Pavlus’tan

FILIPILILER’E

MEKTUP

PAVLUS’TAN

FİLİPİLİLER’E MEKTUP

Giriş

“Lütfun örtüleriyle kaplanmış sıcacık bir kitapçık” – J.H. Jowett

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Bir kasaba ya da şehirdeki bir gruba ait “İlk Kilise,” bu topluluğa mensup olanların gözünde özel bir ayrıcalığa sahiptir. O zaman, değişik gruplar ortaya çıkmadan önce, tek bir kasaba değil, tüm Avrupa’da bilinen ilk kilisenin önemini bir düşünün! Yunanistan’ın kuzeyinde, eski Makedonya’da, Filipi’deki kilise de böyleydi. Pavlus’un Roma İmparatorluğuna müjdeleme konusunda doğuya değil, batıya yönelmesi ve “Makedonyalıları çağırmaya” önem vermesi, batıdaki Mesih inanlıları için sevinç kaynağı olmalıdır. Müjde Avrupa’ya duyurulmasaydı, bugün belki de Asya, Avrupa ve Kuzey Amerika’ya müjdeciler gönderiliyor olacaktı.

Filipi’deki kilise cömertti ve Pavlus’a tekrar tekrar yardım gönderiyordu. Eğer insani açıdan bakarsak, bu “teşekkür mektubunun” yazılış nedeni buydu diyebiliriz.

Ancak Filipililer’e mektup, aslında bunun çok daha ötesindedir. O gerçekten bir sevinç mektubudur. Sevinç ve memnuniyet belirten sözcükler dört bölümde en az on iki kez tekrarlanır. Pavlus iyi durumda da kötü durumda da nasıl sevineceğini biliyordu (4:11). Ayrıca bu “iyimser” mektupta çok az ihtar ve çekişme vardır.

Mesih inanlılarının sevinebilmelerinin en önemli nedeni, Tanrı’nın Oğlu’nun yeryüzüne bir insan, hatta bir köle olarak gelmeye istekli oluşudur. İyileştirme ya da öğretme konusunda duraksamadan ölüme, hatta çarmıhta ölüme gitti. Filipililer (2:5-11) bu harika gerçeği birçoklarının eski bir ilahi olduğuna inandığı güzel bir paragraf şeklinde açıklar. Bu, ya Pavlus’un aktardığı ya da ona ait bir bölümdür. Burası bile alçak gönüllü bir şekilde birliği öğretmektedir. Yeni Antlaşma’da öğretiş, her ne kadar bazı günümüz kiliselerinde üzücü sonuçlar doğurmuşsa da, hiçbir zaman görev kavramından başka bir anlam taşımamıştır.

Filipililer bölümü, Tanrı’nın tüm sözü içindeki en çekici ve sevindirici kitaplardan biridir.

II. KİTABIN YAZARI

Çoğu uzman, Filipililer Mektubu’nun Pavlus tarafından yazıldığını zaten tartışmasız kabul etmektedir; biz yine de var olan kanıtları pekiştirmek amacıyla, bir kanıt niteliği taşıyan bu durumu burada tekrar vurgulamak istiyoruz. Bazı uzmanlar Filipililer’de iki mektuptan izler bulunduğunu ya da en azından kölelikle ilgili (2:5-11) bölümün metnin arasına sıkıştırıldığını düşünürler. Elde bu varsayımları destekleyen metinler yoktur.

Kutsal Kitap kaynaklı olmayan kanıtlar daha güçlüdür. Mektuptan ilk alıntıları yapanlar – Mektubun Pavlus’a ait olduğunu özellikle belirten kişiler – Ignatius, Romalı Clement, Polycarp, Irenaeus, İskenderiyeli Clement ve Tertul-lian’dır. Hem Marsiyon Kanonu hem de Muratoryan Kanonu, kitabın Pavlus tarafından yazıldığı konusunda hemfikirdirler.

(1:1)’de açıkça Pavlus’a yapılan göndermenin yanında, genel üslup ve yazılış tarzı Pavlus’un düşünceleri ile doludur. Yazarının Pavlus olmadığına yönelik iddialar, (1:1)’deki ‘gözetmeler ve görevlilerin’ Pavlus’tan sonraki bir tarihte yaşamış oldukları gibi önemsiz noktalara dayanmaktadır. Eğer gözetmenlerin sonraki düşüncelerini ilk yüzyılda okusaydık, bu doğru olabilirdi. Ancak Pav-lus gözetmenleri (episkopoi yöneticiler ya da gözetenler anlamındaki Grekçe sözcüktür) hem mektuplarında hem de Elçilerin İşleri’nde (20:28) ihtiyarlar ile eş anlamda kullanmıştır. Ayrıca söz edilen tek bir kilisenin çok sayıda gözet-meni olduğuna dikkat edilmelidir.

H. A. A. Kennedy, Kutsal Kitap’ın özünde bulunan kanıtı çok güzel bir şekilde özetler:

Belki de Pavlus’un mektuplarından hiçbiri güvenilirlik damgasını böylesine kesin bir şekilde taşımaz. Onda taklit edilemeyecek bir saflık, duygu inceliği ve içten bir yürek taşması vardır.1

III. TARİH

Efesliler, Koloseliler ve Filimun gibi Filipililer de hapishaneden yazıldığından “Hapishane ya da Tutukluluk Mektupları” grubuna girer. Diğer üçü hemen hemen kesin bir şekilde aynı zamanda yazılıp gönderilmişken (yaklaşık İ.S. 60) Filipililer biraz daha sonra yazılmıştır. Marsiyon’un 1:13 ve 4:22 ayetlerinin çıkış yeri olarak Roma’yı işaret etmesi nedeniyle, Pavlus’un Filipililer’i Roma-dan yazdığını özellikle belirtir. Pavlus Roma’da tutuklu olarak iki yıl kalmıştır ve mektupta bulunan ipuçları da Filipililer’in bu sürenin sonuna doğru yazılmış olduğunu düşündürmektedir. Örneğin 1:12-18, Pavlus Roma’ya vardıktan sonra vaaz etmek için biraz zamanının olmuş olduğunu ima eder. Pavlus’un davasının karar aşamasında (muhtemelen salıverilme yönünde) olduğu 1:12,13,19,23-26 ayetlerinde fark edilir.

Bu gerçekler, mektuplar, ziyaretlere ayrılan zaman ve mektupta adı geçen para türü yardımlar, mektubun İ.S. 61 yılının son aylarında yazılmış olabileceğini düşündürmektedir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

Pavlus’un İkinci Müjdeleme Gezisinde Troas’a gidişi, Hıristiyanlık tarihinde önemli bir gündür. Troas Yunanistan karşısında, Küçük Asya’nın (bugünkü Türkiye) kuzey-batısında, Ege Denizi kıyısında bir şehirdi. Bir gece görümde Makedonyalı bir adam elçiye görünüp şöyle dedi: “Makedonya’ya geçip bize yardım et” (Elç.16:9). Hemen ardından Pavlus; Silas, Luka ve Timoteos’la birlikte Makedonya’ya yelken açmak için hazırlandı. Avrupa topraklarına, ilk olarak Neapolis’e ayak basıp sonra Filipi’ye doğru ilerlediler. O zamanlar Filipi Roma’nın bir sömürgesiydi. Filipi, Romalı memurlarca yönetiliyordu ve burada yaşayanlara Roma vatandaşı olma hak ve ayrıcalıkları veriliyordu.

Müjde’yi duyuranlar, Şabat Günü bir grup kadının dua etmek için toplandık-ları ırmak kıyısında bir yere gittiler (Elç.16:13). Bu kadınlardan biri, Tiyatira-dan Lidya adındaki kumaş satıcısıydı. Müjde’yi kabul edince Avrupa kıtasında bilinen ilk Mesih inanlısı oldu.

Öte yandan Pavlus’un Filipi’de geçirdiği zaman tümüyle barış dolu değildi. Falcılık ruhuna tutsak, gelecekten haber veren genç bir kadın, Rab’bin hizmetkârlarını izliyor ve şöyle bağırıyordu: “Bu adamlar yüce Tanrı’nın kullarıdır, size kurtuluş yolunu bildiriyorlar!” Kötü ruha tutsak birinin tanıklığını kabul etmek istemeyen elçi, kötü ruha ondan çıkmasını emretti. Bu kızın kehanetlerinden çıkar sağlayan efendileri olup biteni görünce Pavlus’a çok kızdılar. Onu ve Silas’ı çarşı meydanındaki Romalı yetkililerin önüne sürüklediler. Bu yargıçlar da onların dövülüp hapse atılmalarını emrettiler.

Filipi’deki bu hapishanede olanlar iyi bilinmektedir. Gece yarısı Pavlus’la Silas dua ediyor ve Tanrı’yı ilahilerle yüceltiyorlardı. Aniden büyük bir deprem oldu, hapishanenin tüm kapıları açıldı ve tutukluların zincirleri çözüldü. Zindancı tutukluların kaçmış olduklarını düşünerek kendini öldürmek üzereyken, Pavlus tutukluların kaçmadıklarını söyleyerek onu rahatlattı. Sonra zindancı haykırarak, “Efendiler, kurtulmak için ne yapmam gerek? diye sordu. Hatırlanmaya değer bir yanıt geldi: “Rab İsa’ya iman et, sen de ev halkın da kurtulursunuz” (Elç.16:31). Tanrı’nın lütfu Filipi’de başka bir ödül kazanmıştı. Sabahleyin yetkililer Pavlus ve arkadaşlarının kentten hemen ayrılmalarını rica ettiler. Pavlus bunu reddetti. Pavlus onlara kendisini, yani bir Roma vatandaşını doğru dürüst yargılamadan dövüp hapse attıklarını hatırlattı. Yargıçların kenti terk etmeleri yönündeki ısrarlı ricaları üzerine Pavlus ve yanındakiler ilkin Lidya’yı evinde ziyaret ettiler, sonra da oradan ayrıldılar (Elç.16:40).

Yaklaşık on yıl sonra Pavlus, yine hapiste olduğu bir sırada Filipililer’e yaz-dı. Filipililer onun hapiste olduğunu duyunca ona hediye olarak para gönderdi-ler. Bu hediyeyi Pavlus’a götürmek için Epafrodit görevlendirilmişti. Hediyeyi ulaştırdıktan sonra bir süre daha orada kalıp sorunları konusunda Pavlus’a yar-dım etmeye karar verdi. Bu işleri yaparken Epafrodit’in kendisi de hastalandı ve neredeyse ölüyordu. Ancak Tanrı ona acıyıp onu tekrar sağlığına kavuşturdu. Şimdi artık Filipi’ye kendi kilisesine dönmeye hazırdı, dolayısıyla elçi bu onay mektubunu onunla birlikte yollamaktadır.

Filipililer, Pavlus’un en kişisel ve sevgi dolu mektuplarından biridir. Bu kilisenin Pavlus’un gözünde özel bir değerinin olduğu açıkça belli oluyor. Onu okudukça asil elçi ile, kurduğu bu kilise arasında şefkat dolu bir bağ olduğunu görürüz.

ANA HATLAR

I. PAVLUS’UN SELAMLAMASI, ÖVGÜSÜ VE DUASI (1:1-11)

II. PAVLUS’UN TUTUKLANMASI, UMUTLARI VE KARARLI OLMAYA ÇAĞRISI (1:12-30)

III. MESİH’İN ALÇAKGÖNÜLLÜLÜK VE FEDAKARLIK ÖRNEĞİNE DAYALI BİRLİĞE TEŞVİK (2:1-16)

IV. PAVLUS TİMOTEOS VE EPAFRODİT’İN MESİH BENZERİ ÖRNEKLİKLERİ (2:17-30)

V. SAHTE ÖĞRETİCİLERE KARŞI UYARI (3:1-3)

VI. PAVLUS’UN SOYU VE MESİH İÇİN TERK ETTİĞİ KİŞİSEL BAŞARILARI (3:4-14)

VII. ELÇİ TARAFINDAN ÖRNEĞİ VERİLEN GÖKSEL BİR YAŞAMA TEŞVİK (3:15-21)

VIII.UYUMLU YAŞAMAYA, KARŞILIKLI YARDIMLAŞMAYA, SEVİNMEYE, SABRA, DUAYA VE DİSİPLİNLİ BİR DÜŞÜNCE YAŞAMINA ÇAĞRI (4:1-9)

IX. PAVLUS’UN KUTSALLARIN GÖNDERDİĞİ MADDİ YARDIMLARA TEŞEKKÜRLERİ (4:10-20)

X. SON SELAMLAR (4:21-23)

YORUM

I. PAVLUS’UN SELAMLAMASI, ÖVGÜSÜ VE DUASI (1:1-11)

1:1   Mektubun yazıldığı sırada Pavlus ve Timoteos birlikteydiler. Ancak bu, Timoteos’un mektubu yazmaya yardım ettiği anlamına gelmez. Pavlus, Filipi’yi ilk ziyaret ettiğinde onunla olduğundan oradaki kutsallarca tanınıyordu.

Timoteos genç olmasına karşılık Pavlus artık yaşlanmıştır (Flm.9). Böylece gençlik ve yaşlılık, efendilerin en iyisinin hizmetinde yan yana çalışıyordu. Jovvett bunu güzel bir şekilde açıklar: “Bu ilk ve sonbaharın, şevk ve tecrübenin, itici güç ve hikmetin, sevgi dolu umutla sakinlik ve zengin güvenin birleşmesidir.”2

Her ikisi de İsa Mesih’in köleleri olarak tanımlanır. Her ikisi de Efendilerini seviyorlardı. Golgota’nın bağları onları Kurtarıcılarının hizmetine sonsuza dek bağladı.

Mektup gözetmenler ve görevlilerle birlikte Mesih İsa’ya ait bütün kutsallara hitap eder. Bütün sözcüğü bu mektupta sık sık geçer. Pavlus’un sevgi dolu ilgisi Rab’bin halkının tümüne yöneliktir.

Filipi’deki Mesih İsa’ya ait kutsallar imanlıların çifte durumunu tanımlar. Ruhsal durumlarına bakınca onlar İsa Mesih’te olarak Tanrı tarafından ayrılmışlardı. Coğrafi olarak ise Filipideydiler. Aynı anda iki yer!

Elçi, ardından gözetmen ve görevlilerden söz eder. Gözetmenler kilisenin ihtiyarları ya da Tanrı’nın topluluğuyla ilgilenen, onları Tanrı’ya yönlendiren örnek kişilerdi. Öte yandan görevlilerse kilisenin büyük olasılıkla öncelikle maddi işlerine bakan hizmetlilerdi.

Kiliselerde yalnızca bu üç büyük grup vardı: Kutsallar, gözetmenler ve görevliler. Ruhban kişi konumunda bir sorumlu olsaydı Pavlus söz ederdi. O bunun yerine yalnızca gözetmenler (çoğul) ve görevlilerden (yine çoğul) söz ediyor.

Burada ilk yıllardaki topluluk yaşamının sadeliğinin kayda değer bir resmini görüyoruz. İlkin kutsallar belirtiliyor, sonra onların ruhsal rehberleri ve en son olarak da geçici hizmetliler. Hepsi bu kadar!

1:2   Pavlus kendine özgü selamlayışında kutsallara lütuf... ve esenlik diler. Buradaki lütuf, bir günahlının iman etmesiyle gelen lütuftan çok, gerektiğinde kişinin Tanrı’nın lütuf tahtından sürekli alması gereken lütuftur (İbr.4:16). Aynı şekilde, Pavlus’un onlar için dilediği esenlik de zaten kendilerinin olan Tanrı-daki esenlikten daha çok, dua ve şükranla gelen Tanrı esenliğidir (4:6,7).

Her iki bereket de Babamız olan Tanrı ve Rab İsa Mesih’ten gelir. Elçi, Baba’yı onurlandırdığı gibi Oğul’u da onurlandırmaktadır (Yu.5:23). İsa Mesih’in Tanrılığı konusunda Pavlus’un kuşkusu yoktur.

1:3   Pavlus bu ayete bir şükran ilahisiyle başlar. Bu, elçi için yeni bir şey değildir. Pavlus ve Silas’ın ilk ziyaretlerinde de Filipi’deki hapishanenin duvarlarında ilahiler yankılanmıştı. Bunları yazarken muhtemelen Roma’da tutukludur. Filipililer’i her hatırlayışı, yüreğinde şükran duyguları uyandırdı. On-lar yalnızca imandaki çocukları değil, aynı zamanda birçok yönden örnek bir ki-liseydiler.

1:4   Her duasında Filipililer için sevinçle dilekte bulundu. Ona göre onlar için dua etmek tam bir zevkti. Ağır ve sıkıcı bir iş değil. Bu ve Pavlus’un yazdığı birçok benzeri bölümden onun bir dua adamı olduğunu öğreniyoruz. Onun Tanrı tarafından böylesine güzel bir şekilde kullanılmasının nedenini daha fazla araştırmaya gerek yoktur. Gezilerinin kapsamını ve tanıdığı Mesih inanlılarının çokluğunu hatırladığımızda onun herkesle kişisel ve içten bir şekilde ilgilenişine hayran kalıyoruz.

1:5   Pavlus’un şükretmesinin asıl nedeni ilk günden şimdiye dek Müjde-nin yayılmasında gösterdikleri işbirliğidir. İşbirliği her ne kadar maddi yar-dım içeriyorsa da, aynı işbirliği, iyi haberin yayılmasına yardım, yürekten bağ-lılık ve dua desteğine dek uzanıyordu. Pavlus ilk günden söz ettiğinde, zindan-cının hâlâ sağ olup olmadığını merak etmekten kendimizi alamayız. Eğer hâlâ sağ ise, Pavlus’un Filipililer’e yazdığı mektuba bu şekilde başlaması elbette ki onun yüreğinde duygusal fırtınalara neden olmuştur.

1:6   Elçi iman yaşamına iyi bir başlangıç yapmış olanları düşününce, Tan-rı’nın başladığı iyi işi bitireceğine dair içinde güveni tazelenmektedir.

İyiliğin başladığı işi

gücünün dokunuşuyla bitirecektir,

vaadi ise asla ceza olarak yitirilmemiş

‘evet’ ve ‘Amin’dir

– Avgustus M. Toplady

İyi iş, kurtuluş anlamına gelebileceği gibi, Müjde’nin yayılmasında etkin maddi katılımlar anlamına da gelebilir. Mesih İsa’nın günü O’nun tekrar gelip Kendisininkileri göğe alacağı zamanı işaret ederken, ayrıca O’na olan hizmetin gözden geçirilip ödüllendirileceği Mesih’in Yargı Kürsüsünü de kapsamaktadır.

1:7   Pavlus, Filipililer için şükretmekte haklı olduğunu hissediyor. Yüreğinde onların kendisine denenmede, hapiste ya da Müjde’yi savunup doğrulamak için yaptığı gezilerde nasıl destek olduklarını hatırlayıp sevinç duyuyor. Müjde’nin doğrulanması, bildirinin iman edenlerin yüreklerinde daha da sağlamlaştırılması anlamına gelirken, Müjde’nin savunulması eleştirileri yanıtlamayı işaret etmektedir. W.E. Vine şöyle der: “Müjde hem düşmanlarını harap eder, hem de dostlarını güçlendirir.”3 Bu lütuf, şiddetli karşı koymalara rağmen, Rab’bin işini sürdürmek için Tanrı’dan gelen hak edilmemiş güç anlamındadır.

1:8   Onların güvenilir işbirliğinin anısı, elçide tekrar onlarla birlikte olma özlemi doğuruyor. Onları Mesih İsa’nın sevgisiyle nasıl özlediğine Tanrı’yı tanık gösteriyor. Pavlus’un sevgisini böyle ifade etmesi, onun bir Yahudi olarak doğduğunu ve diğer uluslardan olan insanlara yazdığını hatırladığımızda daha büyük bir anlam kazanır. Tanrı lütfu, eskiden kalan düşmanlığı ortadan kaldırmıştır ve şimdi hepsi Mesih’te birdir.

1:9   Şükran duygusu duayı da beraberinde getirir. Pavlus onlar için zenginlik, rahatlık ve sıkıntılarından kurtuluş mu dileyecektir? Hayır, yalnızca sevgilerinin bilgi ve her tür sezgide sürekli artmasını diliyor. Hıristiyan yaşamının ilk amacı Tanrı’yı ve insanı sevmektir. Ancak sevgi yalnızca bir duygu meselesi değildir. Rab’be etkili bir şekilde hizmet etmek için zekâmızı ve sezgimizi de kullanmalıyız. Yoksa çabalarımız boşa çıkabilir. Dolayısıyla Pavlus burada yalnız Filipililer’in Mesih’in sevgisini göstermeye devam etmesi için değil, sevgilerinin tüm bilgi ve her tür sezgide uygulanması için de dua ediyor.

1:10   Böylece bilgilendirilmiş sevgi onların daha üstün değerleri ayırt edebilmesini mümkün kılacaktır. Yaşamın tüm alanlarında bazı şeyler iyi, bazıları ise daha iyidir. İyi, çoğu kez en iyinin düşmanıdır. Etkili bir hizmet için bu ayrımlar yapılmalıdır.

Bilgilendirilmiş sevgi ayrıca onların kuşkulu ya da kesinlikle yanlış şeylerden sakınmalarını da mümkün kılacaktır. Pavlus onların doğru,4 yani Mesih’in gününde saf ve kusursuz olmalarını istiyor. Kusursuz olmak günahsız olmak demek değildir. Hepimiz günah işleriz, ancak kusursuz kişi, günahını itiraf edip bırakan ve haksızlık ettiklerinden af dileyip her fırsatta durumunu düzeltmeye çalışandır.

6. ayetteki gibi Mesih’in günü, Mesih’in tekrar gelişini ve imanlıların işlerini yargılayacağı zamanı belirtir.

1:11   Elçi duasının sonunda Mesih inanlılarının doğruluğun meyveleriyle dol-malarını, yani doğruluğun ürettiği meyvelerle ya da doğru bir yaşamı oluştu-ran Mesih inancıyla dolmalarını istiyor. Bu doğrulukların kaynağı İsa Mesih, amacı da Tanrı’nın yüceliği ve övgüsüdür. Pavlus’un bu duası Yeşaya 61:3’de-ki sözlerle tam anlamıyla paraleldir: “Öyle ki, RAB’bin görkemini yansıtmak için, onlara ‘RAB’bin diktiği doğruluk ağaçları’ densin.”

Lehman Strauss şöyle yazar: “Meyve” sözcüğü bizim Mesih’le olan ilişkimiz ve O’nun bizden bekledikleriyle yakından ilişkilidir. Bir asmadaki dalların amacı meyve taşımaktır.”5

II. PAVLUS’UN TUTUKLANMASI, UMUTLARI VE KARARLI OLMAYA ÇAĞRISI (1:12-30)

1:12   Dua sona erer. Ardından Pavlus tutukluluğundan doğan iyi sonuçları, yani bereketleri yineler. Jowett bu bölüme “Şanssızlığın şansı” adını verir.

Elçi, kardeşlerin onun başına gelenlerin, yani yargılanıp tutuklanmasının birçoklarının beklediğinin tersine Müjde’nin engellenmesine değil, yayılmasına yaradığını bilmelerini istiyor. Bu, insanların ve Şeytan’ın kötü planlarını Tanrı’nın nasıl geçersiz kılıp trajedi gibi gözüken durumlardan zafer çıkardığının bir diğer resmidir.

1:13   Her şeyden önce Pavlus’un zincirleri O’nun Mesih’te olduğunu açıklıyordu. Bu yolla elçi, bir suçlu ya da kötülük eden biri olduğu için değil, Mesih’e olan tanıklığının sonucu olarak tutuklandığının birçok kişi tarafından öğrenildiğini belirtmiş oluyor.

Zincirlerin gerçek nedeni saray muhafızları ve diğer kişiler tarafından öğrenilmiş oldu. Saray muhafızlarının iki anlamı olabilir: 1) İmparatorun bulunduğu sarayı koruyan, Roma askerlerinden oluşan tüm muhafız kıtası, ya da 2) Tüm saray ki bu, onun içinde bulunan herkesi kapsar. Her iki durumda da Pav-lus bunun, tutuklu olduğu yerdeki Romalı güçlerin temsilcilerine, bir tanıklık olduğunu söylüyor.

T.W. Drury şöyle der:

Roma’nın tutuklunun koluna perçinlediği zincir, aynı zamanda ertesi gün Neron-un yanında bulunabileceklerin arasında Mesih için sabırla çekilen acının öykü-sünü anlatabilecek bir kişiyi de garanti ediyordu.6

1:14   Tutukluluğunun ikinci bir yararı da diğer imanlıların Rab İsa’ya tanıklık etme konusunda daha da cesurlaşmalarıydı. Zulüm çoğu zaman sakin ve çekingen imanlıları cesur tanıklara dönüştürme etkisi yapar.

1:15   Bazı yüreklerdeki teşvik edici güç, kıskançlık ve rekabetti. Mesih’i kıskançlık ve çekişme nedeniyle duyurdular.

Diğerleri temiz ve içten güdülere sahip olup, Mesih’i iyi niyetle, elçiye dürüstçe yardım amacıyla tanıttılar.

1:16   Kıskanç vaizler böyle yapmakla, Pavlus’un tutukluluğunun daha sıkıntılı geçeceğini düşündüler. Duyurdukları şey iyiydi, ama karakterleri kötüydü. İman hizmetinin hırs, çekişme, gurur ve kıskançlıkla donanmış bedensel enerjiyle sürdürülebileceğini düşünmek üzücüdür. Bu bize Rab’be hizmet ederken güdülerimize dikkat etmemizin gerekliliğini öğretir. Bu hizmeti gösteriş, dinsel bir grubu geliştirmek ya da diğer Mesih inanlılarını yenmek için yapmamalıyız.

Bu, sevgimizin bilgi ve sezgide geliştirilmesi zorunluluğuna iyi bir örnektir.

1:17   Diğerleri ise Müjde’yi, Pavlus’un onu savunmaktaki kararlılığını bilerek temiz ve içten bir sevgiyle duyuruyorlardı. Onların hizmetinde bencil, insafsız ve ayrılıkçı hiçbir yön yoktu. Pavlus’un Müjde’yi cesurca savunduğu için hapsedildiğini çok iyi biliyorlardı. Dolayısıyla o hapisteyken işe devam etmekte kararlıydılar.

1:18   Pavlus başkalarının yanlış güdülerinden dolayı üzülmeyi reddediyor. Her iki grup tarafından da Mesih tanıtılmış oluyordu ve bu, onun sevinmesi için büyük bir nedendi.

Pavlus’un, böylesine zor koşullarda olmasına karşın kendine acıma ya da başkalarının ilgisini arama yoluna gitmemesi kayda değer bir noktadır. Tersine Rab’bin sevinci ile doludur ve okuyucularını da sevinmeye teşvik etmektedir.

1:19   Görünüşü yüreklendiricidir. Elçi olayların akışının kendisine kurtuluş getireceğini biliyor. Kurtuluş burada Pavlus’un canının kurtulması değil, hapishaneden kurtulması anlamındadır. Tanrı’nın onun kurtulmasında kullanacağı araçlar, Filipililer’in duası ve İsa Mesih’in Ruhu’nun yardımıdır. Burada Pav-lus’un zayıf bir imanlılar grubunun dualarına verdiği öneme hayran kalıyoruz. Onları Roma’nın üstün gücü ve amaçlarını bozabilecek güce sahip kişiler olarak görüyor. Evet doğrudur; Mesih inanlıları duayla ulusların kaderini ve tarihin gidişini etkileyip değiştirebilirler.

İsa Mesih’in Ruhu’nun yardımı, Kutsal Ruh’un gücünün onun yararına yayılması anlamına gelir (Ruh’un ona vereceği güç). Bu genel olarak, “Ruh’un imanlılara, içinde bulundukları koşullar ne olursa olsun onların sağlam durabilmeleri için sağlayacağı sınırsız kaynaklara” işaret etmektedir.

1:20   Pavlus, imanlıların dualarını ve Kutsal Ruh’un yardımını düşününce, hiçbir zaman utandırılmayacağı yönündeki umudunu dile getirip, Mesih için cesur ve sözünü sakınmaz bir tanık olma dileğini açıklıyor.

Yargılama sürecinin sonucu ne olursa olsun, ister serbest bırakılsın, isterse ölüme mahkum edilsin, onun arzusu Mesih’in kendi bedeninde yüceltilmesidir. Yüceltmek, Mesih’i daha büyük yapmak demek değildir. O zaten yücedir ve O’nu hiçbir yolla daha büyük yapamayız. Ancak yüceltmek Mesih’in başkalarınca da sayılıp yüceltilmesini sağlamaktır. Guy King, Mesih’in hayattayken bedenimizle nasıl yüceltilebileceğini gösterir:

“O’nu dudaklarımızın sevinçle verdiği tanıklık aracılığıyla yüceltebiliriz, O’nu sevinçle hizmet eden ellerimizle yüceltebiliriz, O’nun haberini ulaştırmaktan mutluluk duyan ayaklarımızla yüceltebiliriz, O’nun krallığı için mutlu bir şekilde duada çöken dizlerimizle yüceltebiliriz, sevinçle birbirimizin yükünü taşıyan omuzlarımızla yüceltebiliriz.”7

Mesih ayrıca ölümle de bedenlerimizde yüceltilebilir: O’nun hizmetinde yıpranmış bedenler, zalim mızraklarla delinmiş bedenler, taşlarla parçalanmış bedenler ya da kazığa bağlanıp yakılmış bedenler...

1:21   Burada Pavlus’un yaşam felsefesinin özetini görürüz. O, para, şöhret ya da zevk için yaşamadı. Yaşamının amacı Rab İsa’yı sevmek, O’na tapınmak ve hizmet etmekti. Yaşamının Mesih’in yaşamı gibi olmasını istedi. Kurtarıcının kendisinde yaşamasını istedi.

Ölmek kazançtır. Ölmek Mesih’le birlikte olmak ve sonsuza dek O’nun gibi olmaktır. Asla doğru yoldan ayrılmayan ayaklarla ve günah işlemeyen bir yürekle O’na hizmet etmektir. Genelde ölümü kazançlarımızdan biri olarak düşünmeyiz. Üzülerek söylemek gerekirse, bugünün düşüncesi şöyledir: “Yaşamak dünyasal bir kazanç, ölüm ise bu kazancın sonudur.” Ancak Jowett şöyle der: “Elçi Pavlus’a göre, ölüm tüm hazinelerimizin hızla bozulup çürüdüğü karanlık bir geçit değil, zarif bir geçiş yeridir; ışığa açılan korunaklı bir yoldur.”8

1:22   Eğer Pavlus’un bu dünyada bir süre daha yaşaması Tanrı’nın isteğiyse, o zaman bu onun için yararlı işler anlamına gelecektir. Rab’bin halkına biraz daha yardım edebilecektir. Ancak bu onun için zor bir karardı: Sevdiği Kurtarıcısına gitmek ya da her zaman çok bağlı olduğu Rab’bin hizmeti için dünyada kalmak. Hangisini seçeceğini bilemiyordu.

1:23   İki seçenek arasında kalmak, iki olasılık arasında zor bir karar vermek durumunda kalmak demekti. Göksel evine dönmek ya da yeryüzünde İsa Mesih’in bir elçisi olarak kalmak!

Ayrılmayı ve çok daha iyi olan Mesih’le birlikte olmayı arzuluyordu. Eğer yalnızca kendi çıkarını düşünseydi, kuşkusuz bunu seçerdi.

Pavlus’un “canların uyuması” gibi bir öğretiye inanmadığına dikkat edin. O, Mesih inanlısının ölüm anında Mesih’le birlikte olmaya gittiğine ve bilinçli olarak Rab’bin huzurundaki sevince katıldığına inanıyordu. Onun için, bugün bazılarının yaptığı gibi şunu söylemek ne kadar gülünç olurdu: “Yaşamak Mesih’tir, uyku ise kazançtır” ya da “Ayrılmak ve uyumak daha iyidir.”

“Uyku” Yeni Antlaşma’da ölüm anındaki imanlının bedeni ile ilgili olarak kullanılır (1Se.4:14), can için değil. “Canların uyuması” bir söylencedir.

Ölümün, Kurtarıcının gelişiyle karıştırılmaması gerektiğine de dikkat edin. Ölüm anında biz O’nunla birlikte olmaya gidiyoruz. İkinci gelişinde ise o bize gelecek.

1:24   Filipililer’in hatırı için Pavlus’un dünyada kalması daha gerekliydi. İnsanın böyle bir ruha sahip bir adamın kendi çıkarını düşünmeyişinden etkilenmemesi olanaksızdır. Pavlus kendi konforunu ya da rahatını değil, tersine Mesih’in amacını ve O’nun halkının refahını nasıl ilerletilebileceğini düşünmektedir.

1:25   Bundan emin olarak – onun kutsalları yönlendirmek, rahatlatmak ve yüreklendirmek için yeryüzünde bir süre daha bulunması gerekiyordu – Pavlus o sıralarda ölmeyeceğini biliyordu. Peki nasıl? Onun Rab’be çok yakın yaşadığına, dolayısıyla da Kutsal Ruh’un bu bilgiyi ona verdiğine inanıyoruz. “Rab kendisinden korkanlarla paylaşır sırrını” (Mez.25:14). Derin düşünerek sakin bir şekilde Tanrı’nın önünde bekleyenler günlük yaşamın telaşı, koşuşturması ve gürültüsü yüzünden duyulmaz olan sırları işitirler. İşitmek için yakın olmanız gerekir; Pavlus yakındı.

Pavlus bedende kalarak, onların ruhsal gelişmelerini ilerletebilir ve Rab’be güvenerek elde ettikleri sevinci arttırabilirdi.

1:26   Dünyada daha çok kalıp hizmet edeceği bilindiğine göre Filipililer’in, Pavlus onları tekrar ziyaret ettiğinde, Rab’de sevinmeleri için fazladan bir nedenleri daha vardır. Pavlus Filipi’ye vardığında onların, Rab’bi büyük bir sevinçle yüceltip O’nu nasıl kucaklayıp öpeceklerini düşünmemek mümkün mü? Belki de şöyle diyeceklerdi: “Pavlus, biz senin için dua ettik, ama doğrusu seni tekrar burada göreceğimizi hiç ummuyorduk. Ancak şimdi seni bize tekrar yolladığı için Rab’be nasıl şükredelim!”

1:27   Pavlus şimdi bir uyarıda bulunuyor: “Ancak yaşayışınız Mesih’in müjdesine layık olsun” Mesih inanlıları Mesih gibi olmalıdırlar. Cennetin yurttaşları, oraya uygun davranmalıdırlar. Bulunduğumuz yere uygun şekilde davranmalıyız. Elçi tutarlılık konusundaki ricasına ek olarak, bağlılık konusunda da çağrıda bulunuyor. Özellikle de onları ister görsün ister uzakta olsun, onların tek bir ruhta dimdik durduklarını, Müjde uğruna tek bir can halinde birlikte mücadele ettiklerini duymayı arzuluyor. Mesih inanlılarının ortak bir düşmanı olduğu için, onlar birbirleriyle çekişmemeli, tersine düşmana karşı birleşmelidirler.

1:28   Müjde’nin düşmanlarından yılmaları da gerekmiyordu. Zulüm karşısında korkusuzluğun iki anlamı vardır. İlki Tanrı’ya karşı savaşanların mahvolacağının bir belirtisidir. İkincisi ise, düşmanın öfkesine karşı göğüs gerenlerin kurtuluşlarının bir belirtisidir. Kurtuluş burada gelecek zaman kipinde kullanılmıştır. Kutsalların ilerideki denemelerden kurtarılmasına ve de ruh ile can kadar bedeninin kurtuluşunu da işaret etmektedir.

1:29   Filipililer’in, Mesih’e inanmak kadar O’nun için elem çekmenin de bir ayrıcalık olduğunu hatırlamaları gerekir.

Dr. Griffith John’ın etrafı bir keresinde puta tapan saldırgan bir grup tarafından sarılmış ve dövülmüştü. Eliyle yüzünü kapatıp ardından da elini geri çekince, yüzünün kanlar içinde olduğunu gördü. “Olağanüstü yüce bir duygu onu sarmıştı ve O’nun adı uğruna acı çekmeye lâyık görüldüğü için sevinç duymaktaydı.” Acı çekmenin bile Hıristiyanlıkta böyle yüceltilmesi kayda değer bir durum değil midir? Gerçekten de “görünüşte önemsiz bir şey bile, sonsuz olanla ilişkiye geçince, sonsuz ateşle yanabilir.” Çarmıh yüceltir ve soylu kılar.

1:30   Bu ayetin bir önceki ile bağlantısı şöyle bir eklemeyle daha iyi anla-şılır: Filipi’deyken bende gördüğünüz ve şimdi bende olduğunu duyduğunuz zorlu çabanın aynısına sahip olarak, size Mesih uğruna elem çekmek ayrıcalığı da verildi.

III. MESİH’İN ALÇAKGÖNÜLLÜLÜK VE FEDAKARLIK ÖRNEĞİNE DAYALI BİRLİĞE TEŞVİK (2:1-16)

Filipi’deki kilisenin birçok yönden örnek olmasına ve Pavlus’un kutsallara dostça öğütlerde bulunmasına karşın yine de gizli bir didişme vardı. Evodiya ve Sintihe adlı iki kadın arasında görüş ayrılığı bulunuyordu (4:2). İkinci bölümde elçi, doğrudan Tanrı’nın halkı arasındaki çekişmeler ve çareleriyle ilgilendiğinden bu noktayı akılda tutmanın yararı vardır.

2:1   Bu ayetteki eğer sözcüğü kuşku değil, kanıta yönelik bir ‘eğer’dir. Ayet, imanlıları uyum ve işbirliği içinde birbirlerine bağlaması gereken dört önemli noktayı saymaktadır. Aslında elçi şöyle demektedir: “Mesih’te çok büyük bir cesaret olduğuna göre, onun sevgisi böylesine ikna edici olduğuna göre, Kut-sal Ruh herkesi böyle harika bir beraberliğe çektiğine göre, Mesih inancında yürekten bir sevgi ve sevecenlik olduğuna göre hepimiz birbirimizle mutlu bir uyum içinde olabilmeliyiz”

F.B Meyer bu dört noktayı şöyle tanımlar:

1. Mesih’in inandırıcılığı.

2. Sevginin getirdiği yürekten ilgi.

3. Ruh’un paylaşılması.

4. Merhamet ve acıma.9

Elçinin inanlıları Mesih’e adanmışlık ve Kutsal Ruh’a sahip olma temellerine dayalı bir beraberliğe çağırdığı açıktır. Mesih’te olup O’nun bedenine üye olanlar amaç, sevgi, uyum ve sempati gösterme konusunda birlik içinde olmalıdırlar.

2:2   Eğer bu söz edilen kanıtların Filipililer için bir önemi varsa, o zaman Pavlus bu kanıtlara dayanarak onlardan sevincini tamamlamalarını rica ediyor. Bu ana kadar Filipililer Pavlus’a gerçekten çok sevinç vermişlerdi. Kendisi de bunu bir an için bile yadsımıyor, ancak onu taşkın bir şekilde sevindirmelerini istiyor. Bunu, aynı düşüncede, sevgide ve amaçta birleşerek yapabilirlerdi.

Bu, inanlıların aynı şekilde düşünmesi ve davranması gerektiği anlamına mı gelir? Tanrı’nın Sözü’nün hiçbir yerinde böyle bir ima yoktur. Hıristiyan inancının önemli temel noktaları üzerinde kesinlikle görüş birliği içinde olmamız beklendiği halde, daha az önem taşıyan konularda görüş farklılıklarının olacağı açıktır. Tekdüzelik ile birlik içinde olmak aynı şey değildir. Tekdüze olmadan birlik içinde olmak mümkündür. Önemi az konularda aynı görüşü paylaşmasak da, tek bir ilkenin olmadığı durumlarda başkalarının iyiliği için kendi görüşlerimizi ikinci plana çekebiliriz.

Aynı düşüncede olmak, aslında Mesih’in düşüncesinde olmak, olayları O’nun gördüğü gibi görüp O’nun verebileceği karşılıkları vermek anlamına gelir. Aynı sevgide olmak, Rab’bin bize gösterdiği ve sonuçları hesaba katılmayan sevgiyi başkalarına göstermektir. Aynı amaçta olmak, ortak bir amaç için uyum içinde birlikte çalışmak anlamına gelir. Son olarak da aynı ruhta olmak demek, Me-sih’in Ruhu’nun işlerimizi yönlendirdiğini gösterecek şekilde birlik içinde hare-ket etmek demektir.

2:3   Hiçbir şey bencil tutkularla ya da övünmeyle yapılmamalıdır, çünkü bunlar Tanrı’nın halkı arasındaki birliğin en büyük düşmanlarından ikisidir. Bencil tutkular, ne pahasına olursa olsun bir numara olma isteğini yansıtır. Övünme, gurur ya da gösterişe işaret eder. Kendi çıkarlarını geliştirebilecekleri yerlerde fayda arayan ya da çevrelerinde ayrıcalıklı bir grup toplamakla uğraşan kişiler görürseniz, orada çekişme ve sürtüşmenin tohumlarını da göreceksiniz. Çare bu ayetin ikinci bölümünde verilmiştir. Her biriniz alçakgönüllülükle bir diğerini kendinden üstün saysın. Bu, suçluları kendimizden daha iyi bir karaktere sahipmiş gibi görmemiz anlamına gelmez, tersine başkaları için onların yararını kendimizinkinin üstünde tutmamız gerektiği, bencil olmaksızın yaşamamız gerektiği anlamına gelir. Tanrı Sözü’nde böyle bir teşviki bulup okumak kolaydır, ancak değerini anlayıp günlük yaşama uygulamak oldukça farklı bir şeydir. Başkalarını kendimizden üstün saymak insan ruhuna tümüyle yabancı bir kavramdır ve bunu kendi gücümüzle yapamayız. Yalnızca Kutsal Ruh bizde yerleşip bizi güçlendirdiği zaman uygulamaya konulabilir.

2:4   Tanrı’nın halkı arasındaki sorunların çaresi, başkalarının yararıyla kendi yaşamımıza ait şeylerden daha fazla ilgilenmektir. Gerçekten de başkaları sözcüğü bu bölümün anahtar sözcüğüdür.

Yaşamımızı başkalarının hizmetine adadığımızda, insanların bencil çekişmelerinin üstüne çıkmış oluruz.

‘Başkaları’ Rab, evet, ‘başkaları’

Bu benim ilkem olsun

Yardım et ki, ‘başkaları’ için yaşayabileyim

Böylece de senin gibi olabileyim

– Charles O. Meigs

2:5   Mesih İsa’da olan düşünce, sizde de olsun. Pavlus şimdi Filipililer’in gözleri önünde Rab İsa Mesih örneğini gösterecektir. Ne tür bir davranış sergiledi? Başkalarına yönelik davranışının özelliği neydi? Guy King, Rab İsa’nın düşüncesini şu şekilde tanımlar: 1) Kendini düşünmemek 2) Fedakarlık etmek 3) Hizmet etmek. Rab İsa sürekli olarak başkalarını düşündü.10

O’nun, kendi üzüntüleri için gözyaşları olmadı,

Ama benim için ter ve kan damlaları döktü

– Charles H. Gabriel

2:6   İsa Mesih’in Tanrı özünde olduğunu okuyunca, O’nun sonsuzluk boyunca Tanrı olarak var olmuş olduğunu öğreniyoruz. Bu, O’nun yalnızca Tan-rı’ya benzediği anlamına gelmez. O, sözcüğün en gerçek anlamıyla Tanrı’dır.

Ancak Tanrı’ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak saymamıştır. Burada O’nun, Tanrı’yla, konum ve kişilik açısından eşitliği arasında bir fark olduğunu ayırt etmek çok önemlidir. Kişilik açısından Mesih her zaman Tanrı ile eşitti, eşittir ve eşit olacaktır. O’nun için bundan vazgeçmek olanaksızdır. Ancak konum itibarıyla eşit olma farklıdır. Mesih konumu itibarıyla sonsuzluk boyunca Babası ile eşitti ve cennetin görkemli sevincine ortaktı. Ancak bu konumu ne pahasına olursa olsun sarılması gereken bir hak saymadı. Bir dünya dolusu insanın kurtarılması gerekince, Tanrı’yla olan konumsal eşitliğini ve cennetin güzelliği ile refahını bırakmaya karar verdi. O bunları her durumda sonsuza dek sahip olunacak şeyler olarak görmedi.

O bu dünyaya gelmeye ve günahlıların kendisine karşı olan aykırılıklarına katlanmaya razıydı. Baba Tanrı’ya hiçbir zaman tükürülmemişti, O dövülmemiş ya da çarmıha gerilmemişti. Bu anlamda Baba, Oğul’dan daha büyüktü – Kişiliği yönünden değil, ancak konumu ve yaşadığı ortam itibarıyla. İsa bu düşünceyi Yuhanna 14:28’de açıklar: “Beni sevseydiniz, Baba’ya gideceğim için sevinirdiniz. Çünkü Baba benden üstündür.” Bir başka deyişle öğrencileri O’nun cennetteki evine döneceğini öğrendiklerine sevinmeliydiler. Yeryüzündeyken O’na zalimce davranıldı ve reddedildi. Babasından daha kötü koşullarda bulundu. Bu anlamda Baba’sı daha büyüktü. Ancak cennete döndüğünde kişilikte olduğu kadar koşullar itibarıyla da Baba Tanrı’yla eşit olacaktı.

Gifford şöyle der:

Böylece ayetin ikinci bölümünde, “Tanrı’ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak saymadı” olarak tanımlanan, doğa ya da öz değil, varoluş biçimidir ve asıl doğa değişmez olsa da varoluşun bir biçimi bir diğeriyle değiştirilebilir. 2.Korintliler 8:9’da Pavlus’un kendi benzetmesini ele alalım: “O’nun yoksulluğuyla siz zengin olasınız diye, zengin olduğu halde sizin uğrunuza yoksul oldu.” Burada her durumda varoluş biçiminde bir değişiklik vardır. Ancak yaradılış (doğa) değişmez. Yoksul biri zengin olduğunda O’nun varoluş biçimi değişmiştir, ancak insan doğası değişmemiştir. Tanrı’nın Oğlu için de öyledir. Tanrısal Doğasının uygun ve yeterli görünümü olan zengin ve görkemli varoluş biçiminden, bizim için insan doğasını üzerine alarak sonsuzluk boyunca daha aşağı ve değersiz olan bir varoluş biçimine kendini alçalttı.”11

2:7   Yüceliğinden soyunarak. Tam çevirirsek, “Kendini boş kıldı” demek gerekir. Hemen şu soru akla gelir, “Rab İsa’nın kendisini boş kıldığı şey neydi?”

Bu soruyu yanıtlarken çok dikkatli olmak gerekir. Boş kılmayı tanımlamak için verilen uğraşlar çoğu kez Mesih’i tanrısal niteliklerinden soyutlamayla sonuçlandı. Örneğin bazıları, Rab İsa yeryüzündeyken, O’nun tüm güç ve tüm bilgiye sahip olma özelliğinin bulunmadığını öne sürer. “Aynı anda her yerde değildi” derler. Dünyaya bir insan olarak geldiğinde tanrılığın bu özelliklerini ken-di isteğiyle bir kenara bıraktığını söylerler. Hatta bazıları, O’nun da herkes gibi sınırlı bir yeteneğe sahip olarak yanılmaya eğilimli, kendi gününün efsane ve ortak görüşlerini kabullenmiş biri olduğunu öne sürerler!

Biz buna tümden karşıyız. Rab İsa dünyaya geldiğinde Tanrı’nın niteliklerinden hiçbirini bırakmamıştı.

O hâlâ her şeyi bilendi

O hâlâ her an, her yerde bulunabilendi

O hâlâ her şeye gücü yetendi

O’nun yaptığı kendisini Tanrı’yla olan konumsal eşitliğinden boş kılmak ve tanrısallığın görkemini insan bedenine gizlemekti. Gizlenmiş olsa da tüm görkem oradaydı ve görünümünün değiştiği dağda olduğu gibi, zaman zaman tüm parlaklığıyla beliriyordu. Dünyadaki yaşamında Tanrı’nın tüm niteliklerine sahip olmadığı bir an bile yoktu.

Tümden tanrısal görkemini bıraktı,

Tanrılığını insan bedeninde gizledi.

Ve hiçbir zaman almadığını geri vererek

Harika sevgiyi o biçimde sergiledi.

Daha önce de söz edildiği gibi, “Kendini boş kıldı” sözcüklerini açıklarken çok dikkatli olmak gerekir. En güvenli yöntem, arkasından gelen sözlerin bunu açıklamasına izin vermektir. Kendini boş kılarak kul özünü aldı ve insan benzeyişinde doğdu. Bir başka deyişle, daha önce hiç sahip olmadığı bir şeyi, yani insanlığı üzerine alarak kendini boş kılmış (yüceliğinden soyunmuş) oldu. Tanrılığını değil, yalnızca cennetteki yerini, onu da geçici olarak, bıraktı.

Eğer O yalnızca bir insan olsaydı, boş kılma diye bir şey söz konusu olmazdı. Biz dünyaya gelerek kendimizi boş kılmıyoruz. Ancak Tanrı için insan olmak kendini boş kılmaktır. Gerçekten de yalnızca Tanrı bunu yapabilirdi.

Kul özünü aldı. Kurtarıcının insan şeklinde vücut bulması ve yaşamı, Yu-hanna 13:4’deki şu güzel sözlerle özetlenebilir: “İsa... abasını bir yana koydu, bir havlu alıp beline doladı.” Havlu ya da önlük hizmetin işaretidir. Köleler kul-lanırdı. Rab İsa tarafından da kullanılmıştı, çünkü İsa “hizmet edilmeye değil, hizmet etmeye ve canını birçokları uğruna fidye olarak vermeye geldi” (Mat. 20:28). Ancak bu bölümdeki düşünce silsilesini kendimize hatırlatmak için du-ralım. Filipi’deki kutsallar arasında sürtüşmeler vardı. Pavlus onları Mesih’in düşüncesine sahip olmaya teşvik ediyor. İddia kısaca şudur: Eğer Mesih inanlı-ları başkalarına hizmet etmek için daha düşük yerleri almaya ve yaşamlarını fe-dakarca vermeye razı olurlarsa, kavgalar olmayacaktır. Başkaları için ölmeye hazır olanlar genellikle onlarla kavga etmezler.

Mesih daima vardı, ancak dünyaya insan benzeyişinde geldi. Yani “gerçek bir insan olarak” geldi. Rab’bin insanlığı tanrılığı kadar gerçektir. O gerçek Tanrı ve gerçek insandır. Ancak bu ne büyük bir gizemdir! Yaratılmış hiçbir zekâ bunu asla anlayamayacaktır.

2:8   Bu bölümde her ayrıntı Tanrı’nın sevgili Oğlu’nun alçakgönüllülüğünün artan derinliğini ortaya koyar. O yalnızca cennetin görkemini bırakmaya razı olmadı! Kendisini boş kıldı! Kul özünü aldı! İnsan oldu! Şimdi de kendisini alçalttığını okuyoruz! Suçlu canlarımızı kurtarmak için kendisini alçaltmayacağı derinlik yoktu. Yüce adı sonsuza dek kutsal kılınsın!

Ölüme bile boyun eğerek Kendisini alçalttı. Bu bizim gözümüzde harikadır. Yaşamına mal olduysa da boyun eğdi. Ölüme bile boyun eğdi demek, sonuna dek izledi demektir. Gerçekten de O, çok değerli bir inciyi satın almak için gidip varını yoğunu satan tüccardı (Mat.13:46).

Çarmıhın üzerinde ölüme bile. Çarmıha gerilerek ölmek infazın en utanç veren biçimiydi. Bu, yalnızca katiller için saklanan darağacı, elektrikli sandalye ya da gaz odaları ile karşılaştırılabilir. O’nun normal bir şekilde yatağında ölmesine izin yoktu. Kaza sonucu da ölemezdi. Utanç veren çarmıh üzerinde öl-mesi gerekiyordu.

2:9   Şimdi ani bir değişim söz konusudur. Önceki ayetler Rab İsa’nın yaptıklarını anlatmaktadır. Kendini feda etme yolunu seçti. Şan, şöhret aramadı. Kendini alçalttı.

Ancak şimdi Tanrı’nın yaptığına bir bakalım. Kurtarıcı kendisini alçalttıysa, Tanrı O’nu pek çok yükseltti. Kendisi için şöhret aramadıysa, Tanrı O’na her adın üstünde olan adı bağışladı. Eğer başkalarına hizmet için diz çöktüyse, Tanrı her dizin O’nun önünde çökmesini buyurdu.

Hem Filipililer hem de bizim için buradan çıkarılacak ders nedir? Ders şudur: Yukarıya çıkan yol aşağıdadır. Kendimizi yüceltmemeli, tersine Tanrı’nın bizi uygun zamanda yüceltebilmesi için başkalarının hizmetkârları olmalıyız. Tanrı Mesih’i ölümden diriltip O’nu sağına yüceltti. Bununla da kalmayıp Tanrı O’na her adın üstünde olan adı bağışladı.

Bu adın ne olduğu konusunda uzmanlar arasında görüş ayrılıkları vardır. Bazıları bunun Yahve adını da içine alan İsa adı olduğunu söyler. Yeşaya 45:22,23’de her dizin, Yahve (Tanrı) adında çökeceği buyrulmuştur.

Diğerleri her adın üstünde olan Ad’ın evrendeki en üst yerin, üstün ve egemen bir konumun betimlenme yolu olarak mecazi anlamda olduğunu düşünürler. Her iki açıklama da kabul edilebilir.

2:10   Tanrı Mesih’in kurtarma işinden öylesine hoşnuttur ki, gökteki, yerdeki ve yer altındaki varlıkların hepsinin O’nun önünde diz çökmesini istedi. Bu, o varlıkların hepsinin kurtulmuş olacağı anlamına gelmez. Bugün O’na isteyerek diz çökmeyen kişiler bir gün diz çökmek zorunda kalacaklar. O’nun lütuf gününde barıştırılmamış olanlar, O’nun yargı gününde boyun eğecekler.

2:11   Eşsiz lütuf içinde Rab, görkemden Beytlehem’e oradan Getsemani’ye ve de Golgota’ya yolculuk yaptı. Karşılık olarak Tanrı O’nu evrensel hürmet ve Rabliğinin tanınmasıyla onurlandıracaktır. O’nun iddialarına karşı çıkanlar bir gün ahmakça davrandıklarını ve yanılmış olduklarını kabul edecek ve Nasıra’lı İsa’nın gerçekten de görkemli Rab olduğunu anlayacaklardır.

Rab İsa’nın hizmeti ve kişiliğiyle ilgili olan bu harika bölümü bitirmeden önce bunun Filipi’deki kilisede olan küçük bir sorunla bağlantılı olarak ortaya konduğunu yinelemeliyiz. Pavlus, Rab üzerine bilimsel bir inceleme yazısı yazmaya koyulmamıştı. Tersine yalnızca kutsallardaki bencilliği ve gruplaşma ruhunu düzeltmeye çalışıyordu. İçinde oldukları durumun çözümü Mesih’in düşüncesidir. Pavlus her duruma Rab’bi de katar. Erdman şöyle yazar: “O, en tatsız, hassas ve üzücü konularla uğraşırken bile gerçeği öylesine çarpıcı bir güzellikte belirtebilen biridir ki, gerçeğin bir parça toprağa gömülü değerli bir mücevher gibi görünmesini sağlar.”12

2:12   Elçi, Mesih örneğini göz kamaştırıcı bir parlaklıkla ortaya koyduktan sonra, şimdi bu temele dayalı öğütlerini uygun şekilde vermeye hazırdır.

Filipililer, Pavlus onlarla beraberken her zaman onun sözünü dinlediler. Şimdi onun yokluğunda saygı ve korkuyla kurtuluşlarını sonuca götürmek için daha çok gayret etmelidirler.

Şimdi tekrar üzerinde karışıklık olan bölüme geliyoruz. İlk olarak Pavlus’un, kurtuluşun işlerle kazanılamayacağını öğrettiğini açık seçik belirtmeliyiz. Yazıları boyunca kurtuluşun işlerle değil, Rab İsa Mesih’e imanla kazanılacağını tekrar tekrar vurgular. Öyleyse bu ayet ne anlama gelir?

1. Tanrı’nın bizim içimize yerleştirdiği kurtuluşu sonuca götürmekle yükümlü olduğumuz anlamına gelebilir. Tanrı sonsuz yaşamı bize karşılıksız bir armağan olarak verdi. Kutsal bir yaşam sürerek bunu pratik olarak göstermeliyiz.

2. Buradaki kurtuluş onların Filipi’deki sorunlarının çözümü anlamına da gelebilir. Kavga ve çekişmelerle uğraşıyorlardı. Elçi onlara çareyi gösteriyor. Şimdi, Mesih’teki düşünceye sahip olarak bu çareyi uygulamakla yükümlüdürler. Böylece kurtuluşlarını sonuca götürebileceklerdi ya da sorunlarını çözebileceklerdi.

Burada sözü edilen kurtuluş canın kurtuluşu değil, Mesih inanlısını Tan-rı’nın isteğini yapmaktan alıkoyan tuzaklardan kurtulmadır. Yine bunu benzer bir şekilde, kötü olandan kurtulmanın şu anki deneyimi olarak tanımlar.

İncil’de kurtuluşun çok sayıda anlamı vardır. Bildiğimiz gibi 1:19’daki anlamı hapishaneden kurtulmadır. 1:28’deki ise, sonuçta bedenlerimizin günahın varlığından kurtulacağıdır. Herhangi bir yerdeki anlamı kısmen de olsa o konu içinde belirlenmelidir. Biz buradaki kurtuluşun Filipililer’in canını sıkan sorunun, yani sürtüşmelerinin çözümü anlamında olduğunu düşünüyoruz.

2:13   Burada Pavlus onlara kurtuluşlarını sonuca götürmelerinin mümkün olduğunu hatırlatıyor, çünkü kendisini hoşnut eden şeyi hem istemeleri hem de yapmaları için onlarda etkin olan Tanrı’dır. Bu, ilk planda O’nun isteğini yapmamız için içimize arzuyu koyanın Tanrı olduğu anlamına gelir. Ayrıca Tanrı bu arzuyu gerçekleştirecek gücü de içimize koyar.

Burada yine tanrısal ve insansal düşüncenin harika bir birleşimini görürüz. Bir anlamda kurtuluşumuzu sonuca götürmeye çağrıldık. Diğer bir anlamda ise yalnızca Tanrı bize bunu yapacak gücü verebilir (Bununla birlikte günahların bağışlanması ve Kurtarış, tümüyle Tanrı’nın işidir. Biz sadece iman edip ortak oluruz).

2:14   O’nu hoşnut eden şeyi yaparken söylenmeden ve sorgulamadan yapmalıyız. Söylenme ve çekişme genellikle kişiyi daha ciddi suçlara yöneltir.

2:15   Söylenme ve çekişmelerden sakınarak kusursuz ve saf olabiliriz (İçten ve samimi). Saf olmak, birine herhangi bir suç yüklememek demektir (Dan. 6:4’e bkz.). Saf biri günah işleyebilir, özür diler, itiraf eder ve durumu düzeltir. Kusursuz ise burada içten ve aldatıcı olmayan anlamındadır.

Tanrı’nın çocukları bu eğri ve sapık kuşağın ortasında lekesiz olmalı. Tanrı’nın çocukları lekesiz yaşamlarla bu dünyanın karanlık zemininde bir yıldız gibi parlarlar.

Bu, Pavlus’un onları karanlık gecedeki ışıklar (yıldızlar) olarak düşünmesine yol açıyor. Gece ne denli karanlıksa ışıklar da o denli parlak görünür. Mesih inanlıları ışık ya da ışık taşıyıcılarıdırlar. Işığı yaratamazlar, ancak Rab’bin görkemini yansıtmak suretiyle başkalarının onlarda İsa’yı görebilmelerine aracı olurlar.

2:16   Yaşam sözüne sımsıkı sarıl. Işıklar olarak parlamak, sesimizle ta-nıklık yapmayacağız anlamına gelmez. Yaşamın ve dudakların tanıklığı birbi-riyle başabaş gitmelidir.

Eğer Filipililer bu görevleri yerine getirirlerse, Pavlus, Mesih’in gününde övünecek bir nedeni olacağını biliyordu. Kendini yalnız canların kurtulduklarını görmek için değil, her insanı Mesih’te yetkinleştirmiş olarak sunmak için de sorumlu hissediyor (Kol.1:28).

Mesih’in günü, O’nun dönüşünü ve imanlının hizmetini yargılayacağı günü işaret etmektedir. (1:16,10). Eğer Filipililer Rab için sadık bir şekilde çalışırlarsa o günde Pavlus’un hizmetinin boşuna olmadığı belli olacaktır.

IV. PAVLUS, TİMOTEOS VE EPAFRODİT’İN MESİH BENZERİ ÖRNEKLERİ (2:17-30)

Önceki bölümde Pavlus, Rab İsa’nın alçakgönüllü bir düşünce yapısına sahip olmasının mükemmel örneğini ortaya koydu. Ancak bazıları şöyle diyebilir: “Ama O Tanrı, bizlerse ölümlü kişileriz” Pavlus şimdi Mesih’in düşüncesini sergileyen üç kişiyi örnek veriyor –kendisi, Timoteos ve Epafrodit– Eğer Mesih güneş ise, bu üç kişi O’nun görkemini yansıtan üç aydır. Karanlık bir dünyada ışıktırlar.

2:17   Elçi Filipililer’in ve kendisinin hizmetini tanımlamak için çok güzel bir benzetme kullanıyor. Yahudi ve dinsizler arasında uygulanan bir adet olan adak şarabı dökülmesini ya da sunu takdim edilirken üzerine özel içkinin dökülmesini bir örnek olarak alıyor.

Filipililer’den sunan kişiler olarak söz ediyor. Sunu onların imanıdır. Pav-lus’un kendisi adak şarabıdır.

Williams şöyle bir yorum getirir:

Elçi, Filipililer’in güç ve fedakarlığını onlarınkini yüceltip kendisininkini küçümseyerek karşılaştırır. Her iki taraf da Müjde’nin uğruna yaşamlarını tehlikeye atmakla birlikte, Pavlus onlarınkini büyük sunu, kendisininkini de onun üzerine dökülen adak şarabı olarak kabul eder. Bu güzel konuşmasıyla adeta şehit olacağı zamanın yaklaşmakta olduğunu belirtir.13

Eğer onun payı bu ise, o sevinir ve sevinçlerine katılırdı.

2:18   Aynı şekilde Filipililer de sevinmeli ve Pavlus’un sevincine katılmalıdır. O’nun olası şehitliğine bir trajedi olarak bakmayıp eve böyle görkemli bir şekilde gittiğinden dolayı onu kutlamalıdırlar.

2:19   Bu ana dek Pavlus, kendini feda eden sevgiye iki örnek olarak kendisini ve Rab İsa’yı gösterdi. Her ikisi de yaşamlarını vermeye istekliydi. Kendini düşünmeyenlerin diğer iki örneği de Timoteos ve Epafrodit’tir.

Elçi, yakında onları Filipi’ye yollanmayı ve onlardan alacağı haberlerle içinin rahatlayacağını umuyor.

2:20   Pavlus’un arkadaşları arasında Filipililer’in ruhsal durumuyla kendini düşünmeden ilgilenen Timoteos’un özel bir yeri vardır. Pavlus’un aynı güveni duyarak gönderebileceği başka kimse yoktu. Bu, Timoteos gibi genç birisi için gerçekten değerli bir tavsiye idi!

2:21   Diğerleri kendi kişisel işlerinin okyanusunda kaybolmuşlardı. Bu dün-yanın dertleriyle öylesine meşgul durumdaydılar ki, Mesih İsa’nın işlerine ayı-racak zamanları yoktu. Bu durum, bir gün bizim evlerimiz, buzdolaplarımız, te-levizyonlarımız ve diğer şeylerden oluşan küçük dünyalarımız için de bir mesaj veriyor olabilir mi? (Luk.8:14’e bkz.)

2:22   Timoteos elçinin imanda bir çocuğuydu ve rolünü gerçek bir sadakatle yerine getirdi. Onlar onun değeri kanıtlanmış kişiliğini, babasının yanındaki bir çocuk gibi çalıştığını biliyorlardı, böylece de Timoteos Müjde’nin yayılması için Pavlus’un yanında hizmet ediyordu.

2:23,24   Timoteos kendisini kanıtlamış olduğundan, Pavlus onu, Sezar’a olan başvurusunun sonucunu öğrenir öğrenmez Filipililer’e göndermeyi umut ediyordu. Bu, kuşkusuz durumum belli olur olmaz derken, elçinin kastettiği şeydir. Başvurusunun başarıya ulaşacağını ve serbest bırakılıp Filipililer’i bir kez daha ziyaret edebileceğini ummaktadır.

2:25   Bundan sonra Mesih’in düşüncesini Epafrodit’te görürüz. Bu kişinin Koloseliler 4:12’deki Epafra ile aynı kişi olup olmadığından emin olamayız. O, Filipi’de yaşadı ve oradaki kilisenin bir habercisiydi.

Pavlus ondan şöyle söz eder: 1) Kardeşim, 2) Emektaşım, 3) Mücadele arkadaşım. İlki sevgiyi, ikincisi ağır işi, üçüncüsü de uğraşı çağrıştırır. O başkalarıyla çalışabilen biriydi. Bu, kuşkusuz Mesih inanlısının yaşamında ve hizmetinde önemli bir temel özelliktir. Bu, imanlı için bağımsız çalışmak ve her şeyi kendi isteği doğrultusunda yapmaktır. Başkalarıyla çalışmak, “ikinci derecede” rol oynamak, kişisel farklılıklara izin vermek, kişisel istek ve düşünceleri topluluğun iyiliği için geri planda tutmak çok daha zordur. Emektaşlar ve mücadele arkadaşları olalım.

Ek olarak Pavlus ondan, muhtaç anında kendisine yardım etmiş elçi olarak söz ediyor. Bu bize onun kişiliği ile ilgili diğer değerli ipucunu verir. O, sıradan görülen işleri yapmaya istekliydi. Bugün çok kişi, dıştan bakıldığında açık ve hoş görünen işlerle ilgilenmektedir. Günlük işleri sakin ve göze batmayacak şekilde yapmakta olanlar için minnettarız! Epafrodit zor işleri yaparak kendisini alçalttı. Tanrı da onu, sadık hizmetini Filipililer 2. bölümde gelecek tüm kuşak-ların okuması için kaydettirerek yüceltti.

2:26   Kutsallar Epafrodit’i, yardım etmesi için en az 1.100 km uzakta bulunan Pavlus’a yolladılar. Sadık elçi sonuçta hastalandı ve gerçekten de ölüme çok yaklaşmıştı. Onu, hastalığından çok kutsalların bunu işitme korkusu yakından ilgilendiriyordu. Eğer duysaydılar onu bu uzun yolculuğa gönderip yaşamını tehlikeye soktukları için kendilerine kızarlardı. Gerçekten de Epafrodit’te “hu-zurlu bir yürek” görüyoruz.

Birçok Mesih inanlısı maalesef hastalıkları ve ameliyatları üzerinde uzun uzun durma alışkanlığındadır. Bu, çoğu kez bencil yaşamla bağlantılı, kendi kendine acıma, kendisiyle oyalanma ve gösteriş gibi günahların bir göstergesidir.

2:27   Epafrodit ölüm derecesinde hastalanmıştı, ama Tanrı ona merhamet etti. Bu bölüm tanrısal iyileşme üzerine tuttuğu ışık nedeniyle değerlidir:

1) İlk olarak hastalık her zaman günahın sonucu değildir. Burada görevlerini sadık bir şekilde yerine getirirken hasta düşen birini görüyoruz (30.ayete de bkz.).

“... Mesih’in işi uğruna neredeyse ölüyordu.”

2) İkinci olarak ani ve mucizevi bir iyileşmenin her zaman Tanrı’nın isteği olmadığını öğreniyoruz. Anlaşıldığına göre Epafrodit’in hastalığı uzamıştı ve iyileşmesi zaman almıştı (ayrıca 2Ti.4:20 ve 3Yu.2’ye de bkz.).

3) Üçüncü olarak da, iyileşmenin Tanrı’nın bir merhameti olduğunu ve bizim, bunu O’ndan hakkımız olan bir şeymiş gibi isteyemeyeceğimizi öğreniyoruz.

Pavlus Tanrı’nın yalnız Epafrodit’e değil, acı üstüne acı duymasın diye kendisine de merhamet ettiğini ekliyor. Elçi tutukluğu nedeniyle epeyce büyük bir üzüntü içindeydi. Eğer Epafrodit ölseydi, ayrıca bir acı duyacaktı.

2:28   Şimdi Epafrodit iyileşmişti; Pavlus da onu daha büyük bir istekle eve gönderdi. Filipililer sevgili kardeşlerine yeniden kavuştuklarında sevinebilirlerdi ve bu da Pavlus’un kaygısını azaltırdı.

2:29   Epafrodit’i yalnızca sevinçle kabul etmeleri değil, bu sevgili Tanrı

adamını onurlandırmaları da gerekiyordu. Rab’bin işiyle meşgul olmak büyük bir şeref ve ayrıcalıktır. Bu, çok yakın oldukları birini ilgilendirse bile, kutsallar buna özen gösterilmelidir.

2:30   Önce de söz edildiği gibi Epafrodit’in hastalığı, onun Mesih için durmadan çalışmasıyla doğrudan ilişkiliydi. Rab’bin gözünde bunun değeri büyüktür. Mesih için çok çalışıp bitkin düşmek, tembelce oturup hastalanmaktan iyidir. Mesih’in hizmetinde gerçekleşen ölüm, kaza ya da hastalıktan gerçekleşen ve istatistiksel veriye dönüşebilen bir ölümden daha iyidir.

“Bana yapamadığınız yardımı yapmak” Filipililer’in Pavlus’u ihmal ettiği ve onların yapması gerekeni Epafrodit’in yaptığı anlamına mı geliyor? İlk plan-da Epafrodit’i Pavlus’a yollayanlar Filipi’deki kutsallar olduğundan, bu, olası görünmüyor.

Bizce onların yapamadığı yardım, Roma’dan uzak olmaları yüzünden Pav-lus’u şahsen ziyaret edip ona doğrudan yardım etme konusunda yetersiz kalma-larını işaret etmektedir. Elçi onları azarlamak yerine, yalnızca onların şahsen ya-pamadıklarını temsilcileri olarak Epafrodit’in yaptığını belirtiyor.

V. SAHTE ÖĞRETİCİLERE KARŞI UYARI (3:1-3)

3:1   ‘Sonuç olarak kardeşlerim’ sözü, Pavlus’un mektubunu bitirmek üze-re olduğu anlamına gelmez. Tam anlamı ‘...kalanına gelince’dir. Aynısı 4:8’de yine kullanılmıştır.

Pavlus onları Rab’de sevinmeleri için teşvik ediyor. Mesih inanlısı bulunduğu koşullar ne olursa olsun Rab’de her zaman gerçek sevinci bulabilir.

Onu Kurtarıcısı’ndan mahrum bırakmadıkça, hiçbir şey sevincini etkileyemez, ki bu da, açıkça olanak dışıdır. Doğal mutluluklar acı, keder, hastalık, yoksulluk ve trajedilerden etkilenir. Ancak Mesih inanlısının sevinci yaşamın tüm dalgalarının üzerinde gider. Bunun kanıtı Pavlus’un bu teşviki hapishaneden vermesi gerçeğinde yatar. Elbette ki, onun gibi birinden öğüt alabiliriz!

Kendisini Filipililer’e tekrar etmeyi bıktırıcı bulmuyor, çünkü bunun onların güvenliği için olduğunu biliyor. Ancak bunu nasıl yapıyor? Bu, onlara Rab’de sevinin diye ısrar ettiği önceki söze mi göndermede bulunuyor? Ya da onları Yahudileşme taraftarlarına karşı uyardığı yeri izleyen ayetleri mi kastediyor? İkinci görüşün doğru olduğuna inanıyoruz. Sakının sözcüğünü ikinci ayette üç kez kullanıyor. Bu tekrarı yapmak onun için sıkıcı değildir, ancak diğerleri için güvencedir.

3:2   Köpeklerden, kötülük yapanlardan ve sünnet bağnazlarından sakınmaları gerekiyor. Her üç söz de büyük olasılıkla aynı gruptan insanlara yöneliktir. Mesih inanlılarını Yahudi yasalarının altına sokmaya çalışan ve aklanmanın yasayı yerine getirmek ve geleneklere uymakla elde edilebileceğini öğreten sahte öğretmenlerdir.

Kutsal Kitap’ta köpekler temiz olmayan hayvanlardır. Bu terim Yahudilerce Yahudi olmayanları tanımlamada kullanılırdı! Doğu ülkelerinde köpekler evsiz, başıboş biçimde sokaklarda dolaşan ve mümkün oldukça yiyecek aşıran yaratıklar olarak kabul edilirdi. Pavlus burada her şeyi tersine çeviriyor ve bu terimi kiliseyi bozmaya çalışan Yahudi sahte öğretmenleri tanımlamak için kullanıyor. Dinsel gelenek ve adetlerle var olmaya çalışanlar da aslında onlardı. “Şölen masasına oturacakken ekmek kırıntılarını” topluyorlardı.

İkinci olarak onlar kötülük yapanlardı. Kendi sahte öğretilerini yaymak için, gerçek imanlı olduklarını söyleyerek Hıristiyan topluluklara katılıyorlardı. İş-lerinin sonuçları yalnızca kötü yönde olabilirdi.

Ardından Pavlus onları sünnet bağnazları diye de adlandırıyor. Bu onların sünnet konusundaki tutumlarını tanımlamak için kullanılan iğneleyici bir terimdir. Hiç kuşku yok ki, onlar bir insanın kurtulabilmesi için sünnet olması gerektiğinde ısrar ediyorlardı. Bundan tüm kastettikleri fiziksel olarak sünnet olayıydı. Sünnetin ruhsal anlamıyla hiçbir ilgileri yoktu. Sünnet bedene, ölümü anımsatır. Doğal bedenin isteklerine izin verilmemesi anlamına gelir. Sünnet olayında ısrar ederken bedeni tümüyle başıboş bırakmış oldular. Bedenin çarmıhta öldüğü konusunu yürekten kabullenme yoktu. Pavlus, onların yalnızca bedenin birazının kesilmesiyle ilgilendiklerini belirtiyor. Bu tören ve törenin altında yatan gerçek anlam arasındaki farkı ayırt edemediklerini söylüyor.

3:3   Buna karşıt olarak Pavlus gerçek sünnetliler (gerçek imanlılar) bizleriz diyor; Yahudi ailede doğmuş olanlar ya da fiziksel olarak sünnet olmuş olanlar değil, bedenin yararsız olduğunu ve insanın Tanrı’nın onaylayıcı gülümsemesini kendi çabalarıyla kazanamayacağını fark edenler! Bunun ardından Pavlus, gerçek sünnetlilerin üç özelliğini sıralıyor:

1. Onlar Tanrı’nın Ruhu aracılığıyla tapınıyorlar. Onlarınki yalnızca basit bir dinsel tören değil, gerçek ruhsal tapınmadır. İnsan gerçek tapınmada Tanrı-nın huzuruna imanla girer ve sevgisini, şükranını sunarak saygıyla tapınır. Öte yandan duygusal olan tapınmada güzel binalar, kilise mobilyaları, ayrıntılı tö-renler, desenli kumaştan rahip elbiseleri ve duyguları okşayıcı her şey vardır.

2. Gerçek sünnetliler Mesih İsa’yla övünürler. Onların övünme nedeni O’dur. Kişisel hünerlerle, kültürel özgeçmişle ya da dinsel törenlere sadık olmakla övünmezler.

3. Benliğe güvenmiyorlardı. Bedensel çabalarla kurtulabileceklerini ya da sonrasında kendi çabalarıyla aynı şekilde kalacaklarını düşünmüyorlardı. Adem-den gelen doğalarından iyi bir şey beklemediklerinden, bir şey bulamayınca da üzülmediler.

VI. PAVLUS’UN SOYU VE MESİH İÇİN TERK ETTİĞİ KİŞİSEL    BAŞARILARI (3:4-14)

3:4   Pavlus benliğe dayalı üstünlük ve hünerleri ile övünen bu adamları düşününce, kuşkusuz dudaklarında bir gülümseme belirmiştir. Eğer onlar övünebiliyorsa o daha çok övünebilirdi. Pavlus, sonraki iki ayette bize, insanların normalde sahip olmakla övündüğü doğal niteliklere kendisinin de fazlasıyla sahip olduğunu gösteriyor.

Bu iki ayetle ilgili Arnot şöyle der: “Kendini üstün gören Ferisinin tüm varlığı burada gözler önüne serilmiştir. O, kirli paçavralarını göstermekten hoşlanır, onları açık bir şekilde sergiler.”

Pavlus’un soy (50.ayet), Yasa’ya bağlılık (56.ayet), gayret (60.ayet) ve Ya-sa’ya dayanan doğruluğa bağlı olarak (66) doğan gururdan söz ettiğini fark ede-ceksiniz.

3:5   Burada Pavlus’un doğal bedene ait üstünlüklerinin bir listesi vardır:

Sekizinci gün sünnet oldu - Doğuştan Yahudi’ydi, İsmail soyundan ya da Yahudiliğe sonradan geçmiş biri değildi.

İsrail soyundan - Tanrı’nın yeryüzündeki seçilmiş halkının bir üyesiydi.

Benyamin oymağındandı - İsrail’e ilk kralı veren soylu ve önder bir oymaktı (Hak.5:14).

Özbeöz İbrani’ydi - Ulusun özgün diline, adetlerine ve geleneklerine bağlı bir koldandı.

Kutsal Yasa’ya bağlılık derseniz Ferisiydi - Sadukiler diriliş öğretisini reddederken Ferisiler yasaya bağlı kalıyorlardı.

3:6   Gayret derseniz, kiliseye zulmeden biriydim - Pavlus Hıristiyan adı verilen “mezhebi” temizlemeye çalışırken gerçekten de Tanrı’ya hizmet ettiğini düşünüyordu. O inançta kendi dinine yönelik bir tehdit gördü ve onun kökünü kazıması gerektiğini düşündü.

Yasa’ya dayanan doğruluk derseniz, kusursuzdum - Bu, Pavlus’un Ya-sa’yı mükemmel bir şekilde yerine getirdiği anlamına gelmez. Romalılar 7:9’da durumun öyle olmadığını itiraf eder. Kendisinden günahsız diye değil, kusur-suz diye söz ediyor. Biz yalnızca Pavlus’un Yasa’nın herhangi bir bölümünü her bozduğunda gerekli olan kurbanı sunma konusunda dikkatli olduğu sonu-cunu çıkarabiliriz. Başka bir deyişle, Yahudiliğin kurallarını harfi harfine yerine getirme konusunda çok titizdi.

Tarsuslu Saul doğumu, soy ağacı, Yasa’ya bağlılığı, gayreti ve kişisel doğruluğu açılarından göze çarpan birisiydi.

3:7   Ancak şimdi elçi harika vazgeçişini açıklar. Kendi “kâr-zarar raporunu” verir. Bir yandan kendisine kazanç olmuş olan ve yukarıda sözü edilen şeyleri sıralar. Öbür yanda ise tek sözcükle Mesih diye yazar. Mesih’te bulduğu hazine ile karşılaştırılınca tüm bunların değeri bir hiçtir. Onları Mesih uğruna zarar saydı. Guy King şöyle der: “Tüm parasal, maddi, fiziksel, zihinsel, ahlaksal ve dinsel kazançlar Yüce Kazanç ile karşılaştırıldıklarında kazanç bile sayılmazlar.”14

Bu tür şeylere güvendiği sürece asla kurtuluş bulamazdı. Kurtuluş bulduktan sonra bütün bu şeylerin onun için hiçbir anlamı kalmamıştı. Çünkü Rab’bin görkemini görmüştü ve karşılaştırma yapıldığında tüm diğer yücelikler anlamsız kalmıştı.

3:8   Pavlus kurtuluş için Mesih’e gelmekle bütün bu şeylerden vazgeçmişti ve Rab’bi İsa Mesih’i tanımanın üstün değeri ile karşılaştırıldığında diğerlerini değersiz saydı. Tanımanın üstün değeri, “üstün bilgi” ya da “bilmenin üstün değeri” anlamında bir İbrani deyişidir.

Soyu, ülkesi, kültürü, saygınlığı, eğitimi, dini ve kişisel hünerleri – tüm bunlar elçinin övünme nedeni olarak terk ettiği niteliklerdir. Gerçekten de Mesih’i kazanabilmek için o şeyleri pislik ya da süprüntü saydı.

Bu ve izleyen ayette şimdiki zaman kullanılıyor olsa da Pavlus geriye, Rab İsa’ya iman ettiği zamana bakmaktadır. Mesih’i kazanabilmek için çok değer vermesi gerektiği öğretilen şeylere sırtını dönmek zorundaydı. Eğer kazanç olarak Mesih’i alacaksa, annesinin dinine, babasının mirasına ve kendi kişisel hünerlerine “hoşça kal” demesi gerekiyordu.

Öyle de yaptı! Kurtuluş umudu olarak Yahudilikle olan bağlarını tümüyle kopardı. Böyle yapmakla akrabaları tarafından mirastan mahrum bırakılmıştı, eski arkadaşları tarafından reddedilmişti ve kendi insanlarının elinden acı çekmişti. Mesih inancını kabul ettiğinde kelimenin tam anlamıyla her şeyi yitirmenin acısını çekmişti. 8. ayette şimdiki zaman kullanıldığından, sanki Pavlus halen Mesih’i kazanmaya çalışıyor gibi görünür. Aslında O’nu Rab ve Kurtarıcı olarak ilk kabul ettiğinde Mesih’i kazanmıştı. Şimdiki zaman, halen onun tutumunun bu olduğunu gösterir; Rab İsa’yı bilmenin değeri ile karşılaştırıldığında her şeyi süprüntü saymaktadır.

3:9   Mesih’le birleşmiş olayım. Pavlus burada sanki hâlâ Mesih’le birleşmeye çalışıyor gibidir. Ancak gerçekte kurtuluşundan önce yüz yüze kaldığı o çok büyük karar anına, geriye bakmaktadır. Kurtuluş için kendi çabalarını terk edip Mesih’e güvenmeye razı mıydı? Seçimini yapmıştı. Mesih’le birleşebilmek için her şeyi terk etmişti. Rab İsa’ya iman ettiği anda Tanrı’nın önünde yeni bir konuma sahip olmuştu. O artık günahlı Adem’in bir çocuğu olarak değil, Rab İsa’nın Baba Tanrı önünde zevk aldığı tüm iyiliklerden zevk alan Mesih’te biri olarak görülür.

Aynı şekilde Kutsal Yasa’ya uyarak kazanmaya çalıştığı, pislikten farksız kendine özgü doğruluğu terk edip Kurtarıcıyı kabul eden herkese armağan edilen Tanrı’dan gelen doğruluğu seçti. Burada doğruluktan bir elbise ya da örtü gibi söz edilir. İnsanın Tanrı’nın lütfunda kalabilmesi için doğruluğa gereksinimi vardır. Ancak insan bunu kendi kendine yapamaz. Bu nedenle Tanrı, Oğlu’nu Rab ve Kurtarıcı olarak kabul edenlere Kendi doğruluğunu verir. “Tanrı, Mesih sayesinde kendisinin doğruluğu olalım diye, günahı bilmeyen Mesih’i bizim için günah yaptı” (2Ko.5:21).

Tekrar vurgulamak isteriz ki, 8 ve 9. ayetler Pavlus’un Tanrı’nın doğruluğunu henüz almamış olduğunu öne sürmemektedir. Tersine Şam’a giden yolda değiştiğinde, bu onun bir mülkü haline geldi. Buradaki şimdiki zaman kullanımı, bu önemli olayın sonuçlarının bugüne dek sürmekte olduğunu ve Pavlus-un hâlâ Mesih’i, vazgeçtiği tüm şeylerden çok daha değerli gördüğünü belirtir.

3:10   Bu ayeti okurken elçinin yaşamındaki duyguların zirvesine geliriz. F.B. Meyer şöyle der; “Canın kişisel Mesih’i arayışı.”

Bu bölümle ilgili en sık yapılan şey, onu “ruhsallaştırma”dır. Yani elemler, ölüm ve diriliş, ifade ettikleri kelime anlamlarının dışındaki anlamlarda kullanılmışlardır. Daha çok, bunların düşüncelerde yaşanan elemi, benliğe ölmeyi ve dirilenin yaşamını sürme vs. gibi ruhsal deneyimleri tanımlamada kullanıldığı belirtilir. Bununla birlikte, biz bu bölümün harfiyen anlaşılması gerektiğini düşünüyoruz. Pavlus Mesih’in yaşadığı gibi yaşamak isteğini söylüyor. İsa acı çekti mi? Pavlus da acı çekmek istiyor. Ardından ise Pavlus, Mesih için hizmet ederken ölmek istiyor. İsa ölüler arasından mı dirildi? Pavlus da aynısını yapmak istiyor. Hizmetçinin Efendisinden üstün olmadığının farkındadır. Böylece elemlerinde, ölümünde ve dirilişinde Mesih’i izlemeyi arzuluyordu. Herkesin bu görüşte olması gerektiğini söylemiyor, ancak onun için başka bir yol olamazdı.

O’nu tanıyayım. O’nu tanımak demek, günlük yaşamın işlerinde O’nunla çok yakın bir ilişki içinde olarak elçinin daha çok Mesih benzeri olabilmesi demektir. O, Mesih’in yaşamının kendisinde aynı şekilde ortaya çıkmasını istemektedir.

Dirilişin gücü. Rab’bi ölümden dirilten güç, Kutsal Yazı’da insanlığın şimdiye dek gördüğü en üstün gücün sergilenişi olarak açıklanır (Ef.1:19-20). Bu, sanki tüm karanlık güçlerin O’nun bedenini mezarda tutmak için çabalaması gibi görünebilir. Tanrı’nın yüce gücü Rab İsa’yı üçüncü gün ölümden dirilterek bu şeytani güçleri bozguna uğrattı. Aynı güç, iman yoluyla Rab’be ait olan tüm imanlıların hizmetine verilmiştir. Pavlus bu gücü yaşamında ve tanıklığında yaşayabilmek için duyduğu hevesi dile getiriyor.

Elemlerine ortak olmak. Mesih için acıya katlanabilmek tanrısal bir güç gerektirir. Bu nedenle dirilişinin gücü, elemlerine ortak olmanın önünde gelmektedir.

Rab’bin yaşamında yücelikten önce elemler vardı. Öyleyse Pavlus’un yaşamında da öyle olmalıydı. O da Mesih’in elemlerini paylaşmalıydı. Mesih’inkin-de olduğu gibi kendi elemlerinin kefaret edici bir değerinin olmayacağının far-kındaydı, ancak şunu da biliyordu ki, Rab’bin kırbaçlandığı, reddedildiği ve çar-mıha gerildiği bir dünyada lüks ve rahatlık içinde yaşamak onun için hiç uygun olmazdı. Jowett şöyle der: “O Zeytin Dağındaki zaferi paylaşmaktan hoşnut de-ğildi, Getsemani’nin soğukluğunu, acısını ve yalnızlığını da hissetmek istedi.”15

Ölümünde O’na benzeyerek. Daha önce de söz edildiği gibi bu, Pavlus’un çarmıha gerilmiş olarak yaşamak istediği, pratik olarak günahta, benlikte ve dünyada ölü olmak istediği anlamındadır. Ancak böyle bir yorumun, bu bölümü sarsıcı etkisinden yoksun bıraktığı kanısındayız. Öyle bir anlamı olmakla birlikte dahası da vardır. Pavlus Golgota’da çarmıhta ölmüş olmanın içten ve tutkulu bir izleyicisiydi. Yalnızca bu değil, Mesih inanlıları topluluğunun ilk şehidi verildiğinde de hayattaydı; hatta onun öldürülmesi olayında suç ortağıydı! Bizce Pavlus yaşamını aynı şekilde vermeye çok istekliydi. Belki de şehitlik dışında daha rahat bir şekilde cennete gitseydi, orada İstefanos ile karşılaştığında çok utanacaktı. Jowett de buna katılır:

Birçok inanlı “kan dökme”nin olmadığı harcamalar yapmaktan memnundur. Kendi gereksinimleri dışında kalan şeyleri verirler. Hediyeleri kendilerine fazla bağlı olmayan şeylerdir ve onların teslim edilmesi kan dökmeyi gerektirmez. Hayati konular içermediği sürece fedakarlıkta bulunurlar, ancak gerçekten hayati bir istekte bulunulduğunda onları bulamazsınız. Hurma dalı ya da bayrak gibi renkli süslere biraz para harcamaktan çekinmezler; görkemli ortamlarda ön plan-da yer alırlar. Ancak, rahat yaşam yerini kötülüğün işaretleri ve tehditlere bıra-kınca, hemen güvenli yerlere savuşurlar. Ancak Elçi bu yüce ve tehlikeli durumu sevinerek karşılamaktadır. Göklerin Egemenliğinin hizmetinde kendi enerji yük-lü kanının damlamaya başlaması için adeta sabırsızlanmaktadır! Gerektiği anda onu dökmeye isteklidir.16

Benzer şekilde Hudson Taylor şunları yazmıştır:

Dünyanın yaşamı için kendimizi vermemiz gereken bir durum vardır... Meyve taşımak için çarmıhı taşımak gerekir. “Bir buğday tanesi de toprağa düşüp ölür ve orada yalnızdır.” “Rab İsa’nın nasıl meyve verdiğini biliyoruz; yalnızca çarmıhını taşıyarak değil, onun üstünde ölerek. Bu konuda O’nu anlıyor muyuz? Uysal inanlılar için uysal bir Mesih ve az sayıdaki inanlılar için acı ve zahmet çekmiş bir Mesih olmak üzere iki tane Mesih yoktur. Sadece bir Mesih vardır. O’nda kalıp meyve vermeye istekli miyiz?17

Son olarak C. A. Coates şöyle diyor:

Görkem içindeki Mesih’i tanımak, Pavlus’un yüreğinin en büyük arzusuydu ve bu arzu, onun bulunduğu yere ulaşma isteğiyle dopdolu olmasaydı, varlığını sürdüremezdi. Böylece O’nu özleyen yürek içgüdüsel olarak O’nun bu görkeme giderken geçtiği yoldan geçip O’na ulaşmayı arzular. Yürek sorar: “O, bu görkeme nasıl ulaştı? Dirilerek mi? Acılarla ölüm zorunlu bir şekilde dirilişten önce gelmedi mi?” Sonra yürek şöyle der: “O’nu dirilişin görkemine ulaştıran yolun aynısını izleyip O’na ulaşmak kadar hiçbir şey beni mutlu edemez.” Bu şehit ruhudur. Pavlus, kalbini kazanan, Kutsal Olan’ın geçtiği acı ve ölüm yolunun aynısından bir şehit olarak geçerek diriliş ve görkeme ulaşabilmek istiyordu.18

3:11   Burada yine bir yorum sorunuyla karşı karşıya kalıyoruz. Bu ayeti, bir kelimeler topluluğu olarak görüp de sadece kelime anlamlarıyla mı değerlendirmeliyiz, yoksa daha ruhsal anlamlar içerdiğini de göz önünde bulundurmalı mıyız? Bu ayet için verilen değişik açıklamaların temel özellikleri şöyle grup-landırılabilir:

1) Pavlus ölümden diriliş konusunda çok emin değildi, dolayısıyla dirilişe ortak olabilmek için kendisini zorluyordu. Böyle bir görüş olanak dışıdır. Pav-lus her zaman, dirilişin insanın kendi çabalarıyla değil, lütuf ile olduğunu öğret-mişti. Ek olarak o zaten dirilişe olan kesin güvenini açıklamıştı (2Ko.5:1-8).

2) Pavlus kesinlikle bedensel bir dirilmeden söz etmiyordu, ancak henüz yer-yüzündeyken dirilmiş birinin yaşamını sürmeye olan özlemini kastediyordu. Belki de yorumcuların çoğu bu görüşe sahiptiler.

3) Pavlus bedensel dirilişten söz ediyordu, ancak kendisinin de buna ortak olması konusunda herhangi bir kuşkuyu dile getirmiyordu. Üstelik, dirilişe götüren yolda önüne çıkabilecek acılarla ilgili bir endişesinin olmadığını söylüyordu. Eğer şimdiki zaman ile diriliş arasında bulunanlar zorlu denemeler ve zulümler ise o, bunlara katlanmaya razıydı. “Ne yapıp yapıp” deyişi kuşkuyu belirtmez (Elç.27:12; Rom.1:10; 11:14’e bkz.), ancak işin bedelini dikkate almayan güçlü bir arzu ya da beklentiyi dile getirir.

Biz üçüncü görüşü savunuyoruz. Elçi, Mesih’le tam bir uyum içinde olmak istedi. Nasıl ki Mesih acı çekmiş, ölmüş ve ölümden dirilmişse, Pavlus da kendisi için bundan daha iyisini istemiyordu. Korkarım bizim lüks, konfor ve rahatlığa olan düşkünlüğümüz, bu Kutsal Kitap ayetlerinin bazılarının keskin ve göze batan bazı uçlarını görmemezlikten gelmemize neden oluyor. Bu ayetlerle Kutsal Kitap’ın geri kalan kısmı arasında bir uyuşmazlık söz konusu değilse, olduğu gibi harfiyen almamız daha güvenli olmaz mıydı?

Bu ayeti bitirmeden önce Pavlus’un ölümden dirilişe erişmekten söz ettiğine dikkat edelim. Bu, tüm ölülerin dirilmesi değildir. Bazılarının dirilip bazılarının mezarda kalacağı bir dirilişi tanımlar. 1Se.4:13-18 ve 1Ko.15:51-57’den biliyoruz ki, imanlılar Mesih’in gelişiyle dirilecekler (bazıları ikinci gelişinde, bazılarıysa Büyük Sıkıntının sonunda), ancak kalan ölüler Mesih’in yeryüzündeki 1000 yıllık egemenliğinin sonuna dek diriltilmeyeceklerdir (Va.20:5).

3:12   Elçi şimdiden yetkinliğe erişmiş olduğunu düşünmüyordu. Yetkinliğe erişmişlik bir önceki ayetteki dirilişi değil, Mesih’e benzer olma olayının bütününü işaret ediyordu. Hayatta daha fazla bir ilerlemenin başarılamayacağı bir duruma ya da günahsızlık durumuna ulaşmanın mümkün olabileceği konusunda hiçbir fikri yoktur. “Doyumun ilerlemenin mezarı” olduğunu fark etmişti.

Böylece Rab İsa’nın amacının onda tamamlanması için devam etti. Elçi, Şam’a giden yolda Mesih İsa tarafından etki altına alınmıştı. Bu önemli karşılaşmanın amacı neydi? Bunun amacı, Pavlus’un o andan itibaren örnek bir imanlı olması ve Tanrı’nın onun aracılığıyla Mesih’in bir insanın yaşamında neler ya-pabileceğini göstermesiydi. Henüz tümüyle Mesih’e benzer hale gelmemişti. Süreç devam ediyordu ve Tanrı’nın lütfunun işi sürüp derinleşsin diye Pavlus denenmelere tabi tutuluyordu.

3:13   Elindekiyle yetinmeyi öğrenmiş olan bu adam (4:11), ruhsal alandaki kazanımlarıyla asla yetinemiyordu. Kendini henüz yarışı “kazanmış” saymıyor-du. Bu durumda ne yaptı?

Ancak şunu yapıyorum. Pavlus’un tek bir amacı, tek bir hedefi ve tutkusu vardı. Bu konuda, “Rab’den bir şey diledim” diyen Davut’a benziyordu.

Geride kalan her şeyi unutup deyişi, yalnızca günahlarını ve başarısızlıklarını değil, doğal ayrıcalıklarını, becerilerini, bu bölümde daha önce tanımlanan başarılarını ve hatta ruhsal zaferlerini bile tanımlıyor olabilir.

İleride olanlara uzanarak deyişi tapınmada, hizmette ya da kişisel karakter gelişiminde, imanlı yaşamının ayrıcalıklarını ve sorumluluklarını kastediyor.

3:14   Pavlus kendisini yarıştaki bir koşucu gibi görüyor. Tanrı’nın Mesih İsa aracılığıyla yaptığı göksel çağrıda öngörülen ödülü kazanmak için hedefe doğru yönelen ve bu yönde her türlü çabayı gösteren biridir.

Hedef koşu yolunun sonundaki bitiş çizgisidir. Ödül, kazanana verilen mükâfattır. Buradaki hedef yaşam koşusunun bitişi ve belki de özellikle Mesih’in Yargı Kürsüsü’dür. Ödül, Pavlus’un bir başka yerde ‘iyi koşanların ödülü’ olarak tanımladığı ‘doğruluk tacı’ da olabilir (2Ti.4:8).

Tanrı’nın Mesih İsa aracılığıyla yaptığı göksel çağrı, O’nun bizi kurtarmakla önümüze koyduğu tüm amaçları içerir. Bu çağrının içinde kurtuluş, Mesih’e benzer olmak, O’nunla birlikte mirasçı olmak, göksel evimize kavuşmak ve başka sayısız ruhsal bereket vardır.

VII. ELÇİ TARAFINDAN ÖRNEĞİ VERİLEN GÖKSEL BİR YAŞAMA TEŞVİK (3:15-21)

3:15   Olgun olanlarımızın hepsi Pavlus gibi, Mesih uğruna acı çekmeye, ölmeye ve Rab İsa’ya benzer olmak için her türlü çabayı göstermeye hazır olmalıdırlar. Bu bazı kişilere aşırı, radikal ya da fanatikçe gelebilir. Ancak olgun olanlar için, Golgota’da kanını akıtıp canını feda etmiş olan Rab’be verilebilecek tek doğru, mantıklı ve uygun karşılık, böyle bir yaşam tarzıdır.

Herhangi bir konuda farklı bir düşünceniz varsa, Tanrı bunu da size açıkça gösterecek. Pavlus böyle riskli bir düşünceyi kabullenme konusunda herkesin kendisiyle aynı fikirde olmayacağının farkındadır. Ancak, bir konuda gerçeği öğrenmeye istekli olan kişiler, Tanrı’nın bunu kendilerine açıkça göstereceği güvencesine sahip olmalıdırlar. Bugün halinden memnun ve rahat bir Hıristiyan yaşamı sürmemizin nedeni, gerçeği bilmek istemememiz ya da Hıristiyan inancının gereklerini yerine getirmeyi arzulamamamız olabilir. Tanrı, kendisini izleme arzusunda olanlara gerçeği göstermeye isteklidir.

3:16   Daha sonra Pavlus, Rab’bin bize verdiği ışığa uygun yaşamamız ge-rektiğini söylüyor. Mesih inanlıları olarak bizden neyin istendiğini tam olarak öğrenene dek boşa zaman geçirmemeliyiz. Çarmıhta gizli olan bütün anlamları Rab’bin bize açıklamasını beklerken, sahip olduğumuz gerçeğin düzeyi neyse, ona göre yaşamalıyız.

3:17   Pavlus Filipililer’i, kendisini örnek alıp izlemeleri için yüreklendiriyor. Bu, onun böyle sözcükleri yazabilmesini sağlayan örnek yaşamına bir övgüdür. Şu deyişi şakayla karışık sık sık duyarız: “Söylediğimi yap, yaptığımı değil.” Ancak elçi için böyle bir şey geçerli değildi! Kendi yaşamını Mesih’e ve O’nun amacına tüm yüreğiyle adanmışlığın bir örneği olarak gösterebilirdi.

Lehman Stauss şöyle der:

Pavlus “örnek” olabilmek için kendisini, Tanrı’nın merhametinin bir alıcısı olarak düşündü. Rab’bi kabul edişinden sonraki tüm yaşamı, başkalarına bir Mesih inanlısının nasıl yaşaması gerektiğini ana hatlarıyla sunmaya adanmıştı. Tanrı, Pavlus’u iman etmesiyle İsa Mesih’in onun için ne yaptığını, ne yapabileceğini ve başkaları için de neler yapacağının örneğini göstersin diye kurtardı. Merhametini sana ve bana gösterirken Rabbimizin aklında olan özel amaç da bu değil midir? Ben öyle inanıyorum ki, O bizi tüm gelecek imanlılara örnek olmak üzere kurtardı. O’nun lütfuyla kurtulmuş olanların örnekleri olarak mı hizmet ediyoruz? Dilerim öyle olsun!17

Size verdiğimiz örneğe göre yaşayanlara dikkatle bakın. Bu, Pavlus’un örneğine göre yaşayanları işaret etmektedir. Bir sonraki ayette olduğu gibi bu, onları reddederek dışlama anlamında olmayıp, izlerinden gitmek amacıyla onları gözlemlemek anlamındadır.

3:18   17. ayetin imanlıların izlemeleri gerekenleri resmetmesi gibi, bu bölüm de izlemememiz gerekenleri anlatmaktadır. Elçi bu kişileri özel bir şekilde belirtmiyor. Bunların 2. ayette söz edilen Yahudileşme yanlısı sahte öğretmenler mi, yoksa Hıristiyan olduğunu söyleyip özgürlüğü izne bağlayan ya da lütfu günah için bahane olarak kullanan öğretmenler mi olduğunu söylemiyor.

Pavlus daha önce kutsalları bu adamlarla ilgili olarak uyarmıştı ve şimdi gözyaşları içinde bunu yineliyor. O zaman böyle sert bir uyarının ortasında gözyaşlarının işi ne? Bu yaşlar, o kişilerin Tanrı’nın toplulukları arasında verdikleri zararlar, bozdukları yaşamlar ve Mesih’in adına getirdikleri utanç nedeniyledir. Çarmıhın gerçek anlamını belirsiz hale getirmeleri nedeniyledir. Ayrıca, Rab İsa’nın Kudüs kenti için gözyaşı dökmesi gibi, gerçek sevgi de Mesih’in çarmıhının düşmanlarını haber verirken gözyaşı döker.

3:19   Bu kişiler sonsuz yıkıma uğrayacaklardır. Bu, yok etme anlamına gel-mez, ateş gölünde sonsuza dek Tanrı’nın yargısına uğrayacaklardır.

Onların Tanrısı mideleridir. Tüm çabaları, hatta dinsel hizmetleri bile, bedensel iştahların doyurulması için yiyecek (ya da içecek) bulmaya yönelikti. F.B. Meyer bu adamları şu sözlerle tanımlar: “Onların yaşamında kilise yoktur. Tek bildikleri yer mutfak!”

Övündükleri ayıplarıydı. Çıplaklık ve ahlaksız davranışlar gibi utanmaları gereken şeylerle övündüler.

Dünyasal şeylerle meşguldüler. Onlar için hayatta önemli olan şeyler yiyecekler, giysiler, onur, rahatlık ve zevkti. Sonsuzlukla ilgili konular ve göksel şeyler onların ilgisini çekmedi. Dünyada sonsuza dek yaşayacaklarmış gibi yol-larına devam ettiler.

3:20   Elçi, gerçek imanlının göksel düşünceden doğan davranışlarının farkını gösteriyor.

Mektup yazıldığında Filipi, Roma’nın bir sömürgesiydi (Elç.16:21). Filipili-ler Roma vatandaşıydılar ve bunun kendilerine sağladığı güven ve ayrıcalık-lardan hoşnuttular. Ancak aynı zamanda bölgesel hükümetlerin de vatandaşıy-dılar. Bu duruma karşı elçi, imanlılara vatanlarının göklerde olduğunu hatırla-tıyor.

Bu, Mesih inanlılarının yeryüzündeki ülkelerin vatandaşları olmadıkları anlamına gelmez.

Diğer ayetler de, yönetimlerin Tanrı tarafından kurulmuş olduğu ve dolayısıyla onlara tabi olmamız gerektiği yönündedir (Rom.13:1-7). Gerçekten de imanlılar Rab’bin açıkça yasaklamadığı tüm konularda yönetimlerine itaat etmelidirler. Filipililer Roma’daki imparatora ve bölge valiliğine bağlı olmakla yükümlüydüler. İmanlılar her şeyden önce Rab’be, sonra da başlarındaki yönetimlere karşı sorumlu ve tabidirler.

Kurtarıcıyı bekliyoruz! Beklemek özgün metinde, yakında olacağına inanılan bir şeyin samimi olarak beklenmesini açıklayan bir ifadedir. Bir şeyi gör-me ya da işitme beklentisiyle baş ve boyunu ileriye doğru uzatmak anlamına gelir.

3:21   Rab İsa gökten geldiğinde bize ait bu bedenleri değiştirecektir. İnsan bedeninin kendisinde kötü ya da rezil bir yön yoktur. Kötülük onun yanlış şekilde kullanılmasındadır.

Ancak beden düşkündür, utanç bedenidir. Buruşukluklara, izlere, yaşlanma-ya, acı çekmeye, hastalığa ve ölüme mahkumdur. Bizi sınırlar ve sıkıntı verir!

Rab onu yüce bir bedenle değiştirecektir. Bunun tam anlamını bilmiyoruz. Artık çürümeye ya da ölüme, doğal engellere ya da zamanın sınırlarına maruz kalmayacaktır. Hem gerçek bir beden olacak hem de cennetin koşullarına tamamen uygun olacaktır. Rab İsa’nın dirilen bedeni gibi olacaktır.

Bu hepimizin aynı görünüşe sahip olacağı anlamına gelmez! İsa dirildikten sonra aynı görünüşe sahipti ve kuşkusuz her birimiz de sonsuzluk içinde kendi bedensel kimliğimizde olacağız.

Bu bölüm, Tanrı’nın nitelikleri açısından Rab İsa gibi olacağımızı da öğretmez. Biz asla ne tüm-bilgelik ve tüm-güce ne de aynı anda çok sayıda yerde bulunabilme özelliğine sahip olacağız.

Ancak ahlaksal yönden Rab İsa gibi olacağız. Günahtan sonsuza dek özgür kılınacağız. Bu bölüm merakımızı giderecek kadar ayrıntı vermiyor, ama bizi rahatlatmaya ve umutlandırmaya yetiyor.

O her şeyi kendine bağlı kılmaya yeterli olan gücünün etkinliğiyle. Bedenlerimizin değişimi, Rab’bin daha sonra her şeyi kendine bağlı kılmada kullanacağı aynı tanrısal güçle tamamlanacaktır. O kurtarmaya gücü yeten (İbr. 7:25), yardım edebilen (İbr.2:18), düşmekten alıkoymaya gücü yetendir (Yu.24). Bu ayette O’nun, bağlı kılmaya gücü yeten olduğunu görüyoruz.

VIII. UYUMLU YAŞAMAYA, KARŞILIKLI YARDIMLAŞMAYA, SEVİNMEYE, SABRA, DUAYA VE DİSİPLİNLİ BİR DÜŞÜNCE YAŞAMINA ÇAĞRI (4:1-9)

4:1   Elçi, önceki ayette vurguladığı olağanüstü umudu temel alarak, şimdi de onlara Rab’de dimdik durmalarını öğütlüyor. Bu ayet imanlılar için sevgi yüklü hitaplarla doludur. Pavlus önce onlara kardeşlerim diye hitap eder. Ardından onları özlediğini, yani onlarla yeniden birlikte olmak istediğini ekler. Dahası onlardan sevincim, başımın tacı diye söz eder. Kuşkusuz onların şimdilik onun sevinci olduklarını ve Mesih’in Yargı Kürsüsündeyken de başının tacı olacaklarını belirtmektedir. Sonunda da ayeti sevgili sözcüğü ile bitirir. Elçi insanları gerçekten seviyordu ve kuşkusuz Rab’bin işinde etkili olmasının sırlarından biri de budur.

4:2   Evodiya ve Sintihe Filipi’deki kilisede birbiriyle geçinmekte güçlük çeken kadınlardı. Sorunları konusunda bir bilgi yoktur.

Elçi rica ediyorum sözlerini bu öğüdün her ikisi için de geçerli olduğunu göstermek için iki kez kullanıyor. Pavlus onların Rab’de aynı düşüncede olmalarını istiyor. Bizim için günlük yaşamda her konuda uyum içinde olmak olanaksızdır, ancak Rab’le ilgili konularda, O’nun işi devam etsin ve Rab yüceltilsin diye kişisel farklılıklarımızı ortadan kaldırmamız mümkündür.

4:3   Pavlus’un bu ayette söz ettiği gerçek yoldaşın (arkadaşın^20) kimliği konusunda çeşitli görüşler öne sürülmüştür. Timoteos ve Luka’nın önerilmesine karşın sözü edilen kişinin Epafrodit olması olasıdır. Müjde’nin yayılması için Pavlus’la birlikte mücadele etmiş olan bu kadınlara yardım etmesi istenir. Bizce bu kadınlar Evodiya ve Sintihe’dir. Pavlus onlara deneyimlerinin doğruluğunu kanıtladığı öğütler vermektedir. İki kişinin tartıştığı durumlarda sorun genellikle tarafsız üçüncü bir kişiye gidilerek çözülür. Kendisine başvurulan bu kişi de genellikle olgun ve ruhsal yönden bilge birisi olur. Söz konusu olan, onun olayda gelişi güzel davranıp kolay bir karara varıvermesi değil, Tanrı’nın sözüne başvurarak sürtüşme halindeki kişilere uygun çözümü göstermesidir.

“Benimle birlikte Müjde’yi yaymak için mücadele ettiler” ayetini yorumlarken dikkat edilmelidir. Bu bayanların, Elçi Pavlus ile birlikte Müjde’yi duyurdukları söylenebilir. Kadınlar topluluğa vaaz verme ya da öğretişte bulunma gibi görevleri üstlenmeden de Müjde’nin yayılması için değişik alanlarda hizmet edebilirler. Bu, Mesih’in hizmetkarlarına konukseverlik göstererek, ev ziyaretlerinde bulunarak, daha genç kadın ve çocuklara öğreterek olabilir.

Clement adlı diğer bir hizmetkardan da söz edilir. Onun hakkında kesin bir bilgimiz yoktur. Ardından Pavlus adları Yaşam Kitabında yazılı olan diğer emektaşlarından söz eder. Bu, Mesih’e imana ve hizmete bağlı olan sonsuz ve sözle anlatılamaz bereketleri dile getirmenin çok hoş bir yoludur.

4:4   Pavlus tüm topluluğa dönerek en önemli öğüdünü yineler. Bu öğüdün sırrı Rab’bin sözünde gizlidir. Yaşam koşulları ne denli ağır ve zor olursa olsun bir imanlı için Rab’de sevinmek her zaman mümkündür.

Jowett konuyu şu çarpıcı sözlerle dile getirir:

İnanlının sevinci, içinde bulunduğumuz koşullardan bağımsız bir durumdur. Eğer çevremizdeki şeylere bağlı olsaydı, o zaman gerçekten de rüzgarlı bir gecede korunaksız yanan bir mum kadar belirsiz olurdu. Bir süre parlak ve titremeden yanar, fakat sonra alev fitilin ucuna gelir ve ışık azalır ya da hiç kalmaz. İmanlının sevincinin yaşamın geçici ortamlarıyla hiçbir ilişkisi yoktur. Dolayısıyla geçmekte olan güne bağlı değildir. Bir an koşullarım kendisini güneşli bir Haziran günü gibi düzenler, daha sonra ise kasvetli bir Kasım günü gibi olurlar. Bir gün düğündeyim, bir yasta! Bir gün çabalarımla on kişiyi Rab’be kazanırım, sonra uzunca bir süre bir tek kişiyi bile kazanamam. Günler hava durumu gibi değişkendir, ama imanlının sevinci devamlı olabilir. Bu devamlılığının sırrı nerededir?

İşte sır: “...ben, dünyanın sonuna dek her sizinle birlikteyim.” İsa değişmez; O, karanlık ve zor günlerde beni terk eden iyi gün dostu gibi değildir. O tüm yaşamım boyunca benimle beraberdir –Başarı ya da sıkıntı dolu günlerde, en acılı ya da en sevinçli anlarda. Yaşam gününde, ölüm gününde, yargı gününde hep yanımdadır!21

4:5   Şimdi Pavlus onlardan, uysallıklarının tüm insanlarca bilinmesini istiyor. Bu, aynı zamanda teslim olma, tatlı bir makullük ve birinin kendi isteğiyle arzusundan vazgeçmesi olarak da çevrilebilir. Buradaki güçlük, anlatılmak isteneni anlamakta değil, “bütün insanlarca” hükmüne boyun eğmektedir.

Rab’bin yakın olması, Rab şimdi buradadır ya da Rab’bin gelişi yakındır anlamlarına gelebilir. Biz ikincisini kabul ediyor olsak da her ikisi de doğrudur.

4:6   Bir Mesih inanlısının hiç kaygılanmaması gerçekten mümkün müdür? İmanla dua kaynağına sahip olduğumuz sürece bu mümkündür. Ayetin kalan kısmı yaşamlarımızın nasıl günah dolu sıkıntılardan özgür olabileceğini açıklar. Her şey Tanrı’ya duayla götürülmelidir. Her şey her şey anlamına gelir. Hiçbir şey O’nun şefkatli ilgisi karşısında çok büyük ya da çok küçük değildir.

Dua hem bir eylem hem de bir tutumdur. Biz Rab’be belli zamanlarda belli ricalarımızı sunmak için yaklaşırız. Ancak aynı zamanda süreğen bir dua tutumu içinde olmak da mümkündür. Ruh halimizin sürekli duayla desteklenmesi gereklidir. Belki de bu ayetteki dua sözcüğü yaşamımızın genel tutumunu belirtirken, yakarış Rab’be götürdüğümüz özel ricaları ifade eder.

Ancak dileklerimizin Tanrı’ya şükranla bildirilmesi gerektiğine de dikkat edelim. Bir yorumcu ayeti şu şekilde özetler: “Hiçbir şey için kaygılanmamalı, her şey için dua etmeli ve her zaman da şükranla dolu olmalıyız.”

4:7   Eğer bu davranışlar yaşamlarımızın vazgeçilmez parçaları haline gelirse, her türlü kavrayışı aşan Tanrı’nın esenliği Mesih İsa aracılığıyla yürekle-rimizi ve düşüncelerimizi koruyacaktır. Tanrı’nın esenliği Tanrı’ya tam an-lamıyla güvenen imanlının canını dolduran kutsal bir sükunet ve rahatlık duygu-sudur.

Yahve’de kalan yürekler

tümüyle bereket bulur.

O’nun vaat ettiği gibi,

mutlak esenlik ve rahata kavuşur.

– Frances Ridley Havergal

Bu esenlik her türlü kavrayışı aşar. Dünyasal insanlar bunu anlayamaz. Hatta bu esenliğe sahip olan Hıristiyanlar bile onda harika bir gizem olduğunu zaman zaman keşfederler. Zor duruma düştüklerinde ya da bir trajediyle karşı karşıya kaldıklarında nasıl olup da kaygıya kapılmadıklarını fark edip şaşırırlar.

Bu esenlik, yüreği ve düşünce yaşamını korur. O halde sinir bozuklukları, depresyonlar, sakinleştirici ilaçlar ve zihin yorgunluğunun normal sayıldığı günümüzde bu esenliğin denli gerekli olduğu açıkça ortadadır.

4:8   Elçi şimdi son olarak düşünce yaşamına ilişkin öğütler vermektedir. Kutsal Kitap’ın her yerinde düşüncelerimizi kontrol edebileceğimiz öğretilir. Hem yenilgiye uğramış bir tutumu benimseyip hem de zihnimizi dolduran istenmeyen düşünceleri engelleyemediğimizi söylemek yararsızdır. Aslında engel olabiliriz. Bunun sırrı, olumlu düşünmedir. Bir kişi kötü düşüncelerle Rab İsa’ya ilişkin düşünceleri aynı anda barındıramaz. Eğer böyle bir durum söz konusuysa, hemen Mesih’in işi ve Kişiliği üzerinde konsantre olarak bundan kurtulmalıyız. Günümüzün aydın psikologları da bu konuda Elçi Pavlus’un görüşüne katılıp olumsuz düşünmenin tehlikelerini vurgulamaktadırlar.

Gerçek, saygıdeğer, doğru, pak, sevimli, hayranlık uyandıran, erdemli ve övülmeye değer her nitelik İsa’da mevcuttur. Bu erdemlere teker teker bakalım: Gerçeğin anlamı sahte ve güvenilmez olmayan, içten ve gerçek olandır. Saygıdeğer, saygıya layık ve ahlaksal yönden çekici olandır. Doğru olmak, hem Tanrı’ya hem insanlara karşı doğru olmaktır. Pak ifadesi, birinin yaşamındaki üstün ahlaksal değerlere işaret eder. Sevimli ifadesi, baktığımızda ya da düşündüğümüzde beğeni uyandıran, hoş şeyleri ifade eder. Hayranlık uyandıran, itibarlı olan, dürüst anlamlarına gelir. Erdem, elbette ahlaksal mükemmelliği anlatır. Övülmeye değer ise tavsiyeye layık olandır.

7. ayette Pavlus, Tanrı’nın kutsalların düşüncelerini ve yüreklerini İsa Mesih’te koruyacağına ilişkin güvence verir. Ancak bu konuda onlara düşen sorumluluğu kendilerine anımsatmaktan da geri kalmaz. Eğer bir kimse düşünce yaşamını pak tutmak istemiyorsa, Tanrı da pak kalmasını sağlamaz.

4:9   Elçi Pavlus yine kendisini örnek bir kutsal olarak öne sürer. İmanlıların kendisinden öğrendikleri şeyleri ve onun yaşamında gördüklerini yapmalarını ister.

Bu gerçeğin hemen 8. ayeti izlemesi anlamlıdır. Doğru yaşam doğru düşüncenin ürünüdür. Eğer birinin düşünce yaşamı paksa, yaşamı da pak olacaktır. Öte yandan eğer birinin düşünce dünyası kokuşmuş bir kaynak ise, ondan çıkan akıntı da kirli olacaktır. Şunu da unutmayalım: Eğer bir kişi kötü bir düşünceye zihninde uzun süre yer verirse ya da zaman ayırırsa, sonunda üzerinde çok düşündüğü şeyi yerine getirecektir.

Sadık bir biçimde elçinin sergilediği örneğini izleyen kişilere esenlik Tanrısının onlarla birlikte olacağı vaadi verilir. 7. ayette Tanrı’nın esenliği duayla yaşayanlara yönelikken, burada esenlik Tanrısı kutsal olanların rehberidir. Buradaki düşünce, Tanrı’nın kendisini şu anda, yaşamları gerçeğin birer parçası olan herkese sevgiyle yaklaştıracağıdır.

IX. PAVLUS’UN KUTSALLARIN GÖNDERDİĞİ MADDİ YARDIMLARA TEŞEKKÜRLERİ (4:10-20)

4:10   10-19. ayetlerde Pavlus kendisiyle Filipi’deki kilise arasındaki maddi yardım ilişkilerinden söz eder. Tanrı’nın maddi sıkıntı ve zorluklardan geçmeye çağırdığı kutsalları için bu ayetlerin ne denli anlamlı olduklarını kimse bilemez.

Pavlus, belli bir sürenin ardından, sonunda Filipililer’in Rab’bin işi için kendisine yardım göndermelerine seviniyor. Onları yardımsız kaldığı süre nedeniyle suçlamıyor, armağan yollamak isteyip de fırsatları olmadığını belirtip yüceltiyor. Moffatt şöyle çevirir: “Sizde eksik olan, ilgi değil, onu gösterebilme fırsatıydı.”

4:11   Maddi konulara yaklaşımında Pavlus’un kullandığı incelik ve zarafeti görmek çok güzeldir. Onların, herhangi bir şekilde maddi sıkıntılardan yakındığını düşünmelerini istemiyor. Tersine bu tür dünyasal konulardan oldukça bağımsız olduğunu bilmelerini istiyordu. Maddi durumu ne olursa olsun yetinmeyi öğrenmişti. Yetinmek zengin olmaktan daha önemlidir.

“Bir imanlının, midesi boşken başını dik tutabilmeyi, cebi boşken dürüst kalabilmeyi, ücreti ödenmediğinde mutlu kalabilmeyi ve insanlar imansızken Tanrı’da sevinebilmeyi öğrenmesi kutsal bir sırdır.” (Seçmeler)

4:12   Pavlus yoksulluğun, yani yaşam için gerekli temel şeylere sahip olmamanın ne demek olduğunu iyi biliyordu. Bunun yanı sıra, belli bir zamanda gereksinim duyduğundan daha fazlasına sahip olmayı, yani bolluğu da iyi biliyordu. O her durumda ve her koşulda, açlıkta da toklukta da, bollukta da, ihtiyaçta da yaşamayı öğrenmişti. Peki, Elçi bunu nasıl öğrenmişti? Basitçe şöyle: Tanrı’nın isteğini yaptığından emindi. Nerede ve hangi koşullar altında olursa olsun Tanrı’nın bilgisi dahilindeydi. Eğer açsa Tanrı istediği için öyleydi. Toksa yine Tanrı öyle tasarlamıştı. Kralına, imanla ve hararetle hizmette bulunurken şöyle diyebiliyordu: “Evet Baba, senin isteğin buydu.”

4:13   Ardından elçi birçok kişiyi şaşırtan şu sözleri ekler: “Beni güçlendirenin aracılığıyla her şeyi yapabilirim.” Gerçekten de sözcük anlamıyla bunu kastetmiş olabilir mi? Elçi gerçekten yapamayacağı hiçbir şeyin olmadığına mı inanıyor? Yanıtı şudur: Elçi Pavlus her şeyi yapabileceğini söylerken, Tanrı’nın onun için isteği olan her şeyi kastediyordu. Rab’bin, bir emir verdiğinde onu yerine getirme gücünü de verdiğini öğrenmişti. Tanrı’nın, ona gerekli olan lütfu vermeden herhangi bir görevi tamamlamasını istemeyeceğini de biliyordu. Her şey sözü muhtemelen büyük ve cüretkar başarılardan daha çok, yoksulluk ve aç-lığı kastediyordu.

4:14   Pavlus, sıkıntılarını paylaşmakla Filipililer’in iyi ettiklerini bilmelerini istiyor. Bundan kastettiği, kendisi hapisteyken gereksinimlerinin karşılaması için gönderilen maddi yardımdı.

4:15   Filipililer geçmişte yardımlaşma konusunda üstünlük göstermişlerdi. Pavlus’un çalışmalarının ilk zamanlarında, Makedonya’dan ayrıldığı zaman Filipililer’den başka hiçbir topluluk kendisiyle maddi işbirliğine gitmemişti.

Bu önemsiz görünen ayrıntıların Tanrı’nın değerli sözünde sonsuza dek kaydedilmiş olması dikkate değer bir noktadır. Bu bize, Rab’bin hizmetkarlarına verilmiş olanın aslında Rab’be verilmiş olduğunu öğretir. O her bir kuruşla ilgilenir. Yapılan her şeyi Kendisine yapılmış gibi kaydeder ve taşkın bir ölçekle ödüllendirir.

4:16   Hatta o Selanik’teyken bile gereksinimleri için birkaç kez yardımda bulundular. Filipililer’in Rab’be çok yakın yaşamakta oldukları açıktır. Çünkü Rab onları verme konusunda yönlendirebiliyordu. Kutsal Ruh Elçi Pav-lus için onların yüreklerine bir ağırlık veriyordu. Onlar da ona birkaç kez, yani iki kez para göndererek karşılık verdiler. Pavlus’un yalnızca kısa bir süre Se-lanik’te kalmış olduğunu hatırlarsak ona yaptıkları yardım daha büyük bir an-lam kazanır.

4:17   Pavlus’un bencillikten ne denli uzak olduğu bu ayette ortaya konur. Verdikleri armağandan çok onların kazandıklarından mutluluk duyuyordu. Kazancın imanlıların hesabında birikmesini maddi yardımda bulunmalarından daha çok arzu ediyordu. Para, Rab’be verilince de bunun aynısı olur. O tümüyle hesap defterlerinde kayıtlıdır ve günü geldiğinde yüz kat fazlasıyla ödenecektir.

Sahip olduğumuz her şey Rab’be aittir. O’na verdiğimizde yalnızca O’na ait olanı yine O’na vermiş oluruz. Kazançlarının ondalığını verme konusunda tartışan Mesih inanlıları asıl noktayı kaçırmış oluyorlar. Onda birini verme buyruğu yasa altındaki İsraillilere en az vermeleri gerekeni belirtmek için verilmişti. Bu lütuf çağında sorumuz; “Rab ne kadar vereyim?” değil, tersine “kendim için ne kadarını alayım?” olmalıdır. Mesih inanlısının arzusu, gelirinin gitgide artan bir bölümünü Rab’bin işine verebilmek için fedakarca yaşamak olmalıdır ki, böylece insanlar Mesih’in müjdesini işitmeden ölmesinler.

4:18   Pavlus, benim her şeyim var derken, gereksinim duyduğum her şeye sahibim ve bolluktayım demek istiyor. Ticarete dayalı yirminci yüzyılda, Rab’bin bir hizmetkarının para istemeyip tersine kendinde yeterince olduğunu belirtmesi oldukça garip görünür. Günümüzün ardı arkası kesilmeyen para isteme kampanyaları, Tanrı’nın gözünde çok kötüdür ve Mesih’in adına leke düşürür. Bunlar tümüyle gereksizdir. Hudson Taylor bir keresinde şöyle demişti: “Tanrı’nın istediği yolda ilerleyen iş, Tanrı’nın sağladığı kaynaklardan asla yoksun kalmaz.”

Bugünkü sorun, bizim Tanrı için çalışmak ile Tanrı’nın işi arasındaki farkı görmekte başarısız oluşumuzda yatmaktadır. Mesih’e hizmet adı altında hiç de Tanrı’nın isteği olmayan işlerle uğraşıyor olmak mümkündür. Bol paranın olduğu yerde her zaman tanrısal tasdik taşımayan, riskli işlere atılma tehlikesi vardır. Hudson Taylor’dan bir kez daha alıntı yaparsak: “En çok korkmamız gereken yetersiz kazançlar değil, Tanrı’ya adanmamış kazançlardır.”

Epafrodit’in Pavlus’a Filipililer’den getirdiği armağan; güzel kokulu sunu, Tanrı’nın beğenisini kazanan, O’nu hoşnut eden kurban olarak tanımlanır. Bu sözlerin geçtiği bir diğer yer, Mesih’in Kendisini işaret eden Efesliler 5:2’dir. Pavlus Filipililer’in fedakarca yardımlarını, bunun Tanrı’nın gözünde ne anlama geldiğini açıklayarak onurlandırıyor. Bu ona, bir sununun güzel kokusu gibi gelmişti. Hem beğenisini kazanmış hem de hoşnut etmişti.

Jowett şaşkınlığını şöyle dile getirir:

Bu yöresel gibi gözüken iyiliğin alanı ne kadar da geniştir. Biz yoksul birine yardım ettiğimizi düşünürken, aslında Kral ile konuşuyorduk. Bu güzel kokunun küçük bir mahallede kalacağını aklımızdan geçirirken, tüm evrene yayılmıştı. Yalnızca Pavlus’la ilgilendiğimizi düşünürken, kendimizi Pavlus’un Kurtarıcısı olan Rab’be hizmet ederken buluyoruz.22

4:19   Şimdi Pavlus bu bölümde belki de en çok bilinen ve sevilen ayetini ekliyor. Bu vaadin onların imanlı yaşamlarının tanımını izlediğine dikkat edelim. Başka bir deyişle kendi geçimlerini bile tehlikeye atacak kadar çok miktarda Tanrı’nın işine katkıda bulunduklarından, Tanrı da onların her ihtiyacını karşılayacaktı. Bu ayeti alıp, Tanrı’nın işini hemen hiç düşünmeden kazandıklarını kendileri için harcayıp duran Mesih inanlıları için bir sığınak gibi kullanmak ne kadar kolaydır! “Üzülmeyin. Tanrı her gereksiniminizi karşılar!”

Genel anlamda Tanrı’nın imanlıların gereksinimlerini karşılayacağı doğru ise de bu, sadık ve bağlı bir şekilde Mesih’e verenlerin asla muhtaç durumda kalmayacaklarına ilişkin özel bir vaattir.

Tanrı’nın imanlıların gereksinimlerini Kendi zenginliğiyle Mesih İsa’da görkemli bir şekilde karşıladığı sık sık belirtilir. Eğer bir milyoner bir çocuğa bir kuruş verirse zenginliğinden vermektedir. Ancak önemli bir nedenle yüz bin dolar verirse zenginliğine uygun olarak vermiş olur. Tanrı’nınki ise Kendi zenginliğiyle Mesih İsa’da görkemli bir şekildedir ki, hiçbir şey bundan daha zengin olamaz!

Williams, 19. ayeti iman bankasına yollanmış bir senet olarak görür.

Tanrım – Bankacının adı

Her ihtiyacımız – Senedin değeri

Kendi zenginliğiyle – Bankanın sermayesi

Mesih İsa’da – Senedin O’nsuz geçersiz olduğu imza

Görkemli bir şekilde – Bankanın adresi

Karşılayacaktır – Ödeme için verilen söz.23

4:20   Tanrı’nın, ihtiyaçları zengin bir şekilde karşılayacağını düşünmek elçinin hamtla dolmasına yol açıyor. Bu, Tanrı’nın lütufkar ilgisini her gün yalnızca maddi şeylerde değil, gösterdiği yolda, ayartılmaya karşı yardımda ve gevşeyen dua yaşamının canlandırılışında hissederek yaşayan her birimiz için çok uygun bir anlatım yoludur.

X. SON SELAMLAR (4:21-23)

4:21   Pavlus bir araya gelip, yazmakta olduğu mektubu dinleyecek olan imanlıları düşünerek yanında bulunan kardeşlerle birlikte Mesih İsa’ya ait tüm kutsallara selam söylüyor.

4:22   Sezar’ın ev halkına göndermede bulunması nedeniyle bu ayet birçoğumuzun özel olarak ilgisini çeker. Sözü edilen ev halkının üyeleri kimlerdi? Elçi Pavlus’u izlemekle görevlendirilip ardından kurtuluşa kavuşan askerler miydi? Sarayda çalışan köle ya da özgür kişiler miydi? Ya da bu anlatım Roma hükümetinin bazı görevlilerini mi içeriyordu? Bunu kesin olarak bilemeyiz. Rab’bin sözü sınır tanımaz. En yasak duvarları bile delip geçebilir. Onu yok etmeye çalışanların tam ortasında kendine yer bulabilir. Gerçekten de ölüler diyarının kapıları Mesih İsa’nın topluluğuna karşı gelemeyecektir.

4:23   Pavlus selâmını kendine özgü şekilde sona erdiriyor. Bu mektubun ilk sayfasına serpilen lütuf, sonda yeniden karşımıza çıkıyor. Ağzı yüreğinin doluluğundan taşanı söylüyor. Pavlus’un yüreği tüm çağların en önemli konusu ile dolup taşıyordu: Tanrı’nın Mesih aracılığıyla sunduğu lütuf. Bu harika gerçeğin Pavlus’un yaşamının her alanında belirgin oluşu bizi şaşırtmamalıdır.

Paul Rees şöyle yazıyor:

İnsanların en büyüğü, mektupların en içtenini yazdı; sevgi görevi tamamlandı. Gün sona erdi. Elçinin bileği halen zincirlidir. Asker halen nöbettedir. Hiç önemi yok! Pavlus’un ruhu özgür! Zihni açık! Yüreği parlamakta! Epafrodit ertesi sabah hızlı adımlarla Filipi’ye doğru yola çıkar.24

DİPNOTLAR

1 (Giriş) H.A.A. Kennedy, “Filipililer,” The Expositor’s Greek Testament, III:407.

2 (1:1) J.H. Jowett, The High Calling, sf. 2.

3 (1:7) W.E Vine, The Epistle to the Philippians and Colossians, sf. 23.

4 (1:10) “Doğru” olarak çevrilen sözcük (eilikrines) köken olarak karışmamış” ya da muhtemelen “güneşe dayanıklı” anlamına gelir. Sonradan yazılmış olanı dikkate alırsak, İngilizce’deki “sincere” (ya da tam olarak “cilasız”) ile aynı mantığı paylaştığını görürüz. Dürüst bir heykeltıraş da beyaz mermer heykeldeki bir kusuru gidermek için yontmayı sürdürür. “Doğru olmayan” biri ise o kusuru cilâ ya da mumla dolduruverir. Ancak güneş çıkınca heykeltıraşın oyunu ortaya çıkıverir.

5 (1:11) Lehman Strauss, Devotinal Studies in Philippians, sf. 63.

6 (1:13) T.W. Drury, The Prison Ministery of St. Paul, sf. 22.

7 (1:20) Guy King, Joy Way, sf. 33.

8 (1:21) Jowett, Calling, sf. 34.

9 (2:1) F.B. Meyer, Devotional Commentary on Philippians, sf. 77-79.

10 (2:5) King, Joy Way, sf. 51.

11 (2:6) E.H. Gifford, The İncarnation, sf. 44-45.

12 (2:11) Charles R. Erdman, daha fazla bilgi mevcut değildir.

13 (2:17) George Williams, The Student’s Commentary on the Holy Scriptures, sf. 931.

14 (3:7) King, Joy Way, sf. 81.

15 (3:10) Jowett, Calling, sf. 217.

16 (3:10) A.g.e., sf. 81-82.

17 (3:10) Hudson Taylor, Mrs. Howard Taylor’ın Behind the Ranges adlı eserinden alıntı yapılmıştır. sf. 170.

18 (3:10) C.A. Coates, daha fazla bilgi mevcut değildir.

19 (3:17) Strauss, Philippians, sf. 202.

20 (4:3) “Gerçek Yoldaş” (Yunanca’da su (n) zugos) gerçekte (Synzygus) adında biri de olabilir. Başka yerde geçmemekle birlikte bu, bir kölenin alacağı çeşitten bir addır.

21 (4:4) Jowett, Day by Day, sf. 169-171.

22 (4:18) A.g.e., sf. 225.

23 (4:19) Williams, Student’s Commentary, sf. 934.

24 (4:23) Paul Rees, The Adequate Man, sf. 127.

BİBLİYOGRAFYA

Erdman, C.R. The Epistle of Paul to the Philippians. Philadelphia: Westminster Press, 1928.

Gifford, E.H. The Incarnation: A Study of Philippions. London: Hodder&Stoughton, 1897.

Jowett, J. H. The High Calling. London: Andrew Melrose, 1909.

Kelly, William, Lectures on Philippians and Colossians. London: G. Morrish, tarihsiz.

Kennedy, H.A.A. “Philippians” The Expositer’s Greek Testoment Vol. III. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans.

King, Guy H. Joy Way. London: Marshall, Morgan&Scott Ltd., 1954.

Meyer, F.B. Devotional Commentary on Philippians. Grand Rapids: Kregel Publications, 1979.

Rees, Paul, The Adequate Man. Westwood, N.J.: Fleming H. Revell Co., 1959.

Starauss, Lehman, Devotional Studies in Philippians. Neptune, N.J.: Loizeaux Bros. Publishers, 1959.

Vine, W.E. The Epistles to the Philippians and Colossians. London: Oliphants, 1955.

Table of Contents

Start