Turkish-Kutsal Kitap Yorum 5 52 1 Selanikliler
Author: William Mac Donald
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Publisher: www.sermon-online.de

Pavlus’tan

Selanikliler’e

Birinci Mektup

PAVLUS’TAN SELANİKLİLER’E

BİRİNCİ MEKTUP

Giriş

“Pavlus’un bu mektubunda diğerlerine göre daha fazla yalınlık, nezaket ve şefkat vardır... Burada bir çekişme bulamazsınız.”

– W.Graham Scroggie

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Herhangi tanınmış bir yazarın ilk kitabı, genellikle iletişim kurma yeteneği ve öncelikle vurguladığı nokta açısından oldukça övülür. 1.Selanikliler Mektubu da Pavlus’un aldığı ilk vahiy olabilir. Elçinin Selanikliler’e çok sayıda Hıristiyan öğ-retişini kısa süre içerisinde vermiş olduğu, mektubundan bellidir. Çünkü yazdık-larının, Selanikliler tarafından zaten bilindiğini göstermektedir.

Göğe alınma ve Rabbimiz’in ikinci gelişi günümüzde Mesih inanlıları tarafın-dan inanılan ve beklenen bir durumdur. Bu her zaman böyle olmamıştı. Özellikle Büyük Britanya’daki Biraderci imanlıların (1825-1850) 1.Selanikliler Mektu-bu’nu temel alan yazıları, bu öğretiye ilginin yeniden uyanmasını sağlamıştı. Bu kısa mektup olmasaydı, Mesih’in dönüşünün değişik yönleriyle ilgili bilgimiz çok az olurdu.

II. KİTABIN YAZARI

1.Selanikliler’in Pavlus tarafından yazılan bir mektup olduğuna hemen hemen hiçbir Kutsal Kitap uzmanı karşı çıkmaz. J.E. Frame’in de belirttiği gibi, bu ko-nuda yeterli destek vardır: “...yoksa kişi, Pavlus’un hiç yaşamadığını ya da ona ait hiçbir mektubun bize ulaşmadığını iddia etmeye hazır olmalıdır.”1

Yazarının Pavlus olduğuna ilişkin dışsal kanıt Polikarp, İgnatius ve Justin’in yazdıklarıyla, Muratoryan ve Marcion Kanonları’nda bulunur (Bunlar, biri gele-neksel, diğeri daha yenilikçi olan ve Hıristiyanlıkla ilgili ilk eserlerdir).

Kutsal Kitap’ın özünde bulunan kanıt ise, Pavlus’un üslubu ve kullandığı söz-cükler aracılığıyla çizdiği yumuşak kalpli, ruhsal baba portresidir. Tarihsel ben-zetmeler Elçilerin İşleri bölümündekilere benzer. Hem 1:1 hem de 2:18’de yazar kendisini Pavlus olarak tanıtır.

III. TARİH

1.Selanikliler Pavlus’un Korint’te bulunduğu on sekiz aylık dönem sırasında yazılmıştır ve tarih Timoteos’un Pavlus’u ziyaret etmesinden kısa bir süre sonraya rastlar (1Se.3:6; 2:17). Gallio’nun (Elç.18) oraya genel vali olarak gelişinin İ.S. 51 yılının yaz başlarında olduğuna inanıldığından, Pavlus’un oraya İ.S. 50 yılının başlarında gidip hemen ardından 1.Selanikliler’i kaleme almış olması gerekir. He-men hemen tüm uzmanlar kitabın 50 yılının başlarında yazıldığı konusunda hem-fikirdir. Ancak daha güvenli olması için İ.S. 50-51 yılı, yani Rabbimiz’in göğe alınışından yirmi yıl sonrası, kitabın kaleme alınış tarihi olarak verilebilir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Müjde’nin ışığının Selanik’in karanlığı üzerine ilk doğuşu, Pavlus’un Müj-de’yi yaymak için yaptığı ikinci yolculuğa rastlar (Elç.17:1-10).

Pavlus ve Silas, Filipi’deki hapishaneden çıkarıldıktan sonra Amfipolis ve Apol-lonya yoluyla Selanik’e gittiler. O zamanlar Selanik politik ve ticari yönlerden stratejik bir şehirdi. Pavlus her zaman yaptığı gibi, bir Yahudi havrasına gidip Mesih’in acı çekmesi ve ölümden dirilmesi gerektiğini anlatan yerleri Eski Ant-laşma’dan gösterdi. Ardından Nasıralı İsa’nın vaat edilen Mesih olduğunu açık-ladı. Bu, üç Cumartesi sürdü. Bazı Yahudiler bunu kabul edip Pavlus ve Silas’la birlikte Mesih inanlıları olarak yerlerini aldılar. Ayrıca birçok Grek ile şehrin önde gelen kadınlarının bir kısmı da iman etti. Ardından bir tepki baş gösterdi. İman etmemiş olan Yahudiler, çarşıdan topladıkları kabadayıları kışkırtarak Pav-lus ve Silas’ın kaldığı Yason’un evini sardılar. Evde aradıkları vaizleri bulama-yınca, Yason ve diğer bazı imanlıları dünyayı alt üst etmekle suçlayıp kent yöne-ticilerinin önüne sürüklediler. Aslında hiç de amaçlamadıkları bir iltifatta bulun-dular! İsa Mesih inanlılarını, İsa adında bir kraldan söz ederek Sezar’ı devirmeye çalışmakla suçladılar. Kent yöneticilerinin kafaları karışmıştı. Yason ve arkadaş-larını, misafirlerini şehirden yollamalarını emrederek kefaletle bırakmayı düşün-düler. Ardından da onları serbest bıraktılar.

Selanik’teki imanlılar, vaizlerin şehirden ayrılmalarının doğru olacağını düşü-nüp geceleyin onları Veriya’ya yolladılar.

Buradaki önemli nokta, Pavlus ile Silas’ın ayrıldıkları sırada geride, imanın il-kelerini öğrenmiş ve çektikleri zulümler karşısında sarsılmadan iman yolunda de-vam edecek kişiler bırakmış olmalarıdır. Elçilerin İşleri 17:2’den Pavlus ve ar-kadaşlarının Selanik’te üç Şabat Günü kaldıkları sonucu çıkarılabilir. Ancak bu süre yalnızca onların havrada öğretişte bulunduğu süre de olabilir. Pavlus ve ar-kadaşları o şehirde üç ay kadar kalmış da olabilirler. Elçinin onlara yazdığı mek-tuplar Selanikliler’in Hıristiyan öğretilerini epeyce bildiğini ortaya koyar ki, bu bilginin de üç-dört haftada edinilmesi çok zordur.

Pavlus Veriya’dan Atina’ya gitti (Elç.17:15). Oradayken Selanik’teki imanlı-ların zulüm gördüklerini işitti. Onları ziyaret etmeyi denedi, ancak Şeytan buna engel olunca (1Se.2:17-18) onlara Timoteos’u gönderdi (3:1-2). Timoteos teşvik edici haberlerle geri dönünce (3:6-8) elçi bu mektubu yazmak istedi. Mektupta, if-tiralara karşı yaptığı hizmeti savunmaktadır. Onları orada egemen olan ahlâksız-lıktan uzak durmaya çağırır. Mesih inanlısıyken ölenlerle ilgili yanlış kaygıları düzeltir, Mesih’in yakında geleceği düşüncesiyle çalışmaktan vazgeçenleri azar-lar ve kutsallardan ruhsal önderlerine saygı göstermelerini ister.

1.Selanikliler’deki en önemli noktalardan birisi de Rab İsa’nın tekrar gelişidir. Beş bölümün her birinde en az bir kez bu konudan söz edilir. G.R. Harding Wood referansları bir araya getirerek şu harika özeti yapmıştır.

Rab İsa’nın tekrar gelişini bekleyen bir imanlıda şunlara yer yoktur: 1) Yüreğinde putlara (1:9-10) 2) Hizmette gevşemeye (2:9-19) 3) Bölünmelere (3:12-13) 4) Dep-resyona girmeye (4:13-18) ve 5) Yaşamında günaha (5:23).2

ANA HATLAR

I. SELAMLAMA (1:1)

II. PAVLUS’UN SELANİKLİLER’LE KİŞİSEL İLİŞKİLERİ (1:2 - 3:13)

A. Pavlus’un Selanikliler’i Övmesi (1:2-10)

B. Pavlus’un Hizmetinin, Bildirisinin ve Selanik’teki Yaşamının Gözden Geçirilmesi (2:1-12)

C. Selanikliler’in Müjde’ye İlgilerinin Gözden Geçirilmesi (2:13-16)

Ç. Pavlus’un Selanik’e Geciken Ziyaretinin Açıklanışı (2:17-20)

D. Timoteos’un Selanik’teki Çalışmaları (3:1-10)

E. Pavlus’un Özel Duası (3:11-13)

III. PRATİK ÖĞÜTLER (4:1 - 5:22)

A. Tanrı’nın İsteğini Yerine Getirmenin Bereketi (4:1-8)

B. Başkalarını Düşünen Sevgi (4:9-10)

C. Başkalarına Tanıklık Eden Yaşam (4:11-12)

Ç. İmanlıları Rahatlatan Umut (4:13-18)

D. Rab’bin Günü (5:1-11)

E. Kutsallara Çeşitli Öğütler (5:12-22)

IV. SELANİKLİLER’E SON SELAMLAR (5:23-28)

YORUM

I. SELAMLAMA (1:1)

Mektup dünyayı alt üst etmekle suçlanan üç kişinin adıyla başlar. İftira atılma-ya çalışılırken ortaya övgü çıkmıştır.

Mektubu yazan Pavlus’tu. Silvanus ve Timoteos o sırada onunla birlikte se-yahat etmekte olduklarından Pavlus, onların da adlarını eklemiştir. Silvanus bü-yük olasılıkla, Filipe’deki hapishanede Pavlus ile birlikte ilahi söylemiş olan Silas ile aynı kişiydi (Elç.16:25). Timoteos ise Pavlus’un Selanik’e gelmek üzere yola çıkacağı sırada kendisine Listra’dan katılan bir gençti (Elç.16:1).

Mektup, Baba Tanrı’ya ve Rab İsa Mesih’e ait olan Selanik kilisesine (top-luluk) yazılmıştı. Türkçe’deki çevirilerden birinde topluluk olarak çevrilen söz-cük, o zamanlar herhangi bir grup için kullanılırdı. Bu nedenle Pavlus, bu toplu-luğun diğer tanrıtanımaz topluluklardan farklı olduğunu belirtmek için, Baba ola-rak Tanrı’yı ve Rab olarak İsa Mesih’i tanıdıklarını söylüyor.

Lütuf ve esenlik, bu dünyada olan herkesin hoşuna gidecek en güzel bereket-leri kapsamaktadır. Lütuf, Tanrı’nın yaşamlarımızın her anında bize sunduğu ve hak etmediğimiz iyilik; esenlik de yaşamın üzücü ve zulmedici yönlerine karşı çı-kan dinginliktir. Lütuf neden, esenlik sonuçtur.

II. PAVLUS’UN SELANİKLİLER’LE KİŞİSEL İLİŞKİLERİ (1:2 - 3:13)

A. Pavlus’un Selanikliler’i Övmesi (1:2-10)

1:2-3   Pavlus her dua edişinde Selanikliler’den de söz etmektedir. (Biz de di-ğer imanlı kardeşlerimizi böyle sadık bir şekilde hatırlıyor muyuz?) Onlar için dua ederken şükrediyor ve onları imanlarının ürünü olan etkinlikleri, sevgiye dayanan emekleri ve umuttan kaynaklanan dayanıklılıklarıyla anıyordu.

İmanlarının ürünü ile büyük olasılıkla Tanrı’ya iman edişlerini kastediyordu. İmanın ürün ile birlikte geçmesi bize, bazılarının İsa’ya sorduğu şu soruyu ha-tırlatır: “Tanrı’nın istediği işleri yapmak için ne yapmalıyız?” İsa da bunu şöyle yanıtlamıştı: “Tanrı’nın işi O’nun gönderdiği kişiye iman etmenizdir” (Yu.6:28-29). Bu anlamda iman bir eylem ya da iştir. Ancak bu, kişinin sonunda bir şey ka-zanabileceği ve övüneceği bir uğraş değildir. Aslında iman, yaratığın Yaratıcısını, günahkârın Kurtarıcısını kabul etmesini sağlayan bir temeldir; herhangi bir er-dem ya da eylem olarak görülmemelidir. İmanın ürünü deyişi, iman ettikten son-raki yaşamı da içerir.

İmanlarının ürününe ek olarak Pavlus, sevgiye dayanan emeklerini de ha-tırladı. Bu, Rab İsa’ya olan sevgileriyle harekete geçen Tanrı’ya hizmet etme is-teğini anlatır. Hıristiyanlık görev duygusuyla sürdürülecek bir yaşam değil, Me-sih’e sevgiyle hizmet edilecek bir yaşamdır. O’nun kölesi olmak asıl özgürlüğü yakalamaktır ve “O’na olan sevgimiz ağır ve sıkıcı işleri zevkli hale getirir.” Çı-kar arama dürtüsü, sevgiyle karşılaştırıldığında, ucuz ve değersiz bir itici güçtür. Mesih’e olan sevgi, paranın asla yaptıramayacağı bir hizmeti ortaya çıkartır. Se-lanikliler, bu geçeğin yaşayan tanıklarıydı.

Son olarak Pavlus, onların umuttan kaynaklanan dayanıklılıklarından ötü-rü şükretmekteydi. Bu, onların İsa’yı sürekli, bıkmadan beklediklerini gösterir. Cesur bir şekilde Mesih’i savunduklarından dolayı zulüm görüyorlardı. Ancak Phillips’in de dediği gibi, “tam bir kararlılıkla dayanmaları” konusunda hiçbir ödün vermemişlerdi.

Hatırlama şekli, Babamız Tanrı’nın önünde ifadesiyle belirtilir. Pavlus dua ile Tanrı’nın huzuruna çıktığında, kutsalların ruhsal doğuşlarını ve olgunlaşma-larını düşünüyor, onların iman, umut ve sevgisi için şükranlarını belirtiyordu.

1:4   Elçi, bu imanlıların dünyanın kuruluşundan önce Tanrı tarafından seçil-miş olduklarını bilir. Acaba bunu nereden biliyordu? Doğaüstü bir gücü mü var-dı? Hayır! Ancak, onların Müjde’yi kabul ediş biçimlerinden seçilmiş olduklarını anlamıştı.

Seçilmiş olma3 öğretisi, Tanrı’nın dünyanın kuruluşundan önce bazı kişileri Mesih’te seçmiş olduğunu öğretir (Ef.1:4). Ancak bu, bazı kişilerin de O’nun tarafından mahvedilmek üzere seçildikleri anlamına gelmez. Eğer insanlar sonuçta kurtuluşa kavuşamazlarsa, bu onların kendi günahları ve inançsızlıkları yüzündendir.

Seçilmiş olmayı öğreten aynı Kutsal Kitap, insanın sorumluluğundan ve özgürce karar verebilmesinden de söz etmektedir. Tanrı tüm insanlara samimi bir şekilde kurtuluşu sunmaktadır. Mesih’e gelen herkes sıcak bir şekilde karşılanır.

Bu seçilmiş olma ve özgürce seçebilme öğretileri gerçekten insanın aklını ka-rıştırır. Ancak Kutsal Kitap ikisini de öğrettiğine göre, pek uyumlu gibi gelmese de ikisini de kabul etmeliyiz.

Seçilmiş olanların kim olduklarını bilmediğimizden Müjde’yi tüm dünyaya iletmeliyiz. Günahlılar, seçilmiş olma öğretisini inanmamak için bir bahane olarak kullanmamalıdırlar. Rab İsa’ya inanıp tövbe ederlerse, Tanrı onları da kurtara-caktır.

1:5   Pavlus, yaydığımız Müjde derken diğer elçilerinkinden farklı bir şeyi kastetmiyor. Duyuranlar farklı, ama içerik aynıydı. Selanikliler Müjde’yi bir din dersiymiş gibi görmediler. Müjde’yi söz olarak almalarına karşın o, yalnız söz değildi.

Bu onlara kudretle, Kutsal Ruh’la ve büyük güvenle ulaşmıştı. 1) Kudretle. Müjde onların yaşamlarında doğaüstü bir şekilde çalışarak onları günahlı olduk-larına inandırmış, tövbe etmeye sevk etmiş ve iman etmelerine yol açmıştı. 2) Kutsal Ruh’la. Bu gücü üreten Kutsal Ruh’tu. 3) Büyük güvenle. Pavlus Müj-de’yi tam bir güvenle duyuruyordu. Selanikliler onu, Tanrı’nın sözü olarak, tam bir güvenle kabul ettiler. Bunun yaşamlarındaki sonucu da imanlarındaki tam gü-vendi.

Pavlus onlara, aralarındayken nasıl yaşamış olduğunu hatırlatıyor. Müjde’yi duyurmakla kalmamış, ona uygun bir yaşam da sürmüştü. En iyi vaaz kutsal bir yaşamdır.

1:6   Dolayısıyla Pavlus şunu söyleyebilirdi: “Bizi ve Rab’bi örnek aldınız.” Bazısı onun, ilk önce Rab’bi sonra da bizi demesini beklemiş olabilir. Ancak bu-radaki sıra onların deneyimleriyle ilişkilidir. Rab İsa ile ilk karşılaşmaları elçinin hayatı aracılığıyla olmuştu.

İnsanların bizde Mesih’i görmek durumunda olduklarını düşünmek gerçekten ciddi bir şeydir. Pavlus’la birlikte biz de şöyle diyebilir miyiz: “Ben Mesih’i ör-nek aldığım gibi, siz de beni örnek alın” (1Ko.11:1).

Tanrı sözünü sevinç ve sıkıntıyla kabul etmiş olduklarına dikkat edin. Rab’bi ve elçileri bu şekilde örnek alıyorlardı. Dışarıdan gelen sıkıntılar vardı, ama yü-rekleri sevinçliydi. Bu seyrek görülen bir bileşimdir! Dünyadaki bir insan için sevinç ve sıkıntıyı aynı anda yaşamak mümkün değildir, çünkü onun gözünde sı-kıntı sevincin karşıtıdır. Mesih inanlısı için ise Kutsal Ruh’un verdiği sevinç olaylardan bağımsızdır ve onun için sevincin karşıtı günahtır.

Buradaki sıkıntı, Rab’be geldikten sonra yaşadıkları zulümdü.

1:7   Selanikliler, imanda örnek duruma gelmişlerdi. Sıkıntı ve zulmün ortasın-da bile sevinçli olabilmeleri, Makedonya ve Ahaya’daki, yani bölgedeki tüm Me-sih inanlılarına örnek teşkil ediyordu.

1:8   Onların tanıklıkları sadece bulundukları bölgede kalmadı, bu haber yayıl-maya devam etti. Havuzdaki suyun yüzeyinde oluşan daireler gibi, Rab’bin sözü genişleyen halkalar şeklinde, ilk önce Makendonya ve Ahaya’ya, sonra da her yere yayılıyordu. Kısa sürede Tanrı’ya olan imanlarının haberi o kadar yayıl-mıştı ki, artık Pavlus’un bir şey söylemesine gerek kalmamıştı.

Bizler, bize verilen bereketlerin varış yeri değil, başkalarına akacağı kanallar olmalıyız. Tanrı yüreklerimizi, o ışık başkalarına da yansısın diye aydınlatıyor (2Ko.4:6). Eğer kurtuluş suyunu gerçekten içtiysek, içimizden çevremizdekilere yayılacak olan diri su ırmakları akacaktır (Yu.7:37-38).

1:9   Elçi ve arkadaşlarının Selanik’e gittiklerinde iyi bir şekilde karşılanma-ları, aralarında konuştukları bir konuydu. Ayrıca onların yaşamalarında ortaya çı-kan şaşırtıcı değişikliği de çok kişi öğrenmişti. Putlardan Tanrı’ya dönmüş-lerdi ve Tanrı’ya kulluk etmekteydiler. Putlardan bıkıp Tanrı’ya bir şans tanı-maya karar vermiş değillerdi. Tanrı’ya döndüler ve O’nu öylesine doyurucu bul-dular ki, putlarını bırakıverdiler.

Petrus’u eriten o görünüş, İstefan’ın gördüğü o yüz, Meryem’le birlikte ağlayan o yürektir ki, uzaklaştırabilir insanı putlardan.

– Ora Rowan

Bu öyküde aktarılan huşu ve heyecanı asla yitirmeyelim. İki insan Rab’bin sö-zü ile tanrıtanımaz bir şehre gider. Ruh’un gücüyle Müjde’yi duyururlar. Muci-zevi dönüşüm gerçekleşir; insanlar Kurtarıcı ile karşılaşıp putlarını terk ederler. Sonuçta da ortaya Tanrı’yı yücelten, kutsal yaşam süren, zulme cesurca karşı ko-yan ve diğerlerini de Mesih’e çeken bir imanlılar topluluğu çıkar. Gerçekten de Rab’be hizmet, hizmetlerin en büyüğüdür!

1:10   Selanikliler yalnızca diri ve gerçek Tanrı’ya hizmet etmiyor, (sahte ve cansız putların tersine) ayrıca Rab İsa’yı da bekliyorlardı. Onların beklentilerinin ayrıntılarına bir bakalım:

1. Kişi – O’nun oğlu

2. Yer – göklerden

3. Güvence – O’nun ölümden dirilttiği

4. Değerli ad – İsa

5. Beklenen – bizleri gelecek gazaptan kurtaran

Dolayısıyla 9 ve 10’uncu ayetlerde Selanikliler’in deneyimlerinin üç yönünü görüyoruz:

Tanrı’ya dönüş (imanın işi ile karşılaştırın, 3.ayet)

Hizmet etme (sevginin işi ile karşılaştırın, 3.ayet)

Bekleme (umudun sabrı ile karşılaştırın, 3.ayet)

G.R. Wood4 bunu şu şekilde analiz eder:

İzleme – Tanrı’ya bakma

Hizmet etme – Çalışma alanına bakma

Bekleme – İsa’yı bekleme

Selanikliler göklerden Tanrı’nın Oğlu’nu bekliyorlardı. Bu da İsa’nın, onlar hayattayken herhangi bir anda gelebileceğini çağrıştırır. Rab İsa’nın yaklaşan dö-nüşü Mesih inanlısının umududur. Bu, Yeni Antlaşma’nın birçok yerinde geçer. Bazıları şunlardır:

Luk.12:36 - “Efendilerini... hazır bekleyen köleler gibi olun.”

Rom.8:23 - “...evlatlığa alınmayı, yani bedenlerimizin kurtulmasını özlemle bekleyerek...”

1Ko.11:26 - “Bu ekmeği her yediğinizde ve bu kaseden her içtiğinizde, Rab’bin gelişine dek Rab’bin ölümünü ilan etmiş olursunuz.”

2Ko.5:2 - “Şimdiyse göksel evimizi giyinmeyi özleyerek inliyoruz.”

Gal.5:5 - “Ama biz aklanmanın verdiği umudun gerçekleşmesini Ruh’a daya-narak, imanla bekliyoruz.”

Flp.3:20 - “...Oradan, Kurtarıcı’yı Rab İsa Mesih’i bekliyoruz.”

Flp.4:5 - “Rab’bin gelişi yakındır.”

Tit.2:13 - “Bu arada, mübarek ümidimizin gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kur-tarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz.”

İbr.9:28 - “İkinci kez, günah yüklenmek için değil, kurtuluş getirmek için ken-disini bekleyenlere görünecektir.”

Yak.5:7-9 - “Öyleyse kardeşler, Rab’bin gelişine dek sabredin... Rab’bin gelişi yakındır... Yargıç kapının önünde duruyor.”

1Pe.4:7 - “Her şeyin sonu yakındır.”

1Yu.3:3 - “Mesih’te bu umuda sahip olan, Mesih pak olduğu gibi kendini pak kılar.”

Yah.21 - “Rabbimiz İsa Mesih’in sizi sonsuz yaşama kavuşturacak olan mer-hametini beklerken...”

Va.3:11 - “Tez geliyorum!”; “İşte, tez geliyorum!” (22:7); “İşte, tez geliyorum!” (22:12); “‘Evet, tez geliyorum!’ diyor. Amin! Gel, ya Rab İsa!” (22:20).

Mesih inanlısı, ölmesi gerektiğinin farkında olsa da Rab’bin herhangi bir an-da gelebileceğini de bilir. Eğer kendisi hayattayken Rab gelirse, ölümü tatmadan cennete girecektir.

Mesih’in kendi halkını yanına almaya gelmesi Tanrı’nın programında gerçek-leşecek ilk olaydır. Bundan önce yerine gelecek olan herhangi bir peygamberlik sözü yoktur.

Araya girmesi gereken bir olay ya da zaman dilimi varsa, Rab’bin ani dönüşünü bekleyemeyiz. Bugün imanlının, Mesih’in gelişini beklemesine yol açan tek durum Mesih’in ikinci gelişi öncesi sıkıntı dönemidir. Diğer görüşler, O’nun dö-nüşünün yaklaştığı düşüncesinden uzaklaştırıcı niteliktedir.

Beklediğimiz, bizi gelecek gazaptan kurtaran İsa’dır. Kurtarıcı’nın gelişine ilişkin bu ifade iki şekilde anlaşılabilir:

1) O bizi sonsuza dek günahlarımızın cezasına uğramaktan kurtarır. İsa Mesih çarmıhta, Tanrı’nın günahlarımıza yönelik gazabına katlandı. O’na iman ederek O’nun işinin bizim için de geçerli hale gelmesine yol açarız. Dolayısıyla Mesih İsa’ya ait olduğumuzda, bizim için bir mahkûmiyet yoktur (Rom.8:1).

2) Ayrıca İsa Mesih bizi, gelecekte Tanrı’nın gazabının O’nun Oğlu’nu reddedenlerin üzerine döküldüğünde ortaya çıkacak olan yargılamadan da kurtarır. Bu dönem, büyük sıkıntı dönemi ya da Yakup’un sıkıntısı diye bilinir (Dan.9:27; Mat.24:4-28; 1Se.5:1-11; 2Se.2:1-12; Va.6:1 - 19:10).

B. Pavlus’un Hizmetinin, Bildirisinin ve Selanik’teki Yaşamının       Gözden Geçirilmesi (2:1-12)

2:1   Pavlus 1:5’de kendi kişiliğine ve Selanik’te nasıl yaşadığına kısaca deği-nir. Buradaysa hizmeti, bildirisi ve yaşam biçimiyle ilgili ayrıntılara geçiyor.

Mesih inanlısının ilk işi kendi karakteriyle ilgilidir. Ne olduğumuz, söyledik-lerimizden çok daha önemlidir. Bilinçli olarak yapmadığımız davranışlar, bilerek yaptıklarımıza göre daha çok şey anlatır.

James Denney şöyle demişti:

Mesih inanlısının karakteri, hizmeti sırasında kullandığı bir çeşit sermayedir. Diğer işlerde, kişinin karakteri nasıl olursa olsun, hesap bilançosu düzgün çıkıyorsa, sorun yoktur. Ancak karakterini kaybeden imanlı her şeyini kaybetmiş demektir.5

Müjde’yi duyururken şehit olan Jim Elliot günlüğüne şöyle yazmıştı:

Başka alanlarda olmasa da ruhsal alanda, hizmet veren kişinin karakteri hizmetinin kalitesini belirler. Pavlus Selanikliler’e anlattıklarının kanıtı olarak kendi karak-terini ve yaşam biçimini öne sürüyordu. İlk mektupta, Pavlus’un Selanikliler ta-rafından gözlenen yaşam biçimine göndermede bulunulan “Biliyorsunuz” sözcüğü dokuz kez geçer. Pavlus Selanik’e gitti ve anlattıklarına oranla çok daha doğru bir yaşam sürdü. Yaşamı örnek olmayı geçip ikna edici kanıta dönüştü. Hizmet su-nanın karakteri iyi değilse, Tanrı işinin kalitesi de düşecektir.6

Elçi belki de bu ayetlerde, kendisini eleştirenlerin yanlış suçlamalarına karşı kendini savunmaktadır. Her nedense, Selanikliler’e ilk önce hizmetinin başarılı olduğunu hatırlatıyor. Zaten onlar, elçinin hizmetinin başarılı olduğunun canlı ka-nıtlarıydılar. Selanikliler onun ziyaretinin boşa gitmediğini biliyorlardı. Kendi-leri iman etmişti ve bir topluluk oluşturulmuştu.

2:2   Ayrıca Pavlus yürekli bir biçimde hizmet ediyordu. Filipi’de eziyet ve kötü muamele gördükleri ve Silas’la birlikte hapse atıldıkları halde yılmamış, ce-saretlerini yitirmemişlerdi. Selanik’e doğru yoluna devam etti. Orada yalnızca Tanrı’dan gelen bir cesaretle, şiddetli karşı koymalara rağmen... Müjde’yi du-yuruyordu. Daha güçsüz birisi, Tanrı’nın kendisini neden cana yakın dinleyici kit-lelerine gönderdiğiyle ilgili çok sayıda ilahi nedenler öne sürebilirdi. Ancak Pav-lus için bu geçerli değildi! Pavlus bildirisini, Ruh’la doluluğun sonucu olarak, şid-detli karşı koymalara rağmen korkusuzca duyuruyordu.

2:3   Elçinin Müjde’ye olan çağrısı, kaynağı itibarıyla gerçek, amacı itibarıy-la lekesiz ve temiz, yöntemi itibarıyla da güvenilirdi. Kaynak yönünden, sahte öğ-retilerden değil, Tanrı’nın gerçeğinden doğmuştu. Amaç yönünden elçinin Sela-nikliler’e yaklaşımı, bencilce ve kötü niyetle değil, onların iyiliğini isteyerek ol-muştu. Yöntem yönünden ise, onları aldatmaya yönelik hiçbir tuzak söz konusu değildi. Büyük olasılıkla onu kıskanan düşmanları kendisini ayrılıkçılık, bencillik ve dolandırıcılıkla suçluyorlardı.

2:4   Pavlus’a göre hizmet kutsal bir işti. Kendisi, çok değerli olan Müjde’yi emanet almaya Tanrı tarafından layık görülen hizmetkârdı. Onun sorumluluğu, insanların tepkisi ne olursa olsun, sadık bir şekilde Müjde’yi duyurarak Tan-rı’yı hoşnut etmekti. Hem insanları hem de Tanrı’yı hoşnut edemeyeceğini açık-ça biliyordu; dolayısıyla yüreklerimizi sınayan ve uygun şekilde ödüllendiren Tanrı’yı hoşnut etmeyi seçti.

Hizmetçi kendisine ücret ödeyen kişiyi memnun etmek zorundadır. Vaizler ba-zen, kendilerini destekleyen kişilerin tepkisinden çekindikleri için, gerçeğin tü-münü duyurmamayı düşünebilirler. Ancak Efendimiz Tanrı’dır ve O, kendi sö-zünün örtbas edilerek ya da hafifletilerek duyurulduğu zamanları çok iyi bilir.

2:5   Pavlus 5-12’nci ayetlerde Selanik’teki yaşamını özetleyerek, Mesih’in tüm hizmetkârları için harika bir örneği gözler önüne seriyor.

Birincisi, o hiçbir zaman, başarılı olabilmek için dalkavukluğa ya da samimi-yetsizliğe tenezzül etmedi. Sözleri dürüst ve açık, davranışları ikiyüzlülükten uzaktı.

İkincisi, o hiçbir zaman Rab’bin işini, bencilce zengin olma arzusunu saklayan bir maske olarak kullanmadı. Hizmetiyle açgözlülüğünü gizlemeye çalışmıyor-du. Dalkavuklukla ilgili suçlamalara karşı diğer kutsalların yardımını istiyordu. Açgözlülük konusunda ise, yüreği okuyabilen tek varlık olan Tanrı’nın tanıklığı-na başvuruyor.

2:6   Burada bu büyük Tanrı adamının karakteriyle ilgili bir başka etkileyici noktayla karşılaşıyoruz. Mesih’in elçileri olarak o ve arkadaşları Selanikliler’den maddi destek alma (burada övgü diye geçer) hakkına sahiptiler. Ancak onlara yük olmamaya kararlıydılar, dolayısıyla gereksinimlerini karşılamak için gece gün-düz çalıştılar. Korint’te durum değişikti. Pavlus orada, para karşılığı vaaz et-mekle suçlanmamak için çalışmıştı. Selanik’te de çalıştı, çünkü oradaki imanlılar yoksul ve sıkıntı içindeydiler, dolayısıyla onlara fazladan yük olmak istemedi.

2:7   Pavlus, Tanrı’ya ait şeylerle ilgili olarak gurura kapılmak yerine, çocuklarını bağrına basan bir anne gibi şefkatliydi. Yeni iman edenlerin ilgi ve bakıma gereksinimlerinin olduğunu biliyordu ve kendini çocuklarına adamış bir annenin özeniyle bu yönde uğraşıyordu.

2:8   Onlara olan ilgi ve şefkati o kadar derindi ki, onlardan bir şey almaktan çok onlarla paylaşmak arzusundaydı. Onun isteği, Tanrı’nın Müjdesi’ni soğuk ve baştan savma bir şekilde duyurmak değil, kendi canı ve tüm varlığıyla paylaşmaktı. Onları seviyordu ve sevgi bir bedelle ölçülmez. Efendisi gibi o da, hiz-met edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını vermeye gelmişti (Mar.10:45).

2:9   Burada Pavlus’un kendini düşünmediğini gösteren bir başka kanıtla da-ha karşılaşıyoruz: Onun, oradaki kişilerin hiçbirine yük olmadan, sözü duyur-maya devam edebilmek için çadırcı olarak çalıştığını görüyoruz. Vaizlerin, diğer imanlılardan maddi yardım almaya hakları olduğu halde, onun zaman zaman bu hakkından vazgeçtiğini görmek gerçekten övgüye değer bir durumdur. Mesih’in gerçek bir hizmetkârı, başkalarından maddi yardım almayıp çalışmak durumunda da kalsa, Müjde’yi duyurmayı sürdürecektir. Uğraşma, didinme, gece gündüz sözcüklerine dikkat edin. Müjde Selanikliler’e değil, ama Pavlus’a pahalıya mal oldu.

2:10   İmanlılar Pavlus’un onlara karşı örnek davranışlarının tanıklarıydılar. Tanrı da onun kutsal, doğru ve kusursuz olduğuna tanıktı. Kutsal, yani Tanrı için günahtan ayrılmıştı. Karakter ve davranışlarında doğruydu. Tanrı ve insanlara karşı kusursuzdu. Eğer en iyi vaaz kutsal bir yaşamsa, Pavlus çok büyük bir vaizdi. O, sözleri yaşam biçiminden daha iyi olan bir vaiz değildi. Çünkü böyle birisi kürsüde vaaz ederken, insanlar sürekli onu dinlemek ister, ancak kürsüden inince de bir daha vaaz etmemesini dilerler!

2:11   7’nci ayette kendisini bir anne ile karşılaştırmıştı, şimdi ise bir baba benzetmesini kullanıyor. İlki şefkat ve yumuşak yürekliliği, ikincisi ise bilgelik ve nasihati simgelemektedir. Bir baba olarak onlara, kutsal bir yaşam sürmelerini öğütlüyor. Zulümlere rağmen Rab ile yürümeleri için teşvikte bulunuyor, Tan-rı’nın sözü ve isteğine itaat ederek yaşamanın güzelliğine işaret ediyor.

2:12   Pavlus’un hizmetinin amacı onları, Kendi egemenliği ve yüceliğine ça-ğıran Tanrı’ya yaraşır biçimde yaşamaya özendirmekti.

Bizler kişi olarak, Tanrı’dan ya da cennetten bir pay alabilecek bir değere ke-sinlikle sahip değiliz. Sahip olduğumuz tek değer, Rab İsa Mesih’te bulmuş ol-duğumuz değerdir. Ancak Tanrı’nın çocukları olarak O’na yaraşır biçimde ya-şamamız beklenmektedir. Bunu, kendimizi Kutsal Ruh’un denetimine teslim ede-rek ve yaşamlarımızda sürekli olarak günahlarımızı itiraf edip onlardan vazge-çerek yapabiliriz.

Kurtulmuş olanların tümü, Tanrı’nın Egemenliği’ndedir. Şu anda bu egemen-lik gözle görülmemektedir ve kralı yoktur. Ancak bu egemenliğin ahlâki öğreti-leri bugün bizim için geçerlidir. Rab İsa hüküm sürmek üzere geldiğinde, ege-menlik gözle görülür bir şekilde kurulacak ve o zaman kralın yüceliğini payla-şacağız.

C. Selanikliler’in Müjde’ye İlgilerinin Gözden Geçirilmesi (2:13-16)

2:13   Elçi, 1:5’de değinmiş olduğu Selanikliler’in Müjde’ye ilgisi konusuyla ilgili bir başka noktaya değiniyor. Müjde’yi duyduklarında bunu herhangi birinin sözü olarak değil, Tanrı’nın sözü olarak kabul etmişlerdi. Müjde’de şöyle yazı-lıdır:

Tanrı’ya sürekli şükretmemiz için bir neden daha var: Tanrı sözünü bizden duyup kabul ettiğiniz zaman bunu insan sözü olarak değil, gerçekte olduğu gibi, Tanrı sözü olarak benimsediniz.

Pavlus, onların Müjde’yi duyup kabul etmelerinden ötürü şükranla doludur. Bu onun, kendisini düşünen biri olmadığına ilişkin bir başka örnektir. Çoğumuz başkalarının söylediğimiz bir şeye, onu biz söylüyoruz diye inanmalarını isteriz. Ancak insana ait sözler, iman için sağlam bir temel oluşturmaz. Yalnızca Tan-rı’ya tam olarak güvenilebilir ve yalnızca O’nun sözüne güvendiğimizde yürek-lerimizde ve yaşamlarımızda değişiklikler ortaya çıkar. Selanikliler’in yaşamla-rında sözün etkin olmasının nedeni de onların inanmış olmalarıydı.

Walter Scott şöyle yazmıştı:

Onun sözünün, yani Kutsal Kitap’ın her bölümü Tanrı’nın esiniyle yazılmıştır. O, her zaman ve her durumda bizim tek kaynağımızdır. Tanrı sözünün karşısında tit-reyecek bir nesle ihtiyacımız var. O bizim rehberimiz, ışığımız ve ahlâki koruyu-cumuzdur. Kutsal sözü için Tanrı’ya şükrolsun.7

2:14   Kutsal Kitap bu imanlıların yaşamlarında ne gibi değişikliklere yol aç-mıştı? Yalnızca kurtuluş bulmamış, şiddetli zulümlere karşı dayanabilir hale de gelmişlerdi. Bu onların, gerçekten iman ettiklerinin de iyi bir kanıtıydı. Daya-nıklılıkları sayesinde, Tanrı’nın Yahudiye’de bulunan kiliselerinin örneği ha-line gelmişlerdi. Yalnız bir fark vardı; Yahudiye’deki imanlıların Yahudiler’den çektiği sıkıntıları onlar kendi yurttaşlarından çekmişlerdi.

2:15   Pavlus bu kez, Yahudiler’in Müjde’nin düşmanları olduklarını iddia edi-yor. Bunu ondan daha iyi kim bilebilir? Bir zamanlar kendisi, Mesih inancını yok etmeye çalışan Yahudiler’in önderiydi. Şimdi ise, kendisi iman edince onların yaptığı zulmün acısını bizzat yaşamıştı.

Yahudilerin en büyük günahı Rab İsa’yı öldürmeleriydi. O’nu çarmıha geren Romalılar olduysa da, onları buna zorlayanlar Yahudiler’di. Bu, yüzyıllardır Tan-rı’nın İsrail ulusuna gönderdiği peygamberlere yapılmış olan zulmün doruk nok-tasını oluşturdu (Mat.21:33-39).

Hıristiyanlığın ilk yıllarında, Pavlus ve diğer elçilere zulmeden bu insanlar yanlış olarak Tanrı’yı hoşnut ettiklerini sanıyorlardı. Oysa Tanrı’nın hoşnutsuz-luğuna yol açtılar ve tüm insanlara düşman oldular.

2:16   Müjde’yi reddetmeleri kendilerini tatmin etmediğinden, Pavlus ve arkadaşlarının Müjde’yi diğer uluslara duyurmasına da engel olmaya kararlıydılar. Yahudiler’i, diğer uluslardan olanların da kendileri gibi kurtulabileceklerini duymaktan daha çok öfkelendirebilecek bir şey yoktu.

Tanrı’nın isteğine karşı gelme konusunda, babalarının bıraktığı yerden devam ediyorlardı; durmadan günahlarına günah katıyorlardı. Sanki sürekli günah içinde yaşamaya karar vermişlerdi.

Ancak haklarında hüküm verilmişti; sonunda Tanrı’nın gazabına uğradılar. Pavlus gazap demekle neyi kastettiğini tam olarak belirtmiyor. Bu belki de gü-nah nedeniyle yaklaşmakta olan yargıya ilişkin genel bir ifadeydi. Biliyoruz ki, iz-leyen 20 yıl içinde (İ.S.70) Yeruşalim yıkılmış ve hayatta kalan Yahudiler de tüm dünyaya yayılmıştı.

Bu tür bölümlere bakıp bazıları, Pavlus’un Yahudi karşıtı olduğunu ve Yeni Antlaşma’nın da Yahudiler’e karşı bir kitap olduğunu öne sürmüştür. Gerçek şu ki Pavlus, kendi halkı olarak gördüğü Yahudiler’i çok seviyordu ve onların kur-tuluşu için kendisi Mesih’ten uzaklaştırılmaya bile razıydı (Rom.9:1-3). Hizmeti daha çok Yahudi olmayanlara yönelik olduysa da, kendini her zaman Müjde’yi Yahudiler’e duyurmakla yükümlü hissetmişti ve zaman zaman da bu yükümlülük duygusu asıl işinden daha ağır basıyordu.

Elçinin burada Yahudi liderler hakkında söyledikleri aşağılama değil, tarihsel gerçeklerdir. Ayrıca onu yaptıklarını yazıya dökmeye sevk edenin de Tanrı ol-duğunu unutmayalım. Yahudiler’e karşı olmak Hıristiyanlığa uygun düşen bir davranış değildir ve hiçbir koşulda da haklı çıkarılamaz. Tanrı’nın, Oğlu’nun ölü-münden Yahudiler’i sorumlu tuttuğunu söylemek Yahudi karşıtı bir davranış ola-maz (Elç.2:23). Aynı şekilde Yahudi olmayanlar da kendi yaptıklarından sorum-lu tutulmuştu (1Ko.2:8).

Ç. Pavlus’un Selanik’e Geciken Ziyaretinin Açıklanışı (2:17-20)

2:17   Elçi bu dört ayette Selanik’e dönmekte neden geciktiğini açıklar. Onu sert bir şekilde eleştiren kişiler, orada daha önce yaşadığı sıkıntılardan korktuğu için onu geri dönmemekle suçladılar.

Pavlus ilk olarak bunun yalnızca fiziksel bir ayrılık olduğunu belirtiyor. Sizden ırak düştük ifadesi onların, ruhsal babalarının ayrılışından sonra öksüz kişiler gibi kaldıklarını anlatır. Ancak Pavlus’un onlara yönelik şefkat dolu ilgisi hiç azalmamıştı. Sevgisinin derinliğini açıklayan sözcüklere dikkat edin: büyük bir özlemle... çok çaba.

2:18   Pavlus iki kez Selanik’e dönmeyi denedi, ancak Şeytan engel oldu. Şeytan’ın engel oluş biçimini her zaman anlamak mümkün değildir.

Pavlus’un kendisine engel olanın Rab değil de Şeytan olduğundan nasıl emin olduğunu da bilemeyiz. Elçilerin İşleri 16:6’da Kutsal Ruh’un Pavlus ve arka-daşlarının Tanrı sözünü Asya’da yaymalarına engel oluşunu okuyoruz. Sonra da Bitinya’ya gitmek istediklerini, ancak yine Kutsal Ruh’un izin vermediğini gö-rüyoruz. Engel olanın ne zaman Kutsal Ruh ne zaman Şeytan olduğundan nasıl emin olabiliriz? Bunu bilmenin bir yolu şu olabilir: Eğer Tanrı’nın isteğini yap-tığımızı biliyorsak, ortaya çıkan engellerin Ruh’tan değil Şeytan’dan olduğunu anlarız. Ayrıca Tanrı ne zaman bereketlerse, Şeytan’ın engel olması beklenir. An-cak sonuçta Tanrı daima Şeytan’ı etkisiz kılar. Buradaki özel durumda da Pav-lus’un Selanik’e gidemeyişi bu mektubu kaleme almasına yol açtı. Sonuçta da bu mektup, Tanrı’nın yücelik, bizim de bereket almamızı sağladı.

2:19   Elçi neden Selanikli imanlılara geri dönmeyi bu kadar çok istiyordu? Çünkü onlar onun Rab’de çocuklarıydı. Onları Mesih’e yöneltmişti ve ruhsal bü-yümelerinden de kendisini sorumlu tutuyordu. Gelecekte bir gün onlar için hesap vereceğini biliyordu. Onlar, onun Mesih’in yargı kürsüsünde ödül umuduydu. Onlarla sevinebilmek istiyordu. Onlar onun, Rabbimiz İsa geldiğinde O’nun önünde övüneceği zafer tacı olacaklardı.

Bu ayetten anladığımıza göre Pavlus, cennette Selanikliler’i göreceğini umu-yordu. Biz de cennette sevdiklerimizi göreceğiz.

19’uncu ayette Pavlus, imandaki çocuklarından zafer tacı olarak söz ediyor. Yeni Antlaşma’da değişik taçlardan söz edilir: Doğruluk tacı (2Ti.4:8), yaşam tacı (Ya.1:12; Va.2:10), yücelik tacı (1Pe.5:4). Bunların tümü çürümez taçlardır (1Ko.9:25).

2:20   Kutsallar onun övüncü ve sevinciydi. İnsana yatırım yapmıştı ve alacağı ödül de, sonsuza dek Tanrı’nın Kuzusu’na tapınan ruhsal oğullar ve kızlardı.

RAB’BİN GELİŞİ İLE İLGİLİ ARASÖZ

1.Selanikliler’de Rab’bin gelişinden ilk önce 19’uncu ayette söz edilir. Bu mektubun ana konusu bu olduğundan burada biraz ara verip Kutsal Kitap’ın konuyla ilgili olarak ne öğrettiğine bakacağız.

Yeni Antlaşma’da Mesih’in dönüşü ile ilgili olarak kullanılan üç Grekçe söz-cük vardır:

Parousia: Gelişi ve sonraki varlığı.

Apokalupsis: Ortaya çıkış, açığa vurma.

Epiphaneia: Görünme, belli olma.

En sık kullanılanı parousia’dır. Var olma, yanına gelme gibi anlamlar taşır. Vine bunun hem gelişi, hem de orada kalışı ifade ettiğini söyler. Rab’bin gelişini düşündüğümüzde bunu bir anlık bir olay olarak değil, bir zaman dilimi olarak dü-şünmeliyiz.

“Mesih Celile’ye geldiğinde birçoklarını iyileştirdi.” Burada sözü edilen, Me-sih’in Celile’ye vardığı gün değil, o bölgede geçirdiği zaman dilimidir. Dolayı-sıyla Mesih’in gelişini düşündüğümüzde tek bir olaydan çok, bir zaman dilimini dikkate almalıyız.

Yeni Antlaşma’da parouisa’nın kullanıldığı tüm bölümleri dikkate alırsak, şu özelliklere sahip olan bir zaman diliminin tanımlandığını görürüz: 1) Baş-langıcı olan 2) Gidişi olan 3) Görünüşü, belirginliği olan 4) Bir doruk noktası olan.

1) Parousia’nın başlangıcı Rab’bin kiliseyi yanına almaya gelişidir. Bu, aşağıdaki bölümlerde belirtilir (Aşağıdaki ayetlerde Grekçe’de Parousia olarak geçen yerler italik harfle gösterilmiştir):

“Herkes nasıl Adem’de ölüyorsa, herkes Mesih’te yaşama kavuşacak. Her bi-ri sırası gelince dirilecek: İlk örnek olarak Mesih, sonra Mesih’in gelişinde Me-sih’e ait olanlar” (1Ko.15:22-23).

“Kardeşler, umudu olmayan öbür insanlar gibi kederlenmemeniz için, gözlerini yaşama kapamış olanlar konusunda bilgisiz kalmanızı istemiyoruz. İsa’nın ölüp dirildiğine inanıyoruz. Aynı şekilde Tanrı, İsa’ya bağlı olarak gözlerini yaşa-ma kapamış olanları da O’nunla birlikte geri getirecektir. Rab’bin sözüne daya-narak size diyoruz ki, biz yaşamakta olanlar, Rab’bin gelişinde hayatta olanlar, gözlerini yaşama kapayanların önüne asla geçmeyeceğiz. Rab’bin kendisi, bir emir çağrısıyla, başmeleğin seslenmesiyle, Tanrı’nın borazanıyla gökten inecek. Önce Mesih’e ait ölüler dirilecek. Sonra biz yaşamakta olanlar, hayatta olanlar, onlarla birlikte Rab’bi havada karşılamak üzere bulutlar içinde alınıp götürüle-ceğiz. Böylece sonsuza dek Rab’le birlikte olacağız. İşte birbirinizi bu sözlerle te-selli edin” (1Se.4:13-18).

“Rabbimiz İsa Mesih’in gelişine ve O’nunla birlikte olmak üzere toplanmamıza gelince...” (2Se.2:1).

“Öyleyse kardeşler Rab’bin gelişine dek sabredin. Bakın, çiftçi ilk ve son yağ-murları alıncaya dek toprağın değerli ürününü nasıl sabırla bekliyor! Siz de sab-redin. Yüreklerinizi güçlendirin. Çünkü Rab’bin gelişi yakındır” (Yak.5:7-8).

“Evet yavrularım, şimdi Mesih’te yaşayın ki, O göründüğünde cesaretimiz olsun, geldiğinde O’nun önünde utanmayalım” (1Yu.2:28).

2) Parousia’nın süreci, imanlılara sadık hizmetlerinden ötürü ödüllerinin veril-diği sıradaki Mesih’in yargı kürsüsünü içerir.

“Umudumuz, sevincimiz kimdir? Rab’bimiz İsa geldiğinde onun önünde övü-neceğimiz zafer tacı nedir? Siz değil misiniz?” (1Se.2:19).

“Esenlik kaynağı olan Tanrı’nın kendisi sizi tümüyle kutsal kılsın. Ruhunuz, canınız ve bedeniniz, Rabbimiz İsa Mesih’in gelişinde eksiksiz ve kusursuz olmak üzere korunsun” (1Se.5:23).

Parousia’nın süreci konusuna dahil edilmesi gereken bir diğer olay da Ku-zu’nun düğün şölenidir. Vahiy bölümünden bu olayın, Mesih’in görkemli ege-menliğinden önce olacağını biliyoruz. Geliş sözcüğü onunla bağlantılı değilse de, onu da buraya dahil ediyoruz.

“Ardından büyük bir kalabalığın, gürül gürül akan suların, güçlü gök gürleme-lerinin sesine benzer sesler işittim. ‘Haleluya!’ diyorlardı. ‘Çünkü Her Şeye Gücü Yeten Rab Tanrımız egemenlik sürüyor. Sevinelim, coşalım! O’nu yüceltelim! Çünkü Kuzu’nun düğünü başlıyor, gelini hazırlandı. Giymesi için ona temiz ve parlak ince keten giysiler verildi.’ İnce keten kutsalların adil işlerini simgeler. Sonra melek bana, ‘Yaz!’ dedi. ‘Ne mutlu Kuzu’nun düğün şölenine çağrılmış olanlara!’ Ardından ekledi: ‘Bunlar gerçek sözlerdir, Tanrı’nın sözleridir’” (Va.19:6-9).

3) Mesih’in gelişinin görünüşü veya ortaya çıkışı, O’nun güç ve görkem için-de, rablerin Rab’bi ve kralların Kralı olarak egemenlik sürmek üzere yeryüzüne dönüşü olacaktır. O’nun kiliseyi göğe almaya gelişi bir anda oluverecek, dünya tarafından görülemeyecektir. Ancak egemenlik sürmeye geldiğinde her göz Me-sih’i görecektir. Dolayısıyla buna Parousia’nın görünüşü denmektedir. Bu O’nun gelişinin üçüncü evresidir.

“İsa, Zeytin Dağı’nda otururken öğrencileri yalnız olarak yanına geldiler. ‘Söyle bize’ dediler, ‘Bu dediklerin ne zaman olacak, senin gelişini ve çağın bitimini gösteren belirti ne olacak?’” (Mat.24:3).

“İnsanoğlu’nun gelişi, doğuda çakıp batıya kadar her taraftan görülen şimşek gibi olacaktır” (Mat.24:27).

“Nuh’un günlerinde nasıl olduysa, İnsanoğlu’nun gelişinde de öyle olacak” (Mat.24:37).

“Rabbimiz İsa bütün kutsallarıyla geldiğinde, Babamız Tanrı’nın önünde kut-sallıkta kusursuz olmanız için yüreklerinizi pekiştirsin” (1Se.3:13).

“Sonra yasa tanımaz adam ortaya çıkacak. Rab İsa onu ağzının soluğuyla öldürecek, gelişinin görkemiyle yok edecek” (2Se.2:8).

“Rabbimiz İsa Mesih’in kudretini ve gelişini size bildirirken uydurma masal-lara başvurmadık. O’nun görkemini gözlerimizle gördük” (2Pe.1:16). Petrus bu-rada, daha önce İsa’nın görünümünün değiştiği dağda resmedilmiş olan Mesih’in gelişinin görünüşünü anlatmaktadır.

4) Son olarak da Parousia’nın doruk noktasına değineceğiz. Buna, şu ayette göndermede bulunulmaktadır.

“‘Bunlar, Rab’bin gelişiyle ilgili vaat ne oldu? Atalarımızın ölümünden beri her şey yaratılışın başlangıcında olduğu gibi duruyor’ diyerek alay edecekler” (2Pe.3:4).

Burada, son günlerde ortaya çıkıp Mesih’in dönüşünün mümkün olmadığını söyleyecek olan alaycılar hakkında bilgi verilmektedir. O’nun gelişinin hangi yö-nünden söz ediyorlardı?

O’nun kiliseyi göğe almaya gelişine mi işaret ediyorlar? Hayır. Bu konudan belki de haberleri bile yoktu. Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişine mi işaret ediyorlar? Hayır. Bu açıkça bellidir. Metnin tümünü incelediğimizde onların, son günde Rab’bin kötülük yapan herkesi cezalandıracağı düşüncesiyle alay ettikleri anlaşılır. Tanrı’nın yeryüzündeki son yargılamasını kastediyorlar ve buna “dün-yanın sonu” diyorlardı. Üzülecek hiçbir şeylerinin olmadığını iddia ediyorlardı. Tanrı tarihte bir müdahalede bulunmadı, gelecekte de bulunmayacaktır diyerek kendilerini kötü işlerine devam etmekte özgür hissediyorlardı.

Petrus onların alaycı tavırlarına, Mesih’in 1000 yıllık egemenliğinden sonra, şimdiki gök ve yerin tümüyle ortadan kalkacağı zamanı öne sürerek yanıt veriyor. Mesih’in gelişinin bu doruğu, bin yıldan sonra, sonsuzluğun başlayışına denk gelir.

Parousia’ya ek olarak Yeni Antlaşma’da Rab’bin gelişi için kullanılan diğer iki sözcük Apokalupsis ve Epiphaneia’dır.

Apokalupsis; ortaya çıkış, açığa vurma anlamlarına gelir. Kutsal Kitap uzman-larının bir kısmı bunun daima, Mesih’in güç ve görkemle gelişinin üçüncü evre-sine işaret ettiğini düşünürken, bir kısmı da, bunun Mesih’in kendi topluluğunu yanına almak için göründüğü gelişine göndermede bulunduğunu düşünür.

Aşağıdaki ayetler her iki geliş evresini de kastedebilir:

“Şöyle ki siz Rabbimiz İsa Mesih’in görünmesini beklerken hiçbir ruhsal ar-mağandan yoksun değilsiniz” (1Ko.1:7).

“Böylelikle içtenliği kanıtlanan imanınız, İsa Mesih göründüğünde size övgü, yücelik, onur kazandıracak. İmanınız, ateşle arıtıldığı halde yok olup giden altın-dan daha değerlidir” (1Pe.1:7).

“Bu nedenle zihinlerinizi eyleme hazırlayın, ayık olun. Umudunuzu tümüyle İsa Mesih’in görünmesiyle size sağlanacak olan lütfa bağlayın” (1Pe.1:13).

“Tersine, Mesih’in acılarına ortak olduğunuz oranda sevinin ki, Mesih’in gör-kemi görüldüğünde de sevinçle coşasınız” (1Pe.4:13).

Bir başka yerde ise aynı sözcük, Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişine işaret etmektedir:

“...Sıkıntı çeken sizleri ise bizimle birlikte rahata kavuşturacaktır. Bütün bun-lar Rab İsa alev alev yanan ateş içinde güçlü melekleriyle gökten gelip göründüğü zaman olacak” (2Se.1:7).

Epiphaneia; görünme, belli olma anlamlarına gelir. Yine bazıları bunun, Me-sih’in hem kutsalları için gelmesi, hem de kutsallarıyla birlikte görünüşüne işaret ettiğini belirtirken, diğerleri ise, yalnızca kutsallarıyla birlikte görünüşüne işaret ettiğini düşünür. Bu sözcük şu bölümlerde geçer:

“Sonra yasa tanımaz adam ortaya çıkacak. Rab İsa onu ağzının soluğuyla öldürecek, gelişinin görkemiyle yok edecek” (2Se.2:8).

“Rabbimiz İsa Mesih’in gelişine dek Tanrı buyruğunu lekesiz ve kusursuz ola-rak koru” (1Ti.6:14).

“Tanrı’nın ve dirilerle ölüleri yargılayacak olan Mesih İsa’nın önünde, O’nun gelişi ve egemenliği hakkı için sana buyuruyorum...” (2Ti.4:1).

“Bundan böyle doğruluk tacı benim için hazır duruyor. Adil yargıç olan Rab o gün bu tacı bana, yalnız bana değil, O’nun gelişini özlemle beklemiş olanların hepsine verecektir” (2Ti.4:8).

“Bu arada mübarek umudumuzun gerçekleşmesini, ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih’in yücelik içinde gelmesini bekliyoruz” (Tit.2:13).

Birinci ve üçüncü olarak verdiğimiz ayetler Mesih’in dünyaya görünmesini açıkça kasteder. Diğerleri de ayrıca O’nun kiliseyi göğe almaya gelişine işaret edici niteliktedir. Hem Mesih’in bizi yanına almak üzere bulutlarla gelişinin hem de O’nun egemenlik sürmek üzere gelişinin, imanlıların heyecanla beklediği olay-lar olduğu açıktır. Rab onu almaya geldiğinde imanlı, Kurtarıcısını ve O’nun gör-kemli bedenini görecektir. Mesih yeryüzüne döndüğünde imanlı da O’nunla bir-likte yücelmiş olarak görünecek (Kol.3:4). O sırada imanlının ödülü de belli ola-caktır. Bu ödüller daha önceden Mesih’in yargı kürsüsünde verilmiş olacaklardır, ancak Mesih egemenlik sürmeye geldiğinde herkes tarafından görülecektir. Ödül-ler nelerdir? Luka 19:17-19’da bunların bin yıllık dönemde yerel yönetimlerle il-gili olduğuna dair ipuçları vardır. Birisi on kent üzerine yönetici atanacak diğeri ise beş.

Rab’bin gelişi ile ilgili değişik ayetlere bakınca bunların tek bir olaydan çok bir zaman dilimine işaret ettiklerini görüyoruz. Bu zaman diliminin de değişik ev-releri vardır. Başlangıcı, gidişi, görünüşü ve doruğu söz konusudur. Rab’bin kut-salları göğe götürmeye gelişiyle başlıyor, Mesih’in yargı kürsüsünü içeriyor, Me-sih yeryüzüne döndüğünde görünür hale geçiyor, gök ve yerin ateşle yok edil-

mesiyle sona eriyor. (Bu bölümün sonunda yer alan Düzeltmenin Notu’na bakı-nız).

D. Timoteos’un Selanik’teki Çalışmaları (3:1-10)

İman, imanınız sözcükleri 3’üncü bölümde beş kez (2,5,6,7,10’uncu ayetler) geçer ve bu bölümü anlamamızda önemli bir rol oynar. Selanikliler ağır zulümlerle karşılaşıyorlardı ve Pavlus onların imanlarıyla bu denemeye nasıl dayandık-larını merak ediyordu. Dolayısıyla bu bölüm, yapılan bir işin takip edilmesinin önemine değinmektedir. Günahlıları Kurtarıcı’ya yöneltmek yeterli değildir. On-lara, Rab’bin lütfunda ve bilgisinde büyümeleri için yardım da edilmelidir.

3:1   3’üncü bölümde de Pavlus’un, Selanik’teki imanlılara yönelik bitmek tü-kenmek bilmeyen ilgisini açıkladığını görüyoruz. Atina’dayken yeni iman eden-lerin durumunu çok merak etmeye başladı. Şeytan onun geri dönmesine engel ol-muştu. Sonuçta daha fazla dayanamayarak Timoteos’u Selanikliler’e gönderip kendisi Atina’da yalnız kaldı. Onun orada yalnız olduğunu düşünmek biraz üzü-cüdür. Büyük bir şehirde olmanın onun için bir çekiciliği yoktu, Pavlus imanlı topluluklarının durumunu düşünüyordu.

3:2   Timoteos’la ilgili olarak kullanılan sözcüklere dikkat edin: Mesih’in Müjdesi’ni yayan, Tanrı emektaşı kardeşimiz. Emektaş sözcüğü burada ve Yeni Antlaşma’nın tümünde hizmetkâr8 anlamına gelir. Ayrı bir “din adamları sı-nıfı” fikri sonraki yıllarda ortaya çıkmıştır.

Timoteos’un sevgili Pavlus’un yanında çırak olarak hizmet etmesi onun için ne büyük bir ayrıcalık! Şimdi kendini kanıtlamış durumda olduğundan Selanik’teki bir göreve tek başına yollanmıştır.

Bu gezinin amacı, Timoteos’un onları imanda güçlendirip yüreklendirmesiydi. Mesih’e iman ettikleri için sıkıntı çekiyorlardı. Genç ve yeni imanlılar için bu çok kritik bir zamandı. Büyük olasılıkla da Şeytan, akıllarını karıştırıp onları Mesih inancının yanlış olduğuna ikna etmeye çalışıyordu!

Timoteos’un onlara, sıkıntı çekeceklerini, buna cesurca dayanmaları gerektiğini ve sevinmelerini öğrettiğini duymak ilginç olurdu. Baskılara dayanabilmek için cesaretlendirilmeye ihtiyaç duyuyorlardı.

3:3   Sıkıntıların yoğun olduğu bir dönemde Selanikliler’in neden bu denli acı çekmeleri gerektiğini düşünmeleri çok kolay olurdu. Belki de Tanrı’nın kendile-rinden hoşnut olmadığını düşüneceklerdi. Timoteos onlara böyle düşünmenin aca-yip olmadığını hatırlattı. Mesih inanlıları için sıkıntı çekmek normaldi, ama sar-sılmamalı ve cesaretlerini yitirmemeliydiler.

3:4   Pavlus onlara, kendisi Selanik’teyken iman edenlerin sıkıntı çekeceklerini söylediğini hatırlatıyor. Tahmini, onların yaşamlarında da doğru çıkmıştı. Bu durumu ne kadar da iyi bilmişlerdi!

Sıkıntı ve denemeler yaşamlarımızda gerekli olan disiplini sağlar:

1) İmanımızın gerçek olduğunu kanıtlar ve sahte imanlıları ayıklar (1Pe.1:7).

2) Sıkıntıdan geçen diğer insanları teşvik edip rahatlatabilmemizi sağlar (2Ko.1:4).

3) Karakterlerimizin (örneğin, sıkıntıya dayanma gibi) değişik yönlerini geliş-tirir (Rom.5:3).

4) Müjde’yi yaymakta bizi daha ateşli hale getirir (Elç.4:29; 5:27-29; 8:3-4).

5) Yaşamlarımızdaki gereksiz fazlalıkları temizler (Eyü.23:10).

3:5   Elçi, yeniden 1 ve 2’nci ayetleri özetliyor: Ayrılık dayanılmaz hale ge-lince, oradaki imanlıların sorunlarla nasıl baş ettiklerini öğrenmek için Timo-teos’u oraya gönderdi. En büyük korkusu, Şeytan’ın onları aldatması ve onların da sıkıntılardan kurtulabilmek için hararetle tanıklık etmekten caymalarıydı. Ki-şisel rahatlığı Mesih’e bağlılığa tercih etmek, itibar kazanmak için çarmıhtan uzaklaşmak her zaman var olan ayartılardır. Hangimiz şöyle dua etmemiştir ki: “Rab, seni izlemenin gerektirdiği fedakarlık ve acılardan kaçmaya çalıştığım için beni bağışla. Neye mal olursa olsun, bugün seninle yürüyebilmem için beni güç-lendir.”

Eğer Şeytan oradaki imanlıları aldatsaydı, o zaman Pavlus tüm emeğinin boşa gittiğini düşünecekti.

3:6   Timoteos Korint’e Selanikliler’den güzel haberlerle döndü. İlk olarak iman ve sevgilerinin güçlü olduğunu belirtip Pavlus’u rahatlattı. Hem Mesih imanının öğretişlerine bağlı kalmaktaydılar, hem de sevginin erdemlerini yaşam-larında göstermekteydiler. Bu, bir şeyin gerçek olup olmadığını ortaya koyan ve daima geçerli olan bir sınamadır. Söz konusu olan yalnızca Mesih inancının ka-bul edilmesi değil, “sevgiyle etkin olan iman”dır (Gal.5:6). Yalnızca “Rab İsa’ya olan imanınız” değil, aynı zamanda “bütün kutsallara beslediğiniz sevgi” (Ef. 1:15) de önemlidir.

Timoteos’un iman ve sevgiden söz edip umuttan söz etmemesinin özel bir an-lamı olabilir mi? Şeytan, onların Mesih’in döneceğine ilişkin olan güvenlerini mi sarsmıştı? Olabilir!

William Lincoln şöyle demişti:

“Şeytan’ın bu öğretiden nefret etmesinin nedeni, onun yaşamlarımızdaki gücünü bilmesidir.”

Pavlus, umut dolu bu mektubunda, var olabilecek bir umutsuzluk durumunu da gidermeye çalışıyor.

Timoteos, Selanikliler’in elçi ve arkadaşlarıyla ilgili güzel anılarının olduğunu da belirtiyor. Onlar da Pavlus, Silas ve Timoteos kadar görüşme arzusu içindey-diler.

3:7   Bu haber, Pavlus’un susamış canı için soğuk su gibiydi (Özd.25:25). Çek-tikleri çile ve sıkıntı içindeyken bile sergiledikleri imandan ötürü teselli bulmuştu.

3:8   “Siz Rab’be bağlı kalırsanız, biz asıl o zaman yaşarız.” Habersiz ve bilgi-siz kalmak Pavlus için yaşarken ölmek gibiydi. Onların iyi olduklarını duyunca canlanıvermişti. Bu, o büyük Tanrı adamının kendini adamışlığının ne hoş bir açıklamasıdır!

3:9   Sözcükler, Pavlus’un yüreğini dolduran Tanrı’ya şükran duygusunu açıklamakta yetersiz kalıyordu. Onları Tanrı’nın önünde her hatırlayışında yüreği sevinçle doluyordu.

3:10   Pavlus’un dua yaşamı gece ve gündüz devam eden bir alışkanlık biçi-mindeydi, ara sıra olan bir şey değildi. Ateşliydi; var gücümüzle dua ediyoruz. Duanın amacı açıktı: yüz yüze görüşmek. Ve fedakardı; iman konusundaki ek-siklerinizi tamamlamak için.

E. Pavlus’un Özel Duası (3:11-13)

3:11   Son kısımda Pavlus, onlara tekrar dönebilmesi ve sevgilerinin artması için dua ediyor. Bu dua da, Babamız Tanrı’nın kendisi ve Rabbimiz İsa’ya yö-neliktir. Çoğul özne tekil bir fiille bağlanmıştır. Bu kullanım da Mesih’in Tanrı-lığını ve Tanrı’daki birliği gösterir.

3:12   Selanikliler, Mesih inancındaki gerçek sevgiyi göstermede övgüye değer durumdaydılar, ancak bunu her zaman biraz daha geliştirmek mümkündür. Dolayısıyla, o da bu derinleşme için dua ediyor: Rab birbirinize ve bütün insan-lara beslediğiniz sevginizi çoğaltıp artırsın. Sevgilerinin tüm insanları ve hatta düşmanlarını bile kapsaması gerekiyordu. Örnek olarak da elçilerin sevgisi veri-liyor: Bizim size beslediğimiz sevgi ölçüsünde.

3:13   Bu yaşamdaki sevginin sonucu, diğer yaşamdaki kusursuzluktur. Eğer birbirimizi ve herkesi seversek, Rab İsa bütün kutsallarıyla geldiğinde, Baba-mız Tanrı’nın önünde kutsallıkta kusursuz olacağız, çünkü zaten sevgi Ya-sa’nın yerine getirilmesidir (Rom.13:8; Yak.2:8).

Birisi bu duayı şu şekilde düzenlemişti: “Rab yaşamlarınızı, başkalarının çıka-rı için çalışacak şekilde değiştirmenizi sağladı. Öyle ki, O’nun sizdeki imanlı ka-rakteri gelişsin ve size yöneltilecek her suçlamadan korunabilesiniz...”

İkinci bölümde, Mesih’in gelişinin değişik evreleri olduğunu gördük: Başlan-gıç, gidiş, görünüş ve doruk. 13’üncü ayet üçüncü evreye gönderme yapmaktadır. Rabbimiz İsa bütün kutsallarıyla geldiğinde. O zamana dek Mesih’in yargı kürsüsü cennette gerçekleşmiş olacaktır. Ama orada verilen ödüller, kralların Kra-lı ve rablerin Rab’bi olarak Kurtarıcı yeryüzüne geldiğinde herkesçe görünebilir hale gelecektir.

Kutsallar, Rab’bin geldiği sırada alınıp cennete götürülmüş olan imanlılar olabilir (1Se.4:14). Bazıları onların melekler olduğunu öne sürse de Vincent bunun, Tanrı’nın kutsal ve yüceltilmiş halkına göndermede bulunduğunu söylemek-tedir. Ayrıca bu mektupta, meleklerden söz edilmediğine, ancak yüceltilmiş iman-lıların, Selanikliler’i sıkıntıya sokan konu ile yakından ilgili olduklarına dikkat çe-kiliyor. Şunu da ekliyor: “Bu durum Rab’bin gelişine eşlik edecek olan melekleri dışlamaz, ancak Pavlus burada Rab’bin güçlü meleklerinden söz etmektedir (2Se. 1:7’deki gibi).”9

III. PRATİK ÖĞÜTLER (4:1 - 5:22)

A. Tanrı’nın İsteğini Yerine Getirmenin Bereketi (4:1-8)

4:1   Son olarak ifadesi, Pavlus’un mektubu bitirmek üzere olduğu anlamına gelmez. Çoğu kez konuda bir değişikliğe işaret eder ki, burada da pratik öğütlere geçiş söz konusudur.

Üçüncü bölümün sonunda üç önemli sözcük gözümüze çarpar: Kutsallık, sevgi ve geliş. Bunlar 4’üncü bölümün de ana konularını oluştururlar: 1) Kutsallık (1-8’inci ayetler) 2) Sevgi (9-10’uncu ayetler) 3) Geliş (13-18’inci ayetler). Bir diğer konu da çalışkanlıktır (11-12’nci ayetler).

Dördüncü bölüm, imanlıların Tanrı’yı hoşnut edecek kutsal bir yaşam sürme-leri gerektiğine ilişkin bir çağrıyla başlar, kutsalların göğe alınmasıyla biter. Belki de Pavlus bunu yazarken Hanok’u düşünüyordu. Benzerliklere dikkat edin: 1) Hanok, Tanrı yolunda yürürdü (Yar.5:24a) 2) Hanok, Tanrı’yı hoşnut etti (İbr. 11:5b) ve 3) Hanok, göğe alındı (Yar.5:24b; İbr.11:5a). Elçi, imanlıları kutsal ol-dukları için övüyor, ancak bu konuda ilerlemelerini de istiyor. Kutsallık anlık bir başarı değil, bir süreçtir.

4:2   Onlarla birlikteyken Pavlus sürekli, Rab İsa’nın yetkisiyle, Tanrı’yı hoş-nut edecek kutsal bir yaşam sürmeleri için kendilerini uyarıyordu.

4:3   Tanrı’nın halkından istediği kutsal olmalarıydı. Kutsal olmak, tanrısal bir amaç için ayrılmak demektir. Bir anlamda bütün imanlılar Rab’be hizmet et-mek için dünyadan ayrılmış durumdadırlar. Buna temel kutsal kılınma denir ki, mükemmel ve eksiksizdir (1Ko.1:2; İbr.10:10). Diğer yönden ise, imanlılar ken-dilerini kutsallaştırmalıdırlar, yani kendilerini günahın her çeşidinden uzaklaş-tırmalıdırlar. Buna da pratik ya da gelişmekte olan kutsallaşma denebilir. Bu, imanlının ölümüne ya da Rab’bin dönüşüne kadar sürecek olan bir süreçtir. 3’üncü ayette söz konusu edilen de budur (5:23’de geçen kutsallaşma ile ilgili bö-lümün yorumuna da bakın).

Pavlus’un açıkça uyarıda bulunduğu günah, yasadışı cinsel davranışlardır ki, büyük olasılıkla da zinayı kastetmektedir. Bu, tanrıtanımaz toplumlarda en önde gelen günahlardan biridir. Fuhuştan kaçının öğüdüne, birinci yüzyılda olduğu kadar bugün de büyük gereksinim vardır.

4:4   İmanlıya uygun olan, kutsallık ve saygınlıkla kendine bir eş almasıy-dı. Eş için orijinalde kullanılan sözcük, kadın dışında erkeğin kendi bedeni anla-mına da gelmektedir. 1.Petrus 3:7’de kadın olarak ve 2.Korintliler 4:7’de beden (ya da kap) olarak kullanılmıştır.

İncil-Müjde çevirisinde şöyle geçmektedir: “her birinizin… kutsallık ve saygınlıkla kendine bir eş alması...” Ama dipnotta beden anlamına gelebileceğini de görürüz: “Kendi bedenini denetleyebilmesi…”

Metnin akışına bakarsak kastedilen, bir erkeğin karısıdır. Burada öğretilmek istenen, her erkeğin karısına onurlu ve dürüst davranması ve asla sadakatsizliğe tenezzül etmemesi gerektiğidir. Bu da, Tanrı’nın insanlar için isteği olan tekeşlilik düşüncesini desteklemektedir (1Ko.7:2’ye de bakınız).

4:5   Hıristiyanlığın evliliğe bakışı, tanrıtanımazlarınkinin tam tersidir. Bir yo-rumcunun dediği gibi; “İsa, bir kadının üzerine ellerini koyduğunda kadın iyi-leşmişti (Luka 13:13). Tanrıtanımaz biri bir kadına dokunduğunda ise kadın say-gınlığını yitirirdi.”

Tanrı’yı tanımayan uluslar cinselliği, şehvet tutkularını tatmin etme aracı olarak görüyorlardı. Onlara göre iffet bir zayıflık, evlilik ise günahı yasal hale ge-tirme yoluydu. Kötü konuşmalarından ve şehir duvarlarına yazdıkları açık saçık sözlerden utanç duyacaklarına övünüyorlardı.

4:6   Fuhuş, Tanrı’nın Kutsal Ruhu’na (1Ko.6:19) ve insanın kendi bedenine yönelik yapılan (1Ko.6:18) bir günah olduğu kadar, diğer insanlara karşı da bir günahtı. Dolayısıyla Pavlus şunu ekiyor: Bu konuda haksızlık edip kardeşini aldatmamalıdır. Bir başka deyişle, imanlı birisi evlilikle belirlenen sınırların öte-sine geçmemeli ve bir başkasının eşine göz koyarak kardeşini aldatmamalıdır. Bugün mahkemeler böyle suçları pek cezalandırmıyorsa da Rab, bütün bu suç-lardan ötürü insanları cezalandıracaktır. Cinsel günahlar bu hayatta birçok fiziksel ve ruhsal bozukluklara yol açıyorsa da bunlar, tövbe edilip bırakılmadığı takdirde, sonsuza dek sürecek cezaların yanında çok hafif kalır. Pavlus, Selanik-liler’i bu konuda önceden uyarmıştı.

19.yüzyılda İngiltere’nin en iyi yazarlarından biri işlediği cinsel günah nedeniyle büyük bir utançla hapse girmişti.

Sonra şunları yazdı:

Tanrılar bana hemen hemen her şeyi verdiler. Ancak kendimi uzun bir süre anlam-sız şehvetin rahatlığına bıraktım... Bundan yorulunca yeni heyecanların arayışına yöneldim. Başkalarının yaşamlarıyla rahatça oynadım. Hoşuma gideni yapıp yo-luma devam ettim. Her gün yaptığımız küçücük şeylerin bile karakterimizi iyi ya da kötü yönde etkilediğini unuttum. Gizli odalarda yapılanların bir gün evlerin ça-tılarından duyurulacağını da unuttum. Artık ne kendimi ne de canımı yönetebili-yordum, ama bunun farkında bile değildim. Zevklerin beni yenmesine izin verdim. Sonuçta da büyük bir utanca düştüm.10

Başkalarının yaşamlarıyla oynamıştı ya da Pavlus’un diyebileceği şekilde gü-nah işlemiş ve kardeşini aldatmıştı.

4:7   Tanrı bizi ahlâksızlığa değil, kutsallık ve saflık içinde yaşam sürmeye çağırdı. O bizi, pislik dolu bir çukurdan çıkarttı. Her geçen gün bizi biraz daha kendisine benzer hale getirecek ve yaşam boyu sürecek bir işe başladı.

4:8   Bu çağrıyı reddeden birisi, Pavlus gibi bir insanın öğretişlerini reddet-miş olmaz. Bize Kutsal Ruhu’nu da vermiş11 olan Tanrı’yı önemsememiş, kü-çümsemiş ve reddetmiş olur. Burada Kutsal sözcüğü vurgulanmaktadır. İçinde Kutsal Ruh bulunan biri nasıl olur da kendini cinsel günahlara verebilir?

Bu paragrafta Üçlü Birlik’in tüm öğelerinden söz edildiğine dikkat edin. Baba (3’üncü ayet), Oğul (2’nci ayet) ve Kutsal Ruh (8’inci ayet). Ne güzel bir dü-şünce! Tanrı’nın her üç kişiliği de imanlının kutsal kılınmasıyla ilgileniyor.

Konu şehvetten (1-8’inci ayetler) sevgiye (9-12’nci ayetler) dönerken, çekin-me ile ilgili olan öğütlerin yerini de ilerlemeyle ilgili olanlar almaktadır.

B. Başkalarını Düşünen Sevgi (4:9-10)

4:9   Bir imanlı, kendi bedenini denetlemesinin yanında, Rab’deki kardeşlerini seven bir yüreğe de sahip olmalıdır. Tanrıtanımazlar için anahtar sözcük günah iken, Mesih inanlıları için sevgidir.

Bu erdemle ilgili olarak kimsenin Selanikliler’e bir şey yazmasına gerek yok-tu. Tanrı onlara kardeşlerini sevmeyi, hem tanrısal içgüdü (1Yu.2:20-27), hem de Mesih inanlısı öğretmenler aracılığıyla öğretmişti. Selanik’teki imanlılar tüm Makedonya’da bulunan imanlıları severek farklı olduklarını göstermişlerdi. Pav-lus onları överek, adlarının sonsuza dek anılmalarını sağlamış oldu.

4:10   Daha önce de söz ettiğimiz gibi, kardeş sevgisi anlık bir başarı değil, sü-rekli uygulanması gereken bir şeydir. Pavlus da imanlılara, bu sevgide daha da ilerlemelerini öğütlüyor.

Kardeşleri sevmek neden bu kadar önemli? Çünkü sevginin olduğu yerde bir-lik, birliğin olduğu yerde de Rab’bin bereketi (Mez.133:1-3) vardır.

C. Başkalarına Tanıklık Eden Yaşam (4:11-12)

4:11   Pavlus kutsallardan üç şeyi amaç edinmelerini istiyor. Bu ayetteki üç buyruğu günümüze şu şekilde uyarlayabiliriz:

1. İlgi ve şöhret peşinde koşmayın. “Önemsiz, tanınmayan ve yalnızca Mesih tarafından sevilip ödüllendirilen” biri olmakla yetinin.

2. Kendi işinize bakın, başkalarınınkine karışmayın.

3. Kendi geçiminizi sağlayın. Başkalarının sırtından geçinen, asalak birisi ol-mayın.

4:12   Mesih’in gelişini bekleyen imanlılar olmamız bizi, yaşamın pratik sorumluluklarını üstlenmekten alıkoymaz. Dünyanın bizi izlediğini unutmamalıyız. İnsanlar Kurtarıcımızı bize bakarak değerlendirirler. Maddi olarak kimseye bağlı olmadan, imanlı olmayan insanların önünde saygın bir yaşam sürmeliyiz.

Ç. İmanlıları Rahatlatan Umut (4:13-18)

4:13   Eski Antlaşma dönemindeki imanlılar, ölüm anında kişinin başına ge-lenler konusunda eksik bir bilgiye sahiptiler. Onların gözünde sheol, hem iman-lıların hem de henüz iman etmemiş olanların kullandığı ve bedenden ayrılmayı tanımlayan genel bir sözcüktü.

Herkesin bir gün öleceğine, dünyanın sonunda genel bir dirilişin olacağına ve sonuçta bir yargılamanın yapılacağına inanıyorlardı. Marta şunu söylerken aşağı yukarı aynı görüşü öne sürüyordu: “Son gün, diriliş günü onun (Lazar’ın) dirile-ceğini biliyorum” (Yu.11:24).

Rab İsa, “yaşamı ve ölümsüzlüğü Müjde aracılığıyla ışığa çıkarmıştır” (2Ti. 1:10). Bugün imanlı birinin ölüm anında bedenden ayrılıp Mesih’in yanına gitti-ğini biliyoruz (2Ko.5:8; Flp.1:21-23). Henüz iman etmemiş olanın ölüler diya-rında olduğu belirtilir (Luk.16:22-23). Bazı imanlılar ölümü görmeyecek olsa da, tümü değiştirilecektir (1Ko.15:51). Birden fazla dirilişin olacağını da biliyoruz. Mesih’in ikinci gelişinde yalnızca imanlılar dirilecek (1Ko.15:23, 1Se.4:16), di-ğer ölüler ise Mesih’in bin yıllık egemenliğinin sonunda dirileceklerdir (Va.20:5).

Pavlus Selanik’e ilk gittiğinde oradaki Mesih inanlılarına, Mesih’in egemenlik sürmek üzere gelişi ve ondan sonra olacak olaylar hakkında öğretişte bulunmuştu. Ancak bu arada ölmüş olan kutsallarla ilgili sorunlar doğdu. Onların bedenleri son güne dek mezarda mı kalacaktı? Mesih’in gelişinde ve O’nun görkemli krallı-ğında yer almayacaklar mıydı? Pavlus, hem onların sorunlarını yanıtlamak hem de korkularını gidermek için, Mesih’in halkı için tekrar geldiğinde görülecek olan olayları sırasıyla açıklar.

Kardeşler, bilgisiz kalmanızı istemiyoruz ifadesiyle okuyucuları önemli bir duyuruya hazırlar. Buradaki duyuru, gözlerini yaşama kapamış olan kişilerle, yeni ölmüş olan imanlılarla ilgilidir. Gözlerini kapamak ya da uyumak, bu dün-yadan ayrılmış olan Mesih inanlılarının bedenlerini kasteder, ruhlarını ya da can-larını değil. Uyku, ölümü anlatırken kullanılabilecek uygun bir benzetmedir; çün-kü ölen bir insan uykudaki birine benzer. Türkçe’deki “mezarlık” sözcüğünün Grekçe karşılığı olan “koimeterion” sözcüğü, “uyuma yeri” anlamına gelir. Ay-rıca uyku herkesin iyi bildiği ve her gece tekrarladığı bir olaydır. Her sabah ise dirilişe benzer şekilde uyanırız.

Kutsal Kitap, ölüm anında canımızın da öldüğü gibi bir öğretişte bulunmaz. Zengin adamla Lazar’ın ölürken bilinçleri yerindeydi (Luk.16:19-31). İmanlı kişi ölünce “Rab’bin yanına” gider (2Ko.5:8). Ölmek, “Mesih’le birlikte olmak”tır ve Pavlus’un “kazanç”, “daha iyi” olan diye belirttiği durumdur (Flp.1:21-23). Eğer can da ölüyor olsaydı, böyle bir şeyden söz edilmezdi!

Kutsal Kitap yok olma diye bir şey de öğretmez. Ölümde, var olmanın sona er-mesi söz konusu değildir. İmanlı kişi sonsuz yaşama kavuşur (Mar.10:30). İman-lı olmayan kişiyse, sonsuza dek azap çeker (Mar.9:48; Va.14:11).

Elçi, ölmüş olan kutsallarla ilgili olarak üzülmenin gereksiz olduğunu belirti-yor. Elbette üzüntüyü tümüyle dışlamıyor. İsa bile, birkaç dakika sonra onu diril-teceğini bildiği halde, Lazar’ın mezarı başında ağlamıştı (Yu.11:35-44). Onun dış-ladığı, yargılama dışında cennete gitme, yeniden kavuşma gibi umutları olma-yanların karamsar üzüntüsüdür.

Umudu olmayan öbür insanlar ifadesi daima bana katılmış olduğum bir ce-naze törenini anımsatır. İmanlı olmayan bir akrabalarının tabutu başında toplan-mış olan üzgün ve şaşkın yakınları, tesellisi güç bir şekilde, şöyle ağlıyorlardı: “Ah Marie, Tanrım, Marie!” Bu unutulmaz bir umutsuzluk sahnesiydi.

4:14   İmanlının umudunun temelinde yatan Mesih’in dirilmiş olmasıdır. İsa’nın ölüp dirildiğine inandığımız gibi, İsa’ya bağlı olarak gözlerini yaşama kapamış olanların da dirilip O’nun gelişinde hazır bulunacağına inanıyoruz. “Her-kes nasıl Adem’de ölüyorsa, herkes Mesih’te yaşama kavuşacak.” (1Ko.15-22). O’nun dirilişi hem kanıtımız, hem de bize verilen sözün yerine gelişidir.

İsa’ya bağlı olarak gözlerini yaşama kapamış ifadesine dikkat edin. Tan-rı’ya ait olanların bedenlerini uyutanın, canlarımızı seven kişi olduğunu bilmek ölümün korkunçluğunu ortadan kaldırmaktadır.

Mesih’e iman edip de ölmüş olanlarla ilgili güvencemiz, Tanrı’nın onları O’nunla birlikte geri getireceğidir. Bu, iki şekilde anlaşılabilir.

1) Rab’bin ikinci gelişi sırasında Tanrı, imanlıları diriltip Rab İsa’yla birlikte cennete getirecektir.

2) Ya da Mesih egemenlik sürmek üzere yeryüzüne geldiğinde Tanrı da, iman-lıyken ölenleri Mesih’le birlikte geri getirecektir. Başka deyişle, elçi şöyle de-mektedir: “Ölmüş olanların gelecek olan egemenliğin yüceliğinden yoksun ka-lacaklarını düşünüp üzülmeyin. İsa güç ve görkemle döndüğünde Tanrı da onları O’nunla birlikte geri getirecektir” (Genelde kabul gören açıklama budur).

Ama bu nasıl olabilir? Onların bedenleri mezarda yatıyor. İsa ile birlikte nasıl geri gelebilirler? Bunun yanıtı 15-17’nci ayetlerdedir. Mesih egemenliğini kur-maya gelmeden önce geri dönüp cennette birlikte olmak üzere, kendi halkını alıp götürecektir. Daha sonra ise onlarla birlikte geri dönecektir.

4:15   Pavlus bunu nereden biliyordu? Rab’bin sözünden biliyordu: Rab’bin sözüne dayanarak size şunu bildiriyoruz. O bunu, Rab’den doğrudan gelen bir esin olarak almıştı. Ancak bunun bir görümle mi, bir sesle mi ya da Kutsal Ruh’un yüreğine bildirmesiyle mi olduğunu bilmiyoruz. Tek bildiğimiz, bunun gerçek olduğudur.

Ardından, Mesih döndüğünde yaşamakta olanların ölmüş olan imanlıların önüne geçmeyeceğini belirtiyor.

Pavlus bu ayette, kendisinden de Mesih’in gelişinde diri olacak olanlardan bi-ri olarak söz ediyor (1Ko.15:51, 52’ye bakın). Bununla birlikte, 2.Korintliler 4:14 ve 5:1’de Pavlus, kendisinin de diriltilecek olanlar arasında olabileceğinden söz ediyor. Sonuçta Rab’bin her an gelebileceğini bilmeli, öldükten sonra cennete git-mek üzere çağrılmış olabileceğimizi de aklımızdan çıkarmamalıyız.

4:16   Mesih geldiğinde imanlıların durumunun ne olacağı burada sırasıyla be-lirtilir. Rab’bin kendisi gökten inecek. Bir melek göndermeyecek, bizzat ken-disi gelecek!

Bu, bir emir çağrısıyla, başmeleğin seslenmesiyle ve Tanrı’nın borazanıy-la olacak. Bu seslerle ilgili değişik yorumlar öne sürülmüşse de ne olduklarını tam olarak bilmek mümkün değildir.

1) Bazıları emir çağrısıyla Rab İsa’nın ölüleri diriltip (Yu.5:25; 11:43-44) ya-şayanları değiştirecek olan kendi sesi olduğunu düşünmektedir. Hogg ve Vine gibi diğer bazıları ise bunun başmeleğin sesi olduğu kanısındadır.

2) Başmelek Mikail’in sesinin, kendisi özellikle İsrail ile ilgili olduğundan, Eski Antlaşma’daki kutsalları bir araya getirme emri olduğunu düşünenler çoktur (Dan.12:1; Yah.9; Va.12:4-7). Diğerleri ise bu sesin, ulus olarak İsrail’i canlan-dırmaya yönelik bir girişim olduğu kanısındadır. Bazıları da başmeleğin sesinin, Rab ve O’na ait olanlar düşmanın arasından geçerek cennete giderken, onları çev-releyip korumak üzere melekleri çağırmak için gerekli olduğunu öne sürmektedir (Luk.16:22 ile karşılaştırın).

3) Tanrı’nın borazanı 1.Korintliler 15:52’deki son borazanla aynıdır ve Me-sih’in ikinci gelişinde imanlıların dirilmesiyle ilgilidir. İmanlıları sonsuza dek sü-recek olan bereketlere çağırmaktadır. Bu, büyük sıkıntı döneminde dünyanın üze-rine gelecek olan son yargıyı haber veren, Vahiy 11:15-18’deki yedinci bora-zandan farklıdır. Buradaki son borazan, imanlılar topluluğu için son olandır. Vahiy bölümündeki yedinci borazan ise inanmayanlar için son olandır (son bo-razan denmese de bu böyledir).

Önce Mesih’e ait ölüler dirilecek. Bunun Eski Antlaşma’daki kutsalları kap-sayıp kapsamadığı tam açık değildir. İsrail’le yakından ilgili olan başmeleğin se-sinin bu dirilmeyi sağlayacağını düşünenlere göre elbette tüm kutsalları kapsa-maktadır (Dan.12:1). Mesih’in ikinci gelişi sırasında Eski Antlaşma’daki kutsal-ların dirilmeyeceğini düşünenler bize, Mesih’e ait ölülerin inanlılar topluluğu döneminden önce yaşamış olan imanlıları kapsamadığını hatırlatırlar. Bu iman-lılar büyük olasılıkla büyük sıkıntı döneminin sonunda diriltileceklerdir (Dan. 12:2). Her iki durumda da bunun genel bir diriliş olmadığı açıktır. Bu dönemde tüm ölüler değil, Mesih’e ait olanlar dirilecektir.

4:17   Ondan sonra biz yaşamakta olanlar, onlarla birlikte Rab’bi havada karşılamak üzere bulutlar içinde alınıp götürüleceğiz. Rab’bin dönüşünün ilk aşamasını tanımlamada kullandığımız alıp götürme sözü Latince Kutsal Kitap’ta alınmak12 anlamına gelen bir sözcükten türemiştir. “Alıp götürme” kapmak, ani-den almak anlamlarına gelir. Aynı sözcük Elçilerin İşleri 8:39’da Filipus ile, 2.Korintliler 12:2-4’de Pavlus ile ve Vahiy 12:5’de erkek çocukla ilgili olarak kullanılmıştır.

Hava, Şeytan’ın egemenliğinde olan bir yer olduğundan (Ef.2:2) bu, Şeytan’a karşı açıkça meydan okuyan görkemli bir toplanmadır.

Bu birkaç ayette anlatılanı şöyle bir düşünün! Yeryüzü ve deniz Mesih’e ait ölülerin tozunu iade ediyor. Ardından o mucizevi güç bu tozu, sonsuza dek ağrı, hastalık ve ölüm yüzü görmeyecek olan yüceltilmiş bedenlere dönüştürüyor. Cen-nete doğru bir yolculuk başlıyor. Üstelik tüm bunlar bir göz kırpması kadar kısa bir zamanda oluyor (1Ko.15:52).

Yeryüzündeki birçok kişi Yaratılış kitabının 1 ve 2’nci bölümlerinde anlatılan yaratılış öyküsüne inanmakta zorlanır. Yaratılışa inanmakta güçlük çekenler, Me-sih ikinci kez geldiğinde Tanrı, dünyanın denizlerine, dağlarına, mezarlıklarına dağılmış bulunan tozlardan milyonlarca insanı tekrar yaratınca ne hissedecekler?

İnsanlar uzay yolculuklarına çok meraklıdır. Uzay gemisindeki bilim adamla-rının uzaya kısa bir süreliğine çıkmak için bile dünyanın atmosferine ihtiyaçları vardır, yani oksijen tüpleri olmadan yaşayamazlar. Ancak saniyeden az bir za-man içinde oksijen tüpü olmadan cennete yolculuk yapmak, en ileri teknolojiyle bile karşılaştırıldığında, olağanüstü bir olay değil midir?

Şu ayetlerde Rab sözcüğünün tekrar tekrar kullanıldığını görmek de güzeldir: Rab’bin sözü (15’inci ayet), Rab’bin gelişi (15’inci ayet), Rab’bin kendisi (16’ncı ayet), Rab’bi karşılamak (17’nci ayet), sonsuza dek Rab’le birlikte (17’nci ayet).

Sonsuza dek Rab’le birlikte! Bu ayetlerde saklı olan sevinci ve bereketi tam olarak kim anlatabilir?

4:18   İşte birbirinizi bu sözlerle teselli edin. Rab’bin gelişi düşüncesi iman-lıyı korkutan bir şey değildir. Tersine sevindiren, heyecanlandıran ve rahatlatan bir umuttur.

SON GÜNLERİN BELİRTİLERİ ÜZERİNE ARASÖZ

Mesih’in ikinci gelişinin yakın olduğunu gösteren birçok işaret vardır. Biz de aşağıdakilerin ilk belirtiler olduğu kanısındayız:

1) 1948’de İsrail devletinin kuruluşu (Luk.21:29). İncir ağacı (İsrail) filizlenip yapraklanmaktadır (Luk.21:29-31). Yüzyıllardan beri ilk kez, Yahudiler kendi ül-kelerinde ulus olarak varlıklarını ortaya koymaktalar. Bu da Tanrı’nın Egemen-liği’nin yakın olduğu anlamına gelir.

2) Birçok ulusun ortaya çıkması (Luk.21:29). İsa yalnız incir ağacının değil, tüm ağaçların filizleneceğini belirtmişti. Son yıllarda birçok sömürge devletinin, bağımsızlığa kavuştuğuna tanık olduk. Bu yeni bir ulusçuluk çağıdır.

3) İsrail’in inançsızlık içindeki ülkeye dönüşü (Hez.36:24-25). Hezekiel onla-rın, geri döndükten sonra günahlarından temizleneceklerini bildirmişti. İsrail bu-gün büyük oranda agnostik (bilinmezci) bir ulustur, yalnızca çok az bir bölümü Ortodoks Yahudi’dir.

4) Evrensel (ekümenik) hareket (Va.17,18). Büyük Babil’in, Mesih inanlısı ol-duğunu söylediği halde, inanmayan grupların oluşturduğu geniş bir dinsel, politik ve ticari sistem olduğunu görmekteyiz. Hıristiyanlık içinde gerçekten inançlı ol-mayanların sayısı artmakta (1Ti.4:1-2; 2Se.2:3) ve süper dünya kilisesi gibi bir noktaya doğru gidilmektedir.

5) Ruhçuluğun gitgide yayılması (1Ti.4:1-3). Ruhçuluk bugün dünyanın birçok yerinde uygulanır hale gelmiştir.

6) Ahlâki standartların hızla düşmesi (2Ti.3:1-5). Günlük gazeteler bunun en güzel kanıtlarıdır.

7) Şiddet ve hükümetlere başkaldırı (2Se.2:7-8). Evde, sosyal yaşamda ve hat-ta kilisede bir yasa tanımazlık ruhu egemendir.

8) İnsanların Tanrı’ya bağlı gözüküp O’nun gücünü inkâr etmesi (2Ti.3:5).

9) Mesih inancına karşı olanların artması (1Yu.2:18). Mesih inanlısı olduğunu söyleyip inancın temel ilkelerini bile reddeden ve sapık öğretişlere dalanların ço-ğalması. Bunlar, taklit yoluyla aldatanlardır (2Ti.3:8).

10) Ulusların son günlerin düzenini belirtecek şekilde birleşme çabaları. Roma Antlaşmasına dayanarak ortaya çıkan Avrupa Birliği, Roma İmparatorluğu’nun yeniden doğmasına yol açabilir (ayaklarının bir kısmı demirden bir kısmı bal-çıktandı. Dan.2:32-35).

11) Tanrı’nın gelecekte bir gün dünyada olup biten her şeyi yargılayacağını inkâr etmek (2Pe.3:3-4).

Tüm bunlara ayrıca, birçok yerde olan depremleri, dünyayı tehdit eden açlığı ve uluslar arasında artmakta olan düşmanlıkları ekleyebiliriz (Mat.24:6-7). Hükümetlerin yasaları uygulayarak karışıklıkları önlemedeki başarısızlıkları, bir dünya diktatörünün doğmasına zemin hazırlamaktadır. Nükleer silah depolarının yapılması şu türdeki soruların anlam kazanmasına yol açmaktadır: “Canavar gi-bisi var mı? Onunla kim savaşabilir?” (Va.13:4). Belki de tüm dünyayı birbirine bağlayan televizyon yayınları, Kutsal Kitap’ın belirttiği ve her yerden görülecek olaylarda etkin bir rol oynayacaktır (Va.1:7).

Bu olayların çoğunun, Mesih egemenlik sürmek üzere dünyaya gelmeden ön-ce olacağı belirtilmektedir. Kutsal Kitap bu olayların O’nun kiliseyi alıp götür-meden önce değil, O’nun görkemle görünmesinden önce olacağını söylüyor. Eğer bu doğruysa ve bu belirtilerin birçoğu da görülüyorsa, Mesih’in kiliseyi alıp gö-türmeye gelişi yakın olmalıdır.

D. Rab’bin Günü (5:1-11)

5:1   Kutsal Kitap uzmanları, konuların bir bölümden diğerine geçerken sürek-lilik göstermemesinden ötürü üzülüp özür dileme eğilimi gösterirler. Ancak bu konunun burada kesilmesi uygundur. Pavlus yeni bir konuya, ikinci gelişle ilgili tartışmaları bırakıp Rab’bin günü konusuna geçer. Konusunda diye çevrilen söz-cük (Grekçe peri de), 1.Korintliler’de de sık sık karşılaşılan yeni bir düşünce sil-silesini belirtir.

Mesih’in ikinci gelişi gerçek imanlılar için rahatlatıcı bir umuttur, ancak Mesih’e iman etmemiş olanlar için ne ifade edecektir? Bu, burada zaman ve tarih diye belirtilen bir dönemin başlangıcına işaret etmektedir. Bu dönem en başta Ya-hudiler’le ilgilidir. Bu dönemde Tanrı, İsrail ulusuyla ilgilenmeye devam edecek ve Eski Antlaşma peygamberlerinin önceden bildirdiği son günlere ait olaylar gö-rülecektir. Öğrencileri, egemenliğini ne zaman kuracağını sorduklarında İsa, bu zamanları ve tarihleri onların bilemeyeceğini söylemişti (Elç.1:7). Öyle anlaşılı-yor ki, zaman ve tarih, hem egemenliğin kurulmasından önceki zamanı, hem de egemenlik dönemini kapsamaktadır.

Pavlus olayların zaman ve tarihlerine dair Selanikliler’e yazmaya gerek duymadı. Çünkü zaten oradaki imanlılar bu dönemlerin başlamasından önce cen-nete gitmiş olacaktı.

Üstelik, zaman ve tarihler ile Rab’bin günü, Eski Antlaşma’da bulunan konu-lardı. Mesih’in kiliseyi alıp götürmeye gelişi, elçilerin zamanına dek açıklanma-mış, bir sır olarak kalmıştı (1Ko.15:51).

5:2   Kutsallar zaten Rab’bin gününden haberdardı. Mesih’in ikinci geliş za-manının belirsiz olduğunu ve hiç beklenmedik bir anda gelebileceğini biliyor-lardı. Öyleyse, Pavlus Rab’bin günü ile neyi kastediyor? Bu kesinlikle 24 saat-lik bir gün değil, belli özellikleri olan bir zaman dilimiydi.

Bu terim Eski Antlaşma’da yargılamayı, yıkımı ve karanlığı tanımlamada kul-lanılmıştı (Yşa.2:12; Yşa.13:9-16; Yoe.2:1-2). Bu, Tanrı’nın İsrail’in düşmanla-rına karşı harekete geçip onları kesin bir şekilde cezalandıracağı zamandı (Sef. 3:8-12; Yoe.3:14-16; Ova.15-17; Zek.12:8-9). Ancak bu aynı zamanda Tanrı’nın imandan dönüp puta tapan halkını da cezalandıracağı bir dönemdi (Yoe.1:15-20; Amo.5:18; Sef.1:7-18). Kısacası, günahın yargılanışından, Rab’bin zaferinden (Yoe.2:31-32) ve imanlıların olağanüstü bir şekilde bereketlenmesinden söz edil-mekteydi.

Gelecekte Rab’bin günü, zaman ve tarih diye belirtilen dönemin hemen he-men aynısını kapsayacaktır. Mesih’in kiliseyi göğe almaya gelişinden sonra baş-layacak ve şunları içerecektir:

1) Büyük sıkıntı dönemi (Dan.9:27; Yer.30:7; Mat.24:4-28; 2Se.2:2; Va.6:1; Va.19:16).

2) Kutsallarıyla birlikte Mesih’in gelişi (Mal.4:1-3; 2Se.1:7-9).

3) Mesih’in yeryüzündeki 1000 yıllık egemenliği (Yoe.3:18; 14’üncü ayetle de karşılaştırın, Zek.14:8-9 1’inci ayetle de karşılaştırın).

4) Yer ve göklerin ateşle yok edilmesi (2Pe.3:7-10).

Rab’bin günü Yehova’nın, insanların yaşamlarına ve işlerine açıkça müdahale edeceği zamandır. O zaman, İsrail ulusunun inançsız kesimi ve İsrail’in düş-manları yargılanacak, Tanrı’nın halkı kurtuluşa kavuşacak, Mesih’in barış ve bol-luk dolu egemenliği kurulacak ve adı yüceltilecektir.

Elçi, okuyucularına Rab’bin gününün, gece hırsız nasıl gelirse öyle gelece-ğini hatırlatıyor. Hiç beklenmedik bir anda gelecek ve dünya tamamen hazırlıksız bir durumda olacaktır.

5:3   O gün aniden, yıkıcı ve aldatıcı bir şekilde gelecek ve kaçış mümkün ol-mayacaktır.

Dünya güvenlik ve esenlik içindeyken Tanrı’nın yargısı aniden her yeri yıkarak yere inecektir. Yıkım yok etme anlamında değil, var olma amacının, refahın ortadan kalkması anlamındadır. Gebe kadının birden sancılanması gibi kaçı-nılamaz bir şekilde olacak. İman etmemiş kişilerin bu yargıdan kaçması mümkün olmayacaktır.

5:4   Şahıs zamirlerinin “o” ve “onlar” biçimlerinden “siz” ve “biz” biçimlerine dönüşümünü görmek ilginç ve önemlidir.

Rab’bin günü kurtulmamış dünya için bir gazap zamanı olacaktır. Peki bizim için ne ifade eder? Biz karanlıkta olmadığımızdan tehlikede değiliz.

O gün, gece hırsızın geldiği gibi gelecektir (2’nci ayet). O günün hırsız gibi yakalayacakları karanlıkta olanlar, yani iman etmemiş olanlardır. İmanlıları ya-kalamayacaktır, çünkü onlar karanlıkta değildir.

İlk bakışta ayetin, Rab’bin gününün imanlıları da yakalayacağını, ancak bunun bir hırsız gibi olmayacağını ifade ettiği sanılabilir. Ancak doğrusu bu değildir. O gün imanlıları kesinlikle yakalamayacak, çünkü hırsız bu dünyanın karanlığına geldiğinde onlar sonsuz ışıkta oturuyor olacaklar.

5:5   Tüm Mesih inanlıları ışık ve gündüz çocuklarıdırlar. Geceye ya da ka-ranlığa ait değildirler. Onları, Tanrı’nın, Oğlu’nu reddeden dünyaya göndere-ceği yargıdan muaf kılan da bu gerçektir. Rab’bin gününde gelecek olan yargı, yalnızca Tanrı’ya yabancılaşmış, ruhsal ve ahlâki karanlıkta yaşayanlara yönelik olacaktır.

Burada imanlıların gündüz çocukları oldukları söylenirken kastedilen Rab’bin günü değildir. Gündüz çocukları ile kastedilen, ahlâki yönden dürüst olan kişi-lerdir. Rab’bin günü, ahlâki yönden karanlıkta yaşayanların yargılanacağı bir za-man dilimidir.

5:6   Bu ve izleyen iki ayet, imanlıları konumlarıyla uyumlu bir yaşam sürme-ye çağırmaktadır. Yani temkinli, ayık ve uyanık olmaya... Ayartılmaya, tembel-liğe, uyuşukluğa ve dikkatimizin dağılmasına karşı uyanık olmalıyız. Olumlu anlamda ise Kurtarıcı’nın gelişine hazır (uyanık) olmalıyız. Ayık ya da temkinli olma ise, yalnızca sözlerimizle ve tavırlarımızla ilgili olmayıp yeme içme konu-sunu da kapsar.

5:7   Normalde uyku, gece ile ilişkilidir. Ruhsal anlamda ise aldırmaz bir tu-tum, tam iman etmemiş, karanlığın çocuklarını betimler.

İnsanlar çılgın eğlencelerini gece yapmayı tercih ederler, ışıktan çok karanlığı severler, çünkü işleri kötüdür (Yu.3:19). “Gece kulübü”, sarhoşluk ve eğlence dü-şüncelerini gecenin karanlığıyla birbirine bağlayan bir terimdir.

5:8   Gündüze ait olanlar, O ışıkta olduğu gibi, ışıkta yürümelidir (1Yu.1:7). Yani günahı terk etmeli ve her türlü aşırılıktan kaçınmalıdır. Ayrıca bu, Mesih inanlısının silahlarını kuşanması anlamına da gelir. Bu silahlar iman ve sevgi zır-hı ile kurtuluş umudu miğferidir. Başka bir deyişle silahlar, Mesih inanlısının üç ana niteliğini anlatan iman, sevgi ve umuttur. Burada zırh ve miğfer ile il-gili ayrıntılara girmeye gerek yoktur. Elçinin basitçe söylediği, ışığın çocuklarının inancına uygun, kutsal bir yaşam sürmeleri ve böylece korunmaları gereğidir. Dünyadaki arzuların neden olduğu kokuşmadan bizi koruyan nedir? Bizi koruyan, iman ya da Tanrı’ya bağlı olmaktır. Rab’bi ve birbirimizi sevmemizdir. Mesih’in döneceği umududur.

Beşinci Bölümdeki Önemli Karşıtlıklar

İmanlı olmayanlar: İmanlılar:

(“onlar” diye geçer) (“siz” diye geçer)

uykuda uykuda değil
karanlıkta karanlıkta değil
gece ve karanlığa ait ışığın ve gündüzün çocukları

Rab’bin gününe beklenmedik Rab’bin gününe aniden

bir anda hırsız gibi yakalanmak    yakalanmaz

Gebe kadının birden sancılanması Gazaba uğramayıp kurtuluşa

gibi ani bir yıkıma    kavuşacak olma

uğrama ve kaçamama

5:9   Mesih’in kiliseyi alıp götürmesinin iki yönü vardır, kurtuluş ve gazap. İmanlı için bunun anlamı kurtuluşunun cennette tamamlanmasıdır. İman etme-miş olan içinse, dünyada görülecek bir gazap dönemine girişin habercisi olacak-tır.

Gündüze ait olduğumuzdan Tanrı bizi, büyük sıkıntı döneminde yollayacağı gazaba uğrayalım diye değil, tam tersine sonsuza dek günahtan arıtılmış kurtuluşa tam anlamıyla kavuşalım diye belirledi.

Bazıları gazabın imanlı olmayanların cehennemde çekeceği acıları ifade etti-ğini düşünürler. Elbette, Tanrı bizim için bunu istemez, ancak bu düşüncenin bu-rada belirtilmesi gereksizdir. Pavlus cehennemden değil, ileride yeryüzünde gö-rülecek olaylardan söz etmektedir. Asıl konu, insanlık tarihinin en büyük gazap dönemi olan Rab’bin Günü’dür (Mat.24:21). Yanına gideceğimiz cellat değil, Kurtarıcı’dır.

Diğer bazı araştırmacılar ise, büyük sıkıntı döneminin Tanrı’nın değil, Şeytan’ın gazap dönemi olduğunu ileri sürerler (Va.12:12). İmanlılar topluluğunun Şeytan’ın gazabını göreceğini, ancak Mesih’in ikinci gelişiyle Tanrı’nın gazabın-dan kurtulmuş olacaklarını belirtirler. Bununla birlikte aşağıdaki ayetler, büyük sıkıntı döneminde olacağı açıklanan, Tanrı’nın ve Kuzu’nun gazabından söz eder (Va.6:16-17; 14:9-10,19; 15:1-7; 16:1-19).

5:10   Bu ayet, Rabbimiz İsa Mesih’in bizi gazaptan kurtarmak için ödediği yüksek bedeli vurguluyor. Mesih bizler için öldü; öyle ki, ister uyanık ister uy-kuda olalım, O’nunla birlikte yaşayalım.

İster uyanık ister uykuda olalım ifadesini iki şekilde anlamak mümkündür. Bazı uzmanlar bunun, Mesih’in ikinci gelişinde “sağ ya da ölü” olmakla ilgili ol-duğu kanısındadır. Mesih geldiğinde, biri ölmüş olanlar, diğeri de o sırada yaşa-makta olanlar olmak üzere, iki grup imanlının olacağını belirtirler. Dolayısıyla be-lirtilen şey; ölmüş de olsak, yaşıyor da olsak, ikinci gelişinde Mesih’le birlikte yaşayacağımızdır. Ölen Mesih inanlılarının kaybettiği bir şey yoktur. Rab bunu Marta’ya açıklamıştı: “Diriliş ve yaşam Ben’im. Bana iman eden kişi ölse de (Mesih’in ikinci gelişinden önce ölen imanlılar) yaşayacaktır (ölüler arasından dirilecektir). Yaşayan ve bana iman eden (ikinci gelişte yaşamakta olan imanlı) asla ölmeyecek” (Yu.11:25-26).

Bazı uzmanlara göre ise uykuda ya da uyanık olmak “tetikte ya da dünyevi” olmak anlamına gelir. Başka bir deyişle Pavlus, ruhsal konularda uyanık da ol-sak, başkalarından farksız da olsak, Rab’le karşılaşacağımızı söylüyor. Sonsuz kurtuluşumuz, dünyadaki son saatlerimizde ruhsal konulara göstereceğimiz ilgiye bağlı değildir. Eğer gerçekten iman etmişsek, Mesih tekrar geldiğinde kayıtsız bir şekilde uyuyor da olsak, heyecanla O’nu bekler durumda da olsak, O’nunla bir-likte yaşayacağız. Alacağımız ödülleri belirleyecek olan ruhsal durumumuzdur, ancak kurtuluşumuz yalnızca Mesih’e olan imana bağlıdır.

Bu ikinci görüşü savunanlar, uyanık sözcüğünün 6’ncı ayette de “tetikte olan uyanık kişi” anlamında olduğunu belirtirler. 6 ve 7’nci ayetlerdeki uyku sözcü-ğünün de “tanrısal şeylerle ilgilenmemek, dünyaya uyum sağlamak” anlamında olduğunu öne sürerler (Vine). Ancak bu, 4:13,14,15’de kullanılan ve ölüm13 an-lamına gelen sözcükle aynı değildir.

5:11   Böylesine büyük bir kurtuluş karşısında, harika bir Kurtarıcı’nın sevgi-sinde ve O’nun yaklaşan gelişinin ışığı altında; birbirimize örnek olmalı, öğre-tişlerle birbirimizi yüreklendirmeli ve şefkatle Tanrı’nın sözünden paylaşarak bir-birimizi bina etmeliyiz. O’nunla birlikte yaşayacağımızdan, şimdiden birbirimizle de uyum içinde yaşamayı öğrenmeliyiz.

E. Kutsallara Çeşitli Öğütler (5:12-22)

5:12   Belki de Selanik’teki topluluğun ihtiyarları (gözetmen), işten çıkıp baş-kalarından yardım alarak geçinenleri azarlamışlardı. Ve kuşkusuz başkalarının sır-tından geçinen o kişiler bu azarlamadan hoşlanmamışlardı! Önderlere ve toplu-luğa yönelik bu öğüdün nedeni bu durum olabilir.

Pavlus kardeşleri, “aranızda çalışanların değerini bilin” şeklinde uyarırken onlardan istediği, ruhsal önderlerine saygı gösterip onlara itaat etmeleridir. Bu, “size önderlik edip öğüt verenlerin değerini bilmenizi rica ederiz” ifadesinden de açıkça bellidir. İhtiyarlar, inanlılar topluluğunun yardımcı önderleridir. Gö-revleri öğretmek ve uyarmaktır.

Bu ayet, ilk elçiler zamanındaki inanlı topluluklarının tek bir kişi tarafından yönetilmediğini gösteren Yeni Antlaşma ayetlerinden bir tanesidir. Her kilisede topluluğu yönlendiren bir ihtiyarlar kurulu vardı.

Denney bunu şu şekilde açıklar:

Selanik’te tek bir başkan ya da sorumluluğun çok büyük bir kısmını elinde tutan bir kişi yoktu. Topluluğu yöneten bir görevli grubu bulunuyordu.14

Bununla birlikte, bir kişinin yönetmemesi herkesin yöneteceği anlamına da gelmez. Yönetim bir demokrasi değil, en iyi olanların yöneteceği bir aristokrasi olmalıdır.

5:13   İhtiyarlar, Rab’bin temsilcileri olarak hizmet ederler. İşleri, Tanrı’nın işidir. Bu nedenle sayılmalı ve sevilmelidirler.15 “Birbirinizle barış içinde yaşa-yın” öğüdü kazara verilmiş bir öğüt değildir. Dünyanın her yerinde Mesih inan-lıları arasındaki en büyük sorun birbirleriyle geçinmedir. Her imanlı, yerel bir top-luluğu bölüp bozacak bencilliğe sahiptir. Ancak Kutsal Ruh’tan güç aldığımız takdirde barış için gerekli olan, sevgi, sabır, alçakgönüllülük, şefkat ve bağışlama gücüne sahip olabiliriz. Belki de Pavlus’un burada barış tehdidi olarak görüp uyardığı durum, önderlerin çevresinde oluşan gruplaşmalardı.

5:14   Bu ayet topluluğun ruhsal önderlerine yöneliktir ve onlara, sorunlu kar-deşlere nasıl davranmaları gerektiği anlatılmaktadır:

1) Boş gezenleri uyarın. Bunlar sorumsuz davranışlarıyla topluluktaki barışı bozan kişilerdir. Çalışmayı reddederler. 2.Selanikliler 3:6-12’de belirtilen çalış-mayan, boş gezen kişilerle aynıdır.

2) Yüreksizleri cesaretlendirin. Sorunlarının üstesinden gelip Rab’le yürü-meye devem etmek için sürekli olarak teşvik edilmeye gereksinimi olanları cesa-retlendirin.

3) Güçsüzlere destek olun. Bu, ruhsal, ahlâki ve fiziksel yönden zayıf olan kişilere yardımı içerir. Asıl nokta, imanda güçsüz olanlara destek olmak ise de, maddi yardımı da gerektiğinde göz ardı etmemeliyiz.

4) Herkese karşı sabırlı olun. Başkaları bizi rahatsız etse de, sabrın güzelliği bambaşkadır.

5:15   Pavlus burada genel olarak Mesih inanlılarına hitap etmekte ve her türlü kötülüğe kötülükle karşılık verme düşüncesini yasaklamaktadır. Doğal olarak bize yapılan bir kötülüğe aynı şekilde karşılık veririz, dişe diş göze göz isteriz. Ancak inanlı kişi, Rab İsa’yla öyle bir ilişki içinde olmalıdır ki, sonuçta doğaüstü bir şe-kilde tepkide bulunabilsin. Başka bir deyişle, Mesih inanlısı herkese sevgi göster-meli, iyilik etmelidir.

5:16   Mesih inanlısı en zor zamanlarında bile sürekli sevinç içinde olmalıdır; çünkü Mesih onun sevincinin kaynağıdır. Ayrıca her şey İsa Mesih’in deneti-mindedir. İncil’in Türkçe çevirisindeki en kısa ayet “İsa ağladı”, Grekçe’de ise “Her zaman sevinin”dir.

5:17   Dua, Mesih inanlısının sürekli yaptığı bir şey olmalıdır. Ancak bu onun, yapması gereken işleri bırakıp durmadan dua edeceği anlamına gelmez. Mesih inanlısı normalde düzenli olarak dua etmeli, özel sorunlar ortaya çıktığında ayrıca yalvarışta bulunmalı ve dua yoluyla Rab’le sevinç dolu bir ilişki içinde bulun-malıdır.

5:18   Tanrı’ya şükretme imanlının doğal davranışı olmalıdır. Eğer Romalılar 8:28 doğruysa, her durumda ve her şey için Rab’be şükredebilmeliyiz. Bunu yap-tığımız sürece de günaha göz yummamış oluruz. Bu üç iyi alışkanlık, imanlılar topluluğunda her zaman geçerlidir. Çünkü bunlar, Tanrı’nın Mesih İsa’da bizim için istediğini temsil eder. Mesih İsa’da sözcükleri O’nun bunları bize dünya-daki hizmeti sonrasında öğrettiğini ve öğrettiğinin de canlı örneği olduğunu anım-satır. O, hem öğreterek hem de örnek olarak, Tanrı’nın sevinç, dua ve şükürle il-gili isteğini açıkladı.

5:19   Bu ve izleyen üç ayet daha çok topluluk içindeki davranışlarla ilgilidir.

Ruh’u söndürmek demek O’nun aramızdaki işini sınırlamak, engellemek de-mektir. Günah, Ruh’u söndürür. Gelenekler, insanların tapınmayla ilgili koyduğu kurallar ve uyumsuzluk da Ruh’u söndürür. Birisi şöyle demişti: “Soğuk bakışlar, kibirli sözcükler, sessizlik, bile bile aldırmama Ruh’u söndürmede çok etkili olur.” Ryrie, bireyde olsun, toplulukta olsun çalışmasının engellendiği her durum-da Ruh’un söndürülmüş olduğunu belirtir.

5:20   Bu ayeti bir öncekiyle bağlantılı olarak düşündüğümüzde, peygamber-lik sözlerini küçümsediğimizde de Ruh’u söndürmüş olduğumuz görülür. Di-yelim ki, bir kardeş vaaz ederken yakışıksız bir şey söyledi. Eğer onu çok aşırı utandıracak biçimde eleştirirsek, Ruh’u söndürmüş oluruz.

Yeni Antlaşma’da peygamberlik etmek, Tanrı’nın sözünü söylemek demekti. Peygamberlere vahyedilen sözler bizim için Kutsal Kitap’ta kaydedilip korunmuştur. Öte yandan peygamberlik etmek, Kutsal Kitap’ta örneklendiği gibi, Tan-rı’nın düşüncesini duyurmak anlamına da gelir.

5:21   İşittiklerimizi sınamalı ve iyi, samimi ve gerçek olana sımsıkı tutun-malıyız. Her çeşit vaazı ve öğretişi sınarken temel alacağımız kaynak Tanrı’nın sözüdür. Zaman zaman Ruh’un değişik kardeşler aracılığıyla konuştuğu yerlerde bunun kötüye de kullanıldığı olacaktır. Ancak bu kötüye kullanmaların çözümü, Ruh’u söndürmek değildir.

Dr. Denney’nin yazdığı gibi:

Herkese açık bir toplantı, peygamberlikte bulunma özgürlüğü, kişilerin Ruh’tan al-dığı gibi konuşabilmesi bugünkü imanlılar topluluğunun en önemli gereksinimle-rinden biridir.16

5:22   Her çeşit kötülükten kaçının, sahte öğretiş ve peygamberliklerden ka-çınma anlamına gelebileceği gibi, genel olarak kötülük anlamına da gelebilir.

A.T. Pierson 16-22’nci ayetlerde Mesih inanlısı için yedi ayrı düşünüş biçimi olduğunu belirtir:

1) Sevinme (16). Tanrı’nın tüm işlerinin çok yüce olduğunu anlama.

2) Dua (17). Dua asla uygunsuz biçimde olmamalı.

3) Şükretme (18). Benlik için hiç hoş sayılmayacak durumlarda bile.

4) Ruhsal olma (19). Ruh’un bizde ve bizim aracılığımızla özgür olması gerekir.

5) Öğretişle ilgili (20). Tanrı’nın kullanmayı seçtiği herhangi bir yol.

6) Sınama (21). 1Yu.4:1 ile karşılaştırın. Her şeyi Tanrı’nın sözü ile sınayın.

7) Kutsanmışlık (22). Kötülük aklınızda belirmeye başladığında ondan kaçın.17

IV. SELANİKLİLER’E SON SELAMLAR (5:23-28)

5:23   Şimdi Pavlus, Mesih inanlılarının kutsal kılınması için dua ediyor. Esenliğin kaynağı Tanrı’dır. Nicelik ise, tümüyle sözcüğüyle belirtilir ve “tüm varlığınız” anlamına gelir.

Bazıları bu ayeti, bu kutsallığa her imanlının tam olarak ulaşıp bu dünyada mükemmel ve günahsız olabileceği savını desteklemek için kullanır. Ancak Pav-lus, esenlik kaynağı olan Tanrı’nın kendisi, sizi tümüyle kutsal kılsın diye dua ederken, bunu kastetmiyordu. Günahlı doğanın yok olması için değil, kutsallığın, varlığın tüm yönlerini (ruh, can, beden) içermesi için dua ediyordu.

KUTSAL KILINMA ÜZERİNE ARASÖZ

Yeni Antlaşma’da kutsal kılınmanın dört evresi söz konusudur: İman etme ön-cesi, konuma bağlı, gelişen ve mükemmel kutsallık.

1) Bir kişi iman etmeden önce de ayrıcalıklı bir konumda olabilir. 1.Korintliler 7:14’de iman etmemiş kocanın, imanlı karısı aracılığıyla kutsal kılındığını oku-yoruz. Bu, iman etme öncesi kutsal kılınmadır.

2) Bir kişi yeniden doğduğunda, Mesih’le birleşmesinden ötürü geldiği konu-ma bağlı olarak kutsanır, Tanrı için dünyadan ayrılır. Elç.26:18; 1Ko.1:2; 1Ko. 6:11; 2Se.2:13 ve İbr.10:10-14’te buna ilişkin ayetlere bakılabilir.

3) Ardından gelişen kutsal kılınma (gitgide daha kutsal olma) gelir. İmanlı Tanrı için dünyadan, günahtan ve benlikten ayrılmıştır. Gitgide Mesih’e daha benzer olmaktadır. Pavlus’un burada Selanikliler için dua ederken kastettiği kut-sal kılınma budur. Buna ayrıca 1.Selanikliler 4:3-4, 2.Timoteos 2:21 ayetlerinde de rastlıyoruz. Bu, Tanrı’nın sözüne itaat ettiğimizde Kutsal Ruh’un yaptığı bir şeydir (Yu.17:17; 2Ko.3:18). Bu tür kutsal kılınma, imanlı yaşadığı sürece de-vam eder. Bu dünyada hiçbir zaman mükemmel ya da günahsız olamayacaktır, ancak bu amaca yönelik olarak uğraşmalıdır.

4) Yetkin kutsallık, imanlının cennetteki son durumuyla ilgilidir. Rab’bin yanına gittiğinde günahtan tamamen arınmış ve Rab gibi olacaktır (1Yu.3:1-13).

Elçi ayrıca Selanikliler’in korunması için de dua ediyor. Bu korunma kişiyi tü-müyle (ruh, can ve beden olarak) içermektedir. Sıralamaya da dikkat edin. İn-sanlar daima beden, can ve ruh derken, Tanrı ise ruh, can ve beden der. Yaratı-lışta en önemli olan ilk önce ruh, son olarak da bedendi. Günah bu sırayı bozdu, dolayısıyla insanlar bedenleri için yaşayıp ruhlarını ihmal ediyorlar. Biz de bir-birimiz için dua ederken, ruhsal konuları fiziksel gereksinimlerin önüne koymalı, yani Kutsal Kitap’taki sırayı izlemeliyiz.

Bu ve diğer ayetlerden, ruh, can ve beden olmak üzere üç öğeden oluşan var-lıklar olduğumuz açıkça anlaşılır. Ruh’umuz, Tanrı’yla ilişki kurmamızı sağlar. Canımız duygularımız, isteklerimiz ve eğilimlerimizle ilgilidir (Yu.12:27). Be-denimiz de kişiliğimizin içinde barındığı konut olmaktadır (2Ko.5:1). Tüm öğe-lerimizin eksiksiz ve sağlam olarak korunması gerekir. Bir yorumcu korunma konusunda gerekli olan noktaları şöyle sıralıyor:

1) a) Ruh’un onu kirleten her şeyden korunması (2Ko.7:1).

b) Kutsal Ruh’un imanlıların Tanrı’yla olan ilişkilerine yönelik tanıklığını engelleyen etkenler (Rom.8:16).

c) Tanrı’nın istediği tapınmayı engelleyen her şey (Yu.4:23; Flp.3:3).

2) a) Canın kötü düşüncelerden korunması (Mat.15:18-19; Ef.2:3).

b) Cana karşı savaşan bedensel tutkulardan korunma (1Pe.2:11).

c) Kavga ve çekişmelerden korunma (İbr.12:15).

3) a) Bedenin ahlâksız, kirli işlerden korunması (1Se.4:3-8).

b) Bedenin kötüye kullanılmasından korunması (Rom.6:19).

Bazıları kurtulmamış kişilerin ruhlarının olmadığını bile iddia etmiştir. Bunun nedeni belki de onların ruhsal olarak ölü oldukları gerçeğiydi (Ef.2:1). Ancak ruh-sal olarak ölü olmak, ruhun olmadığı anlamına gelmez. Tanrı’yla ilişki açısından ölü oldukları anlamına gelir. Ruhları, büyücülükle uğraşanlarınki gibi, son derece canlı olabilir, ama Tanrı’yla ilişki söz konusu değildir.

Lenski şu uyarıyı yapar:

Birçok insan kısmen dünyevi kısmen de Hıristiyan olmaktan hoşnuttur. Elçilerin öğütleri yaşamlarımızın en ücra köşelerine kadar girdiğinden, hiç kimse aklanmak-tan kaçamaz.18

Pavlus’un duası şu şekilde devam ediyor; Tanrı sizi tümüyle, her yönden kut-sal kılsın ve korusun ki, Rab İsa Mesih’in gelişinde kusursuz durumda olabi-lesiniz. Bu, Mesih’in ikinci gelişinden sonraki yargı kürsüsünü çağrıştırmaktadır. O zaman geldiğinde, Mesih inanlısının yaşamı, hizmeti ve tanıklığı gözden ge-çirilecek ve hak ettiği ödülü alacak.

5:24   4:3’üncü ayette de gördüğümüz gibi Tanrı bizim kutsal olmamızı iste-mektedir. O, bizi kendi önünde kusursuz olmaya çağırdı. Bizde başladığı işi bi-tirecektir (Flp.1:6). Bizi çağıran Tanrı güvenilirdir.

5:25   Pavlus imanlılardan dua istiyor. O her zaman duaya gereksinim duydu, biz de duymalıyız. Diğer imanlılar için dua etmek konusunda tembellik etmek günahtır.

5:26   Ardından kardeşlerin kutsal öpüşle selamlanmasını istiyor. O dönem-de bu uygun bir selamlaşma şekliydi. Bazı ülkelerde bugün de geleneksel olarak erkekler erkekleri kadınlar kadınları öper. Bazı yerlerde ise kadınlar erkekleri öper. Ancak çoğu kez bu da kötüye kullanıldı ve terk edilmesi gerekti.

Öpme, Rab’bin ya da elçilerin şart koştuğu bir şey değildi. Öpmenin cinsel an-lamlar içerdiği toplumlarda Kutsal Kitap, diğer selamlama biçimlerini önerir. Kutsal Ruh, öpüşün kutsal olmasında ısrar ederek bu tür sorunları önler.

5:27   Elçi bu mektubun bütün kardeşlere19 okunmasında ısrar eder. İki noktayı burada belirtmekte yarar vardır:

1) Pavlus, Tanrı sözünün yetkisiyle mektubu destekliyor. Eski Antlaşma, hav-ralarda halka okunurdu. Şimdi de bu mektup topluluklarda (kiliselerde) açıkça okunacaktı.

2) Kutsal Kitap bir grup ayrıcalıklı insan için değil, tüm imanlılar içindir. İçin-deki gerçeklerin tamamı imanlıların tümünü ilgilendirir.

Denny şunları belirtir:

İncil herhangi bir insanın aleyhine olacak hiçbir iyiliği ya da bilgeliği onaylamaz. Bir kilisedeki imansızlığın ya da vefasızlığın en kesin işareti ise üyelerinin Kutsal Kitap’ı serbestçe okuyup yararlanmalarına engel olup onları sürekli bilgisiz bırak-maktır.20

25-27’nci ayetlerde başarılı bir iman yaşamının üç yönü belirtilmektedir: 1) Dua (25’inci ayet), 2) Diğer imanlı kardeşleri sevme (26’ncı ayet), 3) Kutsal Ki-tap’ı okuyup öğrenme (27’nci ayet).

5:28   Pavlus mektubunu kendine özgü üslupla bitirir. Selanikliler’e ilk mek-tubuna lütufla başlamıştı, şimdi yine lütufla bitiriyor. Elçiye göre Mesih inancı baştan sona dek lütuftur. Amin.

DÜZELTMENİN NOTU:

Okuyucunun bu görüşün diğer görüşlerle farklılıklarını daha kolay anlayabilmesi için onun ana hatlarını çizmemiz yerinde olur. Bay MacDonald dahil olmak üzere Rab’bin ikinci gelişiyle ilgili BÜYÜK SIKINTI DÖNEMİ ÖNCESİ GELİŞ GÖRÜŞÜ’nü savunan yorumcular Kutsal Kitap’ta şöyle bir program ve zaman-lamanın ön görüldüğünü öğretirler:

1) Mesih bulutlara kadar gelip gizlice bütün yaşayan Mesih inanlılarını bir anda yukarı alacak (bu olaya “alıp götürmek” anlamına gelen İngilizce Rapture sözcüğü kullanılmaktadır). Bununla birlikte ölmüş olan bütün imanlılar da ölümden dirilecek, Mesih ve yukarı alınmış olan imanlılarla bulutlarda buluşup hep birlikte cennete gidecekler. Bu ara diğer bütün ölüler (imanlı olmayanlar) ölümden dirilmeyecekler.

2) Bu gelişin ardından yedi yıllık bir dönem gelecek. Yeryüzünde başta İsrailliler olmak üzere bütün uluslar benzeri olmayan büyük bir Sıkıntı Dönemi yaşa-yacaklar. Mesih Karşıtı ortaya çıkacak, birçok kişi ona rağmen Mesih’e döne-cek ve öldürülecek. Tanrı dünyaya büyük belalar getirecek, yeryüzü mahvo-lacak. Bu dönem, Yeruşalim’in uluslarca kuşatılması ve büyük savaşla sona erecek. Ama bu aynı yedi yıllık dönemde, gökte Mesih’in Yargı Kürsüsü’nde Mesih inanlılarının bedende yaptıkları değerlendirilecek, ödüller verilecek. Ayrıca “Kuzu’nun Düğünü” yapılacak.

3) Mesih, yedi yıl önce yanına almış olduğu kutsallarla güçlü melekleriyle birlik-te dünyaya yargılamak üzere görkem içinde gelecek. Her göz O’nu göre-cek. Mesih ilkin Mesih Karşıtı ve onun ordusunu yok edecek, sonra İsrail ve diğer uluslardan yaşayanları ayrı ayrı yargılayacak. Melekleri, bütün kötüleri toplayıp kızgın fırına atacaklar. Doğrularsa, Mesih’in yeryüzünde kurulacak olan egemenliğine geçecekler.

4) Mesih kutsallarıyla birlikte bin yıl boyunca tüm yeryüzü üzerinde egemenlik sürecek. Bu dönemde Şeytan bağlı olacak, ulusları saptıramayacak. Doğru kişiler o zaman Tanrı’nın Egemenliği’nde güneş gibi parlayacaklar. Mesih’in Gelini olan Kilise, o krallıkta bir tür kraliyet ailesi gibi Mesih’le birlikte ege-menlik sürecek. Savaş olmayacak, Rab tek Kral olacak. İsrail ulusunun da muh-temelen önemli bir yeri olacak ve Tanrı bilgisi bütün yeryüzünü dolduracak.

5) Bin yıllık egemenliğin sonunda Şeytan kısa süre için zindanından serbest bı-rakılacak. Samimi olmayan uluslara Mesih’e karşı son bir isyanda önderlik edecek. Ama Rab onu o zaman sona dek sönmeyen ateşe atacak. O zaman Bü-yük Beyaz Taht Yargı zamanı olacak. Bütün imanlı olmayan ölüler dirilecek, yaptıkları işlere göre sonsuza dek cezalandırılmak üzere ateş gölü olan ikinci ölüme gönderilecek. Yalnız adları Kuzu’nun Yaşam Kitabı’nda bulunanlar kurtulacak.

6) Bu son yargı ile birlikte Tanrı gökle yeryüzünü ortadan kaldırıp ateşle yok edecek. Onun yerine doğruluğun barınacağı yeni bir gökle yeni bir yeryüzü yaratacak. Bundan sonra artık günah, acı, ölüm, lanet, gözyaşı diye hiç bir şey kalmayacak.

Bu görüş genellikle aşağıdaki çizelgeye benzer çizimlerle açıklanır:

– George Bristow

DİPNOTLAR

1 (Giriş) James Everett Frame, A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of St. Paul to the Thessalonians, (ICC), sf.37.

2 (Giriş) George Robert Harding Wodd, St. Paul’s First Letter, sf.13,14.

3 (1:4) Efesliler 1.bölümdeki “Tanrı’nın seçimi üzerine arasöz”e bakınız.

4 (1:10) Wood, First Letter, sf.17.

5 (2:1) James Denney, The Secpmd Epistle to the Corinthians sf.100.

6 (2:1) Elliot, Elisabeth, ed. The Journals of Jim Elliot, sf.218.

7 (2:13) Walter Scott, daha fazla belge mevcut değildir.

8 (3:2) Hizmet eden anlamındadır.

9 (3:13) Marvin Vincent, Word Studies in the New Testament, IV:34.

10 (4:6) Oscar Wilde, güzel eşini terk edip eşcinsel ilişkilere başladı.

11 (4:8) Bazı metinlerde “aynı zamanda veren” diye geçer.

12 (4:17) Latince’de rapere fiilinin geçmiş zamanı raptus’dur. Jerome’un Vulgate çevi-risindeki sözleri, “rapiemurcum illis”dir (yani, onlarla birlikte geleceğiz).

13 (5:10) 5:10’da geçen “uyanık” ile 5:6’da geçen “ayık” sözcükleri özgün dilde aynı kökten gelir. 5:6-7’de geçen “uyku” sözcüğü “ruhsal tembellik, aldırmazlık” anlam-larına gelen katheudo’dan gelmektedir (Arndt ve Gingrich). 4:13-15’de geçen “göz-lerini yaşama kapamak” ise koimao’dan gelmektedir.

14 (5:12) James Denny, The Epistles to Thessalonians, sf.205.

15 (5:13) Kilise ihtiyarlarıyla ilgili ayrıntılı bilgi için, 1.Timoteos 3:1-7 ve Titus 1:5-9 üzerine olan yorumlara bakınız.

16 (5:21) Denney, Thessalonions, sf.244.

17   (5:22) Arthur T. Piorsan, daha fazla bilgi mevcut değildir.

18 (5:23) R.C.H. Lenski, The Interpretation of St. Paul’s Epistles to the Colossions, to the Thessalonians, to Timothy, to Titus and Philemon, sf.364.

19 (5:27) Bazı metinlerde “kutsal” sözcüğü bulunur.

20 (5:27) Denney, Thessalonians, sf.263, 264 .

BİBLİYOGRAFYA

(1. ve 2.Selanikliler)

Buckland, A.R. St Paul’s First Epistle to the Thessalonians. Philadelphia: The Union Press, 1908.

– St. Paul’s Second Epistle to the Thessalonians. Philadelphia: The Union Press. 1909.

Denny, James. The Epistles to the Thessalonians. New York: George H. Doran Company, n.d.

Eadie, John. A Commentary on the Greek Text of the Epistles of Paul to the Thessalonians. London: MacMillan, 1877.

Frame, James E. A Critical and Exegetical Commentary on the Epistles of Paul to the Thessalonions, ICC. New York: chas. Scribner’s Sons, 1912.

Hogg, C.F. ve W.E. Vine, The Epistles of Paul the Apostle to the Thessalonions. London: C.A. Hammond, 1953.

Kelly, William. The Epistles of Paul the Apostle to the Thessalonions. London: C.A. Hammond, 1953.

– Elements of Propheay. London: G. Morrish, 1976.

Morris, Lean. The Epistles of Paul to the Thessalonions, TBC. Grand Rapids: Wm. B. Eardmans Publishing Company, 1957.

– The First and Second Epistles to the Thessalonions, NIC. Grand Rapids: Wm. B. Eardmans Publishing Company. 1959.

Wood, George Robert Harding. St. Paul’s First Letter. London: Henry E. Walter Ltd. 1952.