Turkish-Kutsal Kitap Yorum 4 48 Galatyalilar
Author: William Mac Donald
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Publisher: www.sermon-online.de

Pavlus’tan

Galatyalılar’a

Mektup

PAVLUS’TAN

GALATYALILAR’A MEKTUP

Giriş

“Tüm dünya ve tüm zamanlar için ruhsal özgürlüğün anayasası.”
– Charles R. Erdman

I. KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Birçok Fransız’la birlikte İngilizce konuşan insanların büyük çoğunluğu Kelt kökenlidir. Örneğin İskoçyalı, İrlandalı, Galli ve Bretonlular.

Bu gruplar, Pavlus’un ilk mektuplarından birinin atalarına yazılmış olduğunu öğrendiklerinde buna hayran kalacaklardır. İ.Ö. yaklaşık 278’de, Avrupalı bu Gallerin büyük bir bölümü, bugünkü Türkiye’ye göç etmişler ve yerleştikleri yere de “Galatya” adını vermişlerdir. Birçok kişi, Galatyalılar’ın dönekliğinin “Kelt”lere has bir özellik olduğunu düşünür (Elç.13; Gal.3).

Galatyalılar’a Mektup, ilk Hıristiyanlıkta çok önemli bir rol üstlenmiştir. Genellikle Romalıların bir “ilk taslağı” olarak görülse de (lütuf müjdesi, İbrahim, yasa ve diğerlerini benzer biçimde işlediği için), Hıristiyanlığın yasa bağımlısı Yahudiliğin Mesih’e ait bir mezhebi olmaktan kurtaran güçlü ve ateşli bir çabadır. Galatyalılar’ın bu mektuba nasıl karşılık verdiklerini biliyoruz, ama lütuf müjdesi, Yasa’nın işleri olmaksızın zafer kazandı ve Hıristiyanlık bütün dünyayı kapsayan bir iman olarak devam etti.

Reform döneminde Galatyalılar mektubu Luther için öylesine önemliydi ki, bu mektuptan “benim Kaethe’m” (eşine sevgiyle taktığı bir ad) olarak söz ederdi. Galatyalılar hakkında yazdığı yorum kitabı yalnızca araştırmacıları değil, sıradan insanları bile etkilemiş olup halen basılmakta ve kullanılmaktadır.

II. KİTABIN YAZARI

Galatyalılar’ın gerçekten Pavlus’a ait bir mektup olup olmadığı konusu hiç bir zaman ciddi olarak tartışılmamıştır. Polycarp, Ignatius, Justin Martyr, Origen, Irenaeus, Tertullian ve İskenderiyeli Klement de Pavlus’a ait olduğunu söy-lerler. Muratoryan Kanonu da Pavlus’a ait olarak listelemiştir. Marsiyon’un Apostolikon’unda büyük olasılıkla güçlü ve Yahudileştirme-karşıtı dili nedeniyle ilk sırada yer alır. Gözle görülen kanıt bu nedenle çok güçlüdür.

Yazarının Pavlus olduğuna ilişkin kanıt 1:1 ve 5:2’deki kişisel referanslarla başlar ve sona doğru “büyük harflerle” yazdım demesiyle kesinleşir. Bu nedenle birçok kişi elçinin muhtemelen bir göz hastalığı bulunduğunu düşünür. Bunu destekleyen kanıt; Galatyalılar’ın bir zamanlar Pavlus için kendi gözlerini çıkarıp vermeye istekli oldukları yönündedir. Birçok tarihi yazı, Elçilerin İşleri ile uyum içindedir. Sünnet ve Pavlus’un gerçek bir elçi olup olmadığı üzerindeki tartışmalar 50 ve 60’lı yılların ateşli konularıydı; ancak kısa bir süre sonra önemlerini yitirdiler.

III. TARİH

Mektubun tarihi “Galatya’daki kiliseler” ve “Galatyalılar” gibi ifadelerin kesin anlamına bağlıdır. Eğer Küçük Asya’nın güney kısmından söz ediliyorsa, Yeruşalim Konseyinden bile önceki bir tarih olasıdır. Söz konusu edilen güney değil de kuzey kısmı ise, daha geç bir tarih gerekli olur.

“Galatya” terimi coğrafi yönden kuzey için, politik yönden ise Galatya’daki Roma eyaleti kastedilerek güney için kullanılırdı.

Kuzey Galatya teorisi 1800’lere dek standarttı ve Alman araştırmacılar tarafından halen standart olduğu kabul edilir. Bu bölgedeki “Galatyalılar’a” Pavlus-un hizmet ettiğine dair bir kanıt yoktur, ancak kanıt olmaması hiç hizmet etme-diği anlamına gelmez.

Özellikle Sir William Ramsay Güney Galatya teorisini popüler kıldığı için bu teori Britanya ve Kuzey Amerika’da geniş kabul görmüştür. Luka, Elçilerin İşleri’nde Pavlus’un bu bölgedeki (Pisidya Antakyası, İkonyum, Listra ve Derbe) müjde yayma hizmetine geniş yer verdiğinden, elçinin tövbelerine aracı olduğu Galatyalı imanlılara yazmış olması mümkün görünmektedir. Pavlus’un ilk Müj-de Yayma Yolculuğunda güney Galatya’daki hizmeti ve ikinci yolculuğunda burayı tekrar ziyaret etmesi Galatyalılar için daha önceki bir tarihi mümkün kılmaktadır. Eğer mektup Elçilerin İşleri 15’deki (İ.S. 49) Yeruşalim Konseyinden önce kaleme alındıysa bu, sünnet sorusunun neden halen canlılığını koruduğunu açıklayacaktır. Tutucu bir Alman araştırmacı olan Thedore Zahn, Galatyalılar’a, Pavlus’un Korint’ten ikinci Müjde Yayma Yolculuğunun tarihini koymuştur. Bu durumda Galatyalılar, Pavlus’un ilk mektubu konumuna geçer.

Eğer kuzey teorisi doğruysa Galatyalılar tahminen en erken 53’de olmak üzere 50’lerde yazılmıştır.

Eğer bizim inandığımız güney teorisi doğruysa ve özellikle eğer Galatyalılar Pavlus Yeruşalim’deki Konseye katılmadan önce yazıldıysa, Yahudi olmayan imanlıların sünnet konusu Yeruşalim Konseyinde kararlaştırılmıştı. Mektup İ.S. 48 yılının tarihini taşıyor olabilir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

İlk müjde yayma gezileri sırasında Elçi Pavlus kurtuluşun yalnızca İsa Mesih’e güvenerek gerçekleşeceği mesajını duyurarak Küçük Asya’yı ziyaret etti. Onu dinleyenlerin çoğu kurtulmuş, bir kısmı Galatya’da olmak üzere kiliseler kurulmuştu. Galatya’da yaşayanlar huzursuz, savaşçı ve değişken insanlar olarak tanınırlardı.

Pavlus bu bölgeden ayrıldıktan sonra kiliselere sahte öğretmenler girdi ve yanlış öğretiler getirdiler. Kurtuluşun, Mesih’e iman artı yasayı yerine getirmek olduğunu öğrettiler. Bildirileri Hıristiyanlık ve Yahudiliğin, lütuf ve yasanın, Mesih ve Musa’nın bir karışımıydı. Aynı zamanda Pavlus’un Rab’bin gerçek bir elçisi olmadığını, dolayısıyla da bildirisinin güvenilir olmadığını söyleyerek, Galatyalılar’ı Pavlus’tan ayırmayı denediler. Elçiye duyulan güveni sarsarak mesajın güvenilirliğini yok etmeyi denediler. Çok sayıda Galatyalı imanlı onların bu kötü düşüncelerinden etkilendiler.

Bu haber Galatya’dan kendisine ulaştığında Pavlus’un yüreğini ne denli bir üzüntü ve düş kırıklığı kaplamış olmalıdır! Bu insanlar arasındaki emekleri boşa mı gitmişti? İmanlılar bu Yahudilik yanlısı, Yasaya bağlı öğretişlerden kurtarılabilirler miydi? Pavlus çabuk ve kararlı hareket etmeliydi. Kalemini aldı ve imandaki sevgili çocuklarına bu kızgın mektubu yazdı. Mektubunda kurtuluşun baştan sona lütufla verildiğini, ne tamamen ne de kısmen yasayı tutmakla kazanılmadığı gerçeğini ortaya koyar. İyi işler kurtuluşun bir koşulu değil bir ürünüdür. Mesih imanlısı yasa karşısında ölmüştür. Kutsallık yaşamını kendi çabaları aracılığıyla değil, içinde konut kurmuş Tanrı’nın Kutsal Ruhunun gücü aracılığıyla sürdürür.

ANA HATLAR

I. KİŞİSEL - PAVLUS YETKİSİNİ SAVUNUYOR (Bölüm 1, 2)

A. Pavlus’un Mektubunun Amacı (1:1-10)

B. Pavlus’un Bildirisini ve Görevini Savunması (1:11 - 2:10)

C. Pavlus, Petrus’u Azarlıyor (2:11-21)

II. ÖRETİŞE İLİŞKİN - PAVLUS İMANLA AKLANMAYI SAVUNUYOR (3:1 - 5:1)

A. Müjde’nin Yüce Gerçeği (3:1-9)

B. Vaade Karşı Yasa (3:10-18)

C. Yasa’nın Amacı (3:19-29)

Ç. Çocuklar ve Oğullar (4:1-16)

D. Kölelik ya da Özgürlük (4:17 - 5:1)

III. UYGULAMA - PAVLUS İMANLININ RUHTAKİ ÖZGÜRLÜĞÜNÜ SAVUNUYOR (5:2 - 6:18)

A. Yasacılığın Tehlikesi (5:2-15)

B. Kutsallık İçin Güç (5:16-25)

C. Pratik Öğütler (5:26 - 6:10)

Ç. Sonuç (6:11-18)

YORUM

I. KİŞİSEL - PAVLUS YETKİSİNİ SAVUNUYOR (Bölüm 1, 2)

A. Pavlus’un Mektubunun Amacı (1:1-10)

1:1   Mektubun girişinde Pavlus bir elçi olarak çağrısının tanrısal olduğunda ısrar eder. Çağrısının kaynağı insanlar değildi. Tanrı bu çağrıyı kendisine bazı insanlar aracılığıyla da bildirmemişti. Çağrı kendisine doğrudan İsa Mesih aracılığıyla ve O’nu ölümden diriltmiş olan Baba Tanrı’dan gelmiştir. Tanrı tarafından bu şekilde çağrılan ve yalnızca Tanrı’ya sorumlu olan bir insan, insanlardan korkmadan Tanrı’nın mesajını duyurma özgürlüğüne sahiptir. Elçi böylece hem bildirisi hem de görevi konusunda on iki elçiden ve diğer herkesten bağımsızdı.

Bu ayette Mesih’in tanrılığı hem belirtilir hem de ima edilir. Tanrılığını insan aracılığıyla değil İsa Mesih arcılığıyla ifadesi belirtirken, İsa Mesih ve Baba Tanrı sözcüklerini birbirleriyle bağlayarak onları eşit tutun ifadesiyle de ima etmektedir. Sonra Baba Tanrı’dan İsa’yı ölümden diriltmiş Olan olarak söz edilir. Pavlus’un bunu Galatyalılar’a hatırlatmasının iyi bir nedeni vardı. Diriliş, Mesih’in kurtuluşumuz için tamamladığı işinden Tanrı’nın tamamen hoşnut olduğunun kanıtıydı. Anlaşıldığına göre Galatyalılar Kurtarıcı’nın işinden tümüyle tatmin olmamışlardı, çünkü yasayı yerine getirmek için çaba göstermekle Mesih’in işine katkıda bulunmaya çalışıyorlardı.

Pavlus Rab İsa tarafından yeryüzündeki hizmeti esnasında çağrılan on iki elçinin aksine, dirilmiş olan Mesih tarafından çağrılmıştı. Diriliş her zaman Pav-lus’un çağrısının önemli bir bölümünü oluşturmuştur.

1:2   Elçi, kendisini beraberindeki tüm kardeşlerle bir sayıyor. Bu kardeşler Galatyalılar’a müjdenin gerçeğine yapışmaları için yapılan çağrıya katıldılar. Galatya kiliselerine yazılan bu mektup sıcak bir ifadeden yoksundur. Pavlus imanlılara genellikle “Tanrı’nın topluluğu”, “kutsallar” ya da “Mesih İsa’da imanlılar” gibi ifadeleri kullanırdı. Sık sık imanlılar için teşekkür sunar ya da erdemlerini överdi. Bireylerden adlarıyla söz ederdi. Ancak burada bunların hiçbirini görmüyoruz. Galatya kilisesindeki hatanın ciddiyeti Pavlus’un Ga-latyalılar’a karşı sert ve soğuk davranmasına neden olmuştur.

1:3   Lütuf ve esenlik müjdenin önemli iki sözcüğüdür. Lütuf, Tanrı’nın tanrısız günahlılara yönelik hak edilmemiş iyiliğidir. İnsanlardan yapmasını istemek yerine Tanrı’nın ne yaptığını anlatır ve insanları kurtuluşu karşılıksız bir armağan olarak kabul etmeye çağırır. Scofield şöyle der: “Lütuf onaylayabileceği iyi insanları aramak yerine kurtarmak, kutsal kılmak ve yüceltmek için yargı altındaki suçlu, suskun ve çaresiz insanları arar.”

Esenlik lütfun sonucudur. Bir günahkâr, Kurtarıcıyı kabul ettiğinde Tan-rı’yla esenliği olur. Günahlarının cezasının çekildiğini, tüm günahlarının bağış-landığı ve bir daha asla suçlu çıkarılmayacağı gerçeğinde rahatlık bulur. Lütuf yalnızca kurtarmaz, ayrıca korur da. Yalnızca Tanrı’yla esenliğin bereketine değil, Tanrı’nın esenliğine de gerek duyarız. Bunlar Pavlus’un mektubunun başında Galatyalılar için dilediği bereketlerdir. Galatyalılar bu bereketlerin yasa aracılığıyla asla gelemeyeceğini elbette biliyorlardı. Yasa, emirlerini çiğneyen herkese lanet getirdi. Hiçbir cana esenlik getirmedi.

1:4   Pavlus okuyucularına kurtuluşları için ödenen müthiş bedeli hatırlatır. Sözcüklere dikkat edin: Günahlarımıza karşılık kendini feda eden Rabbimiz İsa Mesih. Eğer günah sorununu çözümlemek için O kendisini verdiyse, o zaman bizim için böyle bir işe katkıda bulunmamız ya da yasayı yerine getirerek günahlarımızın bağışlanmasına yardım etmemiz hem gereksiz hem de imkansızdır. Mesih tek ve yeterli Kurtarıcı’dır. Mesih bizi şimdiki kötü çağdan kurtarmak için öldü. Bu şimdiki çağın yalnızca ahlaksal ve siyasal çürümesini değil, dinsel ayin ve törenlerle Mesih’teki imanı birleştiren dindar dünyayı da kapsar. Dolayısıyla Galatyalılar’a, Mesih’in ölerek kendilerini kurtardığı sisteme geri dönmekte olduklarını hatırlatmak için özellikle uygun zamandı! Mesih’in kurtarışı Tanrımızın ve Babamızın isteği uyarıncaydı. Bu durum insanın önemsiz çabalarını değil, ait olduğu yeri, Tanrı’nın egemen isteğini onurlandırır. Tanrı’nın kurtuluş için seçtiği yolun Mesih olduğunu ve başka bir yolun bulunmadığını vurgular.

4. ayet, Tanrı’nın dünyayı düzeltmek ya da dünyada yaşayanları rahat ettirmekle değil, insanları dünyadan kurtarmakla ilgilendiğini hatırlatmalıdır. Önceliklerimiz O’nunkilerle uyuşmalıdır.

1:5   Lütfun müjdesine göre insanın kurtuluşuna ilişkin tüm yücelik Baba Tanrı ve Rab İsa’ya aittir. İnsan bu yüceliği, ortak bir kurtarıcıymışçasına yasayı yerine getirerek paylaşamaz. Bu beş ayetteki her cümle çok sayıda gerçeği birkaç sözcükle açıkladığı için anlamlıdır. Pavlus, mektubun geri kalan kısmını kapsayan iki ana konuyu taslak halinde belirtmiştir: Bir elçi olarak kendi yetkisi ve Tanrı’nın lütfunun müjdesi. Artık mevcut sorunla ilgili olarak Galatyalılarla doğrudan konuşmaya hazırdır.

1:6-7   Pavlus hemen Galatyalılar’ın, yanlışı kabul etmekteki gönüllülüklerine karşı çıkar. Müjdenin gerçeğinden böylesine çabuk dönmelerine şaşırır ve ciddiyetle, yaptıklarını Tanrı’yı sahte bir müjde için terk etmek olarak niteler. Tanrı onları Mesih’in lütfuna çağırmışken onlar kendilerini yasanın laneti altına koymaktadırlar. Gerçek müjdeyi kabul etmişlerdi, ama şimdi gerçek müjdeyi kesinlikle müjde olmayan farklı bir müjde için terk etmekteydiler. Bu müjde, lütuf ve yasa karışımı sapık bir bildiriydi.

1:8-9   Pavlus, Tanrı’nın başka bir müjdeyi duyuranlara yönelik ciddi lanetini iki kez dile getirir. Mahvolmuş günahkarlara Tanrı’nın tek bir çağrısı vardır: Tanrı’nın sunduğu kurtuluş, yasayı yerine getirmekten tümüyle farklı olan, iman aracılığıyla lütufla kurtuluştur. Herhangi başka bir kurtuluş yolunu bildirenler hüküm giymeye mahkumdurlar. Canların sonsuz yıkımı ile sonuçlanacak bir bildiriyi duyurmak çok ciddi bir iştir! Pavlus bu tür sahte öğretmenlere hoşgörü göstermezdi. Biz de aynı şekilde davranmalıyız. John Stott şöyle uyarır:

Birçok kişinin yaptığı gibi, kilisede şahıs, armağanlar ya da öğretmenin görevine hayranlık duymamalıyız. Üzerimizde yetkileri olabilir. Saygın ve bilgilidirler. Piskopos, başpiskopos, üniversite profesörleri, hatta Papa’nın kendisi bile olabilir. Ancak Yeni Antlaşma’da kayıtlı olan ve elçilerin duyurduğu müjdeden farklı bir müjde getirirlerse reddedilmelidirler. Biz onları müjde aracılığıyla ile yargılarız, müjdeyi onlar aracılığıyla değil. Dr. Alan Cole’un ifade ettiği gibi: “Elçinin dış kimliği duyuruyu geçerli kılmaz, tersine duyurunun doğası elçiyi geçerli kılar.”[1]

Elçinin “Tanrı’dan bir melek” değil, gökten bir melek dediğine dikkat edin. Gökten bir melek belki sahte bir bildiri getirebilir, ama Tanrı’dan bir melek getiremez. Hiçbir ifade, müjdenin eşsizliğini daha net bir şekilde açıklayamazdı. Lütuf, kurtuluşun tek yoludur. Kişisel çaba ya da insan başarısının payı yoktur. Yalnızca müjdenin kendisi para ya da ücret karşılığı olmaksızın kurtuluş sunar. Nasıl yasanın onu yerine getiremeyenlere yönelik bir laneti varsa, Müjde de onu değiştirmek isteyenleri lanetler.

1:10   Bu noktada muhtemelen, düşmanlarının Pavlus’un bildiriyi dinleyenlerine uygun kılmak için değiştirdiği suçlaması kendisine hatırlatılır, dolaysıyla aslında sorduğu şudur: “Tek bir müjdenin olduğunda ısrar ettiğimde Tanrı’yı mı yoksa insanları mı hoşnut etmeye çalışıyorum?” İnsanları hoşnut etmeye çalışmadığı bellidir, çünkü insanlar cennete giden tek bir yol olduğu fikrinden nefret etmektedirler. Eğer Pavlus insanlara uysun diye mesajını değiştirmiş olsaydı, Mesih’in kulu olmazdı; Tanrı’nın gazabını kendi üzerine davet etmiş olurdu.

B. Pavlus’un Bildirisini ve Görevini Savunması (1:11 - 2:10)

1:11-12   Elçi şimdi bildirisi ve görevini savunmak amacıyla altı iddiayı ele alır. İlkin, müjde insandan bağımsız bir tanrısal esinleme ile alınmıştır. Müjde insandan kaynaklanmadığı için insana göre değildi. Durup bir an düşündüğümüzde doğruluğunu onaylarız. Pavlus’un müjdesinde Tanrı her şeyi yapar, insandan olan bir şey yoktur. İnsanlar bu tür bir kurtuluş tasarlamazdı. Pavlus bu müjdeyi ne insandan almış, ne de kitaplardan öğrenmişti. Pavlus’a müjdeyi doğrudan İsa Mesih’in kendisi açıklamıştı.

1:13-14   İkinci olarak, Pavlus’un Yahudi yasasını müjde kapsamına almayışı Yahudilik hakkındaki bilgisizliğine bağlanamaz. Doğumu ve eğitimi nedeniyle yasa Pavlus’un içine işlemişti. Kişisel seçimi sonucu Tanrı’nın topluluğuna zulmederek kötülüğüyle ün salmıştı. Atalarının geleneklerini savunmaktaki tutkulu çabalarıyla yaşıtı olan Yahudilerden daha ileri gitmişti. Bu nedenle yasadan bağımsız olarak iman yoluyla kurtuluş müjdesi, Pavlus’un yasayı bilmemesinden kaynaklanamazdı. O zaman yasayı vaazlarından neden çıkardı? Duyurduğu müjde neden geçmişi, doğal eğilimleri ve tüm dini gelişiminin aksi nitelikteydi? Müjde kendi düşüncelerinin ürünü değildi. Doğrudan Tanrı’nın kendisi tarafından Pavlus’a verilmişti.

1:15-17   Üçüncü olarak, görevinin ilk birkaç yılı diğer elçilerden bağımsız olarak sürmüştü. Pavlus burada duyurduğu müjde ile ilgili olan diğer insanlardan bağımsızlığını açıklar. İman ettikten sonra hemen insanlara danışmadı, diğer elçilerin olduğu Yeruşalim’e de gitmedi. Onun yerine Arabistan’a gitti, son-ra yine Şam’a döndü. Yeruşalim’den uzak kalmaktaki kararlılığı elçi arkadaş-larına olan saygısızlığı değil, diri Rab’bin kendisi tarafından eşsiz bir görevle uluslar için görevlendirilişini gösterir (2:8). Bundan dolayı müjdesi ve hizmeti insanların onayına muhtaç değildi. Pavlus tüm insanlardan bağımsızdı.

Bu ayetlerdeki birçok ifade özenle gözden geçirilmeyi hak eder. 15. ayetteki ifadeye dikkat edin: Tanrı… beni annemin rahmindeyken çağırdı. Pavlus henüz doğmadan önce Tanrı tarafından özel bir görev için ayrılmış olduğunu fark etti. Şam yolunda Rab’le karşılaşmasına değinerek, Tanrı beni lütfuyla çağırdı diye ekliyor. Eğer bu karşılaşma anında hak ettiğini alacak olsaydı cehenneme atılmış olurdu. Ancak Mesih harika lütfuyla onu kurtardı ve yok etmeye çalıştığı inancı yaymaya gönderdi. 16. ayette Tanrı’nın, Oğlu’nu onda açıklamaya niyetli olduğunu gösteriyor. Bununla Tanrı’nın bizi çağırmaktaki amacına ait harika bir görüş açısı kazanmaktayız; Tanrı’nın çağrısındaki amaç dünyada Rab İsa’yı temsil edebilmemiz için, bizde Oğlu’nu açıklamaktır. Mesih’i bizim aracılığımızla göstererek (16-23) adını yüceltmek için (ayet 24), Mesih’i yüreklerimize açıklar (ayet 16). Mesih’i uluslara duyurmak Pavlus’un özel göreviydi.

17. ayette “Arabistan’a gittim” diyor Rab’bin her hizmetçisi sessiz bir yere çekilip düşünmek için zamana gereksinim duyar. Musa kırk yılını ıssız çölde geçirdi. Davut Yahudiye tepelerinde koyun güderken yalnızca Tanrı’yla beraberdi.

1:18-20   Dördüncü olarak, Pavlus nihayet Yeruşalim’i ziyaret ettiğinde yalnızca Petrus ve Yakup ile görüştü. Bunun dışında Yahudiye’deki kiliseler onu pek tanımıyorlardı (1:21-24). Pavlus diğer elçilerden bağımsız olduğunu daha iyi göstermek için Rab’be geldikten sonra üç yıl boyunca Yeruşalim’i ziyaret etmediğini belirtiyor. Petrus’la[2]
tanışmak için gitmişti. Bu resmî olmayan kişisel bir ziyaretti (Elç.9:26-29). Orada olduğu sırada Rab’bin kardeşi Yakup ile de tanıştı. Petrus’la beraberliği yalnızca on beş gün sürdü. Bu süre eğitilmesi için yeterince uzun değildi! Dahası metin Pavlus’un Rab’bin hizmetçileri Petrus ve Yakup’la eşit olduğunu belirtmektedir.

1:21-24   Bundan sonra zamanının çoğunu Suriye ve Kilikya bölgelerinde geçirdi. Öyle ki, Yahudiye’deki Mesih’e ait topluluklar onu şahsen tanımıyorlardı. Tüm bildikleri imanlılara zulmeden bu kişinin şimdi imanlı olduğu ve diğerlerine Mesih’i vaaz ettiğiydi. Bu nedenle Pavlus’un yaşamında yaptıklarından ötürü Tanrı’yı yücelttiler. (Başkaları da bizim yaşamlarımızdaki değişiklikten ötürü Tanrı’yı yüceltiyorlar mı?)

2:1   Beşinci olarak, Pavlus’un Yeruşalim’i bir sonraki ziyareti sırasında elçiler, onun yaydığı müjdenin Tanrı’dan olduğuna karar verdiler (2:1-10). Kilise Yeruşalim’de başladığı ve elçiler bu şehri az çok merkezleri yaptıklarından bazı imanlılar oradaki kiliseyi “ana kilise” olarak hissediyorlardı. Böylece Pavlus Yeruşalim’deki elçilerden biri olmadığı için diğerlerinden aşağı olduğu suçlamasıyla uğraşmak zorunda kalmıştı. Bu suçlamayı Yeruşalim’e sonradan yaptığı gezinin ayrıntılı bir açıklamasıyla yanıtlıyor. Bunun Rab’be gelişinden on dört yıl sonra mı yoksa ilk gezisinden sonra mı olduğunu bilmiyoruz. Mesih’ten, arkadaşı Barnaba ve uluslardan olup Pavlus aracılığıyla Rab’be gelen hizmet arkadaşı Titus ile birlikte gitmesi için bir esin aldığını biliyoruz. Yahudiliği savunanlar Titus’un tam kurtuluş için sünnet olması gerektiğinde ısrar ettiler. Elçi Pavlus buna sert bir şekilde karşı çıktı, çünkü gerçeğin tehlikede olduğunu fark etmişti. Daha sonra Pavlus’un kendisi Timoteos’u sünnet ettirmiştir, ama bunu gerektiren önemli bir ilke yoktu (Elç.16:3).

E. F. Kevran şöyle der: “Pavlus, aklanmak için sünnetin hiçte sanıldığı kadar küçük ve masum bir adet olmadığını görmüştü. Sünnet olmak, yasayı yerine getirerek yasa yanlısı bir yöntem aracılığıyla aklanmanın peşinden gitmek ve böylece lütfun ana temelini reddetmektir.”[3]

2:2   Pavlus Yeruşalim’e vardığında boş yere koşmasın ya da koşmuş olmasın diye uluslar arasında yaydığı müjdeyi özel olarak ileri gelenlere anlattı. Neden Pavlus özel olarak önderlere konuştu da tüm kiliseye konuşmadı? Yanlış bir şey vaaz ettiği takdirde onların müjdesini onaylamalarını mı istedi? Elbette ki hayır! Bu, elçinin söylediklerinin tamamen karşıtıdır. Duyurduğu müjdeyi kendisine Tanrı’nın açıklandığında ısrar etti. Vaaz ettiği öğretinin gerçekliğinden kuşkusu yoktu. Gerçek açıklama başka yerde aranmalıdır. İlkin önderlerle konuşmak yaygın bir nezaket kuralıydı. Aynı zamanda önderlerin Pav-lus’un müjdesinin içtenliğine tümüyle ikna olmaları arzulanmıştı. Herhangi bir soru ya da güçlükleri varsa, Pavlus onları başlangıçta yanıtlamak istiyordu. O zaman topluluğun önüne diğer elçilerin tam desteğini alarak çıkabilirdi. Çok sayıda insanla uğraşırken, duygusal etkilerin kiliseye hükmetme tehlikesi daima vardır. Dolayısıyla Pavlus müjdesini başlangıçta, mümkün olduğunca topluluk isterisinden özgür bir ortamda özel olarak sunmayı arzuladı. Eğer Pavlus farklı bir şekilde davransaydı, kiliseyi Yahudiler ve diğer uluslar şeklinde iki kanada bölen ciddi bir tartışma başlayabilirdi. O zaman da Pavlus’un Yeruşalim’i ziyaret amacı bozguna uğramış olurdu. Boş yere koşmayayım ya da koşmuş olmayayım diye derken bunu kastetmektedir.

2:3   Yasaya bağlılık sorunu Titus ile ilgili durumda doruk noktasına ulaştı. Yeruşalim’deki kilise uluslardan olan bu kişiyi aralarına kabul edecek miydi yoksa önce sünnet olması için ısrar mı edecekti?[4]
Hatırı sayılır tartışmalardan sonra elçiler kurtuluş için sünnetin gerekli olmadığına karar verdiler. Pavlus ses getiren bir zafer kazandı.[5]

2:4   Pavlus’un Yeruşalim’e gönderilmesinin altında yatan neden, 2. ve 4. ayetlerin başlangıçları arasında bağlantı kurularak anlaşılır. “Tanrısal esine uyarak gittim... gizlice aramıza sızan sahte kardeşler vardı.” Bununla daha önce Antakya’da olanlar kastedilmektedir (Elç.15:1-2). Yeruşalimli imanlı gözüken bazı Yahudi öğretmenler bir şekilde gizlice Antakya’daki kiliseye getirilmişlerdi ve kurtuluş için sünnetin zorunlu olduğunu öğretiyorlardı.

2:5   Pavlus ve Barnaba onlara şiddetle karşı çıkmışlardı. Konuyu halletmek için Pavlus, Barnaba ve diğerleri, elçiler ve ihtiyarların görüşlerini almak üzere Yeruşalim’e gittiler.

2:6   Yeruşalim’de önder olarak kabul edilen kişiler onun ne söylediklerine ne de bir elçi olarak kendisine hiçbir eklemede bulunmadılar. Bu dikkat çeken bir durumdu. Önceki bölümde vurgulamış olduğu gibi diğer elçilerle teması yok denecek kadar az olmuştu. Şimdi nihayet onlarla görüştüğünde Pavlus’un da kendilerinin duyurduğu müjdenin aynısını duyurduğunu kabul ettiler. Bu ne kadar önemli bir noktadır! Bu Yahudi önderler Pavlus’un duyurduğu müjdenin kusurlu olmadığında fikir birliğine vardılar. Pavlus kendilerinden bağımsızdı; kendileri tarafından eğitilmemişti. Buna rağmen duyurdukları müjde ile Pavlus-un müjdesi tıpatıp aynıydı (Pavlus’un niyeti diğer elçileri küçümsemek değildir. Yalnızca kim olurlarsa olsunlar, sırf Rab İsa yeryüzündeyken kendisiyle be-raber oldular diye, Pavlus’un gözünde en üstün yetkiye sahip değillerdi. Tanrı insanı bu tür dış ayrımlara göre kabul etmez).

2:7,8   Yeruşalim’deki elçiler, aynen Petrus’un Yahudilere gönderilmiş olması gibi Petrus’un da, hak edilmemiş iyilik aracılığıyla müjdeyi sünnetsizlere (uluslar) götürmekle görevlendirilmiş olduğunu fark ettiler. Her iki adamın müjdeleri aynıydı, ancak müjdeyi farklı milletlere duyurdular.

2:9,10   Hatta topluluğun direkleri sayın Yakup, Kifas (Petrus) ve Yuhanna, Tanrı’nın Pavlus aracılığıyla çalıştığını sezdiler ve uluslara müjde götürme beraberliğinin işareti olarak ona ve Barnaba’ya sağ ellerini uzattılar. Bu resmi bir atama olmayıp, yalnızca Pavlus’un işine duydukları sevgi dolu ilgilerinin bir ifadesiydi. Tek ricaları Pavlus ve Barnaba’nın yoksulları hatırlamalarıydı, ki bu da zaten Pavlus’un yapmaya gayret ettiği şeydi.

C. Pavlus, Petrus’u Azarlıyor (2:11-21)

2:11   Pavlus’un elçiliğine yapılan saldırılara altıncı ve son yanıtı birçok imanlı Yahudi tarafından elçilerin başı olarak kabul edilen Petrus’u[6]
azarlamasının kendisi açısından ne kadar gerekli olduğunu söylemesidir (Bu bölüm Pet-rus’un, topluluğun şaşmaz lideri olduğu düşüncesini etkin bir şekilde çürütür).

2:12   Petrus, Antakya’ya ilk geldiğinde imanlı olmanın verdiği özgürlüğün sevinciyle öteki uluslardan olanlara birlikte yemek yerdi. Yahudi geleneğine göre bunu yapmamalıydı. Bir süre sonra Yeruşalim’den Yakup’un yanından bir grup, ziyaret için Antakya’ya geldi. Yakup’u temsil ettiklerini iddia ediyorlardı, ama Yakup daha sonra bu iddiayı reddetmişti (Elç.15:24). Bu grup muhtemelen halen yasanın gereklerine bağlı Yahudi kökenli imanlılardı. Onlar gelince Petrus, davranışıyla ilgili haberin Yeruşalim’deki yasa yanlılarına ulaşacağından korkarak uluslardan olanlardan ayrıldı. Böyle yapmakla müjdenin en büyük gerçeklerinden birini, yani tüm imanlıların İsa Mesih’te bir olduğu ve ulusal farklılıkların paydaşlığı etkilemediği gerçeğini reddediyordu. Findlay şöyle der: “Petrus’un sünnetsizlerle birlikte yemeyi reddetmesi Mesih’te imanlılar olmalarına rağmen onların kendisi için hâlâ ‘sıradan ve kirli’ oldukları anlamına gelir. Bu davranışıyla Musa’nın törenlerinin iman doğruluğundan daha üstün bir kutsallık taşıdığını onaylamış oluyordu.”

2:13   Pavlus’un değerli iş arkadaşı Barnaba dahil diğerleri, Petrus’un örneğini izledi. Pavlus davranışının ciddiyetinin bilincinde olarak Petrus’u cesaretle ikiyüzlülükle suçladı. Pavlus’un azarlaması 14-21[7]
ayetlerde yer alır.

2:14   Petrus Bir imanlı olarak Tanrı’nın artık ulusal farklılıkları gözetmediğini biliyordu. Kendisi de onların yiyeceklerini v.s yiyerek uluslardan biri gibi yaşamıştı. Son zamanlarda uluslardan olanlarla yemeyi reddederek Petrus, Yahudi yasa ve geleneklerine uymanın kutsallık için gerekli olduğunu ve uluslardan olan imanlıların Yahudiler gibi yaşaması gerektiğini ima etmekteydi.

2:15   Pavlus burada alay eder gibi gözüküyor. Petrus’un davranışı uluslardan olanların aşağılandığına ve Yahudilerin üstün görüldüğüne ilişkin genel kanıyı desteklemiyor muydu? Petrus’un bunu öğrenmiş olması gerekirdi, çünkü Tanrı bunu ona uluslardan Kornelyus’un iman etmesinden önce öğretmiş ve kimseye sıradan ya da kirli dememesini söylemişti (Elç.10 ve 11:1-18).

2:16   Kurtulmuş olan Yahudiler Kutsal Yasa’nın kurtarmadığını biliyorlardı. Yasa kendisine kusursuz olarak itaat etmeyenleri ölüme mahkum ediyordu. Bu herkese lanet getirdi, çünkü herkes yasanın kutsal hükümlerini bozmuştu. Kurtarıcı burada tek gerçek iman objesi olarak sunulur. Pavlus Petrus’a “biz Yahudiler bile” yasanın gereklerini yapmakla değil, Mesih’e imanla kurtulduk diyerek gerçeği hatırlatıyor. O halde Petrus’un şimdi diğer uluslardan olanları yasa altına koymasının ne anlamı vardı? Yasa insanlara ne yapmaları gerektiğini söylemişti, ama yasayı yerine getirmeleri için güç sağlamamıştı. Yasa bir kurtarıcı olması için değil, günahı açıklaması için verilmişti.

2:17   Pavlus, Petrus ve diğerleri Mesih’te yalnızca Mesih’te aklanmayı aradılar. Bununla birlikte Petrus’un Antakya’daki davranışı, tam olarak aklanmadığına ve kurtuluşunu tamamlamak için sanki tekrar yasa boyunduruğuna girmesi gerektiğine işaret eder gibiydi. Eğer bu doğruysa o zaman Mesih mükemmel ve yeterli bir Kurtarıcı değildir. Eğer günahlarımızı bağışlatmak için O’na gittikten sonra tekrar ek olarak başka bir yere gitmemiz gerekirse, Mesih vaatlerini yerine getirme konusunda başarısız kalarak günahın yardakçısı olmuş olmaz mı? Aklanmak için Mesih’e güveniyorken yasaya geri dönersek (yasanın yaptığı tek şey bizi günahkar olarak suçlayıp mahkum etmesidir) bu imanlıya yakışan bir davranış mıdır? Kendisini günahın yardakçısı yapan böyle bir davranış için Mesih’in onayını bekleyebilir miyiz? Pavlus’un yanıtı kızgın bir kesinlikle hayır’dır!

2:18   Petrus, Mesih’teki iman uğruna tüm yasal sistemi terk etmişti. Konu, Tanrı’nın onayını almak olduğunda Yahudi ve uluslardan olanlar arasında herhangi bir farkı reddediyordu. Şimdi uluslardan olanlarla birlikte yemeyi reddederek bir zamanlar yıktığını yeniden kuruyor. Böyle yapmakla kendisinin bir yasa bozucusu olduğunu kanıtlıyor. Ya Mesih için yasayı terk ederken yanılıyordu ya da şimdi yasa için Mesih’i terk ederken yanılıyor!

2:19   Yasaya itaatsizliğin cezası ölümdür. Bir günahlı olarak ben yasaya karşı gelmiştim. Yasa beni bu nedenle ölüme mahkum etti. Ancak Mesih benim yerime ölerek karşı geldiğim yasanın cezasını benim için ödedi. Böylece Mesih ölünce ben de öldüm. Yasanın tüm haklı isteklerini karşılamak anlamında yasa karşısında öldü, böylece Mesih’te ben de yasa karşısında öldüm.

İmanlı, yasa karşısında ölüdür ve artık yasayla hiçbir ilişkisi kalmamıştır. Bu, imanlı istediğinde On Buyruk’un hepsini bozma özgürlüğüne sahiptir anlamına mı gelir? Hayır, imanlı, kutsal bir yaşam sürmektedir ve kutsal yaşamı yasa korkusuyla değil, kendisi uğruna ölmüş Olan’a duyduğu sevgiden dolayı sürmektedir. Bir davranış biçimi olarak yasa altında olmayı arzulayan imanlılar, bu davranış biçiminin kendilerini yasanın laneti altına soktuğunu fark etmemektedirler. Bunun da ötesinde, yasanın her maddesini sürekli yerine getirmek-ten sorumludurlar. Tanrı’nın önünde diri olmanın tek yolu yasanın önünde ölü olmaktır. Yasa asla kutsal bir yaşam üretemezdi ve Tanrı’nın niyeti asla bu değildi. Tanrı’nın kutsallık üretme şekli 20. ayette açıklanmıştır.

2:20   İmanlı, Mesih’in ölümünde O’nunla özdeşleşir. Kafatası denilen yer-de yalnızca O çarmıha gerilmedi, ben de orada O’nda çarmıha gerildim. Bu, Tanrı’nın gözünde bir günahlı olarak sonumun geldiği anlamındadır. Bu bir kişi olarak kendi işlerim aracılığıyla kurtuluş kazanma ya da hak etme çabalarımın sonu demektir. Bu benim, Adem’in bir çocuğu, yasanın mahkumiyeti altındaki bir insan olarak eski, yeniden doğmamış benliğimin sonu demektir. Eski, kötü “ben” çarmıha gerilmiştir. Artık günlük yaşamım üzerinde hak iddia edemez. Bu, Tanrı’nın önündeki konumum için geçerlidir, davranışlarım için de geçerli ol-malıdır.

İmanlının yaşamı bir kişilik ya da birey olarak son bulmaz. Ancak Tanrı tarafından ölü olarak görülen, yaşayanla aynı değildir. Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor. Kurtarıcı, yaşamımı kendi istediğim biçimde sürdürebileyim diye uğruma can vermedi. Bundan böyle yaşamını bende sürebilsin diye benim için öldü. Şimdi bu insan bedeninde sürdürdüğüm yaşamı Tanrı Oğluna imanla sürdürüyorum. İman, güvenmek ya da bağlı olmak anlamına gelir. İmanlı, sürekli Mesih’e bağlı olarak, O’na boyun eğerek ve Mesih’in kendisinde yaşamasına izin vererek yaşar.

Dolayısıyla imanlının yaşamını yöneten Mesih’tir, yasa değildir. Bu bir çabalama değil güvenme sorunudur. İmanlının kutsal bir yaşam sürme nedeni cezalandırılma korkusu değil, kendisini sevip uğruna canını vermiş olan Tanrı Oğlu’na duyduğu sevgidir.

Hiç Rab İsa’nın yaşamı bedeninizde görülebilsin diye dua ederek yaşamınızı Rab İsa’ya teslim ettiniz mi?

2:21   Tanrı’nın lütfu koşulsuz kurtuluş armağanında görülür. İnsan kurtuluşu kazanmaya çalıştığında, kurtuluş anlamını yitirir. Eğer insan kurtuluşu hak eder ya da kazanırsa o kurtuluş artık lütufla olmaz. Pavlus’un Petrus’a son uya-

rısı etkilidir. Eğer Petrus, Yahudi geleneklerine uyarak Tanrı’nın onayını elde edebilseydi, o zaman Mesih boş yere ölmüş olurdu. Kelimenin tam anlamıyla yaşamını ziyan etmiş olurdu. Mesih öldü, çünkü insan başka hiçbir yolla, hatta yasayı yerine getirerek bile doğruluk elde edemezdi. Clow şöyle der:

Kiliseleri çürüten, ikrarlarını delilik diye bozan ve insan yüreklerimizi gururla şişiren tüm sapkınlıkların en derini, işlerle kurtuluştur. John Ruskin şöyle yazar: “İnanıyorum ki, imanlı topluluklarına acı veren her bölünme ve sapmanın kökü, kurtuluşu kabul etmek yerine kazanmak çabasıdır. Vaazların etkisiz olmasının bir nedeni de, insanlara Tanrı’nın kendileri için çalıştığını göstermek yerine insanları Tanrı için çalışmaya çağırmalarıdır.”[8]

II. ÖĞRETİŞE İLİŞKİN: PAVLUS İMANLA AKLANMAYI SAVUNUYOR (3:1 - 5:1)

A. Müjde’nin Yüce Gerçeği (3:1-9)

3:1   Davranışları anlayış ve mantık eksikliklerini göstermekteydi. Lütuftan yasaya dönmek büyülenmektir. Büyülü bir sözcükle uyutulmak ve tedbirsizce gerçeğin yerine sahtesini kabul etmektir. Pavlus “sizi kim büyüledi?” diye sorarken çoğul yerine tekil kullandığında (Grekçe Tis)[9]
belki de bu yanlış öğretinin Şeytan’dan kaynaklandığını ima etmekteydi. Pavlus’un kendisi, Galatyalı-lar’a çarmıhın amacının onları yasanın lanet ve esaretinden sonsuza dek kurtar-mak olduğunu vurgulamış, İsa Mesih’i çarmıha gerilmiş olarak vaaz etmişti. Yasaya nasıl geri döner ve çarmıhı nasıl küçümseyebilirlerdi? Gerçek, onların üzerinde hiç mi etkili olmamıştı?

3:2   Sorunu kökünden çözümlemek için bir soru yeterli olmalıdır. Pavlus, ilk tövbe ettikleri zamanı, yani Kutsal Ruh’un bedenlerinde konut kurmaya geldiği zamanı hatırlamalarını ister. Ruh’u nasıl aldılar? Yasanın gereklerini yaparak mı, iman ederek mi? Belli ki iman ederek. Hiç kimse yasanın gereklerini yaparak Ruh’u almamıştır.

3:3   Eğer kurtuluşu işlerle elde edemedilerse, yasa aracılığıyla kutsallıkta büyümeyi ya da imanda olgunlaşmayı umabilirler miydi? Eğer onları kurtarmak için Ruh’un gücü gerekli olduysa, insani çabalarla bu kurtuluş sürecini tamamlayabilirler miydi?

3:4   Galatyalılar Mesih’e ilk güvendiklerinde, belki de bir kısmı lütfun müjdesinden nefret eden ateşli Yahudilerin ellerinde şiddetli zulme maruz kaldı. Çektikleri bunca eziyet boşuna mıydı? Yasaya geri dönmekle kendilerine zulmedenlerin haklı olduklarını söylemiş olmuyorlar mıydı? Pavlus bir zamanlar onların, uğruna acı çektiklerin müjdeye geri döneceklerine duyduğu sönmeyen umudu dile getiriyor.

3:5   5. ayetteki O (ya da o)[10]
sözcüğünün Tanrı’ya mı, Pavlus’a mı ya da Pavlus mektubu yazdığı sırada Galatyalılar’a öğreten başka birini mi kastettiği konusunda sorular vardır. Sonuç olarak buradaki O sözcüğü Tanrı anlamında olmalıdır, çünkü Kutsal Ruh’u ancak O sağlayabilir. Bununla birlikte Tanrı’nın kendisi aracılığıyla isteğini gerçekleştireceği bir araç olan imanlı birini de kastediyor olabilir. İkinci anlamı imanlı hizmetinin çok yüceltilmiş bir görünümü olurdu. Birisi şöyle demiştir: “Her tür gerçek imanlı hizmeti Kutsal Ruh’un başkalarına ifade edilişidir. Bu aslında Ruh’un dağıtılmasıdır.”

Eğer elçi kendisinden söz ediyorsa muhtemelen kendi vaazlarına ve kişilerin Mesih’i kabul etmelerine eşlik etmiş mucizeleri düşünmektir (İbr.2:4). Bununla birlikte fiilin zamanı geçmişte olan bir durumu değil, mektubun yazıldığı sırada da sürmekte olan bir durumu göstermektedir. Pavlus muhtemelen, iman ettikten sonra 1.Korintliler 12:8-11’de tanımlanan ve Kutsal Ruh tarafından imanlılara bağışlanan mucizevi armağanları kastetmektedir.

O bunu Yasa’nın gereklerini yaptığınız için mi, yoksa işittiklerinize iman ettiğiniz için mi yapıyor? Yanıt; işittiklerinize iman ettiğiniz içindir. İmanlıda konut kurmuş Kutsal Ruh ve konut kurmuş olmasının sonucu olarak imanlıda işleyişi asla kazanılmaz ya da hak edilmez. Daima lütuf aracılığıyla verilir ve iman aracılığıyla kabul edilir. Galatyalılar bu nedenle deneyimleri sonucu bereketin, yasanın gereklerini yapmakla değil, iman aracılığıyla geldiğini fark etmiş olmalıydılar.

Pavlus burada ikinci kanıtı için, sahte öğretmenlerin sünnetin zorunlu olduğunu göstermek için kullandıkları Kutsal Yazılar’a dönüyor. Eski Antlaşma sünnet konusunda ne söylüyordu?

3:6   Pavlus, Tanrı’nın Galatyalılarla tümüyle iman temeline dayanarak ilgilendiğini göstermişti. Burada insanların Eski Antlaşma zamanlarında bile aynı yolla kurtulduğunu gösteriyor. 5. ayetteki soru şuydu: “O bunu yasanın gereklerini yerine getirdiğiniz için mi yoksa işittiklerinize iman ettiğiniz için mi yapıyor?” Cevap da şuydu: “İşittiklerinize iman ettiğiniz için.”

Belki de Yahudi öğretmenler İbrahim’i, sünnetin gerekliliğini İbrahim’in sünnet olmasına dayandırarak kahramanları ve örnekleri olarak kullanıyorlardı (Yar.17:24,26). Eğer durum böyleyse o zaman Pavlus onlarla kendi sahalarında mücadele edecekti. O zaman İbrahim nasıl kurtulmuştu? İbrahim Tanrı’ya inandı. Kurtuluş övülecek bir iş sonucu gelmez. İbrahim yalnızca Tanrı’ya inandı. İma-na eklenecek bir iş yoktur. Aslında Tanrı’ya inanmayan biri budaladır. Kurtuluş konusunda insanın yapabileceği tek şey insanın övünmesini engelleyen “Tan-rı’ya inanmaktır.” Kurtuluş insan çabasını kapsayan bir “iyi iş” değildir. Kur-tuluşta et ve kana yer yoktur. Bir yaratığın yaratıcısına, bir çocuğun Baba’sına güvenmesinden daha normal ne olabilir.

Aklamak Tanrı’nın işidir. Tanrı kendisine inanan herkesi aklayarak suçsuz ilan eder. Mesih, Golgota’daki çarmıhta günahkârların borçlarının onların yerine geçerek ölmesiyle ödediği için Tanrı’nın günahkârlarla teması uygundur. Aklanmanın anlamı, Tanrı’nın imanlıyı kendi başına doğru ve günahsız yaptığı değildir. Tanrı Kendisine güvenen günahkârlara suçsuz bir konum sağlar, bu yolla onun cennete uygunluğunu sağladıktan sonra kendisi için yapılanlara bir teşekkür olarak ondan doğru yaşamasını bekler. Burada dikkat edilmesi gereken önemli nokta aklanmanın, Yasa’nın gereklerini yerine getirmekle hiçbir ilişkisinin olmadığıdır. Tümüyle iman ilkesine dayanır.

3:7   Kuşkusuz Yahudi öğretmenler, İbrahim’in gerçek oğulları olabilmeleri için Galatyalılar’ın sünnet olmaları gerektiğini iddia ediyorlardı. Pavlus bunu reddeder. İbrahim’in gerçek oğulları Yahudi olarak doğanlar ya da Yahudi olanlar değil, imanla kurtulanlardır. Romalılar 4:10, 11’de Pavlus İbrahim’in sünnet olmadan önce doğru sayıldığını gösterir. Başka bir deyişle İbrahim halen uluslardan birisiyken aklanmıştı.

3:8   Eski Antlaşma, sonraki yüzyıllara bakıp Tanrı’nın Yahudileri olduğu gibi öteki ulusları da imanlarına göre aklayacağını önceden gören bir peygamber olarak resmedilir. Öteki ulusların iman aracılığıyla kutsanacağı yalnız Eski Ant-laşma tarafından önceden bildirilmemiş olup Yaratılış 12:3’de İbrahim’e duyu-rulmuştu: “...yeryüzündeki bütün halklar senin aracılığınla kutsanacak.”

Yaratılış kısmından yapılan bu alıntıyı ilk okuduğumuzda Pavlus’un bu ayetten nasıl olup da böyle bir anlam çıkardığını anlamakta zorlanırız. Ancak Eski Antlaşma’daki Yaratılış 12:3’ü yazan Kutsal Ruh tüm uluslara “iman aracılığıyla kurtuluş” müjdesinin bu ayette yer aldığını biliyordu. Pavlus, aynı Kutsal Ruh’un esinlemesiyle yazdığından alttaki ayetteki anlamı bize açıklamaya yeterli kılınmıştı: Sende (İbrahim’le birlikte, İbrahim’e olduğu gibi) tüm uluslar (hem Yahudiler hem uluslar) kutsanacak (kurtulacak). İbrahim nasıl kurtulmuştu? İmanla. Uluslar nasıl kurtulacak? İbrahim’in kurtulduğu gibi; imanla. Yahudi olarak değil, Yahudi olmaları gerekmeden, uluslar olarak kurtulacaklar.

3:9   Tanrı’ya iman edenlerin tümü iman eden İbrahim’le birlikte aklanırlar. Bu da Yahudilerin Kutsal Yazıları’nın tanıklığına uygundur.

B. Vaade Karşı Yasa (3:10-18)

3:10   Pavlus, Kutsal Yazılar’dan örnek vererek, yasanın bereketlemediğini, yalnızca lanetlediğini gösteriyor. Bu ayet “Yasa’yı ihlal etmiş olanların hepsi” değil, “Yasanın gereklerini yapmaya güvenenlerin hepsi” diyor. Bu da Tan-rı’nın lütfunu yasaya itaat ederek elde etmeye çalışan herkesi ifade ediyor. Onlar lanet altındadır, yani ölüme mahkumdur. Çünkü şöyle yazılmıştır: “Yasa kitabında yazılı olan her şeyi sürekli yerine getirmeyen her insan lanet-lidir” (Yas.27:26). Yasayı bir gün, bir ay ya da bir yıl yerine getirmek yeterli değildir. İnsan ona sürekli itaat etmelidir. İtaat eksiksiz olmalıdır. Yalnızca On Buyruk’u yerine getirmek yeterli değildir. Musa’nın beş kitabında yer alan altı yüzün üstündeki yasaya itaat edilmelidir!

3:11   Sahte öğretmenler bir kez daha Eski Antlaşma aracılığıyla çürütülür. Pavlus Tanrı’nın insanları her zaman yasa değil, iman aracılığıyla suçsuz saydığını, peygamber Habakkuk’tan alıntı yaparak gösterir. Özgün Grekçe sözcük sırasına göre alıntı aynen şöyledir: “Doğru imanla yaşayacaktır.” Başka bir deyişle, işlerle değil, imanla doğru sayılmış olanlar sonsuz yaşama sahip olacaklardır. İmanla aklanmışlar yaşayacaklardır.

3:12   Yasa insanlardan inanmalarını istemez. Hatta buyruklarını yerine getirmeyi denemelerini bile istemez. Levililer’de açıkça öğretildiği gibi çok titiz, tam ve mükemmel itaat ister. Bu, imana karşıt bir ilkedir. Yasa, “Yap ve yaşa”, iman ise, “İnan ve yaşa” der. Pavlus’un savunduğu fikirlerin özeti şudur: Doğru kişi iman aracılığıyla yaşayacaktır. Yasa altındaki bir kişi iman aracılığıyla yaşamaz. Bu nedenle Tanrı’nın önünde doğru değildir. Pavlus, “Yasanın gereklerini yapan bunlarla yaşayacaktır” derken, ulaşılması imkansız kuramsal bir gerçek ya da ideali ifade etmektedir.

3:13   Fidye ile kurtarmak, bedel ödeyerek geriye almak ya da ücretini ödeyip kurtarmaktır. Yasanın laneti, buyruklarını ihlal etmenin bedeli ölümdür. Mesih yasa altında olanları yasanın istediği ölüm cezasını ödemekten kurtardı (Pavlus, “biz” zamirini kullandığında, Yahudiler tüm insan ırkının temsilcileri olmalarına rağmen öncelikle imanlı Yahudilerden söz ediyor).

Cynddylan Jones şöyle der:

Galatyalılar, Mesih’in kendilerini tamamen satın almadığını, sünnet ve diğer Yahudi törenlerine itaat ederek satın alma işlemini tamamlamanın kendilerine düştüğünü sanıyorlardı. Sahte öğretmenlerce saptırılmaya, Hıristiyanlık ile Yahudiliği karıştırmaya hazır oluşlarının nedeni buydu. Pavlus burada şöyle der: (Galce çeviriye göre) “Mesih bizi yasanın lanetinden tümüyle satın aldı.”[11]

Mesih, Tanrı’nın günaha karşı olan korkunç öfkesine katlanarak insanların yerine ölmek suretiyle insanları kurtardı. Tanrı’nın laneti insanın vekili olarak O’na yöneldi. Kendisi günahlı olmadı, ama insanın günahları O’nun üzerine konmuştu.

Mesih, insanları yasanın lanetinden bedende yaşadığı süre içinde On Buyruk’u eksiksiz yerine getirerek kurtarmadı. Kutsal Yazılar, yasaya olan mükemmel itaatin bizim hesabımıza sayıldığını öğretmez. Aksine ölerek yasanın korkunç lanetini taşıma yoluyla insanları yasadan kurtardı. O ölmeseydi, kurtuluş olamazdı. Yasanın öğrettiğine göre mahkum edilen suçluların bir ağaca asılmaları Tanrı’nın laneti altında olduklarının bir işaretiydi (Yas.21:23). Buradaki bölümde Kutsal Ruh, yaratıkları için olan laneti taşımak üzere Kurtarıcı’nın ne şekilde öleceğini önceden bildiriyor. Sanki her ikisi için de değersizmişçesine gökyüzü ve yeryüzü arasında asılmıştı. Çarmıha gerilerek gerçekleşen ölümünde, O’nun bir ağaç üzerinde asılmış olduğu söylenir (Elç.5:30; 1Pe.2:24).

3:14   Tanrı, İbrahim’i ve onun aracılığıyla da tüm dünyayı kutsayacağına söz vermişti. İbrahim’in kutsanması gerçekten iman yoluyla lütufla kurtuluştur. Önce adil Tanrı’nın talep ettiği ölüm cezası ödenmeliydi. Böylece Tanrı’nın lütuf yoluyla hem Yahudilere hem de uluslara ulaşabilmesi için Rab İsa lanetli olmuştu. Uluslar Mesih’te (İbrahim’in soyundan biri) kutsanmıştır.

Tanrı’nın Yaratılış 12:3’de İbrahim’e verdiği söz Kutsal Ruh’a değinmez. Ancak Pavlus burada Tanrı esiniyle bize, Kutsal Ruh armağanının Tanrı’nın İbrahim’le yaptığı koşulsuz kurtuluş antlaşmasına dahil olduğunu söyler. Tasarı halinde antlaşmadaydı. Yasa engel olduğu sürece Kutsal Ruh gelemezdi. Ruh-un verilmesinden önce Mesih’in ölmesi ve yüceltilmesi gerekiyordu (Yu.16:7).

Elçi, Galatyalılar’ın deneyimi ve Eski Antlaşma’daki ayetlerin tanıklığıyla kurtuluşun yasayla değil, iman yoluyla olduğunu kanıtladıktan sonra şimdi günlük yaşamdan bir örnek veriyor.

Pavlus’un bu bölümdeki iddiası şöyle özetlenebilir: Yaratılış 12:3’de Tanrı yeryüzündeki bütün ulusların Avram’da kutsanacağını vaat etti. Bu kurtuluş vaadi Yahudileri olduğu kadar ulusları da kapsıyordu. Yaratılış 22:18’de Tanrı şu sözü de verdi: “Soyunun aracılığıyla yeryüzündeki bütün uluslar kutsanacak.” “Soyunda” (tekil) diyor “soylarında” (çoğul) değil. Tanrı Bir Kişiye, doğrudan İbrahim’in soyundan gelen Rab İsa Mesih’e işaret etmekteydi (Luk.3:34). Başka bir deyişle, Tanrı Mesih aracılığıyla tüm ulusları, ya da Yahudileri olduğu kadar uluslardan olanları da kutsamayı vaat etti. Vaat koşulsuzdu, iyi işler ya da yasaya itaati gerektirmiyordu. Yalnızca güvenerek kabul edilmesi gereken basit bir vaatti.

Vaatten 430 yıl sonra İsrail’e verilen yasa ne vaade koşulları ekleyebilirdi ne de onu herhangi bir şekilde değiştirebilirdi. Böyle bir durum insan ilişkilerinde bile haksızlık olacağından, tanrısal konular için aynı şeyi düşünmek mümkün değildir. Bu nedenle varılan sonuç Tanrı’nın ulusları kutsama vaadinin Mesih aracılığıyla, iman yoluyla olduğu, yasanın gereklerini yerine getirme yoluyla ol-madığıdır.

3:15   İnsanın ilişkilerinde bir antlaşma ya da vasiyet imzalanıp mühürlendiğinde kimse bu belgeye bir şey eklemeyi ya da belgeyi değiştirmeyi düşünmez. Eğer insanlar arası antlaşmalar bozulamazsa, Tanrı’nın yaptığı bir antlaşma hiç bozulamaz!

3:16   Yahudiler, vaatlerin iman yoluyla doğrudan İbrahim’e ve soyuna (İsrail halkı) verildiğine inandıkları halde, aynı halkın sonradan yasa altına konduğunu görüyoruz. Dolayısıyla iman aracılığıyla kurtulmuş olsalar bile Galatya-lılar, şimdi On Buyruk’a uymak zorundaydılar. Pavlus şöyle yanıtlar: Vaatler İbrahim’e ve soyuna (tekil) yapılmıştı. “Soy (tohum)” bazen bir çoğunluğa işa-ret edebilir, ancak burada bir Kişiyi, yani Mesih’i belirttiği kesindir (Eski Ant-laşma’yı okurken Tanrı’nın Ruh’u bizi aydınlatmazsa bunu kendiliğimizden gö-remeyiz).

3:17   Tanrı’nın İbrahim’e vaadi koşulsuzdu, kesinlikle işlere dayanmıyordu. Tanrı basitçe İbrahim’e bir soy (Mesih) vermeyi kabul etti. İbrahim’in çocuğu yoktu, ama Tanrı’ya ve aynı zamanda Mesih’in geleceği vaadine inandı ve böylece aklandı. Yasa’nın dört yüz otuz yıl sonra gelişi kuruluş vaadini hiçbir şekilde etkileyemezdi. Ne vaadi etkileyebilirdi ne de ona koşullar ekleyebilirdi.

Belki Yahudiliği savunanlar vaatten 430 yıl sonra gelen yasanın vaadin etkisini yok ettiğini düşünüyorlardı. Pavlus, “kesinlikle hayır” der ve sürdürür: “As-lında vaat bir vasiyet gibiydi ve bir ölümle onaylanmış oldu, (Antlaşma Kurba-nı, Yar.15:7-11; ayrıca İbr.9:15-22) iptal edilemezdi.”

430 yıl, Yakup Mısır’a girmeye hazırlandığı sırada, Tanrı’nın ona İbrahim’le yaptığı antlaşmayı doğruladığı andan başlayarak hesaplanır (Yar.46:1-4) ve çıkıştan yaklaşık üç ay sonra yasanın verildiği tarihe dek uzanır.

3:18   Miras ya işler ya da iman aracılığıyla olmalıdır. Aynı anda her ikisinin aracılığıyla olamaz. Kutsal Kitap mirasın İbrahim’e koşulsuz, vaat aracılığıyla verildiğini açıkça belirtir. Dolayısıyla miras kurtuluş ile birliktedir. Koşulsuz bir armağan olarak sunulmuştur. Kurtuluşu kazanma düşüncesi söz konusu olamaz.

C. Yasa’nın Amacı (3:19-29)

3:19   Öyleyse Yasa hangi amaca hizmet eder? Eğer Pavlus’un ileri sürdüğü gibi, Tanrı’nın İbrahim’e verdiği vaade koşullar eklemiyorsa ya da onu geçersiz kılmıyorsa, Yasa’nın amacı neydi? Yasa, günahın suç olarak gerçek karakterini göstermeyi amaçlar. Yasa’dan önce de günah vardı, ama yasa gelene dek insanlar günahın suç olarak farkına varmamışlardı. Suç, bilinen bir yasanın ihlalidir.

Yasa günahlılardan oluşmuş bir ulusa verilmişti. Yasayı yerine getirerek aklanmayı asla elde edemezlerdi, çünkü yasaya itaat güçleri yoktu. Yasa insanlara ne kadar umutsuz günahlılar olduklarını görsünler ve lütfuyla kendilerini kurtarması için Tanrı’ya yalvarsınlar diye verilmişti. Tanrı’nın İbrahim’le yaptığı antlaşma koşulsuz bir bereket vaadiydi. Yasa yalnızca lanetlemeyle sonuçlandı. Yasa, insanın karşılıksız ve koşulsuz bereketi hak etmediğini ortaya koyar. Eğer insan kutsanacaksa, bu Tanrı’nın lütfuyla olmalıdır.

Soy (tohum) Mesih’tir. Bu nedenle yasa Mesih’in gelişine dek geçici bir önlem olarak verilmişti. İbrahim’e vaat edilen kutsama O’nun aracılığıyla gelecekti. İki taraf arasındaki bir antlaşma bir aracıyı gerektirir. Yasa, Tanrı ve İsrail arasındaki antlaşmayı kapsar. Musa aracı olarak hizmet etmiştir (Yas.5:5). Melekler Yasa’nın Musa’ya iletilmesi için Tanrı’nın aracılarıydılar (Yas.33:2; Mez.68:17; Elç.7:53; İbr.2:2). Musa’nın ve meleklerin aracı durumunda olması, Tanrı’nın huzurunda durmak için uygun olmayan bir halkı, Tanrı ile halkı arasındaki ayrılığı sergilemektedir.

3:20   Eğer yalnızca tek bir taraf olsaydı ve bu tek taraf diğer taraftan hiçbir şey istemeden koşulsuz bir vaatte bulunsaydı, arabulucuya gerek kalmazdı. Yasa’nın bir arabulucu gerektirdiği gerçeği insanın antlaşmada kendine düşen sorumluluğu yerine getirmesinin beklendiğini ima eder. Bu yasanın zayıflığıydı, çünkü kendisine itaat gücü olmayanlardan itaat istiyordu. Tanrı İbrahim’e vaatte bulunduğunda, O antlaşmadaki tek Taraftı. Vaadin sahip olduğu güç şuydu: Her şeyi sağlayan Tanrı’ydı, insandan bir şey beklemiyordu. Aracı yoktu, çünkü aracıya gerek yoktu.[12]

3:21   Yasa vaatleri iptal mi etti ya da onların yerini mi aldı? Elbette hayır! Eğer günahlıların aracılığıyla Tanrı’nın istediği mükemmelliğe ulaşabilecekleri bir yasayı vermek mümkün olsaydı, o zaman kurtuluş elbette yasanın gereklerini yerine getirme yoluyla gerçekleşecekti. Eğer Tanrı aynı sonucu bedeli daha düşük bir yolla sağlayabilseydi, sevgili Oğlunu günahlılar için ölmeye yollamayacaktı. Ancak Yasa’nın günahlıları kurtaramayacağını göstermek için hem yeterli zamanı hem de yeterli insanları oldu. Bu anlamda yasa “doğal insan benliğinden ötürü güçsüzdü” (Rom.8:3). Yasanın tüm yapabildiği, insanlara umutsuzluklarını göstermek ve kurtuluşun ancak karşılıksız Tanrı lütfuyla olabileceğini akıllarına yerleştirmekti.

3:22   Eski Antlaşma yasa altında olanlar da dahil olmak üzere herkesin günahlı olduğunu gösterdi. Kurtuluş vaadinin İsa Mesih’e iman yoluyla iman edenlere verilebilmesi için insanın günah konusunda tamamıyla iyice ikna olması gerekliydi. 22. ayetteki anahtar sözcükler iman, verilebilsin ve iman edenleredir. “İşlerden” ya da “yasayı yerine getirmekten” söz edilmez.

3:23   Buradaki iman İsa Mesih imanıdır. İman, Rab İsa’nın ölümü, gömülmesi, dirilişi, göğe çıkması ve Pentikost gününde müjdenin vaaz edilmesi ile öncülük edilen çağa işaret etmektedir. Bu süreden önce Yahudiler bir hücrede gözaltına alınmış gibi hapsedilmişlerdi. Yasa’nın talepleriyle kuşatılmışlardı ve bu talepleri yerine getiremediklerinden kurtuluş için iman yolu dışında başka bir yolları yoktu. Böylece yasa altında olanlar, yasanın köleliğinden, kurtuluşun muhteşem haberi müjde ile duyurulana dek hapsedilmiş durumdaydılar.

3:24   Yasa, çocukların koruyucusu ve rehberi ya da eğitici olarak resmedilir.[13]
Bu, öğretiş düşüncesini vurgular; yasa, Tanrı’nın kutsallığı, insanın günahkârlığı ve kefaret gereksinimine ilişkin dersler öğretmiştir. Buradaki sözcük, yeterince olgunlaşmamış ya da küçüklere göz kulak olan, disiplin uygulayan birini tanımlamaktadır.

Bu ayet, Mesih’in gelişine dek İsrail halkının yasanın koruyuculuğu altında olduğunu öğretir. Yasa bir anlamda İsrail halkını evlilik, mal mülk, yiyecek vb. konularda getirdiği yeni bir düzen aracılığıyla farklı bir ulus kılmıştır. “İman” geldiğinde öncelikle, yüzyıllar boyunca mucizevi bir şekilde korunmuş olan bu ulusa duyrulmuştur. İmanla aklanma fidyeyle Kurtaranın, yani Mesih’in tamamladığı işin temelinde vaat edilmişti.

3:25   Yasa eğiticidir, ancak İsa Mesih’i kabul eden Yahudiler artık Yasa altında değildirler. Galatyalılar gibi Yahudi olmayan uluslar eğitim altında hiçbir zaman kalmadıklarından, yasa altında olmaları onlar için asla söz konusu olamaz! 24. ayet insanın yasayla aklanmadığını öğretir; 25. ayet aklanmış birisi için yasanın yaşam kuralı olmadığını öğretir.

3:26   Zamirlerin “biz” şeklinden siz şekline değiştiklerine dikkat edin. Pav-lus Yahudilerden “biz” diye söz ederek, onların Mesih’in gelişine dek Yasa al-tında tutulduklarını göstermiştir. Yasa onları, imanla aklanmanın duyurulabileceği ayrı bir halk olarak korudu. Aklandıklarında yasanın boyunduruğundan özgür kılınmış oldular. Yahudiler olarak diğerlerinden ayrı görülen karakterleri son buldu. Siz zamiri buradan bölümün sonuna kadar hem kurtulmuş Yahudileri hem de kurtulmuş diğer ulusları kapsar. Bu insanların hepsi Mesih İsa’ya iman ettiği için Tanrı’nın oğullarıdır.

3:27   İman ettiğimizde gerçekleşen Mesih’le birleşme, suyla vaftizde ikrar edilir. Bu vaftiz kişiyi Mesih’in bir üyesi ya da Tanrı’nın krallığının bir mirasçısı yapmaz. Bu Pavlus’un “Mesih’i giyinmek” diye söz ettiği Mesih’le başkalarının önünde özdeşleşmektir. Nasıl bir asker üniformasını “giyerek” ordunun bir üyesi olduğunu beyan ediyorsa, imanlı da suyla vaftiz olarak Mesih’e ait biri olduğunu belirtir. Bu vaftiz eylemiyle Mesih’in önderlik ve yetkisine boyun eğdiğini herkesin önünde açıklar. Tanrı’nın bir oğlu olduğunu gözler önüne serer.

Elçinin, suyla vaftizin bir insanı Mesih’le birleştirdiğini öne sürmediği kesindir. Bu, kurtuluşun yalnızca imanla olduğu şeklindeki temel iddiasını açıkça reddetmesi anlamına gelirdi.

Pavlus, Kutsal Ruh vaftizinden de söz etmektedir (1Ko.12:13). Kutsal Ruh-un vaftizi gözle görülmez. Herkesin önünde “Mesih’in giyinildiği” suyla vaftize benzeyen yanı yoktur.

Bu Mesih’e olan bir vaftizdir. Aynı İsraillilerin kendilerini önderleri olarak Musa’yla özdeşleştirerek ona vaftiz olmaları gibi, imanlılar da bugün Mesih’i adil Rableri olarak tanıdıklarını belirtmek üzere Mesih’e vaftiz olurlar.

İmanlı vaftizle benliği ve benliğin doğruluk elde etme çabalarını gömdüğünü de ifade eder. Eski yaşam biçiminin sona erip yenisinin başladığını belirtir. Galatyalılar, suyla vaftiz olarak Mesih’le öldüklerini ve O’nunla birlikte gömüldüklerini doğruladılar. Mesih nasıl Yasa’ya öldüyse, onlar da aynı şekilde Yasa’ya ölüydüler ve bu nedenle bir yaşam kuralı olarak yasa altında olmaya istek duymamalıdırlar. Mesih’in ölümüyle Yahudiler ve uluslar arasındaki ayrımı ortadan kaldırması gibi onlar da bu tür ulusal farklılıklara öldüler. Şimdi tümüyle yeni bir yaşamı, yani Mesih’in yaşamını giyindiler.

3:28   Yasa bu guruplar arasında ayrımlar yapardı. Örneğin Yasa’nın Tekrarı 7:6 - 14:1, 2’de Yahudiler ve uluslar arasındaki ayrımın üzerinde ısrarla durulur. Yahudi bir adam, sabah duasında Tanrı’ya kendisini diğer uluslardan biri, bir köle ya da bir kadın yapmadığı için teşekkür ederdi. Tanrı’nın onayına ilişkin konulardaki bu ayrımlar İsa Mesih’te yok olmuşlardır. Bir Yahudi, uluslardan olan birinden, özgür bir köleden, bir erkek bir kadından daha üstün ya da ayrıcalıklı değildir. Mesih İsa’da oldukları için hepsi aynı düzeydedirler.

Bu ayetin anlamı çarpıtılmamalıdır. Günlük yaşama ilişkin olarak (kilisedeki görevler dışında) Tanrı kadın ve erkek arasındaki farklılığı tanır. Yeni Antlaşma her birine yöneltilmiş talimatlar içerir, ayrıca köleler ve efendilere de ayrı ayrı hitap eder. Ancak Tanrı’dan bereket alırken bunların önemi yoktur. Önemli olan tek şey Mesih İsa’da olmaktır (yeryüzündeki durumumuza değil, göksel konumumuza işaret etmektedir). Tanrı’nın önünde imanlı bir Yahudi’nin iman eden bir putperestten hiçbir üstünlüğü yoktur! Goett şöyle der: “Yasa’nın yol açtığı tüm farklılıklar Tanrı’nın sağladığı evrensel mezarda yutulup gitmiştir.” Bundan dolayı Hıristiyanların Mesih’in ortadan kaldırdığı farklılıkları ileri sürerek kutsallıklarını artırmak istemeleri ne denli budalaca bir iş!

3:29   Galatyalılar Yasa’yı yerine getirerek İbrahim’in soyundan olabilecek-leri düşüncesine saptırılmışlardı. Pavlus bunun aksini gösterir. Mesih İbrahim’in soyudur ve İbrahim’e vaat edilen miras Mesih’te yerine getirilmiştir. Günahlılar O’na iman ettiklerinde O’nunla bir olurlar. Böylece İbrahim’in soyu olurlar ve Tanrı’nın tüm bereketlerini miras alırlar.

Ç. Çocuklar ve Oğullar (4:1-16)

4:1,2   Burada servetinin denetimini erişkin yaşa ulaştığında oğluna devretmeyi tasarlayan zengin bir baba resmedilir. Bununla birlikte çocuk olduğu sürece mirasçının durumu bir köleninki gibidir. Ona sürekli olarak şunu yapması ya da bunu yapmaması söylenir. Mallarını yöneten kahyaları ve kendine buyuran vasileri vardır. Miras kendisine ait olsa da, büyüyene dek o mirası kullanamaz.

4:3  Yasa altındaki Yahudilerin durumu buydu. Yasa aracılıyla köle gibi buyruk altında bulunan çocuklardı. Yahudi inancının temel ilkeleri anlamında dünyanın temel ilkelerine esirdiler. Yahudiliğin ayinleri ve törenleri, Mesih’te açıklanan Baba Tanrı’yı tanımayanlar için tasarlanmıştı. Kalıplar kullanarak heceleme ilkelerini ya da resimler aracılığıyla nesneleri tanımayı öğrenen bir çocuğu örnek verebiliriz. Yasa, fiziksel ve dış araçlar kanalıyla ruhsal duyulara hitap eden gölgeler ve resimlerle doluydu. Sünnet buna bir örnektir. Yahudilik fiziksel, dıştan ve geçiciydi, Hıristiyanlık ruhsal, içten ve kalıcıdır. İnsanın dışını ilgilendiren bu noktalar çocuklar için bir tür kölelikti.

4:4   Zaman dolunca ifadesi, Göksel Babamız tarafından saptanan mirasçıların uygun yaşa geldikleri zaman anlamındadır (Bkz. 2. ayet).

Bu ayette birkaç sözcük içinde Kurtarıcı’nın insanlığı ve tanrılığına ilişkin hayret verici bir ifade yer alır. Tanrı’nın sonsuz Oğlu olmakla birlikte bir kadından doğmuştur. Eğer İsa yalnızca bir insan olsaydı, O’nun bir kadından doğduğunu söylemek gereksiz olurdu. Bir insan başka nasıl doğabilirdi ki? Rabbimizin durumunda bu ifade O’nun eşsiz Kişiliğine ve eşsiz doğum şekline tanıklık etmektedir.

İsrailli olarak dünyaya geldiği için Yasa altında doğmuştu. Rab İsa Tanrı Oğlu olarak asla yasa altında olamazdı, çünkü yasayı veren O’ydu. Ancak alçakgönüllü lütfuyla kendini kendi yaptığı yasanın altına koydu ki, yaşamında yasayı yüceltip, ölümünde yasanın lanetini taşıyabilsin.

4:5   Yasa, buyruklarını yerine getiremeyenlerden bir bedel istiyordu; bu bedel ölümdü. Tanrı’nın insanları bu harika oğulluk konumuna getirebilmesi için önce bu bedel ödenmeliydi. Böylece Rab İsa insan ırkının ve Yahudi ulusunun bir üyesi olarak dünyaya gelerek yasanın istediği bedeli ödedi. İsa, Tanrı olduğu için ölümünün değeri paha biçilmezdi, ödenen bedel her bir günahkar için yeterliydi. İnsan olduğu için insanın yerine ölebilirdi. Govett şöyle der: “Doğası Tanrı Oğlu olan Mesih insan oğlu oldu ki, biz doğası insan oğulları olanlar Tan-rı oğulları olabilelim. Harika bir değiş tokuş!”

İnsanlar köle oldukları sürece oğullar olamazlardı. Mesih oğullar olarak evlat edinilsinler diye yasanın tutsaklığından kurtardı. Burada bir Tanrı çocuğu olmakla bir Tanrı oğlu olmak arasındaki farka dikkat edin (Rom.8:14,16 ile karşılaştırın). İmanlı, Tanrı’nın ailesine bir çocuk olarak doğar (Yu.1:12’ye bakın). Burada vurgu oğulluğun sorumluluk ve ayrıcalıkları üzerinde değil, tanrısal doğum gerçeği üzerindedir. İmanlı bir oğul olarak aileye evlat kabul edilir. Her Mesih inanlısı hemen bir oğul olur ve mirasçısı olduğu mirasa dahil edilir. Hepsine olgun oğullar olarak davranılır.

Roma kültüründe Evlat edinme bugünkünden farklıydı. Biz evlat edinmeyi başka birinin çocuğunu almak olarak düşünürüz. Ancak Yeni Antlaşmada evlat edinme, imanlıları tüm sorumluluk ve ayrıcalıklarıyla olgun oğullar konumuna getirmek anlamındadır.

4:6   Tanrı’nın oğulları olanlar bu konumun saygınlığını fark edebilsin diye Pentikost gününde Tanrı onlara Kutsal Ruhu gönderdi. Kutsallar, Ruh sayesinde oğulluğun farkına varır ve Tanrı’ya Baba olarak seslenirler. “Abba, Baba” “Baba” sözcüğünün karşılığı olan İbranice ve Grekçe sözcüklerin bir araya ge-lişiyle oluşmuş bilinen bir seslenme şeklidir. Hiçbir köle, aile reisine bu şekilde seslenemezdi. Bu yalnızca aile üyelerinin kullandığı sevgi ve güven ifade eden bir sözdü. Bu ayette Üçlü Birliğin sırasına dikkat edin; Ruh, Oğul ve Baba.

4:7   İmanlı artık bir köle değildir ve yasa altında değildir. Şimdi Tanrı’nın bir oğludur. Mesih Tanrı’nın Oğlu olarak Tanrı’nın tüm zenginliklerinin miras-çısı olduğu için imanlı da Mesih[14]
aracılığıyla Tanrı’nın bir mirasçısıdır. Tanrı-nın sahip olduğu her şey imanlının olur.

Bugün İsrail’de hahamlık okullarında bir öğrenciye kırk yaşına kadar Ezgiler Ezgisi ya da Hezekiel’in 1. bölümünü okuma izni verilmez. Ezgiler Ezgisi’nin genç bir zihin için çok açık saçık olduğu düşünülür; Hezekiel 1’de Tanrı’nın ağza alınamayacak kadar kutsal yüceliği yer alır. Talmud kırk yaşından küçük birisinin Hezekiel 1’i okumaya başladığı sırada sayfadan çıkan bir alevin onu yakıp tükettiğini anlatır. Bu olayla anlatılmak istenen yasa altındaki birinin kırk yaşına gelene dek bir erkek olarak kabul edilmediğidir. (İyi bilinen bar mitzvah on üç yaşındaki Yahudi bir çocuğu yalnızca bir “antlaşma oğlu” yapar (terim anlamı) ve böylece yasayı yerine getirme sorumluluğu verir). İnançlarına bağlı biri kırk yaşına dek daha az önemli görülür.

Lütuf altındaki imanlılar için bu böyle değildir. Kurtuldukları anda tüm mirasa sahip olurlar. Onlara yetişkinler, olgun oğullar ve kızlar olarak davranılır ve tüm Kutsal Kitap, okumak, zevk almak ve söz dinlemek için kendilerinindir.

Bu gerçeklerin ışığında Harrison’un öğüdü çok uygundur:

“O’nun sevgisinin çocuğu, her şey senindir; O bunu size 1.Korintiler 3:22, 23’deki anlama ve düşleme güçlerinizi aşan zenginliklere dikkatinizi çekmek için anlatır. Evreni düşünün. Evren, Tanrı’ya ve size aittir. O zaman görkemle yaşayın.”[15]

4:8   Galatyalılar bir zamanlar putlara kölelik ediyorlardı. İman etmeden önce taş ve tahtadan yapılmış putlara, yani sahte tanrılara tapan putperestlerdi. Şim-diyse başka tür bir boyunduruğa, bir yasanın köleliğine giriyorlardı.

4:9   Bu davranışları için hangi mazereti göstereceklerdi? Tanrı’yı derin bir deneyim yaşayarak tanımamış olsalar bile yine de tanımışlardı. En azından O’nun tarafından biliniyorlardı, yani kurtulmuşlardı. Ancak yine de O’nun mirasçısı bulundukları zenginlik ve gücünden, sünnet, kutsal günler, perhiz kuralları gibi yasayla ilgili etkisiz ve değersiz ilkelere dönüş yapıyorlardı. Kendilerini yeni-den kurtarma gücü olmayan zenginleştiremeyen ve yalnızca fakirleştiren yasa-nın köleliği altına sokuyorlardı.

Pavlus yasayı ve yasanın tüm törenlerini zayıf bir dilenciye uygun olarak niteliyor. Tanrı’nın yasaları kendi zaman ve yerlerinde güzeldiler, ancak Rab İsa’nın yerine konduklarında kesin engeldirler. Mesih’ten yasaya dönmek putperestliktir.

4:10,11   Galatyalılar, Şabat Günleri, bayramları ve mevsimleriyle Yahudi takvimini tutmaktaydılar. Pavlus, Hıristiyan olduğunu söylemekle birlikte yasaya uyarak Tanrı’nın lütfunu kazanmaya çalışanlarla ilgili korkusunu ifade ediyor. Ruh’tan doğmamış kişiler bile özel günleri, ayları ve yılları kutlayabilir. Kendi güçleriyle Tanrı’nın gülümsemesini kazanmak için yapabilecekleri bir şey olduğunu hissetmek bazı kişilere yoğun bir doyum sağlar. Ancak bu, insanın biraz gücü olduğu ve dolayısıyla kendi gücü çapında Kurtarıcıya gereksinim duymadığı anlamına gelir.

Eğer Pavlus Galatyalılar’a bu şekilde yazabildiyse bugün hem imanlı olduğunu belirten hem de yasaya uyarak kutsallaşmaya çalışanlara neler yazardı acaba? İnsanların atadığı bir ruhban sınıfı, rahip için farklı giysiler, Şabat Günü’nü tutma, kutsal yerler, mumlar, kutsal su ve benzeri gibi Yahudilikten Hıristiyanlığa aktarılmış olan gelenekleri suçlamaz mıydı?

4:12   Anlaşıldığına göre Galatyalılar, Pavlus’un müjdeyi ilk getirdiğinde kendisine karşı duydukları minnettarlıklarını unutmuşlardı. Ancak Pavlus başarısızlıklarına ve onlar için olan korkularına karşın Galatyalılar’a “Kardeşler” diye hitap ediyor. Pavlus yasa altındaki bir Yahudi’ydi. Şimdi Mesih’te Yasa-dan özgürdü. Bu nedenle “Benim gibi olun, ben yasadan kurtarıldım, artık yasa altında yaşamıyorum” diyor. Uluslardan olan Galatyalılar hiçbir zaman yasa al-tında olmamışlardı ve şimdi de yasa altında değillerdi. Bunun için elçi şöyle di-yor: “Ben de sizin gibi oldum. Eskiden bir Yahudi olan ben, siz öteki ulus-lardan olanların hep sahip olduğu yasadan özgürlüğün tadını şimdi çıkarıyo-rum.”

Bana hiçbir haksızlık etmediniz. Burada Pavlus’un ne düşündüğü çok açık değildir. Belki de Galatyalılar’ın kendisine çok iyi davrandıklarını ve hiçbir zaman kendisini kırmadıklarını söylemek istiyor. Galatyalılar’ın kendisini bırakıp sahte öğretmenlerin ardından gitmeleri, Tanrı’nın gerçeğine yapılan saldırının ve kendilerine verdikleri zararın yanında önemsiz bir darbeydi.

4:13   Müjde onlara ilk kez bedensel bir hastalık sırasında bildirilmişti.[16]
Tanrı yüceliğin insana değil, Kendisine verilmesi için, çalışırken genellikle zayıf, hor görülen ve çaresiz araçlar kullanır.

4:14   Pavlus’un hastalığı kendisi ve onu dinleyenler için bir denemeydi. Bununla birlikte Galatyalılar Pavlus’u fiziksel görünümü ya da konuşması nedeniyle reddetmediler. Bunun yerine onu Tanrı’nın bir meleği, yani Tanrı’dan gönderilmiş bir haberci, hatta Mesih İsa’nın kendisi gibi kabul ettiler. Rab’bi temsil ettiği için Pavlus’u Rab’bi kabul eder gibi kabul ettiler (Mat.10:40). Pav-lus’un bildirisini Tanrı’nın gerçek sözü olarak onayladılar. Bu, Rab’bin haber-cilerine nasıl davranacakları konusunda tüm imanlılara bir ders olmalıdır. Onları yürekten kabul ettiğimizde Mesih’i yürekten kabul etmiş oluruz (Luk.10:16).

4:15   Müjdeyi ilk duyduklarında canları için çok zengin bir sevinç olduğunu doğrulamışlardı. O denli mutluydular ki, mümkün olsa kendi gözlerini çıkarıp Pavlus’a verirlerdi (Bu, Pavlus’un “bedenindeki diken”in bir göz hastalığı olduğunu düşündürebilir). Ancak bu şükran duygusu şimdi nerede? Ne yazık ki sabah çiği gibi yok oldu.

4:16   Pavlus’a karşı davranışlarındaki değişikliğin nedeni neydi? O, müjdenin gerçeği için içtenlikle mücadele ederek halen aynı bildiriyi yayıyordu. Eğer Pavlus’u düşmanları haline getiren buysa, o zaman Galatyalılar gerçekten tehlikedeydi.

D. Kölelik ya da Özgürlük (4:15 - 5:1)

4:17   Sahte öğretmenlerin güdüleri Pavlus’unkinden farklıydı; Pavlus, Ga-latyalılar’ın ruhsal refahıyla ilgilenirken, sahte öğretmenler taraftar peşindeydi (4:17-20). Sahte öğretmenler Galatyalılar’ın sevgisini kazanmak için gayretli bir çaba içindeydiler, ancak niyetleri samimi değildi. Sizi ayırmak istiyorlar. Ya-hudilik yanlıları Galatyalılar’ı Elçi Pavlus’tan ve diğer öğretmenlerden ayırmak istiyorlardı. Taraftar kazanmak istediler ve bunu sağlamak için bir mezhep oluş-turmaya çalıştılar. Stott şöyle bir uyarıda bulunur: “Hıristiyanlık, kural ve dü-zenlemelerin köleliğine dönüştüğünde, kurbanlarının, Orta Çağlardaki gibi, öğ-retmenlerine aşırı derecede bağlanarak boyun eğmeleri kaçınılmazdır.”[17]

4:18   Pavlus tam olarak şöyle diyor: “Ben aranızda değilken başkalarının size duyduğu aşırı ilgi, saf niyetlere ve iyi bir nedene dayandığı sürece, beni rahatsız etmez.”

4:19   Pavlus’un, Galatyalılar’a küçük çocukları olarak hitap etmesi onları Mesih’e yöneltenin kendisi olduğunu hatırlatır. Bu kez kurtuluşları için değil, Mesih onlarda biçimlensin diye yeniden doğum sancısı çekiyor. Tanrı’nın halkı için asıl amacı Mesih’e benzemeleridir (Ef.4:13; Kol.1:28).

4:20   Bu ayet Pavlus’un Galatyalılar’ın gerçek durumu ile ilgili şaşkınlığını belirtiyor olabilir. Gerçeği bırakarak uzaklaşmaları onu kuşkuya düşürmüştü. Ses tonunu değiştirebilmeyi ve onlara ilişkin kesinlik ve inançla konuşmayı isterdi. Ya da belki de Galatyalılar’ın, mektubuna verdikleri tepkiye şaşırmıştı. Onlarla karşılıklı konuşmayı tercih ederdi. O zaman sesinin tonunu değiştirerek kendini daha iyi ifade edebilirdi. Azarlamalarını kabullenselerdi, daha yumuşak olabilirdi. Ama kibirli ve isyankar davranırlarsa, Pavlus sertleşebilirdi. Bu durumda Galatyalılarla ilgili düşünceleri karışıktı, çağrısına tepkilerinin ne olacağını söyleyemiyordu.

Yahudi öğretmenlerin İbrahim’e çok önem verip, imanlıların sünnet olarak onun örneğini izlemeleri yönündeki ısrarları yüzünden Pavlus, yasa bağlılığının kölelik olduğunu ve lütufla karıştırılamayacağını göstermek için İbrahim’in aile öyküsüne dönüyor.

Tanrı, İbrahim’e kendisi ve karısı çocuk sahibi olamayacak kadar yaşlı oldukları halde bir oğul vaat etmişti. İbrahim Tanrı’ya iman etti ve böylece aklandı (Yar.15:1-6). Bundan bir süre sonra Saray vaat edilen oğlu beklerken umudunu yitirdi ve İbrahim’e köle kadın Hacer’den bir çocuk sahibi olmasını önerdi. İbrahim onun öğüdünü dinledi ve İsmail doğdu. İsmail, Tanrı tarafından vaat edilen mirasçı değildi. İbrahim’in sabırsızlığının ve güven eksikliğin oğluydu (Yar.16).

Ardından, İbrahim yüz yaşındayken vaat çocuğu olan İshak doğdu. Bu doğum mucizeyle gerçekleşti ve yalnızca Tanrı’nın yüce gücüyle mümkün kılındı (Yar.21:1-5). İshak sütten kesildiğinde verilen ziyafetle Saray, İsmail’in oğluyla alay ettiğini gördü. O zaman İbrahim’e, İsmail’i ve annesini evden atmasını söyledi: “Bu cariyenin oğlu, oğlum İshak’ın mirasına ortak olmasın” (Yar.21:8-11). Elçinin şimdi ele aldığı tartışmanın zemini budur.

4:21   Bu ayette Yasa iki değişik anlamda kullanılmıştır. İlk olarak kutsallığa erişme yolu anlamındadır ve ikinci olarak da Eski Antlaşma’daki yasa kitaplarına (Yaratılış’tan, Yasa’nın Tekrarı’na), özellikle de Yaratılış’a işaret etmektedir. Pavlus şöyle diyor: “Yasanın altında yaşayarak Tanrı’nın lütfunu kazanmak isteyen sizler, söyleyin bana, Yasa’nın ne dediğini bilmiyor musunuz?”

4:22-23   Sözü edilen İki oğul İsmail ve İshak’tı. Köle kadın Hacer, özgür kadın ise Sara’ydı. İsmail, İbrahim’in kendi müdahalesi sonucu doğmuştu. İs-hak ise İbrahim’e Tanrı’nın vaadi sonucu verilmişti.

4:24   Öykü simgeseldir. Anlamı, ilk bakışta görünenden daha derindir. Olayların gerçek önemi açıkça belirtilmez, ancak ima edilir. Dolayısıyla İshak ve İsmail’in gerçek öyküsü Pavlus’un şimdi açıklayacağı gibi derin bir ruhsal gerçeği anlatmaktadır.

İki kadın, iki antlaşmayı simgeler: Hacer Yasa Antlaşmasını, Sara ise lütuf Antlaşmasını. Yasa, Sina dağında verilmişti. Gariptir ki, “Hacer” sözcüğü Arap-ça’da “Kaya” anlamına gelir ve Araplar Sina dağına “Kaya” adını vermişlerdir.

4:25   Sina dağında verilen antlaşma köleliği doğurdu: Hacer köle bir kız olarak Yasa örneğine uyuyordu. Hacer Yahudi ulusunun başkenti olan Yeru-şalim’i ve hâlâ yasayı yerine getirerek doğruluk elde etme peşindeki kurtul-mamış İsraillilerin merkezini temsil eder. Çocukları ve izleyicileriyle birlikte bu İsrailliler kölelik etmektedirler. İnanmayan İsraillileri Sara yerine Hacer’le, İshak yerine İsmail ile birleştirmek Pavlus için acı veren bir tanımlamaydı.

4:26   İmanla aklananların başkenti Göksel Yeruşalim’dir. Göksel Yeruşa-lim hem Yahudi hem de uluslardan olan tüm imanlıların annesidir.

4:27   Yeşaya 54:1’den alınan bu ayet göksel şehrin çocuklarının yeryüzündeki Yeruşalim’in çocuklarından sayı olarak çok daha fazla olacağını önceden bildirmektedir. Sara uzun zamandır kısırdı. Hacer ise kocası olan bir kadındı. Sara’nın ya da göksel Yeruşalim’in nihai zaferini ne şekilde anlamamız gerekir? Yanıt şudur: Yahudi olsun diğer uluslardan olsun Tanrı’ya imanla yaklaşan herkesi kapsayan vaadin çocukları, Hacer’in Yasa altındaki çocuklarından çok daha fazladır.

4:28   Gerçek imanlılar insanın ya da bedenin isteğinden değil, Tanrı’dan doğmuş olanlardır. Önemli olan doğal yolla gelen soy değil, Rab İsa’ya imanla gerçekleşen tanrısal, mucizevi doğumdur.

4:29   İsmail, İshak’la alay etti. Olağan yoldan doğanların Ruh’a göre doğanlara daima zulmettiği bir gerçektir. Rabbimiz İsa ve Elçi Pavlus’un iman etmeyenlerin ellerinde çektikleri acıları düşünün. İsmail’in İshak’la alay etmesi bize önemsiz bir saldırı gibi gözükebilir, ama Kutsal Kitap bu saldırıyı yazar ve Pavlus bu örnekte halen sürmekte olan benlik ve Ruh arasındaki düşmanlık ilkesini görür.

4:30   Bu durumda Galatyalılar, Kutsal Yazı’ya baş vurmalı ve bu hükmü işitmelidirler. Yasa ve lütuf birbirine karıştırılamaz. İnsanın kendi hüneri ya da benlik çabalarıyla Tanrı’nın bereketlerini miras alması imkansızdır.

4:31   Mesih’e güvenmiş olanların tanrısal iyiliği elde etme yolu olarak Ya-sa’yla herhangi bir bağlantıları yoktur. Onlar özgür kadının çocuklarıdır ve an-nelerinin sosyal durumunu izlerler.

5:1   4. bölümün son ayeti imanlının durumunu tanımlıyor; o özgürdür. 5. bölümün ilk ayeti bu özgürlüğün uygulanmasından söz eder; özgür biri olarak yaşamalıdır. Burada yasa ile lütuf arasındaki farkın çok iyi bir örneği bulunur. Yasa şöyle derdi: “Özgürlüğünüzü kazanarak özgür olacaksınız.” Ama lütuf şöyle demektedir: “Mesih’in ölümünün paha biçilmez bedeli sayesinde özgür kılındınız. Mesih’e duyduğunuz minnetle, sizi özgür kıldığı özgürlükte dimdik durun.” Yasa yalnızca buyurur, buyruklarını yerine getirmemiz için bizi güçlü kılmaz. Lütuf, yasanın isteklerini sağlar, sonra da konumunu ve uygun yaşamı sürmesini Kutsal Ruh’un gücüyle sağlar. Ve bunun için insanı ödüllendirir.

Machintosh’un dediği gibi: “Yasa, gücü olmayandan güç ister ve kişi eğer o gücü gösteremezse onu lanetler. Müjde, gücü olmayana güç verir ve bu gücü gösterdiğinde onu bereketler.”[18]

Yasa “koş ve yaşa” diye emreder.

Ancak bana ne bacak verir, ne el,

Müjde çok daha iyi bir haber getirir

Uçmamı emreder ve bana kanatlar verir.

III. UYGULAMA - PAVLUS İMANLININ RUHTAKİ ÖZGÜRLÜĞÜNÜ SAVUNUYOR (5:2 - 6:18)

A. Yasacılığın Tehlikesi (5:2-15)

5:2   Yasaya bağlılık Mesih’i değersiz kılar. Yahudi yanlıları diğer uluslardan olan imanlıların kurtuluş için sünnet olmaları gerektiğinde ısrar ettiler. Bir elçinin yetkisiyle konuşan Pavlus, sünnet edilirlerse, Mesih’in onlara bir yararı olmayacağında ısrar eder. Jack Hunter şöyle der:

Galatyalılar’ın durumunda sünnet, Pavlus’un gözünde ne cerrahi bir girişim ne de yalnızca dini bir adetti. Sünnet iyi işler aracılığıyla kurtuluş yolunu temsil ediyordu. Tanrısal lütuftan ayrı olarak insan çabasının müjdesini duyuruyordu. Lütfun yerine geçen yasaydı, Mesih’in yerine geçen Musa’ydı, çünkü Mesih’e eklemek, Mesih’ten çıkarmak demekti. Mesih’in yaptıklarına ekleyen kişi Mesih’in yerine geçmiş oluyordu. Mesih tek ve eşsiz Kurtarıcıdır. Sünnet, Mesih’le ilişkinin kesilmesi anlamına gelir.[19]

5:3   Yasaya bağlılık, insanlardan Yasanın tümünü yerine getirmesini bek-ler. Yasa altındaki kişiler kolay emirleri kabul edip diğerlerini reddedemezler. Eğer biri sünnet olarak Tanrı’yı hoşnut etmeye kalkışırsa, tüm yasayı yerine ge-tirme yükümlülüğünün altında girer. Dolayısıyla bir insan ya tümüyle yasanın altındadır ya da tümüyle değildir. Eğer tümüyle yasanın altındaysa, Mesih’in ona hiçbir yararı yoktur. Rab İsa yalnızca tam bir Kurtarıcı değil, aynı zamanda eşi olmayan bir Kurtarıcıdır. Pavlus bu ayette daha önce sünnet olmuş kişilere seslenmiyor. Söz ettikleri, tam bir aklanma için sünnet geleneğini gerekli görerek sünnet olanlar ve Tanrı tarafından kabul edilmek için yasayı yerine getirme yükümlülüğünü öne sürenlerdir.

5:4   Yasaya bağlılık tek doğruluk umudu olan Mesih’i terk etmek anlamına gelir. Bu ayet ciddi tartışmalara neden olmuş ve çok değişik yorumlar yapılmıştır. Ancak bunları kabaca aşağıdaki üç guruba ayırabiliriz:

1.   Birçoklarına göre Pavlus’un burada öğrettiği, bir insanın gerçek anlamda kurtulduktan sonra günaha düşebileceği ve böylece lütuftan koparak sonsuza dek kaybolmasının mümkün olduğudur. Bu “lütuftan ayrı düşme” öğretişi olarak bilinir.

Biz böyle bir yorumun iki zorlayıcı nedenden ötürü geçersiz olduğuna inanıyoruz. Öncelikle ayet günaha düşen kurtulmuş kişileri tanımlamıyor. Aslında burada günaha düşmekten söz edilmiyor. Aksine, ayet ahlaklı, saygıdeğer ve dürüst yaşayanların bu yolla kurtulma umutlarından söz ediyor. Bu bölüm kendisini “lütuftan ayrı düşme” öğretişini desteklemek için kullananların aleyhlerinde bir durum oluşturur. Bir imanlının kurtuluşu kaybetmemek için Yasa’yı yerine getirmesi, mükemmel bir yaşam sürmesi ve günah işlemekten uzak durması gerektiğini öğretirler. Ancak Kutsal Yazılar kişisel çabalarla ya da Yasa-nın gereklerini yaparak aklanmaya çalışanların tümünün lütuftan uzak düştü-ğünde ısrar etmektedir.

İkinci olarak, bu yorum, Rab İsa Mesih’e gerçekten iman etmiş herkesin sonsuza dek kurtulduğunu, Mesih’in hiçbir koyununun mahvolmayacağını ve kurtuluşun tümüyle insanın değersiz çabalarına değil, Kurtarıcının tamamlanmış işine dayandığını açıklayan Yeni Antlaşma’nın ayrıntılı ve tutarlı tanıklığıyla çelişmektedir (Yu.3:16,36; 5:24; 6:47; 10:28).

2.   İkinci bir yoruma göre bu ayet, aslen Rab İsa’ya imanla kurtulmuş olup, sonradan kurtuluşu korumak ya da kutsallığa ulaşmak için kendilerini Yasa altına koyanlara yöneliktir. Bir başka deyişle onlar lütufla kurtulmuşlardır, ama şimdi Yasa yoluyla korunmayı istiyorlar. Bu durumda lütuftan ayrı düşmenin anlamı, Philip Mauro’nun deyişiyle: “Tanrı’nın içlerindeki Ruh’un işleri aracılığıyla kutsallarını yetkinleştirme yolundan dönmek ve Tanrı’nın kutsalları kadar, benliğe uyan insanların da yerine getirebileceği dışsal dini adet ve törenlere uymak yoluyla, yetkinleşmeyi aramaktır.”

Bu görüş Kutsal Kitap’a uygun değildir, çünkü bu ayet kutsallaşmayı arayan imanlıları değil, Yasa’ya uyarak aklanmaya çalışan kurtulmamış insanları tanımlıyor. Sözcüklere dikkat edin: Yasa ile aklanmaya çalışan sizler. İkinci olarak, ayetin bu açıklaması kurtulmuş kişilerin sonradan Mesih’ten ayrılması olasılığını ima eder ve bu, Tanrı lütfuyla çelişen bir görüştür.

3.   Üçüncü yorum Pavlus’un imanlı olduklarını söyleyen, ancak gerçekte kurtulmamış kişilerden söz ettiğidir. Onlar Yasa’yı yerine getirerek aklanmaya çalışmaktadırlar. Elçi onlara iki kurtarıcılarının olmayacağını, ya Mesih’i ya da yasayı seçmeleri gerektiğini söyler. Yasayı seçtikleri taktirde tek doğruluk umutları olan Mesih’ten koparak, lütuftan ayrı düşeceklerdir. Hogg ve Vine bunu açıkça dile getirirler:

Mesih insanın ya her şeyi olmalı ya da hiçbir şeyi olmamalıdır: Sınırlı bir güven ya da bölünmüş bir bağlılık Mesih tarafından onaylanmaz. Rab İsa Mesih’in lütfuyla aklanmış olan insan Hıristiyan’dır, Yasa’nın işleriyle aklanmaya çalışan insan ise değildir.[20]

5:5   Elçi gerçek imanlı umudunun Yasa’ya bağlı birininkinden çok farklı olduğunu gösteriyor. İnanlı, imandan oluşan umutla doğruluğu gözler. Rab’bin gelmesini, göksel bedenini almayı ve artık günah işlemeyeceği zamanı bekler. İmanlının doğruluk umduğunu söylemeyişine dikkat edin; imanlı Rab İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’nın önünde doğru bir konuma zaten getirilmiştir (2Ko.5:21). Ancak o kendi içinde tümüyle doğru olacağı anı beklemektedir. Bu ana kendi yapabilecekleriyle ulaşmayı beklemekte, aksine Ruh ve iman aracılığıyla gerçekleşmesini ummamaktadır. Her şeyi Kutsal Ruh yapacaktır, imanlı ise yalnızca imanla Tanrı’ya bakıp kurtuluşu beklemektedir. Öte yandan yasa bağımlısı kendi çabalarıyla, yasaya ya da dinsel buyruklara uyarak doğruluğu kazanmaya çalışır. Bu boş bir umuttur, çünkü doğruluk bu yolla kazanılmaz.

Pavlus’un bu ayette gerçek Hıristiyanları kastederek biz zamirini kullandığına dikkat edin. Oysa 4. ayette yasanın işleri yoluyla aklanmaya çalışanlara hitap ederken “siz” zamirini kullanmıştı.

5:6   Yasa’ya bağlılık hiçbir işe yaramaz. İsa Mesih’te olan (yani Hıristiyan olan) birini sünnet daha iyi yapmaz ya da sünnetsizlik onu daha kötü yapmaz. Tanrı’nın imanlıda aradığı sevgiyle etkin olan imandır. İman tümüyle Tanrı’ya dayanmaktır. İman boş değildir; iman Tanrı’ya ve insana bencil olmayan hizmetle kendisini gösterir. Tüm bu hizmetin motifi sevgidir. Dolayısıyla iman sevgiyle etkin olur, kişiyi harekete geçiren yasa değil sevgidir. Kutsal Yazılar’da defalarca karşımıza çıkan gerçek şudur: Tanrı dinsel törenlerle değil, tanrısal bir yaşam gerçeğiyle ilgilenmektedir.

5:7   Yasa’ya bağlılık gerçeğe itaatsizliktir. Galatyalılar iman yaşamına iyi başlamışlardı, ancak biri onları engelledi. Bunlar Yahudi yanlıları, yasa bağlıları ve sahte elçilerdi. Kutsallar bu kişilerin yanlış öğretilerini kabul etmekle Tanrı gerçeğine itaatsizlik ediyorlardı.

5:8   Yasa’ya bağlılık Tanrı öğretişi değildir. Kandırılmanın buradaki anlamı inanç ya da öğretiştir. Sizi çağıran ifadesinin anlamı Tanrı’dır. Bu nedenle sünnetin ya da Yasa’ya bağlılığın Mesih imanına eklenmesi gerektiği inancı Tanrı’dan değil, Şeytan’dan gelmektedir.

5:9   Yasa’ya bağlılığı giderek artan kötülüğe yol açar. Kutsal Yazı’da “maya” genel olarak kötülük simgesidir. Burada Yahudi yanlılarının kötü öğretişi kastedilmektedir. Azıcık mayanın tüm hamuru kabartma özelliği, burada küçük bir yanlışın kaçınılmaz olarak daha büyüğüne yol açacağını göstermek için kullanılmıştır. Kötü asla durağan değildir. Yalanlarını savunmak için bunlara başka yalanlar eklemek zorundadır. Yasa’ya bağlılık sarımsak gibidir; küçüğü büyüğü yoktur. Bir kilisede yanlış öğretişe tutunan birkaç kişi varsa, ciddi olarak gereği yapılmadığı taktirde, giderek onları izleyen kişilerin sayısı artacaktır.

5:10   Yasa’ya bağlılık öğreticilerine yargı getirir. Pavlus, Galatyalılar’ın yanlış öğretileri reddedeceklerine güveniyordu. Rab’be güvenmesi, Rab’bin bu konuda Pavlus’a güvence vermiş olduğu anlamına gelebilir. Ya da Rab’bi bilen biri olarak, İyi Çoban’ın başıboş dolaşmakta olan koyunlarını yenileyeceğinden, hatta bunu belki de Pavlus’un kendilerine yazdığı mektup aracılığıyla yapacağından emindi.

Sahte öğretmenlere gelince, Tanrı onları cezalandıracaktı. Yanlış öğretiş vererek bir kiliseyi yıkmak ciddi bir durumdur (1Ko.3:17). Örneğin sarhoşluğa izin verildiğini öğretmek kişinin kendisinin sarhoş olmasından daha kötüdür, çünkü sahte öğretmen çok sayıda insanı kendine benzetir.

5:11   Yasa’ya bağlılık çarmıh engelini ortadan kaldırır. Pavlus şimdi bazı zamanlar kendisinin bile sünnetin gerekliliğini savunduğuna ilişkin saçma suçlamaları yanıtlıyor. Pavlus halen Yahudilerin elinden zulüm görmektedir. Eğer sünneti vaaz etseydi, bu zulüm hemen sona ererdi, çünkü bu onun çarmıhı vaaz etmekten vazgeçtiği anlamına gelirdi. Çarmıh insanı gücendirir. Kurtuluşu kazanmak için yapabileceği hiçbir şeyin olmadığının söylenmesi insanı gücendirir ya da sendelemesine neden olur. Benliğe ve çabalarına yer vermez. İnsan işlerine son verir. Eğer Pavlus sünneti vaaz ederek işleri ön plana çıkarsaydı, çarmıhı tamamen bir kenara bırakmış olurdu.

5:12   Elçi Galatyalılar’ı tedirgin edenlerin kendilerini kesmesini diliyor; bunu kendilerini hadım etsinler anlamında söylemektedir. Madem başkalarını sünnet etmek için bıçak kullanmaya çok hevesliydiler, o zaman bıçağı kendilerini hadım etmek için kullansaydılar. Bu sözleri mecazi olarak almak daha uygundur. Yani bir başka deyişle, Pavlus sahte öğretmenlerin Galatyalılar’ın arasından tümüyle çıkartılmalarını istiyor.

Lütuf müjdesi daima insanların istediği gibi yaşamalarına izin vermekle suçlanmıştır. İnsanlar şöyle demektedir: “Eğer kurtuluş yalnız imanla ise, kişinin sonraki davranışları üzerinde hiçbir denetim yok demektir.” Ancak Elçi, Hıristiyan özgürlüğünün günaha izin vermek anlamına gelmediğini hemen belirtir. İmanlının standardı Rab İsa’nın yaşamıdır ve Mesih’e duyduğu sevgi onu günahtan nefret edip kutsallığı sevmeye zorlar.

Belki Pavlus için okuyucularını özgürlüğe karşı uyarmak özellikle gerekliydi. İnsanlar bir süre yasanın sınırlamaları altında kaldıktan sonra özgürlükleri bağışlandığında, köleliğin aşırılığından, kayıtsızlığa gitme tehlikesiyle karşılaşabilirler. Gerçek denge, yasa ile kayıtsızlık arasındaki özgürlüktür. Mesih inan-lısı Yasa’dan özgürdür, ama yasasız değildir.

5:13   İsa Mesih’teki özgürlük günaha izin vermez, tersine sevgiyle hizmete teşvik eder. Tüm imanlı davranışının motifi sevgidir. Yasa’nın motifi ise ceza korkusudur. Findlay şöyle der: “Sevginin köleleri gerçekten özgür olanlardır.”

Mesih imanlısının özgürlüğü İsa Mesih’tedir (2:4) ve bu, günah işleme özgürlüğü anlamına gelebilecek her türlü düşünceyi yok eder. Özgürlüğümüz asla doğal benliğin işlemesine fırsat yaratmamalı. Nasıl istilacı bir ordu sonraki fetihlerinde harekât üssü olarak kullanmak üzere bir çıkarma sahilini ele geçirmeye çalışırsa, benlik de en küçük bir serbestliği topraklarını genişletmek için kullanabilir. Özgürlüğümüz hakkında uygun bir söz var: “Özgürlüğünüzü birbirinizin kölesi olma alışkanlığı haline getirin.”

A.T. Pierson şöyle diyor:

Gerçek özgürlük yalnızca doğru sınırlamalara itaatle görünür. Bir nehrin akma özgürlüğü yalnızca kenarlarının arasındadır. Kıyıları olmayan bir nehir, kaygan ve durgun bir göle dönüşür. Yasa ile kontrol edilmeyen gezegenler kendilerine ve evrene yalnızca zarar verirlerdi. Bizi çitle çevreleyen yasa, aynı zamanda diğerlerini çitin dışında tutan yasadır; özgürlüğümüzü düzenleyen sınırlamalar aynı zamanda onu sağlamlaştırır ve korur. İnsanı özgür kılan kontrol değil, doğru kontrol ve sevinçle itaattir.[21]

5:14   İlk bakışta, Pavlus’un burada tüm mektup boyunca imanlıların yasa altında olmadıklarını vurguladıktan sonra Yasa’yı yeniden ortaya çıkarması garip görünebilir. Pavlus okuyucularının yasaya geri dönmesini istemiyor, yalnızca yasanın isteyip de üretemediği şeyin, Hıristiyan özgürlüğünün uygulanması sonucunda gerçekleştiğini gösteriyor.

5:15   Yasa’ya bağlılık her zaman kavgaya sürükler ve göründüğü kadarıyla Galatya’da da aynı şeyi yapmıştı. Ne garip! Kavga edenler yasa altında olmak isteyenlerdi. Yasa onlardan komşularını sevmelerini istiyor. Ama bunun tam tersini yapıyorlar. Onlar birbirlerini çekiştirip ısırıyorlar. Bu davranış yasanın yer verdiği ve kendine göre davranan benlikten kaynaklanmaktadır.

B. Kutsallık İçin Güç (5:16-25)

5:16   İmanlı benliğe güvenerek değil, Ruh’la yürümelidir. Ruh’la (ya da Ruh aracılığıyla) yürümek O’na istediğini yapması için izin vermektir. O’nunla yakın paydaşlıkta kalmaktır. O’nun kutsallığının ışığında kararlar almaktır. Mesih’le meşgul olmaktır, çünkü Ruh’un görevi imanlıyı Rab İsa’ya bağlamaktır (nişanlamaktır). Ruh’la yürüdüğümüz zaman benlik, yani Adem tabiatı ölü sayılır. Aynı anda hem Mesih hem de günah ile meşgul olamayız.

Scofield şöyle yazar:

İmanlı yaşamının sorunu, Mesih inanlısının bu dünyada yaşarken iki ağaç gibi olduğu gerçeğine dayanmasından kaynaklanır – benliğin eski ağacı ve ruhsal doğum aracılığıyla aşılanmış olan Tanrı soyu ağacı. Sorun eski ağacın nasıl kısırlaştırılıp yeni ağacın nasıl verimli hale getirileceğidir. Sorun Ruh’la yürümekle çözülür.[22]

Bu ve bunu izleyen ayetler benliğin imanlıdaki varlığını gösterirler ve günahlı doğanın yok edildiği düşüncesi böylece çürütülmüş olur.

5:17   Ruh ve benlik birbiriyle sürekli çatışma halindedirler. Tanrı iman ettikleri anda imanlıların benlik (Adem) doğalarını ortadan kaldırabilirdi, ancak öyle yapmayı seçmedi. Neden? Tanrı çocuklarının Başkâhinleri, Avukatları ve Mesih’leri olan İsa’ya sürekli bağımlı olmalarını ve kendilerini Kurtaran’ı sürekli övmeleri için zayıflıklarını sürekli hatırlamalarını uygun gördü. Tanrı eski doğayı ortadan kaldırmak yerine, bize içimizde yaşaması için kendi Kutsal Ruhu’nu verdi. Tanrı’nın Ruh’u ve benliğimiz aralıksız savaş halindedir ve biz cennete, evimize alınana dek böyle devam edecektir. Bu çatışma durumunda imanlının yapacağı Ruh’a teslim olmaktır.

5:18   Ruhça yönetilenler Yasa altında değildirler. Bu ayet iki şekilde anlaşılabilir: Ruh’un yönetiminde olmak tüm Mesih inanlılarına uygun bir tanımlamadır. Bu nedenle kendi çabalarına güvenmediklerinden, Mesih inanlılarının hiçbiri Yasa altında değildir. İçlerindeki kötü duygulara direnen kendileri değil, Ruh’tur. Ruh’un yönetiminde olmak aynı zamanda benliğin üzerine kaldırılmak ve Rab’le meşgul olmak anlamına da gelir. Birisi Rab’le çok meşgul iken yasayı ya da benliğini düşünmemektedir. Tanrı’nın Ruh’u insanları, aklanma aracı olarak Yasa’ya bakmaya yönlendirmez. Tersine onlara Tanrı’nın önünde tek kabul edilme yolu olan dirilmiş Mesih’i işaret eder.

5:19-21   Daha önce söz ettiğimiz gibi Yasa benlik enerjisine hitap etmektedir. Düşmüş insan doğası ne tür işler üretir? Benliğin işlerini tanımlamak zor değildir. Bunlar açıktır. Zina[23]
evlilik ilişkisindeki sadakatsizliktir. Cinsel ahlaksızlık evli olmayan kişiler arasındaki yasal olmayan cinsel ilişkidir.

Pislik kötü ahlak, şehvet duygularıdır. Soysuzluk (uçarılık) ve sınırları dikkate almaksızın davranmaktır. Putperestlik yalnızca puta tapma değil, cinlere tapınmaya eşlik eden ahlaksızlığı da kapsar. Büyücülük Grekçe’deki ilaç sözcüğüyle bağlantılıdır (pharmaketa). Çünkü büyücülükte ilaçlar kullanılıyordu. Bu sözcük kötü ruhlarla ilişki ve büyü yapmak anlamında da kullanılmaya başlandı. Aynı zamanda “kötü şans” batıl inançlar vb. konuları kapsayabilir. Düşmanlık (nefret), kişilere yönelik güçlü kötülük duyguları anlamına gelir. Çekişmeler uyuşmazlıklar, ayrılıklar ve tartışmalardır. Kıskançlıklar güvensizlik ve kuşkulardır. Gazap kızgın öfke ve hiddetin patlamalarıdır. Bencil tutkular başkalarına zarar vermek pahasına “bir numara” olmak için harcanan ben merkezli çabalardır. Ayrılıklar, uyuşmazlık nedeniyle oluşan uzaklaşmalardır. Bölünmeler, insanların bencil düşünceleriyle oluşturulan mezheplerdir. Çekeme-mezlik, başkalarının başarı ya da refahına duyulan hoşnutsuzluktur. Cinayet-ler[24]
başkalarını kanunsuz olarak öldürmektir. Sarhoşlukla aşırı içkinin neden olduğu zehirlenme kastedilmektedir. Çılgınca eğlenceler içkili, gürültülü top-lantılardır.

Pavlus böyle davrananların Tanrı’nın Egemenliğini miras alamayacaklarını söyleyerek okuyucularını tekrar uyarır. Bu bölüm bir sarhoşun kurtulamayacağını öğretmez, ancak yaşamları yukarda sayılan benliğe ait özellikleri taşıyan kişiler kurtulmamışlardır.[25]

Pavlus kiliselere bu şekilde yazmayı neden uygun görmüştü? Bunun nedeni kurtulduklarını söyleyen herkesin Tanrı’nın gerçek çocukları olmadıklarıdır. Kutsal Ruh böylece, Yeni Antlaşma boyunca sık sık Mesih’in adını kabul eden herkese harika ruhsal gerçeklerle birlikte en ciddi uyarıları sunar.

5:22-23   Elçinin benliğin işleri ile Ruh’un ürünleri arasında ayrım yapması anlamlıdır. İşler insan enerjisiyle üretilir. Çubuk asmada kaldıkça ürün olur (Yu.15:5). İşler ve ürünler bir fabrika ile bir bahçenin farklılığı gibi farklıdırlar. Ürünün çoğul değil, tekil olduğuna dikkat edin. Kutsal Ruh bir tür ürün verir, bu ürün Mesih-benzerliğidir. Sıralanan tüm erdemler Tanrı’nın çocuğunun yaşamını tanımlar. Dr. C. I. Scofield bu erdemlerin her birinin insan yüreğinin toprağına yabancı olduğunu belirtir.

Tanrı neyse sevgi odur. Sevgi, 1.Korintliler 13. bölümde güzel bir şekilde tanımlanmıştır ve Golgota’daki çarmıhta tüm doluluğuyla ifade edilmiştir. Sevinç, Tanrı ve işlerine duyulan memnuniyet ve doyumdur. Mesih bunu Yuhan-na 4:34’de göstermiştir. Esenlik, Tanrı’nın esenliği kadar imanlılar arasındaki uyumlu ilişkileri de kapsayabilir. Kurtarıcının yaşamındaki esenlik için Luka 8:22-25’e bakın. Sabır, sıkıntı, keder ve zulümlerdeki sabırdır. Bunun en üstün örneğine Luka 23:34’de rastlarız. Şefkatli olmak nezakettir ve bu belki de en iyi şekilde Rab’bin küçük çocuklara davranışlarında görülür (Mar.10:14). İyi yüreklilik başkalarına gösterilen şefkattir. İyiliğin uygulanmasını görmek için Luka 10:30-35’i okumalıyız. Bağlılık Tanrı’ya güvenmek, Mesih inanlısı kar-deşlerimize itimat etmek, sadakat ve güvenilirlik anlamlarına gelebilir. Buradaki anlam büyük olasılıkla güvenilirliktir. Yumuşak huyluluk İsa’nın öğrencile-rinin ayaklarını yıkarken (Yu.13:1-17) yaptığı gibi aşağı görülen bir konuma geçmektir. Özdenetim kelime anlamıyla özellikle cinsellik konusunda kendini tutmaktır. Yaşamlarımız terbiye edilmelidir. Şehvet, tutkular, iştahlar ve huyla-rımız yönetilmelidir. Ilımlılığı yaşamalıyız. Samrel Chadwick’in belirttiği gibi:

Bir gazete bu bölümü şöyle yorumluyor: Ruh’un meyvesi; şefkatli, sevecen bir huy; neşe saçan bir ruh ve sevinçli bir mizaç; sakin bir zihin ve yumuşak davranış; Tahrik edici koşullarda ve insan ilişkilerinde dayanıklı bir sabır; sempatik bir anlayış ve nazik bir yardımseverlik; cömert yargılama ve eli açık hayırseverlik, her koşulda başkalarının sevincinde kendini unutan alçakgönülülük; mükemmelliğin son işareti olarak da her konuda kendine hakim olarak kendini denetlemedir. Bu bölüm ve 1.Korintliler 13 arasındaki ilişki ne çarpıcıdır![26]

Pavlus bu listeyi şu örtülü yorumla kapatır: “Bu tür şeyleri yasaklayan bir yasa yoktur” Elbette yok! Bu erdemler Tanrı’nın hoşuna giden, başkalarına yararlı olan ve kendimiz için de iyi olan şeylerdir. Ancak bu ürün nasıl verilir? İnsanın çabasıyla mı? Kesinlikle hayır! Mesih inanlıları Rab ile yakın bir paydaşlıkta kaldıkça verilir. Sevgi dolu bir adanmışlıkla Kurtarıcı’larına bakıp günlük yaşamlarında O’nu izledikçe Kutsal Ruh harika bir mucize yapar. Onları Mesih’e benzer hale getirir. O’na bakarak O’nun gibi olurlar (2Ko.3:18). Çubuğun tüm besinini ve yaşamını asmadan alması gibi, Mesih inanlısı da gücünü Gerçek Asmadan alır ve böylece Tanrı için ürün veren bir yaşam sürmesi mümkün olur.

5:24   Mesih İsa’ya ait olanlar, doğal benliği tutku ve arzularıyla birlikte çarmıha germişlerdir. Buradaki fiil zamanı[27]
geçmişte olan bir eylemi belirtiyor. Aslında bu iman ettiğimiz zaman gerçekleşti. Tövbe ettiğimizde eski, kötü, çürük Adem doğasını tüm hastalık ve tutkularıyla bir anlamda çarmıha gerdik. Artık bize egemen olmaması için düşmüş doğamıza yiyecek sağlamamaya karar verdik. Elbette bu karar yaşamlarımızda sürekli olarak yenilenmelidir. Doğal benliğimizi sürekli olarak ölüm yerinde tutmalıyız.

5:25   Burada “eğer” sözcüğü “madem ki” anlamındadır. İçimizdeki Kutsal Ruh’un aracılığıyla sonsuz yaşama sahip olduğumuza göre, yeni yaşamı aynı Ruh’un verdiği güçle sürelim. Yasa asla yaşam veremezdi ve asla imanlının yaşamını yönetmesi için amaçlanmamıştı.

C. Pratik Öğütler (5:26 - 6:10)

5:26   Bu ayete göre sakınılması gereken üç davranış vardır:

1.  Kendini beğenme - övünenler olmayalım ifadesi sözcük anlamıyla kendimiz hakkındaki boş ya da sahte görüşlerden sakınmaktır. Tanrı, Mesih inanlılarının kendi beğenmiş, övüngen kişiler olmalarını istemez. Çünkü bu, lütufla kurtulmuş günahlının durumuna uymaz. Yasa altında yaşayanlar sık sık sefil başarılarıyla gurur duyup kendi ölçülerine ulaşamayanlarla alay ederler ve Yasa bağlısı imanlılar kendileri gibi yargılayan sınırlı bir kural listesine sahip olmayan diğer imanlıları kötülerler.

2.  Kışkırtma - Birbirimizi kışkırtmayalım. Diğer kişilere kışkırtma ve meydan okuma yoluyla kendi kişisel düşüncelerini kabul ettirmek, Ruh’la dolu yaşamı reddetmektir. Bir kimse kendisini başkasının yerine asla tam olarak koyamayacağından o kişinin yüreğindeki sorunları ve ayartmaları bilemez.

3.  Kıskançlık - Birbirimizi kıskanmayalım. Kıskançlık özellikle üzerinde hiçbir hak ya da talebimizin olmadığı, başkasına ait bir şeyi istemek günahıdır. Kıskançlık, başka birinin üstün başarısını, yeteneklerini, mallarını ya da güzelliklerini kıskanır. Az yetenekli ya da zayıf karakterli kişiler yasaya uymakta daha başarılı görünenleri kıskanma eğilimindedirler. Tüm bu tutumlar lütfa yabancıdırlar. Gerçek bir imanlı diğer insanlara kendinden daha çok değer vermelidir. Yasa-bağlıları sahte bir görkem arzular. Gerçek büyüklük, fark edilmeden hizmet etmek, görülmeden çalışmaktır.

6:1   Burada günah işleyen bir imanlıya diğer imanlıların nasıl davranması gerektiğine ilişkin güzel bir ifade vardır. Bu, suçluların yargılanmasını isteyen yasa ile elbette kesin bir uyuşmazlık içindedir. Günah işlerken, yakalanmak ifadesi kişinin alışkanlık olarak günahlılığını değil, bir günah eyleminde bulunduğunu tanımlar. Böyle biri Ruh’a uyan imanlılarca yola getirilmelidir. Dünyevi bir Mesih inanlısı soğuk ve sert davranışıyla yarardan çok zarar verebilir. O zaman da suç işleyen, büyük olasılıkla Rab’den uzak, Rab’le paydaşlığı olmayan birinden öğüt kabul etmeyecektir.

Bu ayet ilginç bir soruyu doğurur. Eğer bir insan gerçekten ruhsal biriyse ruhsallığını itiraf eder mi? Kendi eksikliklerini en iyi bilenler Ruh’a uyanlar değil midirler? Eğer doğruluğa getirme işi kişinin ruhsallığının işaretiyse, o zaman bu işi kim yapacak? Bu alçakgönüllülükteki eksikliği ortaya çıkarmaz mı? Yanıt şudur: Gerçekten ruhsal birisi durumuyla asla övünmeyecek, ancak günah işleyenin iyileştirilmesini isteyen bir çobanın şefkatli yüreğine sahip olacaktır. Üstünlük ya da övünme ruhuyla değil, kendisinin de ayartılabileceğini anımsayarak, yumuşak bir ruhla hareket edecektir.

6:2   Yükler başarısızlıklara, ayartmalara ve denemelere işaret etmektedir. Uzak durup eleştirmek yerine, sıkıntı ya da sorun içindeki kardeşe gidip mümkün olan her şekilde ona yardım etmeli, yanında olmalıyız.

Mesih’in yasası, Rab İsa’nın Yeni Antlaşma’daki halkı için tüm buyruklarını içerir ve şu buyrukla özetlenebilir: “Birbirinizi sevin” (Yu.13:34; 15:12). Birbirimizin yüklerini taşıdığımızda Mesih’in yasasını yerine getirmiş oluruz. Mesih’in yasası Musa’nınkinden çok farklıdır. Musa’nın yasası itaat edene yaşam vaat eder, ancak itaat için güç vermez ve itaati yalnız cezalandırma korkusuyla teşvik edebilir. Öte yandan Mesih’in yasası zaten yaşama kavuşmuş olan-lar için sevecen bir öğretiştir. İmanlılar bu sevecen buyruğu yerine getirmek için Kutsal Ruh’un gücüyle yetkin kılınırlar ve motifleri Mesih’e duydukları sevgidir.

6:3   Hepimiz aynı topraktan yaratıldık. Bir kardeşi günah işlerken gördüğümüzde, bu kardeşin yerinde kendimizin de olabileceğini anımsamalıyız. Üstünlük kompleksi bir Mesih inanlısı için kendini aldatma biçimidir. Başkalarının yüklerini taşımamızın, saygınlığımıza yakışmadığını elbette asla düşünmemeliyiz.

6:4   Bu, doyum bulma amacıyla kendimizi başkalarıyla karşılaştırma alışkanlığına karşı bir uyarı gibi görünmektedir. Elçi, Mesih’in Yargı Kürsüsü önünde herkesin işinin başkalarınınkiyle karşılaştırılarak değil, bireysel olarak sınavdan geçeceğini belirtiyor. Bu nedenle başkalarının başarısızlıklarından çok kendi işimizle sevinebilmek için işlerimize dikkat etmeliyiz.

6:5   2. ayette Pavlus, birbirimizin acılarını, dert ve sorunlarını bu yaşamda paylaşmamız gerektiğini öğretir. 5.ayetteki düşünce şudur: Mesih’in yargı kürsüsü önünde her birimiz kendi sorumluluk yükümüzü taşımak zorunda kalacağız.

6:6   İmanlılar öğretmenlerini desteklemekle sorumludurlar. Bütün nimetleri paylaşsın demek onlarla yaşamını maddi şeylerini paylaşmak ve öğretmenleri tanrısal bir ilgi ve duayla besleyip güçlendirmektir.

6:7   Tanrı’nın hizmetçilerini ihmal ettiğimizi başkaları fark etmese de Tanrı bunu görür ve buna uygun bir karşılık verir. Ne ekersek onu biçeriz. Çiftçi buğday ekince yine buğday biçer, ama bazen otuz kat, bazen altmış kat ya da bazen yüz kat biçer. Scofield şöyle der: “Ruh burada günahlılara, günahlarına ilişkin değil, kutsallara cimriliklerine ilişkin konuşmaktadır.”

Konuyu daha geniş anlamıyla ele aldığımızda, “fesat çiftçiler ve zahmet tohumu saçanlar onu biçiyorlar” (Eyü.4:8) ve “yel ekiyorlar, kasırga biçecekler” gibi ayetler elbette doğrudurlar (Hoş.8:7). Tarihçi J. A. Froude şöyle der: “Dünyanın üzerine bina edildiği ve en sonunda iyilere yarar, kötülere zarar getiren ahlak temelleriyle tarihin, tek bir dersi açıklıkla yenilediği söylenebilir.”[28]

6:8   Genel anlamda ektiğimizi biçtiğimiz doğruysa da, bu hatırlatmanın ardından imanlı cömertliğine ilişkin öğüdün geldiği gözden kaçırılmamalıdır. Bu açıdan bakıldığında, doğal benliğe ekmenin, kişinin parasını kendisi, kendi zevk ve rahatı için harcadığı anlamına geldiğini görürüz. Ruh’a ekmek, kişinin para-sını Tanrı isteklerinin gelişmesi için harcamasıdır.

Birincisini yapanlar bu dünyada zarar ve düş kırıklığı ürününü biçerler, çünkü yaşlandıkça hoşnut etmek için yaşadıkları benliğin çürüdüğünü ve öldüğünü anlarlar. Gelecek çağda sonsuz ödüllerini yitirirler. Ruh’a ekenler Ruh-tan sonsuz yaşam biçeceklerdir. Sonsuz yaşam Kutsal Kitap’ta iki şekilde kullanılır:

1. Her imanlı sonsuz yaşama bu çağda sahiptir (Yu.3:36).

2. İmanlı yeryüzündeki yaşamının sonunda sonsuz yaşamı alır (Rom.6:22). Ruh’a ekenler diğer imanlılardan farklı olarak şimdi, burada sonsuz yaşamın tadını çıkarırlar. Ondan sonra da göksel evlerine ulaştıklarında, bağlılıklarına eşlik eden ödülleri biçeceklerdir.

6:9   Pavlus, kimse cesaretini yitirmesin diye, okuyucularına ödüllerin, hemen verilmeseler bile, verileceklerinin kesin olduğunu anımsatıyor. Tohumu ektikten bir gün sonra bir tarla buğday biçmezsiniz. Aynı şekilde ruhsal alanda da zamanında yapılmış sadık tohum ekimini ödüller izleyecektir.

6:10   İman ailesi mezhep ve bölünmelere bakmadan tüm kurtulmuş olanları içerir. İyiliğimiz yalnızca imanlılara yönelik olmamalı, ama onlara özel bir şekilde gösterilmelidir. Bu ne kadar az zarar veririm anlamında bir olumsuzluk değil, hedefimiz olması gereken ne kadar iyilik yapabiliriz anlamındaki bir olumluluktur. John Wesley bunu kısaca şöyle dile getirir: “Yapabileceğiniz her iyiliği, yapabileceğiniz her yolla, mümkün olan her insana yapabildiğiniz sürece yapın.”

Ç. Sonuç (6:11-18)

6:11   Bakın size kendi elimle ne denli büyük harflerle yazıyorum! Pav-lus mektubu genellikle yaptığı gibi bir yardımcısına yazdırmak yerine kendisi yazmıştı. Kullandığı büyük harfler, onun yasa bağlıları ile mücadeleye yönelik derin arzusunu ve Yahudileşme hatasının ciddiyetini gözönüne aldığını ya da birçok kişinin buradan ve diğer bazı bölümlerden vardığı sonuca göre gözlerinin zayıflığını belirtiyor olabilir. Son görüşün doğru olduğu kanısındayız.

6:12   Yahudileştirme taraftarları geniş bir izleyici gurubu oluşturarak benliği sergilemeyi istediler. Bunu sünnette ısrar ederek yapabilirlerdi. İnsanlar, alışkanlıklarının değiştirilmesi istenmedikçe, dinsel tören ve gelenekleri yerine getirme konusunda oldukça istekli olurlar. Bugün standartları düşürmek yoluyla kilise üyelerinin sayısını çoğaltmak yaygındır. Pavlus bu sahte öğretmenlerin yalancılığını fark edip onları, Mesih’in çarmıhı uğruna zulümden sakınmaya çalışmakla suçluyor. Çarmıh, benliğin ve Tanrı’yı hoşnut etme çabalarının yargılandığını belirtir. Çarmıh doğal benliğin ve soylu çabalarının ölümünü anlatır. Çarmıh kötü olandan ayrılmak anlamına gelir. Bundan dolayı insanlar çarmıhın görkemli bildirisinden nefret edip onu vaaz edenlere zulmederler.

6:13   Yasa’yı uygulayanlar aslında Yasa’yı getirmekle ilgilenmiyorlardı. Onların istedikleri övünebilmek için çok sayıda taraftar kazanmalarını sağlayacak kolay bir yol bulmaktı. Boice şöyle der: “Bu, tükenmiş bir amaç için başkalarını kazanma girişimiydi, çünkü kendileri sünnetli olanlar bile yasayı yerine getiremiyorlardı.”

6:14   Pavlus’un övünme nedeni doğal benlik değil, Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhıydı. Bu çarmıhta dünya Pavlus’un gözünde, Pavlus da dünyanın gözünde ölmüştü. Bir insan kurtulduğunda dünyayla ve dünya da onunla vedalaşır. Kurtulan kişi dünyanın gözünde bozulmuş biridir, çünkü artık geçici zevkleriyle ilgilenmez. İmanlı kendisini tamamen doyuran Biri’ni bulduğundan, dünya imanlının gözündeki çekiciliğini yitirmiştir. Findlay şöyle der: “İmanlı artık dünyaya ne inanabilir, ne bağlı kalabilir ne de onunla gurur duyabilir. Çünkü dünyanın imanlıyı cezbetme ya da yönetme gücü yağma edilmiş ve görkemi elinden alınmıştır. Böylece çarmıh Tanrı çocuğunu dünyadan ayıran bir sınır çizgisi ya da büyük bir engeldir.”

6:15   İlk bakışta öyle görünmese de bu ayet, Hıristiyan gerçeğinin tüm mek-tuptaki en önemli ifadelerinden biridir.

Sünnet dış dünyaya ait yüzeysel görenek, dinsel bir törendi. Yahudi öğretmenler her şeyi bu adetin yerine getirilmesine bağlamışlardı. Sünnet Yahudiliğin temeliydi. Pavlus ise, “Sünnetli olup olmamanın önemi yoktur” diyerek bu konuyu bir kenara bırakır. Ne adetin, ne Yahudiliğin ne de yasaya bağlılığın önemi vardır. Pavlus bu durumda sünnetsizliğin de önemsiz olduğunu ekler. Bazıları ise adetlere uymamakla övünmektedir. Kilisedeki tüm hizmetleri törenlere karşı çıkmak olmuştur. Aynı şekilde bunun da değeri yoktur.

Tanrı için gerçekten önemli olan yeni yaratılıştır. Değişmiş yaşamı görmek ister. Findlay şöyle yazar: “Gerçek Hıristiyanlık, kötüleri iyi yapan, günahın kölelerini Tanrı’nın çocukları haline getirendir.” Tüm insanlar iki yaradılıştan birindedir. Dünyaya doğduklarında günahlı, çaresiz ve suçludurlar. Kendilerini kurtarma ya da iyi karakter ve işlerle kurtuluşları için Tanrı’ya yardım etme çabaları boşunadır ve onları değiştirmez. Yeni yaradılışa önderlik eden diri Mesih’tir ve günahtan kurtulup O’nda yeni yaşama kavuşmuş herkesi içine alır. Çünkü yeni yaradılış başından sonuna dek Mesih’tendir ve kendi karakter ya da işlerimizle Tanrı’nın lütfunu kazanma düşüncelerinin dışında kalır. Kutsal bir yaşam, adetleri yerine getirerek değil, Mesih’e teslim olarak ve imanlıda Kendi yaşamını sürmesine izin vererek üretilir. Yeni yaradılış, eski yaratılışın geliştirilmiş ya da ek yapılmış hali olmayıp tümüyle farklı bir yaratılıştır.

6:16   Pavlus burada hangi kuraldan söz ediyor? Bu yeni yaradılışın kuralıdır. Öğretişi “yeni yaradılıştan mıdır?” sorusuyla tartan ve yeni yaratılıştan ol-mayan her öğretişi reddedenlere iki kat esenlik ve merhamet bereketinden söz ediyor.

Ve Tanrı’nın İsraili’ne. Birçokları Tanrı’nın İsrail’i denince kilisenin kastedildiğini düşünür. Ancak Tanrı’nın İsrail’i, doğuştan Yahudi olup Rab İsa’yı Mesih olarak kabul edenleri belirtmektedir. Yasa altında yürüyenler için ne esenlik ne merhamet vardı, ancak her ikisi de yeni yaradılıştakilerin payıdır.

6:17   Pavlus önceleri yasanın kölesiyken bu tutsaklıktan Rab İsa tarafından kurtarılmıştı. Şimdi istekli bir köle olarak Rab’be aitti. Kölelerin sahiplerinin işareti ile damgalanması gibi, Pavlus da bedeninde Rab İsa’ya ait olmasının işaretlerini taşıyordu. Neydi bu işaretler? Zulmedenlerin onda bıraktığı yara izleriydi. O ise şimdi şöyle diyor: “Kimse beni yasaya geri çağırmasın. Yasaya tutsaklığı gösteren sünnet işaretinden söz etmesin. Artık yeni Efendim, İsa Mesih’in işaretini taşıyorum.”

6:18   Elçi şimdi kalemini bırakmak üzeredir. Ancak bir sözcük ekleyerek kapatması gerekmektedir. Bu hangi söz olacaktır?

LÜTUF - Müjdesini tanımlayan sözdür. Lütuf, yasa değil. Başladığı konu buydu (1:3), şimdi de aynı konuyla bitiriyor. Rabbimiz İsa Mesih’in lütfu ruhunuzla birlikte olsun. Amin.

YASACILIK ÜZERİNE ARASÖZ

Galatyalılarla ilgili bir çalışmayı bitirdiğimizde, Pavlus’un yasa öğretmenlerini kiliseyi asla tekrar rahatsız etmeyecek etkinlikte bir yenilgiye uğrattığı sonucuna varabilirsiniz. Tarih ve deneyimler bunun aksinin doğru olduğunu göstermektedir. Yasaya bağlılık Hıristiyan dünyasında öyle önem kazanmıştır ki, birçok kişi Hıristiyanlığın bağlılık olduğuna inanmaktadır.

Evet, yasa bağlıları halen aramızdadır. Mesih’in hizmetçileri olduklarını söyleyip de örneğin; kilise üyesi olma ya da vaftizin, kurtuluş için zorunlu olduğunu; yasanın imanlının yaşam kuralı olması gerektiğini; imanla kurtulmakla birlikte işlerimizle bunu devam ettireceğimizi öğretenlere başka ne ad verebiliriz? İnsanlarca atanmış özel giysili rahipleri, işlemeli taşlarla yapılan tapınaklara benzer binaları ve ayrıntılı adetleri, büyük Lent perhizi, festivalleri ve oruç günlerinin zamanını gösteren takvimlerini kabul etmemiz istediğinde, bu Hıristiyanlığa sokulmak istenen Yahudilik değil de nedir?

İmanlılar sonunda eğer kurtulmak isterlerse Şabat Günü’nü tutmalıdırlar diye uyarıldıklarında bu durum, Galatyalılar’ın sapkınlığı değil de nedir? Yasaya bağlı modern vaizler Mesih’e inandıklarını söyleyenlere inanılmaz saldırılar yapmak-tadır, bu nedenle, her imanlı onların öğretişlerine ilişkin uyarılmalı ve onlara nasıl yanıtlar vereceği konusunda eğitilmelidir.

Şabat Günü peygamberleri müjdeyi duyurmaya genellikle Mesih’e iman aracılığıyla kurtuluşla başlamaktadırlar. Uyanık olmayan imanlıları cezbetmek için sevilen ilahileri kullanırlar ve Kutsal Yazılar’a çok önem veriyor gözükürler. Ancak çok geçmeden izleyicilerini, özellikle Şabat Günü ile ilgili emirle Musa-nın Yasası altına sokarlar (Şabat Günü haftanın yedinci günü, yani cumarte-sidir).

Pavlus’un Mesih inanlısının yasaya öldüğüne ilişkin açık öğretisinin ışığında, bunu yapmaya nasıl cesaret ederler? Galatyalılar’daki açık ifadeleri nasıl görmezden gelirler? Yanıt, ahlaksal yasa ile geleneksel yasa arasında kesin bir ayrım yaptıklarıdır. Ahlaksal yasa On Buyruk’tur. Geleneksel yasa ise Tanrı tarafından verilen temiz olmayan yiyecekler, cüzam, Tanrı’ya sunulacak adaklar vb. gibi düzenlemeleri kapsar.

Ahlaksal yasanın hiçbir zaman iptal edilmediğini öne sürerler. Ahlaksal yasa, Tanrı’nın sonsuz gerçeğinin bir ifadesidir. Puta tapma, adam öldürme ya da zina her zaman Tanrı’nın yasasına aykırı olacaktır. Geleneksel yasa ise Mesih’te orta-dan kaldırılmıştır. Dolayısıyla Pavlus, Mesih inanlısı yasaya ölmüştür öğreti-şiyle On Buyruk’u değil, geleneksel yasayı kastetmektedir.

Ahlaksal yasa halen geçerli olduğuna göre Mesih inanlıları ona uymak zorundadırlar diye ısrar ederler. Bu, onların Şabat Günü’ne uymaları ve bu günde çalışmamaları anlamına gelir. Roma Katolik Kilisesinin papalarından birinin Kutsal Yazı’yı çiğneyerek Şabat Günü’nü Cumartesi gününden Pazar gününe dönüştürdüğünü iddia ederler.

Bu şekilde bir muhakeme, çok mantıklı ve çekici gelmektedir. Bununla birlikte bu görüşün kendisini mahkum eden özelliği, Tanrı’nın sözü ile tümüyle çelişmesidir. Aşağıdaki noktalara dikkat ediniz:

1. 2.Korintliler 3:7-11’de On Buyruk’un Mesih inanlısı için “kaldırılmış” olduğu açıkça belirtilir. 7.ayette yasa, taş üzerine harf harf kazılmış ölüm oluşturan hizmet şeklinde tanımlanır. Bu yalnızca ahlaksal yasayı kastedebilirdi. Yalnızca On Buyruk taş levhalara Tanrı’nın parmağı ile yazılmıştı (Çık.31:18). 11. ayette ölümle sonuçlanan hizmetin yüceliğine rağmen kaldırıldığını okuruz. Hiçbir şey bundan daha kesin olamaz. Şabat Günü Mesih inanlısından hiçbir talepte bulunamaz.

2. Diğer uluslardan olanlara Şabat Günü’nü tutmaları hiçbir zaman emredilmemişti. Yasa yalnızca Yahudi ulusuna verilmişti (Çık.31:13). Tanrı’nın kendisi yedinci günde dinlendiyse de, İsrail’in çocuklarına yasayı verinceye kadar kimseye yedinci günde dinlenmesini emretmemiştir.

3. Mesih inanlıları herhangi bir papanın kararı nedeniyle Şabat Günü’nden haftanın ilk gününe dönüş yapmamışlardır. Rab’bin gününü özel bir şekilde tapınma ve hizmete ayırmamızın nedeni, kurtarış işinin tamamlandığının bir kanıtı olarak, Rab’bin o gün dirilmiş olmasıdır (Yu.20:1). Ayrıca ilk öğrenciler, haftanın birinci günü Rab’bin ölümünü ilan etmek için, ekmek bölmek amacıyla bir araya geliyorlardı (Elç.20:7). Pazar günü Mesih inanlılarının, Rab’bin kendilerine sağladığı kazançtan ondalık sunmaları için Tanrı’nın belirlediği gündü (1Ko.16:1-2). Dahası Kutsal Ruh da cennetten yeryüzüne haftanın ilk günü gön-derilmişti.

Mesih inanlıları Rab’bin Gününü bir kutsallaşma aracı ya da cezalandırılma korkusu nedeniyle kutlamazlar, ancak canlarının kurtuluşu için Kendini feda etmiş olana sevgiyle bağlı olduklarından bu günü özel bir gün olarak ayırırlar.

4. Pavlus ahlaki ve geleneksel yasa arasında bir ayrım yapmaz. Tersine Yasa’nın bir bütün olduğunda ve yasanın tamamına uymadan, aklanmaya çalışanlar üzerinde lanet olduğunda ısrar eder .

5. On Buyruk’un dokuzu Yeni Antlaşma’da, Tanrı’nın çocukları için ahlaki öğretiler olarak yinelenir. Bu buyruklar doğal olarak doğru ya da yanlış şeylerle ilgilidir. Eklenmeyen tek buyruk Şabat Günü yasasıdır. Bir günün tutulması doğal olarak doğru ya da yanlış değildir. Hıristiyanlara Şabat Günü’ne uymaları yönünde hiçbir öğreti yoktur. Aksine, Kutsal Yazı bir Mesih inanlısının Şabat Günü konusunda yargılanmayacağını açıkça belirtiyor (Kol.2:16).

6. Eski Antlaşma’da Şabat Günü’nü bozmanın cezası ölümdü (Çık.35:2). Ancak bugün imanlıların Şabat Günü’ne uymasında ısrar edenler suçlulara gerekli cezayı uygulamamaktadır. Böylece yasaya saygısızlık etmekte ve yasanın istediklerinin karşılanmasında ısrar etmeyerek yasanın otoritesini yıkmaktadırlar. Aslında söyledikleri şudur: “Bu Tanrı’nın yasasıdır ve siz onu yerine getirmek zorundasınız, ama eğer ihlal ederseniz hiçbir şey olmaz.”

7. İmanlının yaşam kuralı Yasa değil, Mesih’tir. O’nun yürüdüğü gibi yürümeliyiz. Bu yasanın ölçülerinden daha da yüksek bir ölçüdür (Mat.5:17-48). Kutsal yaşamlar sürmek için Kutsal Ruh’un gücüyle güçlendirildik. Mesih’e duyduğumuz sevgi nedeniyle kutsal yaşamlar sürmek istiyoruz. Yasanın istediği doğruluk, doğal benliğin gücüyle değil, Ruh’un gücüyle yürüyenlerce yerine getirilir (Rom.8:4).

Böylece imanlının Şabat Günü’nü tutması öğretisi Kutsal Yazı ile doğrudan çelişmektedir (Kol.2:16) ve açıkça Tanrı sözünün lanetlediği “farklı bir müjdedir” (Gal.1:7-9).

Tanrı herkese, hangi biçimde görünürse görünsün, bu kötü öğretişi (yasa bağımlılığı) ayırt etmek için bilgelik versin! Gelenekler ya da insan çabalarıyla aklanmaya ya da kutsallaşmaya asla çalışmayalım, ancak her ihtiyacımız için yalnızca ve tümüyle Rab İsa Mesih’e dayanalım. Yasa bağımlılığının Tanrı’ya hakaret olduğunu, çünkü gerçek olan Mesih’in yerine gölge olan kuralcılığı koy-duğunu daima hatırlayalım.

DİPNOTLAR

1 (1:8-9) John Stott, Only One Way: The Message of Galatians, s.27,28.

2 (1:18-20) Eleştiri metninde Cephas yazar (Petrus’un Aramicesi)

3 (2:1) E.F. Kevan, daha fazla belge yoktur.

4 (2:3) Sünnet erkeklere yapılan küçük bir ameliyattır. Tanrı, sünneti, İbrahim ve soyu ile yaptığı antlaşmasının bir işareti olarak istedi. Yani O, onların Tanrısı, onlar da O’nun halkı olacaktı (Yar.17:1-11). Sünnet yalnızca fiziksel bir işaret değil, ruhsal bir simgeydi de. İbrahim, Tanrı’ya duyduğu güvenin bir işareti olarak sünnet edilmişti (Rom.4:11). Yahudiler kısa zaman içinde sünnetin ruhsal anlamını unutup sünneti basit bir gelenek olarak sürdürdüler. Böylece bu adet Tanrı’nın gözündeki değerini yitirdi.

Yeni Antlaşma’da, Tanrı artık hem Yahudi hem de Yahudi olmayanlara lütufla davrandığından, sünnet buyruğu yoktur. Kilisenin ilk yıllarında bir grup Yahudi, kurtuluş için imanlıların sünnet olması gerektiği konusunda ısrar ediyordu. Dolayısıyla bu grup sünnet yanlıları olarak anılmaktaydı (Gal.2:12).

5 (2:3) Yeruşalim’deki bu toplantının oldukça geniş bir hikayesi Elçilerin İşleri 15. bölümde verilir. Bu bölümün dikkatle incelenmesi gerekir.

6 (2:11) 2. nota bakınız.

7 (2:13) Noktalama ve tırnak işaretleri yazara aittir. Bazı yorumcular alıntıyı burada bitirir ve 15-21. ayetleri Pavlus’un Petrus’a söylediğinin daha sonraki bir açıklaması olarak görürler.

8 (2:21) W.M.Clow, The Cross in the Christian Experience, s.114.

9 (3:1) Grekçe’de kim sözcüğü için hem tekil hem de çoğul haller mevcut olduğundan burada çoğul bir yanıt dışlanamaz.

10 (3:5) En eski el yazmaları hep büyük harflerledir. (Küçük harfler daha sonra geliştirildi.) Dolayısıyla büyük harfler yazara aitse de, büyük H (O anlamındaki He için ) içeriğe uyar.

11 (3:13) J.Cynddlan Jones, Studies in the Gospel According to St. John, s.113

12 (3:20) Buradaki iddialar arasında bir çelişki var gibi görünse ve Mesih’ten daha sonra Yeni bir Antlaşma’nın aracısı diye söz edilse de, aracı sözcüğü burada iki ayrı yerde iki ayrı anlamda kullanılmıştır (İbr.9:15). Musa, yalnızca Yasa’yı Tanrı’dan alıp İsrail halkına ileten bir aracı olarak hizmet etti. O bir arabulucu, insanların temsilcisiydi. Mesih’in Yeni Antlaşma’daki aracılığı çok daha üstün bir anlam taşımaktadır. Tanrı’nın bu antlaşmanın bereketlerini adil bir şekilde dağıtması için Rab İsa’nın ölmesi gerekiyordu. Nasıl ölüm bir insanın son dileği ve vasiyetini yürürlüğe sokuyorsa, Yeni Antlaşma da O’nun kanıyla mühürlenmeliydi. Rab İsa Kendisini herkes için bir fidye olarak vermeliydi (1Ti.2:6). Mesih antlaşmanın bereketlerini halkına yalnızca garantilemekle kalmaz, aynı zamanda antlaşma halkını kendilerine düşman olan bir dünyada korur. Bütün bunları Başkâhinimiz ve savunucumuz olarak yapar ve yaptıkları aynı zamanda O’nun aracılık işinin bir parçasıdır.

[29]
3 (3:24) Grekçe Paidagögos sözcüğü “çocuk-önderi” anlamına gelir. Bu kişi genellikle bir köle olup çocuğun okula gidiş-gelişlerini takip eder, bazen öğreticilik de yapardı.

[30]
4 (4:7) Eleştiri metni basitçe Tanrı aracılığıyla bir mirasçı diye yazar.

[31]
5 (4:7) Norman B. Harrison, His Side Versus Our Side, s.71.

[32]
6 (4:13) Pavlus’un “hastalığı” ile ilgili değişik varsayımlar öne sürüldü. Ortadoğu’da sık görülen diğer hastalıkların yanı sıra muhtemelen bir göz hastalığı da olabilir. Sıtma, migren, sara ve diğer bazı hastalıklar öne sürülmüştür.

[33]
7 (4:17) Stott, Galatians, s.116.

[34]
8 (5:1) C. H. Machintosh, daha fazla bilgi yoktur.

[35]
9 (5:2) Jack Hunter, What the Bible Teaches, Galatians – Philemon, s.78

[36]
0 (5:4) C.F.Hogg ve W.E.Vine, Epistle of Paul the Apostle to the Galatians, s.241.

[37]
1 (5:13) Arthur T. Pierson, daha fazla bilgi yoktur.

[38]
2 (5:16) C.I. Scofield, daha fazla bilgi yoktur.

[39]
3 (5:19-21) Eleştiri metninde (NU) zina yoktur. Evlilik öncesi cinsel ilişki (porneia) çoğu kez cinsel ahlaksızlık olarak çevrilir, ki bu zinayı da kapsayabilir. Bununla birlikte, evlilikte sadakatsizliğe ilişkin bu yaygın günahtan özel olarak söz etmemesi olanaksız gibidir.

[40]
4 (5:19-21) Eleştiri metninde adam öldürme (phonei) yoktur. Bu sözcük bir önceki (phthonoi, “kıskançlık”) sözcüğe çok benzediğinden yazarken gözden kaçmış olması mümkündür.

[41]
5 (5:19-21) 1.Korintiler 6:9’daki nota bakınız.

[42]
6 (5:22-23) Samuel Chadwick, daha fazla bilgi yoktur.

[43]
7 (5:24) Geniş zamanın (estaurösan) İngilizce kullanımda present perfect olarak çevrilmesi gerekir, ancak indikatif geniş zaman süren sonuçları değil, eylemi vurgulamaktadır.

28 (6:7) J.A. Froude, daha fazla bilgi yoktur.

BİBLİYOGRAFYA

Cole, Alan. The Epistle of Paul to the Galatians. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1965.

Eadie, John. Commentary on the Epistle of Paul to the Galatians. Edinburg: T. ve T. Clark, 1884.

Harison, Norman B. His Side Versus Our Side. Minneapolis: The Harrison Serrvise, 1940.

Hog, C.F. ve W.E. Vine. Epistle to the Galatians. Glasgow Pickering ve Inglis. 1922.

Ironside, Harry. Explository Messages on the Epistle to the Galatians. New York: Loizeaux Brothers, 1941.

Kelly, William. Lectures on the Epistle of Paul to the Galatians. Londra: G. Morrish, n.d.

Lightfoot, J. B. The Epistle of St. Paul to the Galatians. Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1962

Stott, John R. Only one Way: The Mesagge of Galatians. Downer Grove, IL: Inter Varsity Press, 1968.

Anmerkungen

[←1 ]

[←2 ]

[←3 ]

[←4 ]

[←5 ]

[←6 ]

[←7 ]

[←8 ]

[←9 ]

[←10 ]

[←11 ]

[←12 ]

[←13 ]

[←14 ]

[←15 ]

[←16 ]

[←17 ]

[←18 ]

[←19 ]

[←20 ]

[←21 ]

[←22 ]

[←23 ]

[←24 ]

[←25 ]

[←26 ]

[←27 ]

[←28 ]

[←29 ]

[←30 ]

[←31 ]

[←32 ]

[←33 ]

[←34 ]

[←35 ]

[←36 ]

[←37 ]

[←38 ]

[←39 ]

[←40 ]

[←41 ]

[←42 ]

[←43 ]

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- ←1
- ←2
- ←3
- ←4
- ←5
- ←6
- ←7