Turkish-Kutsal Kitap Yorum 5 51 Koloseliler
Author: William Mac Donald
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Publisher: www.sermon-online.de

Pavlus’tan

Koloseliler’e

Mektup

PAVLUS’TAN

KOLOSELİLER’E MEKTUP

Giriş

“Koloseliler bölümünü araştırmaya başlamak; esinlenmiş bir dille yazılan esinlenmiş bir düşünceyi yeniden düşünmektir; bu düşüncenin güç ve ışı-ğının ruhu doldurmasına ve yaşamı şekillendirmesine izin vermektir. Bu da, hem şimdiki anımızı hem de sonsuzluğu zenginleştirmek demektir.”

– R.C.H. Lenski

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Pavlus’un mektuplarının çoğu Roma, Korint, Efes, Filipi gibi önemli ve büyük kentlerdeki topluluklara yazılmıştı. Kolose daha güzel günler yaşamış bir kasa-baydı. Oradaki topluluk kilise tarihinin ilk zamanlarında bile fazla bilinmiyordu. Kısacası bu mektup oradaki imanlılara yazılmış olmasaydı, Kolose bugün yal-nızca tarih okuyan öğrencilerin bildiği bir isim olurdu.

Bu yer o kadar önemli olmasa da, elçilerin gönderdiği mektup çok önemlidir. Yuhanna ve İbraniler kitabının 1.bölümleriyle birlikte Koloseliler’in 1.bölümü, Rab İsa Mesih’in mutlak Tanrılığının olağanüstü bir açıklamasını gözler önüne serer. Bu öğreti, İsa Mesih inancının temeli olduğundan yeniden vurgulanmasında bir sakınca yoktur.

Mektup ayrıca, başkalarıyla ilişkiler, geleneklere dayalı inançlar ve Mesih inanlısının yaşamı konularında da öğretişte bulunmaktadır.

II. KİTABIN YAZARI

19. yüzyıla dek, Pavlus’un Koloseliler Mektubu’nu yazdığına ilişkin kimsenin kuşkusu olmadığından, bu mektubun ona ait olduğu açıktır. Özellikle Kutsal Kitap dışı kanıtlar güçlüdür. Yazarının Pavlus olduğunu belirterek mektuptan alıntı ya-panlar arasında İgnatius, Justin Martyr, Antakyalı Theophilus, İrenaeus, İsken-deriyeli Clement, Tertullian ve Origen vardır. Hem Marcion hem de Muratoryan Kanonları Koloseliler bölümünün güvenilirliğini kabul eder.

Kutsal Kitap’ın özünde bulunan kanıt, yazarının kendisi olduğunu Pavlus’un üç kez belirtmesi ve içeriğinin de bununla uyumlu olması gerçeğine dayanır (1:1,23; 4:18). Öğretinin açıklanmasını görevlerin izlemesi, elçinin tipik yöntemi-dir. Belki de güvenilir oluşunun en inandırıcı kanıtı, yazarının Pavlus olduğu ko-nusunda herkesin hemfikir olduğu Filimon’a Mektup’la arasındaki güçlü bağdır. Bu kısa mektupta sözü edilen kişilerin beşi Koloseliler Mektubu’nda da karşı-mıza çıkar. Renan gibi bir eleştirmen bile Filimon ile olan paralelliklerden etki-lenip Koloseliler hakkında kuşkuya kapıldı.

Yazarının Pavlus olamayacağını iddia edenlerse, kullanılan sözcükler, Mesih’in öğretisi ve Gnostizme yapılan göndermeler etrafında toplanır. İlk noktayı ele alırsak, Koloseliler bölümünde Pavlus’un sık kullandığı sözcüklerin yerine yenilerinin kullanılmış olduğunu görürüz. Geçen yüzyılda yaşamış olan İngiliz uzman Salmon, bu iddiaya zekice karşı çıkar: “Yeni bir şey yazan birinin, kimli-ğini yitirme korkusuyla, daha önce kullanmadığı yeni sözcükleri kullanmaması gerektiği düşüncesine katılamam.”1 Koloseliler bölümündeki Mesih öğretisine gelince bu, Yuhanna ve Filipililer bölümündekilerle tam bir uyum içindedir ve bu-nunla ilgili sorunu olanlar, yalnızca Mesih’in Tanrılığını putperestliğin ikinci yüz-yıldaki biçimine uyarlamaya çalışanlardır.

Gnostisizme gelince; İskoçyalı liberal uzman Moffatt, Gnostisizmin Kolose-liler Mektubu’nda görülen ilk evresinin, ilk yüzyılda zaten var olmuş olabileceğini düşünmektedir.2

Böylece, Koloseliler bölümünün yazarının Pavlus olduğu görüşü sağlam bir te-mele dayanmaktadır.

III. TARİH

“Tutukevinden Yazılan Mektuplar”dan biri olması nedeniyle Koloseliler bö-lümü, muhtemelen Pavlus’un, Sezariye’de iki yıl süren mahkumiyeti sırasında ya-zılmıştır (Elç.23:23; 24:27). Bununla birlikte Pavlus gibi merhametli ve nazik bir Mesih inanlısının, kendi evinde kaldığı müjdeci Filipus’tan söz etmemesi olası gö-rünmemektedir. Efes’te tutuklu durumda olabileceği de öne sürülmüşse de bunun olasılığı daha da azdır. Bu mektup ve Filimon için en uygun tarih olarak Pav-lus’un Roma’daki tutuklu bulunduğu dönemin ortaları, yani İ.S. 60 yılları gö-zükmektedir (Elç.28:30,31).

Çok şükür ki, bu kitabı anlamamız, onun yazıldığı zamanki koşulları çok iyi bilmemize bağlı değildir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Kolose, küçük Asya (bugünkü Türkiye) olarak bilinen bölgelerin Frikya eya-letinde bir şehirdi. Laodikya’nın 16 km. kadar doğusunda ve Pamukkale’nin 21 km. kadar güneydoğusundaydı (bkz.4:13). Aynı zamanda Efes’in 160 km. kadar doğusunda, Fırat’tan batıya giden askeri yolun üzerindeki Kadmiyan sıradağlarındaki bir geçidin ağzında (19 km. kadar uzunlukta dar bir vadi) yer alıyordu. Kolose, batıya doğru akan ve Laodikya’yı geçince Maender ırmağıyla bir-leşen Likus ırmağı üzerindeydi. Pamukkale’den gelen sıcak su ile Kolose’den gelen soğuk su birleşip Laodikya’da “ılık su” oluşturuyordu. Laodikya bir şehir; Pamukkale ise hem dini bir merkez hem de bir sağlık merkeziydi. Kolose, Yeni Antlaşma döneminden önce daha büyük bir kentti. Adı büyük olasılıkla, ilginç şekillerdeki kireçtaşlarıyla ilgili olan “colossus” sözcüğüyle ilişkilidir.

Müjde’nin Kolose’ye ilk kez nasıl ulaştığını tam olarak bilmiyoruz. Pavlus bu mektubu yazdığı sırada oradaki imanlılarla henüz tanışmamıştı (2:1). Kurtuluş haberini bu şehre ilk getirenin Epafras olduğuna inanılmaktadır (1:7). Birçokları onun Pavlus sayesinde, elçinin Efes’te üç yıl kaldığı sırada Mesih inancını be-nimsediğine inanır. Pavlus Kolose’de değil (2:1), Asya Genel Valiliğine bağlı olan Frikya’daydı (Elç.16:6; 18:23).

Mektuptan Gnostisizm diye bilinen yanlış öğretişin Kolose’deki topluluğu teh-dit etmeye başladığını anlıyoruz. Gnostikler (Grekçe, gnōsis) bilgileriyle övünen kişilerdi. Elçilerden daha çok şey bildiklerini iddia ediyor ve bir kimsenin kendi tarikatlarının derin gizleriyle tanışmadığı sürece, gerçekten mutlu olamayacağı izlenimini yaratmaya çalışıyorlardı.

Bazı Gnostikler Mesih’in gerçek insan yönünü reddetti. “Mesih”in Tanrı’dan gelen kutsal bir etki olduğunu ve İsa adlı kişiye vaftizi sırasında geldiğini öğretiyorlardı. Ayrıca Mesih’in çarmıha gerilmeden hemen önce İsa’yı terk ettiğini söylüyorlardı. Onlara göre sonuçta İsa ölmüş, Mesih ise ölmemişti.

Gnostisizmin bazı dalları Tanrı ile madde arasında değişen düzey ya da dere-celerde ruhsal varlıkların olduğunu öğretmekteydi. Bu görüşü, kötülüğün kökenini açıklamak için benimsemişlerdi.

A.T. Robertson şöyle bir açıklama yapar:

Gnostik düşünce özellikle evrenin kökeni ve kötülüğün varlığıyla ilgilidir. Tan-rı’nın iyi olduğunu kabul ettiler, ancak yine de kötülük vardı. Kötülüğün maddenin doğasında bulunduğunu düşünüyorlardı. Ancak iyi olan Tanrı, kötü bir şey yara-tamazdı. Dolayısıyla, Tanrı ile madde arasında değişik şeylerin, ilahi varlık, dalga veya güçlerin, ruhların ve meleklerin var olduğunu öne sürdüler. İlkin Tanrı’dan gelen bir güç ve sonra da bundan doğmuş yine bir güç vardı. Öyle ki, Tanrı’nın kötü maddesel yaratılıştan etkilenmemesi için O’ndan yeteri kadar uzak, aynı za-manda yaratma işini yapacak kadar güce sahip olması için Tanrı’ya yeteri kadar yakın olan bir varlık veya güç vardı.3

Bedenin doğasında günahın olduğuna inanan bazı Gnostikler, daha üst bir ruh-sal duruma ulaşmak için kendini reddetme, hatta kendine işkence etme yolu olan çilecilikle ilgileniyorlardı. Diğerleriyse daha da aşırıya kaçıp, bedenin kişinin ruh-sal yaşamıyla ilgili bir öneme sahip olmadığını iddia ederek bedensel zevklerin içinde yaşıyorlardı!

Kolose’de diğer iki yanılgının da izlerine rastlanır. Bunlar, ahlâk kurallarına karşı çıkma (Antinomiyanizm) ile Yahudilik’tir. Antinomiyanizm; lütuf altındaki birinin kendini denetlemesine gerek olmadığını ve kişinin bedensel istek ve tut-kularına göre yaşayabileceğini öğretir. Eski Antlaşma’daki Yahudilik ise, insanın Tanrı önünde aklanması için birtakım törenleri yerine getirmesini istiyordu.

Kolose’deki yanlışlar bugün bizim aramızda da bulunmaktadır. Gnostisizm bu-gün, Hıristiyan Bilimciler, Teosofizm, Mormonculuk, Yehova Şahitleri, Birlik-çiler vb. gibi sapkın akımlarla kendini yeniden göstermektedir. Antinomiyanizm, lütuf altında olduğumuzdan dilediğimiz gibi yaşayabiliriz diyenleri temsil eder. Yahudilik, dinsel törenlerle –Yeni Antlaşma’nın İbraniler ve diğer bölümlerinden de anlaşılabileceği gibi– bazı ruhsal gerçekleri uygulamalı biçimde öğretmeyi amaçlıyordu. Ancak zamanla bu dinsel törenler ruhsal anlamlarını yitirip sadece kuru törenler haline dönüştüler. Bu durum, insanın günahlı durumunu reddedip yalnızca Tanrı’nın kurtarışına gereksinimi olduğu gerçeğini kulak ardı ederek ken-di iyi amelleriyle Tanrı’nın lütfunu kazanıp kurtarabileceğini öğreten günümüz dini sistemlerinde de göze çarpmaktadır.

Elçi Pavlus, Koloseliler bölümünde tüm bu yanlışlıklara mükemmel şekilde karşı çıkıp Rabbimiz İsa Mesih’in işinin ve Kişiliğinin yüceliklerini gözler önüne sermektedir.

Bu mektup, Pavlus’un Efesliler’e Mektubu’na çok benzer. Bununla birlikte, bu bir yineleme değil, yalnızca benzerliktir. Efesliler bölümü, imanlıları göksel yer-lerde Mesih’le birlikte oturmuş olarak tanımlar. Öte yandan Koloseliler bölümü, imanlıları yeryüzünde, yüce önderleri Mesih’i ise cennette olarak betimler. Efes-liler Mektubu’nda vurgulanan nokta, imanlının Mesih’te olduğudur. Koloseliler Mektubu ise yücelik umudu olan Mesih’in imanlıda olduğundan söz eder. Efes-liler bölümünde vurgu, Mesih’in “Bedeni” olan topluluktadır. “Her yönden her şeyi dolduranın doluluğudur” (Ef.1:23). Dolayısıyla Mesih’in bedeninin birliği vurgulanır. Koloseliler bölümünde ise Mesih’in Baş oluşu 1.bölümde açık bir şe-kilde, bizim O’na itaat ederek ve “Baş’a tutunarak” (2:18,19) yürümemiz gerek-liliğiyle belirtilir. Efesliler bölümündeki 155 ayetin 54’ü Koloseliler bölümün-dekilere benzer.

ANA HATLAR

I. MESİH’İN ÜSTÜNLÜĞÜ ÖĞRETİSİ (Bölüm 1 -  2)

A. Selamlama (1:1,2)

B. Pavlus’un Teşekkürü ve İmanlılar İçin Duası (1:3-14)

C. Topluluğun Başı Olan Mesih’in Yüceliği (1:15-23)

Ç. Pavlus’a Verilen Görev (1:24-29)

D. Felsefe, Yasacılık, Mistisizm ve Çilecilik Tehlikelerine Karşı

Mesih’in Yeterliliği (2:1-23)

II. ÜSTÜN OLAN MESİH’E KARŞI İMANLININ SORUMLULUĞU

(Bölüm 3 - 4)

A. İmanlının Yeni Yaşamı: Eski Yaradılışı Atıp Yeni Yaradılışı Giyinme

(3:1-17)

B. İmanlının Ev Halkı Üyelerine Yakışan Davranışları (3:18 - 4:1)

C. İmanlının Dua Yaşamı; Yaşantısı ve Sözleriyle Verdiği Tanıklık (4:2-6)

Ç. Pavlus’un Bazı Arkadaşlarından Söz Edilmesi (4:7-14)

D. Selamlar ve Öğütler (4:15-18)

YORUM

I. MESİH’İN ÜSTÜNLÜĞÜ ÖĞRETİSİ (Bölüm 1 - 2)

A. Selamlama (1:1,2)

1:1   Yeni Antlaşma’nın yazıldığı günlerde, yazan kişi mektuba kendi adını yazarak başlardı. Böylece Pavlus kendisini, Tanrı’nın isteğiyle Mesih İsa’nın elçisi olarak tanıtıyor. Bir elçi, Mesih İsa tarafından bir şeyi duyurmak için özel olarak gönderilmiş kişiydi. Elçilere vaaz ettiklerinin doğruluğunu göstermek için mucize yapma gücü de verilmişti (2Ko.12:12). Elçilerin, imanlıların üzerine el koydukları zaman onların Kutsal Ruh’u aldıklarını okuyoruz (Elç.8:15-20; 19:6). Bugün dünyamızda, tam sözcük anlamıyla elçiler yoktur; bazılarının ilk dönem-deki on iki elçinin devamı olduklarını iddia etmeleri de budalaca bir davranıştır. Efesliler 2:20 ayeti birçoklarınca, bu dönem boyunca sürmekte olan müjdecilerin, kilise önderlerinin ve öğretmenlerin işine karşıt olarak (Ef.4:11), elçilik ve pey-gamberlik armağanları olanların başlıca ilgi alanı olan topluluk kurmaya işaret et-mek için kullanılmıştır.

Pavlus elçiliğinin asıl kaynağı olarak Tanrı’nın isteğini gösterir (ayrıca bkz. Elç.9:15; Gal.1:1). Bu, onun kendi kendine seçtiği ya da başkalarından öğrendiği bir uğraş alanı değildi. İnsanlar tarafından da böyle bir göreve atanmamıştı. Bu-nun ne “kaynağı”, ne de “aracısı” insanlardı. Tersine görevinin tamamı, Tanrı’nın onu elçi olarak seçtiği kutsal gerçeğine bağlı olarak yerine getiriliyordu.

Kardeşimiz Timoteos da bu mektup yazılırken Pavlus’la birlikteydi. Pav-lus’un Timoteos’a davranışında bir resmiyetin olmadığını görmek hoştur. Her ikisi de yakın bir kardeşlik duygusu içindeydi; farklı giysilerle değişik rütbeleri olan bir topluluk hiyerarşisi söz konusu değildi.

1:2   Mektup, Kolose’de bulunan, Mesih’e ait kutsal ve sadık kardeşlere hi-taben yazılmıştı. Burada Yeni Antlaşma’da bütün imanlılara verilen iki güzel ad karşımıza çıkar. Kutsallar, Tanrı adına dünyadan ayrılıp kutsal yaşam sürmesi ge-rekenlerdir. Mesih’e ait olanlar (ya da kardeşler), Rab İsa’ya imanla ortak bir Ba-ba’nın çocuklarına, iman eden kardeşlere işaret eder. Hıristiyanlar, İncil’in bazı yerlerinde de öğrenciler ve imanlılar olarak tanımlanırlar.

Mesih’e iman edenlerin ruhsal konumundan söz edilir. Kurtulduklarında Tanrı onları Mesih’e bağladı, “Mesih sayesinde kabul edildiler”. Böylece O’nun yaşa-mına ve doğasına ortak olmuş oldular. Bundan böyle de onlar artık Tanrı tara-fından, Adem’in ya da günahlı insanın çocukları olarak değil, Kendi Oğlu’nun ka-bul edilebilirliğine ulaşmış kişiler gibi görülür. Mesih’e ifadesi herhangi bir in-san aklının kavrayabileceğinden daha fazla dostluk, kabul edilme ve güvence me-sajı verir. Bu imanlıların coğrafi konumu Kolose’de sözcüğüyle belirtilir. Orada Müjde vaaz edilip insanlar Rab’be gelmeselerdi, bu kasabanın adını bile duyma-mış olurduk.

Pavlus kutsalları çok güzel bir şekilde selamlar: Babamız Tanrı’dan size lü-tuf ve esenlik olsun. Mesih inancındaki bereketleri, lütuf ve esenlikten başka daha güzel anlatabilecek iki sözcük bulunamazdı. Lütuf sık kullanılan Grekçe bir ifade, esenlik de Yahudi selamıydı. Bu sözcükler toplantılarda ya da inanlılar bir araya geldiklerinde kullanılırdı. Pavlus bu iki sözcüğü birleştirip anlamlarını yüceltti. Lütuf, Tanrı’nın günahlı ve kaybolmuş insanoğluna eğilip sevgi ve merhametini göstermesini ifade eder. Esenlik, bir kimse Tanrı’nın karşılıksız armağanını kabul ettiğinde yaşamında ortaya çıkan sonuçları özetler. R.J. Little şöyle demişti: “Lütuf birçok anlama gelebilir ve boş bir çek gibidir. Esenlik kesin olarak Mesih inancının mirasının bir parçasıdır. Şeytan’ın bizden bunu çekip almasına izin ver-memeliyiz.” Sözcüklerin sırası da anlamlıdır: ilk önce lütuf sonra esenlik. Eğer il-kin Tanrı sevgi ve merhametiyle bize yaklaşmasaydı, biz bugün hala günah için-de olurduk. Ancak O inisiyatifi ele alıp Oğlu’nu bizim için ölmeye gönderdiğin-den Tanrı’yla ve insanla esenliğimiz olabilir ve Tanrı’nın esenliği bizi doldura-bilir. Bütün bunları söylemekle birlikte insanın, böylesine şahane sözcükleri ye-terince anlatabildiğini düşünmesi zordur.

B. Pavlus’un Teşekkürü ve İmanlılar İçin Duası (1:3-14)

1:3   Mesih inancının parolası haline gelmiş bu sözcüklerle kutsalları selamladıktan sonra elçi sürekli yaptığı şeye yöneliyor; diz çöküp şükür ve dua ediyor. Öyle görünüyor ki elçi, duaya daima Rab’bi yücelterek başlıyordu. Bu bizim için de izlenmesi gereken iyi bir örnektir. Duası Tanrı’ya, Rabbimiz İsa Mesih’in Babası’nadır. Dua, evrenin hükümdarı ile birlikte başka dinleyicilere de sahip ol-manın harika ayrıcalığıdır. Ancak şöyle bir soru sorulabilir: “Sonsuzluk boyunca Yüce Tanrı’nın görkemli huzurunda durmaya kim cesaret edebilir?” Yanıt yine metindedir. Evrenin görkemli Tanrı’sı, Rabbimiz İsa Mesih’in Babası’dır. Son-suzlarca Yüce Olan, dostça yanımıza geldi. Mesih inanlıları olarak O’nun yaşa-mını paylaştığımızdan, Tanrı, bizim de Babamız’dır (Yu.20:17). Mesih aracılı-ğıyla Tanrı’ya yaklaşabiliriz. Sizler için dua ederken ifadesi tek başına çok önemli gözükmese de bunun, Pavlus’un hiç tanışmadığı kişilere olan ilgisini or-taya koyduğunu anımsadığımızda ifadenin önemi ortaya çıkar. Lütuf tahtına yak-laştığımızda çoğu kez kendi akraba ve arkadaşlarımızı hatırlamayı bile unuturken, Elçi Pavlus’un dua listesinin ne kadar uzun olabileceğini tahmin edersiniz! O, yal-nız tanıdıkları için değil, çok uzaklarda yaşayan ve adları başkaları tarafından ken-disine söylenmiş imanlılar için de dua ederdi. Gerçekten de Pavlus’un yorulmak bilmeyen dua yaşamı, onu daha iyi tanımamız konusunda bize yardım etmektedir.

1:4   Pavlus, Koloseliler’in Mesih İsa’ya iman ettiğini ve kutsallara olan sevgilerini duymuştu. Öncelikle Mesih İsa’ya olan imanlarından söz ediyor. Bu bizim de başlamamız gereken noktadır. Bugün dünyada başkalarına olan sevgilerinden sürekli söz eden birçok dindar insan vardır. Ancak onları biraz yoklarsanız, Rab İsa’ya iman etmediklerini görürsünüz. Böyle bir sevgi boş ve anlamsızdır. Öte yandan bazıları ise Mesih’e iman ettiğini söyler, ancak yaşamlarında sevginin kanıtını görmek için boşuna uğraşırsınız. Pavlus böyle bir durumda onların imanının içtenliğini sorgulardı. Kurtarıcı’ya duyulan iman gerçek olmalıdır ve bu iman, kişinin Tanrı’ya ve diğer insanlara olan sevgisiyle kanıtlanmalıdır.

Pavlus, Mesih İsa’ya iman etmekten söz ediyor. Bunu fark etmek çok önemlidir. Kutsal Kitap’ta Rab İsa Mesih daima imanın öncüsü olarak gösterilir. Birisi bir bankaya sonsuz bir iman ve güvenle bağlanabilir, ancak bu inanç banka gü-venilir olduğu sürece geçerlidir. Banka iyi yönetilmiyorsa, bu inanç kendi başına kişinin parasının güvenliğini güvence altına alamaz. Ruhsal yaşamda da bu böy-ledir. Tek başına iman yeterli değildir. Bu iman, Rab İsa Mesih’e odaklanmalıdır. O, asla başarısız olamayacağına göre, O’na güvenen de asla düş kırıklığına uğ-ramayacaktır.

Pavlus’un onların imanları ve sevgileri hakkında bir şeyler duymuş olması, onların gizli imanlılar olmadıklarını gösterir. Aslında Yeni Antlaşma, gizli imanlı olarak yaşamak isteyenleri pek teşvik etmez. Tanrı’nın sözüne göre, eğer bir kim-se gerçekten Kurtarıcı’yı kabul ettiyse, Mesih’i başkalarıyla paylaşması kaçınıl-maz olacaktır.

Koloseliler’in sevgisi tüm kutsallara ulaşmıştı. Sevgilerinde bölgesellik ya da mezhepçilik yoktu. Yalnızca kendi arkadaşlarını sevmediler; nerede gerçek iman-lılar buldularsa, sevgileri oraya sıcak ve özgür bir şekilde aktı. Bu bize sevgimizin dar, kendi gurubumuza ya da kendi ülkemizin insanlarına sınırlı olmaması ge-rektiğini öğreten bir ders olmalıdır. Nerede bulunursa bulunsunlar Mesih’in ço-cuklarını tanımalı ve mümkün olan her yerde ilgimizi onlara göstermeliyiz.

1:5   Bu ayetin daha önceki ayetlerle nasıl bir bağlantı içinde olduğu çok açık değildir. 3.ayetle bağlantılı olabilir mi? Göklerde sizin için saklı bulunan umut-tan dolayı şükrediyoruz. Ya da 4.ayetin son kısmıyla? Göklerde sizin için saklı bulunan umuttan dolayı tüm kutsalları seviyorsunuz. İkisi de olabilir. Elçi yalnız onların iman ve sevgilerinden ötürü değil, bir gün onların olacak olan miras için de şükrediyor olabilir. Öte yandan içinde bulundukları durum gereği, Mesih İsa’ya olan imanın ve kutsallara olan sevginin uygulandığı bir gerçektir. Her durumda Pavlus’un, Mesih inanlısının yaşamının üç ana erdemini sıraladığını görüyoruz: İman, sevgi ve umut. Bunlardan 1.Korintliler 13:13’de, 1.Selanikliler 1:3 ve 5:8’de de söz edilir. Lightfoot şöyle der: “İman geçmişe dayanır, sevgi bugün iş görür ve umut geleceğe bakar.”4

Bu ayette umut, beklemek ya da bir şey için sabırsızlanmak anlamında değil, tersine birinin umut ettiği şeydir; yani kurtuluşumuzun tamamlanması olan cen-nete alınışımızı ve sonsuz mirasımıza kavuşmamızı anlatır. Koloseliler daha önce, belki de Epafras onlara Müjde’yi vaaz ettiğinde, bu umut hakkında duymuşlardı. İşittikleri şey, bu umudu gerçeğinin bildirisinden… Müjde’den aldıkları yö-nündeydi. Burada Müjde, gerçek iyi haberin bildirisi olarak belirtiliyor. Pavlus bunu yazarken belki de Gnostikler’in sahte öğretişlerini düşünüyordu. Bir kişi “gerçeği” Tanrı’nın söz ettiği bir şey olarak tanımlamıştır (Yu.17:17). Müjde ger-çektir, çünkü Tanrı’nın sözüdür.

1:6   Müjde’nin gerçeği Koloseliler’e de diğerlerine olduğu gibi ulaştı. Bu mutlak anlamda alınmamalıdır. Bu, dünyadaki her erkek ve kadının Müjde’yi duy-duğu anlamına gelmez. Bu, her ulustan bir grup insanın kurtuluşun iyi haberini duyduğu anlamına gelir (Elç.2). Bu, aynı zamanda Müjde’nin herkes için olduğu ve kasıtlı bir sınırlama olmaksızın her yere yayılmakta olduğu anlamına da gele-bilir. Pavlus ayrıca bunun getirdiği kaçınılmaz sonuçları da ortaya koyar. Müjde Kolose’de ve duyurulduğu bütün dünyada meyve vermekte ve yayılmaktaydı.5 Bu, Müjde’nin doğaüstü olduğunu göstermek için belirtilmiştir. Doğadaki bir bitki aynı anda hem büyüyüp hem meyve vermez. Çoğu kez meyve vermesi için bu-danması gerekir, çünkü eğer budanmazsa, bitkinin gücü meyve yerine dal ve yap-raklara gider. Ancak Müjde her iki işi de aynı anda yapmaktadır. Hem insanların kurtuluşu ve kutsalların geliştirilmesi meyvelerini vermekte, hem de şehirden şeh-re, ulustan ulusa yayılmaktadır.

Bu, onu işittikleri ve Tanrı’nın lütfunu gerçekten anladıkları günden beri Koloseliler’in yaşamında da olmaktaydı. Kolose’deki topluluk hem sayıca bü-yüyor, hem de imanlıların yaşamlarında ruhsal bir gelişme oluyordu.

İlk yüzyılda birçoklarının düşündüğünün ötesinde büyük mesafeler alındı ve Müjde Avrupa’ya, Asya’ya ve Afrika’ya ulaştı. Ancak henüz tüm yeryüzüne ya-yıldığını söyleyemeyiz. Burada Tanrı’nın lütfu, Müjde bildirisinin çok güzel bir tanımı olarak kullanılır. Başka hangi ifade, Tanrı’nın gazabını hak eden günahlı insana ihsan edilen tanrısal lütfun güzel haberini daha iyi bir şekilde özetleyebi-lirdi ki!

1:7   Elçinin de açıkça belirttiği gibi imanlı olanlar Müjde’yi önce Epafras’tan duymuşlar ve ardından da yaşamlarında uygulamaya başlamışlardı. Epafras, on-ların adına Mesih’in güvenilir hizmetkârı ve sevgili emektaşıdır. Elçi Pav-lus’un yüreğinde bir acılık ya da kıskançlık yoktu. Başka bir vaizin övülmesi onu rahatsız etmedi. Hatta Rab’bin diğer hizmetkârlarıyla ilgili memnuniyetini ilk açıklayan o oldu.

1:8   Pavlus, Koloseliler’in Ruh’tan kaynaklanan sevgisini de Epafras’tan duymuştu. Bu, yalnızca insansal bir sevgi değil, Tanrı’nın bizde yaşayan Ruhu aracılığıyla Rab ve O’nun halkı için verilen içten sevgiydi. Bu sözcük, bu mek-tupta Kutsal Ruh’a yapılan tek göndermedir.

1:9   Bütün bu şükranlardan sonra şimdi Pavlus kutsallar için özel bir şekilde dua etmeye başlıyor. Önceden de söz ettiğimiz gibi, elçinin dua konuları çoktu. Şunu da belirtmeliyiz ki, onun duaları her zaman Tanrı’nın belli bir yerdeki halkının gereksinimlerine tamamen uygundur. Genel sözlerle dua etmiyordu. Burada Koloseliler için 4 ayrı konuda dua etmektedir: 1) Ruhsal anlayış 2) Rab’be yaraşır bir yaşam 3) Güç 4) Şükreden bir ruh.

Ricaları arasında değersiz ya da cimrice bir şey yoktu. Bu, 9, 10 ve 11. ayet-lerdeki tam, her, bütün sözcüklerinde özellikle belirginleşir. 1) Tam bir bilgelik ve ruhsal anlayış (9.ayet); 2) Her yönden hoşnut etmeniz (10.ayet); 3) Her iyi işte (10.ayet); 4) Her şeye sevinçle katlanıp sabredebilmeniz (11.ayet); 5) Bütün kudretle (11.ayet).

Bunu işittiğimiz günden beri sözleri önceki ayetlerle bağlantılıdır. Bu, Epaf-ras’tan duyduklarımızdan dolayı (4, 5, 8.ayetler) anlamına gelir. Elçi Kolose’deki kutsallar ve onların imanı, sevgisi ve umudu hakkında duyduğu andan beri onlar için dua etmeye başlamıştı. Öncelikle, onların tam bir bilgelik ve ruhsal anla-yışla Tanrı’nın isteğini bütünüyle bilmelerini istiyordu. Onların Gnostikler gibi bilgiyle övünüp doyum bulmalarını istemedi. Sözünde açıklandığı üzere, Tan-rı’nın isteğini tam olarak yaşamlarında bilmelerini istedi. Bu bilgi dünyasal ya da bedensel değil, bilgelik ve ruhsal anlayışla edinilen bir bilgiydi. Bilgelik, bil-giyi en iyi şekilde uygulayabilmek için, anlayış da Tanrı’nın isteğine uygun olan ve olmayan şeyleri görebilmek içindi.

1:10   9. ve 10. ayet arasında çok önemli bir bağlantı vardır. Neden Elçi Pavlus Koloseliler’in Tanrı’nın isteğini tam olarak bilmelerini istedi? Onların büyük ve ünlü vaizler ya da öğretmenler olabilmeleri için mi? Gnostikler’in arzuladığı gibi büyük kalabalıkları kendilerine çekebilmek için miydi? Hayır! Ruhsal bilgelik ve anlayışın asıl amacı, imanlıların Rab’be yaraşır biçimde yaşayıp O’nu her yön-den hoşnut etmesidir. Burada rehberlikle ilgili önemli bir ders vardır. Tanrı, is-teğini bizim merakımızı gidermek için açıklamıyor. Gurur ya da şevkimizi do-yurmak amacını da taşımıyor. Bunu, Tanrı’yı hoşnut edecek şekilde yaşayalım diye açıklıyor.

Her iyi işte meyve vermek. Burada iyi bir nokta hatırlatılıyor. Bir insan iyi iş-lerle kurtuluş bulamaz, ama o iyi işlerini yerine getirsin diye kurtuluş bulur. Ba-zen, insanların kurtuluşu için iyi işler yapmalarının bir değerinin olmadığını ge-reğinden fazla vurgulayarak, Mesih inanlılarının iyi işlere önem vermediği gibi bir izlenim uyandırabiliriz. Bundan büyük bir hata olamaz! Efesliler 2:10’da şöyle yazılıdır: “Biz Tanrı’nın yapıtıyız, O’nun önceden hazırladığı iyi işleri yapmak üzere Mesih İsa’da yaratıldık.” Yine Pavlus Titus’a şöyle yazar: “Bu güvenilir bir sözdür. Tanrı’ya iman etmiş olanların, kendilerini iyi işlere vermeye özen gös-termeleri için bu konularda ısrarlı olmanı istiyorum...” (Tit.3:8).

Pavlus onların yalnızca her iyi işte meyve vermelerini değil, ayrıca Tanrı’yı tanımakta ilerlemelerini de istedi. Bu nasıl olur? Öncelikle Tanrı’nın sözünü iyi araştırmamız gerekir. Ardından O’nun öğretişlerine itaat etmemiz ve O’na imanla hizmet etmemiz gerekir. (Bu hizmet, en önde gelen konu gibi gözüküyor). Bun-ları yaptıkça Rab’bi daha derin bir şekilde tanıyacağız. “RAB’bi tanıyalım, RAB’bi tanımaya gayret edelim” (Hoş.6:3).

1.bölümde bilgiyle ilgili sözcüklerin tekrarına ve her kullanımla birlikte düşüncede kesin bir ilerlemenin olduğuna dikkat edin: 6.ayette, “Tanrı’nın lütfunu gerçekten anladılar.” 9.ayette, “Tanrı’nın isteğini” bildiler. 10.ayette, “Tanrı’yı tanımakta” ilerliyorlardı. Büyük olasılıkla ilki kurtuluşa, ikincisi Kutsal Kitap’ı öğrenmeye, üçüncüsü de hizmet ve imanlı yaşama ilişkindi. Sağlam bir öğretiş, kendini itaatkar bir hizmetle ortaya koyan, doğru bir yaşama yol açmalıdır.

1:11   Elçinin üçüncü duası, kutsalların O’nun yüce gücüne dayanarak bütün kudretle güçlenmeleridir. (İlerlemeye dikkat edin: tam olarak bilme 9.ayet, meyve verme 10.ayet, güçlenme 11.ayet). İmanlı bir yaşam yalnızca insani bir enerjiyle sürdürülemez. Doğaüstü bir gücü gerektirir. Böylece Pavlus, imanlıların Tanrı’nın diri Oğlu’nun gücünü bilmelerini; bunu O’nun yüce gücüne dayana-rak bilmelerini istiyor. İstenilen yalnızca bu Yüce güçten biraz almaları değil, ona dayanmalarıdır. O’nun yüce gücü sınırsızdır; edilen duanın ufkunun da bu-na paralel olarak geniş olması gerekir.

Peake şöyle der:

“Donatılan güç, alıcının gereksinimiyle orantılı olmayıp tanrısal kaynakla orantı-lıdır.”6

Pavlus, Mesih inanlılarının bu güce niçin sahip olmalarını istedi? Onların çıkıp olağanüstü mucizeler yapması için mi? Ya da ölüleri diriltmeleri, hastaları iyi-leştirmeleri ve cinleri kovmaları için mi? Yanıt yine “hayır”dır. Bu güç, Tan-rı’nın çocuğu her şeye sevinçle katlanıp sabredebilsin diye verildi. Bu, dikkat çekici bir durumdur! Günümüzde bazı inanlılar arasında bilinmeyen dillerle ko-nuşma, hastaları iyileştirme gibi yankı uyandıran işlere büyük önem verilmektedir. Ancak içinde yaşadığımız bu çağda bundan daha büyük bir mucize söz konusu-dur: Bu da, Tanrı’nın bir çocuğunun sabırla acılara katlanıp tüm bu sıkıntılara kar-şı şükürle yanıt verebilmesidir!

1.Korintliler 13:4’te acı çekme şefkatle ilişkiliyken burada sevinçle ilişkilidir. Biz de acı çekiyoruz, çünkü yaradılışın inlemesine ortak olmaktan kaçamayız. Se-vinci korumak ve başkalarına karşı şefkatli olmak Tanrı’nın gücünü gerektirir ve imanlının zaferi buradadır. Sabretmek ile katlanmak arasındaki fark şudur: Birisi yakınmadan dayanmak, diğeriyse karşılık vermeden dayanmaktır. Tanrı’nın lüt-funun imanlının yaşamında gerçekleştirdiği en büyük başarılardan biri, kişinin acıya sabredebilmesi ve bu sıkıntının ortasındayken bile Tanrı’yı yüceltmesidir.

1:12   Bu ayette geçen şükretme (orijinal sözcük çoğuldur) sözcüğü Pavlus için değil, Koloseliler için kullanılmaktadır. Pavlus yalnızca onların bütün kudretle güçlenmeleri için değil, ayrıca şükran dolu bir ruha sahip olmaları, onların kutsalların ışıktaki mirasına ortak olmaya yeterli kılan Baba’ya olan minnettarlıklarını açıklamaktan geri kalmamaları için de dua ediyor. Adem’in çocukları olarak cennetin görkemine katılmaya layık değildik. Aslında kurtulmamış kişiler bir şekilde cennete gidebilselerdi, bırakın bundan zevk almayı daha çok acınacak halde olurlardı. Kurtuluş güvencesi olan kişiler cennete girecekleri için şanslı olabilirler. Ama Rab İsa’ya iman eden bizler bile kişisel olarak cennete layık değiliz. Sahip olduğumuz ve bizi yüceliğe götüren tek hak, Rab İsa Me-sih’in kişiliğinde bulduğumuz haktır.

O’na sığınırım,

Başka sığınak bilmem,

Yüceliğin yaşamış olduğu

İmmanuel’in ülkesinde bile.

– Anne Ros Cousin

Tanrı birini kurtardığı zaman hemen o kişiyi lütfuyla cennete layık duruma getirir. Bu, Mesih sayesindedir. Hiçbir şey bunu daha mükemmel kılamaz. Dün-yada hizmet ve itaat ederek geçirilmiş uzun bir ömür bile kişiyi kurtulduğu güne oranla cennete daha layık hale getiremez. O’nun kanıyla yüceliğe hak kazanırız. Işıkta mirasımız olduğuna ve “cennette saklı” olduğuna göre biz, dünyadaki imanlılar “mirasımızın garantisi” olarak Kutsal Ruh’a sahibiz. Böylece şimdi “Ruh’un ilk meyvelerinden” yararlanırken, ileride olacaklar için de sevinebiliriz.

1:13   Tanrı “kutsalların ışıktaki mirasına ortak olmaya yeterli kılarak” bizi ka-ranlığın hükümdarlığından kurtarıp sevgili Oğlu’nun egemenliğine aktardı (1Yu.2:11 ile krş.). Bu, Mısır’dan Çıkış’ta kaydedildiği gibi İsrail’in çocuklarının deneyimiyle de betimlenebilir. Mısır’da yaşıyor ve ustalarının kamçıları altında eziyet çekiyorlardı. Tanrı harika bir şekilde araya girerek onları bu korku dolu kö-lelikten kurtarıp vaat edilen ülkeye götürmek üzere çöle yolladı. Benzer şekilde biz günahkârlar da Şeytan’ın köleleriyken Mesih aracılığıyla onun bağlarından kurtarıldık ve şimdi Mesih’in egemenliğindeyiz. Şeytan’ın egemenliği karan-lıktır; ışık, sevinç ve sıcaklık yoktur. Oysa Mesih’in egemenliği sevginin ege-menliğidir ve üçünü de içerir.

Kutsal Kitap’ta Mesih’in egemenliği değişik şekillerde gözükür. Yeryüzüne ilk geldiğinde İsrail ulusuna bir krallık sundu. Yahudiler kendilerine baskı yapan Ro-malılar’dan kurtulmak istediler, ancak günahlarından tövbe etmek istemediler. Mesih yalnızca Kendisiyle ruhsal olarak doğru bir ilişki içinde olan bir grup kişi üzerinde hüküm sürebildi. Bu, onlara açıkça söylenince Krallarını reddedip O’nu çarmıha gerdiler. O zamandan beri Rab İsa göktedir ve biz bu krallığa gizemli bir şekilde sahibiz (Mat.13). Bu, krallığın gözle görünür bir durumda olmadığı an-lamına gelir. Kral ortada yoktur. Ancak bu çağda Rab İsa Mesih’i Adil Yönetici-leri olarak kabul edenler, O’nun egemenliğinin halkı olacaklardır. Yakında Rab İsa dünyaya dönüp Yeruşalim’in başkent olacağı egemenliğini kuracak ve bin yıl hüküm sürecektir. Mesih bu sürenin sonunda tüm düşmanlarına boyun eğdirip egemenliği Baba Tanrı’ya teslim edecektir. Bu da sonsuzluklar boyunca sürecek olan egemenliği başlatmış olacaktır.

1:14   Pavlus, Tanrı’nın Oğlu’nun sevgisinden söz ettikten sonra, Tanrı’nın sö-zünde Rab İsa’nın işi ve kişiliğiyle ilgili en önemli bölümlerden birine geçer. Şim-di inceleyeceğimiz ayetlerde Pavlus’un dua etmeyi bitirmiş olup olmadığını anla-mak zordur. Bu çok önemli değildir, çünkü bu ayetler tam dua olmasa da, kesin-likle tam bir tapınmadır.

Sturz şu noktaya dikkatimizi çeker: “İsa Mesih’i diğerlerinden daha fazla öven bu harika bölümde O’nun adı, herhangi bir biçimde, bir kez bile geçmez.” Bir an-lamda bu çok önemliyse de, çok da şaşıracak bir şey değildir. Bize verilen bu tanı-ma kutsal Kurtarıcımız’dan başka kim uyabilir ki? Bu bölüm bize Meryem’in bahçıvana sorduğu soruyu anımsatır: “Efendim, eğer O’nu sen götürdünse, nere-ye koyduğunu bana söyle de gidip O’nu alayım” (Yu.20:15). Meryem, O’nun adı-nı anmamıştı. Aklında yalnızca bir Kişi vardı.

Mesih ilkin, kendisinde kurtuluşa, günahlarımızın bağışına sahip olduğumuz kişi olarak takdim edilir.7 Kurtuluş, günaha kölelik pazarından satın alınma eylemini anlatır. Rab İsa bize bir fiyat etiketi koymuş gibiydi. Bize verdiği değer neydi? Şöyle demişti: “Onlara öylesine değer veriyorum ki, satın almak için kendi kanımı akıtmaya razıyım.” Bu şekilde inanılmaz bir paha ile satın alındığımıza gö-re artık, satın alınmış olduğumuz, kendimize ait olmadığımız açıkça ortadadır. Do-layısıyla artık kendi isteğimize göre yaşamamalıyız. Yale Üniversitesi’nden Bor-den, eğer yaşamlarımızı kendimiz yönetirsek, bize ait olmayan bir şeyi aldığı-mızdan hırsız sayılmamız gerektiğini belirtir!

O bizi yalnızca kurtarmadı, günahlarımızın bağışlanmasını da sağladı. Bu, Tanrı’nın günah borcumuzu sildiği anlamına gelir. Rab İsa cezayı çarmıhta ödedi ve bunun asla tekrar ödenmesi gerekmez. Hesap kapanmıştır. Tanrı bağışlamakla kalmayıp, doğu batıdan ne kadar uzaksa, isyanlarımızı da bizden o kadar uzak-laştırdı (Mez.103:12).

C. Topluluğun Başı Olan Mesih’in Yüceliği (1:15-23)

1:15   İzleyen dört ayette İsa Mesih şu şekilde tanımlanır: 1) Tanrı’yla ilişkisi açısından (15.ayet) 2) Yaratılışla ilişkisi açısından (16,17.ayet) ve 3) Toplulukla ilişkisi açısından (18.ayet).

Rab burada görünmez Tanrı’nın görünümü olarak tanımlanıyor. Görünüm iki düşünceyi içerir. Birincisi, Rab İsa’nın bize Tanrı’nın neye benzediğini gös-termesidir. Tanrı Ruh’tur ve görünmez. Ancak Mesih’in kişiliğinde Tanrı kendi-sini ölümlü gözlere görünür hale getirdi. Rab İsa görünmez Tanrı’nın görünü-müdür. O’nu görmüş olan Baba’yı görmüştür (Yu.14:9’a bkz.). Görünüm söz-cüğünde “temsilci” anlamı da vardır. Başlangıçta Tanrı kendisini temsilen Adem’i yaratmıştı, ancak Adem başarısız oldu. Sonra da Tanrı kendisini temsilen biricik Oğlu’nu, insanlara olan sevgisini açıklaması için gönderdi. O, bu anlamda Tan-rı’nın görünümüdür. Görünüm sözcüğü özgün metinde, imanlıların Mesih’e ben-zediğini belirten 3.bölüm 10.ayette de kullanılır.

Mesih aynı zamanda bütün yaratılışın ilk doğanıdır; yani “yaratılmışların” ilkidir. Bu ne anlama gelir? Bazı sahte öğretmenler Rab İsa’nın kendisinin de yaratılmış olduğunu, Tanrı’nın ilk yarattığı kişi olduğunu öne sürerler. Bazıları da-ha da ileri giderek O’nun Tanrı’nın eliyle yaratılanların en büyüğü olduğunu söy-ler. Hiçbir şey Tanrı’nın sözünde öğretilene bu kadar ters olamaz.

“İlk doğan” ifadesi Kutsal Kitap’ta en az üç değişik anlama gelir. Luka 2:7’de Meryem’in ilk doğan oğlu ifadesi sözcük anlamıyla kullanılır. Orada belirtilen, Rab İsa’nın onun doğurduğu ilk çocuk olduğudur. Mısır’dan Çıkış 4:22’deyse me-cazi anlamda kullanılır: “İsrail benim ilk oğlumdur.” Bu ayette söz konusu olan, doğum yapma eylemi olmayıp Rab’bin planları ve amaçları doğrultusunda Tan-rı’nın İsrail ulusuna verdiği özel önemdir. Son olarak Mezmur 89:27’de “ilk do-ğan” sözcüğü bir üstünlüğü, yukarıda oluşu ve tekliği belirtir. Orada Tanrı Da-vut’u ‘ilk doğanı’ yapacağını, yani yeryüzündeki diğer krallardan daha üstün kı-lacağını söylüyor. Aslında Davut bedensel olarak Yesse’nin son oğluydu. Ancak Tanrı ona üstün, özel ve şerefli bir yer vermeye kararlıydı.

Koloseliler 1:15’te bütün yaratılışın ilk doğanı derken kastedilen de bu değil midir? Rab İsa Mesih Tanrı’nın biricik Oğlu’dur. Bir anlamda tüm imanlılar Tan-rı’nın oğullarıdır, ancak Rab İsa, Tanrı’nın bir başkası için geçerli olmayacak şe-kilde Oğlu’dur. O, tüm yaratılanlardan önce vardı ve hepsinden üstün bir du-rumdadır. Bu, üstünlük ve egemenlik konumudur. Bütün yaratılışın ilk doğanı ifadesinin burada doğum olayıyla bir ilgisi yoktur. O’nun, sonsuz bir ilişki gereği Tanrı’nın Oğlu olduğunu belirtir. Basit bir zaman ilişkisi değil, konum önceliği söz konusudur.

1:16   Sahte öğretmenler 15.ayeti Rab İsa’nın yaratılmış bir varlık olduğunu öğretmek için kullanmışlardır. Sapkın inançtakilerin kullandığı Kutsal Kitap bö-lümleri çoğu kez onların iddialarını çürütür. Burada olan da budur. 16.ayet Rab İsa’nın yaratılmış bir varlık değil, bizzat yaratıcı olduğunu kesin bir şekilde belir-tir. Bu ayette evrendeki her şeyin O’nda yaratıldığını ve ayrıca O’nun aracı-lığıyla ve O’nun için yaratılmış olduğunu öğreniyoruz. Bu sözcüklerin her biri değişik bir düşünceyi anlatır. İlkin her şeyin O’nda yaratıldığını okuyoruz. Bu-radaki düşünce, yaratma gücünün O’nun varlığında olduğudur. Mimar O’ydu. Ayetin sonraki bölümünde her şeyin O’nun aracılığıyla yaratıldığını görüyoruz. Bu, yaratılışta O’nun Aracı olduğunu gösteriyor. Ayrıca her şey O’nun için ya-ratılmıştı.

Pavlus, yerde ve gökte her şeyin Mesih aracılığıyla yaratıldığını vurgulama-ya dek götürür işi. Bu, O’nun bazı şeyleri yaratmakla birlikte, başlangıçta ken-disinin yaratılmış olduğunu ileri sürenlere hiçbir kaçış noktası bırakmaz.

Ardından elçi, Rab’bin yaratma işinin görünen ve görünmeyen şeyleri kapsa-dığını belirtir. Görünen sözcüğü bir açıklama gerektirmez, ancak Elçi Pavlus kuş-kusuz görünmeyen sözcüğünün merak uyandıracağının farkındaydı. Dolayısıyla hemen görünmeyen şeylerle kastettiğinin ayrıntılarını verir. Bunlar tahtlar, ege-menlikler, yönetimler ve hükümranlıklardır. Bu akıllı varlıklar arasındaki de-rece farklarını tam bilmesek de, sanırız bu terimler bazı melek benzeri varlıklara işaret etmektedir.

Gnostikler’in öğrettiğine göre Tanrı ile madde arasında değişik sınıf ve derecelerde ruhsal varlıklar vardı ve Mesih de bu sınıfların birine aitti. Günümüzün ruhçuları ise, İsa Mesih’in altıncı küreye ait gelişmiş bir ruh olduğunu söylerler. Yehova Şahitleri, Rabbimiz’in dünyaya gelmeden önce yaratılmış bir melek oldu-ğunu ve baş melek Mikail’den başkası olmadığını kabul ederler! Pavlus burada, onların bu saçma iddialarını, Rab İsa Mesih’in meleklerin, hatta tüm varlıkların, görünen ve görünmeyen şeylerin Yaratıcısı olduğunu açık ve seçik bir şekilde belirterek çürütüyor.

1:17   Her şeyden önce var olan O’dur ve her şey varlığını O’nda sürdür-mektedir. Pavlus, “O’nun her şeyden önce var olduğunu” söylüyor; “var olmuş olduğunu değil.” Şimdiki zaman Kutsal Kitap’ta sık sık tanrısallığın zamana bağlı olmadığını belirtmek için kullanılır. Örneğin Rab İsa şöyle demişti: “İbrahim doğmadan önce ben varım” (Yu.8:58).

Rab İsa yalnızca tüm yaratılanlardan önce var olmadı, ayrıca her şey varlığını O’nda sürdürmektedir. Bunun anlamı, O’nun evrenin Devam Ettiricisi ve daimi hareketin Kaynağı olduğudur. O yıldızları, güneşi ve ayı kontrol etmektedir. O bu-rada yeryüzündeyken de, evrenin düzenli bir şekilde işlemesini sağlayan yasaları kontrol ediyordu.

1:18   Rab İsa’nın egemenliği yalnızca doğal evreni kapsamaz, ayrıca ruhsal evrene de uzanır. Bedenin, yani kilisenin başı O’dur. Bu çağda Rab İsa’ya inanan herkes Mesih’in bedenini, yani inanlılar topluluğunu oluşturur. Nasıl insan be-deni kişinin kendisini gösterme yoluysa, Mesih’in bedeni de O’nun bu yeryüzünde sahip olduğu ve öylece kendini dünyaya gösterdiği araçtır. Kendisi de bu bedenin başıdır. Baş rehberlik eder, buyurur, kontrol eder. O, topluluktaki en üs-tün yeri alır.

O başlangıçtır. Bunun, yeni yaratılışın, ruhsal yaşamın kaynağının başlangıcı olduğunu anlıyoruz (Va.3:14’e bkz.). Bu, ölüler arasından ilk doğan ifadesiyle daha da açıklığa kavuşur. Burada yine, Rab İsa’nın ölüler arasından ilk dirilen ol-duğunun kastedilmediğini vurgulamak gerekir. Yeni Antlaşma’da olduğu gibi Es-ki Antlaşma’da da ölümden dirilme olayları olmuştu. Ancak Rab İsa ölmemek üzere dirilen ilk kişiydi; O yüceltilmiş bir bedenle dirilenlerin ilkiydi ve O yeni bir yaratılışın Başı olarak dirilmişti. O’nun dirilişi benzersizdir ve O’na inanan her-kesin de dirileceğinin güvencesidir. Bu O’nun ruhsal alemdeki üstünlüğünü ilan eder.

Alfred Mace bunu şöyle dile getirir:

Mesih’in hiçbir benzeri yoktur. O, “bütün yaratılışın ilk doğanıdır”, çünkü her şe-yi O yaratmıştır (Kol.1:15-16). Göksel ve kurtuluş bulmuş Tanrı’nın ev halkı ile il-gili olarak da ölüler arasından ilk doğandır. Böylece yaratılış ve kurtuluş, kimli-ğinden ve yaptığı işten ötürü yüceliği O’na verir; “O, her şeyde ilk yeri alır.” O her yerde birinci olandır.8

Böylece Rab İsa iki türlü üstünlüğe sahiptir. İlkin yaratılışta, sonra da kilisede. Tanrı O’nun her şeyde ilk yeri almasını istedi. Bu, Pavlus’un zamanında (ve gü-nümüzde bile) Mesih’i Tanrılığından mahrum etmeye ve yüce ama yaratılmış bir varlık yapmaya çalışanlara çok iyi bir yanıttır.

Her şeyde ilk yeri alsın kısmını okuyunca kendimize ancak şöyle sorabiliriz: “O benim yaşamımda da ilk yeri alıyor mu?”

1:19   Darby 19.ayeti şöyle çevirir: “Tanrı, tüm doluluğunun O’nda bulunma-sından hoşnut kaldı.” King James geleneğine bağlı olanlar ise bunu, sanki zama-nın bir kesitinde Baba’nın, tüm doluluğunun Oğul’da bulunmasından hoşnut ol-duğu şeklinde alırlar. Asıl anlamı ise Tanrı’nın doluluğunun daima Mesih’te bu-lunduğudur.

Gnostikler kendi yorumlarınca, Mesih’in zincirin gerekli bir halkası, Tanrı’ya giden yolun “yarısındaki ev” olduğunu öğretiyorlardı. Ancak ileride daha iyi baş-ka halkalar da vardı. Onlar, “O’nun yolundan devam edin, doluluğa ulaşacaksı-nız” diyorlardı. Pavlus ise “Hayır, Mesih’in kendisi doluluğumuzdur” diyor.

Tüm doluluk Mesih’te bulunur. Buradaki bulunma sözcüğü geçici bir ziyareti değil, sürekli bir bulunmayı9 ifade eder.

1:20   19.ayet 20.ayetle şöyle bir bağlantı içindedir: “Mesih’in çarmıhta akı-tılan kanı aracılığıyla ...her şeyi ... kendisiyle barıştırmaya razı oldu.” Başka bir deyişle Tanrı’nın tek isteği tüm doluluğun Mesih’te bulunması değil (19.ayet), ayrıca Mesih aracılığıyla her şeyi kendisiyle barıştırmaya razı olmasıydı.

Bu bölümde iki barıştırma olayından söz edilir: 1) Her şeyin barıştırılması (20.ayet) ve 2) Kişilerin barıştırılması (22.ayet). İlki gelecekte olacaktır, ikincisi ise Mesih’e inanan herkes için geçmişte kalmıştır.

BARIŞTIRMA ÜZERİNE ARASÖZ

Barıştırmak, bir ilişkiyi doğru ya da normal haline getirmek, daha önce düşmanlık olan yerde esenliği hakim kılmak anlamlarını taşır. Kutsal Kitap hiç bir za-man Tanrı’nın insanla barıştırılmasından söz etmez, ancak insanın Tanrı’yla ba-rıştırılmasından söz eder. Benliğe dayanan düşünce Tanrı’ya karşı düşmanlıktır (Rom.8:7), bu nedenle insanın barıştırılmaya gereksinimi vardır.

Günah dünyaya girdiğinde, insan Tanrı’ya karşı düşmanca bir tavır takındı. Dolayısıyla da barıştırılmaya gereksinim duyar hale geldi.

Ancak günah, yalnızca insanlığı değil, tüm yaratılışı etkiledi.

1) Geçmişte bazı melekler de günah işledi. (Bununla birlikte Tanrı sözünde bu meleklerin Tanrı’yla barıştırılacağına ilişkin hiçbir şey yoktur. Onlar, “çözülmez bağlarla bağlanarak karanlığa hapsedilmişlerdir” Yahuda 6). Eyüp 4:18’de de Eli-faz Tanrı’nın, meleklerinde de hata bulur.

2) Günahın yeryüzüne girişi hayvanları da etkilemişti: “Yaratılış, Tanrı çocuk-larının ortaya çıkmasını büyük özlemle bekliyor. Çünkü yaratılış amaçsızlığa tes-lim edildi. Bu da yaratılışın isteğiyle değil, onu amaçsızlığa teslim eden Tanrı’nın isteğiyle oldu. Çünkü yaratılışın, yozlaşmaya köle olmaktan kurtarılıp Tanrı ço-cuklarının yüce özgürlüğüne kavuşturulması umudu vardı. Bütün yaratılışın şu ana dek birlikte inleyip doğum ağrısı çektiğini biliyoruz” (Rom.8:19-22). Hay-vanların hastalanması, acı çekmesi ve ölmesi gerçeği onların da günahın lanetin-den muaf olmadıklarının kanıtıdır.

3) Adem günah işledikten sonra Tanrı toprağı da lanetlemişti (Yar.3:17). Bu-nun kanıtları da zararlı otlar ve dikenlerdir.

4) Eyüp kitabında Bildad bize, yıldızların bile O’nun gözünde temiz olmadık-larını (Eyü.25:5) söyler; dolayısıyla günah yıldızlar alemini de etkilemiştir.

5) İbraniler 9:23, gökteki şeylerin daha iyi kurbanlarla temiz kılınması gerektiğini bildirir. Burada söylenmek istenenin ne olduğunu tam bilmiyoruz, ancak bu, belki de kardeşlerin suçlayıcısı olarak Tanrı’ya yaklaşan Şeytan’ın varlığı yü-zünden gökteki şeylerin kirlenmiş olduğunu ima etmektedir (Eyü.1:6,7; Va.12:10). Bazıları bu bölümün Tanrı’nın bulunduğu yere göndermede bulunduğunu düşün-mektedir. Bu, Şeytan’ın Tanrı’ya yıldızlara ait alanlardan yaklaştığı düşüncesini akla getirir. Durum her ne olursa olsun, herkes Tanrı’nın tahtının günahla kirletil-mediği konusunda aynı düşüncededir.

Mesih’in ölmesinin ardındaki nedenlerden biri, kişilerin ve her şeyin Tanrı’yla barıştırılmasını mümkün kılmaktı. Bunu yapabilmek için düşmanlık ve yabancı-lığın nedenini ortadan kaldırmak zorundaydı. Mesih bunu, günah sorununu, Tan-rı’yı tümüyle memnun edecek bir biçimde hallederek yerine getirdi.

Barıştırmanın kapsadığı alan, Koloseliler 1.bölümde aşağıdaki gibi belirtilir: 1) Rab İsa Mesih’e iman edenlerin hepsi zaten Tanrı’yla barıştırılmıştır (21.ayet). Mesih’in barıştırma işi tüm insanlar için yeterli ise de, yalnızca bundan yararlananlar için barıştırılma geçerli olacaktır (20.ayet). Burada, günahla kirletilmiş olan hayvanlara ve cansız maddelere göndermede bulunulur. Şeytan’a, diğer düşmüş meleklere ya da inanmayan insanlara değil... Onların kötü sonu Kutsal Kitap’ta açıkça belirtilmiştir.

Barıştırmanın “yerin altındaki şeylere” kadar uzandığı belirtilmez. Barıştırılma ve boyun eğdirme arasında fark vardır. Boyun eğdirme, Filipililer 2:10’da şöyle tanımlanır: “İsa’nın adı anıldığında gökteki, yerdeki ve yer altındakilerin hepsi diz çöksün.” Ya da Darby’nin çevirisine göre: “Gökteki, yerdeki ve cehenneme ait varlıklar diz çöksün.” Düşmüş olan melekler dahil tüm yaratıklar sonuçta Rab İsa’nın önünde diz çökeceklerdir, ancak bu, onların barıştırılacakları anlamına gel-mez. Bunu vurgulamamızın nedeni, Koloseliler 1:20’nin sahte evrensel kurtuluş öğretisini desteklemek için kullanılmasıdır. Bu öğreti, sonuçta Şeytan’ın, düşmüş meleklerin ve iman etmeyenlerin de Tanrı’yla barıştırılacağını öne sürer. 20.ayet, barıştırmayı yerdeki ve gökteki şeylerle sınırlar. “Toprağın altındaki” ya da şey-tani şeyler buna dahil edilmemiştir.

1:21   Pavlus Koloseliler’e, barıştırma işinin tamamlanmış olduğunu hatırlatıyor. Koloseliler Rab’be gelmeden önce, yaptıkları kötülükler yüzünden Tan-rı’ya yabancı ve düşman olan günahlılardı (Ef.4:17,18). Barıştırılmaya çok bü-yük bir gereksinim duyuyorlardı ve eşsiz lütfuyla Rab İsa Mesih gerekli girişimde bulundu.

1:22   O, öz bedenin ölümü sayesinde onları barıştırdı. Bu, O’nun yaşamı de-ğil, ölümüyle olmuştu. Öz bedeni ifadesi açıkça, Rab İsa’nın bu barıştırma işini gerçek bir insan bedeninde çarmıhta ölerek başardığı anlamına gelir (Gnostik-ler’in iddia ettiği gibi ruhsal bir varlık olarak değil). Kurtuluşu başarmak için Me-sih’in beden almasının gerekliliğini belirtilen İbraniler 2:14-16 ile karşılaştırın. Gnostik düşünce bunu reddeder.

Bu barıştırmanın harika sonucu şu sözlerle açıklanır: Sizi Tanrı’nın önüne kutsal, lekesiz ve kusursuz olarak çıkarmak için. Bu ne harika bir lütuftur ki, tanrısız günahlıları geçmiş kötü yaşamlarından kurtarıp bereket dolu bir yaşama aktarır!

C.R. Erdman ise şöyle der:

“Mesih’te, yakın olan, ilgilenen, işiten, acıyan ve kurtaran bir Tanrı vardır.”10

Mesih’in, halkıyla ilgili olarak gerçekleştirdiği barıştırma işinin tam etkisi, ge-lecekteki bir günde, yani biz, Baba Tanrı’nın önüne günahsız, lekesiz, suçlan-maksızın çıkarılıp tek gerçek olan Mesih’e sevinçle tapındığımızda görülecektir (Va.5).

1:23   Elçi Pavlus, Tanrı’nın birçok çocuğunu şaşırtan yeter ki11 sözcüğüyle başlayan bölümlerden birini ekliyor. Bu ayet ilk bakışta, kurtuluşumuzun devam-lılığının imanda devam etmemize bağlı olduğunu söylüyormuş gibi gözükür. Eğer bu doğruysa, bu ayet, Tanrı sözünün diğer bölümleriyle, örneğin Mesih’in hiçbir koyunun asla mahvolmayacağını belirten Yuhanna 10:28,29 gibi ayetle nasıl uyuşabilir? Bu soruya yanıt ararken önce şunu belirtmeliyiz ki, imanlının sonsuz güvenliği Yeni Antlaşma’nın sayfalarında açıkça belirtilmiş ve kutsanmış bir gerçektir. Bununla birlikte Kutsal Kitap, bu ayette de olduğu gibi, gerçek imanın kalıcı olma niteliğinin olduğunu ve gerçekten Tanrı’dan doğan birinin sona dek sadık kalacağını da öğretmektedir. Devamlılık, gerçek olmanın bir kanıtıdır. Elbette her zaman günaha geri dönüş tehlikesi vardır, ancak bir Mesih inanlısı yalnızca yeniden kalkmak üzere düşer (Özd.24:16). İmanını terk etmez.

Tanrı’nın Ruhu, Mesih’e imanlarını belirtenlerin gerçeğe uygun yaşamalarını sağlamak için, “eğer” ya da “yeter ki” diye başlayan bazı ayetleri Tanrı sözüne ek-lemeyi uygun görmüştür. Bu ayetlerde geçen mesajların gücünü azaltacak her-hangi bir şey söylemeyi istemeyiz. Birinin dediği gibi: “Kutsal Kitap’taki bu ‘eğer’ler Mesih inanlısı olduklarını söyleyenlerin canları için iyi birer sınamadır.”

Pridham bu ayetlerle ilgili şu yorumu yapar:

Sözü dikkatle inceleyen bir okuyucu, Ruh’un alışkanlığının, ismen imanlı olduklarını söyleyenlerin yıkıma uğrayacağını ima eden uyarılarla, tam ve mutlak lü-tuf ilkelerine eşlik etmek olduğunu anlayacaktır.

...Bu uyarılar içten iman etmeyenleri çok rahatsız ederken, Tanrı’ya ait bir kişi bunu ilaç gibi isteyerek alır.

...Buradaki öğretilerin amacı, imanı teşvik etmek, kendine güvenen, kayıtsız is-men imanlılara ise ayıplamaktır.12

Elçi, Koloseliler’e Müjde’nin verdiği umuttan kopmamalarını söylerken, kuş-kusuz aklında Gnostikler de vardı. Epafras’tan öğrendikleri gibi, imanda temel-lenip yerleşmiş olarak kalmaları gerekiyordu.

Pavlus yeniden Müjde’nin göğün altındaki bütün yaratılışa duyurulduğun-dan söz eder. Müjde tüm yaratılışa duyurulmaktadır, ancak henüz her yaratığa ulaşmamıştır. Pavlus, Müjde’nin tüm dünyaya duyurulmuş olmasını, onun gerçek olduğunun kanıtı olarak görüyor. Bu da, Müjde’nin dünyanın her yerindeki in-sanların gereksinimlerine yanıt verdiğinin bir kanıtıdır. Bu ayet, o sırada dünyada bulunan herkesin Müjde’yi duymuş olduğu anlamına gelmez. Bu, o zamanlarda bitmiş olan değil, sürmekte olan bir işti. Ayrıca Müjde, Akdeniz çevresine ulaşmış durumdaydı.

Pavlus kendisinden, Latince kökenli ve ‘hizmet eden’ anlamına gelen hizmet-kâr olarak söz eder. Bu sözde bir resmilik yoktur. Yüce bir görevden daha çok, alçakgönüllü bir hizmeti belirtir.

Ç. Pavlus’a Verilen Görev (1:24-29)

1:24   Birinci bölümün son altı ayeti Pavlus’un hizmetini anlatır. Öncelikle şu-nu belirtmek gerekir ki, tüm bu olaylar sırasında acı çekilmişti. Tutukevinden ya-zarken Pavlus, kutsallar için acı çektiğime şimdi seviniyorum diyebilir. Rab İsa Mesih’in bir hizmetkârı olarak, sayısız zorluklar, zulümler ve acılar çekmeye çağ-rılmıştı. Onun için bu bir ayrıcalıktı – Mesih’in çektiği sıkıntılardan eksik ka-lanları tamamlama ayrıcalığı. Elçi bununla ne anlatmak istiyor? Öncelikle şunu belirtelim ki bu, Rab İsa Mesih’in çarmıhta çektiği kefaret edici acıyı kastetmez. Bu acı bir kerede ve herkes için çekilip tamamlandı, artık kimse bunları payla-şamaz. Ancak Rab İsa, bir anlamda, halen daha acı çekmektedir. Tarsus’lu Saul, Şam yolunda yere yıkıldığında, “Saul, Saul neden bana zulmediyorsun?” diye gökten bir ses işitmişti. Saul bilinçli bir şekilde Rab’be zulmetmiyor, yalnızca Me-sih inanlılarına zulmediyordu. Ancak sonradan, imanlılara zulmederken onların Kurtarıcısı’na zulmettiğini öğrendi. Gökteki Baş (İsa Mesih), yeryüzündeki Be-deni’nin (İnanlılar topluluğu) çektiği acıyı hisseder.

Böylece Elçi Pavlus, Mesih’in yeryüzünde sürmekte olan sıkıntılarının bir par-çası olarak, Rab İsa’nın hatırı için imanlıların çekmesi gereken sıkıntılara değin-mektedir. Bu acılar, O’na atılan iftiralar hatırına, doğruluğun ve Müjde’nin hatı-rına olan acıları içerir.

Ancak Mesih’in sıkıntıları yalnızca Mesih için çekilen sıkıntılar değildir. Ayrıca Kurtarıcı’nın yeryüzündeyken çektiği acıların çok daha küçük oranda, ben-zerini de içermektedir.

Elçinin kendi bedeninde çektiği sıkıntılar, Mesih’in bedeni, yani kilise uğruna çektiği sıkıntılardı. Kurtulmamış kişilerin çektiği acılar bir anlamda amaçsızdır. Bu acılara ilişik yüce bir değer söz konusu değildir. Yalnızca sonsuza dek sürecek cehennem acılarını çağrıştırırlar. Ancak Mesih için acı çektiklerinde Me-sih de gerçekten onlarla birlikte acı çeker.

1:25   Hizmetkârı oldum. Pavlus bu ifadeyi 23.ayetin sonunda da kullanmış-tı. Şimdi onu yineliyor. Bununla birlikte bu iki kullanım arasında bir fark vardır. Elçi iki yönlü bir hizmette bulunuyordu: Birincisi, Müjde’yi duyurmakla görev-liydi (23.ayet); ikincisi de, kilisenin harika sırrını öğretmeye gönderilmişti (25. ayet). Mesih’in her gerçek hizmetkârı için buradan çıkarılacak bir ders vardır. Biz-den beklenen, yalnızca insanları Müjde aracılığıyla Mesih’e yöneltmek ve onları kendi başlarına bırakmak değildir. Tersine bizden, Müjde yayma çabalarımızı, ye-ni iman edenlerin imanlarında gerçekten gelişebilecekleri yerel kiliselerin oluş-turulmasına yöneltmemiz beklenmektedir. Rab yeni imanlıların, büyüyüp geli-şebilecekleri ruhsal beslenme istasyonlarına yöneltilmelerini ister.

Dolayısıyla, Koloseliler 1.bölümde şunları görüyoruz: 1) Mesih’in iki yönden üstünlüğü 2) Mesih’in iki yönlü barıştırması 3) Pavlus’un iki yönlü hizmeti. 25.ayette Pavlus, “hizmetkârı oldum” derken Müjde’yi değil, kilise ile ilgili olan hizmetine göndermede bulunuyor. Bu, onu izleyen ifadeden de bellidir: Tanrı’nın sizin yararınıza bana verdiği görevle... Görevli, birinin iş ya da mallarıyla il-gilenen kişidir. Pavlus, kilisenin yüce gerçeğinin özel bir şekilde kendisine ema-net edildiği bir görevliydi. O, Mesih’in Bedeni’nin sırrının açıklandığı tek kişi de-ğildi, ancak bu harika gerçeği diğer uluslara iletmekle görevlendirilmiş olan ki-şiydi. Bu, Mesih’le ilişkisi açısından kilisenin eşsiz konumunu, onun yönetilişini, kurallarını, farklı bir şekilde verdiği umudu, sonuçta olacak şeyleri, topluluğun ya-şamıyla ilgili diğer gerçekleri ve Tanrı’nın Pavlus ve diğer elçilere verdiği buy-rukları içerir.

Sizin yararınıza bana verdiği derken, Koloseliler’i diğer uluslardan imanlı-lar olarak düşünmektedir. Elçi Petrus, Yahudilere vaaz etmeye gönderilmişken, Pavlus aynı görevle diğer uluslara yollanmıştı.

Bu bölümdeki en zor ifadelerden biri, Tanrı sözünü... duyurmaktır ifadesi-dir. Pavlus bununla tam olarak neyi kastediyor? Öncelikle şunu biliyoruz ki, son bölümü Tanrı sözüne ekleyip Söz’ü tamamlamış olduğunu kastetmiyor. Bildiği-miz kadarıyla Yuhanna tarafından kaleme alınan Vahiy bölümü, zaman bakı-mından Yeni Antlaşma’nın son kitabıdır. O halde Pavlus hangi anlamda Tan-rı’nın sözünü duyurdu ya da tamamladı?

Birincisi, tamamlamak bilinir hale getirmek ya da tümüyle duyurmak anlam-larına gelebilir. Böylece, Pavlus Tanrı’nın bütün tasarısını duyurmuş oldu. İkin-cisi, bizce o, Tanrı sözünü öğretisel açıdan tamamlamıştı. Sırrın yüce gerçeği, Yeni Antlaşma vahyinin kapağını oluşturur. Gerçekten de Yeni Antlaşma’da de-ğinilen konular halkasını tamamlar. Diğer kitaplar Pavlus’un kaleme aldıklarından daha sonra yazılmakla birlikte, Pavlus’un yazdıklarında bulunmayan türde, imana ait herhangi büyük bir sır içermezler.

1:26   Pavlus’un Tanrı’nın sözünü tamamlaması bu ayette ortaya çıkan sırla, yani geçmiş çağlardan ve kuşaklardan gizlenmiş, ama şimdi O’nun kutsallarına açıklanmış olan sırla ilgiliydi. Yeni Antlaşma’da sır, daha önce açıklan-mamış, ama şimdi Yeni Antlaşma’daki peygamberler ve elçiler aracılığıyla insan-lara bildirilmiş olan gerçektir. Bu, insanların kendi zekalarıyla asla ulaşamaya-cağı, ancak Tanrı’nın lütfedip bildirdiği bir gerçektir.

Bu ayet, kilise gerçeğinin Eski Antlaşma dönemlerinde bilinmemiş olduğunu öğreten Yeni Antlaşma ayetlerinden biridir. Kilise, geçmiş çağlardan ve kuşak-lardan gizlenmişti (Ef.3:2-13; Rom.16:25-27). Dolayısıyla kilisenin Adem ya da İbrahim ile başlamış olduğunu söylemek yanlıştır. Kilise, Pentikost Günü’nde baş-ladı ve topluluk gerçeği elçiler tarafından açıklandı. Yeni Antlaşma’daki inanlılar topluluğu, Eski Antlaşma’daki İsrail ile aynı şey değildir. Kilise, daha önceden hiç varolmamış bir olgudur.

İsrail, Tanrı’nın İbrahim’i Kildaniler’in Ur şehrinden çıkmaya çağırması ve oradaki halkın geri kalanını günahlarına ve putperestliklerine terk etmesiyle baş-lar. Tanrı, İbrahim’in soyundan, diğerlerinden ayrı özellikleri olan bir ulus çı-kardı. İnanlılar topluluğu bunun tersine, her ulus ve ırktan olup, ahlâki ve ruhsal yönden diğerlerinden farklı olarak bir Beden’de toplanan imanlılar birliğidir. Ki-lisenin İsrail’in devamı olmadığını gösteren değişik örnekler vardır. Bir Yahudi, birey olarak Mesih’e iman edince kilisenin bir parçası haline gelir (Kol.3:10,11). Ancak, Pavlus Romalılar’ın 11.bölümünde kullandığı “zeytin ağacı” örneğiyle İsrail ulusunun kendi kimliğini koruduğunu gösteriyor.

1:27   Bu sırrın gerçeği şu şekilde özetlenebilir: 1) Kilise Mesih’in Bede-ni’dir. Tüm gerçek imanlılar Beden’in üyeleridir ve Mesih’in yüceliğini sonsuza dek paylaşacaklardır. 2) Rab İsa bedenin Başı’dır ve onu besleyen, yöneten ve yaşatandır. 3) Kiliseye katılma açısından ne Yahudiler’in bir üstünlüğü vardır, ne de diğer uluslardan olanların bir dezavantajı. Yahudi olsun olmasın, iman eden herkes Beden’in bir üyesi ve yeni bir insan olur (Ef.2:15; 3:6). Yahudi olmayan-ların da kurtulabileceği Eski Antlaşma’da olmayan bir gerçek değildir. Ancak, Ya-hudi olmayanların da Mesih’in Bedeni’ne katılabileceği, O’nunla hüküm sürüp görkemine ortak olacağı daha önceden bilinmeyen bir gerçekti. 27.ayette Pav-lus’un vurguladığı sırrın özü, Rab İsa’nın Yahudi olmayan kişinin de yüreğine yerleşmeye istekli olmasıydı. Yüceliğe kavuşma umudu, içinizdeki Mesih’tir! Bu, diğer uluslardan olan Koloseliler’e söylenmişti. F.B. Meyer şöyle bir açıklama ya-par: “O’nun, İbrahim’in bir çocuğunun yüreğine gelmesi harika bir alçakgönül-lülük örneğidir, ancak Yahudi olmayan birinin yüreğine yerleşmesi inanılmaz bir olaydır.” Sırrın özü de işte budur: “Öteki uluslar da mirasa ortaktır, aynı bedenin üyeleridir ve Müjde aracılığıyla Mesih İsa’da vaade ortaktır” (Ef.3:6). Bu gerçeğin önemini vurgulamak için elçi yalnızca “bu sır” ya da “bu sırrın yüceliği” demiyor, bu sırrın ne denli yüce ve zengin olduğunu ifade ediyor. Bu harika gerçeği oku-yucularının aklına iyice yerleştirmek için sözcükleri ardı ardına ekliyor.

Yüceliğe kavuşma umudumuz olan Mesih içimizde bulunuyor. İçimizdeki Mesih, imanlının yüceliğe kavuşma umududur. Kurtarıcı’nın Kendisinden baş-ka bizi cennete taşıyacak bir yol yoktur. O’nun içimizde bulunduğu gerçeği bizi şimdiden cennetteymişiz gibi güvenceye alır.

1:28   Mesih’i tanıtıyoruz ifadesi anlamlıdır. Mesih, elbette ki 27.ayette de bildirmiş olan Rab İsa Mesih’tir. Pavlus bir kişi hakkında vaaz ettiğini söylüyor. O, zamanını felsefe ya da politikaya harcamayıp Hıristiyan inancının Mesih’in kendisi olduğunu fark edip Rab İsa Mesih’te yoğunlaştı. Her insanı Mesih’te yet-kinleşmiş olarak Tanrı’ya sunmak için herkesi uyararak ve herkesi tam bir bilgelikle eğiterek Mesih’i tanıtıyoruz. Burada sevgili elçinin göreviyle ilgili daha fazla bilgi ediniyoruz. Bu teke tek bir hizmetti. Kurtulmamışları gelecek olan kötü gazaba karşı uyarıp Mesih inancının yüce gerçeklerini kutsallara öğretti.

Ardından kişileri izlemeye verdiği önemi görürüz. Kurtarıcı’ya yönelttiği kişi-lere karşı büyük bir sorumluluk hissetti. İnsanların kurtulduğunu görüp kendi yo-luna devam etmek ona yetmiyordu. Her insanı Mesih’te yetkinleşmiş olarak Tan-rı’ya sunmak istiyordu. Pavlus burada kendisini Tanrı’ya sunu sunan bir kahin gibi görüyor. Bu sunu, Rab’be getirdiği insanlardır. Onları hangi koşullarda Rab’be sunuyor? Onlar Mesih’te bebekler ya da zayıf kişiler midir? Hayır! Pavlus, onla-rın olgun, gelişmiş, yetişkin Mesih inanlıları olmalarını istiyor. Onların gerçekte temellenmiş olmalarını istiyor. Acaba biz Mesih’e yönelttiğimiz kişiler için ben-zer bir sorumluluk taşıyor muyuz?

1:29   Elçimiz diğer elçiler gibi bu amaca yönelik çalışmıştı. Ancak bunu kendi gücüyle yapmadığını, O’nun güçlü biçimde kendisinde etkin olan kudretine da-yanarak yaptığını fark etmişti. Başka deyişle ancak Rab’bin verdiği güçle O’na hizmet edebildiğinin bilincindeydi. Bir yerden diğer yere topluluklar oluşturmak ve Tanrı’nın kutsallarını imanda geliştirmek üzere dolaşırken Rab’bin onda etkin olan kudretinin farkındaydı.

28. ve 29.ayetler Phillips’in çevirisinde daha da kolay anlaşılır:

Doğal olarak Mesih’i duyuruyoruz. Karşılaştığımız herkesi uyarıyoruz, olabildiğin-ce herkese O’nun hakkında tüm bildiklerimizi öğretiyoruz ki, herkes Mesih’te tam olgunluğa erişsin. Bu, Tanrı’nın bana verdiği güçle her dakika uğraşmakta oldu-ğum iştir.

D. Felsefe, Yasacılık, Mistisizm ve Çilecilik Tehlikelerine Karşı Mesih’in Yeterliliği (2:1-23)

2:1   Bu ayet 1.bölümün son iki ayetiyle yakından ilişkilidir. Elçi Pavlus, her imanlıya çabalarını, öğretiş ve vaazlarını anlatıyor; bunlar için dua yoluyla verdiği büyük bir uğraştan söz ediyor. Bu büyük uğraşı hiç tanımadığı kişiler adına vermektedir. Daha önceden Koloseliler hakkında duymuştu ve Laodikya’dakiler ve hiç tanışmadığı diğer imanlılar için olduğu gibi, onlar için de dua etmekteydi (Oradaki topluluğun daha sonraki üzücü durumu için Va.3:14-19’a bkz.).

İlk ayet, halka hizmet etme ayrıcalığına nail olmamış kişileri rahatlatan bir ayettir. Bu bize, yaptıklarımızın yalnızca başkalarının fark edeceği türde olması gerekmediğini öğretiyor. Kendi odamızda diz çöküp yalnız olarak da Rab’be hiz-met edebiliriz. Halka açık bir hizmet veriyor olsak da, etkili olmamız Tanrı’nın önünde geçirdiğimiz sakin dua zamanlarına bağlıdır.

2:2   Pavlus’un duasının gerçek içeriği bu ayette verilir. Duanın ilk bölümün-de yüreklerinin cesaret bulması isteniyor. Koloseliler Gnostikler’in öğretişle-rinden etkilenme tehlikesi içindeydiler. Dolayısıyla burada geçen cesaret bulma ifadesi; güçlenme ve sağlamlaşma anlamlarına gelir.

Duanın ikinci bölümünde sevgide birleşmeleri dilenir. Eğer kutsallar birbirini sever ve sıcak ilişki içinde olurlarsa, düşmanın saldırılarına karşı güçlü kalabi-lirlerdi. Ve eğer yürekleri Mesih’e sevgiyle dolu olursa, O da onlara Mesih inan-cının derin gerçeklerini açıklayacaktı. Rab’bin, sırlarını kendine yakın olan kişi-lere açıkladığı, Kutsal Kitap’ın iyi bilinen bir ilkesidir. Örneğin Yuhanna, İsa’nın göğsüne yaslanan biriydi ve İsa Mesih’in vahyini açıkladığı kişinin de o olması bir rastlantı değildi (Va.1:1).

Pavlus ardından onlar için, anlayışın verdiği tam güvenliğin bütün zengin-liğine kavuşsunlar diye dua ediyor. Mesih inancının anlayışına ne denli çok sa-hip olurlarsa, onun gerçekliğinden de o denli emin olabileceklerdi. Mesih inanlı-ları imanda ne kadar kök salarlarsa, onların zamanın sahte öğretilerinden etkilenip sapmaları da o kadar zor olurdu.

Tam güvenlik ifadesi Yeni Antlaşma’da üç kez kullanılır. 1) İmanın tam gü-venliği – Tanrı’nın sözünü temel alıyoruz (İbr.10:22). 2) Anlayışın verdiği tam güvenlik – biliyoruz ve güvenlik içindeyiz (Kol.2:2). 3) Ümidin verdiği tam gü-venlik – güvenle sona dek devam ediyoruz (İbr.6:11).

Pavlus’un duası şu sözcüklerle zirveye ulaşır: Tanrı’nın sırrını, yani bilginin ve bilgeliğin saklı olduğu Mesih’i tanısınlar.

Tanrı’nın sırrını... ve Mesih’i tanısınlar derken, Pavlus neyi kastediyordu? İmanlılar topluluğunun gerçeğini, yani Mesih’in Beden’in Başı oluşuna ve tüm imanlıların Beden’in üyeleri olmasına göndermede bulunuyordu. Ancak bu sırrın altındaki gerçek, Mesih’in baş olmasıdır. Pavlus kutsalların bu gerçeği kavrayıp kabullenmeleri için uğraşmaktadır. Çünkü başlarında olan Mesih’in yüceliğini an-larlarsa, onların Gnostisizm ya da diğer sapık inançlara kapılıp yoldan çıkmaya-caklarını biliyordu.

Pavlus kutsalların Mesih’i kullanmalarını, O’nun kaynaklarından yararlanmalarını ve her acil durumda O’ndan güç almalarını istiyor.

Alfred Mace’in tanımladığı gibi Mesih’i görmelerini istiyor:

O, kendi halkıyla birliktedir; Tanrılığın her özelliğine sahip, sonsuz, anlatılamaz, sonsuz kaynaklara sahip Olan’dır. Dolayısıyla, onların hiçbir şey için O’ndan baş-kasına gitmelerine gerek yoktur. “Tanrı kutsallarına BU SIRRIN uluslar arasında... ZENGİN olduğunu bildirmek istedi. MESİH İÇİNİZDEDİR. Bu da size yüceliğe kavuşma umudunu veriyor” (Kol.1:27). Bu güçlü gerçek, Laodikyalılar’ın guru-runa, usçu teolojiye, geleneksel dine, cine tutsak ruhçu medyumlara ve her türlü engel ve sahteliğe karşı en kesin ve etkili panzehirdir.13

2:3   Bilginin ve bilgeliğin tüm hazinelerinin saklı olduğu Mesih. Gnostikler elbette, Tanrı sözünün sayfalarında bulunanın çok ötesinde ve üstün bir anlayışa sahip olmakla övünüyorlardı. Onların bilgeliği Mesih’te ya da Mesih inancında bulunana ek olarak ortaya çıkan bir şeydi. Ancak Pavlus burada, bilginin ve bil-geliğin tüm hazinelerinin saklı olduğu Mesih’ten, Baş’tan söz ediyor. Dolayı-sıyla imanlıların Kutsal Kitap’ta yazılanların ötesinde bir şeye gereksinimleri yok-tur. Mesih’teki hazineler inançsızlıktan saklanmıştır, hatta bir imanlının bile bun-ları anlaması için Mesih’le yakın bir ilişki içinde olması gerekir.

Mesih, Baş olarak imanlının içindedir. Merkez ve kaynaktır. O, araştırılamayan zenginliğin genişliği ve sonsuz yüceliğin üstünlüğüyle temelde Tanrı’dır. Yaratılış ve kurtarışta tamamladığı işiyle, kişisel ve ahlâki yüceliğiyle de, kendisine karşı gelen tüm profesörleri, yazarları, medyumları, eleştirmenleri ve diğerlerini saf dışı bırakmıştır.

Bu ayette görünenden daha fazlası vardır. Tüm bilgi Mesih’te bulunur. O, gerçeğin beden almış biçimidir. Mesih şöyle demişti: “Yol, gerçek ve yaşam Ben’im.” Gerçek olan hiçbir şey hiçbir zaman O’nun sözleri ya da işleriyle çelişkiye düşmeyecektir. Bilgi ile bilgelik arasındaki fark genellikle şöyle açıklanır: Bilgi gerçeğin anlaşılmasıdır, bilgelik ise öğrenilen gerçeğin uygulanabilmesidir.

2:4   Tüm bilgi ve bilgelik Mesih’te olduğundan Mesih inanlıları, sahte öğre-tiş yayanların kulağı okşayan sözlerine aldanmamalıdırlar. Eğer birisi gerçeğe sahip değilse, duyurusunu akıllıca sunarak izleyicilerini etkilemeye çalışır. He-retiklerin (aykırı görüşü olanlar) yaptığı da budur. Olasılıklardan yola çıkarlar ve tümdengelimi öğreten bir sistem kurarlar. Öte yandan eğer bir insan Tanrı’nın ger-çeğini duyuruyorsa, hitap yeteneğine ya da akıllıca iddialarda bulunma gibi şey-lere dayanma gereği duymaz. Gerçeğin kendisi en iyi iddiadır ve bir aslan gibi kendisini savunacaktır.

2:5   Bu ayet Elçi Pavlus’un, Koloseliler’in karşı karşıya olduğu sorun ve teh-likeleri ne kadar iyi bildiğini gösteriyor. O kendisini, denetleme için hazır bek-leyen, askeri bir birliği inceleyecek olan bir subay gibi resmediyor. Düzenlilik ve sağlamlık askeri terimlerdir. İlki, düzenli olarak sıralanmış askerleri tanımlarken; ikincisi, onların ortaya koyduğu sağlamlığı gösterir. Pavlus, Koloseliler’in (be-dence değil, ruhça olsa da) Tanrı’nın sözünde dimdik durduklarını görünce se-viniyor.

2:6   Şimdi onları ilk olarak başladıkları şekilde, yani imanla devam etmeleri için yüreklendiriyor. Bu nedenle Rab Mesih İsa’yı nasıl kabul ettinizse, O’nda öylece yaşayın. Burada vurgunun Rab sözcüğünde olduğu görülür. Başka de-yişle O’nun tümüyle yeterli olduğunu kabul ettiler. O yalnızca kurtuluş için değil, onların tüm ruhsal yaşamı için de yeterliydi. Pavlus kutsalları Mesih’in Rab’liğini tanımakta ilerlemeleri için uyarıyor. Ne denli inandırıcı gözükse de, insanların öğretişlerini kabul ederek O’ndan sapmamalıydılar. Yaşayın, Mesih inancında çok sık kullanılan bir sözcüktür. Eylem ve ilerlemeyi kasteder. İlerlerken aynı yer-de kalmazsınız. Mesih’teki yaşam da öyledir; ya ilerlersiniz ya da gerilersiniz.

2:7   Pavlus öncelikle tarıma ilişkin, ikinci olarak da mimarlıkla ilgili ifadeler kullanıyor. Köklenin sözcüğü, iman ettiğimizde yaşamımızda gerçekleşen olaya göndermede bulunmaktadır. Bu, sanki Rab İsa Mesih’in toprak olması ve bizim de tüm besinimizi O’ndan alıp O’nda köklenmemiz gibidir. Bu da, düşmanca rüzgar-lar estiğinde yerimizde kalabilmemiz için derin köklere sahip olmamızın önemini vurgular (Mat.13:5,20,21).

Pavlus ardından bina benzetmesine geçer; Gelişin. Burada Rab İsa temeldir ve biz de bu Çağların Kaya’sında gelişmekteyiz (Luk.6:47-49). Bir kez köklendik, ancak sürekli olarak gelişmekteyiz.

İmanda güçlenin. Güçlenin, “sağlamlaşın” diye de çevrilebilir. Buradaki dü-şünce, bu olayın imanlı yaşamı boyunca sürüp gittiğidir. Koloseliler Mesih inan-cının temellerini Epafras’tan öğrenmişlerdi. İman yaşamlarında devam ettikçe, bu harika gerçekler onların yüreklerinde ve yaşamlarında sağlamlaşacaktı. Bunun tersi olarak da 2.Petrus 1:9, ruhsal yaşamda ilerlemekte başarısız olmanın, Müj-de’nin bereketi ve sevincini yitirmemize ve kuşkulara yol açacağını belirtir.

Pavlus sözlerine şükranla dolup taşarak diye başlıyor. O, Mesih inanlılarının öğretilere bağlı soğuk kişiler olmalarını değil, onların yüreklerinin, Müjde’nin ha-rika gerçekleri tarafından fethedilmesini ve Rab’be hamt ve şükranla dolup taş-masını istiyor. Mesih inancının bereketlerine duyulan şükran, sahte öğretilerin zehrine karşı harika bir panzehirdir.

Arthur Way 7.ayeti şöyle çeviriyor: “Ağaçlar gibi hızla kök salın, sağlam binalar gibi durun, O’nun sizdeki varlığını hissederek (eğitiminizin de sizi yönlen-dirişiyle) imanınızda sarsılmayın ve şükranla dolup taşın.”

2:8   Pavlus, Kolose’nin bulunduğu Likus Vadisi’ndeki imanlıları tehdit eden hatalarla doğrudan ve kesin bir şekilde uğraşmaya hazırdır. Felsefeyle, boş ve al-datıcı sözlerle kimse sizi tutsak etmesin. Sahte öğretişler, insanlardaki değerli olan şeyleri alır, yerine de hiçbir şey vermezler. Felsefenin sözcük anlamı ‘bil-geliği sevme’dir. Felsefe kötü değildir, ancak insanlar Rab İsa Mesih’ten farklı bir bilgelik aramaya başladıklarında, kötü olmaya başlar. Bu sözcük burada, yalnızca tanrısal esinle anlaşılabilecek şeyleri, insanın kendi zekasıyla araştırıp bulma ça-balarını tanımlamak için kullanılmıştır (1Ko.2:14). Kötüdür, çünkü insan aklını Tanrı’nın üstünde görerek Yaratıcı’dan çok yaratığa tapar. Bu, usçuluk ve anlık-çılıkla (rasyonalizm ve entelektüalizm) övünen günümüz liberallerinin temel özel-liğidir. Boş ve aldatıcı sözler, bir grup insana gizli gerçekleri açıkladığını söyle-yip sahte ve değersiz öğretişler vermeyi kasteder. Gerçekten içinde bir şey yoktur. Yalnızca merak uyandırıp bazı kişileri etrafında toplar. Ayrıca onları “seçilmişler” grubuna dahil ederek gururlarını okşar.

Pavlus’un karşı olduğu, Mesih’e değil de, insanların geleneğine, dünyanın temel ilkelerine dayanan felsefelerle boş ve aldatıcı sözlerdir. İnsanların ge-leneğine denirken kastedilen, insanların icat ettiği, ancak Kutsal Kitap’ta temeli olmayan dinsel öğretişlerdir. (Gelenek, bir davranışın belirli bir duruma uyduğu için sürekli yapılır hale gelmesidir). Dünyanın temel ilkeleri, Yahudi gelenek-lerine, adetlerine ve insanların Tanrı’nın iyiliğini elde etmek için kullandığı dü-zenlere işaret eder.

Musa’nın Yasası, gelecekte olacak şeylere yönelikti. Yürekleri gelecek olan Mesih’e hazırlayan bir “ilkokul” gibiydi. Şimdi buna geri dönmek, Tanrı’nın Oğlu’nun yerine geçersiz kalmış bir sistem getirmeye çalışan sahte öğretmenlerin çıkarına olur (Scripture Union’un günlük notlarından).

Pavlus Koloseliler’in, kendilerine verilmek istenen her türlü öğretiyi, Mesih’in öğretisiyle uyum içinde olup olmadığı yönünde sınamalarını istiyordu. Bu ayetin Phillips çevirisi şöyledir: “Anlıkçılık (entelektüalizm) ya da kulağa hoş gelen an-lamsız sözlerle kimsenin imanınızı bozmamasına dikkat edin. Bu tür şeyler dünya-nın yapısına uyan insanların düşüncelerinde bulunur ve Mesih’i önemsemez!”

2:9   Elçi Pavlus’un okuyucularını sürekli olarak Mesih’in kişiliğine yönelttiğini görmek çok güzeldi. Burada, Kutsal Kitap’ta bulunan ve Rab İsa Mesih tanıklığıyla ilgili en açık ve görkemli ayetlerden birini veriyor. Çünkü Tanrılığın bütün doluluğu bedence Mesih’te bulunuyor. Mesih’in Tanrı olduğu gerçeğine ilişkin olarak verilen çok sayıdaki kanıta dikkat edin. Öncelikle, O’nun Tanrılığı söz konusudur: “Tanrılığın doluluğu ...bedence ...bulunuyor.” İkinci olarak, Tanrılığın doluluğu bulunmaktadır: “Tanrılığın doluluğu bedence... bulunuyor.” Son olarak da Tanrılığın bütünlüğü, tam oluşu söz konusudur: “Tanrılığın bütün doluluğu bedence... bulunuyor.” (Bu, Rab İsa’nın Tanrılığını reddeden Gnos-tisizmin birçok biçimine etkili bir yanıttır; Christian Science -Hıristiyan Bilim-, Yehova Şahitleri, Unity –Birlikçiler-, Teosofi, Christadelfianizm vb.).

Vincent şöyle der: “Ayetin belirgin iki iddiası vardır: 1) Tanrılığın doluluğu sonsuza dek Mesih’te bulunmaktadır... 2) İnsan olarak bir bedene sahip oluşumuz gibi Tanrılığın doluluğu O’nda bulunmaktadır.”14 Sözü edilen tarikatların çoğu İsa’da bir çeşit Tanrılığın olduğunu kabul ederler. Bu ayet Tanrılığın bütün do-luluğunun O’nda, O’nun insanlığında bulunduğunu belirtiyor. İddia edilen şey açıktır: Eğer Rab İsa Mesih’in kişiliğinde böyle bir yeterlilik varsa, neden O’nu küçümseyen ya da yok sayan öğretişlerle yetinelim?

2:10   Elçi halen, Rab İsa Mesih’in her şeye yeterli oluşuyla ve O’nda sahip ol-dukları harika konumu belirterek okuyucularını etkilemeye çalışmaktadır. 10.ayet-teki gerçeğin 9.ayettekini izlemesi Tanrı’nın lütfunun harika bir ifadesidir. Tan-rı’nın tüm doluluğu bedence Mesih’te bulunmaktadır ve imanlı O’nda doluluğa kavuşmuştur. Bu elbette, imanlının, Tanrılığın bütün doluluğuna sahip olduğu anlamına gelmez. Bunun gerçek olduğu tek kişi Rab İsa Mesih’tir. Ancak bu ayet, imanlının Tanrı’ya layık bir yaşam sürmesi için gereksinim duyduğu her şeye Me-sih’te sahip olduğunu öğretir. Spurgeon doluluğa kavuşmanın iyi bir tanımını ve-rir. Ona göre: 1) Bizler Yahudi geleneklerinin yardımı olmaksızın doluluğa ka-vuşmuş durumdayız. 2) Felsefenin yardımı olmaksızın doluluğa kavuşmuş du-rumdayız. 3) Batıl itikatlar icat etmeksizin doluluğa kavuşmuş durumdayız. 4) İnsani hünerlerimize, iyiliklerimize dayanmaksızın doluluğa kavuşmuş durumda-yız.

Kendisinde doluluğa kavuştuğumuz Kişi, her yönetim ve hükümranlığın ba-şı olandır. Gnostikler melekler konusuyla çok ilgileniyorlardı. Bu konudan daha sona söz edeceğiz. Tüm meleklerin başı da Mesih’tir. Dolayısıyla ilgimizi tüm meleklerin Yaratıcısı’na çevirmek ve O’nunla hoş bir beraberliğe sahip olmak var-ken, meleklere meşgul olmak anlamsız olurdu.

2:11   Sünnet, Yahudiliğin tipik bir dinsel töreniydi. Bu, erkek çocuğun bede-nine uygulanan küçük bir cerrahi girişimdir. Ruhsal anlamı ise, bedence ölmek ve insanın bozulmuş kötü, yenilenmeyen doğasını bir kenara koymaktır. Ancak maa-lesef Yahudiler bunun ruhsal anlamını unuttular ve törenin kendisine takılıp kal-dılar. Adetler ve iyi işlerle Tanrı’nın lütfunu kazanmaya çalışırlarken aslında in-san bedeninde Tanrı’yı hoşnut eden bir şeyin olduğunu söylemek istiyorlardı. An-cak hiçbir şey gerçeğin ötesine geçemez.

Bu ayette sözü edilen fiziksel sünnet değil, Rab İsa’ya inanıp O’na teslim ol-muş ve herkes için geçerli olan ruhsal sünnettir. Bu, şu ifadeden de açıkça an-laşılır; elle yapılmayan sünnetle ayeti şunu öğretiyor: Her imanlı Mesih’in sünnetiyle sünnet edilir. Mesih’in gerçekleştirdiği sünnet, O’nun Golgota Tepesi’nde çarmıh üzerinde ölmesine işaret eder. Rab İsa ile birlikte imanlı da ölmüştür. Yani O, günaha (Rom.6:11), yasaya ve benliğe (Gal.2:20) ve dünyaya öl-müştür (Gal.6:14). (Sünnetin “elle yapılmamış” olması, insanın elleriyle bir şey-ler yapıp buna katkıda bulunamayacağı anlamına gelir. İnsan bunu ne hak ede-bilir ne de kazanabilir. Bu, Tanrı’nın işidir). Böylece o, günahlı benliğinden so-yunmuş olur. Başka bir deyişle, birisi kurtulduğu zaman, ölümünde Mesih’le bir-leşmiş olur ve bedensel çabalarla kurtuluşu hak etme ya da kazanma umudun-dan uzaklaşır. Samuel Ridout şöyle yazar: “Rabbimiz’in ölümü sadece meyveyi değil,  onu taşıyan kökü de mahkum edip kopardı.”

2:12   Pavlus şimdi sünnetten vaftiz konusuna geçer. Nasıl sünnet bedenin ölü-münü simgeliyorsa, vaftiz de insanın eski doğasının gömülüşünü simgeler. Şöyle okuyoruz: Vaftizde O’nunla birlikte gömüldünüz, O’nu ölümden dirilten Tanrı’nın gücüne iman ederek O’nunla birlikte dirildiniz. Yalnızca Mesih’le birlikte ölmedik, O’nunla birlikte gömüldük de. Bu durum, vaftizle simgelenir. Bu olay iman ettiğimiz anda olur, ancak vaftiz olmadan önce de insanların önünde bunu açıkça belirtiriz. Vaftiz gömülmedir, Adem’in çocuklarının gömülmesi! Vaf-tizle, bizde olan hiçbir şeyin Tanrı’yı hoşnut edemeyeceğini kabul ederiz. Ancak iş gömülmeyle bitmez. Mesih’le birlikte sadece çarmıha gerilip gömülmedik, aynı zamanda O’nunla birlikte yeni yaşamımızda yürümek üzere dirildik de. Bunların tümü iman ettiğimiz anda olur. Bu, Mesih’i ölümden dirilten Tanrı’nın gücüne iman ederek gerçekleşmektedir.

2:13   Elçi Pavlus tüm bunları Koloseliler’e uygulamaktadır. İman etmelerin-den önce suçlarından ötürü ölüydüler. Bunun anlamı, günahlarından dolayı ruh-sal olarak Tanrı’nın önünde ölü durumda olmalarıdır. Bu, onların ruhlarının ölü olduğu anlamına gelmez, ancak ruhlarında Tanrı’ya yönelik bir hareketin olma-dığı ve Tanrı’nın onayını kazanmak için yapabilecekleri hiçbir şeyin olmadığı anlamına gelir. Yalnızca suçlarından ötürü ölü olmayıp benliklerinin sünnet-sizliği de söz konusuydu. Yeni Antlaşma’da sünnetsizlik, sık sık diğer uluslar-dan olanları, yani Yahudi olmayanları tanımlarken kullanılır. Koloseliler de diğer uluslardandı. Tanrı’nın yeryüzündeki halkı olan Yahudiler’den değillerdi. Dola-yısıyla, Tanrı’dan uzak bir durumdaydılar ve bedenin isteklerine uyarak yaşı-yorlardı. Ancak Müjde’yi işitip Rab İsa Mesih’e iman ettikleri zaman, Mesih’le birlikte yaşama kavuşturuldular ve bütün suçları bağışlandı. Başka deyişle, Koloseliler’in başına gelen, tüm yaşam biçimlerinin değişmiş olmasıydı. Günahlı dönemleri sona ermiş, şimdi İsa Mesih’te yeni yaratılışa sahip olmuşlardı. Artık diri olanlarla birlikte yaşıyorlardı. Dolayısıyla onların bedene uyan insanlar olduk-larını gösteren her şeye “hoşça kal” diyebilirlerdi.

2:14   Pavlus burada Mesih’in diğer yaptıklarını tanımlıyor. Kurallarıyla bize karşı ve aleyhimizde olan yazılı antlaşmayı sildi, onu çarmıha çakarak orta-dan kaldırdı. Kurallarıyla bize karşı olandan kastedilen şey Yasa’dır. Bir an-lamda, On Buyruk bize karşıydı, çünkü onları tam olarak yerine getiremeyeni suç-luyordu. Ancak Elçi Pavlus’un düşündüğü yalnızca On Buyruk değildi, ayrıca İs-rail’e verilmiş olan törensel yasaları da düşünüyordu. Törensel yasada, kutsal gün-ler, yiyecekler ve diğer dinsel ayinlerle ilgili her tür buyruk da yer alıyordu. Tüm bunlar Yahudiler’e verilen dinin bir bölümünü oluşturuyordu. Bunlar Rab İsa’nın gelişine işaret eden şeylerdi. Bunlar O’nun işinin ve kişiliğinin gölgeleriydi. Çarmıhtaki ölümüyle bunları çarmıha çakarak ortadan kaldırdı. Borç ödenince senet de iptal edildi. Meyer’in dediği gibi: “…Mesih’in çarmıhtaki ölümü insanı suçlayan Yasa’nın ceza verme gücünün ortadan kalkmasını sağladı.”15 Kelley de durumu şöyle özetler: “Yasa ölmedi, ama biz ona öldük.”

Pavlus’un buradaki ifadesi büyük olasılıkla, iptal edilen borca ait bir belgenin, alacaklının borçlu üzerinde bir hakkının kalmadığını herkese duyurmak için mey-danlık bir yere asılması adetine göndermede bulunuyordu.

2:15   Çarmıhtaki ölümü, dirilişi ve göğe çıkışıyla Rab İsa, kötü güçleri çarmıhta yenerek açıkça gözler önüne serdi. Bunun, Rab İsa’nın tutsakları tutsak aldığını belirten Efesliler 4.bölümde belirtilen zaferle aynı şey olduğunu düşünüyoruz. Onun ölümü, gömülüşü, dirilişi ve göğe alınışı, Şeytan’ın ve cehennemin güçlerinin üzerinde olağanüstü bir zaferdi. Cennete geri döndüğü sırada atmosfer-den geçerken, havadaki güçlerin prensinin bölgesinden de geçti!

Bu ayet belki de, önceden Şeytan’a inanıp sonradan iman ettiği halde kötü ruhların korkusuyla yaşayanları da rahatlatır niteliktedir. Mesih’teysek korkacak bir şey yoktur, çünkü O, yönetimlerin ve hükümranlıkların elindeki silahları almıştır.

2:16   Bir kez daha Elçi Pavlus anlatmakta olduğunu uygulamaya hazırdır. Ön-ceden olmuş olanları şu şekilde özetleyebiliriz: Koloseliler Tanrı’yı bedensel ça-balarla hoşnut etme çabalarına ölmüşlerdi. Yalnızca ölmekle kalmadılar, aynı za-manda Mesih’le birlikte gömülüp Mesih’le birlikte yeni bir yaşama dirildiler. Do-layısıyla kendilerini Koloseliler’in öldüğü şeylere geri götürmeye çalışan Yahu-dileştirme taraftarları ve Gnostikler’le ilişkilerini tümden kesmeliydiler. Bu ne-denle kimse yiyecek içecek, bayram, yeni ay ya da Şabat Günü konusunda sizi yargılamasın. Tüm dinler insanları düzenlere, kurallara ve dinsel takvime uy-maya zorlar. Bu takvim, genellikle o yılın kutsal günlerini, aylık bayram günle-rini ya da haftalık dini tatil günlerini içerir. Bu yüzden “kimse ...sizi yargıla-masın” ifadesi, bir Mesih inanlısının, örneğin domuz eti yerse ya da dinsel bay-ram ve kutsal günlere uymazsa başkaları tarafından adil bir şekilde suçlanama-yacağını belirtir. Ruhçuluk gibi bazı sahte öğretiler, üyelerinin et yememelerinde ısrar ederler. Katolikler yüzyıllarca cuma günleri et yemediler. Bazı imanlı top-lulukları Büyük Perhiz (İsa’nın dirilişi öncesi büyük perhiz) süresince bazı yiye-cekleri yasakladılar. Başkaları, örneğin Mormonlar, çay ya da kahve içen üyele-rine pek iyi gözlerle bakmazlar. Yedinci Gün Adventisler’i Tanrı’yı hoşnut etmek için Şabat Günü’ne uymak gerektiğinde ısrar ederler. Bir Mesih inanlısı bu dü-zenlemelerden bağımsızdır. Yasa, Şabat Günü ve yasacılık konularında Kutsal Ki-tap Yorumu 1 ve 2’de bulunan Matta 5:18, 12:8 ve Galatyalılar 6:18’deki arasöz-lere bakınız.

2:17   Yahudilikteki dinsel adetler gelecek şeylerin gölgesiydi, aslı ise Mesih’teydi. Bunlar Eski Antlaşma’ya bir simge olarak konmuştur. Örneğin Şabat Günü, Rab İsa Mesih’e inanan herkesin uygulayacağı bir dinlenme biçiminin ör-neği olarak verilmişti. Şimdi Rab İsa geldiğine göre insanlar neden gölgelerle ve simgelerle uğraşsın? Bu, resmi yapılan kişi yanınızdayken onun resmiyle ilgilen-mek gibidir.

2:18   Gnostikler’in öğrettiklerini tam olarak bilmediğimizden bu ayetin tam anlamını bilmek zordur. Belki de ayet, bu insanların, Tanrı’ya doğrudan yaklaş-maya cesaret etmediklerinden alçakgönüllüymüş gibi davrandıklarını belirtiyor. Belki de Gnostikler onlara, Tanrı’ya melekler aracılığıyla yaklaşmalarını öğret-mişlerdi ve sözde alçakgönüllülükleri içinde Rab’be değil, meleklere tapındılar. Bugün dünyada da buna benzer bir durum söz konusudur. Bazı Katolikler Tan-rı’ya ya da Rab İsa’ya doğrudan dua etmezler ve sloganları şudur: “Meryem ara-cılığıyla İsa.” Bu da sözde alçakgönüllülüktür ve yaratılmış birine tapınmadır. Me-sih inanlıları, böyle Kutsal Kitap’a uymayan uygulamalarla kimsenin kendilerini ödüllerinden mahrum bırakmasına izin vermemelidirler. Tanrı sözü bunu açıkça belirtir: “Tanrı’yla insanlar arasında tek aracı vardır. O da ...Mesih İsa’dır” (1Ti.2:5-6).

Elçi Pavlus çok açık olmayan bir ifadeyle devam eder: Gördüğü düşlerin üze-rinde durarak.16 Gnostikler, derin ve gizli sırlara sahip olduklarını öne sürüyor ve bir kimsenin bunları öğrenebilmesi için bir şekilde dürtülmesi gerektiğini söy-lüyorlardı. Belki bu sırlar görüm dedikleri şeyleri de içeriyordu. Görüm diye kabul ettikleri şeyler, günümüzde Mormonluk, Ruhçuluk, Katoliklik gibi bazı başka inançlarda önemli bir rol oynar. Bu ayrıcalıklı kişiler sahip oldukları bu gizli bil-gilerle övünüyorlardı. Pavlus şunu da ekliyor: benliğin düşünceleriyle boş yere böbürlenen... Kendilerini diğerlerinden üstün görüp bir insanın ancak bu derin sırlar alemine girerek mutlu olabileceği izlenimini yarattılar. Bunların çoğu bu-günkü bazı kardeşlik örgütlerine benzemektedir. Rab’le yürüyen bir Mesih inan-lısının böyle örgütlere ne zamanı ne de ilgisi vardır.

Bu ayetteki önemli nokta, bu insanların çeşitli dinsel uygulamaları kendi istek-leri doğrultusunda yapmış olduklarıdır. Kutsal Kitap’ta dayandıkları bir nokta yoktu. Mesih’e itaat etmiyorlardı. Doğal benliğin düşünceleriyle boş yere böbür-leniyorlardı, çünkü tamamen kendi istediklerini yapıyorlardı. Temelleri Rab de-ğildi, ama davranışları alçakgönüllü ve dinsel gözüküyordu.

2:19   Baş’a tutunmayan. Burada Rab İsa’dan bedenin Baş’ı olarak söz edi-liyor. “Baş’a tutunmak” demek, Mesih’in Baş olduğunu bilerek yaşamak, her şeyi O’na yücelik vererek yapmak ve gerek duyduğumuz her şeyi O’nun tükenmeyen kaynaklarından sağlamaktır. Bu, Rab’le sürekli ilişki içinde kalarak hangi yönde nasıl devam edeceğimiz konusunda O’na bakmaktır. Bu daha ayrıntılı olarak şu ifadede açıklanır: Bütün beden eklemler ve bağlar yardımıyla bu Baş’tan bes-lenip bütünlenmekte, Tanrı’nın sağladığı büyümeyle gelişmektedir. İnsan vü-cudunun çeşitli bölümleri eklemler ve bağlar aracılığıyla bağlantılıdır. Beden de Baş’a bağlıdır. Bedeni yönetip ona rehberlik eden Baş’tır. Elçi Pavlus’un burada vurguladığı nokta da budur. Mesih’in bedeninin yeryüzündeki üyeleri, bu tür sah-te öğretmenlerin ikna edici sözleriyle aldanmadan, doyum ve yeterliliklerini O’nda bulmalıdırlar.

Baş’a tutunma, Rab’be her an, günbegün bağlı olmamızın gerekliliğini vurgu-lar. Dün yapılan bir yardım bugün iş görmez. Barajın üstünden akıp gitmiş suyla buğday öğütemeyiz. Mesih inanlıları Baş’a tutunduklarında doğacak sonuç, be-denin diğer üyeleriyle uyum içinde ortaya çıkacak olan eylemdir.

2:20   Burada kullanılan dünyanın temel ilkeleri ifadesi adetlere ve düzenle-melere göndermede bulunmaktadır. Örneğin; Eski Antlaşma’daki adetler, dinin te-mel ilkelerini, yani alfabesini (Gal.4:9-11) öğretmesi anlamında dünyanın ilke-leriydi. Pavlus aynı zamanda belki de, diğer dinler ve Gnostisizm’le bağlantılı adetler ve düzenlemeleri de düşünmekteydi. Elçi özellikle, Tanrı’nın önünde de-ğeri yitmiş bir Yahudilikten doğan ya da Tanrı’yla hiçbir ilişkisi olmamış bir inanç ya da Gnostisizm’den gelen bağnazlıkla ilgilenmektedir. Pavlus Koloseli-ler’e, Mesih’le birlikte öldükleri halde neden hala kurallara uymaya istekli ol-duklarını soruyor. Böyle yapmaları, dünyayla bağlarını kopardıklarını unutma-ları demek olurdu. Belki bazılarının kafasında şöyle bir soru uyanacaktır: Eğer bir Mesih inanlısı için kuralların önemi kalmadıysa, niye hala vaftiz ve Rab’bin Sof-rası’nı yapmayı sürdürüyorlar? Bunun açık yanıtı şudur: Mesih inanlıları toplu-luğunun bu iki düzenlemesi Yeni Antlaşma’da öğretilmiştir. Bununla birlikte bun-lar, bizi cennete uygun kılacak “Lütuf yolları” ya da Tanrı’nın önünde avantajlı duruma getirecek şeyler değildir. Tersine, Mesih’le birlikte olduğumuzu ve ölü-münde O’nu hatırladığımızı gösteren, itaate dayalı sade eylemlerdir. Bunlar, ye-rine getirilmesi gereken yasalardan çok, zevk alınacak ayrıcalıklardır.

2:21   Başka bir deyişle 20.ayetle Pavlus şunu söylemek istiyor: Niçin bu tür kurallara uyuyorsunuz? ‘Şunu elleme’, ‘bunu tatma’, ‘şuna dokunma.’ Ne ga-riptir ki, bazıları Pavlus’un Koloseliler’e tutmamayı ve dokunmamayı buyurdu-ğunu öğretiyorlardı! Bu tabii burada anlatılmak istenenin tam tersidir. William Kelly gibi bazı uzmanlar bu ayetteki maddelerin sıralamasının şu şekilde olması gerektiğini düşünürler: “Elleme, tatma, hatta dokunma bile.” Bu sıralama bağ-nazlığın ne kadar artmış olduğunu daha iyi gösterir.

2:22   Konu bu ayette de açıklanmaya devam ediliyor. Bunlar şu ifadeden de anlaşılacağı gibi insanların getirdiği yasaklardır: insanların buyruklarına ve öğ-retilerine dayanırlar. Gerçek bir inanç, Mesih’in kendisinden çok, yiyecek ve içeceklerle mi meşgul olur?

20-22.ayetleri Weymouth şöyle çevirir:

Mesih’le birlikte öldünüzse, dünyanın temel ilkelerinden ayrılmış oldunuz. Yaşa-mınız halen daha dünyaya aitmiş gibi neden insanların buyruklarına ve öğretilerine dayanan ve tükenip yok olacak “şunu elleme”, “bunu tatma”, “şuna dokunma” gibi kurallara uyuyorsunuz?

2:23   İnsana dayalı bu kuralların gönüllü tapınma (uydurma dindarlık), söz-de alçakgönüllülük ve bedene eziyet açısından bilgece bir görünüşü vardır. Gö-nüllü tapınmanın anlamı, bu insanların Tanrı sözünden çok kendi kafalarındaki doğrulara göre geliştirdikleri bir ibadet biçimidir. Dindar gözükürler, ama bu gerçek Mesih inancı değildir. Daha önce de açıklandığı gibi, bazıları fazla alçak-gönüllü gözüküp Tanrı’ya doğrudan yaklaşma yerine aracı melekler kullanmak-tadırlar. Bedene eziyet ile kastedilen münzevi ve bağnaz bir yaşamdır. Buradaki düşünce, insanın kendisini reddedip kendisine eziyet ederek daha kutsal olabile-ceğidir. Bu, Hindu inancı ve bazı mistik Doğu inançlarında bulunur.

Tüm bu kuralların değeri nedir? Belki de ayetin son kısmı bunu en iyi şekilde dile getiriyor: Benliğin tutkularını denetlemekte hiçbir yararları yoktur. Tüm bunlar dıştan iyi gözükür, ancak benliğin tutkularını kontrol etmekte başarısız olurlar. (Ölçülü olmak için iyi amaçla verilen sözler bile amacına ulaşmakta ye-tersiz kalır). Sahte olan her sistem insanları daha iyi yapma konusunda başarısız kalır. Tanrı’nın lütfunu kazanmak için bedenin yapabileceği şeylerin olduğu iz-lenimini yaratırken, bedenin şehvet ve tutkularına egemen olamamaktadırlar. Me-sih inanlısı bedenin tutku ve şehvetlerine ölmüştür ve o noktadan itibaren Tan-
rı’nın yüceliği için yaşar. Biz bunu cezalandırılma korkusuyla değil, kendini bi-zim için vermiş olan İsa Mesih’e sevgimizden ötürü yaparız. A.T. Robertson bunu şöyle açıklar: “Bizi doğru olanı yapma konusunda özgür kılan sevgidir. Sevgi seç-meyi kolaylaştırır. Sevgi görevin yüzünü güzelleştirir. Sevgi Mesih’le birlikte de-vam etmeyi tatlılaştırır. Sevgi iyilik hizmetini özgürlüğe dönüştürür.”

II. ÜSTÜN OLAN MESİH’E KARŞI İMANLININ SORUMLULUĞU         (Bölüm 3 - 4)

A. İmanlının Yeni Yaşamı: Eski Yaradılışı Atıp Yeni Yaradılışı Giyinme (3:1-17)

3:1   Mesih’le birlikte dirildiğinize göre, gökteki değerlerin ardından gidin. Mesih orada, Tanrı’nın sağında oturuyor.

2’nci bölümde de belirtildiği gibi imanlı, Mesih’le birlikte ölmüş, O’nunla gö-mülmüş ve O’nunla birlikte ölüler arasından dirilmiş olarak görülür. Tüm bun-ların ruhsal anlamı; önceki yaşamımıza hoşça kal deyip yeni bir yaşam biçimine, diri Rab İsa Mesih’in yaşamına girmiş olduğumuzdur. Mesih’le birlikte dirildi-ğimize göre, gökteki değerlerin ardından gitmeliyiz. Halen daha yeryüzündeyiz, ama kendimizi ruhsal yönden geliştirmeliyiz.

3:2   Mesih inanlısının görünüşü de fazla dünyevi olmamalıdır. Olayları dış görünüşe göre değil, sonsuzluk ve Tanrı’ya göre önemleri açısından değerlendir-melidir. Vincent’in düşüncesine göre 1.ayetteki “ardından gidin” ifadesi çabayı, 2.ayetteki “düşünün” ise içten gelen isteği ortaya koymaktadır. Düşünün sözcüğü aynı şekilde Filipililer 3:19’da da yer alır: “Bu dünyayı düşünürler.”

A.T. Robertson şöyle yazar:

“İmanlı yaşam Mesih inanlısının cenneti aradığı ve düşündüğü anlamına gelir. Ayakları yeryüzündedir, ama başı yıldızların yanındadır. Bu dünyada cennetin bir vatandaşı olarak yaşar.”17

II. Dünya Savaşı sırasında genç bir Mesih inanlısı, ruhça daha olgun başka bir imanlıya şunu aktarır: “Sanırım bombardıman uçaklarımız dün gece düşman şe-hirlerinin üzerindeydi.” Olgun imanlı şöyle karşılık verir: “Tanrı’nın topluluğunun bombardıman uçakları olduğunu bilmiyordum.” O, olaylara tanrısal açıdan bakı-yordu, kadın ve çocukların öldürülmesinden zevk alması söz konusu değildi.

F. B. Hole durumumuzu şöyle açıklıyor:

Mesih’le O’nun ölümünde bir olmamızın karşılığı, O’nunla dirilişinde de bir ol-maktır. Birincisi bizi insanın dünyasından ve bilgeliğinden ayırır. İkincisi ise bizi, Tanrı’nın dünyasıyla ilişki içine sokar. 3.bölümün ilk dört ayeti, içinde bulundu-ğumuz kutsallığı açıklar.18

3:3   Pavlus, imanlının öldüğünü söylerken eylemin kendisinden değil, durumdan söz etmektedir. Ölümünde Mesih’le birleşmiş olduğumuzdan Tanrı, bizim kendimizi O’nunla birlikte ölmüş gibi görmemizi ister. Günah işlemeye ve ayar-tılmaya açık olduğumuzdan, yüreklerimiz bu gerçeği tartışmaya her zaman hazır durumdadır. Ancak imanla kendimizi Mesih’le ölmüş kabul ettiğimizden bu, ha-rika bir şekilde yaşamlarımızın ahlâki gerçeği haline gelmektedir. Benliğimizin öl-müş olduğunu düşünerek yaşarsak, yaşamlarımız da Rab İsa Mesih’in yaşamına gitgide daha benzer hale gelecektir. Elbette hiçbir zaman bu yaşamda mükem-melliğe ulaşamayacağız, ancak bu, her imanlıda sürüp gitmesi gereken bir süreçtir.

Yalnızca ölmedik, yaşamımız da Mesih’le birlikte Tanrı’da saklıdır. Dün-yasal insanı ilgilendiren şeyler, üzerinde yaşadığımız bu gezgende bulunur. Bu-nunla birlikte imanlıyı en çok ilgilendiren şeyler, Rab İsa Mesih’in kişiliğinde giz-lidir. O’nun geleceği ile bizimki birbirinden ayrılmaz. Yaşamımız Mesih’le bir-likte Tanrı’da saklı olduğundan, kendimizi bu dünyanın gereksiz şeyleriyle, özellikle de dinsel (içten olmayan dindar gözükme) konularla meşgul etmemeli-yiz.

Ancak, yaşamınız Mesih’le birlikte Tanrı’da saklıdır ifadesiyle bağlantılı olarak bir başka düşünce daha söz konusudur. Dünya, bizim ruhsal yaşamımızı görmez. İnsanlar bizi anlamaz. Yaşam biçimimizin acayip olduğunu düşünürler. Güdülerimizi, düşüncelerimizi ve yaşam biçimlerimizi kavrayamazlar. Kutsal Ruh hakkında şöyle yazılıdır: “Dünya O’nu ne görür, ne de tanır.” Bu söz aynen bi-zim ruhsal yaşamımız için de geçerlidir; yaşamımız Mesih’le birlikte Tanrı’da saklıdır. 1.Yuhanna 3:1’de şunu okuruz: “Dünya Baba’yı tanımadığı için bizi de tanımıyor.” Dünyadan ayrı olmanın gerçek nedeni, dünyanın anlamamasından çok imanlıyı yanlış anlamasıdır.

3:4   İmanlının Mesih’teki payının tanımını doruğa çıkarmak için elçi şimdi de Mesih’in tekrar gelişine döner. Yaşamınız olan Mesih göründüğü zaman, siz de O’nunla birlikte yücelmiş olarak görüneceksiniz. Şu anda O’nunla birlikte dirilmiş olarak insanların görmediği ve anlamadığı bir yaşamın tadını çıkarıyoruz. Ancak Rab İsa’nın kendi kutsalları için döneceği gün yaklaşıyor. O zaman biz, O’nunla birlikte yücelmiş olarak görüneceğiz. O zaman insanlar bizi anlayacak ve neden öyle davrandığımızı kavrayacaklardır.

3:5   3.ayette öldüğümüz belirtiliyor. Burada bedenin dünyasal eğilimlerini öldürmemiz söyleniyor. Bu iki ayet, bir imanlının konumu ile durumu arasındaki farkı açıkça belirlemektedir. Konumu ölmüş olmasıdır. Durumu ise, iç varlığının dünyasal eğilimlerini öldürerek kendisini günaha ölmüş sayması olmalıdır. Ko-numumuz Mesih’teki konumumuzdur. Durumumuz, kendimizin ne olduğudur. Konumumuz Rab İsa Mesih’e iman yoluyla Tanrı’nın bize karşılıksız verdiği ar-mağandır. Durumumuz ise Tanrı’nın lütfuna verdiğimiz karşılıktır.

Burada yasa ile lütuf arasındaki farka da dikkat etmeliyiz. Tanrı şöyle demiyor: “Eğer günahtan uzak bir yaşam sürerseniz, sizi Mesih’le ölmüş olma konumuna getiririm.” Bu, yasa olurdu. Konumumuz kendi çabalarımıza dayanırdı ve söyle-meye bile gerek yok, kimse bu konuma ulaşamazdı. Bunun yerine Tanrı şöyle di-yor: “Karşılıksız olarak Rab İsa’ya inanan herkese gözümde iyi olan bir konum veririm. Şimdi gidin ve böylesine yüksek bir çağrıya uygun bir şekilde yaşayın.” Bu lütuftur!

Elçi bedenin dünyasal eğilimlerini öldürmemizi söylerken, fiziksel bedenimizin üyelerini harap etmemizi kastetmiyor! Bu bir benzetmedir ve izleyen cümlelerde açıklanmaktadır. Eğilimler sözcüğü, arzu ve nefretin kitapta sıralanan değişik biçimlerini belirtmek için kullanılmıştır.

Fuhuş (Cinsel ahlâksızlık) genellikle, yasa dışı cinsel ilişkiyi (özellikle bekar iki kişi arasında) ya da ahlâksızlığı tanımlamada kullanılır. (Mat.15:19; Mar.7:21). Bazen daha geniş bir anlamı da olabilir. Pislik, eylem, düşünce ya da konuşma-daki kirliliğe göndermede bulunur. Burada fiziksel olandan çok ahlâki pislik kas-tedilmektedir. Şehvet, güçlü ve kontrol altında tutulamayan istekleri belirtir. Kötü arzu, güçlü ve sıkça da şiddete yönelik istekleri kasteder. Açgözlülük genelde, hırsla daha çok şeye sahip olma isteği anlamındadır, ancak burada özellikle put-perestliğe eş değer olan cinsel isteği, kutsal olmayan bir şekilde doyurma isteği-dir.

Liste eylemlerden başlayıp güdülere yönelir. Cinsel günahların değişik biçim-leri tanımlanır; sonra asıl bulundukları yere, yani insanın açgözlü yüreğine varılır. Tanrı sözü, cinselliğin özünde kötülüğün bulunmadığını açıkça öğretir. Tanrı in-sanı yaratırken üreme gücüyle donattı. Tanrı’nın yarattıklarına lütufkâr bir şekil-de bağışladığı bu şeyler, iğrenç ve kurallarına aykırı olarak kullanıldığında günah ortaya çıkar. Cinsel günahlar, Pavlus’un zamanında putperest dünyanın önde gelen günahıydı ve kuşkusuz bugün de ilk sırada gelmektedir. İmanlılar kendile-rini Kutsal Ruh’a adamadıkları zaman, cinsel günahlar sıklıkla yaşamlarına girip düşmelerine neden olur.

3:6   İnsanlar bu rezil günahları işleyip cezadan kaçabileceklerini düşünürler. Gökler sessiz kalırken insanın cesareti artar. Ancak Tanrı’yla alay edilmez. Bu ne-denlerden ötürü Tanrı’nın gazabı söz dinlemeyenlerin üzerine geliyor. Bu gü-nahların sonuçları bu yaşamda da ortaya çıkıyor ve insanlar cinsel ahlâksızlığın sonuçlarını bedenleri üzerinde de görüyorlar. Ayrıca gelecekteki yargı gününde çok kötü bir hasat toplayacaklar.

3:7   Pavlus Koloseliler’e, iman etmeden önce bu günahları işleyerek yaşadık-larını hatırlatıyor. Ancak Tanrı’nın lütfu geldi ve onları temiz olmayandan kur-tardı. Bu, onların yaşamında Mesih’in kanıyla örtülüp geride kalmış bir sayfaydı. Artık onlara Tanrı için yaşama gücü veren yeni bir yaşama sahiptiler. Galatyalılar 5:25’e bakınız: “Ruh sayesinde yaşıyorsak, Ruh’un izinde yürüyelim.”

3:8   Şimdi artık bu denli büyük bir paha karşılığında kurtarılmış olduklarından, tüm bu tür şeyleri kirli bir elbise gibi üzerlerinden sıyırıp atmaları gerekir. Elçi yalnızca 5.ayetle sıralanan kötü arzuların şekillerine değil, aynı zamanda şim-di sıralayacağı kötü kızgınlık şekillerine de göndermede bulunmaktadır.

Öfke, elbette bir kişiye karşı olan güçlü bir hoşlanmama ya da düşmanlık duy-gusudur. Kökleşmiş bir kin, intikam duygusu diye de tanımlanabilir. Kızgınlık, öfkenin daha yoğun bir biçimi olup çevreye saldırmayı da içerebilir. Kötü niyet ise bir başkasına kişiliği ya da adına zarar verme isteğiyle davranmadır. Başka-larının acı çekmesini izlemekten zevk alan mantıksız bir hoşlanmama duygusudur. İftira başka birine yönelik sert, şiddetli bir dil kullanmak, küfür etmektir. Sert ve küstahça azarlamaktır. Edepsiz söz utandıran bir konuşma biçimidir ki bozuk, yakışıksız ve iffetsiz olanı tanımlar. Kirli, utanç verici bir dildir. Elçi bu günahları sıralarken güdülerden eylemlere gidiyor. Acılık insanın yüreğinde başlar ve ta-nımlanmış olan değişik biçimlerde kendini ortaya koyar.

3:9   Elçi bu ayetle aslında şöyle demektedir: “Yaşamınız durumunuza uygun olsun.” Eski yaradılışı... üzerinizden çıkarıp attınız. Şimdi de yalandan sakı-narak bunu pratik olarak da çıkarıp atın. Yalan söyleme eski yaradılışa ait şey-lerden biridir ve Tanrı’nın çocuğunun yaşamında yeri yoktur. Her gün gerçeği saptırmak için çeşitli şeyler bizi ayartır. Bu, gelir vergisi formuna gerekli bilgi-leri yazmamak ya da bir sınavda kopya çekmek ya da bir konuyu abartarak an-latmak şeklinde de olabilir. Yalan, bir başkasına sahte sözle zarar verildiğinde ya da yanlış bir izlenim yaratıldığında iki kat ciddi sonuçlar doğurur.

3:10   Yalnızca eski yaradılışı üzerimizden atmakla kalmadık, ayrıca, Yaratıcısının benzeyişine göre eksiksiz bilgiye erişmek üzere tazelenen yeni yaradılışı giyindik. Eski yaradılışın yenilenmemiş doğasıyla Adem’in çocuklarına gönder-mede bulunması gibi, yeni yaradılış da Tanrı’nın çocukları olarak yeni durumu-muza göndermede bulunur. Yeni yaradılış vardır ve biz yeni yaratıklarız. Tan-rı’nın amacı, bu yeni insanın her geçen gün Rab İsa Mesih’e daha benzer hale gelmesidir. Şu anda sahip olduklarımızla asla yetinmeyip Kurtarıcı’ya artan bir oranda benzeme amacına doğru ilerlemeyiz. O bizim örneğimiz ve izlememiz ge-reken Önderimiz’dir. Mesih’in yargı kürsüsü önünde, yaşamlarımızın başkaları-nınkinden daha iyi oluşuna göre değil, Rab İsa’nın Kendi yaşamıyla karşılaştı-rıldığımız zamanki duruma göre yargılanacağız.

Tanrı’nın yansıması bedenlerimizin şeklinde değil, yenilenmiş düşünce ve yüreğimizin güzelliğinde görülür. Tanrısal karakterin özellikleri; kutsallık, sevgi, alçak-gönüllülük, uysallık, kibarlık ve bağışlayıcılıktır.

(Scripture Union’un Günlük Notları’ndan)

3:11   Elçinin sözünü ettiği yeni yaradılışta, Grek ve Yahudi, sünnetli ve sün-netsiz, barbar, İskit, köle ve özgür ayrımı yoktur. Mesih her şeydir ve her şeydedir. Ülke, din, kültür ve sosyal düzey farklılıklarının önemi yoktur. Tanrı önünde tüm imanlılar aynı durumdadır ve bu tutum yerel inanlı topluluklarında da izlenmelidir.

Ancak bu, kilise içinde farklı görevlerin olmadığı anlamına gelmez. Kimileri-nin müjdeleme, kimilerinin kilise önderliği ya da öğretmenlik armağanları vardır. Kimileri ihtiyarlar toplantısına katılır, kimileri ise onlara yardımcı olur. Dolayı-sıyla bu ayet belirgin farklılıklara karşı değildir.

Ayet aynı zamanda, sıralanan farklılıkların dünyada geçerli olmadıkları anla-mına gelmez. Sözü edilen bu değildir. Burada Grek, genelde Yahudi olmayan di-ğer ulusları temsil ederek, Yahudi ve Grek farklılığını yine de ortaya koymak-tadır. Sünnetliler ve sünnetsizler: Bu iki ifade genellikle Yeni Antlaşma’da Ya-hudi ve Yahudi olmayan ulusları saygıyla tanımlamak için kullanılır. Ancak yine de burada bu ifadeler daha çok Yahudi halkı tarafından uygulanan ve Yahudi ol-mayan ulusların önemsemediği törenlere işaret ediyor olabilir.

Barbar (uygar olmayan) ve İskit: Bu iki ifade burada birbirleriyle zıtlık oluş-turmak için yer almazlar. İskitler barbardılar, ama genellikle daha aşırı özellik-lere sahip oldukları düşünülürdü; barbarların en vahşileriydiler. Son zıtlık, köle ve özgür ifadeleriyle verilir. Özgür sözcüğü, hiç köle olmamışları belirtir; özgür doğ-muşlardır. Bir Hıristiyan için bu dünyasal ayırımların artık hiçbir önemi yoktur, gerçekten önemli olan Mesih’tir. Mesih, imanlı için her şeydir ve her şeydedir. Hı-ristiyan yaşamının merkezini ve merkezin çevresini temsil eder.

Piskopos Ryle bu gerçeği şu sözlerle belirtir:

Mesih her şeydir ifadesi, Hıristiyanlığın özüdür. Eğer yüreklerimiz bu sözcüklerle gerçekten uyuşursa, canlarımız rahat eder... Çoğu kişi inançlarında Mesih’e belirli bir yer verir, ama bu yer Tanrı’nın, Mesih’in doldurmasını amaçladığı kadar büyük değildir. Mesih, onların canları için “her şeyde” değildir. Hayır! Ya Mesih ve Ki-lise – ya Mesih ve Kutsal Törenler – ya Mesih ve atanmış görevliler – ya Mesih ve kendi tövbeleri – ya Mesih ve kendi iyilikleri – ya Mesih ve kendi duaları – ya da Mesih ve kendi dürüstlükleri ile bağışları. Canlarını yalnızca Mesih’te değil, Mesih ve başka şeylerde dillendirirler.19

3:12   10’uncu ayette Pavlus, yeni yaradılışı giyindiğimizi söyler ve bu gerçe-ğin günlük yaşamlarımızda uygulanabilecek bazı pratik örneklerini verir. Her şey-den önce Koloseliler’e Tanrı’nın seçilmişleri olarak hitap eder. Bunun anlamı, dünyanın kuruluşundan önce Tanrı tarafından Mesih’te seçilmiş oldukları ger-çeğidir. Tanrı’nın seçici lütfu, tanrısal açıklamanın gizemlerinden biridir. Kutsal Yazılar’ın, Tanrı’nın, egemen olarak, insanları Mesih’e ait olmaları için seçtiğini öğrettiğine inanırız. Tanrı hiç kimseyi lanetlenmesi için seçmemiştir. Böyle bir öğretiş Kutsal Kitap’a doğrudan aykırıdır. Nasıl Tanrı’nın seçici lütfuna inanı-yorsak, aynı zamanda insanın sorumluluğuna da inanırız. Tanrı insanları irade-lerine karşı gelerek kurtarmaz. “Tanrı’nın ön bilgisine göre seçilenlerden” söz eden Kutsal Kitap, aynı zamanda, “Rab’bi adıyla çağıran herkes kurtulacak” da demektedir.

Pavlus daha sonra Koloseliler’e kutsallar ve sevgililer olarak hitap eder. Kut-sal sözcüğü, dünyadan alınarak Tanrı için ayrılmış olmak anlamına gelir. Konum olarak kutsalızdır, ama yaşamlarımızda da bu kutsallığın uygulanması gerekir. Tanrı sevgisinin nesneleri olduğumuzdan, onu her şekilde hoşnut etme arzusunu taşırız.

Pavlus şimdi bir giysi olarak kuşanmamız gereken Hıristiyan lütuflarını tanımlar. Yürekten sevecenlik, şefkat dolu bir yürek anlamındadır. İyilik, başka-larına hizmet eden bencil olmayan ruhu belirtir. Alçakgönüllülük, diğerlerine kendimizden daha çok değer vermeye istekliliktir. Yumuşaklık, zayıflık anla-mına gelmez, kendini inkâr etme ve tüm insanlara lütufla davranma gücüdür. Vine şöyle der:

Bir insan yumuşak huylu olduğunda, genel kanı, kişinin çaresiz olduğu yönündedir; ama Rab “yumuşak huyluydu”, çünkü Tanrı’nın tüm sınırsız kaynakları buyruğu altındaydı. Olumsuz anlamıyla tanımlandığında, yumuşaklık, iddiacılık ve kendine önem vermenin zıddıdır; ne sevindiren ne de can sıkan, ılımlı bir ruhtur, çünkü kendisiyle hiç ilgilenmez.20

Eğer alçakgönüllülük, “gururun olmayışı” ise, o zaman yumuşak huyluluk, “tutkunun olmayışıdır.” Acı çekme, zorluklar karşısında sabırla dayanmadır. Acıyı, katlanışla karşılarken, diğer insanlara karşı sevinçli ve nazik bir davranışı içerir.

3:13   Birbirine katlanmak, kardeşlerimizin eksikleri ya da yanlışlarına gös-termemiz gereken sabrı tanımlar. Başkalarıyla birlikte yaşarken, onların hatala-rını göreceğimiz kesindir. Kardeşlerimizin huylarıyla başa çıkabilmemiz için Tan-rı’nın lütfuna ihtiyaç duyarız, aynı şekilde onlar da bizimle iyi geçinmek için Tan-rı’nın lütfuna ihtiyaç duyarlar. Birbirimize katlanmamız gerekir. Birimizin öte-kinden bir şikayeti varsa, birbirimizi bağışlamalıyız. Bu uyarılar dikkate alın-mazsa, Tanrı halkı arasında çabuk çözümlenemeyen bazı tartışmalar çıkacaktır. Başkaları bizi kırdığında bağışlamalıyız. Genellikle şu şikayeti duyarız: “Ama o beni gücendirdi...” Bağışlamamızın söylendiği durumlar için bu en uygun örnek-tir. Eğer karşımızdaki bizi gücendirmemiş olsaydı, bağışlama ihtiyacı ortaya çık-mazdı. Eğer gücendiren biz isek, o zaman gidip özür dilememiz gerekir. Gücen-diğimizde sabır, gücenikliği kendimizde barındırmamamız için de bağışlama öne-rilir. Bizi, bağışlamaya en çok teşvik eden ayette şunları okuruz: Mesih’in sizi ba-ğışladığı gibi, siz de birbirinizi bağışlamalısınız. Mesih bizi nasıl bağışladı? Karşılıksız bağışladı. Biz de aynı şekilde davranmalıyız. Mesih bizi bağışladı! Biz de aynısını yapmalıyız. Rabbimiz’in bu harika davranışını aynen izlemeliyiz.

3:14   Burada sözü edilen dış giysi ya da yetkinliği sağlamak için tüm diğer erdemleri birleştiren bağ olan kemer, sevgidir. Sevgi, Hıristiyan karakterinin tüm parçalarını uyum içinde bir arada tutar. Yukarıda sözü edilen erdemlerin bazıla-rını, yüreğinde gerçekten sevgi olmaksızın sergilemek mümkün olabilir. Bu ne-denle Pavlus burada, kardeşlerimiz için içten bir sevgi ruhuyla hareket etmemiz gerektiğini vurgular. Eylemlerimiz, isteksizce olmamalı, yürekten kaynaklan-malıdır. Gnostikler, bilginin yetkin birliğin bağı olduğunu düşünürlerdi, ama Pavlus bu görüşü, yetkin birliğin bağının sevgi olduğunda ısrar ederek düzeltir.

3:15   Tanrı’nın esenliği yüreklerimizde hakem olmalıdır. Eğer herhangi bir konuda kuşku duyarsak, kendimize şu soruları sormalıyız: “Bu eylem esenliğe hizmet eder mi?” Ya da, “Eğer bunu yaparsam, yüreğimde esenlik olacak mı?”

Bu ayet, özellikle Rab’bin rehberliğini ararken bize yardımcı olur. Eğer Rab si-zin gerçekten belli bir eyleme girişmenizi isterse, size kesinlikle bu konuda esen-lik verecektir. Eğer bu esenliğe sahip değilseniz, harekete geçmemelisiniz. “Git-mek konusundaki belirsizlik, kalmak konusundaki kesinliktir.”

Mesih bizi hem bireyler hem de topluluk olarak esenliğinden keyif almaya ça-ğırdı. Şu ayetin son bölümünün ne kadar önemli olduğuna dikkat edin: Tek bir bedenin üyeleri olarak çağırıldığınız esenlik. Esenliğin tadını çıkartabilmenin bir başka yolu da tüm diğer Hıristiyanlardan uzak yaşamak olabilirdi. Ama Tan-rı’nın amacı bu değildir. Aileler bir arada olmalıdır. Tanrı’nın isteği, bizlerin yerel topluluklarda bir araya gelmemizdir. Her ne kadar diğer Hıristiyanlarla bir arada yaşamak zaman zaman sabrımızı denese de, Tanrı bu şekilde bizlerde Hıristiyan yaşamının erdemlerini oluşturabilir. Bu nedenle yerel topluluktaki sorumluluk-larımızdan kaçınmamalıyız; kışkırtıldığımızda ya da kıstırıldığımızda bunlardan vazgeçmemeliyiz. Aksine, imanlı kardeşlerimizle uyumlu yaşamanın ardından git-meliyiz; yaptığımız ve söylediğimiz her şeyle onlara yardımcı olmalıyız.

Şükredici olun. Bu ifade Pavlus’un yazılarında defalarca tekrarlanır. Bunun iyi bir nedeni olmalı: Tanrı’nın ruhu, şükreden bir ruhun çok önemli olduğunu düşünüyor olmalı. Biz de buna inanıyoruz! Bu, yalnızca bir kişinin ruhsal yaşamı için değil, aynı zamanda bedensel sağlığı için de önemlidir. Doktorlar, ayetlerin yıllardır öğrettiği gerçekleri keşfetmişlerdir; neşeli ve şükredici bir zihin, beden için yararlıdır. Ama şikayet eden bir ruh, kaygılanıp bunalarak sağlığa kesinlikle zarar verir. Genellikle, şükretmenin, yaşadığımız koşullar tarafından kararlaştı-rıldığını düşünürüz, ama Pavlus burada, şükretmenin beslenmesi gereken bir lü-tuf olduğunu gösterir. Şükredici olmakla sorumluyuz. Şükretmek için dünyadaki bütün insanlardan daha çok nedenimiz var (Yasa’nın Tekrarı 33:29 ile karşılaş-tırın). Şükretme nedenlerimiz konusunda eksiğimiz yoktur; eksiğimiz yalnızca bencil yüreklerimizdedir.

3:16   16. ayetin noktalama biçimiyle ilgili tartışmalar vardır. Yeni Antlaş-ma’nın özgün dilinde noktalama işaretleri yoktu. Böyle bir ayetin anlamını be-lirleyen, kullanılan noktalama işaretleridir. Anlamı konusundaki önerimiz şudur: Birbirinize tam bir bilgelikle öğretip öğüt verirken Mesih’in sözü tüm zen-ginliğiyle içinizde yaşasın; mezmurlar, ilahiler ve ruhsal şarkılar yürekleri-nizde lütufla Rab’be söylensin.

Böylece ayeti üç bölüme ayırabiliriz. İlki, Mesih’in sözünün içimizde tüm zenginliğiyle yaşamasına izin vermemiz gerektiğidir. Mesih’in sözü, Kutsal Ki-tap’ta bulunan Mesih’in öğretişlerine işaret eder. Yürek ve zihinlerimizi O’nun kutsal sözüyle doyurup bu söze itaat ederek yürümeyi istediğimizde, Mesih’in sö-zü yüreklerimizde gerçekten yuva kurar.

İkinci düşünce, birbirimize tam bir bilgelikle öğretmek ve öğüt vermek ko-nusundadır. Her Hıristiyan’ın, Mesih’teki erkek ve kız kardeşlerine karşı bu ko-nuda sorumluluğu bulunur. Öğretiş doktrinle ilgilidir, öğüt ise görevle. Kutsal Yazılar’ı kardeşlerimizle paylaşmalı, onlara tanrısal öğüt vermeliyiz. Öğretiş ve öğüt bilgelikle verildiklerinde, daha kolay kabul görürler. Ancak zorlayıcı, bilge olmayan ya da sevgisiz konuşmalar reddedilecektir.

Üçüncü düşünce, yüreklerimizde lütufla Rab’be mezmurlar, ilahiler okumak ve ruhsal ezgiler söylemektir. Mezmurlar, İsrail halkının tapınma sırasında söy-lediği ve Kutsal Kitap’ta bu ad altında geçen bölümleri tanımlarlar. Öte yandan, ilahiler Baba Tanrı’ya ya da Rab İsa Mesih’e hitap eden tapınma ve övgü ezgileri olarak bilinirler. Örneğin;

Kaldırırım ellerim sana,

Överim seni İsa Mesih.

Yücedir, yücedir İsa,

Yücelsin topluluğunda!

– S. Görmezöz / G. Çamsun

Bu ilahiler, Mezmurlar’daki esin biçimiyle yazılmamışlardır. Ruhsal ezgiler Hıristiyan deneyimini tanımlayan inanç şiirlerine işaret ederler. Bunun bir örne-ğini şu sözlerde bulabiliriz:

Hayatıma Sen girdin,

Beni Sen değiştirdin,

Sonsuz yaşamı verdin,

Rab İsam.

– D. Günay

Bu değişik ilahi biçimlerini kullanarak, Rab’be yüreklerimizde lütuf ya da şükranla ezgiler söylemeliyiz. Bu noktada belki de bir Hıristiyan’ın kullandığı müzik türünü seçmesi gerektiğini söylemekte yarar vardır. Bugünün sözde “Hıris-tiyan” müziği yeterince iyi değildir. Büyük bir bölümü Kutsal Yazılar’la zıtlık oluşturur ve Mesih’in adını kötüleyen dünyasal müzik parçalarına benzer.

16’ıncı ayet, Efesliler 5:18, 19’a çok benzer: “Şarapla sarhoş olmayın, bu sizi sefahate götürür. Bunun yerine ruhla dolu olun. Birbirinize mezmurlar, ilahiler, ruhsal ezgiler söyleyin; yürekten Rab’be ezgiler, mezmurlar okuyun...” Kolose-liler 3:16 ile arasındaki ana fark şudur; Pavlus, “Mesih’in sözü tüm zenginli-ğiyle içinizde yaşasın” der. Başka bir deyişle, Ruh’la ve Tanrı’nın sözüyle dolu olmak, sevinçli, yararlı ve verimli bir yaşam sürdürmek için gereklidir. Tanrı’nın sözüyle doymadıkça Kutsal Ruh’la dolamayız; Tanrı sözünü incelemedikçe, iç varlığımızı Kutsal Ruh’un yönetimine teslim etmedikçe etkin olmayacaktır. Öy-leyse, Kutsal Ruh’la dolu olmak ifadesinin aynı zamanda Tanrı’nın sözüyle dolu olmak anlamını taşıdığı sonucunu çıkaramaz mıyız? Bu, yaşamda karşımıza çıkan gizemli, duygusal bir şey değildir; her gün ayetlerden beslenmek, onlar üzerinde derin düşünerek onlara itaat etmek ve onlar aracılığıyla yaşamaktır.

3:17   17’nci ayet, bir Hıristiyan’ın davranışlarının nasıl olması gerektiğini an-latır. Özellikle gençler neyin doğru, neyin yanlış olduğuna karar verme konusunda sıkıntı çekerler. Bu ayeti belleğimize yerleştirip karşılaştığımız sorunların çoğunu çözmede bir anahtar gibi kullanabiliriz. Kendimize şu soruları sorabiliriz: Bunu Rab İsa’nın adı aracılığıyla yapabilir miyim? Bu, O’nu yüceltir mi? Bundan bir bereket bekleyebilir miyim? Rab İsa geri döndüğünde aynı şeyi yapmak ister miyim? Bu soruların, söz ve davranışlarımıza uyarlanması gerektiğini unutmayın. Bu buyruğa itaat etmek yaşamın tümünü soylulaştırır. Bir Hıristiyan, her şeyi Rab’bin yüceliği için yapmayı öğrendiğinde, değerli bir sırra sahip olur. Elçi bir kez daha aynı sözü tekrarlar: “O’nun aracılığıyla Baba Tanrı’ya şükredin.” Şükredin! Şükredin! Şükredin! Şükretmek, lütufla kurtulan ve sonsuz yaşama sa-hip olan inanlıların sürekli yapmaları gereken bir şeydir.

B. İmanlının Ev Halkı Üyelerine Yakışan Davranışları (3:18 - 4:1)

Pavlus şimdi Hıristiyan ev halkının üyelerine bir dizi öğütte bulunur. Bu öğüt-ler 4:1’inci ayet aracılığıyla devam eder. Karı kocalara, çocuklar ve anne baba-lara, kölelere ve efendilere öğütleri vardır. Pavlus, ilk bakışta, ev yaşamı gibi sı-radan konulara ani bir dönüş yapmış gibi görünür. Ama aslında bu en önemli ko-nudur.

HIRİSTİYAN AİLESİ HAKKINDA ARASÖZ

Tanrı, aileyi Hıristiyan yaşamındaki en önemli güç olarak görür. Hepimizin çok iyi bildiği, “Beşiği sallayan el, dünyayı idare eder” sözü, göründüğünden çok daha derin bir gerçeği ifade eder. Aile birliği, yaşamda değerli olan birçok şeyin korunması amacıyla Tanrı tarafından tasarlanmıştır. Aileye verilen önem azal-dıkça toplumun bozulması hızlanır. Pavlus’un Timoteos’a yazdığı ilk mektup, Tan-rı’nın aile yaşamını ruhsal özellikleri geliştirme amacıyla düzenlediğini çok özel bir biçimde anlatır. Öyle ki, kişinin toplulukta önderlik etmeye uygunluğu, aile-sinde biçimlenen karakterinden kaynaklansın.

Bunu izleyen ayetlerde, bir Hıristiyan ailesinin yapısına kılavuzluk edecek te-mel ilkeler buluruz. Bu bölümü incelerken, aşağıdaki zorunlulukların farkında ol-malıyız.

1. Ailenin her gün Kutsal kitap okumak ve dua etmek için bir araya toplandığı bir aile sunağı olmalıdır.

2. Baba, evdeki yetki sahibi olmalı, yetkisini bilgelik ve sevgiyle uygulamalıdır.

3. Eş ve anne, ilk sorumluluğunun Tanrı’ya ve ailesine ait olduğunu fark etme-lidir. Genelde bir eşin evin dışında çalışması bilgece değildir. Ancak elbette istis-na durumlar da bulunmaktadır.

4. Karı koca, çocuklarına tanrısal bir örnek sunmalıdır. Gerektiğinde çocukla-rının terbiyesi de dahil olmak üzere her konuda uyuşmalıdırlar.

5. Aile birliği korunmalıdır. İş, toplumsal yaşam, hatta kilise hizmetlerine ayrı-lan zaman gereğinden fazla olduğunda, çocuklar sevgi, yakınlık, öğüt ve terbiye eksikliği çekerler. Birçok anne baba, dik başlı oğul ya da kızları konusunda üzün-tülü bir şekilde şu itirafta bulunurlar: “Ben oraya buraya bakarken, adam kaybol-du” (1.Krallar 20:40).

6. Çocukların terbiyesiyle ilgili olarak üç ana kural önerilir. Asla öfkeyle cezalandırmayın. Cezalandırırken asla haksızlık etmeyin. Nedenini açıklamadan asla cezalandırmayın.

7. Çocukların, boyunduruğu gençken taşımayı öğrenmeleri iyidir (Ağıtlar 3:27); iş disiplinini öğrenmeleri, sorumluluk almaları ve paranın değerini bilme-leri önemlidir.

8. Her şeyin ötesinde, Hıristiyan anne babalar çocukları için dünyasal tutkulara kapılmaktan kaçınmalıdırlar. Yaşamlarını en yararlı şekilde geçirirken, sürekli ör-nek almaları gereken, Rabbimiz’in hizmetidir. Bazıları için Rab’be hizmetin an-lamı, başka bir ülkede Rab’be hizmettir; bazıları için ise Rab’be hizmet, dünyasal bir işte çalışma anlamına gelebilir. Ama her iki durumda da Rab’bin işine öncelik verilmelidir. Nerede olursa olsun, Kurtarıcımız’ı temsil ettiğimiz gerçeğinin bi-lincinde olmalıyız. Her sözümüz ve eylemimiz O’na yaraşır olmalı, O’nun tara-fından yönetilmelidir.

3:18   Elçi ilk öğüdünü kadınlara verir. Kadınlar, Rab’be ait olanlara yaraşır biçimde kocalarına bağımlı olmalıdırlar. Tanrısal plana göre koca evin başıdır. Kadının görevi kocasına boyun eğmektir. Baskın çıkamaz ya da yönetemez. Ko-casının önderliğini, bunu Mesih’e ödün vermeden yapabileceği her alanda izle-melidir. Elbette, kadının kocasına itaat edemediği, ama Mesih’e yine de sadık kal-dığı durumlar olacaktır. Böyle bir durumda, kadının ilk bağlılığı Rab İsa’yadır. Bir Hıristiyan kadının geç ve yavaş öğrenen bir kocası varsa, bu ayet, kadının ko-casına evdeki uygun yerini alabilmesi için yardım etmesi gerektiğini belirtir. Ka-dın kocasından daha akıllı olduğu için onu zorlamamalıdır.

3:19   Tanrı’nın sözünde bize sunulan denge güzeldir. Elçi, kadınlara verdiği öğütten sonra, kocalara da sorumluluklarını bildirir. Karılarını sevmeli ve onlara sert davranmamalıdırlar. Eğer bu basit öneriler izlenirse, evlilik yaşamının bir-çok sorunu ortadan kalkar; yuvalar da Rab’de daha mutlu hale gelirler. Aslında hiçbir kadın kendisini gerçekten seven kocasına boyun eğmekte zorluk çekmez. Kocaya, karısının kendisine itaat etmesini sağlaması söylenmemiştir. Kadın itaat etmezse, kocası konuyu Rab’bin önüne götürmelidir. Kadının boyun eğmesi, Rab’be boyun eğmesi gibi gönüllü bir eylem olmalıdır.

3:20   Çocuklara, her konuda anne babalarının sözünü dinlemeleri öğütle-nip bunun Rab’bi hoşnut ettiği söylenir. Her çağda, aileler şu iki basit ilke ara-cılığıyla bir araya gelmiştir: Yetki ve itaat. Bu itaatin her konuda olması gerek-tiğine dikkat edin. İtaat, yalnızca kabul edilebilir konuları değil, aynı zamanda hoşnut olunmayabilecek konuları da kapsamalıdır.

Anne babaları kurtulmamış olan Hıristiyan çocuklar zor durumda kalırlar. Rab’be sadık kalmayı isterler, ama aynı zamanda anne babalarının tepkileriyle karşı karşıyadırlar. Genelde, anne babalarını onurlandırırlarsa, Tanrı’nın da buna karşı onları onurlandıracağını düşünürüz. Anne babalarının evlerinde yaşadıkları sürece, yerine getirmeleri gereken kesin zorunluluklar bulunabilir. Elbette Me-sih’in öğretişlerine karşı olan bir şey yapmamalıdırlar, ama genelde böyle bir du-rumla karşılaşılmaz. Karşı karşıya kaldıkları sorun, genelde hoşlanmadıkları şey-leri yapmak zorunda kalabilecek oluşlarıdır. Ama yanlış ya da günahlı olmadığı sürece, bunu Rab’be yaparmışçasına yapmayı kararlaştırabilirler. Böylece anne babalarına iyi bir tanıkta bulunup onları Rab’be kazanmaya çalışabilirler.

3:21   Babalar çocuklarını incitmemelidirler, aksi taktirde çocukların cesa-retleri kırılır. Bu öğüdün annelere değil de babalara verilmiş olması ilginçtir. Bu ayet bize bir babanın işlediği hatanın bir anneninkinden daha büyük olduğunu açıklamıyor mu? Kelly, annelerin çocuklarını şımartmaya daha eğilimli oldukla-rını düşünür.

3:22   22’nci ayetten bu bölümün sonuna kadar, Tanrı’nın Ruhu kölelere hi-tap eder. Yeni Antlaşma’da kölelere ayrılan yerin çokluğu ilginçtir. Bunun özel bir önemi bulunur. Bir kişinin sosyal düzeyi ne kadar alçak olursa olsun, kişi Tan-rı sözüne bağlılık aracılığıyla Hıristiyan yaşamındaki en yüksek düzeye ulaşabilir. Bu ayet belki de aynı zamanda Hıristiyanların çoğunun yetki konumu yerine, hiz-met konumunda bulunacaklarına ilişkin Tanrı bilgisini yansıtır. Örneğin, Yeni Antlaşma’da, ulusların yöneticilerini işaret eden çok az öğüt bulunur, ama ya-şamlarını diğer insanların hizmetlerine adamış kişiler için öğütler çoktur. Pav-lus’un günlerinde köleler, genellikle saygı görmezdi. Bu nedenle ilk Hıristiyanlar, Pavlus’un mektuplarında alışılmışın dışında ilgi gösterilmesi nedeniyle bu duruma şaşırmış olmalılar. Ama bu, Tanrı lütfunun nasıl da alçalarak, konumları kölelik bile olsa bu kişilere ulaştığını gösterir. C. H. Mackintosh şöyle yazar: “Köle, Tanrı hizmetinin dışında bırakılmamıştır. Tanrı’nın gözünde yalnızca görevini ye-rine getirmekle Tanrı sözünü uygulayabilir ve Tanrı’ya yücelik getirebilir.”

Kölelere dünyadaki efendilerinin her sözünü dinlemeleri söylenir. Burada, nazikçe bu efendilerin yalnızca dünyadaki efendiler oldukları hatırlatılır. Gök-te, çocuklarına yapılan her şeyi gören bir Efendileri vardır. Köleler, göze hoş gö-rünen hizmetle değil, saf yürekle ve Rab korkusuyla hizmet etmelidirler. (Bu konuda Yaratılış 24:33 ayetinde iyi bir örnek bulabilirsiniz). Özellikle baskı altın-da olan biri, efendisi yokken işini aksatma ayartısıyla karşılaşacaktır. Ama Hıris-tiyan köle, Efendisinin daima kendisini gördüğünün ve dünyadaki koşulları çok zor olsa da Rab’be hizmet eder gibi hizmet etmesi gerektiğinin farkına varacaktır. Saf yürekle ifadesi, yapılan işin yalnızca Rab İsa’yı hoşnut etme amacıyla ya-pılması gerektiğini bildirir.

Yeni Antlaşma’da köleliği yasaklayıcı bir ifadesinin bulunmayışı ilginçtir. Müjde, devrim aracılığıyla sosyal kuruluşları yıkmaz. Ancak yine de Müjde’nin ulaştığı her yerde kölelik son bulmuştur. Bu, öğütlerin bizim için hiçbir şey ifade etmediği anlamına gelmez. Burada söylenen her şey, aynı zamanda işveren ve iş-çiler için de uygulanabilir.

3:23   Yapılan her şey, insanlar için değil, Rab için yapar gibi candan yapıl-malıdır. Yaşamın her alanında olduğu gibi, Hıristiyan hizmetinin her alanında da insanların sıkıcı buldukları pek çok görev bulunur. Bu tür işlerden kaçınmaya ça-lıştığımızı söylemek gereksizdir. Ama bu ayet bize, en küçük hizmetin bile Rab için yapıldığında yücelik ve saygınlık kazanacağı konusunda önemli bir ders verir. Bu bağlamda, dünyasal ve kutsal iş arasında farklılık yoktur; hepsi kutsaldır. Gök-yüzündeki ödüller önde gelenler ya da başarılı olanlar için değildir ve yetenek ya da fırsat için verilmeyeceklerdir; ödüller verilirken sadakat göz önünde tutula-caktır. Böylece tanınmamış kişiler o gün, görevlerini Rab için yapar gibi sadakatle yaptıkları taktirde esenlik bulacaklardır. Mutfak duvarlarına sık sık asılan iki gü-zel söze değinelim: “Üstün körü değil, zaferle yap” ve “Burada günde üç kez tanrısal hizmet verilir.”

3:24   Rab şimdi yapılan işleri kaydetmekte ve kendisi için yapılan her işe ilgi duymaktadır. “Tanrı’nın iyiliği, insanların iyiliğini geri ödeyecektir.” Yeryüzün-deki mirası küçük olanlar gökyüzünde miras alacaklardır. Hoşlanmadığımız bir şeyi yapmamız istendiğinde –Kilisede, evde ya da işte– bunu hatırlayalım; ve-

rilen işi yakınmadan bitirmek ve elden gelenin en iyisini yapmak, Mesih’e ta-nıklıktır.

3:25   Pavlus, 25’inci ayette düşündüğü kişinin kim olduğunu açıkça belirt-mez. Belki ilk aklımıza gelen, doğal olarak kölelerine baskı yaparak haksızlık eden bir efendi olacaktır. Hıristiyan köle haksız isteklere itaat etmekten belki de zayıf düşmüştür. Pavlus şöyle der: “Üzülmeyin, Rab olup bitenlerin tümünden haberdardır ve size yapılan haksızlıklarla ilgilenecektir.”

Ama bu her ne kadar efendileri içerse de, öncelikle kölelere hitap eden bir ifa-dedir. Üstün körü hizmet, aldatmak, boş gezmek ya da dürüst olmayan her tür davranış göz önünde tutulacaktır. Tanrı ayrım yapmaz. O her şeyin Efendisidir ve insanlar arasında etkili olan farklılıklar O’nun için hiçbir şey ifade etmez. Eğer köleler efendilerinden çalarlarsa, (büyük olasılıkla Onisimos’un yaptığı gibi), Rab’be hesap vermeleri gerekecektir.

4:1   Bu ayet, 3’üncü bölümün son ayetiyle uyumludur. Efendiler kölelerine adil ve dürüst davranmalıdırlar. Onlara uygun bir ücret ödemelidirler. Bu ifade doğrudan doğruya Hıristiyan işverenler içindir. Tanrı yoksulları ezenlerden nefret eder ve adil olmayan davranışlarla zengin olan bir insanın armağanları Rab tara-fından kabul görmez. Aslında Tanrı’nın söylediği şudur: “Paranız sizde kalsın; onu kazanma şeklinizden hoşlanmıyorum” (Bkz. Yakup 5:1-4). Efendiler her işte adil ve doğru olmalı, göklerdeki Efendilerinden korkmalı ve kibirlenmemeli-dirler.

Bu bölümü bitirmeden önce dikkatinizi Elçi Pavlus’un günlük yaşamla ilgili bu konuları nasıl sürekli Rab’bin Efendiliği ile karşılaştırdığına dikkatinizi çek-mek isteriz: (1) Kadınlar – Rab’be bağımlı oldukları gibi (18.ayet). (2) Çocuklar – Rab’bi hoşnut edercesine (20.ayet). (3) Köleler – Rab’den korkarak (22.ayet). (4) Köleler – Rab için yapar gibi (23.ayet).

C. İmanlının Dua Yaşamı; Yaşantısı ve Sözleriyle Verdiği Tanıklık (4:2-6).

4:2   Pavlus, Tanrı halkına dua yaşamlarında gayretli olmaları için öğüt ver-mekten asla yorulmaz. Hiç kuşkusuz cennete gittiğimizde hepimizin pişman ola-cağı şeylerden biri, özellikle dualarımızın ne kadarının yanıtlandığının farkına var-dığımızda, duada neden daha fazla zaman geçirmediğimiz olacaktır. Dua konu-suyla ilgili büyük bir gizem vardır; soruların çoğu yanıtlanamayabilir. Ancak bir Hıristiyan için en iyi tutum, analiz etmemek ya da duanın daha derin gizemlerini anlamaya çalışmamaktır. En iyi yaklaşım, basit bir imanla zihinsel kuşkuları bir yana bırakarak dua etmeyi sürdürmektir.

Duada gayretli olmak yeterli değildir, aynı zamanda dua ederken uyanık da kalmalıyız. Bu bize Rab İsa’nın Getsemani bahçesinde öğrencilerinden istediği şeyi hatırlatır: “Uyanık durup dua edin ki, ayartılmayasınız.” Ayık ve uyanık dur-madıkları için öğrenciler uyudular. Yalnızca uyumama konusunda değil, aynı za-manda dikkatsizlik, kayıtsızlık ve sevinçten yoksun olma konularında da uyarı-lırız. Dua zamanlarımızın çalınmamasına da dikkat etmemiz gerekir (Efesliler 6:18). Dualarımız, aynı zamanda şükranla dolu olmalıdır. Yalnızca geçmişte et-tiğimiz dualara aldığımız yanıtlar için değil, Rab’bin yanıtlamadığı dualar için de imanla önceden teşekkür edebiliriz. Guy King bunu şöyle özetler: “O’nun sevgisi bizim için en iyisini ister; O’nun bilgeliği bizim için en iyisini bilir; ve O’nun gü-cü bizim için en iyisini yapar.”21

4:3   Pavlus, Koloseliler’in aynı zamanda hem kendisi hem de kendisiyle bir-likte Roma’da bulunan Rab’bin hizmetkârları için dua etmeyi hatırlamalarını ister. Hapishaneden kurtulabilmesi için dua etmelerini istemeyişi, üzerinde düşünülecek bir noktadır. Sözü duyurabilmesi için Tanrı’nın kendisine bir kapı açmasını dualarında hatırlamalarını ister. Elçi, Tanrı’nın kendisi için kapılar açmasını diler. Bu sözde bizim içim ne kadar önemli bir ders bulunmaktadır! Hıristiyan hizme-tinde açık kapıların çevresinde dolaşmak bizim için mümkündür. Ama bu sakı-nılması gereken bir tehlikedir. Eğer Rab kapıları bizim için açarsa, o zaman bizler güvenle içeri girebiliriz, çünkü O’nun bize yön verdiğini biliriz. Öte yandan, eğer kapıları kendimiz açarsak, o zaman Rab’bin isteğini yaptığımızdan emin olamayız ve çok geçmeden Rab’bin işini yerine getirmek için dünyasal araçlara tenezzül edebiliriz. Pavlus’un özel ricası, uğruna zincirlere vurulduğu Mesih’in sırrını bildirebilmesi için kendisine kapı açılmasıydı. Bu ayetteki Mesih’in sırrı, top-luluğun gerçeğidir ve özellikle “diğer uluslardan olanlar için Mesih” ifadesi ara-cılığıyla tanımlanabilir. Bu, Pavlus’a duyurması söylenen Müjde’nin özel görü-nüşüydü. Çünkü Pavlus diğer uluslardan olanların da Yahudiler gibi aynı şekilde kurtulabileceklerini düşünmeye cesaret etmişti. Yahudi önderler sonunda Pavlus’u Roma’ya bir mahkum olarak göndermeyi başardılar.

Birçok kişi, Pavlus’un hapishanedeyken kendisine kiliseye ilişkin büyük sırrın açıklandığına inanır. Bu nedenle, Pavlus’un hapishaneden yazdığı mektupları, müjdelerin ve Yeni Antlaşma’nın diğer kitaplarından daha üstün tutuyor gibi gö-rünürler. Ama bu ayete göre sırrın duyurulması, Pavlus’un mahkum edilmesinin nedeniydi. Bunun anlamı da, bu sırrın tutuklanmadan önce kendisine açıklanmış olmasıdır.

4:4   Pavlus, sözü insanlar tarafından çabuk anlaşılabilecek bir açıklıkla du-yurmak için isteklidir. Bu, Mesih’in tanınmasını isteyen her Hıristiyan’ın arzusu olmalıdır. Kitlelere ulaşmayı hedeflemeliyiz ve bunu yaparken de Müjde’yi basit ve net bir şekilde sunmalıyız.

4:5   Hıristiyanlar kendilerinden olmayanlara karşı bilgece davranmalıdır-lar. Günlük davranışlarında, imansızlar tarafından özenle izlendiklerinin farkında olmalıdırlar. Dünya bizim sözlerimizden çok davranışlarımızla ilgilidir. Bunu Edgar Guest’in sözleriyle açıklayalım: “Bir vaazı dinlemektense, görmeyi tercih ederim.” Bu, Hıristiyan’ın Mesih’e dudaklarıyla tanıklık etmeyeceği anlamına gelmez, ama burada söylenmek istenen, davranışlarımızın sözlerimizle uyum için-de olmasıdır. Bir Hıristiyan’dan asla şöyle söz edilmemelidir: “Çok konuşur, ama az iş yapar.”

Fırsatı değerlendirin. İsa Mesih’in kurtarıcı gücüne tanıklık etme fırsatlarıy-la her gün karşılaşırız. Bu fırsatlar ortaya çıktığında, onlardan yararlanmak için hazır olmalıyız. Bunun her zaman bir bedeli olacaktır. Ama bedeli ne olursa ol-sun, bizler değerli Kurtarıcımızı O’nu tanımayanlara tanıtmaya hazır olmalıyız.

4:6   Sözümüz daima tuzla terbiye edilmiş gibi lütufla dolu olmalıdır. Böy-lece herkese nasıl karşılık vermemiz gerektiğini biliriz. Dedikodudan, saçmalık-tan, kötülük ve acılıktan özgür şekilde konuşmalıyız. Tuzla terbiye edilmiş ifa-desi pek çok anlam taşıyabilir. Bazı yorumcular konuşmamızın lütufla dolu ol-ması gerektiğini düşünürler, ama konuşmalarımız aynı zamanda içten ve ikiyüzlülükten de uzak olmalıdır. Diğerleri ise tuzu, tat veren bir madde olarak düşü-nürler ve bu nedenle Pavlus’un konuşmalarımızın sıkıcı, sönük ya da tatsız ol-maması gerektiğini söylediğini iddia ederler. Bununla, birlikte, sözlerimiz daima değerli ve yararlı da olmalıdır. Lightfoot, putperest yazarların tuz sözcüğünü me-cazi anlamda nükte sözcüğü olarak kullandıklarını söyler. Pavlus nükteyi bilge-likle değiştirir. Belki de ifadeyi açıklamak için en iyi yol, Rab İsa’nın kullandığı dili incelemektir. Zinada yakalanan kadına şöyle demişti: “Ben de seni yargıla-mıyorum: Git, artık bundan sonra günah işleme.” Burada lütfu ve tuzu görürüz. Lütuf: “Ben de seni yargılamıyorum”; Tuz, “Git, artık bundan sonra günah iş-leme.” Sonra Rab İsa Yakup’un kuyusu başındaki kadına şunları söyledi: “Bana içecek su ver... git, kocanı çağır.” Birincisi lütuf, ikincisi ise daha çok tuz sözcü-ğünü anımsatır.

Böylece herkese nasıl karşılık vermek gerektiğini bileceksiniz. Belki de elçi Pavlus burada, Koleseliler’in yanına gelerek onlara makul öğretişler getiren Gnos-tikleri düşünmüştür. Koloseliler bilgelik ve sadakat sözleri bildiren bu sahte öğret-menleri yanıtlamaya hazır olmalıydılar.

D. Pavlus’un Bazı Arkadaşlarından Söz Edilmesi (4:7-14)

4:7   Tihikos, elçi Pavlus tarafından bu mektubu Roma’dan Kolese’ye götür-mesi için seçilmişti. Maclaren, eğer Tihikos’un götürdüğü “bu parşömen parça-larının gösterişli kentten daha uzun süre dayanacağını ve adının bu kağıtlarda yazılı oluşu nedeniyle, tüm dünyada zaman sona erene kadar bilineceği söylensey-di, onun ne kadar şaşıracağından söz eder.”

Pavlus burada kutsallara Tihikos yanlarına vardığında onlara elçiyle ilgili her şeyi bildireceğinin güvencesini verir. Pavlus’un bu kardeş için kullandığı un-vanları okumak hoştur. Tihikos’tan güvenilir görevli, sevgili kardeş ve Rab’de paydaş olarak söz eder. Bu unvanlar, günümüzdeki kilise görevlilerine verilen şa-tafatlı unvanlardan çok daha imrenilirdirler!

4:8   Tihikos’un Kolose’ye yaptığı yolculuğun iki amacı vardı. Birincisi, kut-sallara Pavlus ve Roma’daki arkadaşları hakkında birinci ağızdan haber götürü-yordu; aynı zamanda Koloseliler’i cesaretlendirecekti. Burada geçen cesaret sözcüğünün, daha çok “güçlendirme” ya da “teşvik etme” fikrini taşıdığını gö-rüyoruz (Bkz. 2:2). Onlar için yapacağı görev, o zamanlar yaygın olan sahte öğ-retişe karşı durmaları için yardımcı olmaktı.

4:9   Onisimos adı bize, Pavlus’un Filimun’a yazdığı mektupta açıklanan öy-küyü hatırlatır. Onisimos cezalandırılmamak için Roma’ya kaçan bir köleydi. Bir şekilde Pavlus’la temas kurdu ve Pavlus kendisine Mesih’i işaret etti. Şimdi Oni-simos Kolose’deki eski efendisi Filimon’a geri dönmektedir. Pavlus’un Filimon’a yazdığı mektubu götürür, Tihikus ise Kolose’deki kiliseye yazılan mektubu götür-mektedir. Kolose’deki imanlıların, bu iki kardeş, Pavlus’tan mektuplarla yanla-rına geldiklerinde duydukları heyecanı düşünün! Hiç kuşkusuz akşam geç saat-lere kadar oturarak onlara Roma’daki olayları sormuş ve Pavlus’un Kurtarıcı’nın hizmetini nasıl da cesaretle yürüttüğünü dinlemişlerdi.

4:10   Aristarhus, Elçilerin İşleri 19:29’da kaydedildiği gibi, Rab’be hizmeti nedeniyle daha önce tutuklanmıştı. Şimdi Roma’da Pavlus’la birlikte aynı hapis-hanedeydi.

Markos’tan burada, Barnaba’nın kuzeni olarak söz edilir. Bu genç adam hiz-met görevine Pavlus ve Barnaba’yla birlikte başlamıştı. Başarısızlığı nedeniyle Pavlus onun Roma’da bırakılmasına karar verdi, ama Barnaba onu yanlarında gö-türmek için ısrar etti. Bu, iki eski görevlinin arasını açtı. Ancak yine de, Mar-kos’un başarısızlığının onun sonu olmadığını ve sevgili Pavlus’un güvenini tek-rar kazandığını öğrenmek hoştur.

Eğer Markos Kolose’yi ziyaret etseydi, oradaki kutsallar onu iyi karşılayacak-lardı. “Markos’la ilgili buyruklar aldınız” ifadesi, Koloseliler’in daha önce Mar-kos’la ilgili buyruklar aldıkları anlamına gelmeyebilir. Pavlus’un şimdi verdiği buyruklara işaret ediyor olabilir: Yanınıza gelirse kendisini kabul edin. “Aldı-nız” eyleminin zamanı, Koloseliler’in bu mektubu okuduklarında buyrukları ala-cakları anlamına da gelebilir. İkinci Müjde kitapçığının yazarı olan Markos’tan söz edilmesi, hepimizin gün ve gün birer müjde yazdığını anımsatır.

Eylemlerimiz, sözlerimiz

Zevk ve beğenilerimiz

Her gün yazdığımız birer müjdedir.

Yaptıklarımız yüreğimizi ele verir

Her biri Müjde’nin temsilidir

4:11   Pavlus’un bir diğer çalışma arkadaşı da Yustus diye tanınan Yeşu’dur. Yeşu o tarihlerde çok rastlanan bir isimdi. İbranice Yehoşua sözcüğünün Grekçe karşılığıydı. Hiç kuşkusuz bu kişi Yustus olarak çağrılırdı, çünkü Hıristiyan dostları Tanrı’nın Oğlu’yla aynı adı taşıyan birinin bu isimle uyuşmazlığını his-sederlerdi.

Sözü edilen bu üç kişi de Yahudilikten Hıristiyanlığa dönmüştü. Gerçekten de Pavlus’la birlikte Tanrı’nın Egemenliği için çalışan ve Pavlus’a teselli olan ki-şilerdi.

4:12   Pavlus mektubunu sona erdirirken, Epafras, ona Kolose’deki sevgili kutsallara kendi selamlarını göndermesini hatırlatır. Epafras, Koloseli’ydi ve imanlılara dualarında Tanrı’nın her isteğinden emin, yetkin kişiler olarak ayakta kalmaları için her zaman dua etmelerini hatırlatırdı.

4:13   Pavlus, Epafras’ın dualarında yalnızca Kolose’dekiler için değil, aynı zamanda Laodikya ve Hierapolis’teki Hıristiyanlar için de mücadele ettiğine ta-nıklık eder. Bu kişi, Tanrı halkına kişisel bir ilgi duyardı. Hiç kuşkusuz uzun bir dua listesi bulunurdu ve her birini her gün dualarında hatırlaması şaşırtıcı değildi. “Tanrı’nın her isteğinden emin, yetkin kişiler olarak ayakta kalasınız diye sizin için her zaman duayla mücadele ediyor.”

4:14   Pavlus şimdi sevgili doktor Luka’nın ve Dimas’ın selamlarını bildirir. Luka büyük olasılıkla Pavlus’la birlikte yolculuk etmiş ve ona hastalık, işkence ve mahkumiyet zamanlarında hem fiziksel hem de ruhsal olarak yardımcı olmuş-tu.

Öte yandan Dimas, elçiyle bir süre birlikte olmuştu, ama elçi son olarak ken-disinden şöyle söz ediyordu: “Dimas bu dünyayı sevdiği için beni terk edip Se-lanik’e gitti” (2.Timoteos 4:10).

E. Selamlar ve Öğütler (4:15-18)

4:15   Burada Laodikya’da bulunan kardeşlere, Nimfa’ya ve evindeki top-luluğa selam edilir. Laodikya’daki kilise hakkında Vahiy 3:14-22’de tekrar bilgi alırız. Oradaki kilise Tanrı’nın işleri konusunda ılıklaşmıştır. Maddeye önem ve-rerek kendini doyurmayı düşünmektedir. Her şeyin yolunda gittiğini sanır, ancak çıplaklığının farkında değildir. Nimfa’nın erkek mi yoksa bayan mı olduğu anla-şılamamıştır, ama Kolose’deki bu evde bir topluluğun olduğunu bilmek yeterlidir. O günlerde Hıristiyanlar bu günlerde olduğu gibi büyük, süslü ve özenle dekore edilmiş binalara sahip değillerdi. Çoğumuzun kabul edeceği gibi, Tanrı’nın yerel bir toplulukta etkin olan gücü, süslü bir binadan ya da güzel mobilyalardan daha önemlidir. Güç bunlara bağlı değildir; lüks kilise binaları genellikle gücü engel-leyen hizmet sunarlar.

4:16   Bu mektubun Kolose’de okunduktan sonra, Laodikya’ya da gönderil-mesi gerekiyordu. Hiç kuşkusuz bu yerine getirildi, ama Vahiy 3’üncü bölüm-den öğrendiğimize göre, Laodikyalılar bu mektubun mesajına, en azından kalıcı bir biçimde karşılık vermediler.

Pavlus aynı zamanda Laodikya mektubunun Kolose’de okunmasını da ister. Mektupta neler bulunduğunu bilmek mümkün değildir. Bazıları Pavlus’un Efes-liler’e yazdığı mektup üzerinde dururlar. Bazı eski elyazmaları, Efesliler 1:1’deki, “Efes’teki” sözcüğünü atlarlar. Bu durum, yorumcuları Efesliler’e yazılan mek-tubun birçok farklı kilisede okunması için gönderildiğine inandırır (Efes, Lao-dikya, sonra da Kolose gibi). Bu görüş, Koloseliler’de verilen kişisel referans sa-yısıyla Efesliler mektubu karşılaştırıldığında güçlenir.22

4:17   Arhippus’a, Rab yolunda üstlendiği görevi tamamlamaya dikkat et-mesi söylenir. Burada yine hangi hizmetin belirtildiği tam olarak anlatılmamıştır. Çok kişi Arhippus’un, Filimon’un Kolose kilisesinde hizmet eden oğullarından biri olduğunu düşünür. Eğer kendimizi Arhippus’un yerine koyup Tanrı Ru-hu’nun bize söylediklerine kulak verirsek, bu ayet bizim için daha kişisel bir an-lam kazanacaktır: “Rab yolunda üstlendiğin görevi tamamlamaya dikkat et.” Rab her birimize yürütmemiz için çeşitli görevler vermiştir; bir gün bu görevleri nasıl yerine getirdiğimiz konusunda hesap vermeye çağrılacağız.

4:18   Bu noktada, elçi kalemi kendi eline alır ve mektuba selamıyla son verir. Hiç kuşkusuz bunu yaptığında ellerindeki zincirler yazmasını zorlaştırmıştı, ama Koloseliler’e zincire vurulduğunu hatırlamalarını söyler. “Kalemin ve zincir-lerin birlikte çıkardığı ses, elçinin zincirlerinin Tanrı sözünü bağlayamayacağının kesin belirtisidir.”23 Sonra mektubu, Tanrı’nın lütfu sizinle birlikte olsun di-yerek bitirir. A. T. Robertson şöyle yazar: “Lütuf sözcüğünden daha zengin bir sözcük bulunmaz. Çünkü bu sözcük, biricik Oğlu’nu bize armağan olarak sunan Tanrı’nın sevgisinde görünür.”24 Amin.

DİPNOTLAR

1 (Giriş) George Salmon, A Historical Introduction to the Study of the Books of the New Testament, sf.384.

2 (Giriş) New Bible Commentary, sf.1043.

3 (Giriş) A.T. Robertson, Paul and the Intellectuals, sf.16.

4 (1:5) J.B. Lightfoot, Saint Paul’s Epistles to the Colossians and to Philemon, sf.134.

5 (1:6) Hem NU, hem de M metinleri “ve büyümektedir” sözlerini eklerler.

6 (1:11) A.S. Peake, “Colossians,” The Expositor’s Greek Testament, III: 499.

7 (1:14) “Kanı aracılığıyla” deyişi, Efesliler 1:7’deki benzer bölümde de bulunur, ama bu metnin en eski el yazması metinlerinde yer almaz.

8 (1:18) Alfred Mace, daha fazla belge bulunmamaktadır.

9 (1:19) Burada (katoikeo) olarak kullanılan oikeo’nun güçlendirilmiş biçimi, yerleşmek, evinde bulunmak anlamındadır.

10 (1:22) Charles R. Erdman, Epistle of Paul to the Colossians and Philemon, sf.46.

11 (1:23) Grekçe’de, “eğer” sözcüğü için (ei ve ean) iki sözcük ve yazar ya da konuş-macının, koşulun türünü belirtmek için tasarladığı çeşitli gramer yapıları bulunur. Ei burada, belirtici epimenete ile birlikte birinci sınıf bir koşuldur (Pavlus, onların süre-ceğinden emindir). Türkçe çeviride, “Yeter ki” olarak geçmektedir.

12 (1:23) Pridham, daha fazla belge bulunmamaktadır.

13 (2:2) Alfred Mace, daha fazla belge bulunmamaktadır.

14 (2:9) Marvin Vincent, Word Studies in the New Testament, II:906.

15 (2:14) F.B. Meyer, daha fazla belge bulunmamaktadır.

16 (2:18) Gördükleri düşlerin tümü, benlikten kaynaklanan boş ve temelsiz şeylerdi.

17 (3:2) Robertson, Intellectuals, sf.149.

18 (3:2) F.B. Hole, Paul’s Epistles, Volume Two, sf.105.

19 (3:11) J.C. Ryle, Holiness, sf.436, 455.

20 (3:12) W. E. Vine, Expository Dictionary of New Testament Words, sf.56.

21 (4:2) Guy King, Crossing the Border, sf.111.

22 (4:16) Pavlus, Efes’te üç yıl geçirdiğinden, orada pek çok kişi tanımış olmalıydı. Ge-ride kalanları gücendirme korkusuyla az kişi seçmek riskli olurdu.

23 (4:18) New Testament Commentary, sf.1051.

24 (4:18) Robertson, Intellectuals, sf.211.

BİBLİYOGRAFYA

(Koloseliler ve Filimon)

Carson, Herbert M. The Epistles of Paul to the Colossians and to Philemon. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1960.

English, E. Schuyler. Studies in the Epistle to the Colossians. New York: Our Hope Press, 1944.

Erdman, Charles R. Epistles of Paul to the Colossians and Philemon. Philadelphia: Westminster Press, 1933.

King, Guy, Crossing the Border, London: Marshall, Morgan and Scott, Ltd., 1957.

Lightfoot, J.B. Saint Paul’s Epistle to the Colossians and to Philemon. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, reprint of 1879 edition by MacMillan.

Maclaren, Alexander. “Colossians and Philemon,” The Expositor’s Bible. London: Hodder and Stoughton, 1888.

Nicholson, W.R. Pupular Studies in Colossians: Oneness with Christ. Grand Rapids: Kregel Publications, 1903.

Peake, Arthur S. “Colossians,” The Expositor’s Greek Testament. Vol. 3. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1961.

Robertson, A.T. Paul and the Intellectuals. Nashville: Sunday School Board of the Southern Baptist Convention, 1928.

Rutherfurd, John. St. Paul’s Epistles to Colossae and Laodicea. Edinburg: T. & T. Clark, 1908.

Sturz, Richard. Studies in Colossians. Chicago: Moody Press, 1955.

Thomas, W.H. Griffith. Studies in Colossians and Philemon. Grand Rapdis: Baker Book House, 1973.

Vine, W.E. The Epistle to the Philippians and Colossians. London: Oliphants, 1955.