Turkish-Kutsal Kitap Yorum 4 45 Romalilar
Author: William Mac Donald
Date: 0101-01-01T00:00:00+00:00
Publisher: www.sermon-online.de

Pavlus’tan

Romalılar’a

Mektup

PAVLUS’TAN ROMALILAR’A MEKTUP

Giriş

“Hıristiyan inancının katedrali.” – Frederic Godet

I.  KUTSAL YAZILAR’DAKİ YERİ

Romalılar mektubu, Pavlus’un mektupları arasında haklı olarak daima ilk sırayı almıştır. Elçilerin İşleri, Pavlus’un Roma’ya varışı ile son bulduğuna göre Yeni Antlaşma’nın Mektuplar kısmının, Roma’daki imanlıları ziyaretinden önce oradaki topluluğa yazdığı mektupla başlaması mantıklıdır. Hıristiyan teolojisinin sistemli bir sunuşu olarak Romalılar mektubu, kesinlikle Yeni Antlaşma-daki en önemli kitaptır.

Tarihsel yönden Romalılar mektubu, Kutsal Kitap’taki en etkili bölümdür. Augustine, Romalılar 13:13 ve 14’ü okuyarak tövbe etmişti (İ.S. 380). Protestan Reformu, Martin Luther’in Tanrı’nın doğruluğunu, “Doğru insan imanla yaşayacaktır” sözünü anlamasıyla (1517) başlamıştır.

John Wesley, kurtuluş güvencesini, Londra’da Aldersgate sokağındaki bir Moraviyalı ev toplantısında okunan Luther’in Romalılar yorumunun önsözünü işiterek almıştı (1738). John Calvin, “Bu mektubu anlayan kişiye, Kutsal Yazıların tümünü anlayış yolu açılır” diye yazmıştı.

II. KİTABIN YAZARI

Doğru öğretişe karşı, hatta tamamen olumsuz olan eleştirmenler bile, Romalılar’ın yazarının diğer uluslara gönderilmiş elçi Pavlus olduğunu kabul ederler. Aslında sapkın görüşlü Marsiyon (Marcion), Pavlus’u yazar olarak özellikle adlandıran, bilinen ilk yazardır. Romalı Clement, Ignatius, Justin Martyr, Polycarp, Hippolytus ve Irenaeus gibi öğretişi sağlam imanlılar, bu kitaptan ak-tarmalar yapmışlardır. Muratorian kanonu, mektubu Pavlus’a ait olarak listeler.

Pavlus’un yazarlığına ilişkin, kişisel kanıt da çok güçlüdür. Teoloji, sözcük hazinesi ve ruh hepsi belirgin bir şekilde Pavlus’a aittir. Elbette, mektubun 1:1 ayetinde mektubun Pavlus tarafından yazıldığının söylenmesi, şüphecilerin ikna edilmesi için yeterli değildir. Ama bu 15:15-20 gibi diğer referanslar tarafından ayrıca desteklenir. Belki de en ikna edici olan, Elçilerin İşleri kitabındaki daha önceden düzenlendiği belli olan, çok sayıdaki kasıtsız rastlantılardır. Örneğin Gayus ve Erastus isimli kutsallar için toplanan parayla ilgili referanslar ve uzun zamandır planlanan Roma yolculuğu, yazar olarak Pavlus’u işaret etmektedir. Tertius, Pavlus’un yazıcısıydı (16:22).

III. TARİH

Romalılar mektubu, 1. ve 2.Korintliler’den sonra yazıldı, çünkü bu mektuplar yazıldığında toplanmakta olan para hazırdı ve Yeruşalim’deki yoksul kutsallara götürülmek üzereydi. Korint’in liman kenti olan Kenhere’yle ilgili referanslar (16:1) ve diğer ayrıntılar çoğu araştırmacının, Korint’i çıkış yeri olarak seçmelerine neden olmuştur. Pavlus, kendisine yönelik hain tasarılar nedeniyle kovalanmadan önce orada yalnızca üç ay kaldığından (üçüncü yolculuğunun sonlarında) mektup bu kısa dönemde kaleme alınmış olmalı. Bu, yaklaşık İ.S. 56 yılına denk gelmektedir.

IV. ÖN OLAYLAR VE KONULAR

İsa Mesih inancı ilk nasıl Roma’ya ulaştı? Kesin olarak bilemiyoruz, ancak Pentikost gününde Yeruşalim’de tövbe eden Romalı Yahudiler (Elçilerin İşleri 2:10’a bakınız) müjdeyi Roma’ya götürmüş olabilirler. Bu İ.S. 30 yılında oldu.

Pavlus yaklaşık 26 yıl sonra Korint’ten bu mektubu yazdığında, Roma’ya hiç gitmemişti. Ama 16. bölümde görüldüğü gibi oradaki imanlıların bazılarını tanıyordu. O günlerdeki imanlılar müjdeyi yaymak ya da işlerinin gereklerinden ötürü yer değiştiren kişilerdi. Roma’daki bu imanlılar hem Yahudi hem de diğer uluslardan tövbe etmiş olanlardı.

Pavlus sonunda, İ.S. 60 yılında, Roma’ya ulaştı, ama beklediği şekilde değil. İsa Mesih yolunda bir tutuklu olarak geldi.

Romalılar mektubu bir klasiktir. Kurtulmamışlara, günahkar ve kaybolmuş durumlarını açığa vurarak Tanrı’nın onları kurtarmaya yönelik adil planını sunar. Yeni imanlılar, Mesih’teki kimliklerini ve Kutsal Ruh’un gücüyle gelen zaferi öğrenirler. Olgun imanlılar, İsa Mesih inancı gerçeğinin öğretiş, peygamberlik ve uygulamaya ilişkin geniş yelpazesinden sonsuz keyif alırlar.

Romalılar mektubunu anlamanın en iyi yolu, onu Pavlus ile adsız bir itirazcı arasındaki bir diyalog gibi görmektir. Pavlus müjdeyi bildirdikçe, müjdeye karşı her tür iddiayı öne sürdüğünü işitir gibidir. Elçi, karşı koyan kişinin sorularını birer birer yanıtlar. Bitirdiğinde, bir kimsenin Tanrı lütfunun müjdesine karşı öne sürebileceği tüm ana tutumları yanıtlamış bulunmaktadır.

Bazen açıkça itiraz edilir. Bazen ise yalnızca imalar görülür. Ancak açık ya da dolaylı itirazların tümü müjde etrafında dönmektedir. Bu, Yasa’nın işlerinden ayrı olarak, Rab İsa Mesih’e iman yoluyla, lütufla kurtuluşun müjdesidir.

Romalılar mektubunu, on bir temel soruya yanıt arayarak inceleyeceğiz: (1) Mektubun konusu nedir? (1:1,9,15,16); (2) Müjde nedir? (1:1-17); (3) İnsanların neden müjdeye gereksinimi var? (1:18 - 3:20); (4) Müjde’ye göre tanrısız günahkârlar kutsal bir Tanrı tarafından nasıl aklanabilirler? (3:21-31); (5) Müjde Eski Antlaşma ile uyuşuyor mu? (4:1-25); (6) Aklanmanın imanlının yaşamındaki yararları nelerdir? (5:1-21); (7) İman yoluyla, lütuf aracılığıyla kurutuluş öğretisi günahlı bir yaşama izin verir mi ya da bunu teşvik mi eder? (6:1-23); (8) İmanlının, Yasa’yla olan ilişkisi nedir? (7:1-25); (9) İmanlının kutsal bir yaşam sürmesi nasıl sağlanır? (8:1-39); (10) Müjde’nin hem Yahudilere hem de diğer uluslara kurtuluş vaat etmesi, Tanrı’nın halkı olan Yahudilere verdiği vaadi yerine getirmeyeceği anlamına mı gelir? (9:1 - 11:36); (11) Lütufla aklanmış olanların buna günlük yaşamlarındaki karşılığı nasıl olmalı? (12:1 - 16:27)

Bu on bir soru ve yanıtlarından haberdar olmak, bu önemli mektubu çalışırken bilgi sağlayacaktır. İlk soru olan “Romalılar mektubunun konusu nedir?”e yanıt elbette, “Müjde”dir. Pavlus konuya girmek için zaman kaybetmez. İlk on altı ayette buna dört kez değinir (ayetler 1,9,15,16).

Bu, ikinci soruyu ortaya getirir: “Müjde nedir?” Sözcük anlamı iyi haberdir. Ancak 1-17 ayetlerinde elçi bize iyi haberle ilgili altı önemli gerçeği bildirir: (1) Kaynağı Tanrı’dır (ayet 1); (2) Eski Antlaşma ayetlerindeki önbildirilerde vaat edilmiştir (ayet 2); (3) Tanrı’nın Oğlu Rab İsa Mesih’le ilgili iyi haberdir (ayet 3); (4) Kurtuluş için Tanrı’nın gücüdür (ayet 16); (5) Herkes içindir – hem Yahudiler hem de diğer ulusları kapsar (ayet 16); (6) Yalnızca iman aracılığıyladır (ayet 17). Bu girişten sonra ayetlere şimdi daha ayrıntılı olarak bakalım.

ANA HATLAR

I. ÖĞRETİŞLE İLGİLİ: TANRI’NIN MÜJDESİ (Bölüm 1 - 8)

A. Müjde’ye Giriş (1:1-15)

B. Müjde’nin Tanımı (1:16,17)

C. Müjde’ye Duyulan Evrensel Gereksinim (1:18 - 3:20)

Ç. Müjde’nin Temeli ve Terimleri (3:21-31)

D. Müjde’nin Eski Antlaşma’yla Uyumu (Bölüm 4)

E. Müjde’nin Pratik Yararları (5:1-11)

F. Mesih’in İşinin Adem’in Günahı Üzerindeki Zaferi (5:12-21)

G. Kutsal Yaşama Götüren Müjde Yolu (Bölüm 6)

Ğ. Yasa’nın İmanlının Yaşamındaki Yeri (Bölüm 7)

H. Kutsal Yaşam Sürme Gücü Olarak Kutsal Ruh (Bölüm 8)

II. TARİHTE TANRISAL TASARIYLA İLGİLİ: MÜJDE VE İSRAİL

(Bölüm 9 - 11)

A. İsrail’in Geçmişi (Bölüm 9)

B. İsrail’in Bugünü (Bölüm 10)

C. İsrail’in Geleceği (Bölüm 11)

III. GÖREVLERLE İLGİLİ: YAŞANAN MÜJDE (Bölüm 12 - 16)

A. Kişisel Adanma (12:1,2)

B. Ruhsal Armağanlar Aracılığıyla Hizmet (12:3-8)

C. Toplumla İlişkiler (12:9-21)

Ç. Yönetimle İlişkiler (13:1-7)

D. Gelecekle İlişkili Olarak (13:8-14)

E. Diğer İmanlılarla İlişkiler (14:1 - 15:13)

F. Pavlus’un Planları (15:14-33)

G. Diğerlerinin Değerini Bilme (Bölüm 16)

YORUM

I. ÖĞRETİŞLE İLGİLİ: TANRI’NIN MÜJDESİ (Bölüm 1 - 8)

A. Müjde’ye Giriş (1:1-15)

1:1   Pavlus, kendisini satın alınan (İsa Mesih’in kulu unvanında belirtilir), çağrılan (Şam’a giderken elçi, Kurtarıcı’nın özel bir görevlisi olmaya çağrıldı) ve ayrılan (Tanrı’nın müjdesini diğer uluslara götürmek için [Elçilerin İşleri: 15; 13:2’ye bakınız] ayrılan) biri olarak tanıtır. Biz de Mesih’in değerli kanıyla satın alındık, kurtarıcı gücüne tanıklık etmek için çağrıldık ve gittiğimiz her yerde müjdeyi anlatmak için ayrıldık.

1:2   Pavlus, Yahudi okurları müjdeyi tamamen yeni ve ruhsal miraslarıyla bağlantısız olarak düşünmesinler diye, Eski Antlaşma’daki peygamberlerin müj-deyi vaat etmiş olduklarını hem anlatımlarla (Yas.18:15; Yşa.7:14; Hab.2:4) hem de sembollerle (örneğin, Nuh’un gemisi, bronzdan yapılmış yılan ve sunu sistemi) belirtir.

1:3   Müjde, bedence Davut’un soyundan gelen (yani insanlığı açısından) Tanrı’nın Oğlu, Rabbimiz İsa Mesih’le ilgili müjdedir. Bedence ifadesi Rabbi-mizin insandan öte olduğunu belirtir. Bu sözler O’nun insanlığıyla ilgilidir. Mesih yalnızca insan olsaydı, başka biri olmayacağından varlığının bu özelli-ğini ayırmak gereksiz olacaktı, ama bir sonraki ayetin gösterdiği gibi O yalnızca bir insan olmanın çok ötesindedir.

1:4   Rab İsa, Tanrı’nın Oğlu olarak kudretle bildirilir. Burada kutsallık Ruhu olarak adlandırılan Kutsal Ruh, İsa’yı vaftizinde ve mucizeler dolu hiz-meti boyunca seçip ayırdı. Kurtarıcı’nın, Kutsal Ruh’un1 gücüyle yaptığı kud-retli mucizeleri, O’nun Tanrı’nın Oğlu olduğu gerçeğine tanıklık etti. Ölümden dirilişi aracılığıyla Tanrı’nın Oğlu olduğunun kudretle ilan edildiğini oku-duğumuzda, doğal olarak O’nu dirilişini düşünürüz. Ama burada harfi harfine yapılacak bir okuma, “ölülerin dirilişiyle” şeklindedir. Bu nedenle elçi, Mesih-in Yair’in kızını, dul Nain’in oğlunu ve Lazar’ı dirilttiğini düşünüyor olabilir. Bununla birlikte, kuşkusuz burada öncelikle göz önünde tutulan Rab’bin kendi dirilişi olmaktadır.

İsa, Tanrı’nın Oğlu’dur dediğimizde, hiç kimsenin olmadığı anlamda bir Oğul kastederiz. Tanrı’nın birçok oğlu vardır. Bütün imanlılar O’nun oğludur (Gal.4:5-7). Meleklerden bile oğullar olarak söz edilir (Eyü.1:6; 2:2). Ama İsa, emsalsiz bir şekilde Tanrı’nın Oğlu’dur. Rabbimiz, Tanrı’dan Babası olarak söz ettiğinde, Yahudiler haklı olarak O’nun kendisini Tanrı’yla eşit tuttuğunu anladılar (Yu.5:18).

1:5   Pavlus, Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla, Tanrı’nın lütfunu (kurtaran, hak edilmeyen iyilik) ve elçilik görevini aldı. Pavlus, Tanrı’nın lütfuna ve elçilik görevine sahip olduk derken, büyük olasılıkla “biz”i edebi üslup olarak kendini belirtmek için kullanıyor. Elçilik ve diğer uluslardan aynı anda söz etmesi, diğer elçileri değil, Pavlus’u işaret etmektedir. Pavlus her ulustan insanları iman edip söz dinlemeye çağırmakla –yani, tövbe ederek ve Rab İsa’ya iman ederek (Elç.20:21) Müjde’nin bildirisine itaat etmek– görevlendirildi. Bildirinin dünya çapında duyurulmasının amacı, O’nun adı uğruna, O’nu hoşnut etmek ve O’na yücelik getirmek içindi.

1:6   Müjde’ye karşılık verenler arasında Pavlus’un, kurtuluşlarında inisiyatifi ele alanın Tanrı olduğunu vurgulayarak, İsa Mesih’in çağrılmışları unvanıyla onurlandırdıkları bulunmaktaydı.

1:7   Mektup, Roma’da bulunan tek bir inanlılar topluluğuna değil (diğer Mektuplarda olduğu gibi), Roma’daki bütün imanlılara hitap eder. Mektubun son bölümü, kentte çok sayıda imanlı topluluğu olduğunu belirtir ve bu selâmlama hepsini kucaklar.

Tanrı’nın kutsal olmaya çağrılan sevdikleri. Bu güzel iki hitap, Mesih’in değerli kanı aracılığıyla kurtarılmış bütün kişiler için geçerlidir. Kayrılan bu kişiler özel bir şekilde tanrısal sevginin objeleridir ve dünyadan Tanrı’ya ayrılmak için çağrılmışlardır; çünkü kutsalların anlamı budur.

Pavlus’un kendine özgü selamı lütufla esenliği birleştirir. Lütuf (karis) bir Grek vurgusu, esenlik (şalom) ise geleneksel Yahudi selâmıdır. Bu ikisinin birleşimi özellikle uygundur, çünkü Pavlus’un mesajı, inanan Yahudiler ve diğer uluslardan olanların şimdi Mesih’te yeni bir insan olarak nasıl birleştiklerini iletir.

Burada sözü edilen lütuf kurtaran lütuf olmayıp (Pavlus’un okuyucuları zaten kurtulmuşlardı), kişiyi iman yaşamı ve hizmeti için donatan ve güçlendiren lütuftur. Esenlik, Tanrı’yla olan esenlik değil (Kutsallar imanla aklandıkları için zaten o esenliğe sahiptiler), çalkantılı bir toplumun ortasındayken yüreklerinde egemenlik süren Tanrı’nın esenliğidir. Lütuf ve esenlik Oğul’la Baba’nın eşitliğini kesinlikle belirterek Babamız Tanrı’dan ve Rab İsa Mesih’ten geldi. İsa sadece bir insan olsaydı, O’nu lütuf ve esenlik veren bağışlama konusunda Baba’yla eşit görmek saçma olurdu. “Baba Tanrı’dan ve Abraham Lincoln’dan lütuf ve esenlik” demekle aynı şey olurdu.

1:8   Elçi her fırsatta mektuplarına okurlarında beğendiği ne varsa ona duyduğu takdiri belirterek başlardı (Hepimiz için iyi bir örnek!). Burada, Romalı imanlıların imanı bütün dünyada duyurulduğu için İsa Mesih aracılığıyla Tanrı’ya şükreder. İmanlılar olarak tanıklıkları Akdeniz bölgesinde yaşayanlar için bütün dünya anlamına gelen Roma İmparatorluğunda konuşulmaktaydı.

1:9   Romalı imanlıların ışıkları insanların önünde parladığından Pavlus onlar için durmadan dua etmek zorundaydı. Dualarının sürekliliğine tanık olarak Tanrı’yı gösteriyor; çünkü başka hiç kimse bunu bilemezdi. Ama bunu elçinin ruhuyla Oğlu’nun müjdesinde hizmet verdiği Tanrı biliyor – Pavlus ruhuyla hizmet ediyordu. Hizmeti, bitmez tükenmez gelenekler, dua ve mekanik olarak törenler düzenlemekten oluşan dini bir kölelik değildi. Ateşli imanla edilen dualarla yıkanan bir hizmetti. Rab İsa’yı çok seven bir ruhun ateşlediği istekli, adanmış ve yorulmak bilmez bir hizmetti. Tanrı’nın Oğlu’yla ilgili müjdeyi bildirmek için alevlenmiş bir tutkuydu.

1:10   Pavlus, Romalı kutsallar için Tanrı’ya teşekkür ederken onları yakın bir gelecekte ziyaret edebilmek için dua da ediyordu. Her konuda olduğu gibi yolculuğunun da Tanrı’nın isteğine uygun olmasını istiyordu.

1:11   Elçiyi yönlendiren arzu, kutsallara imanda kök salmaları için ruhsal açıdan yardım etmekti. Burada onlara “ikinci bir bereket” vermek gibi bir düşüncesi yoktur; ellerini onların üzerine koyarak ruhsal bir armağan vermeyi de amaçlamıyordu (Timoteos için, 2.Timoteos 1:6’da bunu yapmış olmasına rağmen). Konu, Tanrı Sözü hizmeti olması aracılığıyla onların ruhsal büyümelerine yardımcı olmaktı.

1:12   Pavlus, karşılıklı bir bereket olacağını söyleyerek açıklamayı sürdürür. O onların, onlar da onun imanıyla cesaret bulacaklardı. İyi örnek olan tüm toplumlarda ruhsal zenginleşme vardır. “Demir demiri biler, insan da insanı” (Özd.27:17). Pavlus’un alçakgönüllüğüne ve sevecenliğine dikkat edin: Diğer kutsalların yardım edemeyeceği kadar yukarılarda değildi.

1:13   Roma’yı ziyaret etmeyi çok kez amaçlamış, ama engellenmişti: Belki diğer bölgelerdeki acil ihtiyaçlar, belki Kutsal Ruh’un doğrudan engellemesi, belki de Şeytan’ın karşı çıkmasından dolayı. Diğer uluslar arasında olduğu gibi Roma’daki uluslar arasındaki çalışmalarının da ürün vermesini arzuluyordu. Burada, sonraki diğer iki ayetin gösterdiği gibi, müjdedeki üründen söz ediyor. 11 ve 12. ayetlerdeki hedefi, Romalı imanlıların imanda bina edildiklerini görmekti. Burada, Roma İmparatorluğunun başkentinde Mesih için canlar kazanıldığını görmeyi arzuluyor.

1:14   Mesih’e sahip olan kişinin dünyadaki en derin ihtiyacı karşılanmıştır. Günah hastalığının tedavisine, cehennemin sonsuz dehşetinden kaçış yoluna ve Tanrı’yla sonsuz bir mutluluğun garantisine sahiptir. Bu, imanlıyı müjdeyi değişik kültürden gelen kişilerle –Greklerle ve Grek olmayanlarla– ve eğitim durumları farklı tüm insanlarla –bilgelerle ve bilgisizlerle– paylaşmak gibi ciddi bir yükümlülüğün altına sokar. Pavlus bu yükümlülüğü şiddetle hissetti. “Borç-luyum” dedi.

1:15   Pavlus, borcunu ödemek için Müjde’yi Roma’da bulunanlara, Tan-rı’nın kendisine verdiği tüm güçle bildirmeye hazırdı. Bu ayette yalnızca Roma’daki imanlılara müjdeyi bildiriyor gibi görünse de, hiç kuşkusuz başkentte olup da henüz tövbe etmemiş kişilere de Müjde’yi bildirmeye hazırdı. Diğerleri sevindirici habere zaten karşılık vermişlerdi.

B. Müjde’nin Tanımı (1:16,17)

1:16   Pavlus, Tanrı’nın müjdesini, Yahudiler için sürçme taşı, Grekler için akılsızlık olsa da, görmüş geçirmiş Roma’ya duyurmaktan utanmadı. Çünkü Müjde’nin kurtuluş için Tanrı’nın gücü olduğunu, yani Oğlu’na iman eden herkesi Tanrı’nın kendi gücüyle kurtardığını biliyordu. Bu güç Yahudi ve Grek-leri eşit derecede kapsamına almaktaydı.

Önce Yahudiler ve sonra da Yahudi olmayanlar sırası, Elçilerin İşleri döneminde tarihsel olarak gerçekleşti. Tanrı’nın eski halkı Yahudilere karşı süren bir yükümlülüğümüz varsa da, diğer uluslara gitmeden önce Müjde’yi onlara duyurmak zorunda değiliz. Tanrı bugün Yahudilerle ve diğer uluslarla aynı prensipler doğrultusunda ilgileniyor. Çağrı ve zamanlama herkes için aynıdır.

1:17   Doğrulukla donatılma (aklanma) sözcüğü, mektupta ilk kez burada geçtiğinden anlamı üzerinde durup düşüneceğiz. Sözcük, Yeni Antlaşma’da birçok farklı şekilde kullanılır, ama biz yalnızca üç kullanılışını gözden geçireceğiz.

Birincisi, Tanrı’nın daima doğru, adil, yerinde ve diğer tüm özellikleriyle uyumlu olanı yapma karakteristiğini tanımlamak için kullanılır. Tanrı doğrudur dediğimizde O’nda hiçbir hata, sahtekârlık ya da haksızlık olmadığını belirtiriz.

İkinci kullanılışıyla Tanrı’nın doğruluğu, O’nun tanrısızları aklama yöntemine işaret etmektedir. Bunu yaptığında adil kalabilmektedir, çünkü İsa günahsız aracı olarak bizim yerimize ölerek tanrısal adaletin tüm taleplerini karşıladı.

Son olarak ise Tanrı’nın doğruluğu, Oğlu’na iman edenler için sağladığı yüce huzurunda kusursuz olarak durabilmektir (2Ko.5:21). Doğru olmayanlar doğru sayılırlar, çünkü Tanrı onları Mesih’te, Mesih’in tüm mükemmelliğinde görür. Mesih’in doğruluğunu, O’na iman edenlerin hesabına geçirir.

17. ayetteki anlam hangisidir? Üçünden herhangi biri olabilir, ancak buradaki Tanrı doğruluğu özellikle iman aracılığıyla günahkarları doğrulukla donatma kullanılışını belirtiyor gibi görünüyor.

Müjde’de, insanı aklayanın (doğrulukla donatan) Tanrı olduğu açıklanır. Müjde bize önce Tanrı’nın doğruluğunun günahların cezalandırılmasını talep ettiğini ve cezanın da sonsuz ölüm olduğunu söyler. Ama sonra Tanrı doğruluğunun talep ettiği Tanrı sevgisini sağladığını duyarız. Cezanın tamamını ödeyerek günahkârların yerine ölmesi için Oğlu’nu gönderdi. Adil talepleri şimdi tamamen karşılandığından Tanrı, günahkarı, Mesih’in işini kendisi için geçerli sayarak, adaletine gölge düşürmeden kurtarabilir.

Tanrı’nın doğruluğu imandan imana açıklanır. İmandan imana ifadesinin muhtemel anlamları: (1) Tanrı’nın sadakatinden bizim imanımıza; (2) imanın bir derecesinden diğerine; (3) baştan sona iman. Doğru anlam sonuncusudur. Tanrı’nın doğruluğu iyi işlerle ya da bunu kazanmak, hak etmek için uğraşarak elde edilmez. Yalnızca iman ilkesiyle gerçekleştiği açıklanır. Bu, Habakkuk 2:4’deki Tanrı hükmüyle mükemmel bir uyum içindedir: “Doğru insan imanla yaşayacaktır.” “İmanla aklananlar yaşayacaktır” olarak da anlaşılabilir.

Romalılar mektubunun ilk on yedi ayetinde Pavlus, konusunu sunar ve prensip noktalarının bazılarına kısaca değinir. Sonra da, “İnsanların Müjde’ye neden ihtiyacı var?” diyerek üçüncü soruyu yöneltir. Sorunun yanıtı müjdesiz kayıp olmalarıdır. Ancak bu, dört ek soruyu beraberinde getirir: (1) Müjde’yi hiç duymamış olan putperestler kaybolurlar mı? (1:18-32); (2) Kendi doğruluklarına güvenen Yahudiler ya da diğer uluslardan olan ahlakçılar kaybolurlar mı? (2:1-16); (3) Tanrı’nın halkı olan Yahudiler kaybolurlar mı? (2:17 - 3:8); (4) Tüm insanlar kaybolurlar mı? (3:9-20).

C. Müjde’ye Duyulan Evrensel Gereksinim (1:18 - 3:20)

1:18   “İnsanların Müjde’ye neden ihtiyacı var?” sorusunun yanıtını burada buluruz. Müjde olmadan kayıptırlar ve haksızlıkla gerçeğe engel olan insanların bütün tanrısızlık ve haksızlıklarına karşı Tanrı’nın gazabı gökten açıkça gösterilir. Ama Tanrı’nın gazabı nasıl açıklanır? Konu kapsamında bir yanıt verilmiştir. Tanrı insanları ahlaksızlığa (1:24), utanç verici tutkulara (1:26) ve yararsız düşüncelere (1:26) terk eder. Ama aynı zamanda Tanrı’nın insan günahına karşı duyduğu büyük hoşnutsuzluğu göstermek için zaman zaman insanlık tarihine müdahale ettiği de doğrudur: Örneğin, tufan (Yar.7); Sodom ve Go-mora’nın yok edilişi (Yar.19); Korah, Datan ve Aviram’ın cezalandırılması (Say.16:32).

1:19   “Müjde’yi hiç duymamış olan putperestler kaybolurlar mı?” Pavlus, bilmedikleri için değil, ışığa sahip olup da bunu reddettikleri için kaybolduklarını gösterir. Yaratılıştan beri Tanrı’ya dair bilinen her şey onların gözleri önüne serilmiştir. Kendisi hakkındaki açıklamalardan onları yoksun bırakmamıştır.

1:20   Dünyanın yaratılışından beri Tanrı’nın görünmeyen iki özelliği herkesin görmesi için sergilenmektedir: Sonsuz gücü ve Tanrılığı. Pavlus’un burada kullandığı kelimenin anlamı tanrılık niteliği ya da tanrılıktır. Bu, Tan-rı’nın öz varlığından çok karakterini, doğasındaki tanrılıktan çok görkemli tutu-munu belirtmektedir. Tanrılığının varlığı kabul edilir.

Buradaki düşünce bellidir: Yaratılış, Yaratıcı’yı gerektirir. Plan, Plancı’yı gerektirir. Güneşe, aya ve yıldızlara bakarak bir Tanrı olduğunu herkes bilebilir.

“Ya tanrısızlar?” sorusunun yanıtı da şudur: Özürleri yoktur. Tanrı onlara kendisini yaratılışta açıklamış, ama onlar bu açıklamaya karşılık vermemişlerdir. Bu nedenle, insanlar hiç duymadıkları bir Kurtarıcı’yı reddetmekle değil, Tanrı hakkında bilebileceklerine sadık olmamakla suçlanırlar.

1:21   Tanrı’yı işleri aracılığıyla bildikleri halde, O’nu Tanrı olarak yüceltmediler ya da yaptıkları işler için O’na şükretmediler. Bunun yerine kendilerini boş felsefelerle ve diğer tanrılarla ilgili düşüncelere verdiler. Bunun sonucu olarak da görme ve net düşünme kapasitelerini kaybettiler. “Reddedilen ışık mahrum kalınan ışıktır.” Görmek istemeyenler görme kapasitelerini kaybederler.

1:22   İnsanlar kendilerinin yarattıkları bilgilerle kibirlendikçe, cahillik ve saçmalığın içine daha çok battılar. Bu iki şey daima Tanrı bilgisini reddedenleri niteler: Aynı zamanda tahammül edilemeyecek kadar kibirli ve müthiş derecede cahil olurlar.

1:23   Daha alt bir canlıdan gelişmek yerine “ilk insan” yüksek bir ahlâki düzene sahiptir. İnsan, gerçek, sonsuz, ahlâkça bozulmaz Tanrı’yı tanımayı reddederek, puta tapmaya götüren budalalık ve ahlâk bozukluğuna düştü. Bu bölümün tümü evrimi çürütüyor.

İnsan içgüdüsel olarak dindardır. Tapmak için bir nesneye ihtiyaç duyar. Yaşayan Tanrı’ya tapmayı reddettiğinde insanı, kuşları, dört ayaklıları ve sürüngenleri temsil eden tanrılarını odun ya da taştan kendi yaptı. Aşağı doğru inen dizilişe dikkat edin: İnsan, kuşlar, dört ayaklılar ve sürüngenler. İnsanın tapındığı şey neyse ona benzediğini anımsayın. Tanrısına ait kavramı yozlaştıkça, ahlâki değerleri de yozlaşır. Tanrısı bir sürüngense, o zaman canı istediği gibi yaşamak için kendini özgür hissedecektir. Aynı zamanda tapınan kişinin, kendisini genellikle taptığı nesneden aşağı gördüğünü anımsayın. Tanrı’nın benzerliğinde yaratılan insanın durumu burada, yılanlarınkinden bile daha aşağıdadır!

İnsan putlara taptığında, cinlere tapar. Pavlus, diğer ulusların putlara sundukları kurbanları Tanrı’ya değil, cinlere sunduklarını (1Ko.10:20) açıkça belirtir.

1:24   Üç kez Tanrı’nın insanı terk ettiği söylenir. Onları ahlâksızlığa (1:24), utanç verici tutkulara (1:26) ve yararsız düşüncelere (1:28) terk etti. Başka bir deyişle, Tanrı’nın gazabı insanın tüm kişiliğine yönelmişti.

Yüreklerindeki kötü tutkulara karşılık olarak Tanrı, onları karşı cinsle olan ahlâk dışı ilişkilere –zina, evlilik öncesi cinsel ilişki, uçarılık, fuhuş, fahişelik gibi– terk etti. Yaşam onlar için kendi aralarında bedenlerini aşağıladıkları aşırı bir seks düşkünlüğü haline geldi.

1:25   Tanrı onları, kendisiyle ilgili gerçeğin yerine yalanı koydukları için terk etti. Put, Tanrı’nın sahte bir temsilcisidir. Bir yalandır. Putperest bir yaratığın imajına taparak aşağılanmaya değil, sonsuza dek övülmeye ve yüceltilmeye layık Yaradan’ı aşağılar.

1:26   Tanrı aynı nedenden ötürü insanları, kendi cinslerinin üyeleriyle yaptıkları erotik tutkulara terk etti (teslim etti). Kadınlar utanmadan doğal olmayan ilişkilere girip sevici (lezbiyen) oldular.

1:27   Erkekler doğal işlevlerini bırakıp cinsel sapıklık içinde Sodomlu (eşcinsel) oldular. Tanrı tarafından belirlenen evlilik ilişkisinden ayrılıp, diğer erkeklere karşı tutkuyla yanıp tutuştular ve homoseksüel ilişkilere girdiler. Ama günahları, bedenlerine ve canlarına bir darbe gibi indi. Hastalık, suçluluk ve kişilik bozuklukları onları akrep gibi soktu. Bu, birinin bu günahı işleyip sonucundan kaçabileceği düşüncesini çürütür.

Eşcinsellik bugün bazılarınca bir hastalık ve yine bazılarınca yasal bir yaşam biçimi olarak görülüyor. İmanlılar dünyasal ahlâk yargılarını kabul etmeyerek Tanrı’nın sözüyle yönlendirilmeleri konusunda dikkatli olmalıdırlar. Eski Antlaşma’da bu günah ölümle cezalandırıldı (Lev.18:29; 20:13) ve burada Yeni Antlaşma’da bu günahı işleyenlerin ölümü hak ettiği söylenir (1:32). Kutsal Kitap’ta Tanrı’nın, saldırgan eşcinsellerin ayaklandığı Sodom ve Gomora’yı yok etmesiyle kanıtlandığı gibi, eşcinsellikten çok ciddi bir günah olarak söz edilir (Yar.19:4-25).

Müjde, tövbe eden ve Rab İsa Mesih’e iman eden tüm günahkârlara olduğu gibi eşcinsellere de bağış (af) sunar. Bu iğrenç günaha düşen imanlılar, günahlarını itiraf edip bırakarak bağışlanırlar ve bu günahtan arınabilirler. Tanrı’nın sözüne itaat etmeye istekli olan herkes için eşcinsellikten tam kurtuluş vardır. Çoğu durumlarda danışmanlık yardımı almak çok önemlidir.

Bazı kişilerin eşcinselliğe karşı doğal eğilimleri olduğu doğrudur. Günaha düşen insan doğasındaki her tür zayıflık ve sapıklık şekline olan eğilim şaşırtmamalıdır. Büyük günah, günaha olan eğilim değil, günaha teslim olup onu uygulamaktır. Kutsal Ruh denemeye karşı koymak ve kalıcı zafer için güç sağlar (1Ko.10:13). Korint’teki imanlıların bazıları, eşcinsellerin yaşadıkları yaşam biçimine geri dönüşü imkansız bir şekilde bağımlı olmadıklarının canlı kanıtlarıdırlar (1Ko.6:9-11).

1:28   İnsanlar Tanrı’yı Yaratıcı, Güç veren ya da Kurtarıcı olarak tanımayı reddettikleri için Tanrı onları çeşitli kötülükler yapsınlar diye yararsız düşüncelere terk etti. Bu ayet doğal insanlar için evrim teorisinin neden böylesine büyük bir çekiciliğe sahip olduğuna derinlemesine ışık tutar. Nedeni anlayışlarında değil, iradelerinde yatar. Düşüncelerinde Tanrı’yı unutmak isterler. Evrimi kabul etmeye zorlanmalarının nedeni evrim kanıtının güçlülüğü değil, Tanrı’yı tamamen silip atacak başlangıçlar için açıklama arayışlarıdır. Eğer Tanrı varsa ahlaksal yönden O’na karşı sorumlu olduklarını biliyorlar.

1:29   Burada Tanrı’dan uzak insanın karakterini belirten ek günahların kara listesini görüyoruz. İnsanın bu günahlarla ara sıra uğraşmadığına, aksine yaşamının bunlarla dolu olduğuna dikkat edin. İnsan, insan olmakla bağdaşmayan günahlarla eğitilmiştir. Bunları şöyle sıralayabiliriz: Haksızlık (adaletsizlik); cinsel ahlâksızlık2 (evlilik öncesi ilişki, zina ve yasaya aykırı diğer cinsel ilişki şekilleri); kötülük (faal kötülük); açgözlülük (oburluk, sürekli daha çok iste-me); kin (başkalarına zarar verme arzusu; zehir saçan nefret); kıskançlık (baş-kalarını kıskanma); öldürme hırsı (başkasını kasıtlı yasadışı öldürme - kızgın-lıkla ya da başka bir suç işlerken); çekişme (münakaşa, kavga); hile (oyun, iha-net, entrika); kötü niyet (garez, kin);

1:30   Dedikodu (gizli karalama, iftira); başkalarını çekiştirme, (açıktan iftira eden, başkalarına kötü şeyler söyleyen); Tanrı’dan nefret eden (ya da Tanrı’ya karşı nefret dolu); onu bunu aşağı gören (kinci, hor gören); kibirli, büyüklenen (burnu büyük, gururlu); övüngen (yüksekten atan, gösteriş yapan); kötülük üreten (zarar ve yeni kötülük şekilleri tasarlayan); ana baba sözü dinlemeyen (ailesinin yetkisine isyan eden);

1:31   Anlayışsız (ahlaki ve ruhsal anlayıştan yoksun, vicdansız); sözünde durmayan (işine geldiği zaman verdiği sözü tutmama, yaptığı antlaşmaları boz-ma); sevgiden yoksun (doğal bağlara ve ilgili yükümlülüklerine aldırmadan davranma); bağışlamayan3 (uzlaşmayan ya da amansız); acımasız (insafsız, öç almaya meyilli, merhametsiz).

1:32   Cinselliği kötüye kullananlar (1:24), cinselliği saptıranlar (1:26,27) ve listelenen diğer günahları işleyenler (1:29-31) yalnızca bu şeylerin yanlışlığını değil, aynı zamanda ölümü hak ettiklerini doğal olarak bilmektedirler. Her ne kadar bu günahları mantıklı kılmaya ya da yasallaştırmaya çalışsalar da, bunun Tanrı’nın kararı olduğunu biliyorlar. Ama bu, onları bu tanrısızlık biçimlerine düşkünlüklerinden caydırmaz. Aslında bu kötülükleri çoğaltmak için diğerleriyle birleşirler ve günah ortaklarıyla bir dostluk duygusu yaşarlar.

ULAŞILMAMIŞ PUTPERESTLER HAKKINDA ARASÖZ

O zaman “Müjde’yi hiç duymamış Tanrı saymazlar kaybolur mu?” sorusuna Tanrı’nın yanıtı nedir? Tanrı saymaz, Tanrı’nın yaratılışta kendilerine verdiği ışığa göre yaşamadığı için suçlanmaktadır. Bunun yerine putperest oldular ve bunun sonucunda kendilerini ahlâk bozukluğu ve iğrençlik dolu bir yaşama bıraktılar.

Tanrısız bir kişinin, Tanrı’nın kendisine verdiği ışığa göre yaşadığını varsayalım. Putlarını yaktığını ve gerçek Tanrı’yı aradığını varsayalım. O zaman ne olur?

İmanlılar arasında bu konuyla ilgili iki düşünce ekolü vardır.

Kimi, eğer bir tanrısız, yaratılıştaki Tanrı ışığına göre yaşarsa Tanrı’nın ona müjdenin ışığını göndereceğine inanır. Buna kanıt olarak verilen örnek Kor-nelyus’tur. Duaları ve verdiği sadakalar Tanrı’nın önünde anıldı. Bunun üzerine Tanrı, ona nasıl kurtulacağını anlatması için Petrus’u gönderdi (Elç.11:14).

Kimi de eğer biri yaratılışta açıklanan gerçek ve diri olan tek Tanrı’ya güvenir, ama Müjde’yi duymadan ölürse, Tanrı’nın onu Mesih’in çarmıhtaki işinden dolayı kurtaracağına inanır. O kişinin Mesih’in yaptıkları konusunda hiç bilgisi olmasa da, kabul ettiği ışığın temelinde Tanrı’ya güvendiğinde Tanrı bu işin değerini onun hesabına geçmiş sayar. Bu görüşü savunanlar, Tanrı’nın çarmıhtan önce insanları böyle kurtardığını ve hâlâ zihinsel özürlüleri, ahmakları ve hesap verecek yaşa gelmeden ölen çocukları da böyle kurtardığını belirtirler.

İlk görüş Kornelyus’un örneğiyle desteklenebilir. İkinci görüş Mesih’in ölümü ve dirilişini izleyen çağ açısından (içinde yaşadığımız çağ) Kutsal Yazıların des-teğinden yoksundur ve gayretle müjdeyi yayma etkinliklerine olan gereksinimi de zayıflatır.

Pavlus tanrısızların kaybolduklarını ve Müjde’ye ihtiyaç duyduklarını göstermiştir. Şimdi kesin kimlikleri tartışılan ikinci bir grup insana yönelir. Elçinin burada, Yahudi ya da diğer uluslardan olup kendi doğruluklarına güvenen ahlakçılara konuştuğuna inanıyoruz. İkinci bölümün birinci ayeti bu kişilerin başkalarının davranışlarını yargılama şekilleriyle, ahlaki üstünlüğe sahip olduklarını ve kendi doğruluklarına güvendiklerini (yine de kendileri aynı günahları işlerler) gösterir. 9,10,12,14 ve 15. ayetler Pavlus’un hem Yahudilere hem de diğer uluslara konuştuğunu gösterir. Bu nedenle mahkemenin önündeki soru şudur: Yahudi ya da diğer uluslardan olup, kendi doğruluklarına güvenen ahlakçılarda kaybolurlar mı? Görüleceği gibi yanıt: “Evet, onlar da kaybolur!”dur.

2:1   Bu ikinci grup, kendilerini daha uygar, eğitimli ve arıtılmış olarak görür ve tanrısızları aşağı görürler. Tanrısızların kaba davranışlarını yargılarlar, ancak kendileri belki biraz daha görmüş geçirmiş de olsalar yine de eşit derecede suçludurlar. Tanrıtanımazları kaba davranışlarından dolayı mahkûm ederler (suçlarlar), ama kendileri daha kültürlü olmasına karşın eşit derecede suçludurlar. Günahkar insan, başkalarının hatalarını kendi hatasından daha çabuk görebilir. Başkalarının yaşamlarındaki korkunç ve iğrenç şeyler, kendi yaşamında oldukça saygı görür. Ama başkalarındaki günahları yargılayabilmesi, doğruyla yanlış arasındaki farkı bildiğini gösterir. Birinin karısına göz koymanın yanlış olduğunu bilirse, kendisinin de başka birinin karısına göz koymasının yanlış olduğunu bilir. Bu nedenle, başkalarında yargıladığı günahların aynısını işlediğinde, kendisi için özür yoktur.

Kültürlü insanların günahlarıyla tanrısızlarınkiler temelde aynıdır. Bir ahlâkçı, kitaptaki her günahı işlemediğini savunabilir, ancak aşağıdaki gerçekleri anımsamalıdır:

1. Bütün günahları işleme kapasitesine sahiptir.

2. Buyruğun birini çiğneyerek hepsinden suçlu olur (Yak.2:10).

3. Asla eyleme dökmediği düşünce günahları işlemiştir ki, bunlar Tanrı’nın sözünde yasaklanmıştır. Örneğin, İsa, şehvetli bakışın zinayla aynı olduğunu öğretti (Mat.5:28).

2:2   Kendini beğenmiş ahlakçı, Tanrı’nın yargısıyla ilgili bir dersi öğrenmeye ihtiyaç duyar. Elçi, 2-16 ayetlerinde vereceği bu ders için giriş yapar. Birinci nokta Tanrı yargısının gerçeğe göre uygulandığıdır. Hatalı, eksik ya da ikinci derecedeki delilleri temel almamıştır. Aksine, gerçek, tüm ve saf gerçek üzerine kurulmuştur.

2:3   İkinci nokta, kendi işledikleri günahların aynısını yapanları yargılayanların Tanrı’nın yargısından kaçamayacaklarıdır. Başkalarını yargılama kapasiteleri onların suçlarını bağışlatmaz. Aslında kendi yargılanmalarını arttırır.

Tövbe edip bağışlanmadıkça Tanrı’nın yargısından kaçınılmaz.

2:4   Bundan sonra Tanrı yargısının bazen geciktiğini öğreniriz. Bu gecikme O’nun iyiliğinin, hoşgörüsünün ve sabrının bir kanıtıdır. O’nun iyiliği günahlara değilse de günahkârlara iyilikle davranır. Hoşgörüsü (katlanışı) insanın kötülüğünü ve isyanını cezalandırma konusunda kendini tutmasını tanımlar. Sabrı ise insanın bitmeyen kışkırtmalarına rağmen şaşırtıcı biçimde kendisine hakim oluşudur.

Lütfu, koruması ve saklamasında görüldüğü gibi, Tanrı iyiliği insanları tövbeye yöneltmeyi amaçlar. “Hiç kimsenin mahvolmasını istemiyor, herkesin töv-beye gelmesini istiyor” (2Pe.3:9).

Tövbe karar değiştirme, sırtını günaha dönüp aksi yöne gitme demektir. “Davranış değişimini gerçekleştiren değişmedir ve eylem değişikliğiyle sonuçlanır.”4 İnsanın kendisine ve günahlarına karşı Tanrı’nın tarafına geçmesini belirtir. Günahların gerçekliği, zihinsel kabulden daha öte bir şeydir ve vicdanı da kapsar. John Newton’un yazdığı gibi, “Vicdanım hissetti ve günahıma sahip çıktı.”

2:5   Tanrı yargısı hakkında öğrendiğimiz dördüncü nokta, yargının suç birikimine göre derecelendirilmesidir. Pavlus, yürekleri sertleşmiş, tövbesiz günahkârların altın ve gümüşten bir servet biriktiriyormuşçasına kendilerine karşı yargı biriktirdiklerini resmeder. Ama asıl sonunda, Büyük Beyaz Taht önündeki yargılamada Tanrı gazabının açıkça gösterildiği günkü servet nasıl bir servet olacak (Va.20:11-15)! O gün Tanrı yargısının, hiçbir önyargı ve haksızlığın olmadığı, tamamıyla adil olduğu görülecektir.

2:6   Bundan sonraki beş ayette Pavlus, bize Tanrı yargısının kişinin işlerine göre olacağını anımsatır. Biri kişisel iyiliğinin büyüklüğüyle övünebilir. Aşırı bir şekilde ırkına ya da ulusuna güvenebilir. Ataları arasında Tanrı adamları oluşunu mazeret gösterebilir. Ama bunlarla ve yaptığı işlerle değil, kendi davranışlarıyla yargılanacaktır. Kararı belirleyici faktör kendi işleri olacaktır.

6-11 ayetlerini kendi içlerinde incelersek, işler aracılığıyla kurtuluşu öğrettikleri sonucuna varmamız kolay olacaktır. İyi işler yapanların bunlar aracılığıyla sonsuz yaşamı kazanacaklarını öğretir gibi görünmektedir.

Ama metnin bunu belirtmediği açıktır; çünkü kurtuluşun işler dışında iman aracılığıyla olduğunu söyleyen ilgili diğer ayetlerin tümündeki tutarlı tanıklıkla açıkça çelişmektedir. Chafer, Yeni Antlaşma’daki yaklaşık 150 bölümün kurtuluş için imanı şart koştuğunu belirtir.5 Doğru olarak anlaşıldığında hiçbir bölüm böylesine baskın bir tanıklıkla çelişemez.

Bu durumda bu bölümü nasıl anlamalıyız? Öncelikle anlamamız gereken, iyi işlerin kişi yeniden doğduktan sonra başlamasıdır. Halk İsa’ya, “Tanrı’nın işlerini yapmak için ne yapmalıyız?” diye sorduğunda O, “Tanrı’nın işi O’nun gönderdiği kişiye iman etmenizdir” karşılığını vermişti (Yu.6:28,29). Bu nedenle birinin yapabileceği ilk iyi iş, Rab İsa Mesih’e iman etmektir. İmanın da insanın saygıdeğer bir işle kurtuluş kazanması anlamına gelmediğini sürekli anımsamalıyız. Bu nedenle eğer kurtulmamış olanlar işleriyle yargılanırsa, kanıt olarak sunmak için değerli hiçbir şeye sahip olamayacaklardır. Varsaydıkları tüm doğrulukları kirli âdet bezi gibi görünecektir (Yşa.64:6). Kendilerini yargılayan günahları İsa’ya Rab olarak iman etmeyişleri olacaktır (Yu.3:18). Bunun da ötesinde, işleri cezalarının derecesini belirleyecektir (Luk.12:47,48).

İmanlılar işlerine göre yargılanırsa, sonuç ne olacaktır? Kurtuluşu kazanabilecekleri ya da hak edebilecekleri hiçbir iyi iş sunamayacakları kesindir. Kurtuluştan önceki bütün işleri günahlıydı. Ama Mesih’in kanı geçmişi silmiştir. Şimdi, Tanrı’nın kendisi onlara cehennem hükmü giydirecek bir suçlama bulamamaktadır. Kurtulduktan sonra iyi işler yapmaya başlarlar – bunlar dünyaya göre iyi işler olmayabilir, ama Tanrı’nın gözünde iyi işlerdir. İyi işleri övülme amacıyla olmayıp kurtuluşun sonucudur. İyi işleri, Mesih’in yargı kürsüsünde gözden geçirilecek ve bütün sadık hizmetleri için ödüllendirileceklerdir.

Ancak bu bölümün imanlılarla değil, yalnızca Tanrı tanımazlarla ilgili olduğunu sürekli anımsamalıyız.

2:7   Pavlus bu yargının işlere göre olacağını açıklarken, Tanrı’nın durmadan iyilik ederek yücelik, saygınlık ve ölümsüzlüğü arayanlara sonsuz yaşamı sağlayacağını söyler. Açıklanmış olduğu gibi bu, bu kişilerin durmadan iyilik ederek kurtulduğunu belirtmez. Bu başka bir müjde olurdu. Doğal yapısıyla hiç kimse böyle bir hayat yaşamaz ve hiç kimse bunu tanrısal güç olmaksızın yaşayamazdı. Bu tanıma gerçekten uyan biri zaten iman aracılığıyla, lütufla kurtulmuştur. Yücelik, saygınlık ve ölümsüzlüğü araması onun zaten yeniden doğmuş olduğunu gösterir. Yaşamının tüm akışı, dönüş yapmış olduğunu gösterir.

Göksel yüceliği; sadece Tanrı’dan gelen saygınlığı (Yu.5:44); diriliş bedenini temsil eden ölümsüzlüğü (1Ko.15:53,54) çürümez, lekesiz ve solmaz göksel mirası (2Pe.1:4) arar.

Tanrı, dönüş deneyiminin bu kanıtını gösteren herkesi, sonsuz yaşamla ödüllendirecektir. Yeni Antlaşma’da sonsuz yaşamdan birkaç şekilde söz edilir. Rab’be geldiğimiz anda sahip olduğumuz bir armağandır (Yu.5:24). Yüceltilmiş bedenlerimize kavuştuğumuzda sahip olacağımız gelecekteki armağandır (burada ve Romalılar 6:22’de). İman yoluyla alınan bir armağan olmakla birlikte, bazen sadık bir yaşamın ödülü ile birleştirilir (Mar.10:30). İmanlıların hepsi sonsuz yaşama kavuşacaktır, ama bazıları sonsuz yaşamdan diğerlerinden daha büyük bir zevk alma kapasitesine sahip olacaktır. Sonsuz yaşam, sonsuza kadar varolmaktan daha çok şeyi ifade eder; Kurtarıcı’nın Yuhanna 10:10’da vaat ettiği bol yaşam, bir yaşam kalitesidir. Mesih’in kendi yaşamıdır (Kol.1:27).

2:8   Bencil olanlar, gerçeğe uymayıp, aksine haksızlığın peşinden gidenler gazap ve öfkeyle ödüllendirileceklerdir. Gerçeğe uymazlar; Müjde’nin çağrısına hiçbir zaman yanıt vermemişlerdir. Aksine, efendileri olarak haksızlığa itaati seçmişlerdir. Yaşamları çekişme, kavga ve itaatsizlikle temsil edilir – hiç kurtulmadıklarının kesin kanıtlarıdır bunlar.

2:9   Elçi şimdi, Tanrı’nın iki çeşit işçi ve işle ilgili hükmünü, bu kez bunu tersinden düzenleyerek tekrarlar.

Hüküm, kötülük yapan herkes için sıkıntı ve şiddetli ıstırap olacaktır. Burada bu kötü işlerin, imansız ve kötü bir yüreği ele verdiğini yine vurgulamalıyız. İşler, kişinin Rab’be olan tutumunun dışa vurulan ifadesidir.

Önce Yahudi’ye, sonra Yahudi olmayana ifadesi Tanrı yargısının kabul edilen ayrıcalığa ya da ışığa göre olacağını gösterir. Yahudiler Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak ayrıcalıkta birinciydiler; bu nedenle sorumlulukta da birinci olacaklardır. Tanrı yargısının bu özelliği, 12-16 ayetlerinde daha çok gelişecektir.

2:10   Tanrı’nın hükmü, iyi olanı yapan herkese, Yahudi’ye ya da Yahudi olmayana, verilecek olan yücelik, saygınlık ve esenliktir. Rab İsa Mesih’e iman edip güvenmedikçe, Tanrı’ya göre hiç kimsenin iyi bir iş yapamayacağını unutmayalım.

Önce Yahudi’ye, sonra Yahudi olmayana ifadesi, kayırmacılık anlamı taşımaz; çünkü bir sonraki ayet Tanrı yargısının ayrım yapmadığına işaret eder. Bu nedenle, ifade 1:16’da olduğu gibi, Müjde’nin yayılışındaki tarihsel sıralamayı belirtiyor olmalıdır. Müjde, önce ilk imanlılar olan Yahudilere duyuruldu.

2:11   Tanrı yargısıyla ilgili bir başka gerçek, yargının kişilerin özelliklerine bakarak diğerlerinde ayrım yapmamasıdır. İnsanların kurduğu mahkemelerde yakışıklı, zengin ve etkileyici olanlar tercih edilir; ama Tanrı kesinlikle ayrım yapmaz. Irk, yer ya da yüzle ilgili hiçbir saygınlık O’nu etkilemeyecektir.

2:12   Yukarıda değinildiği gibi 12-16 ayetleri Tanrı yargısının kabul edilen ışığın ölçüsüne göre olacağı noktasını genişletir. Göz önünde bulundurulması gereken iki grup vardır: Yasa’ya sahip olmayanlar (diğer uluslar) ve Yasa’nın altında olanlar (Yahudiler). Bu, Tanrı’nın topluluğu dışındaki herkesi kapsar (İnsan ırkının “Yahudiler, Grekler ve Tanrı topluluğu” diye üç gruba ayrıldığı 1.Korintliler 10:32’ye bakınız).

Kutsal Yasa’yı bilmeden günah işleyenler, Kutsal Yasa olmadan da mahvolacaklar. “Kutsal Yasa olmadan yargılanacaklar” demiyor, “Kutsal Yasa olmadan da mahvolacaklar” diyor. Rab’bin onlara verdiği açıklamaya göre yargılanacaklar ve bu açıklamaya uygun yaşamadıkları takdirde mahvolacaklar.

Yasa altında günah işleyenler, Yasa’yla yargılanacaklar ve ona itaat etmedilerse, onlar da mahvolacaklar. Yasa tam itaat talep eder.

2:13   Yasa’ya yalnızca sahip olmak yeterli değildir. Yasa mükemmel ve sürekli itaat ister. Hiç kimse yalnızca Yasa’nın ne söylediğini bilmekle doğru sayılmaz. Yasa altında aklanma elde etmenin akla uygun tek yolu onun her maddesini yerine getirmek olacaktı. Ama tüm insanlar günahkâr olduğundan, bunu yapmaları imkânsızdır. Bu nedenle, bu ayet insanın erişebileceği düzeyin çok üstündeki ideal bir durumu açıklıyor.

Yeni Antlaşma, insanın Yasa’yı yerine getirerek aklanmasının imkânsız olduğunu üzerinde durarak öğretir (Elç.13:39; Rom.3:20; Gal.2:16,21; 3:11). İnsanın Yasa’yla kurtulması, asla Tanrı’nın niyeti (planı) değildi. Eğer biri, Yasa’yı bugünden itibaren mükemmel bir şekilde tutabilse bile aklanmayacaktı; çünkü Tanrı geçmiş olanı da talep eder. Bu yüzden 13. ayet Yasa’yı yerine getirenlerin aklanacağını söylediği zaman bunu, Yasa’nın itaat gerektirdiği şeklinde anlamalıyız ve biri doğduğu günden itibaren mükemmel bir şekilde itaat edebilirse aklanacaktır. Ama bu hiç kimsenin başaramayacağı soğuk ve katı bir gerçektir.

2:14   14 ve 15. ayetler, Kutsal Yasa’yı bilmeden günah işleyenlerin (diğer uluslar) Yasa olmadan da mahvolacaklarını öğrendiğimiz 12. ayetin bir parantezidirler. Pavlus şimdi, diğer uluslara yasa verilmemesine rağmen, onların yanlış ve doğru hakkında Tanrı vergisi bir bilgiye sahip olduklarını açıklar. İçgüdüsel olarak, yalan söylemenin, çalmanın, zina etmenin ve öldürmenin yanlış olduğunu bilirler. İçlerine doğmadığı takdirde bilemeyecekleri tek buyruk Şabat günüyle ilgili olanıdır; ki bu da ahlâki olmaktan çok gelenekseldir.

Böylece, sonuçta özü oluşturan şey, Kutsal Yasa’yı bilmeyen diğer ulusların kendi yasalarını koymuş olmalarıdır. Ahlâki içgüdülerinden yola çıkarak kendi yanlış ve doğru davranış kurallarını şekillendirirler.

2:15   Yasa’nın gerektirdiklerinin yüreklerinde yazılı olduğunu gösterirler. Yüreklerinde yazılı olan Yasa’nın kendisi değil, Yasa’nın gerektirdikleridir. İsraillilerin yaşamlarında yapmaları için tasarlanan Yasa’nın gerektirdikleri, bir ölçüde diğer ulusların yaşamlarında görülür. Örneğin, ana babalarına saygı göstermenin doğru olduğunu bilmeleri Yasa’nın gerektirdiklerinin yüreklerinde yazılı olduğunu gösterir. Bazı davranışların aslında yanlış olduğunu da bilirler. Öğütçü gibi görev yapan vicdanları bu içgüdüsel bilgiyi doğrular. Suçlayarak ya da mazur göstererek, yasaklayarak ya da izin vererek eylemlerinin doğruluk ya da yanlışlığına karar verirler.

2:16   Bu ayet 12. ayetteki düşüncenin bir uzantısıdır. Yasa’yı bilenlerle Yasa’yı bilmeyenlerin yargılanacağı zamanı anlatır. Bunu yaparken de Tanrı yargısıyla ilgili son bir gerçeği öğretir; yani insanların sadece açık olan günahlarını değil, gizli suçlarını hesaba katacaktır. Şimdi gizli olan günah, Büyük Beyaz Taht Yargılamasında açık bir skandala dönüşecektir. O korkunç zamanın Yargıcı – Baba tüm yargı işini O’na vermiş olduğundan – İsa Mesih olacaktır (Yu.5:22). Pavlus yaydığım müjdeye göre (Müjdem’e göre) derken, “müjdem böyle öğretir” demek istemektedir. Müjdem, Pavlus’un yaydığı ve diğer elçilerin duyurduğu müjdeyle aynı olan müjdedir.

2:17   Elçinin uğraştığı üçüncü bir grup olduğundan şimdi de şu soruya yönelir: Kutsal Yasa’nın verildiği Yahudiler de kaybolur mu? Ve bunun yanıtı da elbette “Evet, onlar da kaybolur!”dur.

Kuşkusuz birçok Yahudi, Tanrı yargısından muaf olduklarını sanıyordu. Tanrı’nın bir Yahudi’yi asla cehenneme göndermeyeceğini düşünüyorlardı. Öte yandan diğer uluslar cehennem ateşinin yakıtıydı. Pavlus şimdi, bazı koşullar altında diğer ulusların Tanrı’ya Yahudilerden daha yakın olabileceklerini göstererek bu iddiayı yok etmeliydi.

Pavlus öncelikle bir Yahudi’nin kendisini Tanrı’nın önünde ayrıcalıklı olarak değerlendirdiği konuları tekrar gözden geçirir. Yahudi adını taşıyor ve bu yüzden Tanrı’nın seçilmiş halkının bir üyesi oluyordu. Asla rahatlık vermek amacıyla değil, aksine vicdanı günaha karşı uyandırmak için amaçlanmış Kutsal Yasa’ya dayanıyordu. İsrail ulusuyla eşsiz bir antlaşma ilişkisine girmiş olan Tanrı’yla, tek gerçek Tanrı’yla övünüyordu.

2:18   Tanrı’nın isteğini biliyordu, çünkü bu isteğin ana hatları Kutsal Yazılar’da verilmiştir. En üstün değerleri onayladı, çünkü Kutsal Yasa kendisine ahlâki değerleri nasıl ayırt edeceğini öğretti.

2:19   Ahlâki ve ruhsal olarak körlere kılavuz, cahillik karanlığında kalanlara ışık olmakla gururlanırdı.

2:20   Yasa’nın kendisine verdiği bilgi ve gerçeğin ana hatlarından dolayı kendisini akılsızları ya da eğitimsizleri düzeltme ve çocuklara öğretme konusunda yeterli gördü.

2:21   Ama Yahudi’nin övündüğü bu şeyler, yaşamını asla değiştirmedi. Bu, yalnızca herhangi bir ahlâki değişime uğramaksızın ırk, din ve bilginin verdiği gururdan ibaretti. Başkalarına öğrettiği derslerden kendisi etkilenmedi. Çalmaya karşı vaaz etti, ama söylediklerini kendisine uygulamadı.

2:22   Zina etmeyi yasakladığında yaptığı şey, “Dediğimi yapın, yaptığımı yapmayın” idi. Putlardan iğrenip tiksinirken, belki de putperestlerin mezarlarını soymakta, tapınakları yağmalamakta tereddüt etmedi.

2:23   Yasa’ya sahip olmakla övündü, ama Yasa’yı veren Tanrı’yı, Yasa-nın kutsal kurallarına karşı gelerek aşağıladı.

2:24   Bu yüksekten atıp alçaktan yürüme bileşimi, diğer ulusların Tanrı-nın adına küfretmesine neden oldu. İnsanların her zaman yaptığı gibi, O’nun izleyicisi olduklarını söyleyenlere bakarak O’nu yargıladılar. Bu, Yeşaya’nın gününde gerçekti (Yeş.52:5) ve bugün hâlâ gerçekliğini sürdürüyor. Her birimiz kendimize şunu sormalıyız:

Eğer insanların

İsa Mesih’i görebilecekleri tek yer

Siz olsanız,

Acaba ne görürler?

2:25   Yahudi, Yasa’ya ek olarak, sünnet töreniyle de övündü. Bu, Yahudi erkeklerinin sünnet derilerinin küçük bir ameliyatla alınmasıdır. Sünnet, Tanrı tarafından İbrahim’le yaptığı antlaşmanın bir işareti olarak verildi (Yar.17:9-14). Bir halkın dünyadan alınarak Tanrı’ya ayrılışını ifade etti. Bir süre sonra Ya-hudiler bu ameliyatı olmakla o kadar çok övündüler ki, diğer ulusları hor görerek onlara “sünnetsizler” adını taktılar.

Pavlus burada, sünnetle Musa’nın Yasa’sını birbirine bağlayıp bunun yalnızca itaatkâr bir yaşamla birleştiğinde bir işaret olarak geçerli olduğunu belirtir. Tanrı yalnızca törensel tapınma taraftarı değildir; iç kutsallığının eşlik etmediği dışsal törenlerle tatmin olmaz (dıştan yapılan törenlere içten gelen kutsallık eşlik etmedikçe hoşnut olmaz). Bundan dolayı Yasa’yı çiğneyen sünnetli bir Yahudi, tam bir sünnetsiz gibi olabilir.

Bu bölümde, Yasa’yı yerine getirenler hakkında konuşan elçinin sözleri kayıtsız şartsız bir anlam taşımamaktadır.

2:26   Bu nedenle, diğer uluslardan biri Yasa’yı bilmese bile Yasa’nın buyurduğu ahlâka uyarsa sünnetsizliği, Yasa’yı çiğneyen bir Yahudi’nin sünnetliliğinden daha çok makbuldür. Böyle bir durumda diğer uluslardan olanın yüreği sünnetlidir ve önemli olan da budur.

2:27   Diğer uluslardan olanın üstün davranışı, Kutsal Yazılara ve sünnete sahip olup da Yasa’yı yerine getirmeyen ya da sünnetli yaşamı –ayrılık ve kutsal yaşam– uygulamayan Yahudi’yi yargılar.

2:28   Tanrı’nın gözünde gerçek Yahudi yalnızca damarlarında İbrahim’in kanını taşıyan ya da bedeninde sünnet işaretine sahip olan kişi değildir. Kişi bu iki şeye de sahip olup ahlâksal yönden tam bir baş belâsı olabilir. Rab, ırk ya da dinin dış görünüşüyle etkilenmez; içten gelen içtenliği ve saflığı arar.

2:29   Gerçek Yahudi, sadece İbrahim’in soyundan gelmekle kalmayıp Tan-

rı’ya yaraşır bir yaşam sergileyendir. Bu bölüm tüm imanlıların Yahudi ya da inanlılar topluluğunun Tanrı’nın İsrail’i olduğunu öğretmez. Pavlus, Yahudi ana babadan doğanlar hakkında konuşuyor ve doğum gerçeğiyle sünnet düzeninin yeterli olmadığını vurguluyor. Bu kişilerde Tanrı’ya yaraşır bir yaşam da bulun-malıdır.

Gerçek sünnet yürekle ilgilidir: Bedenin yalnızca ameliyatla kesilmesi değil, eski, tövbe etmemiş doğada yapılan ameliyatın ruhsal gerçeğidir.

Dış belirtiyle içteki lütfu birleştirenler, insan övgüsü almasalar da Tanrı’nın övgüsünü kazanırlar. Bu son ayetteki sözlerde, dilimizde bulunmayan bir kelime oyununa yer verilmiş. “Yahudi” sözcüğü “Yahuda”dan gelir ve anlamı övgüdür. Gerçek bir Yahudi karakteri Tanrı’nın övgüsünü kazandırır.

3:1   Pavlus, bu bölümün ilk sekiz ayetinde Yahudilerin suçu konusuna devam eder. Burada bir Yahudi itirazcı ortaya çıkar ve elçiyi sorguya çekmeye başlar. Sorgulama şöyle bir yöntem izler:

İTİRAZ EDEN: Eğer 2:17-29 ayetlerinde söylediklerin doğruysa, o zaman Yahudi olmanın üstünlüğü ve sünnetliliğin yararı nedir?

3:2   PAVLUS: Yahudilerin birçok özel ayrıcalıkları vardır. En önemlisi Tanrı sözlerinin onlara emanet edilmiş oluşudur. Eski Antlaşma yazıları, yazmaları ve korumaları için Yahudilere verildi, ama Yahudi ulusu bu büyük ayrıcalığa nasıl karşılık vermiştir? Genelde, dehşete düşüren bir iman eksikliği sergilemişlerdir.

3:3   İTİRAZ EDEN: Peki, tüm Yahudilerin inanmaması halinde bu, Tanrı-nın vaatlerinden vazgeçeceği anlamına gelir mi? Zaten İsrail’i kendi halkı ola-rak seçip onlarla belirli antlaşmalar yapmadı mı? Bazılarının güvenilmez çık-ması Tanrı’nın sözünden dönmesine neden olabilir mi?

3:4   PAVLUS: Kesinlikle hayır! İnsanın ya da Tanrı’nın doğruluğuyla ilgili ne zaman bir soru olsa, daima her insanın yalancı ve Tanrı’nın doğru olduğu temelinden hareket edilir. Aslında Davut’un Mezmur 51:4’de söylediği budur: “Söylediğin her şeyin tam doğruluğu savunulmalıdır ve günahkâr insan tarafından her yalancı çıkarılışında haklılığın kanıtlanmalıdır.” Günahlarımız sadece Tanrı’nın sözlerinin doğruluğunu göstermeye hizmet eder.

3:5   İTİRAZ EDEN: Eğer durum buysa, Tanrı bizi neden yargılıyor? Bizim haksızlığımız, Tanrı’nın adilliğinden daha büyük görkemle parlamasına neden oluyorsa, Tanrı bize nasıl gazapla gelebilir? (Pavlus burada bir insan olarak konuştuğunu belirtir).

3:6   PAVLUS: Böyle bir tartışma üzerinde ciddiyetle durulmaya değmez, Tanrı’nın haksızlığıyla ilgili herhangi bir olasılık olsaydı, o zaman dünyayı yargılamaya nasıl lâyık olabilirdi? Bununla beraber hepimiz O’nun dünyayı yargılayacağını kabul ederiz.

3:7   İTİRAZ EDEN: Ama benim günahım Tanrı’ya yücelik getiriyorsa, benim yalanım O’nun gerçeğini kanıtlıyorsa, insan gazabı O’nun övülmesine neden oluyorsa, o zaman neden sürekli bir günahkâr olarak yargılanıyorum?

3:8 ...demek neden mantıksız olsun?

PAVLUS: Sözünü keserek araya gireceğim, çünkü bazıları bize iftira ediyor ve bu fikri kullanarak bizi suçluyorlar.

İTİRAZ EDEN: “Kötülük yapalım da iyilik olsun” demek neden mantıksız olsun?

PAVLUS: Söyleyebileceğim tek şey böyle konuşanların yargıyı hak ettikleridir.

(Aslında aptalca görünmesine rağmen savunulan bu son fikir daima Tanrı lütfunun müjdesine karşı kullanılır. “Yalnızca Mesih’e imanla kurtulacaksan, o zaman git ve günah içinde yaşa, günahın arttığı yerde Tanrı lütfu da artıyorsa, günah işledikçe O’nun lütfu da çoğalacaktır” derler (elçi bu itirazın yanıtını 6. bölümde verir).

3:9   İTİRAZ EDEN: Biz Yahudilerin günahkâr olan diğer uluslardan daha üstün kişiler olduğumuzu mu söylüyorsun? Ya da bazı çevirilere göre şöyle sorulabilir: “Biz Yahudiler diğer uluslardan daha mı kötüyüz?” Yanıtı her iki durumda da Yahudilerin ne daha iyi ne de daha kötü olduklarıdır. Hepsi günahkârdır.

Bu, Pavlus’un takdimindeki diğer soruya götürerek kıyaslama yaptırır. Tanrısızların, kendi doğruluklarına güvenen ahlakçıların, Yahudiler ve diğer ulusların kaybolduklarını göstermiştir. Şimdi de, “Herkes (tüm insanlar) kaybolmuş mudur?” sorusuna döner.

Yanıt, “Evet, zaten herkesi günahın gücü altında olmakla suçladık”tır. Bunun anlamı, Yahudilerin bu bakımdan diğer uluslardan farklı olmadıklarıdır.

3:10   Daha fazla kanıta gereksinim duyulursa, bu kanıt Eski Antlaşma’da bulunur. Önce günahın insan ana babadan doğan herkesi etkilediğini (3:1-12) ve daha sonra da günahın bir insanın her parçasını etkilemiş olduğunu (3:13-18) görürüz. Bunu şöyle açıklayabiliriz: “Doğru olan bir kişi bile yoktur” (Mez.14:1).

3:11   “Tanrı’yı doğru anlayan hiç kimse yok. Tanrı’yı arayan kimse yok” (Mez.14:2). Düşmüş insan kendi başına bırakılırsa Tanrı’yı asla aramaz. İnsanın Tanrı’yı araması, yalnızca Kutsal Ruh’un işlemesiyle mümkün olur.

3:12   “Hepsi Tanrı’dan saptılar. Tüm insanlık yararsız oldu. İyi bir yaşam süren kimse yok, bir kişi bile yoktur” (Mez.14:3).

3:13   “İnsanların boğazları açık bir mezar gibidir. Sözlerine güvenilmez” (Mez.5:9). “Sözleri zehirli dudaklardan çıkar” (Mez.140:3).

3:14   “Ağızları lanet ve nefret sözleriyle doludur” (Mez.10:7).

3:15 “Ayakları kan dökmeye gitmek için seğirtir” (Yşa.59:7).

3:16 Yollarında yıkım ve sıkıntı vardır (Yşa.59:7).

3:17 Esenlik yolunu da bilmiyorlar (Yşa.59:8).

3:18 Tanrı’ya karşı hiç saygıları yok (Mez.36:1).

İşte, insan ırkına ait Tanrı’nın çektiği röntgen filmi budur. Evrensel haksızlığı (3:10); Tanrı’ya karşı olan cahillik ve bağımsızlığı (3:11); dik başlılığı, yararsızlığı ve iyilikten yoksunluğu (3:12) açıkça gösterir. İnsanın boğazı çürüklük doludur; dili aldatıcı; dudakları zehirli (3:13); ağzı küfür doludur (3:14); ayakları öldürmeye koşar (3:15); arkasında yıkım ve dert bırakır (3:16); esenlik yolunu bilmez (3:17) ve Tanrı’ya saygısı yoktur (3:18). Burada günahın tüm insanlığı ve varlığının her bölümünü etkilediğini, insanın tamamen yoldan çıkmışlığında görmekteyiz. Herkesin her günahı işlemediği açıktır, ama tüm günahları işleme kapasitesini barındıran bir doğaya sahiptir.

Pavlus günahların daha ayrıntılı bir sıralamasını yapsaydı, cinsellikle ilgili günahlardan söz edebilirdi: Zina, eşcinsellik, sevicilik, sapıklık, hayvanca davranış, fahişelik, tecavüz, şehvet düşkünlüğü, pornografi ve müstehcen konuşma. Savaşla bağlantılı günahlardan bahsedebilirdi: Masumların yok edilmesi, gaddarlık, gaz odaları, fırınlar, toplama kampları, işkence aletleri, sadistlik. Aile yuvasıyla ilgili günahlardan bahsedebilirdi: Sadakatsizlik, boşanma, eş dövme, zihinsel işkence, çocuklara kötü davranma. Bunlara ek olarak cinayet işleme, kötürüm bırakma, hırsızlık, para veya mülkü zimmete geçirme, barbarlık, yolsuzluk, rüşvet. Konuşmayla ilgili günahlar: Ağız bozukluğu, imalı şakalar, müstehcen dil, lanet, küfür, yalan, iftira, dedikodu, karakter katliamı, homurdanma ve şikayet. Diğer kişisel günahlar da şöyle: Sarhoşluk, uyuşturucu alışkanlığı, gurur, kıskançlık, açgözlülük, nankörlük, kirli düşünce yaşamı, nefret ve acılık. Listenin sonu gelmeyecekmiş gibi: Kirletme, çöp yığma, ırkçılık, sömürme, aldatma, ele verme, yerine getirilmeyen vaatler v.s. İnsanın yoldan çıkmışlığına dair daha fazla kanıta gerek var mı?

3:19   Tanrı, İsrail’e Yasa’yı verdiğinde, İsrail’i insan ırkının bir örneği olarak kullanıyordu. İsrail’in başarısız kaldığını görünce, haklı olarak bu başarısızlığı tüm insanlığa uyguladı. Bu, büyük bir sağlık müfettişinin bir kuyudan deney tüpüyle su örneği alıp suyun kirli olduğunu belirlediğinde tüm kuyunun kirli olduğunu açıklamasına benzer.

Bu nedenle Pavlus şu açıklamada bulunur: Yasa’da söylenen her şey Yasa altında bulunanlara –İsrail halkına– söylenmiştir; her ağız kapansın, Yahudi ve diğer uluslardan olan herkes Tanrı önünde suçlansın diye.

3:20   Hiç kimse Yasa’yı yerine getirerek aklanamaz. Yasa insanları aklamak için değil, günah bilinci –kurtuluş bilinci değil– sağlamak için verildi.

Doğru çizgiyi bilmeden eğri çizginin ne olduğunu bilemezdik. Yasa doğru bir çizgi gibidir. İnsanlar kendilerini Yasa’yla ölçtüklerinde ne kadar eğri olduklarını görürler.

Yüzümüzün kirli olduğunu görmek için ayna kullanırız, ama ayna kirli yüzü yıkamak için yapılmamıştır. Derece kişinin ateşinin olup olmadığını gösterir, ama dereceyi yutmak ateşi düşürmez.

Günah bilincini sağlamak için kullanıldığında iyi olan Yasa, günahtan kurtaramaz. Luther’in dediği gibi Yasa’nın görevi aklamak değil, korkutmaktır.

Ç. Müjde’nin Temeli ve Terimleri (3:21-31)

3:21   Şimdi Pavlus’un, “Müjde’ye göre Tanrısız günahkârlar kutsal bir Tanrı tarafından nasıl aklanabilir?” sorusunun yanıtını verdiği Romalılar mektubunun en önemli noktasına geliriz.

Yasa’dan bağımsız olarak Tanrı’nın, insanı doğruluğa eriştirmesinin açıklandığını söyleyerek başlar. Bu, Tanrı’nın doğru olmayan günahkârları adil bir şekilde kurtarabileceği program ya da planın açıklanmış olduğu anlamına gelir ve bu kurtuluş planında insanlardan Yasa’yı yerine getirmeleri istenmez. Tanrı kutsal olduğundan, günaha göz yumamaz, günahı gözden kaçıramaz ya da görmezlikten gelemez. Günahı cezalandırması gerekir. Ve günahın cezası ölüm-dür. Buna rağmen Tanrı günahkârı sever ve onu kurtarmak ister: İşte ikilem bu-radadır. Tanrı’nın adaleti günahkârın ölümünü gerektirir, ama sevgisi günahkâ-rın sonsuz mutluluğunu arzular. Müjde, Tanrı’nın günahkârları adaletinden ödün vermeden nasıl kurtarabileceğini açıklar.

Yasa ve peygamberler bu adil plana tanıklık eder. Kefaret için kan dökülmesini gerektiren kurban sisteminin tip ve gölgeleri önceden bildirilmişti. Ve doğrudan peygamberliklerle desteklendi (örn. Yşa.51:5,6,8; 56:1; Dan.9:24’e bakınız).

3:22   21. ayet bize bu adil kurtarışın Yasa’yı yerine getirmekle elde edilmediğini anlatmıştı. Şimdi elçi burada bize bunun nasıl elde edildiğini açıklar: İsa Mesih’e olan imanla. Burada iman, kişinin Rab İsa Mesih’e günahtan tek Kurtarıcısı ve cennet için tek umudu olarak tamamen güvenmesi anlamına gelir. Bu, Kutsal Kitap’ta görüldüğü gibi, Mesih’in Kişiliğinin ve işinin açıklanması temeline dayanır.

İman, karanlığa atlamak değildir. En kesin kanıtı talep eder ve bunu Tanrı-nın kusursuz sözünde bulur. İman mantıksız ya da muhakemesiz değildir. İn-sanın kendisini Yaratan’a iman etmesinden daha makul ne olabilir?

İman, insanın kurtuluşu kazanabileceği ya da hak edebileceği saygın bir iş değildir. İnsan Rab’be iman ettiği için övünemez; O’na iman etmemekle akılsızlık eder. İman, kurtuluşu kazanmak için bir çaba değil, kurtuluşun karşılıksız bir armağan olarak Tanrı’dan geldiğini sade bir biçimde bir çocuk gibi kabul etmektir.

Pavlus, bu kurtuluşun iman eden herkes6 için olduğunu anlatmaya devam eder. Herkes için geçerlidir, herkese sunulmuştur ve herkes için yeterlidir, bu anlamda herkes içindir. Ama yalnızca iman edenler sahip olabilir; yani yalnızca kesin bir iman eylemiyle Rab İsa Mesih’i kabul edenlerin yaşamlarında etkindir. Bağışlama herkes içindir, ancak yalnızca kişi bunu kabul ettiği zaman yaşamında geçerli olur.

Pavlus, kurtuluşun herkes için olduğunu söylediğinde, Yahudileri olduğu gibi diğer ulusları da kurtuluş kapsamına katar; çünkü şimdi hiç ayrım yoktur. Yahudi’nin özel bir ayrıcalığı yoktur ve diğer uluslar da dezavantajlı durumda değildirler.

3:23   Müjde’nin geçerliliği duyulan ihtiyaç kadar evrenseldir. İhtiyaç evrenseldir, çünkü herkes günah işledi7 ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldı. Adem’de herkes günah işledi; Adem günah işlediğinde, soyundan gelecek herkesin temsilcisi olarak hareket etti. Ama insanlar sadece doğaları gereği günahkâr değillerdir; uygulamayla da günahkârdırlar. Kendi içlerinde Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kalırlar.

GÜNAH ÜZERİNE ARASÖZ

Günah, Tanrı’nın kutsallık ve mükemmellik standardına uymayan herhangi bir düşünce, söz ya da eylemdir. Hedefe isabet edememek, tam doğru olmamaktır. Oku hedefe isabet etmeyen bir Hintlinin, “Ah, günah işledim” dediği duyulmuştur. Onun dilinde,8 günah işlemek ve hedefi tutturamamak sözcükleri için aynı kelime kullanılıyordu.

Günah yasasızlıktır (1Yu.3:4). Yaratık iradesinin Tanrı iradesine olan isyanıdır. Günah sadece yanlış olanı yapmak değil, yapılması gereken iyi şeyi bilip de yapmamaktır (Yak.4:17). İmanla yapılmayan her şey günahtır (Rom.14:23). İnsanın yapılacak şey konusunda makul bir kuşkusu varsa, onu yapması yanlıştır. Vicdanı rahat değilken bunu yaparsa günah işlemektedir.

“Her kötülük günahtır” (1Yu.5:17). Akılsızlık düşüncesi günahtır (Özd.24:9) Günah zihinde başlar. Teşvik edilip ağırlandığında eyleme dönüşür ve eylem de günaha götürür. Günah genellikle ilk kez işlendiğinde çekicidir, ama geçmişe bakılıp hatırlandığında iğrençtir.

Pavlus bazen günahlar ve günah arasında ayrım yapar. Günahlar, yaptığımız yanlışlar anlamına gelir. Günah ise kötü doğamızı, yani ne olduğumuzu belirtir. Ne olduğumuz yaptıklarımızdan çok daha kötüdür. Ama Mesih kötü işlerimiz için olduğu gibi kötü doğamız için de öldü. Tanrı günahlarımızı bağışlar, ama Kutsal Kitap, O’nun günahımızı bağışlamasından hiç söz etmez. Bunun yerine, günahı insan benliğinde yargılar ya da suçlar (Rom.8:3).

Günahla suç arasında da fark vardır. Suç bilinen bir yasanın çiğnenmesidir. Çalmak temelde günahtır; kendi içinde de yanlıştır. Ama bunu yasaklayan bir yasa olduğunda aynı zamanda bir suçtur. “Yasanın olmadığı yerde yasaya karşı gelmek de söz konusu değildir” (Romalılar 4:15).

Pavlus herkesin günah işlediğini ve Tanrı’nın yüceliğinden devamlı yoksun kaldığını göstermiştir. Şimdi de çareyi sunmak için devam eder.

3:24   İnsanlar, Tanrı’nın lütfuyla karşılıksız olarak aklanırlar. Müjde, Tanrı’nın günahkârları karşılıksız bir armağan olarak ve hak edilmiş bir iyilik eylemiyle nasıl akladığını anlatır. Ama aklama eyleminden söz ettiğimizde neyi belirtiriz?

Aklama sözünün anlamı doğru varsaymak ya da ilan etmek anlamına gelir. Tanrı bir günahkârı, Rab İsa Mesih’e iman ettiğinde, doğru ilan eder.

Kelimenin Yeni Antlaşma’daki kullanılışı genellikle bu şekildedir.

Bununla birlikte insan, Tanrı’yı Tanrı’nın sözüne iman ederek ve itaat ederek doğrular (Luk.7:29’a bkz.). Başka bir deyişle, Tanrı’nın, söylediği ve yaptığı her şeyde adil olduğunu doğrulamasıdır.

Ve elbette bir insan kendisini aklayabilir, yani kendi doğruluğunu kuvvetle iddia edebilir (Luk.10:29’a bkz.). Bu yalnızca kendini aldatmaktır.

Aklamak, aslında insanı doğru yapmak anlamına gelmez. Tanrı’yı adil yapamayız; O zaten adildir. Ama O’nun adil olduğunu bildirebiliriz. Tanrı imanlıyı kendisinde günahsız ya da doğru yapmaz. Doğruluğu insanın hesabına geçirir. A.T. Pierson’un dediği gibi, “Tanrı günahkârları aklamakla doğru olmadıkları halde doğru olduklarını söyler – günahın varolduğu yere günahı ve doğruluğun olmadığı yere doğruluğu yüklemez.”9

Aklamanın en sevilen tanımı sanki hiç günah işlememişim gibidir. Ama bu yeterli değildir. Tanrı iman eden günahkârı akladığında, onu yalnızca günahından özgür kılmakla kalmaz, Kendi doğruluğunu giydirir. Böylece onu cennete uygun hale getirir. “Aklama suçsuzluk hükmünün ötesindeki onaylamaya; bağışlamanın ötesindeki yükseltmeye kadar uzanır.”10 Suçsuzluk hükmü (beraat) kişinin yalnızca cezadan kurtulduğunu belirtir. Aklama ise kesin doğruluğun verildiği anlamına gelir.

Tanrı’nın, tanrısız günahkârları doğru ilan edişinin nedeni, Rab İsa’nın ölü-mü ve dirilişiyle günahlarının borcunu tamamen ödediği içindir. Günahkârlar iman aracılığıyla Mesih’i kabul ettiklerinde aklanırlar.

Yakup, aklanmanın eylemle olduğunu öğrettiği zaman (Yak.2:24), iyi işlerle ya da iman artı iyi işlerle kurtulduğumuzu değil, aksine imanın iyi işlerle sonuçlandığını belirtir.

Aklanmanın Tanrı’nın zihnindeki bir düşünce olduğunu anlamak önemlidir. İmanlının hissettiği bir şey değildir; Kutsal Kitap’ta yer aldığı için gerçekleştiğini bilir. C.I. Scofield bunu şöyle ifade etmiştir: “Aklanma, Tanrı’nın İsa’ya iman edenlerin hepsinin doğruluğunu bildirme eylemidir. İmanlının sinir sisteminde ya da duygusal doğasında değil, Tanrı’nın zihninde gerçekleşen bir şeydir.”

Elçi, Romalılar 3:24’te karşılıksız (hiçbir neden yokken) olarak aklandığımızı öğretir. Aklanma, bizim kazanabileceğimiz ya da satın alabileceğimiz bir şey değil, aksine armağan olarak sunulan bir şeydir.

Ve Tanrı’nın lütfuyla aklandığımızı öğreniriz. Bu tamamen bizim saygın işlerimizin dışında olan bir şeydir. Tarafımızdan hak edilmemiş, aranılmamış ve satın alınmamış bir şeydir.

Daha sonra doğacak karışıklığı önlemek için burada durup Yeni Antlaşma-daki aklanmanın altı farklı yönünü açıklamamız gerekir. Bize lütufla, imanla, kanla, güçle, Tanrı aracılığıyla ve işlerle aklandığımız söylenir; buna karşı hiç-bir çelişki ya da çatışma yoktur.

Lütufla aklanırız: Bu, bunu hak etmediğimiz anlamındadır.

İmanla aklanırız (Rom.5:1) :Bu, Rab İsa Mesih’e iman ederek bunu almamız gerektiği anlamındadır.

Kanla aklanırız (Rom.5:9): Bu, aklanabilelim diye Kurtarıcı’nın ödediği bedeli belirtir.

Güçle aklanırız (Rom.4:24,25): Rab İsa’yı ölümden dirilten aynı güçtür.

Tanrı aracılığıyla aklanırız (Rom.8:33): Bizi doğru sayan O’dur.

İşlerle aklanırız (Yak.2:24): İyi işlerin aklanmayı kazandığı anlamında değil, aklanmış olduğumuzun kanıtları olduğu anlamındadır.

Romalılar 3:24’e dönersek, İsa Mesih’te olan kurtuluşla aklandığımızı okuruz. Kurtuluş, bir fidye fiyatı ödeyerek geri almak anlamındadır. Rab İsa Mesih, bizi günahın köle pazarından geri aldı. Rab İsa’nın değerli kanı, kutsal ve adil Tanrı’nın haklı taleplerini karşılamak için ödenen fidye fiyatıydı. Biri, “Fidye kime ödendi?” diye sorarsa, yapılanı kavramamış demektir. Kutsal Yazılar ne Tanrı’ya ne de Şeytan’a yapılan belirli bir ödemeden söz etmez. Fidye, hiç kimseye ödenmemiştir; Tanrı’nın tanrısızları kurtarabilmesi için doğru bir temel sağlayan soyut bir hesap görmedir.

3:25   Tanrı, İsa Mesih’i gazap yatıştıran kurban olarak sundu. Gazap yatıştırma adaletin yerine getirildiği, Tanrı’nın gazabının yönünün değiştirildiği bir araçtır; kabul edilebilir bir kurban ile merhamet gösterilebilir.

Yeni Antlaşma’da üç kez Mesih’ten günahları bağışlatan ya da gazap yatıştıran olarak söz edilir. Burada Romalılar 3:25’te Mesih’e iman edenlerin O’nun dökülen kanı sayesinde merhamet bulduklarını öğreniriz. 1.Yuhanna 2:2’de Me-sih bizlerin ve tüm dünyanın günahlarının gazabını yatıştıran olarak tanımlanır. Çarmıhta yaptığı iş tüm dünya için yeterlidir, ama yalnızca O’na güvenenler için etkindir. Son olarak 1.Yuhanna 4:10’da Tanrı’nın sevgisi, günahlarımızın gazabını yatıştırmak için Oğlunu göndermesiyle gösterilmiştir.

Luka 18:13’teki vergi memurunun duası harfi harfine şöyledir: “Tanrım, ben günahkâra olan gazabını yatıştır.” Tanrı’nın Kendisinden ağır suçunun cezasını ödemesini istemeyerek merhamet etmesini rica ediyordu.

Gazap yatıştıran bağışlamalık sözcüğü İbraniler 2:17’de de görülür: “Bunun için her yönden kardeşlerine benzemesi gerekiyordu. Öyle ki, Tanrı’ya olan hizmetinde merhametli ve sadık başkâhin olup halkın günahlarını Tanrı’ya bağışlatabilsin.” Buradaki “günah gideren bağışlamalık” ifadesi cezayı ödeyerek kaldırsın anlamındadır.

Gazap yatıştıran bağışlamalık sözcüğünün Eski Antlaşma’daki karşılığı günahların bağışlandığı yer olarak geçer (Bağışlanma Kapağı; Çık15:17-22). Kefaret gününde başkâhin bağışlama yerine kurbanın kanını serperdi. Bu yolla başkâhinin ve halkın günahları için kefaret edilir ya da günahları örtülürdü.

Mesih günahlarımızı bağışlattığında, bundan çok daha fazlasını yaptı. Günahlarımızı örtmekle kalmayıp onları tamamen kaldırdı.

Pavlus 3:25’te bize Tanrı’nın Mesih’i, kanına olan iman aracılığıyla günahları gideren bağışlamalık olarak sunduğunu anlatır. Bize O’nun kanına iman etmemiz söylenmiyor, imanımızın objesi Mesih’in kendisidir. Sadece dirilen ve yaşayan İsa Mesih kurtarabilir. Gazabı yatıştıran kurban O’dur. O’nun kurban oluşundan yararlanmamızın koşulu O’na iman etmektir. Ödenen fiyat O’nun kanıydı.

Mesih’in tamamladığı iş, geçmiş günahların bağışlanmasına ilişkin Tanrı adaletini bildirir. Bu, Mesih’in ölümünden önce işlenmiş günahları belirtir. Tanrı, Adem’den Mesih’e, kendisine iman edenleri onlara verdiği esinleme bazında kurtardı. Örneğin, İbrahim Tanrı’ya iman etti ve doğru sayıldı (Yaratılış 15:6). Ama Tanrı bunu adil bir biçimde nasıl yapabildi? Günahkârın yerine geçen günahsız, mükemmel Kurbanın kanı dökülmemişti. Kısaca, Mesih ölmemişti. Borç ödenmemişti. Tanrı’nın haklı talepleri karşılanmamıştı. Öyleyse Tanrı, Eski Antlaşma dönemindeki inanan günahkârları nasıl kurtarabilirdi?

Buna verilecek yanıt, Mesih daha ölmemiş olduğu halde Tanrı’nın O’nun öleceğini bilmesi ve Mesih’in gelecekteki işiyle insanları kurtarmasıdır. Eski Antlaşma kutsalları Golgota’yı bilmiyorlarsa da Tanrı bunu biliyordu ve Tan-rı’ya iman ettikleri zaman Mesih’in işinin tüm anlamını onların hesabına ge-çirdi. Eski Antlaşma imanlıları, kelimenin tam anlamıyla veresiyeyle kurtuldu-lar. Bir gün ödenecek olan bir bedel prensibiyle kurtuldular. Onlar Golgota’yı beklemişlerdi, biz ise geriye dönüp ona bakıyoruz.

Pavlus, Mesih’in kurban edilmesinin daha önce işlenmiş günahları cezasız bırakarak Tanrı’nın adaletini gösterdiğini söylerken, demek istediği budur. Bazılarının yanlış olarak düşündüğü gibi bireyin dönüş yapmadan önce işlediği günahlardan söz etmiyor. Bu, Mesih’in işinin ‘yeniden doğmadan’ önceki günahları bağışladığını, ama kişinin bundan sonra tek başına bırakıldığı düşüncesini akla getirebilir. Hayır, çarmıhtan önce kurtulanların günahlarına göz yummuşa benzeyen Tanrı’nın görünüşteki yumuşaklığına değiniyor. Tanrı’nın bu günahları mazur gördüğü ya da görmezlikten geldiği sanılabilir. Pavlus, bunun hiç de böyle olmadığını söyler. Rab, Mesih’in tam kefaret edeceğini biliyordu ve bu yüzden insanları bu prensiple kurtardı.

Bu nedenle Eski Antlaşma dönemi Tanrı’nın sabrıyla ilgili zamandır. En azından 4000 yıl günahı yargılamamak için kendini tuttu. Sonra zaman tamamlandığında Oğlunu günahları yüklensin diye gönderdi. Rab İsa günahlarımızı kendi üzerine aldığında Tanrı, adaletinin tüm kızgınlığını ve kutsal gazabını sevgili Oğlu’nun üzerine yöneltti.

3:26   Bu durumda Mesih’in ölümü Tanrı’nın adaletini ilân eder. Tanrı, günahın cezasının tam olarak ödenmesini istediğinden adildir. Ve tanrısızı, günahına göz yummadan ya da kendi adaletinden ödün vermeden kurtarabilir, çünkü mükemmel olan onların yerine geçerek öldü ve yeniden dirildi. Albert Midlane bu gerçeği şiirinde ifade eder:

Tanrı’nın mükemmel adaletine

Kurtarıcı’nın kanında tanıklık edilir;

Mesih’in çarmıhında bulduğumuz ise

Adaletiyle birlikte olan eşsiz lütfudur.

Tanrı günahkârın yanından geçip gidemezdi,

Günahı ölümünü gerektirir;

Ama Mesih’in çarmıhında gördüğümüz

Tanrı’nın nasıl kurtarabileceği

Ve buna rağmen nasıl adil kalabileceğidir.

Günah Kurtarıcı’nın üzerine konur,

O’nun kanında günahın borcu ödenir.

Katı adaletin daha fazla isteyeceği bir şey kalmamıştır,

Ve merhamet ambarından dağıtır.

Özgür olduğuna inanan günahkâr,

“Kurtarıcı benim için öldü” diyebilir,

Bağışlatan kana işaret edip

“Beni Tanrı’yla barıştırdı” diyebilir.

3:27   Öyleyse bu harika kurtuluş planında neyle övünebiliriz? Hiçbir şeyle! Övünmeye yer yoktur, yasaktır. Övünme hangi ilkeye dayanarak engellenir? İyi işlere dayanarak mı? Hayır. Kurtuluş iyi işlerle olsaydı, bu insanın her tür övülmesine fırsat verirdi. Ama kurtuluş iman ilkesine dayalı olduğunda, övünmeye yer yoktur. Aklanan kişi, “Günah işleme işinin tümünü ben, kurtarma işinin tümünü de İsa yaptı” der. Gerçek iman, kendi kendine yetme, kendini geliştirme ya da kendini kurtarma olasılığını reddeder ve Kurtarıcı olarak yalnızca Mesih’e bakar. Dili şudur:

Elimde ödeyecek hiçbir şey getirmiyorum,

Çarmıhına yapışıyorum sadece;

Giysi için Sana geliyorum, çıplak olarak,

Lütuf için Sana bakıyorum, çaresiz olarak.

Çeşmeye uçuyorum, murdar olarak;

Yıka beni Kurtarıcım, yoksa ölürüm.

– Augustus M.Toplady

3:28   Pavlus, övünmeye neden yer olmadığını şöyle yineler: Çünkü insan Yasa’nın gereklerini yapmakla değil, imanla aklanır.

3:29   Müjde Tanrı’yı nasıl tanıtır? Sadece Yahudilerin Tanrısı olarak mı? Hayır, O diğer ulusların da Tanrısıdır. Rab İsa insanlığın bir ırkı için değil, dünyanın bütün günahkârları için öldü. Herkese sunulan tam ve karşılıksız kurtuluş, hem Yahudiler hem de diğer uluslar içindir.

3:30   Bir Yahudiler bir de diğer uluslar için olmak üzere iki Tanrı yoktur. Tanrı tektir ve tüm insanlık için kurtuluş yolu da tektir. Sünnetlileri imanla, sünnetsizleri de aynı imanla aklar. Burada farklı zamirleri (imanla ya da iman aracılığıyla)11 kullanım nedeni ne olursa olsun, aklanmanın yararlı amacında hiçbir fark yoktur, her iki durumda da etkin olan imandır.

3:31   Geriye önemli bir soru kalıyor. Kurtuluşun Yasa’yı yerine getirmekle değil, imanla olduğunu söylediğimizde, Yasa’nın değersiz olduğunu ve önem verilmemesi gerektiğini mi ima ederiz? Müjde Yasa’ya hiç yer yokmuş gibi onu bir kenara mı itiyor? Tam tersine, Müjde Yasa’yı kabul ediyor. Bunun nasıl olduğunu görelim:

Yasa mükemmel bir itaati gerektirir. Yasa’ya karşı gelmenin cezası ödenmelidir. Bu ceza ÖLÜMDÜR. Yasa’ya karşı gelen günahkar cezayı öderse, sonsuzluklar boyunca kaybolacaktır. Müjde, Yasa’ya karşı gelme cezasının ödenmesi için Mesih’in nasıl öldüğünü anlatır. O, Yasa’yı önemsemezlik etmedi. Borcun tamamını ödedi. Şimdi Yasa’ya karşı gelmiş biri, Mesih’in cezayı kendi yerine ödemiş olmasından yararlanabilir. Böylece imanla kurtuluş müjdesi, Yasa’nın taleplerinin karşılanması gerektiğini ve tamamen karşılanmış olduğu konularında ısrar ederek Yasa’yı onaylar.

D. Müjde’nin Eski Antlaşma’yla Uyumu (Bölüm 4)

Pavlus’un ele aldığı beşinci soru şudur: Müjde Eski Antlaşma öğretişlerini kabul eder mi? Bu sorunun yanıtı Yahudi halkı için özel bir önem taşır. Bu nedenle elçi şimdi, Yeni ve Eski Antlaşma’daki müjdeler arasında tam bir uyum olduğunu gösterir. Aklanma daima iman aracılığıyla olmuştur.

4:1   Pavlus öğretişini, İsrail tarihindeki en büyük iki karakteri örnek vererek kanıtlar: İbrahim ve Davut. Tanrı bu adamların her ikisiyle de büyük antlaşmalar yaptı. Biri, Yasa verilmeden yüzyıllarca önce, diğeri ise Yasa verildikten yıllarca sonra yaşadı. Biri sünnet olmadan önce, diğeri ise sünnet olduktan sonra aklandı.

Önce tüm Yahudilerin ata olarak çağırdığı İbrahim’in üzerinde düşünelim. Bedene göre12 yaşadığı tecrübe ne idi? İnsanın aklanma yoluna ilişkin ne buldu?

4:2   Eğer İbrahim, yaptığı iyi işlerden dolayı aklansaydı, o zaman övün-mek için nedeni olacaktı. Tanrı’nın yüce huzurunda durabilmeyi başardığı için sırtını sıvazlayabilirdi. Ama bu kesinlikle imkânsızdır. Hiç kimse Tanrı’nın önünde övünemeyecektir (Ef.2:9). Kutsal Yazılar’da İbrahim’in iyi işlerinden dolayı aklanmakla övüneceği hiçbir neden belirtilmemiştir.

Ama biri, “Yakup 2:21, İbrahim’in iyi işlerinden dolayı aklandığını söylemiyor mu?” diye sorabilir. Evet söylüyor, ama oradaki anlam oldukça farklıdır. İbrahim, Yaratılış 15:6’da Tanrı’nın sayısız bir zürriyetle ilgili vaadine iman ettiğinde, imanla aklandı. Otuz yıl ya da daha uzun bir süre sonra İshak’ı sunağın üzerinde Tanrı’ya sunmak için adım attığında (Yar.22), iyi işlerinden dolayı ak-landı. Bu itaat eylemi, imanının gerçek olduğunu kanıtladı. Bu iyi işi, imanla gerçekten aklandığının dışa vurumuydu.

4:3   Kutsal Yazı İbrahim’in aklanmasıyla ilgili ne diyor? “İbrahim Tan-rı’ya iman etti ve böylece aklanmış sayıldı” diyor (Yar.15:6). Tanrı İbrahim’e Kendisini açıkladı ve ona sayısız bir zürriyete sahip olacağını vaat etti. Yahudi-lerin atası, Rab’be iman etti ve Tanrı doğruluğu onun hesabına saydı. Başka bir deyişle, İbrahim imanla aklandı. Bu aynen söylendiği gibi, çok basitti. İyi işle-rin bununla hiçbir ilişkisi yoktu. Onlardan söz bile edilmiyor.

4:4   Bunların hepsi bizi, kurtuluş planına ilişkin iyi işlerle iman arasındaki tezat konusunda Kutsal Kitap’taki en yüce ifadelerden birine getirir.

Bunu şu şekilde düşünün: Bir adam hayatını kazanmak için çalışıp haftanın sonunda ücretini aldığında, bu ücret onun hakkıdır. Bunu kazanmıştır. Patronunun önünde, böylesine bir incelik gösterdiği için hazırola geçip selâm durmaz. Parayı hak etmedim diye itiraz etmez. Parayı cebine koyar, kendisine zamanı ve çalışması karşılığında ödeme yapıldığı duygusuyla evine gider.

Ama aklanma konusundaki şekil bu değildir.

4:5   Şok edici gibi görünse de aklanan insan, her şeyden önce çalışmayandır. Kurtuluşunu kazanmayla ilgili herhangi bir olasılığı reddeder. Kişisel saygınlığını ya da iyiliğini reddeder. En iyi işlerinin bile Tanrı’nın doğruluk talebini asla yerine getiremeyeceğini kabul eder.

Bunun yerine tanrısızı aklayana iman eder. Rab’be iman eder ve güvenir. Tanrı’nın söylediklerine inanır. Gördüğümüz gibi bu, hak edilen bir eylem değildir. Ödül kişinin imanında değil, imanının objesindedir.

Tanrısızı aklayana iman eden kişiye dikkat edin. Elinden geleni yaptığı, Altın Kurala göre yaşadığı ve diğerleri kadar kötü olmadığı mazeretiyle gelmiyor. Hayır, tanrısız ve suçlu bir günahkâr olarak gelir ve kendisini Tanrı’nın merhametine bırakır.

Ve sonuç nedir? İmanı ona doğruluk sayılır. Çünkü çalışmak yerine iman ettiğinden, Tanrı doğruluğu onun hesabına sayar. Diri Kurtarıcı’nın iyi işlerinden dolayı Tanrı iman edeni doğrulukla giydirir ve böylece onu cennete kabul eder. Tanrı bundan böyle iman edeni Mesih’te görür ve onu bu temel üzerinde kabul eder.

Özetleyecek olursak, aklanma, iyi kişiler için değil, tanrısızlar içindir. Konu borç değil, lütuf konusudur. Ve bu lütuf iyi işlerle değil, imanla kazanılır.

4:6   Bundan sonra Pavlus tezini kanıtlamak için Davut’a yönelir. Bu ayetin başındaki nitekim sözü Davut’la İbrahim’in tecrübelerinin aynı olduğunu belirtir. İsrail’in sevgili ozanı, Tanrı’nın, iyi işlerine bakmaksızın doğru saydığı günahkârın mutlu olduğunu söylemiştir. Davut aklanma konusunda çok fazla şey söylemediği halde, elçi bunu Mezmur 3:1,2 ayetlerinden alıntı yaparak bu bölüme aktarmıştır.

4:7   Suçları bağışlanmış,
günahları örtülmüş olanlara ne mutlu!

4:8   Günahı Rab tarafından sayılmayana ne mutlu!

Pavlus bu ayetlerde ne gördü? Her şeyden önce, Davut’un iyi işlerle ilgili hiçbir şey söylemediğini fark etti; bağışlama insanın çabalarıyla değil, Tanrı’nın lütfuyla gerçekleşir. İkinci olarak, eğer Tanrı bir kişinin günahını saymazsa, o zaman o kişinin Tanrı’nın önünde durabileceği doğru bir konuma sahip olması gerektiğini gördü. Son olarak ise, Tanrı’nın tanrısızı akladığını gördü. Davut zina ve cinayetten suçluydu, ama yine de bu ayetlerde tam ve karşılıksız olan bağışlanmanın tadına varıyor.

4:9   Ama bazı Yahudilerin aklından hala yalnızca sünnetli olanların aklanabileceği ve Tanrı’nın aklamasında, seçilmiş halkın ayrı bir yere sahip olduğu gibi bir düşünce geçebilir. Elçi bunun böyle olmadığını göstermek için yine İbrahim’in tecrübesine döner. “Doğruluk yalnız inanan Yahudilere mi, yoksa aynı zamanda inanan diğer uluslara da verilir mi?” sorusunu yöneltir. İbrahim’in örnek olarak kullanılması, bunun yalnızca Yahudiler için geçerli olduğunu ima eder gibi görünebilir.

4:10   Pavlus burada çoğumuzun hiç farkına varmayacağı tarihsel bir gerçeği iyice anlar. İbrahim’in sünnetsizken (Yar.17:24) aklandığını (Yar.15:6) gösterir. İsrail ulusunun atası sünnetsizken aklanabilmişse o zaman, “Diğer sünnetsizler niçin aklanamasın?” sorusu ortaya çıkar. İbrahim daha diğer ulusların topraklarındayken aklandı ve bu diğer ulusların tamamen sünnetin dışında aklanmaları için açık kapı bırakır.

4:11   O halde İbrahim’in aklanmasını sağlayan sünnet değildi. Bu sadece iman aracılığıyla aklanmış olduğunun bedendeki bir işaretiydi. Sünnet, Tanrı ve İsrail halkı arasındaki antlaşmanın dışa vuran bir işaretiydi, ama buradaki anlamı, Tanrı’nın iman aracılığıyla İbrahim’e verilen doğruluğunu belirtmek için genişletilmiştir.

Sünnet bir işaret olmasının yanı sıra aynı zamanda bir mühürdür: İbrahim daha sünnetsizken imanla aklandığının kanıtı olarak sünnet işaretini aldı. İşaret belirttiği şeyin varolduğunu gösterir. Mühür ise belirtilenin gerçekliğini kanıtlar, doğrular, onaylar ya da garanti eder. Sünnet İbrahim’e, Tanrı’nın Kendisini imanla doğru saydığını ve doğru kişi muamelesi göreceğini doğruladı.

Sünnet, İbrahim’in imanının doğruluğunun bir damgasıydı. Bu, onun imanının doğru olduğu ya da doğruluğu iman aracılığıyla elde ettiği anlamına gelebilir. İkincisinin doğru anlam taşıdığı hemen hemen kesindir; sünnet imanına ait olan ya da iman prensibiyle elde edilmiş bir doğruluk mührüydü.

İbrahim sünnet olmadan önce aklandığı için sünnetsizlerin, yani iman eden diğer ulusların, babası olabilir. Onlar da İbrahim gibi imanla aklanabilirler.

İbrahim’in iman eden diğer ulusların babası olduğu söylenirken, elbette fiziksel bir soy düşüncesi yoktur. Yalnızca onun imanını izlediklerinden, bu imanlıların onun çocukları olduğu anlamını taşır. Doğum yoluyla onun çocukları değildirler, ama onu örnek alarak izledikleri için çocukları olurlar. Bu bölüm, inanan diğer ulusların Tanrı’nın İsrail’i olduklarını da öğretmez. Tanrı’nın İsrail’i, İsa’yı, Rab ve Kurtarıcıları olarak kabul eden Yahudilerden oluşur.

4:12   İbrahim, sünnetin işaretini aynı zamanda başka bir nedenden dolayı, yani yalnız sünnetli olan değil, kendisi sünnetsizken sahip olduğu imanının izinden yürüyen Yahudilerin de babası olabilmesi için aldı.

İbrahim’in soyundan olmakla İbrahim’in çocukları olmak arasında fark vardır. İsa, Ferisilere, “İbrahim’in soyundan olduğunuzu biliyorum” dedi (Yu.8:37). Ama daha sonra şöyle devam etti: “İbrahim’in çocukları olsaydınız. İbrahim’in işlerini yapardınız” (Yu.8:39). Bu nedenle Pavlus burada, fiziksel sünnetin önem-li olmadığında ısrar eder. Yaşayan Tanrı’ya iman olmalıdır. Rab İsa Mesih’e inanan sünnetliler Tanrı’nın gerçek İsrail’idir.

Özetlemek gerekirse, İbrahim’in yaşamında imanlı ve hala sünnetsiz olduğu bir dönem ve hem imanlı hem de sünnetli olduğu başka bir dönem de vardı. Pavlus’un kartal bakışlı gözleri bu gerçeğe göre hem iman eden diğer ulusların, hem de iman eden Yahudilerin İbrahim’i babaları olarak iddia edebileceklerini ve çocukları olarak özdeşleşebileceklerini görmektedir.

4:13   “Pavlus, mantık ve Kutsal Yazıları birbirine bağlayan her geçitteki olası her itirazcıyı yakalayıp yenerken, tartışma acımasızca devam eder.”13 Elçi şimdi de mutluluğun Yasa aracılığıyla geldiği ve Yasa’yı bilmeden diğer ulusların lanetli olduğu itirazı ile (Yu.7:49’a bkz.) uğraşmak zorundadır.

Tanrı, İbrahim’e ve soyuna dünyanın mirasçısı olacaklarını vaat ettiğinde, bu vaadi belirli bir yasal koşula bağlı olarak yapmadı (Yasa 430 yıl sonra verildi – Gal.3:17). Lütfun, imanla kabul edilen koşulsuz bir vaadiydi; bugün aynı imanla Tanrı tarafından aklanırız.

Dünyanın mirasçısı ifadesi, onun Yahudilerin olduğu gibi iman eden diğer ulusların da babası olacağını (4:11,12), yalnız Yahudi ulusunun değil, birçok ulusun babası olacağını (4:17,18) belirtir. Bu vaat tam anlamıyla, İbrahim’in soyu olan Rab İsa’nın, evrensel imparatorluk asasını alıp kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak egemenlik sürdüğünde yerine gelecektir.

4:14   Tanrı’nın bereketini, özellikle aklanma bereketini arayanlar, buna Ya-sa’yı yerine getirme kuralıyla mirasçı olurlarsa, o zaman iman boş ve vaat ge-çersizdir. İman bir kenara bırakılır, çünkü iman tamamen Yasa’nın karşıtı olan bir kuraldır: Yasa yapmayı gerektirirken, iman inanmayı gerektirir. Bu durum-da vaat, hiç kimsenin yerine getiremeyeceği koşullara bağlı olacağından geçer-siz olacaktır.

4:15   Yasa, Tanrı’nın bereketine değil, gazabına yol açar. Yasa’nın buyruklarını tam ve devamlı olarak yerine getiremeyenleri suçlar. Ve bunu hiç kim-se yapamayacağından Yasa’yı bilenlerin hepsi ölüme mahkûm olur. Yasa’yı bi-lip de lanet altında olmamak imkânsızdır.

Ama yasanın olmadığı yerde yasaya karşı gelmek de söz konusu değildir. Yasaya karşı gelmek demek, bilinen bir yasayı çiğnemek demektir. Pavlus yasanın olmadığı yerde hiç günahın olmadığını söylemiyor. Bir eylem, ona karşı olan bir yasa olmasa bile, kökeninde yanlış olabilir. Ama “hız sınırı saatte 30 km.” diyen bir işaret varken, bu eylem suç haline gelir.

Yahudiler, Yasa’ya sahip olmakla bereketi miras aldıklarını sandılar, ama aldıkları miras yasaya karşı gelmek oldu. Tanrı, günahın, yasaya karşı gelmek olarak görülebilmesi için Yasa’yı verdi. Başka bir şekilde açıklamak gerekirse, günahın tüm günahlılığında görülebilmesi için Yasa’yı verdi. Yasa’nın günahkar suçlular için kurtuluş yolu olmasını asla amaçlamadı.

4:16   Yasa, Tanrı’nın aklamasına değil, gazabına yol açtığı için Tanrı, insanları iman yoluyla, lütufla kurtarmaya kararlıydı. Sonsuz yaşamı, basit bir iman eylemiyle bunu kabul eden günahkâr tanrısızlara karşılıksız, hak edilmemiş bir armağan olarak verecekti.

Yaşam vaadi bu şekilde İbrahim’in bütün soyu için güvence altına alınır. Burada bütün ve güvence sözlerinden söz etmemiz gerekir. Tanrı, öncelikle vaadin İbrahim’in bütün soyu için, (yalnız Yasa’yı verdiği Yahudiler için değil), İbrahim’in yaptığı gibi aynı şekilde Rab’be iman eden diğer uluslar için de güvence altına alınmasını ister. İbrahim hepimizin, yani iman eden Yahudilerin ve diğer ulusların babasıdır.

Tanrı ikinci olarak vaadin güvence altına alınmasını ister. Aklanma, insanın yasayı yerine getirmesine bağlı olsaydı, hiçbir zaman güvencesi olamazdı; çün-kü iyi ya da doğru işlerinin yeterli olup olmadığını bilemezdi. Kurtuluşu kazan-maya çalışan kişi tam bir güvence zevkini tadamaz. Ama kurtuluş, imanlının ka-bul etmesi için armağan olarak sunulduğunda, kişi o zaman Tanrı sözünün yet-kisiyle kurtulduğundan emin olur.

4:17   Pavlus, İbrahim’in tüm iman edenlerin babası olduğunu doğrulamak için Yaratılış 17:5’i araya sıkıştırır: “Seni birçok ulusun babası yaptım.” Tan-rı’nın, İsrail’i halkı olarak seçmesi, lütfunun ve merhametinin yalnız onlarla sı-nırlı olacağı anlamına gelmiyordu. Elçi, Tanrı’nın daima nerede olursa olsun bulduğu imanı onurlandırma amacında olduğunu göstermek için Eski Antlaşma ayetlerini ustalıkla aktarır.

İman ettiği... Tanrı’nın katında ifadesi 4:16’daki düşüncenin devamıdır: “...İbrahim hepimizin babasıdır.” Aradaki bağlantı şudur: İbrahim, iman ettiği Tanrı’nın ölülere yaşam veren, var olmayanı bile varlığa çağıran Tanrı’nın katında hepimizin babasıdır. Tanrı’yla ilgili bu tanımlamayı anlamak için bunu izleyen ayetlere bakmamız gerekir. Tanrı ölülere yaşam verir: İbrahim ve Sarâ fiziksel olarak ölü olmadıkları halde, çocuksuzdular ve yaşları çocuk yapamayacak kadar ilerlemişti (4:19’a bakınız). Tanrı var olmayanı, yani birçok ulusu kapsayan sayılamayacak kadar çok kişiyi var olarak çağırır (4:18’e bakınız).

4:18   Pavlus önceki ayetlerde vaadin, İbrahim’e Yasa’yla değil, imanla verildiğini, lütfa dayalı olduğunu ve bütün soy için güvence sağladığını vurgulamıştır. Bu doğal olarak İbrahim’in diriliş Tanrısına olan imanı üzerinde düşünmeye yöneltir. Tanrı, İbrahim’e yıldızlar ve kum gibi sayılması imkansız bir soy vaat etti. İnsanın bakış açısına göre bu olasılık tamamen umutsuz görünüyordu. Ama İbrahim umutsuzluğa rağmen birçok ulusun babası olacağına ümitle iman etti. Tanrı’nın Yaratılış 15:5’te vaat etmiş olduğu gibi: “Senin soyun böyle olacaktır.”

4:19   İbrahim’e büyük bir soya sahip olacağına ilişkin ilk defa vaat verildiğinde, 75 yaşındaydı (Yar.12:2-4). O zaman bedensel olarak baba olacak güçteydi, çünkü bundan hemen sonra İsmail’in babası oldu (Yar.16:1-11). Ama Pavlus’un bu ayetten söz ettiği zaman, onun yüz yaşında olduğu ve vaadin yenilendiği zamandı (Yar.17:15-21). Tanrı’nın gücünün dışında yeni bir yaşam yaratma olasılığı kaybolmuştu. Bununla birlikte, Tanrı ona bir oğul vaadinde bulunmuş ve İbrahim Tanrı’nın vaadine inanmıştı.

Ölü gibi olan bedenini ve Sarâ’nın rahminin kısırlığını düşünmedi14 ve imanda zayıflamadı. İnsanın bakış açısına göre tamamen umutsuz bir durumdu, ama İbrahim’in imanı vardı.

4:20   Vaadin gerçekleşmesi konusundaki gözle görünen imkânsızlık onu sendeletmedi. Bunu Tanrı söylemişti; İbrahim buna iman etti ve durum halledildi. İbrahim’e göre imkânsız olan tek bir şey vardı, o da Tanrı’nın yalan söylemesiydi. İbrahim’in imanı etkin ve güçlüydü. Tüm şans ya da olasılık yasalarının meydan okumalarına rağmen Tanrı’nın, kendi vaadini yerine getirecek kadar güvenilir olduğuna saygı göstererek Tanrı’yı yüceltti.

4:21   İbrahim, Tanrı’nın sözünü nasıl yerine getireceğini bilmiyordu, ama bu önemsiz bir ayrıntıydı. Tanrı’yı tanıyordu ve vaadini gerçekleştirecek güçte olduğuna tümüyle güveniyordu. Bu harika bir imandı, ama aynı zamanda da yapılması gereken en mantıklı hareketti, çünkü Tanrı sözü evrendeki en güvenilir şeydi ve İbrahim buna inanırken hiçbir riske girmiyordu!

4:22   Tanrı, sözüne inanan bir adam bulduğu için hoşnuttu; O bundan daima hoşnut olur. Ve bu nedenle İbrahim’i aklanmış saydı. Bir zamanlar günah ve suç bilançosunun olduğu Tanrı önünde şimdi yalnızca doğruluk konumu vardı. İbrahim suçlanmaktan kurtulmuş ve iman aracılığıyla kutsal Tanrı tarafından aklanmıştı.

4:23   İbrahim’in imanla aklanmasının tarihsel anlatımı, yalnızca onun yararı için değildi. Kurtuluşunun kalıcı bir kaydı ve Tanrı’nın önünde sahip olduğu şimdiki mükemmel konumu açısından elbette onun için yazıldığına dair bir anlam da taşımaktaydı.

4:24   Bu bizler için de yazıldı. Rabbimiz İsa’yı ölümden dirilten Tanrı-ya iman ettiğimiz zaman, bizim imanımız da aynı şekilde doğruluğumuz sayılır. Tek farklılık şudur: İbrahim Tanrı’nın ölülere yaşam vereceğine (yani ölü gibi olan kendi bedenine ve Sarâ’nın rahminin kısırlığına) iman etti. Biz de Tan-rı’nın, Rab İsa Mesih’i ölümden dirilterek ölülere yaşam vermiş olduğuna iman ediyoruz. C.H. Mackintosh bunu şöyle açıklar:

İbrahim bir vaade iman etmeye çağrıldı. Oysa biz tamamlanmış bir gerçeğe iman etme ayrıcalığına sahibiz. O yapılacak bir şeyi umut etmeye çağrıldı; biz ise yapılmış bir şeye, dirilen ve göklerde Tanrı’nın sağına yüceltilen Kurtarıcı’nın bildirdiği tamamlanmış bir kurtuluşa bakıyoruz.15

4:25   Rab İsa suçlarımız için ölüme teslim edildi ve aklanmamız için diriltildi. Burada “için” edatı (Grekçe, dia) hem suçlarımız hem de aklanmamızla ilgili olarak kullanıldığı halde, içerik her durumda anlamın ayrı bir tonunu gerektirir. Sadece suçlarımız için değil, onları ortadan kaldırmak amacıyla da ölüme teslim edildi. Ve aklanmamız için diriltildi; yani Tanrı’nın, bizi aklayan Mesih’in işinden aldığı doyumu sergilemek için diriltildi. Birinci olayda halledilmesi gerekli olan sorun suçlarımızdı. İkinci olayda ise Mesih’in dirilişiyle garantilenen sonuç aklanmamızdır. Mesih mezarda kalmış olsaydı, aklan-ma gerçekleşmezdi. Ama diriliş gerçeği bize işin bittiğini, bedelin ödenmiş olduğunu ve Tanrı’nın, Kurtarıcı’nın günaha kefaret işinden hoşnut olduğunu anlatır.

E. Müjde’nin Pratik Yararları (5:1-11)

Elçi aklanma konusunu şu soruyu yönelterek bir adım daha ileri götürür: Aklanmanın imanlının yaşamındaki yararları nelerdir? Başka bir deyişle, gerçekten işe yarar mı? Yanıt her imanlının sahip olduğu yedi ana bereket birer birer sayıldıkça, dikkate değer bir ‘evet’tir. Bu bereketler Mesih aracılığıyla iman-lıya akar. Tanrı’yla insan arasındaki Aracı O’dur ve Tanrı’nın bütün armağanla-rı O’nun aracılığıyla gelir.

5:1   İmanla aklanan bizlerin keyif aldığı ilk büyük yarar, Rabbimiz İsa Mesih sayesinde Tanrı’yla barışmış olmamızdır. Savaş bitmiştir. Düşmanlıklar durmuştur. Mesih’in işi sayesinde canlarımızla Tanrı arasındaki tüm düşmanlık nedenleri ortadan kaldırılmıştır. Bu lütuf mucizesi aracılığıyla düşmanlardan dostlara dönüştürüldük.

5:2   Aynı zamanda Tanrı iyiliğinin tanımlanamaz bir konumuna kabul edilmenin sevincini yaşıyoruz. Biricik Olan’da kabul ediliyoruz; bu nedenle Tanrı’ya Biricik Oğlu kadar yakın ve O’nun kadar değerliyiz. Baba altın asayı bize uzatarak bizi yabancılar olarak değil, oğullar olarak karşılar. Bu lütuf ya da kayırma Tanrı önündeki konumumuzun her yönünü kapsar; konumumuz Me-sih’te olduğumuz için, Mesih’inki kadar kusursuz ve kalıcıdır.

Sanki bu mükemmellik az gelircesine, Tanrı’nın yüceliğine erişmek ümidiyle de övünürüz. Yalnızca Tanrı’nın yüceliğini göreceğimiz zamanı değil, kendimizin de yücelmiş olarak görüneceğimiz zamanı (Yu.17:22; Kol.3:4’e bakınız) sevinçle beklediğimiz belirtilir. Ne yeryüzündeyken bu ümidi tam olarak anlayabileceğiz, ne de sonsuzluklar boyunca bunun şaşkınlığından kurtulacağız.

5:3   Aklanmanın getirdiği dördüncü bereket ise sıkıntılarda bile övünmemizdir: Tabii şimdi bize verdikleri rahatsızlıklarla değil, sonunda getirecekleri sonuçlarla övünürüz (İbr.12:11). Sevinçle üzüntünün bir arada olması İsa Mesih imanının hoş paradokslarından biridir. Sevincin karşıtı acı çekmek değil, günahtır. Sıkıntının yarattığı yan ürünlerden biri dayanma gücü ya da direnmedir. Yaşamlarımızda sıkıntı olmasaydı, dayanma gücünü asla geliştiremezdik.

5:4   Pavlus şimdi dayanma gücünün karakteri geliştirdiğini açıklamaya devam ediyor. Tanrı, sıkıntılarda dayandığımızı ve onlar aracılığıyla amaçlarını sonuçlandırması için O’na baktığımızı gördüğünde, bizi ‘Dayanıklılık Onayı Madalyasıyla’ ödüllendirir. Denendik ve onaylandık. Ve O’nun tarafından beğenildiğimiz duygusuyla bizi ümitle doldurur. Yaşamlarımızda çalıştığını, karakterimizi geliştirdiğini biliriz. Bu bize, bizde iyi bir işe başlamış olan Tan-rı’nın bunu bitireceğine dair güven verir (Flp.1:6).

5:5   Ümit de utandırmaz. Bir şeyi ümit edip sonradan onu hiç elde edemeyeceğimizi görseydik, ümidimiz bizi utandırır ya da hayal kırıklığına uğratırdı. Ama kurtuluş ümidimiz bizi asla utandırmayacaktır. Asla utandırılmayacağız ya da boş yere güvendiğimizi görmeyeceğiz. Nasıl bu kadar emin olabiliriz? Çün-kü bize verilmiş olan Kutsal Ruh aracılığıyla Tanrı’nın sevgisi yürekleri-mize dökülmüştür. Tanrı’nın sevgisi bizim Tanrı’ya sevgimiz ya da Tanrı’nın bize olan sevgisi anlamına gelebilir. Burada ikinci anlama gelir, çünkü 6-20 ayetleri Tanrı’nın bize olan sevgisinin önemli kanıtlarından bazılarını tekrarlar. İman ettiğimiz anda bize verilmiş olan Kutsal Ruh, yüreklerimizi Tanrı’nın sonsuz sevgisinin ifadeleriyle coşturur ve bunlar, sağ salim eve, cennete, gidene kadar Tanrı’nın bize yardım edeceğine dair güven verir. Kutsal Ruh’a kavuş-tuktan sonra Tanrı’nın sizi sevdiğini hissedeceksiniz. Bu, insanlıkla ilgilenen “yukarıdaki Biri”yle ilgili belirsiz ya da mistik bir duygu değil, aksine sizi birey olarak gerçekten seven kişisel bir Tanrı’dan kaynaklanan sabit bir inançtır.

5:6   Pavlus 6-20 ayetlerinde daha azdan daha çoğa doğru tartışmasını sürdürür. Yürüttüğü mantık şöyledir: Tanrı’nın düşmanlarıyken bile sevgisini bize gösterdiyse, şimdi O’na aitken bizi daha çok esirgemeyecek midir? Bu bizi aklanmamızın sağladığı beşinci yarara getirir: Mesih’te sonsuzluklar boyunca güvence içindeyiz. Elçi bu konuyu geliştirirken, beş “çok daha”yı sunar.

Gazaptan kurtulmak “çok daha” kesindir (5:9).

Oğlunun yaşamıyla kurtulmak “çok daha” kesindir (5:10).

Lütuf armağanı “daha da” çoğaldı (5:15).

İmanlının yaşamda egemenlik sürmesi “çok daha” kesindir (5:17).

Tanrı’nın lütfu “daha da” çoğaldı (5:20).

Pavlus 6, 7 ve 8. ayetlerde, Mesih bizim için öldüğünde bizim nasıl olduğumuzu (çaresiz tanrısız günahkârlar) vurgular. 9 ve 10. ayetlerde ise şimdi nasıl olduğumuzu (Mesih’in kanıyla aklandık, ölümüyle Tanrı’yla barıştık) ve Kurtarıcı’nın bizim için yapacaklarının sonuçlanan kesinliğini (bizi gazaptan kurtaracak, yaşamıyla bizi koruyacak) vurgular.

Bize önce zayıf, güçsüz, çaresiz ve kendimizi kurtarmaktan aciz olduğumuz anımsatılır. Ama belirlenen zamanda Rab İsa Mesih dünyamızı ziyaret edip insanlar için öldü. Bazılarının sandığı gibi iyi insanlar için değil, günahkârlar (tanrısızlar) için öldü. Bizde, bizi Tanrı’ya beğendirecek hiçbir erdem ve mükemmellik yoktu. Kesinlikle layık değiliz, ama Mesih bizim için yine de öldü.

5:7   Tanrısal sevginin bu eylemi eşsizdi ve insan deneyimlerindeki hiçbir şeyle karşılaştırılamazdı. Vasat bir insanın yaşamı kendisi için değerlidir ve layık olmayan biri için yaşamından vazgeçmeyi düşünmez. Örneğin bir katil, zina işleyen biri ya da bir gangster için ölmez. Aslında, özellikle sıcakkanlı olmasa da dürüst ve güvenilir “doğru” bir insan için bile ölmek istemez. “İyi” biri, yani nazik, dostane, sevecen ve cana yakın biri için ölmesi olağanüstü bir örnek olacaktır.

5:8   Tanrı’nın sevgisi tamamen olağanüstü ve bu dünyadakinden farklı bir şeydir. Bize olan olağanüstü sevgisini, biz daha günahkârken biricik Oğlunu yerimize ölmesi için göndererek gösterdi. Bunu niçin yaptığını sorarsak, bunun yanıtını Tanrı’nın kendi mutlak isteğinde aramamız gerekir. Bizde böyle bir sevginin ortaya çıkmasına neden olacak hiçbir iyilik yoktu.

5:9   Burada bir dizi yeni durumun varlığını görürüz. Artık suçlu günahkârlar sayılmıyoruz. Kurtarıcı’nın Golgota’da bizim için döktüğü değerli kanıyla Tanrı tarafından doğru sayıldık. Bizler günahkârken haklı çıkarılmamız için sözle anlatılamaz bir bedel ödediğinden, Mesih aracılığıyla bizi gazaptan kurtaracağı çok daha kesindir. Bizi iyiliğinde barındırmak için en büyük bedeli ödemişse, sonunda mahvolmamıza izin verebilir mi?

Tanrı’nın gazabından kurtardı sözü, ya “gazaptan kurtardı” ya da “gazaptan herhangi bir şekilde etkilenmekten kurtardı” anlamına gelebilir. Buradaki edatın (Gr. apo) ikinci anlama geldiğine inanıyoruz: Ne zamanda ne de sonsuzlukta Tanrı’nın gazabından hiçbir şekilde etkilenmeyeceğiz.

5:10   Önce ne idik, şimdi ne olduk diye düşünelim. Tanrı’nın düşmanlarıyken Oğlu’nun ölümü sayesinde O’nunla barıştık. Rab’be karşı düşmandık ve bu durumdan hoşnuttuk. Kendi halimize bırakıldığımızda, O’nunla barışma gereği duymuyorduk. Bu söz üzerinde düşünün: Tanrı’nın düşmanları!

Tanrı bizim gibi davranmadı. Büyük bir lütuf gösterisiyle duruma müdahale etti. Mesih’in bizim yerimize ölmesi, Tanrı’ya karşı düşmanlığımızın nedenini, yani günahlarımızı ortadan kaldırdı. Mesih’e iman ederek Tanrı’yla barıştık.

Tanrı barışmamızı bu kadar pahalıya satın aldıysa, hiç gitmemize izin verir mi? Oğlunun ölümü sayesinde barıştıksa –ki bu tam bir zayıflık simgesidir– Tanrı’nın sağında duran Mesih’in şimdi sonsuz güce sahip yaşamıyla, sona kadar kurtulmayacak mıyız? Ölümünde bizi kurtarmak için böylesine güç varsa, yaşamında bizi koruyup saklamak için çok daha fazlası bulunur!

5:11   Şimdi aklanmanın altıncı yararına geldik. Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla, Tanrı’nın kendisiyle de övünürüz. Yalnızca armağanlarıyla değil, armağanı verenin kendisiyle de seviniriz. Kurtarılmadan önce sevinci başka yerlerde aradık. Şimdi O’nu her hatırladığımızda sevinip, yalnızca O’nu unuttuğumuzda üzülüyoruz. Şimdi Tanrı’da sevinçli olabilmemiz için gerekli olan bu harika değişikliği üreten nedir? Rab İsa Mesih’in işidir. Tüm diğer bereketlerimiz gibi bu sevinç bize O’nu aracılığıyla gelir.

Aklananların keyif aldıkları yedinci yarar, bizi şimdi Tanrı’yla barıştırmış16 sözleridir. Barışma, İsa Mesih’in kurban oluşuyla Tanrı ve insan arasındaki uyumun kurulmasına işaret eder. Günah, insan ve Tanrı arasına yabancılaşma, soğukluk ve düşmanlık getirmişti. Soğukluğa neden olan günahın kaldırılışıyla Rab İsa, kendisine inananları Tanrı’yla uyumlu bir konuma getirdi. Barışmaya Tanrı’nın değil, insanın ihtiyacı vardı, çünkü Tanrı’ya düşman olan insandı.

F. Mesih’in İşinin Adem’in Günahı Üzerindeki Zaferi (5:12-21)

5:12   5. bölümün sonu, mektubun ilk kısmıyla bundan sonraki üç bölüm arasında bir köprü görevi görür. Bu son bölüm, Adem aracılığıyla gelen suçlama ve Mesih aracılığıyla gelen aklanma konularının seçimi ile Mesih’in işinin sağladığı bereketin Adem’in işinin oluşturduğu sıkıntı ve kayıptan çok daha ağır bastığını gösteren ilk bölümle birbirine bağlıdır. Son bölüm, ayrıca 6-8 bölümleriyle, aklanmadan kutsallaşmaya ve günahın eylemlerinden, insan doğasındaki günaha geçerek birleşir.

Bu ayetlerde Adem, baş ya da eski yaratılışta olan herkesin temsilcisi olarak resmedilir. Mesih yeni yaratılıştaki herkesin Başı olarak sunulur. Başın tüm yaptıkları yönetimi altındaki herkes için geçerli olur. Örneğin, bir ülkenin Cumhurbaşkanı, onaylamak için bir yasa tasarısı imzaladığında o ülkenin tüm vatandaşlarını etkiler.

İşte, Adem’in olayında gerçekleşen budur. Günahının sonucu olarak ölüm dünyaya girdi. Ölüm, Adem’in tüm soyunun ortak kaderi oldu. Çünkü hepsi Adem’de günah işledi. Hepsinin kişisel günah işlediği doğrudur, ancak buradaki düşünce bu değildir. Pavlus’un vurgulamak istediği nokta, Adem’in günahının temsili bir eylem olduğu ve tüm soyunun onda günah işlemiş sayıldığıdır.

Yeryüzünde ilk günah işleyenin Adem değil de Havva olduğuna ilişkin itirazda bulunanlar olabilir. Bu doğrudur, ama Adem ilk yaratılan olduğundan, baş olma görevi ona verildi. Bu nedenle tüm soyunun temsilcisi olarak görülür.

Elçi Pavlus ölümün bütün insanlara yayıldığını söylerken, Adem’in günahı ruhsal ölümü de getirmiş olmasına rağmen burada belirttiği fiziksel ölümdür (13 ve 14. ayetler fiziksel ölüm görüşünü yansıtırlar).

Kutsal Yazı’nın bu bölümüne geldiğimizde, bazı soruların ortaya çıkması kaçınılmazdır. Adem günah işledi diye tüm soyunun günahkâr sayılması haksızlık değil mi? Tanrı insanları günahkârlar olarak doğdukları için mi, yoksa yalnızca işledikleri günahlar için mi suçlar? Eğer insanlar günahkâr bir tabiatla doğuyorlarsa ve günahkâr doğdukları için günah işliyorlarsa, Tanrı onları yaptıklarından nasıl sorumlu tutabilir?

Kutsal Kitap uzmanları bunlar ve benzeri bir çok sorunla uğraşmışlar ve şaşırtıcı çeşitli sonuçlara varmışlardır. Bununla birlikte, emin olabileceğimiz bazı gerçekler vardır.

Kutsal Kitap öncelikle tüm insanların hem doğaları hem de eylemleri nedeniyle günahkâr olduklarını öğretir. İnsan anne babadan doğan herkes, Adem’in günahını miras alır ve aynı zamanda kendi özgür seçimiyle günah işler.

İkinci olarak günahın bedelinin ölüm olduğunu, ölümün de hem fiziksel ölüm hem de sonsuza dek Tanrı’dan ayrı kalma anlamına geldiğini biliriz.

Ama hiç kimse, aksini istemedikçe, günahın bedelini ödemek zorunda değildir. Önemli nokta da budur. Tanrı, paha biçilmez bir bedel ödeyerek, günahkârların yerini alarak ölmesi için Oğlu’nu gönderdi. Rab İsa Mesih’e iman aracılığıyla günahtan ve bedelinden kurtulma, karşılıksız bir armağan olarak sunulur.

İnsan üç nedenden dolayı suçlanır: Günahkar bir doğası vardır. Adem’in gü-nahı ona yüklenir ve eylemleriyle günahkârdır. Ama en büyük suçu, Tanrı’nın kurtulması için hazırladığı sağlayışı reddetmesidir (Yu.3:18,19,36).

Ama biri, “Ya Müjde’yi hiç duymamış olanlar?” diye soracaktır. Bu soru 1. bölümde kısmen yanıtlanır. Bunun ötesinde, tüm yeryüzünün Yargıcı’nın doğru olanı yapacağı güvencesine dayanabiliriz (Yar.18:25). Asla haksız ve adil olmayan bir biçimde davranmayacaktır. Bütün kararları eşitlik ve adalete dayalıdır. Bazı durumlar bizim bulanık görüşlerimiz için sorun yaratsalar da, O’nun için sorun değildirler. Son dava dinlenip mahkemenin kapıları kapandığında, karara karşı çıkmak için hiç kimsenin yasal bir dayanağı olmayacaktır.

5:13   Pavlus şimdi, Adem’in günahının tüm soyu etkilediğini kanıtlayacaktır. Önce, günahın Adem’den Sina Dağı’nda Yasa’nın verilişine kadar geçen dönem esnasında günahın dünyada var olduğuna dikkati çeker. Ancak bu zaman içerisinde Tanrı’nın yasası bütünüyle açıklanmamıştı. Adem, Rab’den söz-lü olarak anlaşılır bir buyruk almıştı ve yüzlerce yıl sonra verilen On Buyruk, tanrısal yasanın ayrı bir yazılı vahyiydi. Ama bu arada geçen dönemde insanların Tanrı’dan aldıkları bir yasa yoktu. Bu nedenle, bu süre boyunca günah olmasına rağmen suç yoktu, çünkü suç bilinen bir yasaya karşı gelmedir. Ama bunu yasaklayan bir yasa olmadıkça günahın suç olarak hesabı tutulmaz.

5:14   Buna rağmen ölüm, yasanın bulunmadığı zamanlarda hiç tatil yapmadı. Ölüm, Hanok’un dışında tüm insanlık üzerinde egemenlik sürdü. Bu insanların Adem’in yaptığı gibi Tanrı’nın açık bir buyruğunu çiğnemiş oldukları için öldüklerini söyleyemezsiniz. O zaman neden öldüler? Yanıt şudur: Adem-de günah işlemiş oldukları için öldüler. Bu haksızlık gibi geliyorsa, bunun kur-tuluşla hiçbir ilgisinin olmadığını anımsayın. Rab’be iman eden herkes sonsuza kadar kurtuldu. Ama fiziksel olarak aynı şekilde öldüler ve ölmelerinin nedeni, başları olan Adem’in günahıdır. Adem baş rolüyle gelecek olan Kişi’nin, yani Rab İsa Mesih’in, bir örneği (sembolü) idi. Pavlus, bunu izleyen ayetlerde bu iki baş konusunu benzerliklerinden çok zıtlıkları açısından geliştirerek,

Adem oğullarının Mesih’te

Babalarının kaybettiğinden daha çok bereketle

Övündüklerini gösterecektir.

5:15   İlk zıtlık, Adem’in suçuyla Mesih’in karşılıksız armağanı arasındadır. İlk insanın suçuyla birçokları öldü. Buradaki birçokları, elbette ki, Adem-in soyuna işaret eder. Buradaki ölüm fiziksel ölümü olduğu gibi ruhsal ölümü de içerebilir.

Karşılıksız armağan birçokları yararına daha da çoğalır. Karşılıksız armağan, günahkâr soyun yararına çoğalan Tanrı lütfunun harika bir görünümüdür. Bu bir tek Adamın, yani İsa Mesih’in lütfuyla mümkün oldu. İsyankâr yaratıkları için ölerek gösterdiği lütfu şaşırtıcıydı. Kurban olarak ölmesiyle sonsuz yaşam armağanı birçoklarına sunulur.

Bu ayette iki kez geçen “birçokları” sözcüğü aynı insanları belirtmez. İlk “birçokları” Adem’in suçunun sonucu olarak ölüme mahkûm olan herkesi kapsar. İkinci “birçokları” ise Mesih’in Baş olduğu yeni yaratılışa üye olan herkesi belirtir. Yalnızca Tanrı lütfunun çoğaldığı kişileri, yani gerçek imanlıları kapsar. Tanrı’nın merhameti herkesin üzerine dökülürken, yalnız Kurtarıcı’ya güvenenler Tanrı lütfunu kendilerine mal ederler.

5:16   Adem’in günahıyla Mesih’in armağanı arasında başka önemli bir zıtlık daha vardır. Adem’in tek bir suçu kaçınılmaz yargıyı getirdi ve karar “suçlu” idi. Öte yandan, Mesih’in karşılıksız armağanı yalnız tek bir suçla değil, birçok suçla etkili biçimde uğraştı ve “suçsuz” kararıyla sonuçlandı. Pavlus, Adem’in günahı ve Mesih’in armağanı, bir tek günahın oluşturduğu korkunç hasar ve birçok günahtan sağlanan müthiş kurtuluş ve son olarak mahkûmiyet kararı ve aklanma kararı arasındaki farklılıkları vurgular.

5:17   Ölüm, tek bir adamın suçu yüzünden zalim bir zorba gibi hüküm sürdü. Ama merhametli aklanma bağışı, dolup taşan bir lütfun armağanı aracılığıyla tüm imanlılar bir adam, yani İsa Mesih sayesinde yaşamda egemenlik sürerler.

Bu nasıl bir lütuf! Yalnızca üzerimizde zorbalık eden ölümün egemenliğinden kurtulmakla kalmayıp yaşamdan şimdi ve sonsuza kadar keyif alıp krallar gibi egemenlik sürüyoruz. Bunu gerçekten anlayıp takdir ediyor muyuz? Göklerin kraliyet ailesinden olan kişiler gibi mi yaşıyoruz, yoksa bu dünyanın gübre yığını arasında mı sürünüyoruz?

5:18   Adem’in suçu bütün insanların mahkûmiyetine yol açtı, ama Mesih’in doğruluk eylemi bütün insanlara yaşam veren aklanmayı sağladı. Doğruluk eylemi, Kurtarıcı’nın yaşamı ya da Yasa’yı yerine getirmesi değil, aksine Golgota’da günahkârların yerine geçerek ölmesiydi. İşte yaşam veren aklanmayı, yani yaşamla sonuçlanan aklanmayı sağlayan buydu ve bu bütün insanlara sağlandı.

Bu ayette iki defa geçen “bütün insanlar” aynı kişileri belirtmez. “Bütün insanlar”ın ilki, Adem’deki bütün insanlar anlamındadır. İkinci “bütün insanlar” ise, Mesih’teki bütün insanlar anlamındadır. Bu, “Tanrı’nın bol lüt-funu ve aklanma bağışını alanların...” diyen bir önceki ayetin sözlerinden belli-dir. Karşılıksız armağan imanla alınmalıdır. Yalnızca Rab’be güvenenler ya-şam veren aklanmayı alırlar.

5:19   Nasıl Adem’in Tanrı’nın buyruğuna itaat etmemesi yüzünden birçoğu günahkâr kılındıysa, yine Mesih’in Baba’ya itaat etmesiyle O’na iman eden birçokları doğru kılınacaktır. Mesih’in itaati, O’nu günahlarınızın Taşıyıcısı olarak çarmıha götürdü.

Tanrı’nın sonunda bütün insanları bağışlayacağına inananların, bu iki ayeti bütün insanların sonuçta kurtulacağını kanıtlamaya çalışmak için kullanmaları boştur. Bu, iki başkanlık ile ilgilidir ve Adem’in günahı nasıl “Adem’de” olanları etkiliyorsa, aynı şekilde Mesih’in doğruluk eylemi de yalnız “Mesih’te” olanlara yarar sağlamaktadır.

5:20   Pavlus’un söyledikleri, her şeyin Yasa’nın etrafında döndüğüne inanan Yahudi itirazcıyı sarsar. Bu itirazcı şimdi, günah ve kurtuluşun Yasa’da değil, iki başta odaklaştığını öğrenir. Durum böyle olunca, “O zaman Yasa neden verildi?” sorusunu sormaya kalkabilir. Elçi bunu şöyle yanıtlar: Kutsal Yasa suç çoğalsın diye araya girdi. Günahı yaratmadı, ama günahı Tanrı’ya karşı işle-nen bir suç olarak açığa çıkardı. Günahtan kurtarmadı, günahı tüm korkunç ka-rakteri ile açıkladı.

Ama Tanrı’nın lütfu, tüm insanların günahından daha büyük olduğunu kanıt-lar. Günahın çoğaldığı yerde Tanrı’nın Golgota’daki lütfu daha da çoğaldı!

5:21   Şimdi tüm insanlara ölüm getiren günahın egemenliği son bulmuştur; lütuf, Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla sonsuz yaşam vererek doğrulukla egemenlik sürer. Tanrı’nın lütfunun doğruluk aracılığıyla egemenlik sürmesine dikkat edin. Tanrı kutsallığının tüm talepleri karşılanmış ve Yasa’nın gerektirdiği ceza ödenmiştir. Bu nedenle Tanrı, şimdi kendilerinin yerine geçen Mesih-in değerli işine güvenerek yalvaranlara sonsuz yaşamı bağışlayabilir.

Belki bu ayetlerde sık sık yöneltilen, “Tanrı günahın dünyaya girmesine neden izin verdi?” sorusuna kısmi yanıt buluruz. Yanıt, günahın dünyaya girişiyle Tanrı’nın daha çok yücelik, insanın daha fazla bereket alışındadır. Mesih’te, günaha düşmemiş bir Adem’de olabileceğimizden çok daha iyi bir durumdayız. Eğer Adem hiç günah işlemeseydi, yeryüzündeki Aden Bahçesi’nde sürdüğü
yaşamdan keyif alacaktı. Ama Tanrı’nın kurtarılmış bir çocuğu, Tanrı’nın mirasçısı ya da İsa Mesih’le ortak mirasçı olma beklentisine sahip olmayacaktı. Kendisine Gökte bir ev ya da Mesih’le sonsuza dek beraber olma ve O’nun gibi olma vaadi verilmeyecekti. Bu bereketlere yalnızca Rabbimiz İsa Mesih’in kurtarıcı işi aracılığıyla sahip oluruz.

G. Kutsal Yaşama Götüren Müjde Yolu (Bölüm 6)

Pavlus’un 5. bölümün sonunda söyledikleri –insan günahına karşı Tanrı lüt-funun daha çoğalması– çok önemli bir başka soruyu ortaya çıkarır. Müjde’nin öğretişi (iman yoluyla, lütufla kurtuluş) günahkâr yaşama izin verir mi, hatta günahkâr yaşamı teşvik eder mi?

Kesin bir “hayır” olan yanıt, 6-8 bölümlerinde geniş biçimde açıklanır. 6. bölümdeki yanıt, üç anahtar sözcük etrafında odaklanır: Bilmek (3,6), saymak ya da kabul etmek (11) ve sunmak (13).

Eğer imanlının konumu ve uygulaması arasındaki farkı anlarsak, Pavlus’un bu bölümdeki tartışmasını izlememize yardımı olacaktır. İmanlının konumu, Mesih’teki değişmez yeridir. Uygulaması ise günlük yaşamda nasıl biri olduğu ya da nasıl biri olması gerektiğidir.

Lütuf bizi bu konuma getirir, sonra bu konuma yaraşır yaşamayı öğretir. Mesih’te olduğumuz için konumumuz kesinlikle mükemmeldir; uygulamamız gittikçe konumumuza benzemelidir. Cennette Kurtarıcı’yı görünceye dek asla tam benzemeyecektir, ama bu aradaki zaman zarfında giderek daha çok O’nun görünümüne dönüştürülmeliyiz.

Elçi, önce Mesih’in ölüm ve dirilişinde O’nunla birleştiğimiz gerçeğini açık-lar ve sonra bize bu büyük gerçeğin ışığında yaşamamız için öğüt verir.

6:1   İtiraz eden Yahudi kendince perçinleyici bir fikirle ortaya çıkar. Eğer lütuf müjdesi insan günahına karşı, Tanrı lütfunun daha da arttığını öğretiyorsa, o zaman Tanrı lütfu çoğalsın diye günah işlemeyi sürdürmemizin iyi olacağını mı önermektedir?

Bu düşüncenin modern uyarlanışı aşağıdaki gibidir: “İnsanların Yasa’nın dışında iman yoluyla, lütufla kurtulduğunu söylüyorsunuz. Kurtulmak için yapmanız gereken tek şey iman etmekse, o zaman gidip günah içinde yaşayabilirsiniz.” Bu düşünceye göre lütuf, kutsal yaşam için yeterli bir motivasyon değildir. İnsanları Yasa’nın boyunduruğu altına sokmalısınız.

Bu bölümde, “Günah işlemeye devam mı edelim?” sorusuyla ilgili dört yanıt ileri sürülmüştür.

1. Devam edemezsiniz, çünkü Mesih’le birleştiniz (1-11). Pavlus mantıkla ikna ediyor.

2. Devam etmenize gerek yok, çünkü lütuf günahın egemenliğini kırmıştır. Pavlus rica ediyor (12-24).

3. Devam etmemelisiniz, çünkü devam etmeniz günahı yine efendiniz olarak geri getirecektir. Pavlus buyruk veriyor (15-19).

4. Devam etmeseniz daha iyi olur, çünkü felaketle sonuçlanır. Pavlus uyarıyor (20-23)17

6:2   Pavlus’un ilk yanıtı, günaha karşı ölmüş olduğumuzdan günah işlemeye devam edemeyeceğimizdir. Bu, konumumuzla ilgili bir gerçektir. İsa günaha karşı öldüğü zaman Temsilcimiz olarak öldü. Yalnızca bizim yerimize ölmedi, Temsilcimiz olarak da, bizleri temsil ederek öldü. Bu nedenle O öldüğü zaman, biz de öldük. İsa, günah sorununu kökünden hallederek öldü. Tanrı, Mesih’te olan herkesi günaha karşı ölmüş olarak görür.

Bu, imanlının günahı olamadığı anlamına gelmez. Mesih’le O’nun ölümünde ve ölümünün ifade ettiği her şeyde birleştiği anlamına gelir.

6:3   Pavlus’un konuyu sunarken kullandığı ilk anahtar sözcük BİLMEK’tir. Burada vaftiz konusuna girmesinin nedeni, imanlıların günah işlemeye devam etmelerinin ahlaksal açıdan konumlarıyla bağdaşmadığını göstermektir. Ama hemen, “Hangi vaftize işaret ediyor?” sorusu sorulur. Bu nedenle, açıklama için bir tanıtım sözcüğü gereklidir.

Bir kişi kurtulduğu zaman, Mesih’in ölümünde ve dirilişinde birleşme anlamında Mesih İsa’ya vaftiz edilir. Her ikisi de bir anda oluşuyorsa da, bu vaftiz Kutsal Ruh’un vaftiziyle aynı değildir. Kutsal Ruh’un vaftizi imanlıyı Mesih’in bedenine yerleştirir (1Ko.12:13); bu Mesih’in ölümüne vaftiz edilme değildir. Mesih’e vaftiz edilme, Tanrı’nın gözünde imanlının Mesih’le birlikte öldüğünü ve O’nunla birlikte dirildiğini belirtir.

Pavlus burada vaftizden söz ederken, hem Mesih’le olan ruhsal kimliğimizi hem de bunun su vaftiziyle tamamlanışını düşünüyor. Ama bu fikirle ilerledikçe, okurlarına Mesih’in ölümünün “benzerliğinde” nasıl “gömüldüklerini” anımsatırken, özel bir şekilde su vaftizini vurgulamaya yöneldiği görülür.

Yeni Antlaşma vaftiz olmamış bir imanlının durumunu asla anormal olarak düşünmez. Tövbe edenlerin hemen vaftiz olmayı kabul etmelerini bekler. Rab-bimiz iman ve vaftizden aynı anda söz edebiliyordu: “İman edip vaftiz olan kur-tulacak” (Mar.16:16). Vaftiz olmak kurtuluş için gerekli olmadığı halde, kurtu-luşun insanlar önündeki değişmez işareti olmalıdır.

6:4   Suyla vaftiz, Mesih’e vaftiz olmanın görsel sergilenişini sağlar. İmanlının (Rab İsa’nın kişiliğinde) ölümün karanlık sularına daldırılmasını ve Mesih’teki yeni adamın yaşam yeniliğinde yürümek için dirilişini resmeder. Bir imanlı vaftiz olduğunda, eski benliğinin cenazesine katılmış gibidir. Suyun altına girerken, “Adem’in günahkâr bir oğlu olarak tüm eski benliğim çarmıhta öldü” der. Suyun üstüne çıkarken de, “Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende ya-şıyor” (Gal.2:20) der.

Conybeare ve Howson, “Zihinlerde, suya daldırarak yapılan başlıca vaftize yer verilmediği sürece bu bölümün anlaşılamayacağını” ifade ederler.

Elçi, Mesih’in dirilişinin yeni yaşamda yürümemizi mümkün kıldığını belirtmeye devam eder. Baba’nın yüceliği aracılığıyla Mesih’in ölümden diriltildiğini belirtir. “Baba’nın yüceliği aracılığıyla” ifadesinin anlamı, Tanrı’nın tüm erdemlerinin – doğruluğunun, sevgisinin, adaletinin vb. – Mesih’i diriltmesini gerektirdiğidir. Kurtarıcı’nın kişiliğinin mükemmelliği göz önüne alındığında Kurtarıcı’yı mezarda bırakmak, Tanrı’nın karakteriyle uyuşmayacaktı. Tanrı, O’nu diriltti ve biz de dirilişinde Mesih’le bir tutulduğumuzdan yeni yaşamda yürüyebiliriz ve yürümeliyiz.

6:5   Nasıl O’nunkine benzer bir ölümde Mesih’le birleştiysek, O’nunkine benzer bir dirilişte de O’nunla birleşeceğiz. O’nunkine benzer bir ölüm ifadesi, imanlının vaftizde suyun altına daldırılmasını belirtir. Mesih’le ölümündeki asıl birlik hemen hemen 2000 yıl önce olmuştur, ama vaftiz olmak, o zaman gerçekleşmiş olanın bir ‘benzeridir.’

Yalnız suyun altına girmekle kalmayıp O’nunkine benzer bir dirilişle suyun üstüne çıkarız. Bu ayetin ikinci kısmındaki benzer ifadesinin asıl metinde bulunmadığı doğrudur, ancak yine de anlamı bütünlemek için kullanılmalıdır.

O’nunkine benzer bir ölümde Mesih’le birleştiğimiz gibi (suya dalma), O’nunkine benzer bir dirilişte O’nunla birleşiriz (suyun üstüne çıkarılma). Birleşeceğiz cümlesi ille de geleceği ifade etmez. Hodge şöyle der:

Referans ilerde ne olacağına değil, iki olayın birbirini izleme kesinliği ya da nedensel bağlantısına işaret eder. Birincisi olursa, diğeri kesinlikle bunu izleyecektir.18

6:6   Vaftizde eski benliğimizin Mesih’le çarmıha gerildiğini doğrularız. Eski benliğimiz, Adem’in çocuklarıyken taşıdığımız özellikleri belirtir: Tüm eski alışkanlıkları ve iştahlarıyla yeniden doğmamış eski, kötü benliğimiz, Rab-be geldiğimizde kirli giysileri lekesiz giysilerle değiştirircesine eski adamı çı-karır, yeni adamı giyeriz (Kol.3:9,10).

Eski yaratılışın Mesih’in çarmıha gerildiği yerde çarmıha gerilmesi, günah bedeninin ortadan kaldırılmış olduğu anlamına gelir. Günah bedeni fiziksel beden değildir. Aksine, bir zorba olarak canlandırılan konut kurmuş günahın, kişiyi yönettiğini belirtir. Günah bedeni ortadan kaldırılır, yani kontrol eden gücü sıfırlanır ya da etkisiz kılınır. Son cümle, anlamın bu olduğunu gösterir: Artık günaha kölelik etmeyelim diye... Günahın üzerimizdeki zorbalığı kırılmıştır.

6:7   Çünkü ölmüş olan, günahtan özgür kılınmıştır. Örneğin, bir polis memurunu öldürdüğü için elektrikli sandalyede ölüme mahkûm edilmiş biri var. Ölür ölmez günahtan özgür kılınır (harfi harfine “aklanır”). Ceza ödenmiş ve dava kapanmıştır.

Biz de Golgota’daki çarmıhta Mesih’le birlikte öldük. Yalnızca cezamız ödenmekle kalmadı, günahın yaşamlarımız üzerindeki boğucu egemenliği de kırıldı. Artık günahın çaresiz köleleri değiliz.

6:8   Mesih’le birlikte ölmüş oluşumuz, gerçeğin bir yüzüdür. O’nunla birlikte yaşayacak oluşumuz ise gerçeğin diğer yüzüdür. Günaha öldük; doğruluk için yaşıyoruz. Günahın üzerimizdeki egemenliği parçalanmıştır; Mesih’in diriliş yaşamını, burada ve şimdi paylaşıyoruz. Ve bunu sonsuza kadar da paylaşacağız; Adına övgüler olsun!

6:9   Güvencemiz, dirilmiş Mesih’in artık asla tekrar ölmeyeceği gerçeğine dayalıdır. Ölüm artık O’nun üzerinde egemenlik sürmeyecektir. Ölüm O’nun üzerinde üç gün ve gece, egemenlik sürdü, ama bu egemenlik sonsuza kadar yok olmuştur. Mesih bir daha asla ölemez!

6:10   Rab İsa öldüğü zaman tüm günah sorununa karşı ilk ve son kez öldü. Günahın iddialarına, bedeline, taleplerine, cezasına karşı öldü. İşi tamamladı ve bedeli öylesine mükemmel bir biçimde ödedi ki, işin tekrarlanması asla gerekmez. Şimdi sürdüğü yaşamı Tanrı için sürmektedir. Bir anlamda elbette daima Tanrı için yaşadı, ama şimdi Dirilmiş olan olarak, günahın asla giremeyeceği yeni bir alanda yeni bir ilişki içinde Tanrı için yaşıyor.

Devam etmeden önce ilk on ayeti yeniden gözden geçirelim. Genel konu kutsallaşmadır; kutsal yaşam için Tanrı’nın yöntemidir. Tanrı’nın önündeki durumumuza gelince, O bizi, Mesih’le ölmüş ve O’nunla dirilmiş olarak görür. Bu vaftizde resmedilir. Mesih’le ölümümüz, Adem’deki insanlar olarak tarihçemizi sona erdirir. Tanrı’nın eski yaratılışımız üzerindeki yargısı düzeltme değil, ölümdü. Ve bu yargılama Mesih’le birlikte öldüğümüzde yerine getirilmiş oldu. Şimdi yeni bir yaşam sürmek için Mesih’le dirildik. Günahın üzerimizdeki egemenliği kırılmıştır, çünkü günahın ölmüş olan birine söyleyecek hiçbir şeyi yoktur. Şimdi Tanrı için yaşamakta özgürüz.

6:11   Pavlus konumumuz açısından gerçek olanı tanımlamıştır. Şimdi bu gerçeğin yaşamlarımızdaki pratik sonucuna geçer. Kendimizi günah karşısında ölü, Rabbimiz Mesih İsa’da Tanrı karşısında diri SAYMALIYIZ.

Burada saymak, Tanrı’nın hakkımızda söylediklerini gerçek olarak kabul etmek ve bunun ışığında yaşamak anlamındadır. Ruth Paxson şöyle yazar:

Saymak, Tanrı’nın Romalılar 6:6’da söylediğine inanmak ve bunu kişisel kurtuluştaki bir gerçek olarak bilmek anlamına gelir. Bu, “eski yaratılışa” karşı sabit bir tutumla sonuçlanan kesin bir iman eylemini gerektirir. “Eski yaratılışı” Tanrı’nın gördüğü yerde, Mesih’le birlikte öldüğü çarmıhta göreceğiz. İman “eski yaratılışı”, lütfun onu koyduğu yerde sürekli tutmak için etkili olacaktır. Bu bizi derinden bağlamaktadır, çünkü Tanrı’nın eski yaratılışımıza ve eski benliğin üzerimizdeki isteklerinden sıyrılıp onun tamamıyla yaşamaya değmez olduğunu içtenlikle kabullenmemiz anlamına gelir. Kutsal bir yaşam sürmenin ilk adımı “eski yaratılışın” çarmıha gerilmiş olduğunu saymakla atılır.19

Ayartmaya bir ölü gibi karşılık verdiğimizde kendimizi günah karşısında ölü sayarız. Bir gün Augustin’e, Rab’be gelmeden önce metresi olmuş bir kadın yaklaşarak seslenir. Augustine sırtını dönüp hızla uzaklaşırken kadın arkasından ona, “Augustine, benim! Benim!” diye seslenir. Augustine adımlarını daha da hızlandırırken kafasını çevirerek, “Evet biliyorum, ama artık ben, ben deği-lim!”20 der. Söylemek istediği günah karşısında ölü ve Tanrı karşısında diri olduğuydu. Bir ölünün ahlaksızlıkla, yalan söylemeyle, aldatmayla, dediko-duyla ya da başka bir günahla hiçbir ilgisi olamaz.

Biz şimdi Mesih İsa’da Tanrı karşısında diriyiz. Bu, kutsallığa, tapınmaya, duaya, hizmete ve ürün vermeye çağrıldığımız anlamına gelir.

6:12   6:6’da, artık günahın çaresiz köleleri olmayalım diye, egemenlik süren bir zorba olarak günahın mağlup olması için eski yaratılışımızın çarmıha gerildiğini gördük. Pratik öğüt konum olarak gerçek olanı temel alır. Günahın, kötü arzularına boyun eğerek, ölümlü bedenlerimizde egemenlik sürmesine izin vermemeliyiz. Günahın egemenliği Golgota’da ölüm aracılığıyla sona erdirildi. Bunu şimdi uygulamaya koymalıyız. İşbirliğimize gereksinim duyulur. Bizi yal-nızca Tanrı kutsal yapabilir, ama bizim istekli katılımımız olmadan bunu yap-mayacaktır.

6:13   Bu bizi bölümdeki üçüncü anahtar sözcüğe getirir: SUNMAK. Bedenlerimizin üyelerini, kötülüğün silahları ya da araçları olarak kullanılmak üzere, günaha sunmamalıyız. Bedenlerimizin üyelerini doğruluk araçları olarak Tanrı’nın kontrolüne sunmak bizim yükümlülüğümüzdür. Ne de olsa, ölümden yaşama diriltildik; 6:4’te bize anımsatıldığı gibi, artık yeni bir yaşam sürmeliyiz.

6:14   Şimdi günahın biz imanlıların üzerinde neden egemenlik sürmeyeceğine dair başka bir neden verilir. İlk neden eski benliğimizin Mesih’le birlikte çarmıha gerilmesiydi (6:6). İkinci neden ise Yasa altında değil, lütuf altında oluşumuzdur.

Günah, Yasa altındaki birine karşı galip gelir. Neden? Çünkü Yasa ona ne yapması gerektiğini söyler, ama bunu yapması için gereken gücü vermez. Ve Yasa, yasaklanmış olanı yapması için insan doğasındaki uyuyan arzuları kışkırtır (harekete geçirir). “Yasak meyvenin tatlı olduğu” bilinen eski bir hikâyedir.

Günah, lütuf altında olan kişi üzerinde egemenlik sürmez. İmanlı günaha ölmüştür. Kutsal yaşamak için güç olarak içinde konut kuran Kutsal Ruh’u almıştır. Ve cezalandırılma korkusuyla değil, Kurtarıcı’ya duyduğu sevgi aracılığıyla güdülenir. Sadece Tanrı’nın lütfu, gerçek anlamda kutsal olmamızı sağlar. Denney’in söylediği gibi, “Günahtan özgür kılan sınırlama değil, vahiydir; kutsalları oluşturan Sina dağı değil, Golgota’dır.” 21

6:15   Lütuftan korkanlar bunun günah işlemeye izin verdiğinde ısrar ederler. Pavlus bu hatayı önce soruyla sonra soruyu açıkça inkar ederek yanıtlar. Yasasızlıktan değil, Yasa’dan özgür kılındık. Lütfun anlamı Rab’be karşı günah işleme özgürlüğü değil, O’na hizmet etme özgürlüğüdür.

6:1’deki soru şuydu: “Günah işlemeye devam mı edelim?” Buradaki soru ise, “Birazcık günah mı işleyelim?”dir. Her iki sorunun yanıtı da, dehşete kapılarak söylenen “Kesinlikle hayır!”dır. Tanrı hiçbir günaha asla göz yummaz.

6:16   Birine efendimiz olarak boyun eğdiğimizde o kişinin kölesi olduğumuz, yaşamın basit bir gerçeğidir. Aynı şekilde günaha boyun eğersek, günahın köleleri oluruz ve sonsuz ölüm yolun sonunda uzanmış bizi bekler. Diğer yandan, Tanrı’ya itaat etmeyi seçersek, sonuç kutsal bir yaşamdır. Günahın köleleri suç, korku ve sıkıntıyla kuşatılmışlardır, ama Tanrı’nın hizmetkarları yeni yaratılışın istediklerini yapmak için özgürdürler. Bu nedenle özgür olabilecekken neden köle olalım?

6:17   Bu ayet şöyle ifade edilebilir: “Tanrı’ya şükürler olsun ki, bir zamanlar günahın köleleri olan sizler, Mesih’in öğretişinin hükmü altına girdiğinizde, O’nun öğretişinin etkisine içtenlikle karşılık verdiniz.” Romalı Hıristiyanlar, Pavlus’un bu mektupta öğrettiği tüm öğretişle birlikte adandıkları lütuf müjdesine tüm yürekleriyle iman ettiler.

6:18   Doğru öğretiş, doğru göreve yönlendirmelidir. Efendileri olan günahtan özgür kılındıkları gerçeğini kabul ederek doğruluğun köleleri oldular. Günahtan özgür olma ifadesi, artık onların günahkâr bir doğaya sahip olmadıkları anlamına gelmez. Artık günah işlemedikleri anlamına da gelmez. İçerik, yaşamda egemenlik süren güç olarak günahtan özgür kılınmayı belirtiyor.

6:19   18. ayette doğruluğun kölelerinden söz eden elçi, doğru olarak yaşayanların aslında esaret altında olmadıklarının farkına varır. “Pratik doğruluk, insanların tutumları hakkında konuştuklarımızın dışında, kölelik değildir.”22 Günah işleyenler günahın köleleridir, ama Oğul’un özgür kıldıkları gerçekten özgürdür (Yu.8:34,36).

Pavlus, köle efendi benzetmesini kullanarak insan ölçülerine göre konuştuğunu açıklar, yani günlük yaşamdan aldığı bilinen bir örneği kullanır. Bunu benliklerinin güçsüzlüğünden dolayı yapar. Başka bir deyişle bunu genel bir anlatımla değindiğinde, anlamakta zihinsel ve ruhsal zorluk çektikleri için yapar. Gerçeğin anlaşılabilir olması için sık sık örneklendirilmesi gerekir.

İmanlılar, Rab’be gelmeden önce bedenlerini her çeşit ahlaksızlığın köleleri olarak bir kötülükten diğerine teslim etmişlerdi. Şimdi bu aynı bedenleri yaşamlarının gerçekten kutsal olması için doğruluğa köle olarak adamalıdırlar.

6:20   Günahın köleleriyken, bildikleri tek özgürlük, doğruluktan özgür olduklarıydı. Tamamen ümitsiz bir durumdaydılar: Her kötülüğe esir, her iyilikten özgürdüler!

6:21   Pavlus onları (ve bizi) kurtulmamış bir yaşamın, imanlıların şimdi utandıkları eylemlerin ürünlerini kaydetmeye davet eder. Marcus Rainsford aşağıdaki kaydı yapmıştır:

1. Yetenekler suiistimal edildi. 2. Sevgiler yere serildi. 3. Zaman boş yere harcandı. 4. Yetki kötüye kullanıldı. 5. En yakın dostlara haksızlık edildi. 6. En hoş zevklerimize saygısızlık edildi. 7. Sevgiye, özellikle Tanrı sevgisine kötü dav-ranıldı. Tüm yazılanların özeti tek kelimeyle: UTANÇ’tır.23

O şeylerin sonu ölümdür. A.T. Pierson şöyle yazar: “Her günah ölüme neden olur ve eğer günahta ısrar edilirse hedefi ve ürünü olan ölümle sonuçlanır.”24

6:22   Tövbe etme insanın konumunu bütünüyle değiştirir. Efendisi olan günahtan şimdi özgürdür ve Tanrı’nın gönüllü kölesi olur. Sonuç şimdi kutsal yaşam ve yolculuğun sonunda sonsuz yaşamdır. İmanlı, sonsuz yaşama elbette şimdiden sahiptir, ama bu ayet yüceltilmiş diriliş bedenini de kapsayan yaşam doluluğuna işaret etmektedir.

6:23   Elçi, göze çarpan şu zıtlıkları sunarak konuyu özetler:

İki efendi – günah ve Tanrı.

İki yöntem – ücret ve karşılıksız armağan.

İki sonuç – ölüm ve sonsuz yaşam.

Sonsuz yaşamın bir Kişi’de olduğuna ve o Kişi’nin Rabbimiz Mesih İsa olduğuna dikkat edin. Mesih’te olan herkes sonsuz yaşama sahiptir. Bu kadar basittir!

Ğ. Yasa’nın İmanlının Yaşamındaki Yeri (Bölüm 7)

Elçi şimdi sorulması kaçınılmaz bir soruyu sezinler: İmanlının Yasa’yla ilişkisi nedir? Yasa, İsrail’e verilmiş olduğundan, Pavlus bu soruyu yanıtlarken aklında herhalde özellikle Yahudiler vardı. Ama prensipler, aklandıktan sonra bir yaşam kuralı olarak akılsızca davranıp kendilerini Yasa’nın boyunduruğu altına sokmak isteyen diğer uluslardan olan imanlılar için de geçerlidir.

6. bölümde, ölümün, Tanrı çocuğunun yaşamındaki günah doğasının egemenliğini sona erdirdiğini gördük. Şimdi de aynı şekilde ölümün Yasa’nın boyunduruğu altındakiler üzerindeki Yasa egemenliğini sona erdirişini göreceğiz.

7:1   Bu ayet 6:14’le bağlantılıdır: “Kutsal Yasa’nın yönetiminde değil, Tanrı’nın lütfu altındasınız.” Bağlantı şudur: “Yasa’nın yönetiminde olmadığınızı bilmelisiniz; yoksa Yasa’nın bir insana, sadece yaşadığı zaman egemen olduğundan habersiz misiniz?” Pavlus, Yasa’nın temel kurallarını bildikleri için Yasa’nın bir ölüye söyleyecek hiçbir şeyinin olmadığını bilmesi gerekenlere hitap ediyor.

7:2   Pavlus bunu örneklemek için, ölümün evlilik anlaşmasını nasıl bozduğunu gösterir. Evli kadın, kocası yaşadıkça evlilik yasasıyla kocasına bağlıdır. Ama kocası ölürse bu yasadan özgür olur.

7:3   Kadın, kocası yaşarken başka bir erkekle ilişki kurarsa, zinadan suçlu olur. Bununla birlikte, kocası ölürse herhangi bir suçlama altında kalmadan ya da yanlış yapmakla suçlanmaksızın yeniden evlenmek için özgür olur.

7:4   Bu örneği uyguladığımızda her ayrıntıyı harfi harfine almamız gerekmez. Örneğin karı da koca da yasayı temsil etmezler. Örnekle anlatılan ölüm, evlilik ilişkisini nasıl sona erdiriyorsa, imanlının Mesih’le ölümünde aynı şekilde altında bulunduğu Yasa’nın yetkisini sona erdirmektedir.

Pavlus’un Yasa’nın ölü olduğunu söylemediğine dikkat edin. Yasa’nın hâlâ günah bilincini üretmekle yaptığı hizmet vardır. Ve bu bölümde “biz” derken, Mesih’e gelmeden önce Yahudi olanları düşündüğünü anımsayın.

Mesih’in bedeni aracılığıyla Kutsal Yasa karşısında öldürüldük: Buradaki beden, Mesih’in ölüme teslim ettiği bedendir. Artık Kutsal Yasa’ya bağlı değiliz, şimdi dirilmiş Mesih’le birleştik. Ölüm yoluyla bir evlilik bozulurken bir yenisi yapıldı. Ve şimdi Kutsal Yasa’dan özgür olduğumuz için Tanrı’ya ürün getirebiliriz.

7:5   Üründen söz edilmesi akla, benliğin denetimindeyken verdiğimiz ürün türünü getirir. Benliğin denetimi ifadesinin “bedenin denetimi” anlamına gelmediği açıktır. Benliğin denetimi, burada kurtulmadan önceki durumumuzu tanımlamaktadır. O zaman benlik, Tanrı’nın önünde kurtulmadan önceki durumumuzun temeliydi. Tanrı’nın onayını kazanmak için ne olduğumuza ya da ne yapabileceğimize bağımlıydık. Bedenin denetiminde olmak “Mesih’te olmanın” tersidir.

Rab’be gelişimizden önce Yasa’nın kışkırttığı günah tutkularıyla yönetiliyorduk. Bunların kaynağı Yasa değildi, ama yasa günah tutkularını isimlendirip sonra yasaklayarak bunları yapmak için içimizde güçlü bir arzu uyandırdı.

Bu günah tutkuları, bedenlerimizin üyelerinde anlatım buldular ve ayartmaya teslim olduğumuzda, ölümle sonuçlanan zehirli ürün oluşturduk. Elçi başka bir yerde bu zehirli üründen benliğin işleri olarak söz eder: “Cinsel ahlaksızlık, pislik, sefahat, putperestlik, büyücülük, düşmanlık, çekişme, kıskançlık, öfke, bencil tutkular, ayrılıklar, bölünmeler, çekememezlik, sarhoşluk, çılgınca eğlenceler” (Gal.5:19-21).

7:6   Rab’be geldiğimizde gerçekleşen harika şeylerden biri Yasa’dan özgür kılınmamızdır. Bu, Mesih’le ölmüş olmamızın bir sonucudur. Temsilcimiz olarak öldüğü için biz de O’nunla öldük. Ölümünde korkunç cezayı ödeyerek Yasa’nın tüm taleplerini yerine getirdi. Bu nedenle, Yasa’dan ve kaçınılmaz lanetinden özgür kılındık. İkinci bir yargılama olmayacak.

Tanrı, önce kanayan Kefilimin elinden

Sonra tekrar benimkinden olmak üzere,

Cezanın iki kez ödenmesini istemeyecektir.

– Augustus M. Toplady

Şimdi yazılı yasaya bağlı olan eski yaşamda değil, Ruh’un sağladığı yeni yaşamda hizmet etmek için özgür kılındık. Hizmetimiz korkudan değil, sevgiden kaynaklanır; bu bir kölelik değil, özgürlük hizmetidir. Artık geleneklerin ve törenlerin dakik ayrıntılarına bir köle gibi yapışmak söz konusu değildir. Söz konusu olan, Tanrı’nın yüceliği ve diğerlerinin bereketi için kendimizi sevinçle vermektir.

7:7   Bütün bu yazılanlardan ötürü Pavlus’un Yasa’yı eleştirdiği sanılabilir. İmanlıların günaha ve Yasa’ya karşı ölü olduklarını söylemişti ve bu, Yasa’nın kötü olduğu gibi bir izlenim yaratmış olabilir. Ama böyle bir şey asla söz konusu değildir.

7:7-13 ayetlerinde, kurtulmadan önce, Yasa’nın kendi yaşamında oynadığı önemli rolü tanımlamayı sürdürür. Yasa’nın kendisinin günah olmadığını, ama insandaki günahı açıkladığını vurgular. Onu yüreğinin korkunç çürüklüğüne inandıran Yasa’ydı. Kendisini diğer insanlarla karşılaştırdığı sürece, oldukça saygın hissederdi. Ama Tanrı, Yasası’nın taleplerini ona ikna edici güçle açıkladığında, ağzını açmadan suçluluğunu kabullendi.

Ona günahını açıklayan özellikle onuncu buyruktu: Açgözlü olma. Açgözlülük zihinde gerçekleşir. Pavlus daha büyük ve daha iğrenç günahlardan birini işlememiş olduğu halde, düşünce yaşamının çürümüş olduğunu kavradı. Kötü düşüncelerin, kötü işler kadar günahlı olduklarını anladı. Düşünce yaşamı kirliydi. Dışarıdan görülen yaşamı onu utandırmayabilirdi, ama iç yaşamı dehşetlerle dolu bir odaydı.

7:8   Günah, bu buyruğun verdiği fırsatla içimde her türlü açgözlülüğü üretti. Buradaki kötü tutku açgözlülüktür. Yasa her türlü kötü açgözlülüğü yasaklarken, insanın çürük doğası bunu yapmak için daha çok yanıp tutuşur. Örneğin, Yasa aslında şöyle der: “Zihninizde hoşa giden cinsel birliktelikleri canlandırmamalısınız. Şehvetli fanteziler dünyasında yaşamamalısınız.” Yasa pis, aşağılık ve müstehcen düşünce yaşamını yasaklar. Ama ne yazık ki bunu alt etme gücünü sağlamaz. Öyle ki, sonuçta Yasa altında olanlar cinsel ahlaksızlık düşlerine her zamankinden daha çok kapılırlar. Bir eylem yasaklandığında düşmüş doğanın bunu yapmayı daha çok istediğinin farkına varırlar. “Çalıntı su tatlı, gizlice yenen yemek lezzetlidir” (Özd.9:17).

Göreceli olarak konuşulursa, Kutsal Yasa olmadıkça günah ölüdür. Günahkâr doğa uyuyan bir köpek gibidir. Yasa gelip, “Yapma” dediğinde, köpek uyanıp yasaklananı aşırı bir biçimde öfkeyle yapar.

7:9   Pavlus, Yasa’nın kendisini suçlu çıkarmasından önce diriydi; yani günahkâr doğası kısmen uykudaydı ve yüreğindeki günah çukuru tarafından rahatsız edilmediğinden, durumundan habersizdi.

Ama buyruğun bilincine varınca –yani buyruk ezici bir ikna gücüyle gelince– günahkâr doğası tamamen alevlendi. Ne kadar çok itaat etmeye çalıştıysa, o kadar çok başarısız oldu. Kurtuluşunu kendi karakteri ya da çabalarıyla kazanma umudu karşısında ölüydü. Doğasında bulunan herhangi bir iyilik düşüncesine ölüydü. Kutsal Yasa’yı yerine getirerek aklanma hayaline ölüydü.

7:10   Buyruğun ona yaşam getireceğine ölüm getirdiğini gördü. Buyruğun yaşam getirmesi derken ne demek istiyor? Bunu herhalde Tanrı’nın, “Kurallarıma, ilkelerime sarılın. Çünkü onları yerine getiren onlar sayesinde yaşayacaktır. RAB benim” dediği Levililer 18:5’i hatırlayarak söyledi. Yasa ideal olarak onu harfiyen yerine getirenlere yaşam vaat etti. Bir aslan kafesinin dışındaki levha, “Parmaklıklardan uzak durun” der. İtaat edildiği takdirde, buyruk yaşam getirir. Ama söz dinlemeyen, aslanı okşamak için uzanan çocuğa ölüm getirir.

7:11   Pavlus yine suçun Yasa’da olmadığını vurgular. Yasa’nın yasakladığını yapması için onu kışkırtan, içinde konut kurmuş günahtı. Günah onu, yasak meyvenin o kadar da kötü olmadığını, mutluluk getireceğini ve yakalanmadan atlatacağını düşündürerek aldattı. Tanrı’nın, iyiliği için olan şeyleri ondan esirgemediğini ima etti. Günah böylece, kurtuluşu hak etmesi ya da kazanması konusundaki en iyi umutlarını söndürerek onu öldürdü.

7:12   Yasa’nın kendisi kutsaldır ve her bir buyruk da kutsal, doğru ve iyidir. Zihnimizde Yasa’yla ilgili hiçbir şeyin yanlış olmadığını sürekli anımsamalıyız. Tanrı tarafından verildiği için halkından istediklerinin bir ifadesi olarak mükemmeldir. Yasa’nın zayıflığı birlikte işlenmesi gereken “ham maddelerde” yatıyordu: Zaten günahkâr olan kişilere verilmişti. Yasa’ya, kendilerine günah bilinci sağlaması için ihtiyaçları vardı, ama günahın cezasından ve gücünden kurtarılmaları için bir Kurtarcı’ya ihtiyaçları vardı.

7:13   Bir önceki ayette özellikle belirtildiği gibi iyi olan sözcüğü Yasa için kullanılmıştı. Pavlus, “Pavlus’u (ve hepimizi) ölüme mahkûm eden suçlu, Yasa mı?” anlamına gelen, “Yasa bana ölüm mü getirdi? sorusunu yöneltiyor. Bunun yanıtı elbette ki, “Kesinlikle hayır”dır. Suçlu olan günahtır. Yasa günahı oluşturmadı, ama günahı tüm aşırı günahlılığında ortaya koydu. “Yasa sayesinde günahın bilincine varılır” (3:20b). Ama hepsi bu değildir! Tanrı’nın kutsal Yasası bir şeyin yapılmasını yasakladığında, insanın günahkâr doğası buna nasıl karşılık verir? Sorunun iyi bilinen bir yanıtı vardır. Uyumakta olan bir arzu yanan bir tutkuya dönüşür! Böylece buyruk aracılığıyla günah son derece günahlı olur.

Pavlus’un burada ve 7:10’da söyledikleri arasında bir çelişki varmış gibi görünebilir. Orada Yasa’nın ölüm getirdiğini gördüğünü söyledi. Burada ise Yasa’nın ona ölüm getirdiğini yalanlar. Çözüm şudur: Yasa tek başına ne eski doğayı (benliği) iyi yönde geliştirebilir, ne de günah işlememesini sağlayabilir. Tıpkı derecenin ısıyı göstermesi gibi, günahı açıkça gösterebilir. Ama termostatın ısıyı kontrol etmesi gibi günahı kontrol edemez.

İnsanın düşmüş doğası içgüdüsel olarak yasak olan neyse onu yapmak ister. Benlik bu nedenle Yasa’yı günahkârın yaşamında, yasa uyarmadığı takdirde, uykuda olan arzuları uyandırmak için kullanır. İnsan ne kadar uğraşırsa, o kadar kötü olur, sonunda tüm umutlarının kaybolduğu bir duruma getirilir. Bundan dolayı günah, Yasa’yı insanın tüm umutlarının ölmesine neden olmak için kullanır. Ve insan, eski benliğinin aşırı günahlılığını daha önce hiç görmediği şekilde görür.

7:14   Elçi bu noktaya kadar yaşamındaki eski bir deneyimi, Yasa’nın hizmeti aracılığıyla günahı konusunda derinlemesine ikna edildiğinde yaşadığı sarsıcı krizi tanımlamaktadır.

Şimdi yeniden doğduğundan beri yaşadığı bir deneyimi, yani iki doğa arasındaki çatışma ve kendi gücüyle içinde konut kurmuş günahtan kurtulmasının imkansızlığını tanımlamak için şimdiki zamana döner. Pavlus Yasa’nın ruhsal olduğunu, yani kendi içinde kutsal olduğunu ve insanın ruhsal çıkarı için uyarlandığını kabul eder. Ama kendisinin bedensel olduğunun da farkına varır, çün-kü yaşamında içinde konut kurmuş günahın gücü üzerinde egemen ve zaferli değildir. Günaha köle gibi satılmıştır. Efendisi olan günaha bir köle gibi satıldığını hissetmektedir.

7:15   Elçi şimdi Mesih’le ölümünde ve dirilişinde birleştiği gerçeğini bilmeyen bir imanlının içinde devam eden mücadeleyi tanımlar. Bu, kutsallığı aramak için Sina dağına tırmanan kişinin iki doğası arasındaki çelişkidir. Harry Foster bunu şöyle açıklar:

Burada, yalnızca ne kadar çok uğraşırsa durumunun o kadar çok kötüleşeceğini anlamak için kutsallığı kişisel çabasıyla elde etmeye çalışan, Tanrı’nın “kutsal, doğru ve iyi” buyruğunu (12.ayet) tüm gücüyle yerine getirme uğraşı içinde olan bir adam vardı. Bunun kaybedilen bir savaş oluşuna şaşmamak gerekir, çünkü günahı yenmek ve kutsallık içinde yaşamak düşmüş insan doğasının gücüyle gerçekleşmez.25

Kullanılan birinci şahıs zamirinin önemine dikkat edin – ben, beni, bana, benim, kendim sözcükleri, 9-25 ayetleri arasında kırkın üzerinde yer alır! Romalılar 7. bölümdeki deneyimi yaşayanlar, “Ben vitamininden” aşırı kullananlardır. Bunlar, kendisinde zafer bulunmayan, benlikte zafer arayan, aşırı derecede iç gözlemde bulunanlardır.

Ne yazık ki, günümüzdeki imanlı psikolojik danışmanların çoğu, başvuranların dikkatlerini kendi üzerlerinde toplayarak, çözüm getirmek yerine sorunu artırırlar. İnsanların Mesih’le öldüklerini ve yaşam yeniliğinde yürümek için O’nunla dirildiklerini bilmeye gereksinimleri vardır. Ancak o zaman benliği geliştirmeye çalışmak yerine onu İsa’nın mezarına göndereceklerdir.

İki doğa arasındaki savaşı tanımlayan Pavlus, “Ne yaptığımı anlamıyorum” der. Dr. Jekyll ve Mr. Hyde örneğindeki gibi bir kişiliktir. Kendisini yapmak istemediği şeyleri ve nefret ettiği şeyleri yaparken bulur.

7:16   Yargıladığı eylemleri yaparken kendisine karşı Yasa’nın tarafını tutmaktadır, çünkü Yasa da eylemlerini suçlar. Bu nedenle Yasa’nın iyi olduğunu iç varlığında onaylar.

7:17   Böylece Mesih’teki yeni yaratılışın değil, içinde konut kurmuş olan günahkâr, çürümüş benliğin suçlu olduğu sonucuna varır. Ama burada dikkatli olmamız gerekir. Günahımızı, içimizde konut kurmuş günahın üstüne atarak mazur görmemeliyiz. Yaptıklarımızdan kendimiz sorumluyuz ve bu ayeti “sorumluluğu başkasına yüklemek” için kullanmamalıyız. Pavlus’un burada yaptığı, yalnızca günahkar tutumu mazur görmek değil, bu davranışın kaynağına inmektir.

7:18   Pavlus’un burada öğrendiğini öğreninceye kadar kutsallıkta hiçbir ilerleme kaydedilemez: İçimde, yani doğal benliğimde iyi bir şey bulunmadığını biliyorum. Buradaki doğal benlik, Adem’den miras alınan ve her imanlının içinde halen var olan kötü, çürük benliği (doğayı) belirtir. Kişinin yaptığı her kötü eylemin kaynağıdır. Benlikte iyi olan hiçbir şey yoktur.

Bunu öğrendiğimizde bu, bizi eski doğada iyi bir şey aramaktan kurtarır. Benlikte iyi bir şey bulmadığımızda hayal kırıklığına uğramaktan ve bizi kendimizle meşgul olmaktan kurtarır. İç gözlemi zafer sağlamaz. Kutsallardan biri olan Scot, Robert Murroy McCheyne’nin dediği gibi, kendimize her bir bakışımıza karşılık, Mesih’e on kez bakmalıyız.

Doğal benliğin çaresizliğini doğrulamak için elçi, içinde iyiyi yapmaya istek duyduğunu söyler ve bu isteğini eyleme dönüştürmek için içinde kaynak olmayışından üzüntü duyar. Sorun elbette ki, demiri teknenin içine atmasıdır.

7:19   Böylece iki benlik arasındaki savaş şiddetle sürer. Kendisini, yapmak istediği iyiliği yapmak yerine hor gördüğü kötülüğü yaparken bulur. Yalnızca, bir çelişki ve paradokslar kitlesidir.

7:20   Bu ayete aşağıdaki açıklamayı getirebiliriz: “İstemediğim şeyi (yeni yaratılış olarak) yapıyorsam (eski yaratılış olarak), bunu yapan (kişi) artık ben değil, içimde yaşayan günahtır.” Pavlus’un yine kendini mazur görmediği ya da sorumluluğu reddetmediği açıktır. Yalnızca içinde konut kurmuş günahın gücünden kurtulmadığını ve günah işlediğinde, bunun yeni yaratılışın isteği olmadığını belirtiyor.

7:21   Yaşamında tüm iyi niyetlerinin başarısızlıkla sonuçlanmasında etkin olan bir prensip ya da yasanın işlediğini görür. Doğru olanı yapmak isteği günah işlemesiyle sonuçlanır.

7:22   Yeni yaratılışına gelince, Tanrı’nın Yasasından zevk alır. Yasa’nın kutsal olduğunu ve Tanrı’nın isteğinin bir ifadesi olduğunu bilir. Tanrı’nın isteğini yapmak ister.

7:23   Ama yaşamında, yeni yaratılışa karşı savaşan ve onu, içinde konut kurmuş günahın kölesi yapan, zıt bir prensibin çalıştığını görür. George Cutting şöyle yazar:

İç varlığında Yasa’dan zevk almasına rağmen, Yasa ona güç sağlamaz. Başka bir deyişle, Tanrı’nın tamamen imkânsız dediğini başarmaya, yani doğal benliği Tanrı’nın kutsal Yasasına boyun eğdirmeye çalışıyor. Doğal benliğin, Ruh’un işlerine karşı çıktığını, Tanrı’nın Yasasına ve hatta Tanrı’nın kendisine bile düş-man olduğunu görür.26

7:24   Pavlus şimdi bilinen dokunaklı ıstırabını açığa vurur. Sanki sırtına çürümüş bir ceset yapışmış gibi hisseder. Bu ceset, elbette ki tüm çürümüşlüğüyle eski benliktir. Bezginlik içinde bir savaştan çıkmışçasına yorgun olarak kendisini bu çirkin, iğrenç kölelikten kurtarmakta çaresiz olduğunu kabul eder.

Yardımı, kendi dışındaki bir kaynaktan gelmelidir.

7:25   Hamtlarla başlayan bu ayet iki şekilde anlaşılabilir. Kurtuluş Rab-bimiz İsa Mesih aracılığıyla geldiği için Tanrı’ya şükürler olsun. Ya da Pav-lus artık bir önceki ayetteki sefil adam olmadığı için, Rab İsa aracılığıyla Tan-rı’ya şükretmektedir.

Ayetin geri kalan bölümü kurtuluşun kavranmasından önceki iki doğa arasındaki savaşı özetler. İmanlı yenilenmiş zihnin ya da yeni yaratılışla Tanrı’nın yasasına, ama doğal benlikle (ya da eski yaratılışla) günah yasasına hizmet eder. Bir sonraki bölüme kadar kurtuluş yolunun açıklanışı yer almaz.

H. Kutsal Yaşam Sürme Gücü Olarak Kutsal Ruh (Bölüm 8)

Kutsal yaşam sürme konusu devam eder. Pavlus 6. bölümde, “Müjde’nin öğretişi (yalnız iman yoluyla kurtuluş) günahkâr yaşama izin verir, hatta günahkâr yaşamı teşvik eder mi?” sorusunu açıklamıştı. 7. bölümde, “Müjde imanlılara kutsal bir yaşam sürmek için Yasa’yı yerine getirmelerini mi söyler?” sorusunu cesaretle yanıtlamıştı. Bu bölümdeki soru ise şudur: İmanlının kutsal bir yaşam sürmesi nasıl sağlanır?

7. bölümde göze çarpan şahıs zamirlerinin burada kaybolduğunu ve Kutsal Ruh’un egemen Kişi olduğunu hemen fark ederiz. Bu, bölümün anlaşılması için önemli bir anahtardır. Zafer bizde değil, bizde konut kurmuş Kutsal Ruh’tadır. A.J. Gordon, Kutsal Ruh’un yedi işini şöyle sıralar: Hizmette özgürlük (2); hizmet için güç (11); günaha karşı zafer (13); hizmetin yönlendirilmesi (14); oğulluk tanıklığı (16); hizmette yardım (26); duada yardım (26).

8:1   Elçi şimdi, umutsuzluk ve yenilgi vadisinden zaferle, “Bu nedenle, Mesih İsa’ya ait olanlara karşı artık hiçbir mahkûmiyet yoktur” diye bağırarak yükseklere tırmanır. Bu iki şekilde anlaşılabilir.

Birincisi, günahımız açısından hiçbir tanrısal mahkûmiyet yoktur, çünkü Mesih’teyiz. İlk başımız Adem’de olduğumuz sürece mahkûmiyet vardı. Ama şimdi Mesih’teyiz ve bu nedenle mahkûmiyetten Mesih kadar özgürüz. Böylece şu şekilde meydan okuyabiliriz:

Önce Kutsal Kurtarıcıma ulaş,

O’nu Tanrı’nın gözünden düşür;

İsa’da bir günah lekesi olduğunu,

O zaman bana temiz olmadığımı söyle.

– W.N.Tomkins

Ama bu, Pavlus’un 7. bölümde tanımladığı kendini yargılama biçimine hiç gerek olmadığı anlamına da gelebilir. Kendi çabamızla Yasa’nın gereklerini yerine getiremeyerek Romalılar 7 tecrübesinden geçebiliriz, ama orada kalmamıza gerek yoktur. 2. ayet neden hiçbir mahkûmiyetin olmadığını açıklar.27

8:2   Yaşam veren Ruh’un yasası, Mesih İsa sayesinde beni günahın ve ölümün yasasından özgür kıldı. Bunlar iki zıt yasa ya da prensiptir. Kutsal Ruh’un karakteristik prensibi imanlıları kutsal yaşam sürmeleri için güçlendirmektir. İçimizde konut kurmuş günahın karakteristik prensibi ise kişiyi ölüme sürüklemektir. Yerçekimi yasası gibidir. Havaya bir top attığınızda, top havadan daha ağır olduğu için geri gelir. Canlı bir kuş da havadan daha ağırdır, ama onu havaya fırlattığınızda uçar gider. Kuştaki yaşam yasası yerçekimi yasasını yener. Bu nedenle Kutsal Ruh imanlıyı günah ve ölüm yasasından özgür kılarak, ona Rab İsa’nın diri yaşamını sağlar.

8:3   Yasa, insanlara kutsal buyruklarını asla yaptıramazdı, ama Yasa’nın başaramadığını lütuf başardı. Nasıl olduğunu görelim!

Doğal insan benliğinden ötürü güçsüz olan Kutsal Yasa kutsal yaşamı üretemezdi. Sorun Yasa’dan değil, günaha düşmüş insan doğasından kaynaklanıyordu. Yasa, zaten günahkâr olan ve itaat etme gücü olmayan insanlara hitap ediyordu. Ama, Tanrı öz Oğlunu günahlı insan benzerliğinde göndererek duruma müdahale etti. Rab İsa’nın günahlı insan benliğinde değil, günahlı insan “benzerliğinde” geldiğine özellikle dikkat edin. O günah işlemedi (1Pe.2:22), O günah nedir bilmedi (2Ko.5:21) ve O’nda hiç günah yoktu (1Yu.3:5). Ama dünyaya insan şeklinde gelerek, günahlı insanlığa benzedi. Mesih, günah için bir kurban olarak, günahı insan benliğinde yargıladı. Yalnız işlediğimiz günahlar için değil (1Pe.3:18), günahlı benliğimiz için de öldü. Başka bir deyişle, yaptıklarımız için olduğu kadar benliğimiz için de öldü. Böyle yaparak günahı insan benliğinde yargıladı. Günahlı doğamızın bağışlandığı hiç söylenmedi, yargılandı. Bağışlanan işlediğimiz günahlardır.

8:4   Yasa’nın gereği, şimdi doğal benliğe göre değil, Ruh’a göre yaşayan bizlerde yerine gelir. Yaşamlarımızın kontrolünü Kutsal Ruh’a bırakırken, O bize Yasa’nın gereği olan Tanrı’yı ve komşumuzu sevmemiz için güç verir.

Elçi, bu ilk dört ayette 5:12’den 7:25’e kadar olan tartışmasındaki düşünce biçimlerini bir araya toplar. 5:12-21’de Adem’le Mesih’in baş oluşlarını tartışmıştı. Şimdi ise 8:1’de Adem’le birliğimizden ötürü miras aldığımız mahkûmiyetin, Mesih’le birleştiğimizde kaldırıldığını gösterir. 6 ve 7. bölümlerde, doğadaki korkunç günah sorununu tartıştı. Şimdi ise yaşam veren Ruh’un yasasının Mesih İsa sayesinde bizi günah ve ölüm yasasından özgür kıldığını zaferle bildirir. 7. bölümde tüm Yasa konusu işlendi. Şimdi Yasa’nın gereklerinin Ruh’un kontrol ettiği yaşam aracılığıyla karşılandığını öğreniriz.

8:5   Doğal benliğe uyanlar, yani Rab’be gelmemiş olanlar, benlikle ilgili işleri düşünürler. Benliğin dürtüsüne uyarlar. Çürümüş doğanın (benliğin) arzularını tatmin etmek için yaşarlar. Birkaç kısa yıl içinde toprağa dönecek olan bedene yiyecek sağlarlar.

Ruh’a uyanlar ise –yani gerçek imanlılar– “bedenle kanın” üstüne çıkıp sonsuz olan şeyler için yaşarlar. Tanrı’nın sözüyle, duayla, tapınmayla ve İsa Mesih’e hizmet etmekle meşgul olurlar.

8:6   Benliğe dayanan düşünce, yani düşmüş doğal insanın zihinsel eğilimi ölümdür, hem bu dünyadan aldığı haz, hem de mutlak son açısından ölümdür. İçinde, aşırı dozda zehir gibi, ölümün tüm potansiyeli vardır.

Ruh’a dayanan düşünce ise yaşam ve esenliktir. Tanrı’nın Ruh’u gerçek yaşamın, Tanrı’yla olan esenliğin ve sakin bir yaşamın garantisidir.

8:7   Benliğe dayanan düşünce ölümdür, çünkü Tanrı’ya karşı düşmanlıktır. Günahkar, Tanrı’ya karşı gelen bir isyankardır ve O’na düşmanlık besler. Herhangi bir kanıt gerekliyse, bu en açık şekilde Rab İsa Mesih’in çarmıha gerilişinde görülür. Benliğin düşüncesi Tanrı’nın Yasasına boyun eğmez. Tan-rı’nın isteğini değil, kendi isteğini arzu eder. O’nun yasasına boyun eğmeği değil, bizzat kendi kendisinin efendisi olmayı ister. Tanrı’nın Yasasına boyun eğmeyen bir doğası vardır. Yalnızca eğilim değil, güçten de yoksundur. Benlik, Tanrı’ya karşı ölüdür.

8:8   Bu nedenle, benliğin denetiminde olanların Tanrı’yı hoşnut edememeleri hiç de şaşırtıcı değildir. Bir düşünün! Kurtulmamış bir kimsenin Tanrı’yı hoşnut etmek için yapabileceği hiçbir şey yoktur: İyi işler, dini törenler, fedakarlıkla edilen hizmetler Tanrı’yı hoşnut edemez. Önce suçlu bir günahkâr olduğunu kabullenmeli ve kesin bir iman eylemiyle Mesih’i almalıdır. Ancak o zaman Tanrı’nın onay gülümsemesini kazanabilir.

8:9   Bir kişi yeniden doğduğunda, artık benliğin değil, Ruh’un denetimindedir. Başka bir alanda yaşar. Tıpkı bir balığın suda ve insanın havada yaşaması gibi, bir imanlı da Ruh’ta yaşar. Sadece o Ruh’ta yaşamakla kalmaz, Ruh da onda yaşar. Aslında, Mesih’in Ruhu onun içinde yaşamıyorsa, Mesih’e ait değildir. Burada sözü edilen Mesih’in Ruhu’nun Kutsal Ruh’la aynı olup olmadığına dair bir soru olsa da, aynı oldukları varsayımının içeriğe iyi uyan olduğu görülür.

8:10   Ruh’un hizmeti aracılığıyla aslında Mesih imanlının içindedir. Yaşam ve yücelik Rabbi’nin özellikle bedenlerin günah nedeniyle ölüme boyun eğdiklerini anımsadığımızda, bedenlerimizde konut kurduğunu düşünmek şaşkınlık verir. Biri, ayetin dediği gibi onların daha ölü olmadıklarını savunabilir. Hayır, ama ölümün güçleri zaten onlarda çalışıyor ve eğer Rab bu arada geri dönmezse, kaçınılmaz surette öleceklerdir.

Bedenin aksine ruh28, aklanmış olduğu için diridir. Bir zamanlar Tanrı’ya karşı ölü olduğu halde, Rab İsa Mesih’in ölümü ve dirilişindeki doğruluk işiyle canlandırılmış ve Tanrı’nın doğruluğu bizim hesabımıza geçirilmiştir.

8:11   Ama bedenin ölüme hâlâ boyun eğdiğini anımsamak, korku ya da umutsuzluğa neden olmamalıdır. Kutsal Ruh’un içimizde yaşıyor olması, tıpkı Mesih’i ölümden dirilttiği gibi bizim ölümlü bedenlerimize de yaşam vereceğinin bir garantisidir. Bu, kurtuluşumuza ait –bedenlerimiz Kurtarıcı’nın görkemli bedeni gibi yüceltildiği zaman– son eylemi olacaktır.

8:12   Şimdi bedenle ruh arasındaki apaçık zıtlığı görünce, bundan nasıl bir sonuç çıkarabiliriz? Doğal benliğin buyruklarına göre yaşamak için benliğe borçlu değiliz. Eski, kötü ve çürük olan benlik engel olmaktan başka bir işe yaramaz. Bize en ufak bir iyiliği dokunmamıştır. Mesih bizi kurtarmamış olsaydı, benlik bizi cehennemin en derin, en karanlık, en sıcak yerine sürüklemiş olacaktı. Böyle bir düşmana karşı neden bağlılık hissedelim?

8:13   Benliğe göre yaşayanların yalnız fiziksel olarak değil, sonsuza dek ölmeleri gerekir. Benliğe göre yaşamak kurtulmamış olmaktır. Bu 8:4-5’de açıkça belirtilir. Ama Pavlus bunu zaten imanlı olanlara neden söyler? Sonunda içlerinden bazılarının kaybolabileceğini mi ima eder? Hayır, ama her toplulukta bazılarının yeniden doğmamış olabileceğini anladığından elçi, mektuplarında sık sık uyarı ve kendini sınama sözlerine yer verir.

Ayetin geri kalan bölümü içten imanlıların özelliklerini tanımlar. Kutsal Ruh’un güçlendirmesiyle bedenin kötü işlerini öldürürler. Sonsuz yaşamdan şimdiden zevk alırlar ve bu dünyadan ayrıldıklarında yaşamın doluluğuna gireceklerdir.

8:14   Gerçek imanlıları tanımlamanın başka bir yolu da onların Tanrı’nın Ruhuyla yönetildiklerini söylemektir. Pavlus burada önde gelen imanlıların yaşamlarındaki tanrısal yönlendirmenin olağanüstü durumlarına işaret etmiyor. Aksine, Tanrı oğullarının tümüyle ilgili olan gerçekten söz ediyor, yani onların Tanrı’nın Ruhuyla yönetildiklerinden. Bu onların Kutsal Ruh’a teslim olma dereceleriyle değil, Rab’be geldiklerinde gerçekleşen ilişkiyle ilgili bir sorudur.

Oğulluk, yetişkin oğulların tüm ayrıcalık ve sorumluluklarıyla Tanrı’nın ailesine kabul edildiklerini belirtir. Rab’be yeni gelen birinin ruhsal mirasına girmeden önce belirli bir süre beklemesine gerek yoktur. Kurtulduğu anda buna sahip olur ve bu kadın, erkek, erkek çocuklar ve kız çocuklar olmak üzere bütün imanlılar için geçerlidir.

8:15   Yasa’nın altında yaşayanlar rüştünü ispat etmemiş çocuklar gibidir; kendilerine hizmetçi gibi davranılır ve ceza korkusuyla sindirilirler. Ama bir kimse yeniden doğduğunda, kölelik konumunda doğmaz. Tanrı’nın ev halkına bir köle gibi sokulmaz. Aksine, oğulluk ruhunu alır; Tanrı’nın ailesine yetişkin bir oğul gibi girer. Gerçek bir ruhsal içgüdüyle Tanrı’ya bakıp O’nu “Abba, Baba!” diye çağırır. Abba çeviride tam anlamını bulamayan Aramice bir sözcüktür. Baba sözcüğünün daha samimi bir şeklidir – “babacığım” gibi. Tanrı’ya hitap ederken böylesine samimi, çocuksu sözcükleri kullanma konusunda tereddüt edebiliriz, ama bu en yüce Olan’ın aynı zamanda samimi bir şekilde yakın olduğu gerçeğini değiştirmez.

Oğulluk ruhu29 ifadesi, imanlıya oğul olarak özel değerini fark ettiren Kişi olarak Kutsal Ruh’a dair bir ima olabilir. Ya da kölelik ruhunun aksine oğulluk düşüncesi ya da bunun kavrandığı evlat edinme anlamına gelebilir.

Evlatlık, Romalılar mektubunda üç ayrı şekilde kullanılır. Burada Kutsal Ruh’un imanlının yaşamında oluşturduğu evlatlık bilincine işaret eder. 8:23’de imanlının bedeninin kurtulacağı ya da yüceltileceği o zamanı dört gözle bekler. 9:4’de ise Tanrı’nın, İsrail’i, oğlu olarak isimlendirdiği zamandan söz eder (Çık.4:22).

Galatyalılar 4:5’le Efesliler 1:5’deki sözcük, “oğulluğa-yerleştirme” anlamına gelir, yani bütün imanlıları evlatlığın tüm ayrıcalık ve sorumluluklarıyla, olgun, yetişkin oğullar olarak atama eylemidir. Her imanlı, Tanrı’nın Baba olduğu bir aileye doğan, bir Tanrı çocuğudur. Ama her imanlı bir oğuldur da – olgunluğa ulaşmış birinin ayrıcalıklarını taşıyan özel bir ilişki içindedir. Yeni Antlaşma’daki oğulluk (evlatlık), asla toplumumuzda kullanılan anlamı taşımaz: Başka bir ailenin çocuğunu kendisinin çocuğu gibi almak (evlat edinmek).

8:16   Yeni doğmuş bir imanlının içinde Tanrı’nın oğlu olduğuna dair ruhsal bir içgüdü vardır. Kutsal Ruh da ona böyle olduğunu söyler. Ruh’un kendisi, imanlının ruhuyla birlikte, onun Tanrı’nın ailesinin bir üyesi olduğuna tanıklık eder. Bunu öncelikle Tanrı’nın sözü aracılığıyla yapar. İmanlı, Kurtarıcı’ya iman etmiş olduğundan, Kutsal Kitap okurken ona şimdi Tanrı’nın bir çocuğu olduğu gerçeğini doğrular.

8:17   Tanrı’nın ailesindeki üyelik insan aklını şaşırtan ayrıcalıkları beraberinde getirir. Tanrı’nın bütün çocukları Tanrı’nın mirasçılarıdır. Mirasçı, babasının malını sonunda elbette miras alır. Burada söylenmek istenen şey budur. Baba’nın sahip olduğu her şey bizimdir. Bunun hepsi henüz elimizde olmadığından tam zevk alamıyoruz, ama hiçbir şey bunu gelecekte yapmamıza engel olamaz. Ve Mesih’in ortak mirasçılarıyız. Evrensel yönetimin asasını almak için geri döndüğünde, O’nunla Baba’nın tüm servetini paylaşacağız.

Pavlus, Mesih’le birlikte yüceltilmek üzere Mesih’le birlikte elem çekiyorsak sözlerini eklediği zaman, kurtuluş için kahramanca bir eylem koşulunu öne sürmüyor. Ne de büyük acılara dayanmış olan galiplerin bazı seçkinlerini tanımlıyor. Aksine, bütün imanlıları Mesih’le birlikte acı çekenler olarak ve yine bütün imanlıları birlikte yüceltilmiş olarak görür. Eğer sözcüğü “den, dan dolayı” ile aynı anlama gelir. Mesih’in davasında, elbette ki, diğerlerinden daha çok elem çeken bazı kişiler vardır ve bu durum, farklı derecelerden olan ödüller ve yüceltilmeyle sonuçlanacaktır. Ama İsa’yı Rab ve Kurtarıcı olarak kabul eden herkes, burada dünyanın tüm utancı ve iftirasıyla birlikte düşmanlığa hedef olanlar olarak görülür.

8:18   Burada yeryüzünde, Mesih’in uğruna dayanabileceğimiz en büyük utanç, O’nun bizi cennetin orduları önünde çağırıp açıkça tanıdığı zaman çok küçük kalacaktır. Şehitlerin çektiği işkence acıları bile Kurtarıcı, alınlarına yaşam tacını yerleştirdiğinde iğne batması gibi gelecektir. Pavlus başka bir yerde şimdiki elemlerimizden, hafif ve geçici sıkıntılar olarak söz eder, ama yüceliği ağırlıkta hiçbir şeyle karşılaştırılmayacak kadar büyük ve sonsuz olarak tanımlar (2Ko.4:17). Gelecek yüceliği ne zaman tanımlasa, sözleri bu fikrin ağırlığı altında katlanır gibidir.30 Bizim olacak yüceliği takdir edebilseydik, yolumuzdaki elemleri önemsiz bir şey olarak görürdük!

8:19   Pavlus şimdi cesur bir benzetmeyle tüm yaradılışı, bizim Tanrı’nın çocukları olarak şaşkın bir dünyada ortaya çıkacağımız zamanı büyük özlemle bekliyor olarak canlandırır. Bu, Rab İsa’nın egemenlik sürmek için bizimle birlikte geri döndüğü zaman olacaktır.

Biz şimdiden Tanrı’nın çocuklarıyız, ama dünya bizi ne böyle tanır, ne de takdir eder. Buna rağmen dünya daha iyi bir günü özlemle bekliyor ve o gün, Kral’ın tüm kutsallarıyla egemenlik sürmek için döneceği gündür. Tüm yaradılış Tanrı çocuklarının ortaya çıkacak olan harika görüntüsünü merakla bekliyor.

8:20   Adem günah işlediğinde, suçu yalnız insanlığı değil, tüm yaradılışı –hem canlıları hem de cansızları– etkiledi. Yer lanetlendi. Birçok vahşi hayvan vahşet içinde ölmektedir. Hastalık, kuşları ve hayvanları olduğu gibi balık ve yılanları da etkiler. İnsan günahının sonuçları tüm yaradılışı şok dalgalarıyla sarsmıştır.

Bu nedenle, Pavlus’un açıkladığı gibi, yaradılış amaçsızlığa, gerginliğe ve düzensizliğe teslim edilmiştir. Bu da yaradılışın isteğiyle değil, ilk yaratılan insanın itaatsizliğinden dolayı Tanrı buyruğuyla oldu.

8:21   Yaradılış, cennet bahçesindeki ideal koşulları anımsar. Sonra günahın neden olduğu hasarı düşünür. Saf, temiz bir duruma dönme umudu daima olmuştur. Yaradılış, Tanrı’nın çocukları olarak yücelik içinde ortaya çıkacağımız altın çağın özgürlüğünden zevk almak için yozlaşmaya olan kölelikten kurtarılacaktır.

8:22   İç çeken, hıçkıra hıçkıra ağlayan, acı çeken bir dünyada yaşıyoruz. Bütün yaradılış inleyip doğum sancısı çekiyor. Doğanın müziği minör anahtarındadır. Yeryüzü yok olma felaketiyle gerilerek işkence çeker. Her canlı varlık ölüm afeti altındadır.

8:23   İmanlılar bunlardan muaf değildir. Son kurtuluşlarını garantileyen Ruh’un turfandasına sahip oldukları halde, hâlâ o yücelik günü için inlerler. Kutsal Ruh’un kendisi ilk üründür. Olgunlaşan ilk bir avuç tahıl nasıl arkadan gelecek tüm hasadın güvencesiyse, Kutsal Ruh da aynı şekilde tüm mirasın bizim olacağının güvencesidir.

Kutsal Ruh, özellikle gelecekteki evlatlığa alınma, yani bedenin kurtuluşunun güvencesidir (Ef.1:14). Bir anlamda şimdiden evlat edinildik. Bu, Tan-rı’nın ailesine oğullar olarak yerleştirildiğimiz anlamına gelir. Ama daha geniş anlamdaki evlat alınmamız, yüceltilmiş bedenlerimize kavuştuğumuzda ta-mamlanacaktır. Bundan, bedenlerimizin kurtulması olarak söz edilir. Ruhlarımız ve canlarımız şimdiden kurtulmuştur ve bedenlerimiz de Rab’bin gelişinde göğe alındığımızda kurtulacaktır (1Se.4:13-18).

8:24   Bu umutla kurtulduk. Kurtuluşumuzun sağladığı tüm yararları Rab-be geldiğimiz anda almadık. Başlangıçtan itibaren günah, elem, hastalık ve ölümden tam ve nihai kurtuluşu özlemle bekledik. Bu bereketlere kavuşmuş olsaydık, onları umut ediyor olmazdık. Sadece gelecekte olanı umut ederiz.

8:25   Günahın varlığından ve onun tüm ölümcül sonuçlarından kurtulma umudumuz Tanrı’nın vaadine dayalıdır ve bu nedenle buna şimdiden kavuşmuşçasına kesindir. Böylece bunu sabırla bekleyebiliriz.

8:26   Bu görkemli umut aracılığıyla nasıl güç buluyorsak, aynı şekilde Ruh bizi zayıflıklarımızda güçlendirir. Dua yaşamımızda sık sık şaşırırız. Nasıl dua etmemiz gerektiğini bilmeyiz. Bencilce, bilgisizce, güçbelâ dua ederiz. Ama Ruh, zayıflıklarımızda yardımcı olmak için sözle anlatılamayan iniltilerle bizim için aracılık ederek yanımıza gelir. Bizim inlediğimiz gerçek de olsa, inleyen biz değil, Ruh’tur.

Burada bir gizem vardır. Yüce Kişi’nin ve büyük güçlerin bizim yararımıza çalıştıkları gözle görülmeyen ruhsal alanı merakla gözetlemekteyiz. Tam olarak anlamasak da bir iniltinin bazen en ruhsal dua olabileceği gerçeğinden büyük teşvik alabiliriz.

8:27   Eğer Tanrı insanların yüreklerini araştırıyorsa, Ruh’un düşüncesini de, bu düşünce sadece iniltilerle ifade edilse bile yorumlayabilir. Önemli olan, Kutsal Ruh’un bizim için ettiği duaların daima Tanrı’nın isteğine göre olmasıdır. Bu dualar Tanrı’nın isteğine göre olduğundan, daima bizim iyiliğimiz içindir. Sonraki ayetin açıkça gösterdiği gibi bu çok şeyi açıklar.

8:28   Tanrı, kendisini sevenlerle, amacına göre çağrılmış olanlarla birlikte her durumda iyilik için çalışıyor. Bu her zaman böyle görünmeyebilir! Bazen kalp kırıklığı, felâket, hayal kırıklığı, öfke ve mahrumiyet nedeniyle acı çektiğimizde, bundan nasıl bir iyilik çıkacağını merak ederiz. Ama bir sonraki ayet bunu yanıtlar: Tanrı’nın yaşamımıza gelmesine izin verdiği her ne ise bu, Oğlu’na benzememiz için planlanır. Bunu anladığımızda, soru işareti dualarımızdan kalkar. Yaşamlarımız tesadüf, şans ya da kader gibi kişisel olmayan güçlerin değil, “kaba olamayacak kadar sevecen ve hata yapmayacak kadar bilge” olan harika, kişisel Rabbimizin kontrolündedir.

8:29   Pavlus şimdi birçok oğulları yüceliğe eriştirmek için planlanan tanrısal programın olağanüstü başarısını özenle yazar.

Her şeyden önce, geçmiş ve geleceği tamamen bilen Tanrı, bizi öncesizlikten beri biliyordu. Bu yalnızca zihinsel bir bilgi değildi. Bilgi açısından doğacak olan herkesi biliyordu. Ama bilgisi sadece, Oğlunun benzerliğine dönüştürmek üzere önceden atadıklarını ya da belirlediklerini kapsadı. Bu nedenle, asla bozulamayacak amacı olan bir bilgiydi. Tanrı’nın bir gün tövbe edip iman edeceklerini anladığı kişileri önceden bildiğini söylemek yeterli değildir. Aslında son tövbe ve inancı emniyet altına alan O’nun önbilgisidir.

Tanrısız günahkârların bir gün bir lütuf mucizesiyle Mesih’in benzerliğine dönüştürülecekleri, tanrısal vahyin en şaşırtıcı gerçeklerinden biridir. Burada söylenmek istenen elbette ki, tanrılık niteliklerine sahip olmamız, hatta Mesih’in yüzüne benzememiz değil, ahlaksal açıdan O’nun gibi, günahtan tamamen özgür ve O’nunki gibi yüceltilmiş bedenlere sahip olacağımızdır.

O yüce günde, O birçok kardeşler arasında ilk doğan olacaktır. Buradaki ilk doğan rütbe ya da onurda ilk olan anlamındadır. O’nunla eşdeğerde olmayacağız. O, erkek ve kız kardeşleri arasında en yüksek onur yerine sahip Olan olacaktır.

8:30   Sonsuzlukta önceden belirlenen herkes zaman içinde çağrılır. Bu, yalnızca kişinin Müjde’yi işitmekle kalmayıp ona karşılık vereceği anlamına da gelir. Bundan dolayı, bu etkileyici bir çağrıdır. Herkes çağrılır; bu Tanrı’nın genel çağrısıdır (ama yine de geçerli). Ama sadece birkaçı karşılık verir; bu Tan-rı’nın etkileyici (tövbe üreten) çağrısıdır.

Karşılık veren herkes aklanır ya da Tanrı’nın önünde kesinlikle doğru sayılarak durabilir. Mesih’in işleri sayesinde Tanrı’nın doğruluğuyla giydirilirler ve bu nedenle Rab’bin huzurunda durabilmek için uygun hale gelirler.

Aklananlar yüceltilmişlerdir de. Aslında daha yüceltilmedik, ama bunun gerçekleşmesi öylesine kesindir ki, Tanrı bunu tanımlarken geçmiş zaman kullanabilir. Gelecek olan yücelikten, onu şimdiden almışçasına eminiz!

Bu, imanlının sonsuz güvencesiyle ilgili Yeni Antlaşma’daki en güçlü bölümlerden biridir. Bu nedenle Tanrı tarafından önceden bilinen ve belirlenen her bir milyon insanın her biri çağrılacak, aklanacak ve yüceltilecektir. Bir tanesi bile unutulmayacaktır! (Yu.6:37’deki “hepsi” ile kıyaslayın).

8:31   Kurtuluşun altın zincirindeki bu kırılamaz bağları düşündüğümüzde, sonuç kaçınılmazdır! Tanrı bizi kendisi için belirleyerek ayırışıyla bizden yanaysa, o zaman hiç kimse bize karşı başarılı olamaz.31 Her şeye gücü yeten Tanrı bizim yararımıza çalışıyorsa, O’ndan güçlü olmayan hiçbir şey O’nun planlarını bozamaz.

8:32   Öz Oğlunu bile esirgemeyen, O’nu hepimizin uğruna ölüme teslim eden Tanrı. Ne harika sözler! Bu sözlere olan aşinalığımızın, parıltılarını söndürmesine ya da tapınma ve vahiy güçlerini azaltmasına asla izin vermemeliyiz. Kaybolmuş bir insanlık dünyasının günahsız bir Vekil tarafından kurtarılmaya ihtiyacı olduğunda, evrenin yüce Tanrısı yüreğinin en iyi Hazinesini kendisine saklamadı. O’nu bizim yerimize ölüme teslim etti.

Bundaki mantık dayanılmazdır. Tanrı bize düşmanlarıyken en büyük armağanı vermişse, vermeyeceği daha küçük bir armağan olabilir mi? En yüksek bedeli zaten ödemişse, daha küçük bir bedeli ödemek için tereddüt eder mi? Kurtuluşumuzu sağlamak için her çareye baş vurmuşsa, gitmemize hiç izin verir mi? O’nunla birlikte bize her şeyi de bağışlamayacak mı?

Mackintosh, “imansızlık dili, ‘O nasıl yapacak’, iman dili ise ‘O nasıl yapmayacak’ diye sorar”32 der.

8:33   Halen mahkeme salonunda duruşmadayız, ama şimdi olağanüstü bir değişiklik olmuştur. Aklanan günahkâr yargıçlar heyetinin önünde dururken, suçlayıcıların öne çıkması çağrısı yapılır. Ama hiç kimse yoktur! Zaten nasıl olabilir ki? Tanrı seçtiğini zaten aklamışsa, onları kim suçlayabilir?

“Hiç kimse, çünkü...” sözcüklerini her yanıtın başına koyarsak, bu ve bunu izleyen ayetin tartışmasına büyük bir açıklık getirilmiş olur. Böylece bu ayetin yorumu şöyledir: Tanrı’nın seçtiklerini kim suçlayacak? Hiç kimse, çünkü onları aklayan Tanrı’dır. Bu sözleri eklemezsek tam Pavlus’un inkar ettiği, yani Tanrı sanki kendi seçtiklerini suçlayacakmış görüşü doğru sayılabilir!

8:34   Bir başka meydan okuma! Burada suçlayan herhangi biri var mı? Hiç kimse, çünkü Mesih davalı için ölmüş, ölümden dirilmiş ve şimdi Tanrı’nın sağında onun için dua etmektedir. Yargılamak için tüm yetkiye sahip olan Rab İsa, davalıyı mahkûm etmek yerine onun için dua ediyorsa, o zaman davalıyı suçlamak için geçerli bir nedeni olabilecek başka hiç kimse yoktur.

8:35   İman şimdi son kez meydan okur: Aklananı Mesih’in sevgisinden ayırabilecek biri var mı? İnsan yaşamının diğer alanlarında ayrılıklara neden olan her zor durum incelenir. Ama imanlıyı Mesih’ten ayıracak hiçbir durum bulunamaz. Ne peşimizi bırakmak bilmeyen üzüntü ve kederleriyle sıkıntının ezici harman döveni, ne beden ve düşünceye aşırı acı veren ıstırap canavarı, ne farklı olmaya cüret edenlerin üzerine acı ve ölüm getiren zulmün vahşeti. Ne açlığın kuru hayaleti –ezilip gerilen ve zayıflayan iskelet– ne yoksunluğun, maruz kalmanın ve çaresizliğin türlü çeşitleriyle çıplaklık ayırabilir, ne tehlikeye maruz kalma –yaklaşan tehlikenin tehdidi– ne de soğuk, sert ve öldürücü kılıç.

8:36   Eğer bunlardan herhangi biri imanlıyı Mesih’in sevgisinden ayırabilseydi, o zaman öldürücü ayrılma uzun zaman önce gerçekleşmiş olurdu. Çünkü imanlı kariyeri (mesleki başarısı) yaşarken ölmektir. Rab’le birleştiğimizden bütün gün öldürülüyoruz ve kasaplık koyunlar gibiyiz (Mez.44:22). Mezmur yazarı bu ayeti yazdığında anlatmak istediği buydu.

8:37   Bu şeyler, bizi Mesih’in sevgisinden ayırmak yerine yalnızca O’na daha çok yaklaşmamızı sağlarlar. Yalnızca galip değil, galiplerden de üstünüz.33 Yalnızca bu korkunç güçler üzerinde zafer kazanmakla kalmayız, bu zaferi kazandığımızda Tanrı’ya yücelik, başkalarına bereket ve kendimize iyilik olur. Düşmanlarımızı köle, yolu kapayan engelleri basamak yaparız.

Bütün bunlar kendi gücümüzle değil, yalnızca bizi sevenin aracılığıyla olur. Yalnızca Mesih’in gücü acılıktan tatlılık, zayıflıktan güç, felaketten zafer ve kalp kırıklığından bereket getirebilir.

8:38-39   Elçi incelemesini sürdürüyor. Bizi Tanrı’nın sevgisinden ayırabilecek şeyler için evreni iyice araştırır; sonra da olasılıkları birer birer bertaraf eder:

tüm korkularıyla ölüm;

tüm çekicilikleriyle yaşam;

ne doğaüstü güç ve bilgileriyle melekler ve yönetimler;

ne insan zorbalarının ne de kötü ruhların güçleri;
üstümüze çöken şimdiki zaman;

korku dolu önsezileriyle gelecek zaman;

8:39   Ne yükseklik, ne derinlik – büyücülük güçlerini içeren boyut alanında ya da uzay alanındakiler.34 Pavlus bir şey unutmadığından emin olmak için son olarak şunu ekler:

ne de yaratılmış başka bir şey.

Pavlus incelemesinin sonunda Rabbimiz Mesih İsa’daki Tanrı’nın sevgisinden hiçbir gücün bizi ayırmaya gücünün olmadığını bulur.

Bu zafer sözlerinin şehitlerin şarkısı ve şehit yaşamı sürmüş olanların rapsodisi olmuş olması şaşırtıcı değildir!

II. TARİHTE TANRISAL TASARIYLA İLGİLİ: MÜJDE VE İSRAİL (Bölüm 9-11)

A. İsrail’in Geçmişi (Bölüm 9)

9-11 bölümlerinde Pavlus’un Yahudi itirazcının şu sorusuna verdiği yanıtı okuruz: Yahudilere olduğu gibi diğer uluslara da kurtuluş vaadinde bulunan Müjde, Tanrı’nın halkı olan Yahudilere verdiği vaatlerden vazgeçtiği anlamına mı gelir? Pavlus’un yanıtı İsrail’in geçmişini (9. bölüm), bugününü (10. bölüm) ve geleceğini (11. bölüm) kapsar.

Bu bölüm tanrısal egemenlik ve insan sorumluluğunu vurgular. Romalılar 9, Tanrı’nın egemen seçimine ilişkin Kutsal Kitap’taki anahtar bölümlerden biridir. 10. bölüm dengeli gerçeği –insan sorumluluğunu– eşit gayretle açıklar.

TANRISAL EGEMENLİK VE İNSAN SORUMLULUĞU

ÜZERİNE ARASÖZ

Tanrı egemendir dediğimizde, evrenin O’nun kontrolü altında olduğunu ve istediğini yapabileceğini kastederiz. Ancak bunu söylerken O’nun Tanrı olduğunu, hiçbir zaman yanlış, haksız ya da doğru olmayan herhangi bir şey yapmayacağını da biliriz. Bu nedenle, Tanrı’nın egemen olduğunu söylemek, yalnızca Tanrı’nın Tanrı olduğunu itiraf etmektir. Bu gerçekten korkmamalı ve bunun için özür dilememeliyiz. Bu, görkemli bir gerçektir ve tapınmamızın nedeni olmalıdır.

Tanrı, egemenliği içinde belirli kişileri kendisine ait olmaları için seçmiştir. Ama Tanrı’nın egemen seçimini öğreten aynı Kutsal Kitap, insanın sorumluluğunu da öğretir. Kurtuluş için Tanrı’nın insanları seçtiği bir gerçek olmakla beraber, insanların kesin bir irade eylemiyle kurtulmayı seçmeleri gerektiği de gerçektir. Kurtuluşun tanrısal yanı şu sözlerde görülür: “Baba’nın bana verdiklerinin hepsi bana gelecek.” Bunun ardından gelen sözlerde de insanın sorumluluğu bulunur: “Bana geleni asla kovmam” (Yu.6:37). İmanlılar olarak Tan-rı’nın bizi dünyanın kuruluşundan önce Mesih’te seçmiş olmasıyla seviniriz (Ef.1:4). Ama isteyenin yaşam suyundan karşılıksız olarak alabileceğine de aynı kesinlikle inanıyoruz (Va.22:17). D.L. Moody iki gerçeği şöyle resmetti: Kurtuluş kapısına geldiğimizde, kapının üstündeki “İsteyen gelebilir” diyen davetiyeyi görürüz. Girip geriye bakınca, kapının üstündeki, “Tanrı’nın ön bilgisine göre seçilen” sözlerini görürüz. Böylece insan sorumluluğu gerçeği, onları kurtuluş kapısına gelirken karşılar. Egemen seçimin gerçeği zaten içeriye girmiş olanlar için bir aile gerçeğidir.

Tanrı kendisine ait olmaları için hem kişileri seçip hem de aynı zamanda her yerdeki herkese katıksız bir kurtuluşu nasıl sunabilir? Bu iki gerçeği nasıl uzlaştırabiliriz? Bu, uzlaştıramayacağımız bir gerçektir. İnsan düşüncesine göre bunlar çatışma halindedir. Ama Kutsal Kitap her iki öğretişi de öğretir ve bundan dolayı bunlara inanmalı ve Tanrı’nın değil, bizim düşüncemizde yatan zorluğu bilmekle tatmin olmalıyız. Bu ikiz gerçekler sadece sonsuzlukta buluşan paralel iki çizgi gibidir.

Bazıları egemen seçimle insan sorumluluğunu, Tanrı’nın Kurtarıcı’ya iman edecekleri önceden bildiğini ve kişilerin kurtarılmak için seçilenler olduklarını söyleyerek uzlaştırmaya çalışmıştır. Bunu Romalılar 8:29 (“önceden bildiği kişileri önceden belirledi”) ve 1.Petrus 1:2’yi (“Tanrı’nın önbilgisine göre seçilenler”) temel alarak söylerler. Ama bu, Tanrı’nın önbilgisinin belirleyici olduğu gerçeğini gözden kaçırır. Sadece Kurtarıcı’ya iman edecekleri önceden biliyor olması değil, belirli kişileri kendisine çekerek bu sonucu önceden kararlaştırmış olmasıdır.

Tanrı bazı kişileri kurtulmaları için seçtiği halde, hiçbir zaman hiç kimseyi mahvolması için seçmez. Başka bir deyişle, Kutsal Kitap seçilmeyi öğrettiği halde, asla tanrısal lânetlemeyi öğretmez. Ama biri, “Tanrı bazılarını bereketle-mek için seçiyorsa, o zaman diğerlerini ister istemez mahvolmaları için seçi-yordur” diye karşı gelebilir. Ama bu gerçek değildir! Tüm insanlık Tanrı’nın keyfi kuralıyla değil, kendi günahıyla mahva mahkûm oldu. Tanrı haklı olarak herkesin cehenneme gitmesine izin verseydi, insanlar tam olarak hak ettiklerini alacaklardı. Soru şudur: “Egemen Rab’bin eğilip mahvolmaya mahkûm insan-lardan bir avuç kadarını Oğlu için gelin olarak seçmeye hakkı var mı?” Yanıt, tabii ki, hakkının olduğudur. İşin özü şudur: İnsanlar yitikse, bu kendi günah ve
isyanlarından dolayıdır; insanlar kurtulursa, bu Tanrı’nın egemen ve seçici lütfundan dolayıdır.

Kurtulan insan için, Tanrı’nın egemen seçimi konusu sonsuz bir şaşkınlığa neden olmalıdır. İmanlı etrafına bakar ve kendisinden daha iyi olan karakter, kişilik ve huylara sahip olanları görüp, “Rab neden beni seçtin?” diye sorar.

Yer varken, neden bana sesin duyuruldu ve içeri sokuldum?

Binlerce kişi sefil bir seçim yapar

Ve sana gelmek yerine açlıktan ölürken

Neden ben?

– Isaac Watts

Seçilme gerçeği kurtulmamışlar tarafından inançsızlıklarının mazereti olarak kullanılmamalıdır. “Seçilmiş değilsem, bununla ilgili olarak yapabileceğim hiçbir şey yok” dememeliler. Seçilmiş olduklarını bilebilecekleri tek yol günahlarından tövbe edip Rab İsa’yı Kurtarıcı olarak kabul etmeleridir (1Se.1:4-7).

Seçilme gerçeği, imanlılar tarafından müjdeyi duyurma gayreti eksikliğini mazur göstermek için kullanılmamalıdır. “Seçilmişlerse, zaten kurtulacaklardır” dememeliyiz. Seçilenlerin kim olduğunu sadece Tanrı bilir. Müjde’yi tüm dünyaya duyurmamız buyruldu, çünkü Tanrı’nın kurtuluş sunusu tüm insanlar için içten bir çağrıdır. İnsanlar Müjde’yi, Tanrı’nın evrensel çağrısı içten olmadığı için değil, yüreklerinin katılığından dolayı reddederler.

Bu konuyla bağlantılı olarak sakınılması gereken iki tehlike vardır. Birincisi, gerçeğin sadece bir yanına inanmak: Örneğin, Tanrı’nın egemen seçimine inanıp insanın kurtuluşuyla ilgili seçim sorumluluğunu kabul etmemek. Diğer tehlike ise, bir gerçeği diğerinin zararına olacak şekilde gereğinden fazla vurgulamaktır. Kutsal Yazıların yaklaşımı, Tanrı’nın egemen seçimine ve insan sorumluluğuna inanmaktır. Kişi eşit derecede bu öğretişleri sadece bu şekilde Kutsal Kitap’ı temel alan bir denge içinde tutabilir.

Şimdi Romalılar 9’a dönelim ve sevgili elçiyi bu konuyu açıklarken izleyelim.

9:1   Kurtuluşun Yahudiler için olduğu kadar diğer uluslar için de geçerli olduğunda ısrar eden Pavlus, bu tutumu nedeniyle İsrail açısından hain, dönek ve muhbir izlenimi verdi. Aslında o bu suçlamalara, Yahudi halkına olan derin bağlılığını ciddi bir yeminle ifade ederek itiraz ediyor. Gerçeği söylüyor. Yalan söylemiyor. Vicdanı Kutsal Ruh ile paydaş olarak söylediklerini doğruluyor.

9:2   Önce İsrail’e yapılan görkemli çağrıyı, şimdiyse Mesih’i reddettiği için Tanrı tarafından geri çevrilişini düşündüğünde, yüreği büyük bir keder ve din-meyen bir acıyla doluyor.

9:3   Hatta bu, Yahudi kardeşlerinin kurtuluşuna yardım edecekse, lânetlenip Mesih’ten uzaklaştırılmaya ve kendi kurtuluşunu yitirmeye bile isteklidir. Bu şekilde kendi hakkından feragat etme isteği kesin olarak belirtildiğinde, insan sevgisinin en üst derecesini hissederiz, bu da bir insanın kendisini arkadaşları için vermeye zorlayan sevgisidir (Yu.15:13). Rab’be gelmiş bir Yahudi’nin kendi yurttaşlarının da Rab’be gelmesi için duyduğu aşırı yükü hissederiz. Bu bize Musa’nın halkı için ettiği duayı anımsatır: “Lütfen günahlarını bağışla, yoksa yazdığın kitaptan adımı sil” (Çık.32:32).

9:4   Pavlus halkı için gözyaşı dökerken halkının geçmişteki görkemli ayrıcalıkları gözden geçirilir. Onlar Tanrı’nın eski, seçilmiş halkı olan İsrailliler’dir.

Tanrı bu ulusu, Oğlu olması için evlat edindi (Çık.4:22) ve kendi halkını Mısır’dan kurtardı (Hoş.11:1). İsrail’e bir babaydı (Yas.14:1) ve Efraim de ilk oğluydu (Yer.31:9). (Efraim burada İsrail ulusunun diğer bir adı olarak kullanılmıştır).

“Şekina” ya da görkem bulutu onlara rehberlik eden, onları koruyan Tan-rı’nın aralarındaki varlığını simgeliyordu. Tanrı antlaşmalarını diğer uluslarla değil, İsrail’le yapmıştı. Örneğin, Mısır ırmağından Fırat ırmağına kadar olan ülkeyi vaat ettiği toprakla ilgili antlaşmayı da Tanrı, İsrail ile yapmıştı (Yar. 15:18). “Tövbe etmiş bir İsrail’in kalıcılığını, gelecekte Rab’be dönüşünü ve be-reketlenişini (Yer.31:31-40)” vaat ettiği Yeni Antlaşma’yı da İsrail’le karşılıklı olarak yenileyecektir.[1]
5 Yasa İsrail’e verilmişti. Yasanın uygulanacağı kişiler de yalnızca onlardı. Kahinlik kadar, çadır ve tapınakla ilişkili Tanrı hizmeti ve ayrıntılı dinsel törenler İsrail’e verilmişti. Yukarıda söz edilenlere ek olarak Tan-rı İsrail’e çok sayıda barış, zenginlik ve korunmaya yönelik vaatler vermişti.

9:5   Yahudi halkı haklı olarak ataların, yani İbrahim, İshak, Yakup ve Ya-kup’un on iki oğlunun kendi soylarından olduklarını söyler. Bunlar ulusun ön-ceki babalarıydılar. Ve her şeyin üstünde bir ayrıcalıkları vardı, çünkü insan soyu olarak düşünüldüğünde, evrenin kralı olmakla birlikte sonsuzlarca kutsanmış Tanrı olan Mesih İsrailliydi. Burada Kurtarıcı’nın hem insan, hem de tanrısal yönü ile ilgili olumlu bir bildiri vardır. (Bazı Kutsal Kitap çevirileri bu ayetin gücünü zayıflatır. Örneğin İngilizce RSV çevirisi şöyle yazar: “...ve bedene göre kendi ırklarından olan Mesih’tir. Her şeyin üzerinde olan Tanrı sonsuzlarca kutsal kılınsın. Amin.” Dilbilgisi yönünden Grekçe, bu çeviriyi dışlamaz, ancak ruhsal ayırt etme yönünden karşılaştırıldığında, “O her şeyin üzerinde hüküm süren... Tanrı” şeklindeki çeviri aslına daha yakındır).[2]
6

9:6   Elçi şimdi ciddi bir teolojik sorunu ele alır. Tanrı’nın İsrail’e seçilmiş halkı olarak vaatlerde bulunması, İsrail’in şimdiki reddedilmesi ve diğer ulusların bereketlenmesi ile nasıl uyuşabilir? Pavlus bu durumun Tanrı’nın vaadinde bir değişme olduğunu belirtmediğinde ısrar eder. Tanrı’nın yalnızca soya değil vaade dayalı bir egemen seçim sürecine her zaman sahip olduğunu göstermeye devam eder. Bir kişinin yalnızca İsrail ulusundan doğmuş olması, onun vaatlerin mirasçısı olduğunu göstermez. İsrail ulusu içinde Tanrı’nın gerçek inanan bir bakiyesi vardır.

9:7   İbrahim’in soyunun tümü İbrahim’in çocukları olarak kabul edilmez. Örneğin İsmail, İbrahim’in tohumundandı, ancak vaatler İsmail değil İshak aracılığıyla yerine geldi. Tanrı’nın vaadi “senin soyun İshak’la sürecektir” (Yar.21:12) idi. 4:12 açıklanırken belirtildiği gibi Rab İsa, Yuhanna 8:33-39’da inanmayan Yahudilerle konuşurken de aynı ayrımı yapmıştır. Onlar Rab İsa’ya, “Biz İbrahim’in soyundanız... (ayet 33)” dediler. İsa “İbrahim’in soyundan olduğunuzu biliyorum” (ayet 37) diyerek kabul etti, ancak “Bizim babamız İbrahim’dir” diye konuştuklarında Rab şöyle yanıtladı: “İbrahim’in çocukları olsaydınız, İbrahim’in yaptıklarını yapardınız” (ayet 39). Başka bir deyişle İbrahim’in soyundan oldukları doğruydu, ama İbrahim’in imanına sahip olmadıkları için onun ruhsal çocukları değildiler.

9:8   Önemli olan fiziksel soy değildir. Gerçek İsrail, Tanrı tarafından seçilip çocukları olarak belirlenen ve özel vaatler verilmiş olan Yahudilerden oluşuyordu. İshak ve Yakup örneklerinde bu egemen seçim ilkesini görürüz.

9:9   Tanrı İbrahim’e görünerek, belirlenen zamanda döneceğini ve Sara-nın bir oğlu olacağını söylemişti. Tabii ki bu oğul İshak’tı. Gerçekten de vaadin çocuğuydu ve mucizevi bir şekilde doğmuştu.

9:10   Egemen seçim, Yakup örneğinde de görülür. Anne baba tabii ki İshak ve Rebeka’ydı. Ancak Rebeka bir değil iki bebek taşıyordu.

9:11   Çocuklar daha doğmadan önce bir önbildiride bulunuldu. Bu nedenle bu önbildirinin, çocuklardan birinin yaptığı iyiliklerle hiçbir ilgisi olamazdı. Bu tümüyle Tanrı’nın kendi seçimine ve iradesine bağlı bir durumdu. İnsanların karakterine ya da başarılarına bağlı değildi. Tanrı’nın seçim yapmaktaki amacı, iyiliklerini kendi egemen iradesi ve iyi isteğine göre dağıtmaktaki kararlılığını belirtir. Bu ayet, Tanrı’nın Yakup’u seçmesinin Yakup’un ilerde yapacaklarına ilişkin önbilgisine bağlı olduğu görüşünü çürütür. İşlere bağlı olmadığı özellikle belirtilmektedir.

9:12   Tanrı büyüğün küçüğüne kulluk etmesine karar vermişti. Esav Ya-kup’a boyun eğecekti. Dünyasal görkem ve ayrıcalık için bir sonraki seçilmişti. Esav, ikizlerin ilk doğanıydı ve ilk doğan olduğu için doğal olarak bu konuma ait olan tüm şeref ve ayrıcalıklara sahip olacaktı. Ancak Tanrı’nın seçimi onu atlayıp Yakup’a yöneldi.

9:13   Tanrı’nın bu seçimdeki egemenliğini daha da vurgulamak için Pavlus Malaki 1:2,3’den alıntı yapıyor: “Ben Yakup’u sevdim, Esav’dan ise nefret ettim.” Burada Tanrı, Yakup ve Esav’ın yöneticileri olduğu iki ulustan, İsrail ve Edom’dan söz ediyor. Tanrı, İsrail’i kendilerine Mesih’i ve Mesih’in egemenliğini vaat ettiği ulus olarak seçti. Edom’a böyle bir vaatte bulunulmamıştı. Vaat yerine Edom’un dağları ve mirası çölün çakallarına verilmişti. (Mal.1:3 ayrıca Yer.49:17, 18; Hez.35:7-9).

Malaki 1:2,3’den yapılan alıntının, Tanrı’nın uluslardan çok bireylerle ilgilendiğini göstermesi söz konusuysa da bu alıntı burada O’nun bireyleri de seçmeye fazlasıyla hakkının olduğunu desteklemek için kullanılmıştır. Ben Ya-kup’u sevdim, Esav’dan ise nefret ettim sözleri, Tanrı’nın büyüğü küçüğüne kulluk edecek diyerek belirttiği egemen buyruğun ışığında anlaşılmalıdır. Esav’ı atlaması karşılaştırmaya göre nefret olarak görülürken, Yakup’u tercih etmesi bir sevgi eylemi olarak yorumlanır. Burada söz konusu olan, Tanrı’nın Esav’a sert ve öç almaya yönelik bir düşmanlığı değil, egemen seçimi aracılığıyla Yakup’u seçip Esav’ı Yakup’tan daha az sevmesidir. Bu bölüm sonsuz yaşama değil, dünyasal bereketlere işaret etmektedir. Tanrı’nın Edom’a duyduğu nefretin kişisel olarak Edom’luların kurtulamayacağı anlamına gelmediği gibi, İsrail’e olan sevgisi de Yahudilerin kurtulmaya gereksinimleri olmadığı anlamına gelmez (Yar.33:9’da kanıtlandığı gibi Esav’ın da dünyasal bereketler aldığına dikkat edin).

9:14   Elçi bu egemen seçim konusundaki öğretişinin haklı olarak her tür itirazı doğuracağını önceden tahmin eder. İnsanlar hâlâ Tanrı’yı adil olmamakla suçluyorlar. Eğer bazılarını seçiyorsa kalanları zorunlu olarak lanetliyor diye düşünüyorlar. Eğer Tanrı her şeyi önceden planladıysa bu konuda hiç kimsenin bir şey yapamayacağını ve insanları mahkum eden Tanrı’nın adaletsiz olduğunu iddia ediyorlar.

Pavlus Tanrı’da adaletsizlik olması olasılığına hararetle karşı çıkar. Tanrı-nın Egemenliğini, itiraz edenlerin daha kolay kabul edebileceği şekilde hafif-letmek yerine hiçbir özür öne sürmeksizin daha sert bir şekilde tekrar ifade etme yolunu seçiyor.

9:15   Önce Musa’ya söylenen Tanrı sözünü aktarıyor: “Merhamet ettiğime merhamet edeceğim, acıdığıma acıyacağım” (Çık.33:19’a bakın). Yerin ve göğün Rabbi’nin, en Yüce Olan’ın merhamet ve acıma göstermeye hakkı olmadığını kim söyleyebilir? Herkes kendi günahı ve inançsızlığı yüzünden suçlanır. Eğer kendi hallerine bırakılsalardı, hepsi mahvolurdu. Herkese ulaşan içten bir kurtuluş müjdesi çağrısına ek olarak Tanrı, mahvolmaya mahkum kişilerin bazılarını kendi lütfuna layık gördü. Bu, O’nun diğer insanlar suçlu çıksınlar diye gelişi güzel bir seçim yaptığı anlamına gelmez. Onlar zaten yaşamları boyunca günah içinde oldukları ve müjdeyi reddettikleri için suçlu çıkarlar. Seçilmiş olanlar, lütfundan dolayı Tanrı’ya teşekkür sunabilir. Kaybolmuş olanların ise kendilerinden başka suçlayabilecekleri kimse yoktur.

9:16   O halde sonuç olarak diyebiliriz ki, insanların ya da ulusların sonu kendi isteklerinin gücüne ya da çabalarına değil, Tanrı’nın merhametine bağlıdır. Pavlus kişinin isteğine değil derken, birinin kişisel isteğinin onun kurtuluşunda rol oynamadığını söylemek istemez. Vahiy 22:17’de dediği gibi, müjdeye çağrı kişinin isteğine yöneliktir: “Dileyen yaşam suyundan karşılıksız alsın.” İsa inanmayan Yahudileri O’na gelmeye isteksiz olanlar şeklinde niteledi (Yu. 5:40). Pavlus çabalayan kişiye değil derken, dar kapıdan geçmek için uğraş-mamız gerektiğini yadsımaz (Luk.13:24). Belirli bir miktar ruhsal gayret ve is- teklilik mutlaka gereklidir. Ancak, insanın isteği ve çabalaması, önceliği olan, belirleyici unsurlar değildir. Kurtuluş Rab’dendir. Morgan şöyle der:

İstekliliğimiz ya da çabalarımız, ne gereksinim duyduğumuz kurtuluşu elde etmemize, ne de onun getirdiği bereketleri almamıza yetmez... Kurtuluş isteğine kendiliğimizden sahip olamaz ve bu yönde çaba gösteremeyiz. İnsan kurtulu-şundaki her şey Tanrı sağlayışıyla başlar.[3]
7

9:17   Tanrı’nın Egemenliği yalnızca bazılarına merhamet göstermesiyle değil, bazılarının yüreğini nasırlaştırmasıyla da görülür. Firavun buna bir örnektir.

Burada, Mısırlı kralın doğumundan itibaren kötü bir kadere mahkum edildiğine dair bir ima yoktur. Olan şudur. Kendisi yetişkin çağa geldiğinde son derece inatçı, kötü huylu ve zalim olduğunu kanıtlamıştı. En ciddi uyarılara karşın yüreğini katılaştırmayı sürdürdü. Tanrı onu anında yok edebilirdi, ama etmedi. Onun yerine, kudretini onda göstermek ve onun aracılığıyla kendi adını dünyaya duyurmak için yaşamını ona bağışladı.

9:18   Firavun sürekli yüreğini katılaştırdı ve Tanrı da her seferinde bir yargı niteliğinde onun yürek katılığına katkıda bulundu. Çamuru sertleştiren ve buzu eriten güneş aynı güneştir. Kumaşı ağartan güneşle deriyi esmerleştiren de aynıdır. Yüreği kırık olana merhamet gösterenle pişman olmayanı nasırlaştıran da aynı Tanrı’dır. Reddedilen lütuf, inkar edilen lütuftur. Tanrı dilediğine merhamet gösterme, dilediğinin yüreğini ise nasırlaştırma hakkına sahiptir. Ama Tan-rı, asla adil olmayan bir şekilde davranmaz.

9:19   Pavlus’un, Tanrı’nın hoşuna gideni yapma hakkına sahip oluşu konusundaki ısrarı, şimdiye kadar hiç kimse O’nun isteğine başarılı bir şekilde karşı gelemediğine göre, Tanrı’nın kimsede hata bulmaması gerektiği itirazını doğurur. İtirazcının gözünde insan, tanrısal satranç tahtasında çaresiz bir piyondur. İnsanın yapacağı hiçbir şey yazgısını değiştiremez.

9:20   Elçi önce Yaratıcı’da hata bulmaya cüret etme küstahlığını gösteren her yaratığı azarlıyor. Ölümlü, günah, zayıflık ve cehalet yüklü insan, Tanrı-nın adalet ve bilgeliğini sorgulayıp O’na cevap verme konumunda değildir.

9:21   Pavlus, Tanrı’nın egemen oluşunu haklı çıkarmak için çömlekçi ve kil benzetmesini kullanır. Çömlekçi bir gün dükkanına gelir ve yerde duran şekilsiz kil kitlesini görür. Bir avuç alır, döner tezgâhına koyar ve güzel bir kap yapar. Bunu yapmaya hakkı var mı?

Çömlekçi elbette ki Tanrı’dır. Çamur ya da kil, günahlı ve kaybolmuş insanlıktır. Eğer çömlekçi insanlığı kendi haline bıraksaydı, insanlığın tamamı cehenneme giderdi. Tanrı insanlığı kendi haline bıraksaydı tümüyle doğru ve haklı bir iş yapmış olurdu. Ancak bunun yerine bir avuç günahlıyı Kendi egemen iradesiyle seçer, lütfuyla kurtarır ve onları Oğlu’nun benzerliğine dönüştürür. Bunu yapma hakkına sahip mi? Unutmayalım ki O, insanları cehenneme gelişi güzel bir şekilde mahkum etmiyor. İnsanlar kendi inançsızlık ve istekleri yüzünden zaten oraya mahkum olmuş durumdalar.

Tanrı çamurun bir kısmı ile bir kabı onurlu bir iş bir diğeri ile bayağı bir iş yapmak için tüm yetkiye ve güce sahiptir. Hiç kimsenin hak etmediği bir durumda, bereketlerini nereyi seçerse oraya yağdırır ve dilerse de bereketlerini vermez. Barnes şöyle yazar: “Hiç kimsenin bir şey hak etmediği bir yerde istenebilecek en büyük şey, O’nun kimseye adaletsiz davranmamasıdır.”[4]
8

9:22   Pavlus büyük çömlekçi Tanrı’yı, görünüşte bir çıkarlar çatışması için-deymişçesine resmeder. Bir taraftan günahı cezalandırma gücünü ve gazabını göstermek isterken, öte yandan mahvolmak üzere hazırlanmış gazap kap-larına karşı sabırla katlanmak arzusundadır. Bu, Tanrı’nın ilk plandaki haklı kızgınlığı ile merhametle katlanışı arasındaki bir karşıtlıktır. İddia şudur: “Eğer Tanrı kötüyü anında cezalandırarak haklı çıkabilecekken, onlara karşı büyük bir sabır gösteriyorsa O’nda kim kusur bulabilir?”

Mahvolmak üzere hazırlanmış gazap kapları cümlesine dikkat edin. Gazap kapları, günahları kendilerini Tanrı gazabına maruz bırakan kişilerdir. Tanrı’nın gelişi güzel bir şekilde verdiği emirler yüzünden değil, kendi itaatsizlik, isyan ve günahları yüzünden mahvolmak için hazırlanmışlardır.

9:23   Eğer Tanrı yüceltmek üzere önceden seçip merhamet göstermek istediği insanlara yüceliğinin zenginliklerini bildirmek isterse, kim O’na karşı çıkabilir? Burada C.R. Erdman’ın yorumu özellikle yardımcı olur:

Tanrı’nın Egemenliği asla kurtarılması gereken insanları suçlamak için kullanılmaz, aksine kaybolması gereken insanların kurtuluşuyla sonuç-lanmıştır.[5]
9

Tanrı mahvolmaları için gazap kapları değil, yücelik için merhamet kapları hazırlar.

9:24   Pavlus merhamet kaplarının, Tanrı’nın hem Yahudi hem de diğer uluslardan çağırmış olduğu biz Mesih inanlıları olduğunu söyler. Bu, gelecek açıklamaların temelini atar: Bir kalıntı dışında İsrail ulusunun bir kenara bırakılışı ve diğer ulusların o ayrıcalık yerine çağrılması.

9:25   Elçi, diğer ulusların çağrılışının Yahudilere sürpriz olmaması için Ho-şea’dan iki ayet alır. Birinci ayet Hoşea 2:23’tür: “Halkım olmayana halkım, sevgili olmayana sevgili diyeceğim.” Şimdi, aslında Hoşea’daki bu sözler diğer uluslara değil, İsrail’e yöneliktir. İsrail, Tanrı’nın halkı ve sevgilisi olarak yeni-leneceği zamanı dört gözle beklemektedir. Ancak bu ayetleri Romalılar’a akta-rırken, Pavlus onları diğer uluslara yapılan çağrıya uyarlamaktadır. Böyle kök-ten bir değişiklik yapmaya Pavlus’un ne hakkı var? Yanıt, bu sözleri ilk kez vahyetmiş olan Kutsal Ruh’un onları yeniden yorumlama ve tekrar uygulama hakkına sahip olduğudur.

9:26   İkinci ayet Hoşea 1:10’dur: “Kendilerine, ‘Halkım değilsiniz’ denildiği o yerde, yaşayan Tanrı’nın oğulları diye adlandırılacaklar.” Eski Antlaşma zemininde bu ayet Yahudi olmayanları kastetmemekte, ancak İsrail’in ilerde Tanrı’nın iyiliğine yeniden döndürüleceğini açıklamaktadır. Ancak Pav-lus yine de bunu, Tanrı’nın diğer ulusları oğulları olarak tanımasına atfediyor. Bu, Kutsal Ruh’un Eski Antlaşma’daki ayetleri alıp Yeni Antlaşma’da haklı olarak dilediği şekilde uygulamasına ayrı bir örnek oluşturur.

9:27   İsrail’in bir grup dışında kalanlarının reddedilmesi 9:27-29’da tartışılmıştı. Yeşaya, İsrail’in ulus olarak çok kalabalıklaşsa da, çocuklarının ancak küçük bir kısmının kurtulacağını önceden bildiriyor (Yşa.10:22).

9:28   Yeşaya, “Rab yeryüzündeki yargılama işin tez yapıp bitirecektir” (Yşa.10:23) derken, İsrail topraklarının Babilliler tarafından ele geçirilmesine ve sonra da İsrail halkının sürgüne gönderilmesine işaret etmektedir. Bu iş Tan-
rı’nın yargılama işiydi. Pavlus’un bu sözleri aktarmasının amacı, geçmişte İs-rail’in başına gelenin kendi gününde de tekrarlanabileceğini vurgulamaktır.

9:29   Yeşaya daha önce (peygamberliğinin ilk zamanlarında) şöyle demiş-ti: Eğer her şeye egemen olan Rab birkaç kişiyi esirgememiş olsaydı İsrail So-dom gibi olur, Gomora’ya benzerdi.

9:30   Pavlus şimdiki Kilise Çağı açısından tüm bunların sonucunun ne olduğunu sorar? İlk sonuç şudur: Karakteristik olarak doğruluk yerine kötülüğü izleten ve aklanma peşinde olmayan uluslar, Rab İsa Mesih’e iman yoluyla ak-lanmaya kavuşmuşlardır. Elbette ulusların tümü değil, ancak Mesih’e iman edenler aklanmışlardır.

9:31   Öte yandan Yasa’yı yerine getirerek aklanmayı arayan İsrail, aracılığıyla aklanabileceği bir yasayı asla bulamamıştır.

9:32   Nedeni açıktır. Aklanmanın Mesih’e imanla sağlandığını reddedip, inatla kişisel çaba aracılığıyla kendi doğruluklarını yerleştirmeye çalıştılar. Tökezleme taşının kendisinde, yani Rab İsa Mesih’te tökezlediler.

9:33   Bu, Rab’bin Yeşaya aracılığıyla yaptığı önbildirinin aynısıdır. Mesih’in Yeruşalim’e gelişinin iki yönlü bir etkisi olacaktı. Bazılarına sürçme taşı ve tökezleme kayası olacaktı. (Yşa.8:14). Bazıları da O’na iman ederek utanç, suç ve üzüntü için nedenleri olmayacaktı (Yşa.28:16).

B. İsrail’in Bugünü (Bölüm 10)

10:1   Pavlus’un öğretileri tövbe etmemiş Yahudiler için çok tatsızdı. Onu İsrail düşmanı bir vatan haini olarak düşünüyorlardı. İmanlı kardeşlerine yazdığında, yüreğini en çok sevindirecek olan şeyin ve Tanrı’ya gayretle ettiği duanın İsrail’in kurtulması olduğunu ısrarla vurguluyor.

10:2   Elçi onları tanrısızlıkla ve dindar olmamakla suçlamak yerine, Tanrı için gayretli olduklarına tanıklık ediyor. Bu, gelenek ve Yahudi törenlerini özenle izlemelerinden ve karşıt öğretişlere olan hoşgörüsüzlüklerinden belliydi. Ancak gerçekle birleştirilmedikçe gayret yeterli değildir. Yoksa yarardan çok zarar getirebilir.

10:3   Başarısızlığa uğradıkları nokta buradaydı. Tanrı’nın doğruluğundan, bu doğruluğun Tanrı’nın gözünde işlere değil, imana dayalı olduğundan habersizdiler. Yasaya uyarak kendi doğruluklarını göstermeye uğraştılar. Tanrı-nın iyiliğini kendi çabaları, kişilikleri ve iyi işleri ile kazanmaya çalıştılar. Tan-rı’nın, Oğlu’na inanan tanrısız günahkarları doğru sayma planına boyun eğmeyi sürekli reddettiler.

10:4   Mesih’e iman etselerdi, O’nun, aklanma için yasanın sonu olduğunu görürlerdi. Yasanın amacı günahı açığa çıkarmak ve günahlıları suçlu çıkarıp mahkum etmekti. Yasa doğruluğu asla sağlayamaz. Yasayı bozmanın cezası ölümdür. Mesih, ölümüyle insanoğlunun bozduğu yasanın cezasını ödedi. Bir günahlı Rab İsa Mesih’i Kurtarıcısı olarak kabul ettiğinde, artık yasanın ona söyleyecek hiçbir şeyi kalmamıştır. Günahkarın yerine Geçen’in ölmesi aracılığıyla günahkar da yasaya ölmüş olur. Yasadan ve yasa aracılığıyla doğruluk elde etmek gibi boş çabalardan kurtulmuştur.

10:5   Eski Antlaşma’nın dilinde, yasa ve iman sözleri arasındaki farkı görebiliriz. Örneğin Levililer 18:5’de Musa, “yasada yazılanları yerine getiren bunlarla yaşayacaktır” diye yazar. Kişinin başarısı ve işleri vurgulanır.

Elbette bu ifade hiçbir günahlı insanın yerine getiremeyeceği ideali sunar. Bu, eğer birisi yasayı sürekli ve mükemmel bir şekilde yerine getirebilseydi, ölüme mahkum olmazdı anlamına gelir. Ancak yasa zaten günahlı ve ölüme mahkum edilmiş insanlara verilmişti. Hatta yasayı, verildiği günden başlayarak mükemmel bir şekilde yerine getirselerdi bile kurtulamazlardı, çünkü Tanrı geç-mişteki günahların da karşılığını arar. İnsanın, aklanmayı yasa aracılığıyla elde edebileceğine ilişkin tüm umutlar daha baştan başarısız kalmaya mahkumdurlar.

10:6   Pavlus, iman dilinin yasanınkinden oldukça farklı olduğunu göstermek için önce Yasa’nın Tekrarı 30:12-13’den şunu aktarıyor:

“O göklerde değil ki, ‘Kim bizim için göğe çıkacak? Kim yerine getirmemiz için onu alıp yayacak?’ diyesiniz. Denizin ötesinde değil ki, ‘Kim bizim için denizin ötesine gidecek? Kim yerine getirmemiz için onu alıp yayacak?’ diyesiniz.”

İlginç olan, bu ayetlerin Yasanın Tekrarı’ndaki yerlerinin hiçbir şekilde iman ya da müjdeyi işaret etmeyişleridir. Yasa’dan özellikle de, “Bütün yüreğinizle, bütün canınızla O’na dönün” buyruğundan söz ederler (Yas.30:10b). Tanrı, yasanın saklı, uzak ve erişilmez olmadığını söylüyor. İnsanın onu bulmak için denizi geçmek ya da göğe çıkmak zorunluluğu yoktur. O önümüzdedir ve itaat edilmeyi beklemektedir.

Ancak elçi Pavlus, bu sözleri alıp müjdeye uygulamaktadır. İmanın, kimseden göğe çıkıp Mesih’i aşağıya indirmesini istemediğini söyler. Bu zaten gerçekleşmeyeceği gibi ayrıca çok da gereksiz olurdu; çünkü Mesih zaten beden alarak yeryüzüne gelmiştir!

10:7   Elçi, Yasa’nın Tekrarı 30:13’ü aktardığında “kim denizin ötesine geçecek” ifadesini “ölüler diyarına kim inecek?” şeklinde değiştirerek söylüyor. Demek istediği şudur ki, müjde insanlardan mezara inip ölüler arasından Mesih’i diriltmesini istememektedir. Bu hem olanaksız hem de gereksizdir, çünkü Mesih zaten ölümden dirilmiştir. 10:6 ve 7. ayetlerde, bir Yahudi tarafından kabul edilmesi çok zor olan iki öğretinin bulunduğuna dikkat edin; biri Mesih’in beden alması ve öteki dirilmesi. Bununla birlikte, eğer kurtulmak isterse bunları kabul etmesi gereklidir. Bu iki öğretiyi 10:9-10’da yeniden göreceğiz.

10:8   Eğer müjde insanlara insan düşüncesine göre yapılması olanaksız olanı ya da Rab tarafından zaten yapılmış olanı yapmalarını söylemiyorsa neyi söy-lüyor? Yine Pavlus, müjdenin yakın, ulaşılabilir, anlaşılabilir ve kolayca elde edilebilir olduğunu belirtmek için Yasa’nın Tekrarı 30’dan bir ayeti kullanıyor: “Tanrı sözü size çok yakındır, uymanız için ağzınızda ve yüreğinizdedir” (Yas. 30:14). Bu, Pavlus ve diğer elçilerin duyurduğu imanla kurtuluşun iyi haberidir.

10:9   Kısaca şöyle açıklanır: Önce O’nun beden aldığı gerçeğini, Beytle-hem’deki bir ahırdaki bebeğin görkem ve yaşam Rab’bi olduğunu ve Yeni Ant-laşma’daki İsa’nın, Eski Antlaşma’daki Rab (Yahve) olduğunu kabul etmelisin.

İkinci olarak, kapsadığı her şeyle O’nun diriliş gerçeğini kabul etmelisin. Tanrı, Mesih’i, kurtuluşumuz için gerekli olan işin tamamlandığının ve Tan-rı’nın bu işten hoşnut kaldığının bir kanıtı olarak ölümden diriltti. Buna yürek-ten inanmak demek zihin, duygu ve irade gücüyle inanmak demektir.

Böylece İsa’nın Rab olduğunu ağzınla açıkça söyler ve Tanrı’nın O’nu ölümden dirilttiğine yürekten iman edersin. Bu, Rab İsa Mesih’in işinin ve Kişiliğinin kişisel olarak kabul edilişidir. Bu da kurtaran imandır.

Ortaya atılan soru şudur: “Birisi İsa’yı Rab değil, yalnız Kurtarıcı olarak kabul ederse kurtulabilir mi?” Kutsal Kitap, kendi aklına göre iman edenleri cesaretlendirmemektedir. “İsa’yı Kurtarıcım olarak kabul edeceğim, ancak O’nu her şeyin Rab’bi olarak yüceltmek istemiyorum.” Öte yandan İsa’yı kurtuluş koşulu olarak Rab diye kabul edenler şu sorunla karşılaşırlar: “O nereye kadar Rab olarak kabul edilmelidir?” Çok az sayıda imanlı O’na bu anlamda tam ve mutlak bir teslimiyet gösterdiğini iddia edebilir. Müjdeyi tanıttığımızda aklanmanın tek koşulunun iman olduğu iddiamızı sürdürmeliyiz. Ama hem günahkar hem de kutsallara, İsa Mesih’in Rab olduğunu (Tanrı - Yahve) ve böyle kabul edilmesi gerektiğini de sürekli anımsatmalıyız.

10:10   Sonraki açıklamasında Pavlus, insanın yürekten iman etmekle aklandığını yazar. Bu yalnızca zihinsel bir kabul olmayıp tüm iç varlığımızla yapılan samimi bir onaylamadır. Bir kimse bunu yaptığı anda aklanır. Sonra da imanını ağzıyla açıklamakla kurtulur. Bu, iman edenin aldığı kurtuluşu başkalarının önünde açıklamasıyla olur. Açıkça söyleme kurtuluşun bir koşulu değil, ancak olmuş olan şeyin dışa vurulan bir ifadesidir: “Eğer İsa Mesih’e inanıyorsanız, O’nun lehinde konuşmalısınız.” Eğer birisi bir şeye gerçekten inanırsa, onu başkalarıyla paylaşmak ister. Dolayısıyla birisi gerçekten yeniden doğmuşsa bu gizli tutulmayacak kadar harika bir şeydir. Mesih’i ağzıyla açıklar.

Kutsal Kitap, kurtulan birinin kurtulduğunu herkesin önünde açıkça söyleyeceğini varsayar. Bu ikisi beraber gider. Kelly şöyle der: “Eğer ağzımızla Mesih’in Rab olduğunu söylemiyorsak, kurtuluştan da söz edemeyiz. Rabbimizin söylediği gibi, “İman edip vaftiz olan kurtulacaktır.”[6]
0 Denney bunu şöyle yorumluyor:

“Aklandığında inanan bir yürek ve kurtuluşu açıkça söyleyen bir ağız iki ayrı şey değil, aynı şeyin iki ayrı yüzüdür.”[7]
1

O zaman 10:9’daki ağızla açıklama imandan önce gelirken, 10:10’da açıklamadan önce imanın geldiği sorusu belirir. Yanıtı bulmak zor değildir. 9. ayetteki vurgu beden alma ve dirilme üzerindedir; ve bu iki öğretişten tarih sıralamasına göre söz edilmiştir. Beden alma önce gelir, İsa Rab’dir. Sonra diriliş gelir, Tanrı O’nu ölümden diriltti. 10. ayetteki vurgu bir günahkarın kurtuluşundaki olayların sıralamasındadır. Önce inanır sonra kurtuluşunu herkesin önün-de açıkça söyler.

10:11   Elçi burada, “O’na iman eden utandırılmayacak” ifadesini vurgulamak için Yeşaya 28:16’dan aktarma yapar. Mesih’in başkalarının önünde açık-lanması düşüncesi utanç korkuları doğurabilir, ancak bunun karşıtı doğrudur. O’nu yeryüzünde açıkça kabul edersek, O da bizi cennette açıkça kabul edecektir.

Asla düş kırıklığına götürmeyecek bir umuda sahibiz. O’na iman eden sözü, Tanrı’nın görkemli kurtarışının herkese, yani Yahudilere olduğu gibi diğer ulus-lara da yönelik olduğu gerçeğiyle bağlantılıdır.

10:12   Romalılar 3:23’de öğrendiğimize göre, herkes günah işlemiş olduğu için, kurtuluşa gereksinim açısından Yahudi ile Yahudi olmayan arasında hiçbir fark yoktur. Şimdi ise kurtuluşa ulaşabilme açısından da bir ayrım olmadığını öğreniyoruz. Rab, bir grup insana ait özel bir Tanrı değil, tüm insanlığın Rabbi-dir. O, kendisini çağıran herkese karşı lütuf ve merhamette eli açık Olan’dır.

10:13   Müjde’nin evrenselliğini kanıtlamak için Yoel 2:32’den alıntı yapılır. Kurtuluş yolu hakkında söylenebilecek en basit ifade şu sözlerde yer almıştır: “Rab’be yakaran herkes kurtulacaktır.” Rab’bin ismi, Rab’bin kendisi yerine geçer.

10:14   Ancak böyle bir müjde, evrensel bir bildiriyi önceden varsayar. Eğer hiç işitmezlerse Yahudi ve diğer uluslardan olanlara sunulan bu kurtuluşun yararı nedir? Burada imanlı kuruluşların kalp atışını hissederiz! Elçi, üç “nasıl” sorusuyla (Nasıl yakaracaklar... nasıl iman edecekler... yayan olmazsa, nasıl duyacaklar) Yahudi ve Yahudi olmayanları kurtuluşa götüren adımlara döner. Belki de bu, sıralamayı aşağıdaki gibi tersine çevirirsek daha kolay anlaşılır;

Tanrı hizmetçilerini gönderir.

Onlar da kurtuluş müjdesini duyururlar.

Günahlılar Tanrı’nın Mesih’te sunduğu yaşamı duyarlar.

İşitenlerin bazıları bildiriye iman eder.

İnananlar Rab’be yakarır.

Rab’be yakaranlar kurtulur.

Hodge bu iddianın dayandığı ilke olarak “Eğer Tanrı bir sonu arzularsa o sona ulaşmak için gerekli araçları da arzular”[8]
2 ilkesini öne sürer. Bu, söylemiş olduğumuz gibi Müjde’yi yayma hareketlerinin temelidir. Pavlus burada inanmayan Yahudilerin özürlerinin olmadığı düşüncesini, müjdeyi diğer uluslara du-yurarak haklı çıkarıyor.

10:15   Gönderen Tanrı’dır. Gönderilmiş olanlar bizleriz. Bu konuda ne ya-pıyoruz? Biz Yeşaya’nın 52:7’de iyi şeylerin güzel haberlerini getirmiş olan Rab’be atfettiği güzel ayaklara sahip miyiz? Yeşaya O’nun yani Mesih’in gü-zel ayaklarını dile getiriyor. Burada yani Romalılar 10:15’de “O” “onlar”a dö-nüşüyor. O, güzel ayaklarla 2000 kadar yıl önce geldi. Şimdiyse kayıp ve öl-mekte olan bir dünyaya güzel ayaklarla gitmek bizim ayrıcalığımız ve sorum-luluğumuzdur.

10:16   Ancak Pavlus’un sürekli üzüntüsü, İsrail halkının tümü müjdeyi din-lemediği içindir. Yeşaya, “Rab, verdiğimiz habere kim inandı?” diye sordu-ğunda, bunu zaten önceden bildirmişti (Yşa.53:1). Soru yanıtı gerektirir: “Fazla değil.” Mesih’in ilk gelişinin haberi verildiğinde, buna karşılık veren fazla kim-se olmadı.

10:17   Yeşaya’dan bu aktarmayı yaparken Pavlus, peygamberin dile getirdiği inancın duyulan mesajdan kaynaklandığını ve mesajın Mesih hakkındaki söz aracılığıyla geldiğini fark eder. Böylece vardığı sonuç şu olur: İman haberi işitmekle, işitmek de Mesih’le ilgili sözün yayılmasıyla olur. İman, insanlara elbette Tanrı’nın yazılı sözüne dayanan, Rab İsa Mesih’e ait bildirdiğimiz haberi işittiklerinde gelir.

Ancak kulaklarla işitmek yeterli değildir. İnsan Tanrı gerçeğinin kendisine açıklanmasını arzu ederek, açık bir yürek ve zihin ile işitmelidir. Eğer böyle yaparsa sözün gerçek olduğunu ve bu gerçeğin kendi doğruluğunu kanıtlayıcı olduğunu görecektir. Sonra inanacaktır. Bu ayette belirtilen işitmenin yalnızca ku-laklarla sınırlı olmadığı belirtilmelidir. Örneğin, bildiri okunabilir. Bu nedenle “işitmek” hangi yolla olursa olsun sözü almak anlamına gelir.

10:18   O halde sorun nedir? Hem Yahudiler hem diğer uluslar bildirilen müjdeyi işitmediler mi? İşittiler. Pavlus işittiklerini göstermek için Mezmur 19:4 sözlerini ödünç alıyor: Evet, gerçekten de:

“Sesleri bütün yeryüzüne,

sözleri dünyanın dört bucağına ulaştı.”

İlginç olan nokta şudur ki, 19. Mezmur’dan alınan bu sözler müjde hakkında değildir. Daha çok güneş, ay ve yıldızların Tanrı’nın görkemine yaptıkları evrensel tanıklığı tanımlamaktadırlar. Ancak dediğimiz gibi, Pavlus bu aktarmayı yaparken, aslında bunun müjdenin o dönemde dünya çapında duyurulması konusu için de aynı derecede geçerli olduğunu söylüyor. Pavlus sık sık, Tanrı Ru-hu’nun esinlemesiyle Eski Antlaşma’dan bir bölüm alıp oldukça değişik bir şe-kilde uygulamaktadır. Elbette ki, bu sözleri ilk başta vermiş olan aynı Ruh, onları sonradan tekrar uygulama hakkına sahiptir.

10:19   Ulusların çağrılması ve müjdenin Yahudilerin büyük bir çoğunluğu tarafından reddedilmesi İsrail ulusu için sürpriz olmamalıdır. Olacaklar kendi Kutsal Yazılarında önceden tam olarak haber verilmişti. Örneğin Tanrı, İsrail’i ulus olmayanlarla (diğer uluslar) kıskandıracağı ve İsrail’i puta tapan, anlayışsız bir ulusla kızdıracağı uyarılarında bulunmuştu (Yas.32:21).

10:20   Daha cesur bir dil kullanılırsa Yeşaya, Rab’bin kendisini aramayanlar tarafından bulunuşunu ve O’nu sormayanlara kendini gösterişini belirtiyor (Yşa.65:1). Genel olarak alınırsa diğer uluslar Tanrı’yı aramamıştı. Kendi putperestliklerinde doyum buluyorlardı. Ancak, onlardan bir çoğu müjdeyi işittiğinde karşılık verdi. Göreceli olarak konuşursak Yahudi olmayanlar Yahudilerden daha çok karşılık verdiler.

10:21   Sürüler halinde Yahve’ye gelen diğer ulusların bu resmine karşı Ye-şaya, İsrail ulusuna bütün gün ellerini uzatan, ancak itaatsiz ve inatçı bir red-detme ile karşılaşan Rab’bi resmediyor.

C.   İsrail’in Geleceği (Bölüm 11)

11:1   O halde İsrail’in geleceği nasıl olacak? Bazılarının öğrettiği gibi, “Tanrı’nın İsrail’le işi bitmiştir ve bugünkü kilise, Tanrı’nın İsrail’i olup İsrail’e verilen vaatler artık kilise[9]
3 için geçerlidir” öğretisi doğru mudur? Romalılar 11, tüm Kutsal Kitap’ta bu görüşü çürüten en güçlü bölümlerden biridir.

Pavlus’un açış sorusu şu anlamı taşır: “Tanrı tümüyle kendi halkından yüz mü çevirdi? Yani her bir İsrailli dışlandı mı?” Kesinlikle hayır! Buradaki konu, 11:15’de açıkça belirtilen Tanrı’nın kendi halkından yüz çevirmesi ise de bu O’nun halkının tamamını reddettiği anlamına gelmez. Pavlus’un kendisi, bu yüz çevirmenin halkın hepsi için olmadığının bir kanıtıdır. Pavlus, İbrahim’in so-yundan, Benyamin oymağından bir İsrailliydi. Bir Yahudi olarak başarısı ek-siksizdi.

11:2   Bu ayetin ilk kısmını şöyle anlamalıyız: “Tanrı önceden bildiği ken-di halkından tümüyle yüz çevirmedi.” Durum, İlyas’ın zamanında olana ben-ziyordu. Ulusun büyük bir kısmı Tanrı’dan uzaklaşıp putlara döndüler. Durum öyle kötüydü ki, İlyas İsrail için değil, İsrail’e karşı dua etti.

11:3   Rab’be insanların, peygamberleri öldürerek onları nasıl susturduklarını hatırlattı. Tanrı’nın sunaklarını yıkmışlardı. Tanrı’ya sadık konuşan tek imanlı olarak kendisinin kaldığını sanıyordu ve yaşamı tehlikedeydi.

11:4   Ancak durum İlyas’ın korktuğu kadar umutsuz ve karanlık değildi. Tanrı, peygambere Baal’a diz çökmeyi reddeden yedi bin kişiyi kendine alıkoyduğunu anımsattı.

11:5   O zaman doğru olan bugün de doğrudur: Tanrı asla kendisini tanıksız bırakmaz. O’nun daima kendi lütfuyla seçtiği küçük bir topluluğu vardır.

11:6   Tanrı bu topluluğu iyi işlerine dayanarak değil, kendi egemen lüt-fuyla seçer. Bu iki ilke –lütuf ve işler– birbirlerinden ayrı tutulurlar. Bir armağan kazanılamaz. Ücretsiz olan satın alınamaz. Hakkımız olmayan şey hak edilemez. Şükür ki, Tanrı’nın seçimi iyi işlere değil, lütfa dayalıydı, yoksa hiç kimse asla seçilemezdi.

11:7   O halde sonuç, İsrail’in Mesih’in tamamlanmış işi yerine kendi çabalarına dayandıkları için aklanmayı elde etme konusunda başarısız kalmasıdır. Tanrı tarafından seçilen küçük topluluk, Rab İsa’ya olan imana dayandığı için aklanmayı elde etmeyi başardı. Ulus yasal körlük olarak adlandırılabilecek acıyı çekti. Mesih’i kabul etmeyi reddetmek, O’nu kabul etme eğilim ve kapasitesindeki azalmayla sonuçlandı.

11:8   Bu, Eski Antlaşma’nın önceden söylediği durumdur (Yşa.29:10; Yas. 29:4). Tanrı onları ruhsal gerçeklere duyarsızlaştıkları bir uyuşukluk durumun-da bıraktı. Rab İsa’yı Mesih ve Kurtarıcı olarak görmeyi reddettikleri için şimdi O’nu görme gücünü de yitirdiler. Tanrı’nın yalvaran sesini işitmedikleri için ruhsal sağırlıkla vurulmuşlardı. Bu korkunç yargılama bugüne dek sürmektedir.

11:9   Tanrı’nın İsrail’e yönelik yargısını Davut da önceden algılamıştı. Mez-mur 69:22-23’de reddedilen Kurtarıcı’nın, Tanrı’dan, onların sofrasını kapan ve tuzağa dönüştürmesini isteyişi belirtilir. Sofra burada Mesih aracılığıyla gelen bereket ve ayrıcalıkların tümü anlamındadır. Bereket olması gereken bir şey lânete dönmüştü.

11:10   Mezmur’daki bölüm acı çeken Kurtarıcı’nın, Tanrı’dan onların gözlerini karartmasını ve çalışma ya da yaşlanmayla bellerini bükmesini (ya da sürekli bellerini titretmesini) ister.

11:11   Pavlus şimdi başka bir soru yöneltiyor. Yıkılmak üzere mi sendelediler? Burada sonunda ya da daima sözcüğünü koymalıyız. Yıkılıp bir daha hiç toparlanmamak için mi sendelediler? Elçi böyle bir öneriyi kesinlikle reddeder. Tanrı’nın amacı düzeltmeye yöneliktir. O’nun amacı, düştüklerinden ötürü İsrail’i kıskandırarak kurtuluşun diğer uluslara ulaşmasıdır. Bu kıskanma, İsrail’i yavaş yavaş Tanrı’ya geri döndürmek için planlanmıştır. Pavlus, İsrail’in düşüşünü reddetmiyor. “Suçlarından ötürü diğer uluslara kurtuluş verildi” ayetiyle ve bunu izleyen, “Eğer onların (Yahudilerin) suçu dünyanın zenginliği olduysa” ayetiyle düştüklerini kabul ediyor. Ancak, Tanrı’nın İsrail’le işinin sonsuza kadar bitmiş olduğu fikrine şiddetle karşı çıkıyor.

11:12   İsrail’in müjdeyi reddetmesinin sonucu, bu ulus bir kenara bırakılmış ve müjde diğer uluslara götürülmüştü. Bu şekilde, Yahudilerin suçu dünyanın zenginliği ve İsrail’in kaybı diğer ulusların kazancı anlamına gelmiş oldu. Eğer bu doğru ise İsrail’in eski iyi haline dönmesi, dünya için ne kadar daha büyük bir bereketlenme ile sonuçlanacaktır! İsrail, Büyük Sıkıntı döneminin sonunda Rab’be döndüğünde uluslara bereket taşıyan bir kanala dönüşecektir.

11:13   Elçi burada diğer uluslara sesleniyor (11:13-24). Bazıları onun Ro-ma’da diğer uluslardan gelen imanlılara seslendiğini düşünür, ama bölüm diğer uluslardan oluşan farklı bir dinleyici kitlesi gerektirir. Eğer Pavlus’un İsrail’den ulus olarak söz ettiği ve diğer uluslardan yine aynı şekilde söz ettiği görülürse, bu bölüm daha kolay anlaşılır. Burada Tanrı’nın topluluğundan söz etmiyor, yoksa bu topluluğun 11:22’de kesilip atılması olasılığıyla karşı karşıya kalırdık, ki bu da Kutsal Kitap’a aykırıdır. Pavlus diğer uluslara gönderilen bir elçi oldu-ğundan, onlarla içten bir şekilde konuşması oldukça doğaldır. Böyle yapmakla yalnızca görevini yerine getiriyordu.

11:14   Soydaşlarını kıskandırıp bazılarının kurtulabilmelerini sağlamak için her yolu araştırdı. O da biliyordu ve biz de biliyoruz ki, kendi başına kimseyi kurtaramazdı. Kurtarış Tanrısı kendini hizmetkarlarıyla öylesine özdeşleştiriyor ki, onların ancak kendisinin yapabileceği şeylerden söz etmelerine izin veriyor.

11:15   Bu ayet 11:12’deki fikri, ayrı bir dille yineliyor. İsrail, Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak ayrıldığında, diğer uluslar Tanrı’yla ayrıcalıklı bir konuma getirilerek simgesel anlamda barıştırılmışlardı. İsrail, Mesih’in Bin Yıllık Egemenliği sırasında eski iyi durumuna getirildiğinde, bu dünya çapında bir yenilenme ya da dirilme gibi olacaktır.

Bu, İsrail ulusunun bir simgesi sayılan Yunus’un tecrübesinde resmedilebilir. Yunus’un fırtına sırasında gemiden atılması, diğer uluslardan olan bir gemi dolusu insanın kurtuluş ve esenliği ile sonuçlandı. Ancak, Yunus sağlığına kavuşup Ninova halkına vaaz ettiğinde, diğer uluslarla dolu bir şehir dolusu insan kurtuluşa kavuştu. Bir kıyaslama yapılırsa, İsrail’in Tanrı tarafından geçici olarak reddedilmesi, müjdenin diğer uluslardan olan bir avuç insana ulaşmasını sağladı. Ancak İsrail eski haline getirilince, diğer uluslardan olanlar büyük kitleler halinde Tanrı’nın krallığına getirilecektir.

11:16   Pavlus burada iki benzetme kullanır. İlki ilk hamur ve tüm hamur ile, ikincisi ise kök ve dallarla ilgilidir. Çölde Sayım 15:19-21’de de gördüğümüz gibi, hamurun bir kısmı Rab’be sunulurdu. Dolayısıyla eğer hamurun bir parçası Rab için ayrılıyorsa, hamurun tümü de Rab’be ait demektir. Çünkü hamurun bir parçasından tamamı üretilebilir. Uygulamaya gelince ilk hamur İbrahim’dir. O, Tanrı tarafından ayrıldığından dolayı kutsaldı. Eğer bu onun için doğruysa onun tüm soyu için de doğrudur. Tanrı’nın önünde, gözle görülür şekilde ayrıcalıklı bir konuma getirilmişlerdir.

İkinci benzetme kök ve dallardır. Eğer kök ayrılırsa dallar da ayrılır. İbrahim, uluslardan farklı yeni bir toplum oluşturmak için Tanrı tarafından ilk ayrılan olması anlamında köktü. Eğer İbrahim ayrılmışsa, ondan gelen seçilmişler soyu da ayrılmıştır.

11:17   Elçi kök ve dallar benzetmesine devam eder. Kesilmiş dallar İsrail’deki on iki oymaktan iman etmeyenleri simgeler. Mesih’i reddettikleri için, Tanrı’nın seçilmiş halkı olarak ayrıcalıklı konumlarından uzaklaştırılmışlardı. Ancak dalların bazıları uzaklaştırılmıştı. Ulusun, Pavlus’u da içeren küçük bir kısmı Rab’bi kabul etmişti. Yabani zeytin ağacı tek bir kişi olarak görülen diğer ulusları kasteder. Onlar öz zeytin ağacına aşılanmışlardı. Yahudiler ile birlikte diğer uluslar da öz zeytin ağacının kök ve semizliğini paylaştı. Diğer uluslar başlangıçta İsrail’e verilen ve halen İsrail’in küçük bir imanlı azınlığın sahip çıktığı lütfa ortaktırlar.

Bu örnekte dikkat edilmesi gereken önemli nokta, zeytin ağacının ana gövdesinin İsrail olmayıp Tanrı’nın yüzyıllardır süregelen ayrıcalıklı soyu oluşudur. Eğer gövde İsrail olsaydı, İsrail’in İsrail’den kesilip yeniden İsrail’e aşılanması gibi garip bir resim ortaya çıkardı. Yabani zeytin ağacının kilise değil, toplu olarak görülen diğer uluslar olduğunu hatırlamak da önemlidir. Yoksa gerçek imanlıların Tanrı’nın lütfundan kesilebilecekleri olasılığı ile karşı karşıya kalırsınız. Pavlus bunun olanaksız olduğunu daha önce zaten göstermişti (Rom.8:38-39).

Ağacın ana gövdesinin yüzyıllardır süregelen ayrıcalıklı soy olduğunu söylerken, “ayrıcalıklı soy”dan kastımız nedir? Tanrı belli bir halkı kendisiyle özel yakınlığının olacağı bir duruma getirmeye karar verdi. Onlar, dünyanın geri kalan kısmından ayrılmış, özel ayrıcalıklara sahip kişiler olacaklardı. Bugün bizim, “lütfedilmiş ulus konumu” diyebileceğimiz bir konumun tadını çıkaracaklardı. Tarihin değişik çağları içinde Tanrı özel bir merkezi gruba sahip olmuş olacaktı.

İsrail ulusu bu ayrıcalıklı soyun birincisiydi. Onlar Tanrı’nın eskiden seçilmiş olan halkıydı. Mesih’i reddettikleri için bu dalların bazıları kesilmiş ve “sevgili oğul” konumlarını yitirmişlerdi. Diğer uluslar iyi zeytin ağacına aşılanmış, kök ve semizliğin imanlı Yahudileri ile ortaklar olma durumuna gelmişlerdi. Kök, kendisiyle ayrıcalıklı soyun başladığı İbrahim’e işaret eder. Zey-tin ağacının semizliği, bereketli zeytin ve zeytinyağı olan ürün verimliliğini ima eder. Burada semizlik, zeytin ağacı ile birleşmekten kaynaklanan ayrıcalıkları belirtir.

11:18   Ancak diğer uluslar, Yahudilere karşı senden daha kutsalım davranışına girmemeli ve üstünlükleriyle övünmemelidirler. Böyle bir övünme onların ayrıcalıklı soyu başlatmadıkları gerçeğini gözden kaçırmak olur. Bulundukları lütuf konumuna, onları ayrıcalık soyu getirmiştir.

11:19   Pavlus diğer uluslardan olan tartıştığı hayali kişinin şöyle diyeceğini sezinler: “Benim ve diğer ulusların aşılanması için Yahudi dallar kesildi.”

11:20   Elçi bunun kısmen doğru olduğunu kabul eder. Yahudi dallar kesilmiş ve diğer uluslar aşılanmıştı. Ancak bunun nedeni diğer ulusların Tanrı önünde özel bir haklarının oluşu değil, İsrail’in inançsızlığıydı. Diğer uluslar aşılandı, çünkü bir halk olarak yerlerinde iman aracılığıyla durmuşlardı. Bu açıklama, yani iman aracılığıyla yerinde durma, Pavlus’un gerçek imanlılar hakkında konuştuğuna işaret eder gibidir. Ancak mutlaka anlamın bu olması gerekmez. Kıyaslandığında, diğer ulusların iman aracılığıyla yerlerinde durabilmeleri, Yahudilerden daha çok iman ettiklerini gösterir. Nitekim İsa, diğer ulus-lardan olan yüzbaşıya şöyle demişti: “İsrail’de bile böyle iman görmedim” (Luk.7:9). Daha sonra Pavlus, Roma’daki Yahudilere şöyle dedi: “Şunu bilin ki, Tanrı’nın sağladığı bu kurtuluşun haberi diğer uluslara gönderilmiştir. Ve onlar buna kulak vereceklerdir” (Elç.28:28). Dikkat edin; “kulak vereceklerdir.” Onlar, bugün halk olarak müjdeyi İsrail’den daha kolay kabul etmektedirler. Buradaki durmak sözcüğü, düşmenin karşıtıdır. İsrail ayrıcalıklı konumundan düşmüştü. Diğer uluslar bu yere, yeni konuma aşılanmışlardı. Ancak durmakta olan sakınsın düşmesin. Diğer uluslar böbürlenmemeli, tersine korkmalıdır.

11:21   Eğer Tanrı ayrıcalıklı soydan gelen asıl dalları kesmekte duraksamadıysa, benzer koşullar altında yabanıl zeytin dallarını esirgeyeceğine inanmak için bir neden yoktur.

11:22   Böylece zeytin ağacı benzetmesinde Tanrı’nın karakterinin birbirine zıt olan iki yüzünü görürüz; iyiliği ve sertliği. Sertliği, İsrail’in kayrılmış ulus konumundan uzaklaştırılışında görülür. İyiliği ise O’nun müjde ile diğer uluslara dönüşünde görülür (Bkz. Elç.13:46; 18:6). Ancak bu iyilik kötüye kullanılmamalıdır. Kurtarıcı’nın yeryüzündeki görevi sırasında bulduğu bağlılığı sür-dürmezlerse diğer uluslar da kesilip atılabilir (Mat.8:10; Luk.7:9). Pavlus’un imanlı bireylerden ya da inanlılar topluluğundan söz etmediği daima akılda tu-tulmalıdır. Uluslardan söz etmektedir. Hiçbir şey Mesih’in Bedenini Başından ya da bir imanlıyı Tanrı’nın sevgisinden ayıramaz, ancak diğer uluslardan olan halklar şimdi bulundukları ayrıcalıklı konumlarından uzaklaştırılabilirler.

11:23   İsrail’in ayrılmasının kalıcı olması gerekmez. Eğer ulusal inançsızlıklarını terk ederlerse Tanrı’nın onları eski ayrıcalıklı konumlarına geri getirememesi için hiçbir neden yoktur. Tanrı için bunu yapmak olanaksız değildir.

11:24   Aslında Tanrı için eski ayrıcalıklı halkı İsrail’i eski durumuna getirmek, diğer ulusları aynı duruma getirmekten daha kolay olurdu. İsrail halkı, Tanrı’nın lütuf ağacının ilk dallarıydı; bu nedenle asıl dallar olarak çağrılırlar. Diğer ulusların dalları yabani zeytin ağacından gelir. Yabani bir zeytin dalını yetiştirilmiş bir zeytin ağacına aşılamak Pavlus’un da dediği gibi doğaya aykırı bir aktarmadır. Asıl dalları alıp kendi zeytin ağacına aşılamak ise çok doğal bir işlemdir.

11:25   Pavlus şimdi İsrail’in ilerde eski iyi haline getirileceğinin bir olasılık değil, önceden belirlenmiş bir gerçek olduğunu açıklıyor. Pavlus burada bir sırrı, yani şimdiye dek bilinmeyen, insanın kendi zihniyle yardımsız anlayamayacağı ve ancak şimdi açıklanan bir gerçeği bildiriyor. Pavlus diğer uluslardan olan imanlıların bilgiçliğe kapılmamalarını, milliyetçilikleriyle Yahudileri hor görmemelerini söylüyor. Bu sır şudur: Körlük, İsrail’in bir kısmında ortaya çıkmıştı. Bu tüm ulusu değil, ancak ulusun inanmayan kısmını etkiledi. Körlük geçicidir. Yalnızca diğer uluslardan olanların tamamı tövbe edene dek sürecektir. Uluslardan olanların tamamı, en son üyenin inanlılar topluluğuna katılmış olduğu ve Mesih’in tamamlanmış olan Bedeninin, sevinçle cennetteki evine alınacağı zamana işaret etmektedir. Ulusların sayısının tamamlanmasının, ulusların dönemlerinden farklı olduğuna dikkat edilmelidir (Luk.21:24). Diğer ulusların sayıca tamamlanması ile Göğe Alınma aynı zamana denk gelmektedir. “Ulusların dönemleri” ifadesi diğer ulusların, Babil’deki tutsaklıkla başlayıp Mesih’in egemenlik sürmek üzere yeryüzüne dönüşüyle sona erecek olan Yahudiler üzerindeki yönetimlerin tüm dönemini belirtir (2Ta.36:1-21).

11:26   İsrail’in yasaya dayalı körlüğü Mesih’le gökte buluşma zamanında ortadan kaldırılırken, bu tüm İsrail’in o anda hemen kurtulacağı anlamına gelmez. Yahudiler, Büyük Sıkıntı dönemi boyunca iman etmeye devam edecekler, ancak seçilmiş küçük topluluğun tamamı Mesih, rablerin Rab’bi ve kralların Kralı olarak yer yüzüne gelene dek bitmeyecektir. Pavlus bütün İsrail kurtulacaktır derken, tüm inanan İsrail’i kasteder. Ulusun inanmayan kısmı, Mesih’in ikinci gelişinde mahvolacaktır (Zek.13:8,9). Yalnızca “Rab’bin adında gelene şükürler olsun” diyenler egemenliğe girmek üzere korunacaklardır. Bu, Yeşa-ya’nın, Kurtarıcı’nın Siyon’a gelip günahları Yakup’tan döndüreceğini söyle-diğinde işaret ettiği durumdur (Yşa.59:20). Bunun, Mesih’in Beytlehem’e gelişi değil, Siyon’a gelişi, yani İkinci Gelişi olduğuna dikkat edin.

11:27   Bu, Tanrı’nın onların günahlarını Yeni Antlaşma koşulları altında kaldıracağı zamanı belirtir ve Yeşaya 27:9 ile Yeremya 31:33,34’de belirtilenle aynıdır.

11:28   Böylece İsrail’in şimdiki durumunu, Müjde’yi reddederek sizin uğrunuza Tanrı’ya düşman oldular diyerek özetleyebiliriz. Reddedilmiş, bir kenara konulmuş ve Tanrı’nın lütfuna yabancılaştırılmış olmaları anlamında düşmandırlar ve böylece müjde diğer uluslara gidebilmiştir. Ancak bu, olayın yalnızca yarısıdır. Tanrı’nın seçimine göre atalarının, yani İbrahim, İshak ve Ya-kup’un uğruna sevgilidirler.

11:29   Hâlâ sevgili olmalarının nedeni, Tanrı’nın, armağanlarını ve çağrısını asla iptal etmemesidir. Tanrı armağanlarını geri almaz. Bir kez söz verince hiçbir zaman geri dönmez. İsrail’e 9:4,5’de sıralanmış olan özel ayrıcalıkları verdi. İsrail’i diğer uluslardan farklı olarak yeryüzündeki halkı olmaya çağırdı (Yşa.48:12). O’nun amaçlarını hiçbir şey değiştiremez.

11:30   Diğer uluslar bir zamanlar eğitilmemiş, söz dinlemez kişilerdi, ama İsrail kurtuluş müjdesini ve Mesih’i reddedince Tanrı merhametle diğer uluslara döndü.

11:31   Bunun benzeri olaylar gelecekte de ortaya çıkacaktır. Diğer uluslara gösterilen merhameti kıskandıklarında, İsrail’in itaatsizliğini merhamet izleyecektir. Bazıları, Yahudilerin eski iyi haline getirilmesinin, diğer ulusların onlara göstereceği merhamet yoluyla olacağını öğretir, ama böyle olmadığını biliyoruz. İsrail’in düzeltilmesi İsa Mesih’in İkinci Gelişi ile olacaktır (Bkz. 11:26,27).

11:32   Bu ayeti ilk okuduğumuzda Tanrı’nın hem Yahudileri, hem de diğer ulusları kendilerinin de önleyemeyeceği inançsızlık nedeniyle gelişigüzel suçladığını düşünebiliriz. Ancak düşünce bu değildir. İnançsızlık kendilerinin yarattığı bir durumdu. Bu ayetin anlamı şudur: Hem Yahudi hem de diğer ulusların itaatsizlikleriyle, Tanrı bu durumda her iki tarafı da tutsak ediyormuş gibi resmedilir. Böylece kendileri için Tanrı’nın kendi koşulları dışında bir çıkış yolu kalmamış olur.

Bu sözdinlemezlik Tanrı’ya hem Yahudilere hem de diğer uluslara merhamet gösterme fırsatını verdi. Burada evrensel kurtuluş ima edilmez. Tanrı diğer uluslara merhamet gösterdi ve Yahudilere de gösterecektir, ama bu herkese kurtuluş güvencesi vermez. Burada ulusal soylara gösterilen merhamet vardır. George Williams şöyle der:

Tanrı, hem İbranileri hem de diğer ulusları denedikten sonra her ikisinin de bu denemeden başarısızlıkla çıktığını gördü. Her ikisi de başarısızlığa uğradıktan sonra Tanrı, layık olmadıklarını kanıtladı. Tanrısal iyiliğe yönelik tüm iddia ve hakları, ceza olarak yitirdiklerini uygulamayla gösterdi. Böylece lütfunun araştı-rılamaz zenginliğiyle onlara merhamet göstersin diye onları inançsızlığa terk etti.[10]
4

11:33   Sondaki bu hamt duası, tüm mektubu ve tanrısal harikaları hatırlatıyor. Pavlus, Tanrı’nın hem tanrısız günahkarları kurtarıp hem de bunu yaparken yine de adil kalabildiği harika planını açıklıyor. Adem’in işlediği günah nedeniyle kaybettiği Tanrı yüceliğinden ve insanlara sağlanan bereketten çok daha fazlasına, Mesih’in işiyle nasıl kavuştuğumuzu gösterir. Lütfun, yasanın asla yapamayacağı bir şekilde kutsal yaşamı nasıl ortaya çıkardığını açıklar. Önbilgiden yüceltilmeye uzanan Tanrı amacının kırılmaz zincirini ayrıntılarıyla tanımlamıştır. Egemen seçim ve buna eşlik eden insan sorumluluğu öğretişlerini bildirir. Tanrı’nın İsrail ve diğer uluslara karşı davranışlarındaki adaleti ve
uyumu ayrıntılarıyla anlatır. Bu durumda yapılacak en uygun şey övgü ve tapınma ilahisi söylemektir.

Tanrı’nın zenginlik, bilgelik ve bilgisi ne derindir!

Tanrı’nın zenginliği! O sevgi, lütuf, merhamet, bağlılık, güç ve iyilikte  zengindir.

Tanrı’nın bilgeliği! O’nun bilgeliği sonsuz,

Araştırılamaz, karşılaştırılamaz ve yenilmezdir. Tanrı’nın bilgisi ne derindir!

Arthur W. Pink şöyle yazar: “Tanrı her şeyi bilendir. Geçmişin, bugün ve geleceğin tüm olaylarını, tüm yaratıklarını bilir.45 Kararları soruşturulamaz; ölümlü zihinlerin tümüyle kavrayamayacağı kadar derindir. Yaradılışı, tarihi, kurtarışı ve ilahi takdiri düzenleme yolları bizim sınırlı anlayışımızın ötesindedir.

11:34   Rab’bin düşüncesini, açıkladığı kadarının dışında hiçbir yaratık bilemez. O zaman bile aynada silik bir görüntü gibi görürüz (1Ko.13:12). Hiç kimse Tanrı’ya öğüt verecek niteliğe sahip değildir. O’nun bizim öğüdümüze gereksinimi yoktur. Zaten hiçbir şekilde işine de yaramazdı (Bkz. Yşa.40:13).

11:35   Tanrı’nın hiç kimseye borcu yoktur (Bkz. Eyü.41:11). Sonsuz Olan’a hangi armağanı verebildik ki, bize geri ödesin?

11:36   Yüce Olan, kendi kendine yetendir. O her iyi şeyin kaynağıdır; evreni kontrol edip devam etmesini sağlayan O’dur. Yaratılmış olan her şeyin yaratılma nedeni O’dur. Her şey O’na yücelik getirmek için planlanmıştır. Sonsuza dek O’na yücelik olsun. Amin.

III.  GÖREVLERLE İLGİLİ: YAŞANAN MÜJDE (BÖLÜM 12 - 16)

Romalılar mektubunun son altı bölümü şu soruyu yanıtlar: Lütufla aklanmış olanlar günlük yaşamlarında nasıl davranmalıdırlar? Pavlus diğer imanlılar, top-lum, düşmanlarımız, hükümet ve zayıf kardeşlerimize ilişkin görevlerimizi ele alır.

A. Kişisel Adanma (12:1, 2)

12:1   1-11. bölümlerde açıklanmış olan Tanrı’nın merhametleri ciddiyet ve imanla düşünüldüğünde bir tek sonuca varılır: Bedenlerimizi Tanrı’ya diri, kutsal ve O’nu hoşnut eden kurbanlar olarak sunmalıyız. Bedenlerimiz tüm organlarımızı, hatta genişletirsek tüm yaşamımızı temsil eder.

Akla uygun hizmetimiz tümüyle teslim olmaktır. Akla uygun hizmetin anlamı şudur: Eğer Tanrı’nın Oğlu benim için öldüyse, yapabileceğim tek şey O’nun için yaşamaktır. Büyük İngiliz atlet C.T. Studd şöyle der: “Eğer İsa Mesih Tanrıysa ve benim için öldüyse, o zaman O’nun için yapacağım hiçbir fedakârlık benim için çok büyük olamaz.”[11]
6 Isaac Watts’ın ünlü ilahisi de aynı şeyi söyler: “Sevgi öyle şaşırtıcı, öyle tanrısal ki, benden yüreğimi, yaşamımı, her şeyimi ister.” Akla uygun hizmet “ruhsal tapınma” olarak da çevrilebilir. İmanlı kâhinler olarak, Tanrı’ya kesilmiş hayvanların bedenleriyle değil, adanmış ya-şamların ruhsal kurbanlarıyla geliyoruz. O’na ayrıca hizmetimizi (Rom.15:16), övgümüzü (İbr.13:15) ve sahip olduklarımızı (İbr.13:16) sunuyoruz.

12:2   İkinci olarak Pavlus, bizi bu çağın gidişine uymamamız konusunda uyarıyor; ya da J. B. Phillips’in kendi serbest çevirisinde ifade ettiği gibi, “Çevrenizdeki dünyanın sizi sıkıştırıp şekillendirmesine izin vermeyin.” Tanrı’nın Egemenliğine geldiğimizde dünyaya ait yaşam tarzlarımızı ve düşünme biçimlerimizi terk etmeliyiz. Dünya (gerçekte çağ) buradaki kullanımıyla insanın kendini mutlu etmek için kurduğu Tanrı’ya yer vermeyen sistem ya da toplum anlamındadır. Bu, Tanrı’ya karşı olan bir egemenliktir. Bu çağın tanrısı ve prensi Şeytan’dır (2Ko.4:4, Yu.12:31, 14:30, 16:11). Rab’be gelmemiş herkes onun yönetimindedir. İnsanları kendine çekip tutabilmek için gözlerin ve doğal benliğin tutkularını ve yaşamın verdiği gururu kullanma yollarını arar (1Yu. 2:16). Dünya kendi politikalarına, sanatına, müziğine, dinine, eğlencelerine, düşünce kalıplarına ve yaşam biçimlerine sahiptir ve o da herkesi kendi geleneklerine ve kültürüne boyun eğdirmeye çalışır. Mesih ve O’nun izleyicileri gibi boyun eğmeyenlerden nefret eder.

Mesih bizi bu dünyadan kurtarmak için öldü. Dünya bizim gözümüzde çarmıha gerildi ve biz de dünyanın gözünde çarmıha gerildik. İmanlıların dünyayı sevmesi Rab’be karşı büyük bir sadakatsizlik olurdu. Dünyayı seven birisi Tanrı’nın düşmanıdır. Mesih dünyadan olmadığı gibi imanlılar da dünyadan değildir. Bununla birlikte, dünyanın işlerinin kötü olduğunu açığa vurmak ve Rab İsa Mesih’e iman eden herkesin kurtulabileceğini duyurmak için dünyaya gönderilmişlerdir. Yalnızca dünyadan ayrı olmak yetmez; düşüncemizin yenilenmesiyle de değişmeliyiz. Bunun anlamı, Kutsal Kitap’ta açıklandığı gibi Tanrı-nın düşündüğü şekilde düşünmemizdir. O zaman yaşamlarımızı doğrudan Tan-rı’nın yönlendirdiğini tecrübe ederiz. O zaman O’nun isteğinin kötü ve sert de-ğil, iyi, hoş ve mükemmel olduğunu bulacağız. Tanrı’nın isteğini bilmenin üç anahtarı şunlardır: İlki tümüyle verilmiş bir beden, ikincisi diğerlerinden ayrıl-mış bir yaşam ve üçüncüsü de yenilenmiş bir zihindir.

B. Ruhsal Armağanlar Aracılığıyla Hizmet (12:3-8)

12:3   Pavlus burada, Rab İsa’nın bir elçisi olarak kendisine bağışlanmış olan lütufla konuşuyor. Dürüst ve çarpık düşünmenin çeşitli biçimleriyle ilgileniyor. İlkin müjdede herhangi birini üstünlük kompleksine kapılmaya yüreklendirecek hiçbir şeyin olmadığını söyler. Armağanlarımızı kullanırken alçakgönüllü olma-mız gerektiğini ısrarla belirtir. Hiçbir zaman kendi önemimizle ilgili abartılmış düşüncelerimiz olmamalıdır. Başkalarını kıskanmamız da doğru değildir. O’nun yerine her bir bireyin eşsiz olduğunu ve hepimizin Rabbimiz için yapacak önemli işleri olduğunu anlamalıyız. Tanrı’nın Beden’de bize verdiği yer ile mutlu ol-malı ve Tanrı’nın verdiği tüm güçle armağanlarımızı kullanmaya çalışmalıyız.

12:4   İnsan bedeni ayrı ayrı görevleri olan çok sayıda üyeye sahiptir. Bedenin sağlık ve iyiliği her bir üyenin iyi bir şekilde çalışmasına bağlıdır.

12:5   Mesih’in bedeninde de durum böyledir. Bedende, birlik (tek beden), farklılık (çok sayıda) ve birbirine bağlılık vardır (birbirinin üyeleri). Sahip olduğumuz armağanlar, kendi bencil kullanımımız için ya da gösteriş için değil, bedenin iyiliği içindir. Hiçbir armağan kendi kendine yeterli değildir ve hepsi gereklidir. Bunu anladığımızda ölçülü düşünüyoruz demektir (12:3).

12:6   Pavlus şimdi belirli armağanların kullanımıyla ilgili buyruklar veriyor. Bu liste tüm armağanları kapsamaz ve ayrıntılı olmaktan çok genel önerilerde bulunmaktadır.

Armağanlarımız bize bağışlanan lütfa göre değişmektedir. Başka bir deyişle Tanrı’nın lütfu, değişik armağanları değişik kişilere dağıtmaktadır. Ayrıca Tanrı hangi armağanlara sahipsek, onları kullanmak için gerekli güç ve yeteneği de verir. Böylece biz Tanrı vergisi yeteneklerimizi iyi birer kâhya gibi kullanmakla yükümlüyüz.

Peygamberlik armağanına sahip olanlar, imanlarının ölçüsüne göre peygamberlik etsin. Bir peygamber Tanrı’nın sözcüsüdür ve Rab’bin sözünü bildirir. Buna önceden haber verme de dahil olabilir, ancak bu peygamberlik için zorunlu bir öğe değildir. Hodge şöyle yazar: “İlk dönemlerdeki topluluklarda peygamberler, Tanrı Ruhu’nun doğrudan etkisi altında konuşup duruma göre gelecek olaylara, şu anki görevlere ya da öğretisel gerçeklere ilişkin tanrısal açıklamalarda bulunurlardı.”[12]
7 Onların hizmetleri bizim için Yeni Antlaşma’da korunmuştur. İmanın ilk ve son kez kutsallara emanet edilmiş olduğu (Bkz. Yah.3) gerekçesiyle bugün İsa Mesih imanı (Hıristiyan) öğretişinin ana temeline eklenebilecek hiçbir vahiy ve peygamberlik olamaz. Bu nedenle, bugün bir peygamber basitçe, Kutsal Kitap’ta açıklandığı şekilde Tanrı’nın düşüncesini bildiren kişidir. Strong şöyle der:

Bugünkü modern peygamberlik, Mesih’in bildirisinin tekrar yayımlanması, Kutsal Kitap’ta önceden açıklanmış olan gerçeğin genişletilerek duyurulma-sıdır.[13]
8

Aramızda peygamberlik armağanına sahip olanlar, imanları ölçüsünde peygamberlik etmelidirler. Bu, Kutsal Kitap’ta bulunduğu gibi, İsa Mesih imanının öğretileriyle uyum içinde, “imanın kuralı ya da standardına göre” anlamına gelebilir. Ya da Tanrı’nın bize verdiği imanın derecesiyle ilgili “imanımızın oranına göre” anlamına da gelebilir. Burada iman sözcüğünden “bizim” zamiri birçok çeviride bulunmakla birlikte orijinalinde yoktur.[14]
9

12:7   Hizmet, Rab’be hizmet anlamına gelen geniş kapsamlı bir sözcüktür. Bugün sıkça kullanıldığı gibi büro işleri ya da din adamının görevleri anlamına gelmez. Hizmet etme armağanı olan birinin hizmet sever bir yüreği vardır. Hizmete yarayacak fırsatları görür ve onları değerlendirir. Bir öğretmen, Tanrı sözünü açıklamak ve onu işitenlerin yüreklerinde bir etki bırakmak için yetenekli olan kişidir. Armağanımız ne olursa olsun kendimizi işimize tüm yürekle vermeliyiz.

12:8   Öğüt vermek ya da teşvik etmek, kutsalları her türlü kötülükten caydırıp kutsallık ve Mesih için hizmette yeni başarılar kazanma yolunda harekete geçirme armağanıdır.

Vermek, bir kişiyi başkalarının gereksinimlerini fark etmeye meylettirip, bu gereksinimleri karşılamak için güçlendiren tanrısal bir bağıştır. Kişi bunu cömertçe yapmalıdır.

Yönetme armağanı, hemen hemen kesin olarak yerel inanlı topluluğundaki gözetmenlerin (belki de görevlilerin) işleriyle bağlantılıdır. Gözetmen, bir çoban olarak sürünün (kilisenin) önünde giderek onları özen ve gayretle yönetir.

Merhamet armağanı sıkıntıda olanlara yardım etmeye yönelik doğaüstü bir güç ve yetenektir. Bu armağanı olanlar onu güler yüzle kullanmalıdır. Elbette her birimiz merhamet göstermeli ve bunu güler yüzle yapmalıyız. İmanlı bir hanım bir zamanlar şunu anlatmıştı: “Annem yaşlanıp ona bakacak birine muhtaç hale gelince kocam ve ben onu bizle kalması için davet ettik. Onu rahat ettirmek için elimden gelen her şeyi yaptım. Yemeğini pişirdim, çamaşırını yıkadım, arabayla dolaştırdım ve genel olarak tüm gereksinimlerini karşıladım. Ancak dışardan bunları yaparken içimde mutsuzdum. Bilinç altında normal programımızın aksamasına kızıyordum. Bazen annem bana, ‘Artık hiç gülümsemiyorsun. Neden artık gülümsemiyorsun?’ derdi. Görüyorsunuz, merhamet gösteriyordum, ama bunu güler yüzle yapmıyordum.”

C. Toplumla İlişkiler (12:9-21)

12:9   Sonra Pavlus, her imanlının diğer imanlılarla ve imanlı olmayanlarla ilişkilerinde geliştirmesi gerekli özellikleri sıralar. Sevgi ikiyüzlü olmamalıdır. Maskesi olmamalı, içten, samimi ve duruma göre değişmeyen bir kişiliği olmalıdır. Kötülüğün her türünden tiksinip iyiliğe bağlanmalıyız. Burada kötülük büyük olasılıkla sevgisizlik, kötü niyetlilik ve nefretin tüm işlerini ve davranışlarını kasteder. İyilik ise tersine doğaüstü sevginin tüm belirtilerini kasteder.

12:10   İman ailesindekilerle olan ilişkilerimizde sevgimizi soğuk bir ilgisizlik ya da sıradan bir kabullenmeyle değil, sıcak bir ilgi ile göstermeliyiz.

Kendimizi değil, başkalarını onurlandırmayı yeğlemeliyiz. Bir zamanlar Mesih’in sevgili bir hizmetkarı, bir toplantı öncesi diğer önemli kişilerle birlikte bir yan odadaydı. Onun sırası gelmeden onların birkaçı platforma çıkmıştı. Kapıda göründüğünde onun için büyük bir alkış koptu. Diğerlerine yönelik olduğunu düşündüğü onuru paylaşmamak için hemen kenara çekilip o da alkışladı.

12:11   Moffatt’ın akıcı çevirisinde bu ayet şöyledir: “Şevkinizin gevşeme-sine asla izin vermeyin, ruhsal olarak ateşli olmayı sürdürün, Rab’be hizmet edin.” Burada Yeremya 48:10’daki sözleri hatırlıyoruz: “Lanet olsun Rab’bin işini savsaklayana!”

Yaşam kısa ve günah varlığını sürdürüyor,

İnsan boş şeylerle uğraşmamalı.

Çağımız düşen bir yaprak, damlayan bir gözyaşı.

Saatler eğlenceye ayrılacak kadar çok değil,

Bizimki gibi bir dünyada her şey azimle yapılmalı.

– Horatius Bonar

12:12   Durum ve koşullarımız ne olursa olsun Kurtarıcımızın gelişi, bedenlerimizin kurtuluşu ve sonsuz yücelik umudumuzla sevinebiliriz ve sevinmeliyiz. Büyük sıkıntı döneminde sabırlı olmamız ve cesaretle dayanmamız öğütlenir. Her şeyin üstesinden gelen böyle bir dayanıklılık, sefaleti yüceliğe dönüştüren şeydir. Durmaksızın dua etmeyi sürdürmeliyiz. İşin yapılarak zaferin kazanılması duada olur. Dua yaşamlarımıza güç, yüreklerimize barış getirir. Rab İsa’nın adıyla dua ettiğimizde, Her Şeye Gücü yetene, bir ölümlü insanın yaklaşabileceği kadar yaklaşmış oluruz. Bu nedenle dua etmeyi ihmal ettiğimizde kendimize büyük zarar vermiş oluruz.

12:13   Her yerde ihtiyaç içinde olan kutsallar vardır. İşsizler, tedavi giderlerini karşılayamaz hale gelenler, uzak köşelerde unutulmuş vaizler, Müjde’yi yayanlar ve enerjileri kaynakları tükenmiş yaşlılar. Mesih’in Bedeni’nde gerçek yaşam demek, ihtiyacı olanlarla paylaşmak demektir.

“İhtiyacı olanlara bir yatağı ve bir yemeği asla çok görmemeli” (J. B. Phillips). Konukseverlik yitirilmiş bir sanattır. Küçük evler ve daireler oradan geçmekte olan imanlıları kabul etmemek için bahaneler olarak kullanılmaktadır. Belki de fazladan iş ve zahmetle karşılaşmak istemiyoruz. Ancak Tanrı’nın çocuklarını ağırladığımızda, Rab’bin kendisini ağırlamış gibi olduğumuzu unutuyoruz. Ev-lerimiz İsa’nın gitmeyi çok sevdiği Beytanya’daki ev gibi olmalıdır.

12:14   Bize zulmedenlere aynı şekilde karşılık vermeyi denemeye değil, şefkat göstermeye çağrıldık. Şefkatsizlik ve acıya kibarlıkla karşılık vermek tanrısal bir yaşamı gerektirir. Doğal olan karşılık lanet etmek ve misillemede bulunmaktır.

12:15   Empati, başkasının duygu ve heyecanlarını kendini onların yerine koyarak paylaşabilme yeteneğidir. Bizim eğilimimiz ise başkaları sevinirken kıskanmak, yas tutarken yanlarından geçip gitmektir. Tanrı’nın yolu ise çevremizdekilerin sevinç ve üzüntülerine katılmaktır.

12:16   Birbirimizle aynı düşüncede olmak, çok önemli olmayan konular-da aynı şekilde düşünmemiz anlamına gelmez. Düşüncede birlik olmaktan çok ilişkilerimizdeki uyumu kasteder.

Züppeliğin tek bir zerresinden bile kaçınmalı, güçlü ve zengin kişilerle olduğu kadar yoksul ve hor görülenlerle de arkadaşlık etmeliyiz. Ünlü bir vaiz terminale vardığında konuşacağı kilisenin önderleri tarafından karşılanmıştı. Limuzin bir araba onu lüks bir otele götürmek üzere yanaştı. “Evinde misafir vaizleri genellikle kim ağırlıyor?” diye sordu. Yakınlarda mütevazı bir evde yaşayan yaşlıca bir çiftin olduğunu söylediler. O da, “Ben de orada kalmayı tercih ederim” dedi.

Yine elçi, imanlıyı bilgiçlik taslamaya karşı uyarıyor. Sahip olduğumuz her şeyin Tanrı’dan olduğunu fark etmek bizi böbürlenmekten uzak tutmalıdır.

12:17   Kötülüğe kötülükle karşılık vermek dünyada sıkça kullanılan bir yöntemdir. İnsanlar kısasa kısastan, aynı şekilde karşılık vermekten ve birine hak ettiğini vermekten konuşurlar. Ancak öç almanın verebileceği zevkin kurtulmuş olanların yaşamında bir yeri olmamalıdır. Onun yerine yaşamın tüm durumlarında olduğu gibi, kötülük ve zarar verme karşısında da saygın bir şekilde davranmalıdırlar. Saygı duymak, düşünceli olmak ya da yaparken dikkat etmek anlamındadır.

12:18   İmanlılar gereksiz yere kışkırtıcı ya da kavgacı olmamalıdırlar. Tan-rı’nın doğruluğu öfke ve kavga ile ortaya çıkmaz. Barışı sevmeliyiz, barış yap-malıyız ve barışta olmalıyız. Birisini gücendirdiğimizde ya da birisi bizi gücen-dirdiğinde konunun barış içinde çözülmesi için yorulmadan çabalamalıyız.

12:19   Bize yapılan haksızlıkların öcünü alma eğilimine karşı direnmeliyiz. Gazabına bırakın sözü, Tanrı’ya durumu bizim yerimize halletmesi için izin vermek anlamına gelebileceği gibi, direnmeme ruhuyla pasif bir şekilde boyun eğmek anlamına da gelebilir. Ayetin geri kalan kısmı ilk yorumu destekler niteliktedir; geri çekil ve Tanrı’nın gazabının durumu halletmesine izin ver. Öç alma Tanrı’nın yetkisindedir. O’nun hakkı olan bir şeye karışmamalıyız. O, uygun zamanda uygun şekilde karşılığını verecektir. Lenski şunu yazar:

Tanrı haksızlık yapanları yargılayıp adaleti yerine getirme konusunu çoktan hal-letmiştir. Onlardan bir tanesi bile kaçamayacak. Mükemmel adalet her durumda mükemmel bir şekilde yerine getirilecektir. Eğer herhangi birimiz işe karışırsa, bu haddi aşmanın en üst noktası olur.[15]
0

12:20   Mesih inancı, direnmemenin ötesinde etkin bir şekilde yardım etmeyi öngörür. Düşmanlarını şiddetle yok etmeye değil, onları sevgiyle çekmeye yönelir. Acıkmışsa düşmanını doyurur, susamışsa su verir böylece onun başı üzerine ateş korları yığar. Ateş korlarının zalimce gözükmesi bu deyimsel açıklamanın iyi anlaşılmamasındandır. Birinin başına ateş korları yığmak demek, ona alışık olmadığı bir şefkat gösterip şaşırtarak, düşmanlığından utanmasına neden olmak demektir.

12:21   Darby bu ayetin ilk kısmını şöyle açıklar: “Eğer benim kötü davranışım sizi de kötü davranmak durumunda bırakıyorsa, kötülüğe yenilmişsiniz demektir.”[16]
1 Ünlü zenci bilim adamı George Washington Carver bir zamanlar şunu söylemişti: “Beni kendisinden nefret ettirerek yaşamımı bozması için hiç kimseye izin vermeyeceğim.”[17]
2 Bir imanlı olarak kötülüğün kendisini yenmesine izin veremezdi. Ama kötülüğü iyilikle yen. Bu İsa Mesih öğretisinin bir özelliğidir; yalnızca olumsuz bir şekilde yasak koymayıp olumlu bir şekilde teşvik etmeye yönelir. Kötülük iyilikle yenilebilir. Bu, daha sık kullanmamız gereken bir silahtır.

Stanton, Lincoln’a kin dolu bir nefretle davrandı. Orijinal goril Illinois’te, Springfield’de bulunabilirken goril aramaya Afrika’ya gitmenin aptallık olduğunu söyledi. Lincoln telaşa kapılmadan görevine devam etti. Daha sonra Lincoln, görev için en iyi yetişmiş kişi olduğunu düşündüğü Stanton’ı savaş bakanı olarak tayin etti. Lincoln öldürüldüğünde, Stanton onun gelmiş geçmiş en büyük lider olduğunu söylüyordu. Sevgi galip gelmişti![18]
3

Ç. Yönetimle İlişkiler (13:1-7)

13:1   İmanla aklanmış olanların dünyasal yönetimlere boyun eğmesi zorunludur. Aslında bu zorunluluk herkes için geçerlidir, ancak elçi burada özellikle imanlılarla ilgilenmektedir. Tanrı tufandan sonra dünyasal yönetimi kurdu: “Kim insan kanı dökerse, kendi kanı da insan tarafından dökülecektir” (Yar.9:6). Bu buyruk, insanlara suçla ilgili konuları yargılayıp suçluları cezalandırma yet-kisi verdi.

Her düzenli toplumda bir yetki ve bu yetkiye boyun eğmek söz konusu olmalıdır. Yoksa bir karışıklık olur ve bu karışıklıkta yaşamınızın ne kadar devam edeceği belli olmaz. Her yönetim yönetimsizlikten iyidir. Dolayısıyla dünyasal yönetimleri Tanrı başlattı ve O’nun isteğinden bağımsız bir yönetim yoktur. Bu, O’nun insan yöneticilerin tüm yaptıklarını onayladığı anlamına gelmez. Kokuş-ma, şiddet ve zulmü elbette ki onaylamaz. Ancak Tanrı’dan olmayan yönetim yoktur gerçeği aynen kalır.

İmanlılar demokraside de, anayasası olan bir krallıkta da ve hatta totaliter bir rejimde bile zaferli bir şekilde yaşayabilirler. Yeryüzünde hiçbir yönetim onun içerdiği insanlardan daha iyi değildir. Bu yüzden yönetimlerin hiçbiri mükemmel olamıyor. İdeal yönetim Rab İsa Mesih’in Kral olduğu lütufkâr krallıktır. Pavlus’un bu bölümü, acımasız Neron’un imparatoru olduğu bir yönetimin altındayken yazmış olduğunu anımsamak yararlıdır. O günler imanlılar için karanlık günlerdi. Neron, (belki de kendisinin emrettiği) Roma şehrinin yarısının yok olmasına neden olan bir yangından ötürü onları suçlamıştı. Bazı imanlıları katrana batırtıp ateşe verdirerek eğlencelerinde ışık kaynağı olarak kullandı. Bazıları ise hayvan derilerine sokulup dikildikten sonra parçalanmak üzere vahşi köpeklere atılmıştı.

13:2   Yönetime boyun eğmeyip direnenlerin Tanrı’nın takdirine karşı geldiğini belirtiyor. Yönetime karşı direnen herkes cezalandırılmayı hak eder.

Elbette kuraldışı bir durum söz konusudur. Bir imanlı eğer yönetim ondan günah işlemesini ya da İsa Mesih’e olan bağlılığından fedakârlık etmesini isterse, o yönetime boyun eğmekle yükümlü değildir. (Elç.5:29). Hiçbir yönetimin bir insanın vicdanına emretme hakkı yoktur. Bir imanlının Tanrı’ya itaat edip insanın gazabına maruz kaldığı zamanlar vardır. Böyle durumlarda gereksiz bir yakınmada bulunmaksızın cezayı ödemeye hazır olmalıdır. Hiçbir durumda yönetime karşı ayaklanmaya ya da onu devirmeye yeltenmemelidir.

13:3   Bir kural olarak doğru olanı yapanların yetkililerden korkmasına gerek yoktur. Yalnızca yasaya karşı gelenlerin cezadan korkması gerekir. Eğer birisi karakola çağrı pusulalarından, cezalardan, duruşma ve hapislerden uzak bir yaşamın tadına varmak isterse, yapacağı şey yasalara uyan bir yurttaş olmaktır. O zaman yetkililerin suçlamasını değil, onayını kazanır.

13:4   Yöneten cumhurbaşkanı, vali, belediye başkanı ya da yargıç olsun, Rab’bin hizmetçisi ve temsilcisi olma anlamında Tanrı’nın bir vekili ve görevlisidir. Kişisel olarak Tanrı’yı bilmeyebilir, ama yine de Rab’bin resmi görevlisidir. Davut da çok kereler kötü Kral Saul’u Rab’bin meshedilmişi olarak anar (1Sa.24:6,10; 26:9,11,16,23). Saul’un defalarca Davut’un yaşamını tehdit eden girişimlerine rağmen Davut, adamlarının krala zarar vermelerine izin vermemişti. Neden? Çünkü Saul kraldı ve dolayısıyla Rab’bin tayin ettiği kişiydi.

Yönetenlerden Tanrı’nın hizmetkarları olarak halkın durumunu iyileştirmeleri, güvenlik, sükunet ve genel refahı sağlamaları beklenir. Eğer herhangi biri yasaya karşı çıkmakta ısrar ederse, cezalandırılmayı beklemelidir; çünkü yönetimin onu yargılayıp cezalandırma yetkisi vardır. Kılıcı boş yere taşımıyor benzetmesinde, Tanrı’nın yönetimlere verdiği güç ile ilgili esaslı bir ifade vardır. Kılıç burada yalnızca zararsız bir güç simgesi değil, amaca hizmet eden kral asasıdır. Kılıç, yönetenin en büyük yetkisinden, yani ölüm cezası vermekten söz eder görünüyor. Ölüm cezası Eski Antlaşma dönemi içindi, Yeni Antlaşma döneminde geçerli değildir denemez. Yeni Antlaşma burada yönetimin cinayet işleyen kişinin yaşamını alma yetkisi olduğunu ima etmektedir. Bazıları buna Mısır’dan Çıkış 20:13’den alıntı yaparak karşı çıkar. Kutsal Kitap’ta (eski çeviri) şöyle yazılıdır: “Katletmeyeceksin.” Ancak bu emir adam öldürmeyle ilgilidir, ölüm cezası ise adam öldürme değildir. “Katletmek” diye çevrilen İbranice sözcük, “adam öldürmek” anlamında olup yeni Kutsal Kitap çevirisinde “Adam öldürmeyeceksin”[19]
4 şeklinde çevrilmiştir. Ölüm cezası Eski Antlaşma yasasında bazı ciddi suçlar için gerekli ceza olarak emredilmişti.

Pavlus yine yöneticinin Tanrı’nın hizmetçisi olduğunu anımsatıyor, ancak bu kez kötülük yapanın üzerine Tanrı’nın gazabını salan öç alıcı olarak di-ye de ekliyor. Başka bir deyişle, bizim iyiliğimiz için Tanrı’nın hizmetkarı ol-maya ek olarak yasayı çiğneyenlere ceza vererek de Tanrı’ya hizmet ediyor.

13:5   Bunun anlamı, yönetime iki nedenden ötürü boyun eğmemiz gerektiğidir; ceza korkusuyla ve iyi vicdanı sürdürmek için.

13:6   Yönetime borçlu olduğumuz tek konu itaatkâr olmak değildir, ayrıca vergi ödeyerek maddi destekte de bulunmalıyız. Belli bir düzeni olan, polisi, itfaiyesi bulunan yasal bir toplumda yaşamak bizim de yararımızadır. Dolayısıyla payımıza düşen bedeli ödemeye istekli olmalıyız. Hükümet görevlileri, sağlam bir toplumun sürdürülebilmesi için Tanrı’nın isteğini yerine getirmek amacıyla zaman ve yeteneklerini verdiklerinden, desteklenmeye hakları vardır.

13:7   İmanlıların göklerin vatandaşları oldukları gerçeği (Flp.3:20), onları dünyasal yönetimlere karşı sorumlu olmaktan özgür kılmaz. Kişisel mallarına, taşınmazlarına ve gelirlerine konulan vergi neyse ödemelidirler. Bir ülkeden diğerine gönderilen malların gümrüğünü ödemek zorundadırlar. Yasayı yürütmekle yükümlü kişileri üzmemek için saygı dolu bir korku içinde olmalıdırlar. Tüm memurların unvan ve işlerine saygılı olmalıdırlar (Onların özel yaşamlarına her zaman saygı gösteremeseler bile).

Bu nedenle imanlılar hiçbir zaman Başbakan ya da Cumhurbaşkanı hakkında aşağılayıcı bir konuşmaya katılmamalıdırlar. Politik bir kampanyanın kızışmış bir anında bile devlet başkanına yönelik sözlü saldırılara katılmayı reddetmelidirler. Şöyle yazılmıştır: “Halkını yönetenleri kötüleme” (Elç.23:5).

D. Gelecekle İlişkili Olarak (13:8-14)

13:8   Bu ayet ilk kısmında temel olarak “Faturalarınızı zamanında ödeyin” demektedir. Bu, borcun her türüne yönelik bir yasaklama değildir. Bazı borçlar günümüz toplumunda kaçınılmazdır, örneğin çoğumuz aylık telefon, gaz, aydınlatma ve su gibi borçlarla karşılaşmaktayız. Bazı borçlar için anlaşmalar yapmadan bir işi yürütmek olanaksızdır. Buradaki uyarı ödenmemiş borçlara ve geciken ödemelere karşıdır.

Ancak buna ek olarak bizi bu alanda yönlendirmesi gereken bazı ilkeler vardır. Zorunlu olmayan şeyler için borçlara girmemeliyiz. Geri ödeme umudu olmayan borçlara yaklaşmamalıyız. Aşırı faize hedef olacağımız taksitle alışverişlerden sakınmalıyız. Değeri düşen bir malı satın almak için ödünç istemekten kaçınmalıyız. Ödünç alanın ödünç verene kul olacağını (Bkz. Özd.22:7) daima hatırlayarak olanaklarımız ölçüsünde, mütevazı bir yaşam sürmek yoluyla mad-di konularda sorumlu davranmalıyız.

Daima kalıcı olan borç ise sevme zorunluluğudur. Sevgi için Romalılar’da 12:10. ayet dışında agape sözcüğü kullanılır. Bu sözcük derin, bencil olmayan ve birinin diğeri için olan insanüstü sevgisi anlamına gelir. Öbür dünyaya ait bu sevgi, sevilen kişide bulunan bir doğruluktan dolayı ortaya çıkmaz, aksine tümüyle hak edilmemiş bir sevgidir. Diğer sevgilerden farklı olarak yalnızca sevimli kişilere değil, düşmanlara da yöneliktir. Bu sevgi kendisini vermeyle, genellikle de fedakârca vermeyle gösterir. Böylece, Tanrı dünyayı öyle sevdi ki, biricik Oğlunu verdi. Mesih de inanlılar topluğunu sevdi ve kendisini topluluğu uğruna verdi.

Bu, aslında duygulardan çok bir irade meselesidir. Sevmemizin emredilmesi gerçeği, bunun yapmayı seçebileceğimiz bir şey olduğunu gösterir. Eğer kontrolü mümkün olmayan, beklenmedik anlarda bizi altüst eden bir duygu olsaydı, o zaman bundan sorumlu tutulmamız oldukça güç olurdu. Ancak bu, iradeye duyguların da karışabileceğini inkâr etmez.

Bu tanrısal sevgiyi göstermek, iman etmemiş birisi için olanaksızdır. Gerçekte bir imanlının bile kendi gücüyle bu sevgiyi göstermesi olanaksızdır. Ancak içimizde konut kurmuş Kutsal Ruh’un gücüyle gösterilebilir. Sevgi yeryüzündeki en mükemmel ifadesini, Rab İsa Mesih’te buldu. Bizim Tanrı’ya olan sevgimiz ise O’nun emirlerini uygulamamızla belli olur. Komşusunu seven insan yasayı yerine getirmiş olur, ya da en azından yasanın komşumuzu sevmemizi öğreten bölümünü...

13:9   Elçi, birinin komşusunu sevmemesinden doğan eylemleri yasaklayan buyrukları birer birer ayırıyor. Bunlar zina, adam öldürme, hırsızlık, yalan yere yemin etmek ve başkasının malına göz dikmeye karşı olan buyruklardır. Sevgi başka birinin bedenini sömürmez, ama ahlaksızlık sömürür. Sevgi başka birinin yaşamını almaz, ama adam öldürmek alır. Sevgi başka birinin malını çalmaz, ama hırsızlık çalar. Sevgi başka birinin hakkını almasına karşı gelmez, ama yalan tanıklık gelir.55 Sevgi başka birinin sahip olduklarıyla ilgili yanlış herhangi bir şey düşünmez, ama kıskançlık düşünür.

Başka bir buyruk kaldı mı? Pavlus şundan da söz edebilirdi: “Annene ve babana saygı göster.” Tüm bunların gelip özetlediği buyruk, “Komşunu kendin gibi sev”dir. Ona, kendinize gösterdiğiniz şefkat, saygı ve kibarlığın aynısını gösterin.

13:10   Sevgi asla bir başkasının kötülüğünü istemez. Aksine, herkesin onur ve iyiliğini gözetir. Dolayısıyla sevgiyle davranan bir kişi, gerçekten de yasanın ikinci bölümünün gereğini yerine getiriyor demektir.

13:11   Bölümün geri kalanı ruhsal uyanıklık ve ahlaksal yönden temiz bir yaşamı teşvik edicidir. Zaman kısadır. Lütuf dönemi sona eriyor. Zamanın geç oluşu, tüm uyuşukluk ve hareketsizliğimizin bir tarafa bırakılmasını gerektirir. Kurtuluşumuz her zamankinden daha yakındır. Kurtarıcı bizi Baba’nın evine götürmeye geliyor.

13:12   Şimdiki çağ, gidişini tamamlamak üzere olan bir günah gecesi gibidir. İmanlılar için sonsuz görkem günü doğmak üzeredir. Bunun anlamı dünya ile ilgili kirli giysileri, yani haksızlık ve kötülük ile ilgili her şeyi üzerimizden sıyırıp atmamız gerektiğidir. Işığın silahlarını, yani kutsal bir yaşamın koruyucu örtüsünü kuşanmalıyız. Ruhsal silahların neler olduğu Efesliler 6:14-18’de ayrıntılı olarak anlatılır. Bunlar gerçek Hıristiyan karakterinin öğelerini tanımla-maktadır.

13:13   Vurgunun, imanlı yaşamının pratik yönü üzerinde olduğuna dikkat edin. Gündüzün çocukları olduğumuza göre ışığın oğulları olarak yürümeliyiz. Bir imanlının çılgınca eğlenceler, sarhoşluk, seks eğlenceleri, iğrenç aşırılıklar ve hatta çekişme ve kıskançlıkla ne ilgisi olabilir? Hiçbir ilgisi olamaz.

13:14   İlk olarak izleyebileceğimiz en iyi yol Rab İsa Mesih’i giyinmektir. Bu, O’nun tüm yaşam biçimini benimsememiz, O’nun yaşadığı gibi yaşamamız, O’nu örneğimiz ve rehberimiz olarak kabul etmemiz, özetle bu bedendeki yaşamı O’na güvenerek sürdürmemiz demektir.

İkinci olarak benliğin tutkularına uymayı düşünmemeliyiz. Benlik eski, bozulmuş ve çarmıha gerilmiş doğa anlamındadır. Benlik sürekli lüks, konfor, uygunsuz cinsel düşkünlük, boş eğlenceler, dünyasal zevkler, israf ve materyalizm gibi şeylerle şımartılmak ister. Ayartılmamıza neden olacak şeyler satın aldığımızda, günah işlememizi kolaylaştırdığımızda, bedensel olana ruhsal olandan daha çok önem verdiğimizde, bedensel tutkulara yol açmış oluruz. Kendimizi bedensel tutkulara birazcık bile teslim etmemeliyiz. Hatta, “bedenin ken-di istediğini yapmasına hiçbir fırsat vermemeliyiz” (J. B. Phillips).

Bu, Tanrı’nın zeki, ama dünyasal zevkler içinde olan Augustine’i Mesih’e ve paklığa döndürmek için kullandığı bölümdür. 14. ayete geldiğinde Rab’be teslim oldu. O zamandan beri tarihte “Aziz” Augustine olarak bilinir.

E. Diğer İmanlılarla İlişkiler (14:1 - 15:13)

14:1   Romalılar 14:1 - 15:13, Tanrı halkına ikinci derecede önemli konulardaki ilişkilerinde rehber olacak önemli ilkelerle ilgilidir. Bu tür şeyler imanlılar arasında birazdan da göreceğimiz gibi oldukça gereksiz çekişmelere neden olmaktadır.

Zayıf bir imanlı, ikinci derecede önemli sayılabilecek konular üzerinde temelsiz tereddütleri olan biridir. O zamanki koşullarda bu zayıf imanlı genellikle, yasaya göre temiz sayılmayan yiyecekleri yemek ya da cumartesi günleri çalışmak gibi konulardaki tereddütleri, Rab’be geldiği halde sürmekte olan Yahudi’ydi.

İlk ilke şudur: Zayıf bir imanlı yerel inanlılar topluluğuna kabul edilmelidir, ancak onunla aşırı titiz olduğu konularda tartışmalara girilmemelidir. İmanlılar çok önemli olmayan konularda uyuşmasalar da mutlu topluluklar oluşturabilirler.

14:2   İmanlı yaşamın verdiği özgürlükle sevinç içinde yaşayan bir imanlının imanı Yeni Antlaşma’daki ilkelere dayanır ki, o da tüm yiyeceklerin temiz olduğunu söyler. Onlar, Tanrı’nın sözü ve dua ile kutsal kılınmıştır (1Ti.4:4,5). Vicdanı zayıf bir imanlının domuz eti, hatta herhangi bir eti yeme konusunda kuşkuları olabilir. Etyemez biri de olabilir.

14:3   Dolayısıyla ikinci ilke karşılıklı bir tahammülün varlığını gerektirir. Olgun imanlı zayıf kardeşini hor görmemelidir. Ne de zayıf olan kendisi domuz eti, karides ve ıstakoz yiyen birini günahkar olarak yargılamalıdır. Tanrı, onu kendi ailesine itibarı yüksek bir üye olarak kabul etmiştir.

14:4   Üçüncü ilke, her imanlı Rab’bin bir hizmetkarıdır ve bizim efendiymişiz gibi başka birini yargılamaya hakkımız yoktur. Herkesin beğenilmiş ya da reddedilmiş olarak önünde duracağı Kişi, kendi Efendisidir. Bir kişi diğerine, birtakım konulardaki düşünceleri nedeniyle imanının altüst olacağından emin bir tavırla, soğuk ve aşağılayıcı gözlerle bakabilir. Ancak böyle bir davranış yanlıştır. Tanrı, konunun her iki tarafındaki kişilere de destek olacaktır. O’nun gücü bunu yapmaya yeterlidir.

14:5   Bazı Yahudi kökenli imanlılar Şabat gününü hâlâ zorunlu bir gün olarak görüyorlardı. Cumartesi günü herhangi bir iş yapmama konusunda çok dikkatliydiler. Bu anlamda, bir güne diğerinden fazla değer veriyorlardı.

Diğer imanlılar, bu Yahudi titizliklerine katılmıyorlardı. Her günü bir sayıyorlardı. Altı günü dünyasal, bir günü kutsal olarak kabul etmediler. Onlara göre, her gün kutsaldı.

O zaman Rab’bin günü, yani haftanın ilk günü konusu ne olacak? O günün imanlıların yaşamında özel bir yeri yok mu? Yeni Antlaşma’da o günün Rab-bin dirildiği gün olduğunu görürüz (Luk.24:1-9). Bunu izleyen Rab’bin diğer iki gününde Mesih öğrencilerine göründü (Yu.20:19,26). Kutsal Ruh, haftanın ilk gününe rastlayan Pentikost gününde verilmişti. Pentikost, Mesih’in dirilişini simgeleyen ilk ürünlerin Rab’be sunulduğu Hasat bayramından (Lev.23:15 – Elç.2:1) yedi Pazar sonra olmuştu. (1Ko.15:20, 23). Öğrenciler ekmek bölmek için haftanın ilk günü bir araya geldiler (Elç.20:7). Pavlus, Korintlilere bağışı haftanın ilk günü toplamalarını söyledi. Dolayısıyla Yeni Antlaşma’da Rab’bin Günü özel bir şekilde göze çarpar. Ancak Şabat günü gibi zorunlu bir gün olarak değil, ayrıcalıklı bir gün olarak belirir. Günlük işlerimizden kopup o günü Rab-be hizmet etmek ve tapınmak için özel bir şekilde ayırabiliriz.

Yeni Antlaşma’nın hiçbir yerinde imanlılara Şabat gününü tutmaları söylenmemiştir. Bununla birlikte, altı gün çalıştıktan sonra yedinci günü dinlenme-ye ayırma ilkesini görürüz.

Bu konuda hangi görüşe sahip olunursa olunsun ilke şudur: Herkesin kendi görüşüne tam güveni olsun. Böyle bir ilkenin ancak ahlaksal yönden yansız konulara uygulanabileceği iyi bilinmelidir. İsa Mesih inancının temel öğretilerine gelince, kişisel görüşlere yer yoktur. Ancak doğru ya da yanlış diye nitelenemeyecek alanlarda değişik görüşlere yer vardır. Bu tür şeylerin inanlılar topluluğunda denemelere neden olmasına izin verilmemelidir.

14:6   Bu ayetteki günü kutlayan, Cumartesi günleri herhangi bir iş yapma konusunda halen tereddütleri olan Yahudi bir imanlıdır. Bir Yahudi Şabat gününü, kurtuluşu elde etmek ya da sahip olmak için bir araç olarak kutlamaz, yalnızca Rab’bi hoşnut edeceğini sandığı bir şeyi yapmaktadır. Aynı şekilde, günü kutlamayan bir kişi de bunu yalnızca imanın gölgesi değil, aslı olan Mesih’i onurlandırmak için yapar (Kol.2:16, 17).

Temiz sayılmayan yiyecekleri yeme özgürlüğü olan kişi başını eğer ve yiyecekler için Tanrı’ya şükreder. Yalnızca temiz yiyecekleri yiyen vicdanı zayıf imanlı da öyle yapar. Her ikisi de Tanrı’nın bereketini ister. Her iki durumda da Tanrı’ya şükredilip adı onurlandırılmıştır. Öyleyse bunun sürtüşme ve çekişme yaratmasına niye izin verilsin?

14:7   Mesih’in Rabliği, imanlının yaşamının her yönüne girer. Kendimiz için değil, Rab için yaşarız ve kendimiz için değil, Rab için ölürüz. Yaptıklarımızın ve söylediklerimizin başkalarını etkilediği doğrudur, ancak buradaki düşünce o değildir. Pavlus’un vurguladığı, Rab’bin kendi halkının yaşamında tek amaç ve varlık olması gerektiğidir.

14:8   Yaşamda yaptığımız her şey Mesih’in inceleme ve onayına tabidir. Yaptığımız her işin O’nun gözünde nasıl göründüğüne bakarız. Ölümde bile O’nunla beraber olmaya gittiğimizden, O’nu yüceltmeyi arzularız. Yaşamda da ölümde de O’na bağlıyız.

14:9   Mesih, Rabbimiz olabilmek, bizim O’nun yönetimi altına girebilmemiz ve minnettar yüreklerimizin O’na sevinçle adanmaları için öldü ve dirildi. O’nun Rabliği, bedenlerimiz mezarda, ruh ve canlarımız O’nun huzurundayken bile sürer.

14:10   Bu doğru olduğundan, aşırı titiz Yahudi bir imanlının, kardeşini Yahudi takvimini izlemediği ya da temiz sayılan yiyecekler konusunda kurallara uymadığı için suçlaması saçmadır. Aynı şekilde, güçlü olan kardeşin zayıf olanı küçük görmesi de yanlıştır. Gerçek şudur ki, Mesih’in yargı kürsüsü önüne hepimiz çıkacağız56 ve önemli olan tek değerlendirme de bu olacaktır.

Bu yargılama, imanlının günahlarına değil, hizmetine yönelik olacaktır (1Ko.3:11-15). Bu, Büyük Beyaz Tahtın önünde olanların (Va.20:11-15) ya da diğer uluslardan olanların yargılanması (Mat.25:31-46) ile karıştırılmaması gereken bir gözden geçirme ve ödüllendirme zamanıdır. Beyaz Tahtın yargısı kötülük yapmış ölülere ilişkin son yargılamadır (Bkz.Va.20:11-14).

14:11   Mesih’in yargı kürsüsü (Grekçe, bêma) önünde görüneceğimizin kesinliği Yeşaya 45:23’den bir alıntı ile yinelenir. Burada, Yahve her dizin O’nun önünde O’nun yüce yetkisini tanıyarak çökeceğini kesin olarak doğrulamak-tadır.

14:12   O halde Tanrı’ya kardeşlerimiz değil, kendi adımıza hesap vereceğimiz açıktır. Biz birbirimizi gerçek bir yetki ve bilgimiz olmadığı halde çok fazla yargılıyoruz.

14:13   Ahlaksal yönden fark içermeyen böyle konularda kardeşimizi yargılamak yerine, bir kardeşin ruhsal gelişmesine engel olacak hiçbir şey yapmamaya karar vermeliyiz. Bu temel noktalara ait olmayan konulardan hiçbirisi bir kardeşin sendeleme ya da düşmesine engel olacak kadar önemli değildir.

14:14   Yasa altında yaşayan bir Yahudi için törensel olarak kirli olan yiyeceklerin, artık kirli olmadığını Pavlus gibi biz de biliyoruz. Yediklerimiz Tanrı-nın sözü ve dua ile kutsal kılınır (1Ti.4:5). Kutsal Kitap’ın onu iyi sayıp ayır-ması anlamında, söz ile kutsal kılınır. Yiyecekler, O’nun hizmetindeki beden-lerimizi güçlendirmesi ve Kendi yüceliği için bereketlemesi amacıyla dua edil-diğinde kutsal kılınır. Ancak örneğin, zayıf bir kardeş domuz eti yemenin ken-disi için yanlış olduğunu düşünüyorsa, o zaman yanlıştır. Domuz eti yemesi, o kardeşin Tanrı tarafından verilmiş olan vicdanına hakaret etmesidir.

Pavlus hiçbir şey kendiliğinden murdar değildir derken, onun yalnızca bu fark yaratmayan konulardan söz ettiğini göz önünde tutmalıyız. Hayatta temiz olmayan birçok şey vardır: Pornografik yayınlar, imalı şakalar, iğrenç filmler ve her tür ahlaksızlık. Pavlus’un sözleri konunun ışığında anlaşılmalıdır. İmanlılar, Musa’nın Yasasının kirli saydığı yiyecekleri yediklerinde törensel kirliliğe bulaşmış olmazlar.

14:15   Yengeç ya da ıstakoz yemeyen imanı zayıf bir kardeşle yemeğe oturduğumda, yasal hakkım diye bunları yemekte ısrar etmeli miyim? Eğer yersem sevgi ile davranmıyorum demektir, çünkü sevgi kendisini değil, başkalarını düşünür. Sevgi bir kardeşin refahını artırabilmek için yasal haklarından vazgeçer. Bir tabak yemek, uğrunda Mesih’in öldüğü birinin ruhsal mutluluğu kadar önemli değildir. Ancak yine de bu konulardaki haklarımı bencilce sergilemekle, zayıf bir kardeşin yaşamında onarılmaz bir zarara neden olabilirim. Kardeşimin canının, kuzunun değerli kanı gibi son derece yüksek bir ücret karşılığında kurtulduğunu anımsayınca, bunu yapmama değmez.

14:16   Böylece buradaki ilke, kendi içinde tamamen hoş görülebilecek ikinci derecede önemli olan bu şeylerin, “hafifliğimiz” ya da “sevgisizliğimiz”le bizi suçlamak için başkalarına fırsat vermesine izin vermememiz gerektiğidir. Bu, karışık bir sebze çorbası için adımızdan feda etmek gibi bir şey olur.

14:17   Tanrı’nın Egemenliğinde önemli olan yiyecek düzenlemeleri değil, ruhsal gerçeklerdir. Tanrı’nın Egemenliği, Tanrı’nın Yüce Yönetici olarak kabul edildiği alandır. Hatta en geniş anlamıyla, Tanrı’ya bağlılığını açıklayan
herkesi kapsar. Ama iç gerçeğinde ise sadece yeniden doğanları kapsar. Buradaki kullanımı ikincisidir.

Tanrı Egemenliğindeki kişilerin, ağzının tadını bilen oburlar ya da şarap uzmanları olmaları planlanmamıştır. Tanrı halkı, Kutsal Ruh’taki doğruluğu uygulayan, Kutsal Ruh’taki esenlik ve uyuma eğilimli ve Kutsal Ruh’taki sevinci arzulayan yaşamlarıyla tanımlanmalılar.

14:18   Sorun, kişinin ne yediği ya da yemediği değildir. Tanrı’nın itibarını ve insanın beğenisini kazanan yaşam, kutsal bir yaşamdır. Kutsal Ruh’taki doğruluğu, esenliği ve sevinci vurgulayanlar, Mesih’in öğretişlerine itaat ederek O’na hizmet ederler.

14:19   Böylece bir başka ilke oluşur. Önemsiz sorunlar üzerinde tartışmak yerine, İsa Mesih inancı paydaşlığındaki esenliği ve uyumu korumak için her gayreti sarf etmeliyiz. Haklarımız konusunda ısrar ederek diğerlerine tökez olmaktansa, onları imanlarında geliştirmek için uğraşmalıyız.

14:20   Tanrı, çocuklarının her birinin yaşamında bir iş yapıyor. Zayıf bir kardeşin yaşamındaki bu işi yiyecek, içecek ve günler gibi ikinci derecede önemli olan sorunlarla engellemeyi düşünmek korkunç bir şeydir. Şimdi tüm yiyecekler Tanrı’nın çocuğu için temizdir. Ancak bir kardeşin imanlı yürüyüşünde tökezlemesine neden olacak özel bir yiyeceği yemek yanlıştır.

14:21   Bir kardeşin gücenmesine ya da ruhsal düşüşüne neden olmaktansa et, şarap ya da herhangi bir şeyden sakınmak bin kez daha iyidir. Kendi yasal haklarımızdan vazgeçmek, zayıf birinin korunması için ödenecek küçük bir ücrettir.

14:22   Tanrı’nın her tür yiyeceği şükranla alınması için verdiğini bilerek bu yiyeceklere katılma konusunda özgürlüğe sahip olabilirim. Ancak zayıfların önünde bu özgürlükle gereksiz yere gösteriş yapmamalıyım. Bu özgürlükten hiç kimsenin tökezlemesine neden olmayacak şekilde yararlanmak çok daha iyidir.

Nedensiz titizliklerle engellenmeden imanlının bu özgürlüklerden zevk alarak yaşaması iyidir. Ancak kişinin başkalarını gücendirdiği için kendisini yargılamak zorunda kalmasındansa, yasal haklarından vazgeçmesi daha iyidir. Baş-kalarına tökez olmaktan sakınan kişi ne mutludur.

14:23   Zayıf kardeş söz konusu olduğunda, vicdani tereddütlerinin olduğu herhangi bir şeyi yemesi kendisi için yanlış olur. Yemesi bir iman eylemi değildir, yani o konuda vicdanı rahat değildir. Birinin vicdanına karşı saygısızlık etmek günahtır.

İnsan vicdanının yanılmaz bir rehber olmadığı bir gerçektir; vicdan Tanrı’nın sözüyle eğitilmelidir. Ancak Merrill Unger şöyle yazar: “Pavlus insanın, zayıf olmasına rağmen vicdanını izlemesi yasasını buyurur; aksi taktirde ahlaksal kişilik yok olacaktır.”57

15:1   15. bölümün ilk on üç ayeti bir önceki bölümde işlenen ahlaksal kayıtsızlık konusunu sürdürür. Yahudilikten gelen imanlılarla putperestlikten gelen imanlılar arasındaki gerginlik artmış olduğundan Pavlus burada, Yahudi ve diğer uluslardan olan imanlılar arasında uyumlu ilişkiler olması için yalvarır.

Güçlü olanlar (yani, ahlaksal açıdan önemsiz konulara ilişkin tam özgürlüğe sahip olanlar) haklarına bencilce sahip çıkarak kendilerini hoşnut etmemelidir. Aksine, zayıf kardeşlerin zayıflıklarına göz yumarak onlara şefkat ve saygıyla davranmalıdırlar.

15:2   Buradaki ilke şudur: Benliği hoşnut etmek için yaşamayın. Komşunuzu ruhça geliştirmek, ona iyilik etmek ve onu hoşnut etmek için yaşayın. İmanlı yaklaşımı budur.

15:3   Mesih bize bunun örneğini vermiştir. Kendisini değil, Babasını hoşnut etmek için yaşadı. “Seni aşağılayanların aşağılamalarına ben uğradım” dedi (Mezmur 69:9). Bu, O’nun Tanrı’nın onuruyla ilgilendiğini ve insanlar Tanrı’yı aşağıladıklarında, bunu kişisel bir aşağılama olarak kendi üzerine aldığını ifade eder.

15:4   Mezmurlar’dan yapılan bu aktarma bize, Eski Antlaşma Yazılarının öğrenmemiz için yazıldığını anımsatır. Bunlar doğrudan bize yazılmamış olsa da bizim için paha biçilmez dersler içerir. Sorunlar, çelişkiler ve sıkıntılarla karşılaştığımızda, Kutsal Yazılar bize güçlü olmamızı öğretir ve teselli verir. Böylece, dalgalarla boğuşurken batmak yerine Rab’bin bize yardım edeceği umuduyla dayanırız.

15:5   Bu düşünce, Pavlus’un, azim ve teselli veren Tanrı’nın, güçlü ve zayıfın, diğer uluslardan ve Yahudilerden olan imanlıların Mesih İsa’nın öğretiş ve örneğiyle uyumlu biçimde yaşamalarını sağlayacağı dileğini ifade etmeye yönlendirir.

15:6   Sonuç, kutsalların Rabbimiz İsa Mesih’in Tanrısına ve Babasına tapınırken bir olmalarıdır. Ne harika bir görünüm! Kurtulan Yahudilerle diğer uluslar hep bir ağızdan Rab’bi övüyor!

Romalılar’da, “kurtulan can”ın biyografik ana hatlarını oluşturan ağızdan dört kez söz edilir. Başlangıçta ağzı lanet ve acı sözle doludur (3:14). Sonra ağzı kapatılır ve suçlu olarak Yargıcın önüne getirilir (3:19). Daha sonra İsa’nın Rab olduğunu ağzıyla açıkça söyler (10:9). Ve sonunda Rab’bi ağzıyla övüp yüceltir (15:6).

15:7   Bütün bunlardan bir ilke daha oluşur. İkinci derecede önemli olan konularla ilgili herhangi bir farklılık olasılığına karşın birbirimizi, Mesih’in bizi kabul ettiği gibi kabul etmemiz gerektiğidir. Yerel toplulukta birbirimizi kabul etmenin gerçek temeli budur. İmanlı kardeşleri mezhep yakınlığı, ruhsal olgunluk ya da sosyal durum bazında kabul etmeyiz. Mesih’in kabul ettiklerini, Tanrı’nın yüceliğine katkıda bulunmak için kabul etmeliyiz.

15:8   Hemen sonraki altı ayette elçi, okuyucularına İsa Mesih’in hizmetinin, Yahudileri ve diğer ulusları kapsadığını anımsatır; bu, yüreklerimizin her iki grubu kapsayacak kadar büyük olması gerektiğini ima eder. Mesih elbette ki sünnetlilere –yani Yahudi halkına– hizmet etmeye geldi. Tanrı, İsrail’e Mesih’i göndereceğine ilişkin tekrar tekrar söz vermişti ve Mesih’in gelişi de bu sözlerin gerçekliğini doğruladı.

15:9   Mesih diğer uluslara da bereket getirir. Tanrı, ulusların Müjde’yi işit-melerini ve inanan bu insanların Tanrı’yı üstün merhameti için yüceltmelerini amaçladı. Yahudi imanlılar için bu bir sürpriz olmamalıdır, çünkü Kutsal Ya-zılarında sık sık anlatılmıştır. Örneğin, Mezmur 18:49’da Davut, Mesih’in diğer uluslardan oluşan imanlılar kalabalığının arasında Tanrı’ya ezgiler söyleyeceği günü önceden görmüştür.

15:10   Yasa’nın Tekrarı 32:43’te diğer uluslar, kurtuluş bereketinde O’nun halkı İsrail’le birlikte sevinirken resmedilir.

15:11   Mezmur 117:1’de İsrail’in, Mesih’in Bin Yıllık Egemenliğinde diğer ulusları Rab’bi övmeye çağırışlarını işitiriz.

15:12   Son olarak Yeşaya, diğer ulusların Mesih’in egemenliğine katılmalarından söz eder (Yşa.11:1,10). Burada üzerinde durulan nokta, diğer ulusların Mesih’in ve Müjde’sinin ayrıcalıklarından yararlanacaklarıdır.

Rab İsa, İşay’ın bir köküdür, ancak bu İşay’ın soyundan (bu gerçek olsa da) geldiğini değil, İşay’ın Yaratıcısı olduğunu anlatır (ki bu da doğrudur). Vahiy 22:16’da İsa, Kendisinden Davut’un kökü ve soyu olarak söz eder. Tanrısallığı açısından O, Davut’un Yaratıcısıdır; insanlığı açısından ele alındığında ise Davut’un soyundan gelmektedir.

15:13   Pavlus böylece bu kısmı sevecen bir kutsamayla kapatır: Lütuf aracılığıyla ümit veren Tanrı’nın, tüm kutsalları, O’na iman etikçe, tam bir sevinç ve esenlikle doldurması için dua eder. Belki de burada özellikle diğer uluslardan olan imanlıları düşünüyor, ama bu dua hepsi için uygundur. Ayrıca Kutsal Ruh’un gücüyle ümitle dolup taşanların önemsiz şeyler için kavga edecek zamanlarının olmadığı gerçektir. Ortak umudumuz, imanlı yaşamında etkili bir birleştirici güçtür.

F. Pavlus’un Planları (15:14-33)

15:14   Pavlus, 15’inci bölümün sonunda Romalılar’a neden yazdığını ve onları ziyaret etmek istediğini anlatır.

Romalı imanlılarla hiç karşılaşmamış olduğu halde, kendisinin öğütlerini iyi karşılayacaklarından emindir. Bu güven onların iyilikle dolu olduklarını işitmiş olmasından kaynaklanır. Buna ek olarak, İsa Mesih imanına ait öğretişi bildiklerinden emindir. Bu da onların başkalarına öğüt vermelerini mümkün kılar.

15:15   Ruhsal ilerlemelerine duyduğu güvenle ve onlar için bir yabancı olmasına rağmen Pavlus, kendilerine ayrıcalık ve sorumluluklarından bazılarını anımsatma konusunda tereddüt etmedi. Yazılarındaki açık sözlülük, Tanrı’nın kendisine bağışladığı lütuftan –yani, onu elçi olarak atayan lütuftan– kaynaklandı.

15:16   Pavlus, Tanrı tarafından diğer uluslar için İsa Mesih’e ait bir tür hizmetkar-kahin olarak atandı. Tanrı müjdesini yayma işini, kurtulan diğer ulusları Tanrı’yı hoşnut eden birer sunu gibi, O’na sunduğu bir kâhin etkinliği olarak gördü. Çünkü onlar Kutsal Ruh tarafından yeniden doğuş aracılığıyla Tanrı için ayrılmışlardı. G. Campbell Morgan sevinçle coşarak şöyle der:

Bu, Müjde’yi yayma ve önderlik çabalarımızın tümüne parlak bir ışık saçar. Müjde’nin yayılmasıyla kazanılan her can, yalnızca güvenliğin ve bereketin ol-duğu bir yere getirilmez; o, Tanrı’ya bir sunudur, O’nun hoşuna giden bir arma-ğan, tam aradığı bir sunudur. Mesih’in bilgisinde özen ve sabırla bilgilendirilen ve böylece O’nun benzerliğine dönüştürülen her can, Baba’nın haz aldığı bir can olur. Bu nedenle, sadece insanları kazanmak için değil, Tanrı’nın yüreğini hoş-nut etmek için de çalışırız. Bu, en güçlü nedenimizdir.58

15:17   Pavlus övünmekle meşgulse, bu kendi kişiliğiyle övünmesinden değil, İsa Mesih’le övünmesinden kaynaklanmaktadır. Ve kendi başarılarıyla değil, Tanrı’nın Kendisi aracılığıyla yapmaktan hoşnut olduğu şeylerle övünür. Mesih’in alçakgönüllü hizmetçisi yakışık almaz bir övünmeyle meşgul olmaz, aksine Tanrı’nın, amaçlarını gerçekleştirmek için kendisini kullandığının bilincindedir. Gurur konusundaki her ayartma, insanın kendi içinde bir hiç olduğu, Tanrı’dan aldığından başka hiçbir şeye sahip olmadığı ve Kutsal Ruh’un gücü olmaksızın Mesih için hiçbir şey yapamayacağının farkına varması aracılığıyla terbiye edilir.

15:18   Pavlus, Mesih’in başkalarının hizmeti aracılığıyla yaptıklarından başka bir şeyden söz etmeyi bile düşünmez. Mesih’in kendisi aracılığıyla, sözle ve eylemle, yani duyurduğu müjde ve yaptığı mucizeler aracılığıyla ulusların söz dinlemesi için kendisini Rab’bin yoluna adamıştır.

15:19   Rab, elçinin bildirisini ruhsal dersler öğreten ve şaşkınlık yaratan mucizelerle ve Ruh’un gücünün çeşitli armağanlarıyla onayladı. Bunun sonucu olarak Pavlus Yeruşalim’den başlayıp İllirya bölgesine kadar (Adriyatik Denizindeki Makedonya’nın kuzeyi) müjdeyi tamamen yayar. Yeruşalim’den... İllirya bölgesine kadar ifadesi onun hizmetinin kronolojik sırasını değil, coğrafi boyutunu tanımlar.

15:20   Pavlus’un bu yolu izlemekteki amacı, Müjde’yi Mesih’in adının duyulmadığı yerlerde duyurmaktı. Dinleyicilerini, öncelikle Mesih’i daha önce hiç duymamış olan diğer uluslar oluşturuyordu. Böylece, bir başkasının koyduğu temel üzerine bina etmiyordu. Pavlus’un yeni bölgelerdeki öncülük örneği, Rab’bin diğer hizmetçilerinin mutlaka aynı şekilde çalışmalarını gerektirmez. Örneğin, bazıları yeni topluluklar kurulduktan sonra oralara taşınıp öğretişte bulunmaya çağrılırlar.

15:21   Diğer uluslar arasında temel oluşturan bu iş, Yeşaya’nın peygamberliğinin (52:15) yerine gelmesidir: Burada, Mesih’ten daha önce habersiz olan ulusların anlatılmamış olanı görecekleri, Müjde’yi daha önce hiç işitmemiş olanların bunu anlayacakları ve gerçek imanla karşılık verecekleri anlatılıyor.

15:22,23   İşlenmemiş yöreleri işleme arzusuyla dolup taşan Pavlus, önceki tarihlerde Roma’ya gidemeyecek kadar meşguldü. Artık 15:19’da tanımlanan bölgede temel konulmuştu. Diğerleri bu temel üzerine bina edebilirlerdi. Bu nedenle Pavlus, uzun zamandır Roma’yı ziyaret etme arzusunu gerçekleştirmek için özgürdü.

15:24   Planı İspanya’ya giderken Roma’ya uğramaktı. Onlarla paydaşlığın keyfini çıkaracak kadar uzun kalamayacaktı, ama kısmen de olsa sonunda onlarla beraber olma arzusunu tatmin edecekti. O zaman İspanya gezisini tamamlamak için gerekli olan yardımı sağlayacaklarını biliyordu.

15:25   Ama bu süre içinde, Yahudiye’deki kutsalların ihtiyacı için diğer uluslardan oluşan topluluklar arasında toplanmış olan yardımı ulaştırmak üzere Yeruşalim’e gidiyordu. 1.Korintliler 16:1 ve 2.Korintliler 8 ve 9’da okuduğumuz para yardımı budur.

15:26,27   Makedonya ve Ahaya’daki imanlılar, yoksul imanlılar arasındaki sıkıntıyı azaltmak için toplanan yardıma memnuniyetle katkıda bulunmuşlardı. Toplanılan bu para bağışlayanlar tarafından tamamen gönüllü olarak verilmişti ve vermeleri de onlar açısından oldukça uygundu. Ne de olsa müjdenin Yahudi imanlılar aracılığıyla kendilerine duyurulmasından ruhsal olarak yararlanmışlar-dı. Bu nedenle onlardan Yahudi kardeşleriyle maddesel bereketlerini de pay-laşmalarını beklemek fazla bir şey sayılmazdı.

15:28,29   Pavlus vaat edildiği üzere, sağlanan yardımı ulaştırma işini bitirir bitirmez, İspanya’ya giderken yolunun üstündeki Roma’yı ziyaret edecekti. Tan-rı sözünün, Kutsal Ruh’un gücüyle her duyuruluşunda olduğu gibi, Roma’ya yapacağı bu ziyarette de, Mesih’in bereketinin doluluğunun kendisine eşlik ede-ceğinden emindi.

15:30   Elçi bu bölümü, kardeşlerden dualarını istediği ateşli bir yalvarışla kapatır. Yalvarışının temelini Rab İsa Mesih’le olan ortak birlikleri ve Kutsal Ruh’tan gelen sevgileri oluşturur. Onlardan kendisi için Tanrı’ya dua ederek uğraşısına katılmalarını rica eder. Lenski şöyle der: “Böyle bir dua çağrısında kişi, yarışmacıların yarış alanında yaptıkları gibi tüm yüreğini ve canını ortaya koyar.”59

15:31   Dört belirli konuda dua isteği verilir. Pavlus önce bir zamanlar kendisinin de yaptığı gibi, müjdeye fanatik biçimde karşı gelen Yahudiye’deki par-tizanlardan kurtulması için dua ister.

Romalılar’dan ikinci dua isteği, Yahudi kutsalların toplanan yardımı nezaketle kabul etmeleri konusundadır. Diğer uluslardan olan imanlılara ve diğer uluslara müjdeyi duyuranlara karşı halen güçlü dinsel önyargılar bulunmaktaydı. Ayrıca insanların “yardım” kabul etme fikrine karşı her zaman gücenmeleri ola-sılığı vardır. Genellikle kabul eden, verenden daha çok lütfa ihtiyaç duyar!

15:32   Üçüncü istek ise, Rab’bin Roma’ya yapılacak ziyareti sevinçli kılmayı uygun görmesi içindi. Tanrı’nın isteğiyle sözleri, Pavlus’un her şeyde Rab tarafından yönlendirilme arzusunu ifade eder.

En sonuncusu kargaşalı ve yorucu hizmetinin ortasında gönlünü ferahlatacak bir ziyaret içindir.

15:33   Pavlus bölümü, esenlik kaynağı olan Tanrı’nın onlarla birlikte olmasını dileyerek kapatır. 15’inci bölümde Rab, sabır ve cesaret Tanrısı (5. ayet), ümit Tanrısı (13. ayet) ve burada esenlik Tanrısı olarak adlandırılır. İyi olan her şeyin ve yoksul günahkârın şimdi ve sonsuzluk boyunca ihtiyaç duyduğu her şeyin kaynağı O’dur. Amin.

G. Diğerlerinin Değerini Bilme (Bölüm 16)

Romalılar’ın son bölümü ilk bakışta bugün bizim için az ya da hiç anlamı olmayan sıkıcı bir isim katalogu gibi görünür. Ne var ki, daha yakından yapılan bir çalışma, ihmal edilen bu bölümün imanlı için önemli dersler içerdiğini gösterir.

16:1   Fibi, Kenhere’deki kilisenin bir görevlisi olarak tanıtılır. Onu dinsel bir düzene ait biri olarak60 görmemize gerek yok. Yerel bir toplulukta hizmet eden herhangi bir kızkardeş, bir “görevli” olabilir.

16:2   İlk imanlılar, bir topluluktan başka bir topluluğa gittiklerinde tavsiye mektupları taşırlardı. Bu, ziyaret edilen topluluğa gösterilen saygı ve ziyaretçiye yapılan bir yardımdı.

İşte bu nedenle elçi burada Fibi’yi tanıtır ve kutsallara yaraşır şekilde, gerçek bir imanlı olarak karşılanmasını rica eder. Herhangi bir ihtiyacı olduğunda kendisine yardım edilmesini ister. Pavlus da dahil olmak üzere başkalarının yardımına koşmuş olması tavsiye edilmesinin nedenini oluşturur. Belki de Ken-here’de müjdeyi yayanlara ve diğer imanlılara daima konukseverlik gösteren, yorulmak bilmeyen bir kızkardeşti.

16:3   Pavlus daha sonra, İsa Mesih yolundaki emektaşları olan Priska ve Akvila’ya selam gönderir. Kendilerini Mesih’in davasına adayan imanlı çiftler için Tanrı’ya ne kadar çok teşekkür etsek azdır!

16:4   Priska ve Akvila bir keresinde Pavlus uğruna kendi yaşamlarını tehlikeye attılar – ayrıntıları verilmeyen kahramanca bir eylem. Ancak elçi ve hiz-met ettiği diğer uluslardan olan inanlı toplulukları da onlara minnettardır.

16:5   Onların evindeki inanlılar topluluğuna da selam söyleyin. Bunun anlamı, evlerinde gerçek bir imanlı grubun toplandığıdır. İkinci yüzyılın sonuna kadar kilise binaları bilinmiyordu. Daha önceleri, Priska ve Akvila Korint’te otururlarken de evlerinde bir topluluk (kilise) vardı. Epenetus “övülmeye değer” anlamındadır. Asya61 ilinden Mesih’e ilk iman eden bu kişi, kuşkusuz adı-na uygun biriydi. Pavlus ondan sevgili olarak söz eder.

16:6   Bu bölümde yer alan kadın isimleri yararlı oldukları alanın genişliğini vurgular (ayet 1,3,6,12 vs.). Meryem kutsallar için çok çalıştı.

16:7   Andronikus’la Yunya’nın Pavlus’la ne zaman hapishane arkadaşları olduklarını bilmiyoruz. Soydaşlarım sözcüğü elçinin yakın akrabaları mı, yoksa yalnızca Yahudi oldukları anlamına mı geliyor, emin olamayız. Yine, Mesih’in elçileri arasında tanınmış ifadesi elçilerden saygı gördüklerini mi yoksa kendilerinin önemli elçiler olduklarını mı belirtiyor, bilmiyoruz. Kesin olarak bildiğimiz tek şey, onların Pavlus’tan önce Mesih’e inanmış olduklarıdır.

16:8   Daha sonra elçinin sevgili kardeşi Ampliyatus’la karşılaşırız. Çarmıhla olan bağlarının dışında adını asla duymayacağımız bu kişilerin ve bizim tek önemliliğimiz Mesih’le birlikte çarmıha gerilmiş oluşumuzdur.

16:9   Urbanus, emektaş unvanını kazanırken Stakis, sevgili olarak çağrılır. Romalılar 16, Mesih’e gösterilen her sadakat anının övüleceği Mesih’in Yargı Kürsüsünün bir minyatürü gibidir.

16:10   Apellis, büyük bir zorluktan başarıyla çıkıp Mesih’in beğenisini kazanmıştı. Pavlus, selam gönderdiği Aristobulus’un ev halkı derken, herhalde Büyük Hirodes’in erkek torununa ait imanlı köleleri kastetmektedir.

16:11   Herhalde Herodion da bir köleydi. Pavlus’un bir soydaşı olarak, Aristobulus’un ev halkına ait tek Yahudi köle olabilir.

Ayrıca Narkis’e ait bazı köleler de imanlıydı ve Pavlus onlara da selam gönderdi. Sosyal merdivenin alt basamaklarında yer alanlar bile Hıristiyanlığın (İsa Mesih imanının) en seçkin bereketlerinden dışlanmadılar. Kölelerin bu isim listesine dahil edilmesi, Mesih’te tüm sosyal farklılıkların, hepimiz O’nda bir olduğumuz için yok olduğunu anımsatır.

16:12   Trifena ve Trifosa’nın “narin” ve “çok rahat” anlamına gelen adları vardı, ama Rab’bin işinde gerçekten çok çalışkan kişilerdi. Sevgili Persis, yerel topluluklarda çok ihtiyaç duyulan ve yokluğunda gerektiğince taktir edilen kadınlardan bir diğeriydi.

16:13   Rufus, İsa’nın çarmıhını taşıyan Simun’un oğlu olabilir (Mat.27:32). Yalnızca kurtuluş yönünden değil, imanlı karakteri açısından da Rab’bin seçilmişiydi; yani seçkin bir kutsaldı. Rufus’un annesi Pavlus’a bir anne şefkati göstermiş ve bu davranışıyla sevgi ifadesi taşıyan “annem” hitabını kazanmıştır.

16:14-15   Belki de Asinkritus, Flegon, Hermes, Patrovas ve Hermas, Priska ve Akvila’nın evindeki gibi evlerde bir araya gelen inanlılar topluluğunda etkindiler (16:3,5). Filologus’la Yulya, Nereus’la kızkardeşi ve Olimpas, bir diğer ev topluluğunun çekirdek üyeleri olabilirler.

16:16   O zamanlar kutsal öpüş, kutsallar arasındaki sevecen selamlaşma şekliydi ve bu, bugün de bazı ülkelerde uygulanmaktadır. Herhangi bir uygunsuzluğa karşı korunmak için kutsal öpüş olarak adlandırıldı. Selamlaşma biçimi kültürlere göre değişmektedir.

Pavlus’un bu mektubu yazdığı Asya’daki topluluklar da selam gönderdiler.

16:17   Elçi mektubu, inanlılar topluluğunun içine sızabilen tanrısız öğretmenlere karşı bir uyarıda bulunarak kapatmayı uygun görür. İmanlılar kendi etraflarında gruplaşan ve uyanık olmayanların imanını yok etmek için tuzak kuran bu gibi kişilere karşı dikkatli olmalıdırlar. İmanlılar aldıkları kusursuz öğretişe uymayan bir biçimde öğretiş verenlere karşı ayık olmalılar ve onlardan tamamen sakınmalıdırlar.

16:18   Bu sahte öğretmenler, Rabbimiz Mesih’e boyun eğmezler. Kendi midelerine boyun eğerler. Saf kişileri hoş ve yaltaklanıcı sözleriyle aldatma konusunda başarılıdırlar.

16:19   Pavlus, okuyucularının, Rab’bin sözünü dinleyenler olarak tanınmalarından ötürü sevinç duyar. Ama yine de, iyi öğretişi fark edip ona itaat etmelerini ve kötülüğe karşılık vermemelerini ister.

16:20   Bu şekilde esenlik kaynağı olan Tanrı, onlara Şeytan karşısında çabucak zafer verecektir.

Elçinin kendine özgü kutsamaları, kutsalların yüceliğe doğru yol alırken tüm ihtiyaçlarının karşılanması içindi.

16:21   Pavlus’un, imandaki oğlu ve emektaşı Timoteos’u tanıyoruz. Yahudi soyundan olmasının dışında Lukius hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Daha önce tanışmış olabileceğimiz Yason (Elç.17:5) ve Sosipater de (Elç.20:4) Yahudi’ydiler.

16:22   Pavlus’un bu mektubu yazdırdığı kişi Tertiyus idi. Okuyuculara kişisel iyilik dileklerini ekleme özgürlüğünü kullanıyor.

16:23   Yeni Antlaşma’da Gayus adında en az dört kişi bulunmaktadır. Bu kişi herhalde 1.Korintliler 1:14’de söz edilenle aynıdır. Yalnızca Pavlus’a değil, ihtiyacı olan bütün imanlılara karşı gösterdiği konukseverlikle dikkat çekmiştir. Erastus, Korint kentinin haznedarı idi. Acaba Elçilerin İşleri 19:22 ve/veya 2.Timoteos 4:20’de bahsedilen kişiyle aynı kişi miydi? Bundan emin değiliz. Kuartus’tan ise sadece bir kardeş olarak bahsedilir, ama zaten bu bile büyük bir onur ve saygınlık değil midir!

16:24   Rabbimiz İsa Mesih’in lütfu hepinizle birlikte olsun sözleri Pav-lus’un tipik bir kapanış dileği ya da kutsama duasıdır. Bu kutsama, “hepinizle” sözcüğü eklendiğinde 20b ayetindekinin aynıdır. Aslında Romalılar mektubu-nun birçok el yazmasında bu ayet son ayettir ve 25-27 ayetlerindeki hamt duası 14. bölümden sonra gelir. En eski metinlerden olan İskenderiye metni 20. ayeti dahil etmez. Hem kutsama, hem de şükran duaları, bir kitabı güzel bitirmek için çok uygundur. Her ikisi de “Amin” ile biter.

16:25   Mektup şükran duasıyla kapanır. Pavlus’un duyurduğu ve müjdem olarak adlandırdığı müjdeyle uyumlu yaşamamızı sağlayacak güçte olan Tan-rı’ya seslenir. Elbette kurtuluş yolu tektir, ancak müjde “Diğer Ulusların Elçisi” olarak Pavlus’a emanet edilmişti. Petrus ise müjdeyi Yahudilere duyurmuştu. Müjde, dünyanın başlangıcından beri gizli tutulan, ama artık açıklanmış olan İsa Mesih’le ilgili harika gerçeğin halka duyurulmasıdır. Yeni Antlaşma’da ön-ceden bilinmeyen ve insan aklının asla keşfedemeyeceği bir gerçek, artık açık-lanmış bir sırdı.

16:26   Burada sözü edilen bu sır, iman eden Yahudilerle diğer ulusların mirasa ortak ve Mesih’in Bedenine üye oldukları ve Müjde aracılığıyla Tanrı’nın Mesih’teki vaadini paylaştıkları gerçeğidir (Ef.3:6).

Peygamberlerin yazıları aracılığıyla şimdi aydınlığa çıkarılmıştır. Bu yazılar, Eski Antlaşma peygamberlerine ait olmayıp Yeni Antlaşma dönemindeki peygamberler tarafından yazıldılar. Eski Antlaşma’daki Kutsal Yazılarda bilinmiyordu, ama Yeni Antlaşma peygamberlerinin yazılarında aydınlığa çıkarılmıştır (Bkz. Ef.2:20; 3:5).

İnsanların iman ederek söz dinlemeleri ve kurtulmaları için, Tanrı’nın, bütün uluslara duyurulmasını buyurduğu müjdenin bildirisidir.

16:27   Saf bilgeliğin kaynağı ve bu bilgeliği gösteren yalnızca Tanrı’dır. Aracımız olan İsa Mesih aracılığıyla yücelik sonsuza dek O’na aittir.

Ve Pavlus böylece bu olağanüstü mektubu bitirir. Rab’be bu mektup için teşekkür borçluyuz! Bu mektup olmaksızın ne kadar yoksul olurduk! Amin.

DİPNOTLAR

1 (1:4) Bazı yorumcular “kutsallık Ruh”unun Mesih’in kendi kutsal varlığına, yani insan ruhuna işaret ettiğini düşünürler.

2 (1:29) Bazı elyazmalarını kopya edenlerin cinsel ahlaksızlığı yanlışlıkla çıkartmış olabileceklerini görmek çok kolaydır: Grekçe’deki porneia sözcüğü bir sonraki poneria (kötü) sözcüğüne çok benzer.

3 (1:31) 31. ayet “başı olumsuzluk belirten” (a-teist, “yok-Tanrı” ile karşılaştırın), beş olumsuz sözcük içerir. Türkçe’de bu ekler sözcüğün sonuna gelir: ”sız, maz” gibi (anlayışsız, sözünde durmaz). Bazı metinler, sevgiden yoksun (astorgous) sözcüğüne benzeyen bağışlamayan (aspendous) sözcüğünü metin dışı bırakır.

4 (2:4) A.P. Gibbs, Preach and Teach the Word, s.12/4.

5 (2:6) Lewis S. Chafer, Systematic Theology, III:376.

6 (3:22) Bazı metinler “ve tümünde”yi metin dışı bırakır.

7 (3:23) Harfi harfine, “günah işledi” olarak çevrilir (geçmiş zaman, geniş zaman değil).

8 (Arasöz). Aynısı İbranice ve Grekçe’de de doğrudur.

9 (3:24) Arthur T. Pierson, Shall We Continue in Sin? s.23

10 (3:24) Paul Van Gorder, in Our Daily Bread

11 (3:30) Cranfield, küçük bir fark bulma çabalarının ikna edici olmadığını belirtir (Ro-malılar, 1:22). Augustine, değişimi, güzel söz söyleme sanatına yüklemekte haklıydı galiba.

12 (4:1) Ya da “bedene göre atamız İbrahim’in” tecrübesi.

13 (4:13) Daily Notes of the Scripture Union, (daha fazla belge mevcut değildir).

14 (4:19) Bazı el yazmaları “değil”i (bkz. İngilizce çeviriler) metin dışında bırakmasına rağmen, sonuçta ortaya çıkan anlam aynıdır.

15 (4:24) C.H. Mackintosh, The Mackintosh Treasury: Miscellaneous Writings by C.H. Mackintosh, s.66.

16 (5:11) KJV’nin 1611’de “kefaret etme” olarak çevirisi doğruydu; o zaman barıştır-ma anlamındaydı.

17 (6:1) J. Oswald Sanders, Spiritual Problems, s.112.

18 (6:5) Charles Hodge, The Epistle to the Romans, s.196.

19 (6:11) Ruth Paxson, The Wealth, Walk and Warfare of the Christian, s.108.

20 (6:11) C.E. Macartney, Macartney’s Illustrations, s.378, 379.

21 (6:14) James Denney, “St. Paul’s Epistle to the Romans,” The Expositor’s Greek Testament, II:635.

22 (6:19) Charles Gahan, Gleanings in Romans, in loco.

23 (6:21) Marcus Rainsford, Lectures on Romans, VI, s.172.

24 (6:21) Pierson, Shall We Continue to Sin? s.45.

25 (7:15) Harry Foster, Toward the Mark’taki makale, s.110.

26 (7:23) George Cutting, “The Old Nature and the New Birth” (kitapçık), s.33.

27 (8:1) “Doğal benliğe göre değil, Ruh’a göre yaşayanlar” sözlerinin 4. ayetten yanlış kopya edildiği, yaygın bir kanıdır. Ne var ki, el yazmalarının çoğunda bulunur ve Mesih’te olanlarla ilgili daha fazla bilgi verebilir.

28 (8:10) NKJV çevirmenleri pneuma’yı Kutsal Ruh‘u anlatmak için seçtiler, dolayı-sıyla “R” büyük harftir. Orjinal el yazmalarında hepsi “büyük harfle idi (uncials), dolayısıyla bu bir yorum meselesidir. Biz bunu imanlının (insan) ruhu anlamında kabul ediyoruz.

29 (8:15) 28’deki nota bakınız. Burada Ruh’un alternatif anlamı insan ruhu değil, kö-leliğin karşıtı olan bir tutumdur.

30 (8:18) İbranice’de “yüce” sözcüğü “ağır olmak”tan gelir, dolayısıyla Grekçe’yle örtülmüş olsa da, Yahudiler buradaki sözcük oyununu anlarlar.

31 (8:31) John Calvin’in yaşamına yön veren ayettir.

32 (8:32) C.H. Mackintosh (daha fazla belge mevcut değildir).

33 (8:37) Harfi harfine yapılan çevirisi “süper galibiz”dir (hupernikõmen).

34 (8:39) Örneğin bu sözler astrolojide kullanıldı.

35 (9:4) The New Scofield Reference Bible, s.1317.

36 (9:5) Bu sorunun ayrıntılı açıklaması için Hodge, Romans, s.299-301’e bakınız.

37 (9:16) G. Campbell Morgan, Searchlights from the Word, s.335, 336.

38 (9:21) Albert Barnes, Barnes’s Notes on the New Testament, s.617.

39 (9:23) Charles R. Erdman, The Epistle of Paul to the Romans, s.109.

40 (10:10) William Kelly, Notes on the Epistle to the Romans, s.206.

41 (10:10) James Denney, Romans in the Greek New Testament, s.178’den alıntı yapan Kenneth Wuest.

42 (10:14) Hodge, Romans, s.545.

43 (11:1) İsrail’in bereketlerini kiliseye mal eden birçok kişinin, Yahudileri, önceden bildirilen lanete terk etmeye razı olduklarını görmek üzücüdür!

44 (11:32) George Williams, The Student’s Commentary on the Holy Scriptures, s.871.

45 (11:33) Arthur W. Pink, The Attributes of God, s.13.

46 (12:1) Norman Grubb, C.T. Studd. Cricketer and Pioneer, s.141.

47 (12:6) Hodge, Romans, s.613.

48 (12:6) A.H. Strong, Systematic Theology, s.12.

49 (12:6) Ne var ki, burada orijinalinde kullanılan, belirteç harfi (İngilizce’deki “the”), bazı durumlarda zamir yerine geçer.

50 (12:19) R.C.H. Lenski, St. Paul’s Epistle to the Romans, s.780.

51 (12:21) J.N. Darby, “New Translation”, Romalılar 12:21’deki dipnotu.

52 (12:21) George Washington Carver (daha fazla belge mevcut değildir).

53 (12:21) Charles Swindoll tarafından, Growing Strong in the Seasons of Life, s.69,70’den alıntı yapılmıştır.

54 (13:4) İbranice’deki “öldürmek” ve “kılıçtan geçirmek” fiileri “gãtal” ve “hãrag”tır. On Buyruk’ta kullanılan fiil ise “katletmek”tir (rãhats) ve Grekçe çevirisi aynı de-recede açıktır.

55 (13:9) Bazı eski metinler bu buyruğu metin dışı bırakır.

56 (14:10) Bazı eski el yazmaları, “Mesih’in yargı kürsüsü” yerine “Tanrı’nın yargı kürsüsü diye yazar. Ancak biz, Baba’nın tüm yargılama işini Oğul’a verdiğinden, Yargıcın Mesih olduğunu biliyoruz (Yu.5:22).

57 (14:23) Merrill F. Unger, Unger’s Bible Dictionary, s.219.

58 (15:16) Morgan, Searchlights, s.337.

59 (15:30) Lenski, Romans, s.895.

60 (16:1) Kadınlar için belirli bir görev belirtilmiş olsaydı, herhalde diakonos’un dişi şekli (“hizmetçi” ya da “görevli”) kullanılırdı.

61 (16:5) Bazı metinler metni, burada Asya der (ama büyük olasılıkla Pavlus’un yazdığı yer olan Korint Eski Yunanistan’da idi).

BİBLİYOGRAFYA

Cranfield, C.E.B. The Epistle to the Romans, Vol. I (ICC), Edinburgh: T. & T. Clark Ltd., 1975.

Denney, James. “St. Paul’s Epistle to the Romans,” The Expositor’s Greek Testament, Vol. II. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmands Publishing Company, 1961.

Erdman, C.R. The Epistle of Paul to the Romans. Philadelphia: The Westminster Press,1925.

Gahan, Charles. Gleanings in Romans. Yazarı tarafından yayınlandı.

Hodge, Charles. Commentary on the Epistle to the Romans. New York: George H. Doran Company, 1886.

Kelly, William. Notes on the Epistle to the Romans. London: G. Morrish, 1873.

Lenski, R.C.H. St. Paul’s Epistle to the Romans. Minneapolis: Augsburg Publishing House, 1961.

Newell, William R. Romans Verse by Verse. Chicago: Moody Press, 1938.

Rainsford, Marcus. Lectures on Romans VI. London: Charles J. Thynne, 1898.

Shedd, William G.T. A Critical and Doctrinal Commentary on the Epistle of St. Paul to the Romans. Grand Rapids: Zondervan, 1967.

Stifler, James M. The Epistle to the Romans: A Commentary Logical and Historical. Chicago: Moody Press, 1960.

Wuest, Kenneth S. Romans in the Greek New Testament. Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1964.

Anmerkungen

[←1 ]

[←2 ]

[←3 ]

[←4 ]

[←5 ]

[←6 ]

[←7 ]

[←8 ]

[←9 ]

[←10 ]

[←11 ]

[←12 ]

[←13 ]

[←14 ]

[←15 ]

[←16 ]

[←17 ]

[←18 ]

[←19 ]

Table of Contents

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- ←1
- ←2
- ←3
- ←4
- ←5
- ←6
- ←7
- ←8
- ←9
- ←10
- ←11
- ←12
- ←13
- ←14
- ←15
- ←16
- ←17
- ←18
- ←19