaksın. İsa geldiğinde de O’nunla birlikte Baba’nın evine gide-ceksin.”

21) Matta 28:19-20 ve Elçilerin İşleri 1:8 gibi ayetler Müjde’nin “tüm uluslara” ulaşmasından söz etmektedir. Bu nedenle Rab’bin elçiler hayattayken gel-mesi mümkün değildi.

Yanıt: Pavlus Koloseliler 1:6-23’üncü ayetlerde, “bütün dünyada” “gök altın-daki bütün yaratılışta” Müjde’nin duyurulmasından söz ediyor. Romalılar 10:18’de de Müjde’nin bütün dünyaya ulaştığı belirtilir. Elbette bu, dünyanın o zaman bilinen bölümlerini, yani Akdeniz ve çevresini kastetmekteydi.

22) Pavlus’un Elçilerin İşleri 18:21; 23:11 ve Romalılar 15:22-25,30,31’de be-lirttiği uzun vadeli planları, Rab’bin çok yakında geleceğini beklemediğini gös-terir.

Yanıt: Pavlus planlarını her zaman Tanrı’nın isteğine bırakıyordu (Elç.18:21; Rom.1:10; 1Ko.4:19). O, hem Rab çok sonra gelecekmiş gibi çalıştı, hem de her an gelecekmiş gibi bir beklenti içindeydi.

23) Pavlus son günlerde zor zamanların olacağından söz etti (1Ti.4:1-3; 2Ti. 3:1-5). Bu da Rab’bin hemen gelmeyeceği bir zaman dilimini gerektiriyordu.

Yanıt: Pavlus, yasa tanımazlığın gizli gücünün etkin olduğunu (2Se.2:7) ve Yuhanna da “son saat olduğunu” (1Yu.2:18) söylüyordu. Bu kişiler Mesih’in ya-kın bir zamanda dönmesi için bir neden görmemişti.

24) Matta 25:14-30 ve Luka 19:11-27’deki örnekler, Rab’bin dönüşünden ön-ce uzun bir zamanın geçmesi gerektiğini belirtir. Dolayısıyla ilk imanlılar Rab’bin her an dönebileceği beklentisi içinde değildiler.

Yanıt: Anladığımıza göre ilk imanlılar ikinci gelişi bekliyorlardı, dolayısıyla da inançlarını benzetmelere dayandırmıyorlardı (1Se.1:10). Ancak bundan olduk-ça farklı bir şekilde, Matta 25:19’daki “uzun zaman” tanımı, oldukça belirsiz bir ifadedir. Luka’daki örnek, egemenliğin hemen ortaya çıkmayacağını öğretiyorsa da (Luk.19:11) bu, imanlılar topluluğunun ikinci gelişinin herhangi bir anda vuku bulmasına engel oluşturmaz.

DİPNOTLAR

1 (1:1) Selanik’te bugün de bir Mesih inanlısı topluluğu vardır.

2 (1:5) E.W. Rogers, Concerning the Future, sf.80

3 (1:6) George Williams, The Student’s Commentary on the Holy Scriptures sf.948

4 (1:10) En eski el yazmalarında “bütün imanlılarda” ifadesi yer alır. Kuşkusuz bu doğrudur.

5 (2:1) William Kelly, Elements of Prophecy, sf.253

6 (2:2) Rab (Kurios) önemli bir sözcüktür. Bazı uzmanlar “Rab’bin günü”nün, yasa ta-nımaz adam ortaya çıktığında başlayacak olan zulüm döneminin sonuna ilişkin bir referans olduğunu düşünür. Selanikliler’den bazıları yanlış bir şekilde bu sürecin baş-ladığını öğretiyorlardı. Pavlus bu dönemi, ikinci gelişten sonraki bir olayla bağlayarak, bu düşünceyi etkin bir şekilde çürütüyor.

7 (2:3) J.Dwight Pentecost gibi bazı tanrıbilimciler apostasia’yı “ayrılış” olarak çevirir; bununla da ikinci gelişi kasteder.

8 (2:3) “Günah” bazı metinlerde genelde kullanılan bir sözcüktür. “Yasa tanımazlık” ise daha önemli olan sözcüktür.

9 (2:4) Grekçe’de bir edat olan anti’nin iki anlamı vardır: “Karşı olan” ve “yerine geçen.” Her iki anlam da Mesih karşıtına uygundur.

10 (2:6) Grekçe’sinde 6’ncı ayetle hem nötr/yansız bir tanımlama sözcüğü, hem de ortaç bulunurken, 7’inci ayette bir eril tanımlama sözcüğü ile bir ortaç bulunur.

11 (2:6) Rogers, Furure. sf.65.

12 (2:6) Kutsal Ruh’tan kesin gramer kuralları gereği nötr/yansız olarak söz edilir (pnevma sözcüğü nötrdür). Eril tanımlama sözcüğü ise kişiliği belirtirken kullanılır.

13 (3:5) Her ikisi de ‘in’ halinde bir isim olan Christov’un (tam çevirisi “Mesih’in”) geçerli çevirileridir.

1^4 (3:11) Grekçe “periergazomenouz” sözcüğü, başkalarının işine karışmak; ergazome-nous ise, çalışmak anlamındadır. (Çalışmak anlamına gelen “erg” sözcüğüne dikkat edin).

BİBLİYOGRAFYA

1.Selanikliler’in sonundaki Bibliyografya’ya bakınız.

Table of Contents

Start