Kamil Musa & Banu Çelik

DİRİLİŞ

Atatürk Mah. Anton Kallinger

Cad. No: 4 Selçuk / İzmir

Tel.: (0232) 892 99 26

Fax: (0232) 892 99 27

Istanbul İrtibat: (0216) 341 19 29

Bu kitabın Türkiye'deki yayın hakları

Haberci Tanıtım

Basın Yayın Dağıtım ve Tic. Ltd. Şti.'ne aittir.

ISBN: 975-92833-9-5

Baskı: Anadolu Ofset - İstanbul

Tel.: (0212)567 13 89

1. Baskı: Nisan 2003

DİRİLİŞ (PASKALYA)

BAYRAMI NEDİR?

Mart ayının son günlerinde bazen Nisan

ayında Hıristiyanlar bir bayram kutlarlar.

Ülkemizde daha çok bu bayram (paskalya)

adıyla bilinir. Ama gerçekten bu bayramda

neyi kutladıklarını bilir misiniz? Boyalı

yumurtalardan, süslü püslü giysilerden, pas-

kalya çörekleri ya da tavşanlardan bahset-

miyoruz. Bütün bunların ötesinde uzun za-

man önce olmuş olan çok ilginç bir olay

vardır. Dilerseniz şimdi bu olaya gidip

bizim için bu gün ne anlam taşıdığına bir

bakalım.

Siz ölümden geri dönüldüğünü yani

dirilişi hiç duydunuz mu? Tıp dünyasında

bazı şaşırtıcı olaylar oluyor. Kalbi duran bir

hastanın kalbini yeniden çalıştırabiliyorlar,

ya da donmuş bir insanı yeniden hayata

döndürebiliyorlar. Bu ve benzeri olaylar tıp

dosyalarında dolup taşmıştır herhalde. Ama

bizim anlatmak istediğimiz bu gibi olaylar-

dan farklı olarak; bir insanın ölüp, mezara

gömülmesi ve o mezarda üç gün ölü olarak

yattıktan sonra hayata dönmesidir. Pek çok

okuyucumuz Hz. İsa hakkında bir şeyler

biliyordur. Bazıları onun ölmediğini tam

çarmıha gerilecekken Tanrı'nın onu göğe

yanına aldığını ileri sürerler. Bu.yüzyıllar-

dır anlatılan bir hikayedir. Ancak kişi ger-

çek olana inanmalıdır değil mi? Ve gerçekte

tarih bu olayın böyle olmadığını yazmak-

tadır. Tarihi kaynaklara bakarsak olayın

gerçek boyutunu görebiliriz. Tanrı'nın Sözü

olan Kutsaf Kitap İsa Mesih'in kesin olarak

öldüğünü yazmaktadır. Kutsal Yazılara gö-

re İsa Mesih öldü ve cesedi bir mezara kon-

du. Mezarda üç gün kaldıktan sonra Tan-

rı'nın gücüyle ölümden dirildi. Sonra yüz-

lerce kişiye diri olarak göründü.

4

İşte "paskalya" adıyla kutlanan bay-

ramın gerisindeki şaşırtıcı olay budur. İsa

ölümden dirildi ve bu gün de hala dindir.

Tabii ki sorabilirsiniz, İsa gerçekten dirildi

mi? Elinizde O'nun dirildiğini destekleyen

ne gibi kanıtlar vardır? O'nun dirilişi bizi

bugün nasıl etkileyebilir? Bu sorulara ce-

vap verebilmek için öncelikle İsa'nın

gerçekten öldüğü konusunda gerçek bir bi-

lincimiz olmalıdır. İsa Mesih'in ölümünün

ve dirilişinin derin ve bizi etkileyen bir

anlamı vardır. Elçi Yuhanna, İsa Mesih'in

ölümünü İncil'de şöyle kaydetmiştir:

Askerler İsa'yı alıp götürdüler. Isa

çarmıhını kendisi taşıyıp Kafatası -Ibra-

nice'de Golgota- denilen yere çıktı. Orada

O'mı ve iki kişiyi daha çarmıha gerdiler.

Biri bir yanda, öbürü öteki yanda. İsa ise

ortadaydı.

Yuhanna 19: 17-18

Bir diğer İncil yazarlarından olan

Markos da İsa Mesih'in çarmıha geril-

meden önce dövüldüğünü yazar:

5

Askerler İsa'yı Pretrorium deni-len

vali konağına götürüp bütün taburu top-

ladılar. O'na mor bir giysi giydirdiler,

dikenlerden bir taç örüp başına geçirdiler.

"Selam ey Yahudilerin Kralı!" diyerek

O'mı selamlamaya başladılar. Başına ka-

mışla vuruyor, üzerine tükürüyor, diz çö-

küp önünde yere kapanıyorlardı.

Markos 15:16-19

O anda insan yüreğinin derinlerin-

deki bir lağım açılmıştı. Burada nefret sınır-

larını da aşan bir düşkünlük sergilenmek-

tedir. İsa Mesih ne yapmıştı ki onlara? Sa-

dece sevgiden söz eden hastalara şifa veren

ölüleri dirilten bu adama neden bu kadar

hakaret ve işkence yağıyordu? Çünkü insan

yüreği çürüktür. Kutsal Yazılar böyle diyor

bizlere. İsa Mesih'ten yüzyıllar önce yaşa-

mış olan Yeşaya peygamber de O'nun çeke-

ceği işkenceleri önceden şöyle yazmıştı:

İnsanlarca hor görüldü,

yapayalnız, bırakıldı

Acılar adamıydı,

hastalığı yakından tanıdı.

İnsanların yüz çevirdiği

biri gibi hor görüldü.

Ona değer vermedik.

Aslında hastalıklarımızı O üstlendi.

Acılarımızı o yüklendi.

Bizse tanrı tarafından cezalandırıldığını,

Vurulup ezildiğini sandık.

Oysa bizim isyanlarımız yüzünden onun

bedeni deşildi.

Bizim suçlarımız yüzünden O eziyet çekti.

Esenliğimiz için gerekli olan ceza

O'na verildi.

Bizler O'nun yaralarıyla şifa bulduk.

Hepimiz koyunlar gibi yoldan sapmıştık.

Her birimiz kendi yoluna döndü.

Yine de RAB hepimizin

cezasını O'na yükledi.

Yeşeya 53:3-6

Şimdi Yuhanna'nın yazdıklarına

geri dönelini. Şöyle devam eder:

Pilatus bir de yafta yazdırıp çar-

mıhın üzerine astırdı. Yaftada şöyle yazı-

lıydı: NASIRALI İSA - YAHUDİLERİN

KRALI. İsa 'nın çarmıha gerildiği yer ken-

te yakındı. Böylece, İbranice, Latince ve

Grekçe yazılan bu yaftayı Yahudilerin bir-

çoğu okudu. Bu yüzden Yahudi başka-

hinler Pilatus'a, "'Yahudilerin Kralı' diye

yazma" dediler. "Kendisi, 'Ben Yahu-

dilerin Kralıyım dedi' diye yaz." Pilatus,

"Ne yazdımsa yazdım" karşılığını verdi.

Yuhanna 19: 19-22

Suç yaftası çarmıha gerilen her suç-

lunun başının üzerine asılırdı. İlginç olan o

ki Pilatus'ım astırdığı bu yafta tamimiyle

gerçeği yansıtıyordu. İsa beklenen Mesih,

Kralların Kralı ve aynı zamanda Yahudi-

ler'in bekledikleri Kral'dı. O'nun krallığı-

nın sonu hiç gelmeyecekti. Tabii ki İsa

Mesih başının üstünde asılı duran yaftada

yazılı olan kral gibi bir kral değildi. Bu suç

yaftası İsa'nın kendisini İsrail'in kralı ilan

ederek Roma'ya karşı suç işlediğini gösteri-

yordu. Oysa Mesih İsa, Roma'ya karşı

hiçbir ayaklanma girişiminde bulunmadı.

Kendisini Yahudiler'in bekledikleri kral

olarak sundu ama O'nu kabul etmediler. İsa

Mesih'in başının üstünde asılan bu belge

İbranice, Latince ve Yunanca yazılmıştı be

yüzden gelen geçen herkes okuyabilirdi.

Başkahinler bu belgeye itiraz ettiler. Pilatus

ise bu belge ile bir anlamda kendisine bu

kadar sorun çıkaran Yahudi din önderlerine

meydan okuyordu.

Bizler "Bu olay nasılsa geçmişte yer

aldı bizimle hiçbir ilgisi olamaz" diyeme-

yiz. Korkunç bir idam aleti olan o çarmıhın

üzerinde ezilen, inleyen, işkence gören o

kişi aslında Tanrı'nın sevgisinin doruğunu

sergiliyordu. O acı çekerken acılarının azal-

masını bile istemiyordu. Çünkü Tanrı tara-

fından planlanan, kendisine verilen o kase-

nin acı tortusunu içmeliydi. Sizin ve benim

için o acıları tattı. Markos şöyle yazdı:

"O'na mürle karışık şarap verdiler. Ama

içmedi" (Markos 15:23). Mürle karıştırıl-

mış olan şarap, çarmıha çakılacak olan

kişinin acılarını biraz olsun azaltmak için

verilen bir çeşit uyuşturucuydu. Çarmıha

gerilerek ölmenin verdiği acı dayanılma-

yacak kadar çoktu.

Geleneksel bilgiye göre bu uyuştu-

rucu karışımı Yeruşalim'in dindar kadınları

tarafından çarmıha çakılanlara bir merha-

met niteliğinde sunulurdu. İsa verilen bu

uyuşturucu karışımı içmedi. Çünkü biz gü-

nahlıların çekmesi gereken tüm cezayı tüm

açılarıyla tatmalı, o elem kasesini en acı

tortusuna kadar içmeliydi. Elçi Yuhanna

şöyle devam ediyor:

Askerler İsa'yı çarmıha gerdikten

sonra giysilerini alıp her birine birer pay

düşecek biçimde dört parçaya böldüler.

Mintanım da aldılar. Mintan boydan boya

tek parça dikişsiz bir dokumaydı. Birbir-

lerine, "Bunu yırtmayalım"dediler, "Kime

düşecek diye kura çekelim." Bu olay, şu

Kutsal Yazı yerine gelsin diye oldu: "Giy-

silerimi aralarında paylaştılar, elbisem

üzerine kura çektiler.

Yuhanna 19:23-24

10

İsa Mesih'in çarmıha gerilişinden

yaklaşık yedi yüz yıl önce Davut Peygam-

ber İsa Mesih'in çarmıha çakılısını peygam-

berlik gözüyle görüp şöyle yazdı:

Gücüm çömlek parçası gibi kurudu

Dilim damağıma yapışıyor

Beni ölüm toprağına yatırdın

Köpekler kuşatıyor beni,

Kötüler sürüsü çevremi sarıyor.

Ellerimi ayaklarımı deliyorlar.

Bütün kemiklerimi sayar oldum.

Gözlerini dikmiş bana bakıyorlar.

Giysilerimi aralarında paylaşıyorlar.

Elbisem için kura çekiyorlar.

Mezmur 22:15-18

İsa Mesih'in kişiliğinde bir peygam-

berlik sözü daha gerçekleşiyordu. Olayın

detaylarına baktığımız zaman peygamberlik

sözünün ne kadar gerçek ve isabetli olduğu-

nu anlayabiliriz. Tanrı'dan gelen peygam-

berlik sözü her zaman böyledir. Tam dediği

gibi gerçekleşir. Yine de bu korkunç idam-

da insanın da büyük sorumluluğu vardır.

Tanrı bunun böyle olacağını önceden bil-

dirdi ama İsa Mesih'i çarmıha gerenler

insanlardı.

Bunları askerler yaptı. İsa'nın çar-

mıhının yanında ise annesi, teyzesi, Klo-

pas'ın karısı Meryem ve Mecdelli Meryem

duruyordu. İsa annesiyle sevdiği öğren-

cinin yakınında durduğunu görünce anne-

sine "Anne, işte oğlun!" dedi. Sonra öğ-

renciye, "işte annen!" dedi. O andan iti-

baren bu öğrenci İsa'nın annesini kendi

evine aldı.

Yuhanna 19:24-27

Markos'un yazdıklarına göre İsa'yla

birlikte iki haydut da çarmıha gerilmişti:

Biri sağında, öbürü solunda. Böylece,

^günahkarlarla bir sayıldı" diyen Kutsal

Yazı yerinde geldi (15:27,28).

Eski Antlaşma'da Yeşaya peygam-

ber bu olaya değinerek İsa hakkında şöyle

yazar:

12

Çünkü canını feda etti. Başkaldı-

ranlarla bir sayıldı. Pek çoklarının güna-

hını o üzerine aldı. Başkaldıranlar için de

yalvardı.

Yeşeya 53:12

İsa Mesih'in sağında ve solunda iki

haydutla beraber çarmıha gerilmesi bir pey-

gamberlik sözünü daha tamamlıyordu. Aynı

zamanda bu olay bizi düşündürmelidir de!

İsa alelacele yargılanıp çarmıha çakılmıştı.

Diğer iki haydut ise çok önce yargılanmış,

idamlarını bekliyor olmalıydılar. Aslında o

çarmıha İsa Mesih yerine serbest bırakılan

Barabba'nın asılması gerekiyordu. Doğru

olan İsa Mesih doğru olmayan Barabba'nın

yerini aldı. Elçi Petrus ilk mektubunda

şöyle yazdı:

Nitekim Mesih de bizleri Tanrı'ya

ulaştırmak için doğru kişi olarak doğru

olmayanlar için günah sunusu olarak ilk

ve son kez öldü. Bedence öldürüldü ama

ruhça diriltildi.

1.Petrus 3:18

13

Elçi Petrus bunları yazarken her-

halde çarmıh olayı hala onun düşüncelerini

işgal etmekteydi. Barabba bir hayduttu.

İncil bu haydudun iman edip etmediği yaz-

mıyor. Ancak şu gerçek açık ki; İsa Mesih,

çarmıhta Barabba dahil her günahlının

yerini aldı. O her günahlı için öldü. Senin

ve benim için öldü. Yeşaya peygamber, İsa

Mesih hakkında "günahkarlarla sayıldı"

diye yazarken hem tarihsel açıdan iki hay-

dut arasında öleceğini dile getiriyor, hem de

ölümünün tüm günahlılar için geçerli ola-

cağını bildiriyordu.

Buraya kadar İsa Mesih'in ne biçim-

de çarmıha çakıldığını öğrenmiş olduk. Bu

olayı anlatan İsa Mesih'in yakın öğrencisi

Yuhanna'dir. Acaba Yuhanna gerçeği mi

yazdı yoksa biraz abarttı mı dersiniz? İsa

Mesih, tüm öğrencilerine her zaman gerçeği

konuşmalarını öğütlemiş, öğrettiği gerçek

uğruna çarmıhta ölmüştü. Kimdi bu İsa

Mesih'/ Ezelden beri Tanrı özünde bulunan,

Tanrf ııın belirlediği zaman dolunca insan

bedeni alıp dünyamıza gelen kişidir. Roma

14

valisi Pilatus O'nunla alay edercesine,

İsa'nın çarmıhı üzerine "Yahudilerin Kralı"

yaftasının asılmasını buyurmuştu. İsa'nın

kendisi bir çok kez bu krallıktan söz

etmişti. Ancak her zaman "Benim krallığım

bu dünyadan değil göktendir" diye konuş-

muştu. Yeryüzünün kralları ve krallıkları

geçicidir. İsa Mesih, sonsuz, göksel ve

kalıcı bir krallıktan söz etmişti... Mesih İsa,

bilerek ve Tanrı'nın özel amacını göz

önünde tutarak çarmıh üzerinde ölmeye razı

oldu. Kendisinin beklenen Kurtarıcı Mesih

olduğunu biliyordu. İnsanları ölüm zinci-

rinden kurtarabilmesi için kendisinin acılar

çekip öleceğini de biliyordu. Olacağı bek-

lenen bu durum eski zaman peygamberleri

tarafından defalarca bildirilmişti. "Giysile-

rimi aralarında paylaştılar, elbisem üzerine

kura çektiler"' sözüyle Davut peygamber,

Kutsal Ruh'un verdiği esinle İsa Mesih'in

çarmıha gerilerek öleceğini yüzlerce yıl

öncesinden bildirmiş oldu.

İsa Mesih'in ölümü insanın kurtu-

luşu için gerekliydi. Ama daha önemli bir

konu ise O'nun ölümden dirilmesidir.

Diriliş olmadan çarmıh üzerindeki

ölümün hiçbir değeri olmazdı. İsa Mesih'in

ölümü konusunda Tanrı Sözü şöyle devam

eder:

Daha sonra İsa, her şeyin artık

tamamlandığını bilerek, Kutsal Yazı yerine

gelsin diye, "Susadım!" dedi. Oraya, ekşi

şarap dolu bir kap vardı. Şaraba batırılmış

bir süngeri mercanköşk dalına takarak

O'nun ağzına uzattılar. İsa şarabı tadınca,

"Tamamlandı!" dedi ve başını eğerek

ruhunu teslim etti.

Yuhanna 19:28-30

Markos bu sahneye bir olay daha

katar:

Ama İsa yüksek sesle bağırarak son

nefesini verdi. O anda tapınaktaki perde

yukarıdan aşağıya yırtılarak ikiye bölün-

dü.

Markos 15:37-38

16

Burada bir gerçeği açıklamamız ge-

rekir; îsa Mesih acı çeken bedenin artık ça-

lışamaz duruma gelmesi nedeniyle ölmedi.

Hayır, her şeyin sonuçlandığını bildiğinden

"ruhunu teslim etti." Bir kez şöyle demişti:

"Canımı kimse benden alamaz. Ama onu

kendiliğimden veririm" (Yuhanna 10:18).

İşte bu nedenle İsa Mesih, zaman dolunca o

kusursuz canını teslim etti.

Son nefesini verirken öğleden sonra

saat üç gibiydi. Tapınakta akşam kurbanı

sunulmak üzereydi. Tapınak görevlileri ve

kahinler bu kurbanı hazırlamaktaydılar.

Tam o anda tapınağın perdesi yukardan aşa-

ğı yırtıldı. Müjde yazarlarından üçü, perde-

nin bu şekilde yırtıldığını kaydetti. Perde,

En Kutsal Yer diye bilinen bir bölümü Ta-

pınağın öbür bölümlerinden ayırırdı. Bu

"En Kutsal Yer'e" sadece Başkahin, yılda

bir kez girip tüm İsrail halkı adına kefaret

kurbanının kanını kutsal eşyalar üzerine

serperdi. Simgesel biçimde bu kan, halkın

günahlarını örterdi. Yukardan, yani Tan-

rının katından gelen bir buyrukla, yukardan

17

aşağı yırtılan perde, artık hayvan kurbanına

gerek kalmadığını belirtiyordu. Çünkü son-

suz ve son kurban tek bir kez olarak çar-

mıhta tüm dünyanın günahları için sunul-

muştu. Bu kurban İsa Mesih'ti. O'nun kanı

günahları örtmekle kalmayıp, iman eden her

insanın günahını ortadan kaldırır.

Şimdi Yuhanna'nın yazdıklarına bir

kez daha dönelim. Şöyle devam eder:

Yahudi yetkililer Pilatus'tan çar-

mıha gerilenlerin bacaklarının kırılmasını

ve cesetlerin kaldırılmasını istediler. Ha-

zırlık Günü olduğundan, cesetlerin Şabat

Günü çarmıhta kalmasını istemiyorlardı.

Çünkü o Şabat Günü büyük bayramdı.

Bunun üzerine askerler gidip birinci ada-

mın, sonra da İsa'yla birlikte çarmıha

gerilen öteki adamın bacaklarını kırdılar.

İsa'ya gelince O'nun ölmüş olduğunu

gördüler. Bu yüzden bacaklarını kırma-

dılar. Ama askerlerden biri O'nun böğ-

rünü mızrakla deldi. Böğründen hemen

kan ve su aktı. Bunu gören adam tanıklık

etmiştir ve tanıklığı doğrudur. Doğruyu

söylediğini bilir. Siz de iman edesiniz diye

tanıklık etmiştir. Bunlar, "Onun bir tek

kemiği kırılmayacaktır" diyen Kutsal Ya-

zı'nın yerine gelmesi için oldu. Yine başka

bir Yazı'da, "Bedenini deştiklerine baka-

caklar" deniyor.

Yuhanna 19:28-37

Bazıları İsa Mesih'in ölmediğini id-

dia ederler. Oysa İsa Mesih çarmıhın üze-

rinde elem çekerken pek çok kişi tanık

olarak olayı izlemiştir. Bunlar arasında İsa

Mesih'in annesi, teyzesi, yakın öğrencileri

gibi kişiler de vardır. Bu kişilerin tanık-

lıklarına başka deliller de katabiliriz. Örne-

ğin İsa Mesih'in ölüp ölmediğini anlamak

için böğrüne mızrak saplayan Romalı Asker

de bu tanıkların arasındadır. Markos bu

konuda şöyle diyor:

İsa'nın karşısında duran yüzbaşı,

O'nun bu şekilde son nefesini verdiğini

görünce "Bu adam gerçekten Tanrı'nın

Oğluydu" dedi.

Markos 15:39

19

İsa Mesih'in zamanında bir Romalı

asker görevini yapmazsa ölüm cezasına

çarptırılabilirdi. Çarmıhtakilerin bacaklarını

kırmaya gelince, İsa Mesih'in ölmüş oldu-

ğunu gören asker O'nun öldüğüne emin

olmak için mızrağıyla böğrünü delmişti.

Böğründen akan kan ve su O'nun ölmüş

olduğunun kanıtıdır. "Bu görüntüye tanık

olan adamın tanıklığı doğrudur" diye ısrarla

yazmıştır Yuhanna.

Peki Elçi Yuhanna neden bu nok-

tada bu kadar ısrar etti? "Siz de iman ede-

siniz" diye yazar. Esas noktanın bu oldu-

ğuna dikkatimizi çeker Elçi. Şöyle haykırır

Kutsal Yazılar "İsa Mesih ölümden dirildi."

İsa Mesih, bizler günahın bize getir-

diği ölüm cezasından kurtulalım diye o

korkunç çarmıhtaki ölüme gitmiştir. "İsa

Ölmedi" söylentilerini duyarız. Ama bun-

lara inanmamalıyız. O'nun öldüğü kesin bir

gerçektir. İsa Mesih'in ölümü hakkındaki

yazılanlar doğru olmasaydı, o zamanın ta-

rihçileri bu olayı yalanlayan belgelerle orta-

ya çıkarlardı. Ancak o dönemin tarih kitap-

20

larında ve arşivlerde Kutsal Kitap'ta anla-

tılanları yalanlayacak tek bir belge bile bu-

lunmamaktadır.

Demek ki, İsa Mesih gerçekten öl-

müştür.

Bazıları O'nun ölmediğini sadece

bayıldığını iddia ederler. Çarmıhta bayılan

İsa Mesih, serin havanın da etkisiyle mezar-

da ayılmış ve mezardan dışarıya çıkmış...

Bu iddia tartışmaya bile değmez. İsa Mesih,

altı saat boyunca ellerinden ve ayaklarından

çivilenmiş bir halde asılı kaldı. Bu zaman

içinde ne kadar çok kan kaybetmiş olmalı.

Hatta bir asker O'nun böğrünü bile deldi.

Tüm bunlardan sonra İsa Mesih'in ölmeyip

de bayıldığını iddia etmek imkansızdır. İsa

Mesih. Kutsal Kitap'a göre öldü ve mezara

yatırıldı. O mezarda üç gün boyunca kaldı.

Üçüncü gün O'nun mezarına gidenler me-

zarı boş buldular. Çünkü ölüm O'na ege-

men olmamıştı.

Sevdiğiniz bir kişi ölse, onun tekrar

hayata dönmesini ne kadar istersiniz değil

mi? Anımsıyorum, kız kardeşim ufak yaşta,

21

bir hastalık yüzünden gözlerini hayata yum-

duğu zaman benim için kara bir gündü. On

dört, on beş yaşlanndaydım o zaman. Çok

seviyordum kardeşimi. Onun ölüm haberi

bir kara bulut gibi evimizi mateme göm-

düğü zaman Tanrı'ya yalvarıp onu hayata

geri getirmesini istemiştim. Bilmiyorum,

Tanrı bu isteğimi kabul edip de onu dirilt-

seydi gerçekten dirildiğine inanır mıydım?

Belki bir rüya görüyorum ya da derin üzün-

tüden aklımı yitirmeye başladım diye kuşku

içinde olurdum.

Kutsal Kitap'ta İsa Mesih'in ölüm-

den dirildiği ayrıntılı olarak kaydedilmiştir.

Olayları Kutsal Ruh'un verdiği esinle ya-

zanlar. İsa Mesih'in yakın izleyicileriydi.

Yazdıklarına göre onlar bile önceleri İsa

Mesih'in dirildiğine inanmayı zor bulmuş-

lardı. Neden? Çünkü doğal yaşantımızda

ölümün geri dönülmez, kesin bir sonuç

olduğuna tanık oluyoruz.

Aslında, İsa Mesih'in çarmıha ça-

kılıp öldürülmesi ve üç gün sonra dirilip

mezardan çıkması beklenmedik bir olay de-

22

ğildi. Hem eski zaman peygamberleri hem

de İsa Mesih'in kendisi öğrencileriyle bu-

lunduğu sürede, sık sık onlara bu konuyu

açarak, öleceğini ve dirileceğini bildirmişti.

Ama biliyorsunuz, çok sevdiğiniz bir kişi-

nin, hem de İsa gibi yüce peygamber niteli-

ğinde bir kişinin öleceğini kolayca aklınıza

sokmak istemezsiniz.

Evet, İsa Mesih, hem Kutsal Yazı-

lar'in hem de kendisinin dediği gibi Yahuda

tarafından ele verilip çarmıha çakıldı ve öl-

dü. O'nun kesin olarak öldüğünü saptamak

için de Romalı asker bir mızrakla İsa'nın

böğrünü delmiş, deldiği yerden kan ile su

akmıştı. Bu görünüm İsa'nın kesin olarak

öldüğünü kanıtlamıştı. İsa'nın cesedi çar-

mıhtan indirilip kayadan oyulmuş bir me-

zara yerleştirilmiş ve mezarın ağzı da büyük

bir taşla kapatılmıştı. İşte durum böyleyken,

ölümünden üç gün sonra, Pazar sabahı şa-

fak sökerken yeryüzünde eşi görülmemiş

bir olayın tanıklığı yaşanıyordu. Bu olayı

Kutsal Kitap'tan okuyalım:

23

Haftanın ilk günü erkenden, orta-

lık daha karanlıkken Mecdelli Meryem

mezara gitti. Taşın mezarın girişinden kal-

dırılmış olduğunu gördü. Koşarak Simun

Petrus 'a ve İsa 'nın sevdiği öbür öğrenciye

geldi. "Rabbi mezardan almışlar, nereye

koyduklarını da bilmiyoruz," dedi. Bunun

üzerine Petrus'la öteki öğrenci dışarı çıkıp

mezara yöneldiler. İkisi birlikte koşu-

yordu. Ama öteki öğrenci Petrus'tan daha

hızlı koşarak mezara önce vardı. Eğilip

içeri baktı, keten bezleri yerde serili gördü,

ama içeri girmedi. Ardından Simun Petrus

geldi ve mezara girdi. Orada serili duran

bezleri ve isa'nın başına sarılmış olan

peşkiri gördü. Peşkir keten bezlerle birlikte

değildi, ayrı bir yerde durulmuş duru-

yordu. O zaman mezara ilk varan öteki

öğrenci de içeri girdi. Olanları gördü ve

iman etti. İsa 'nın ölümden dirilmesi gerek-

tiğini belirten Kutsal Yazıyı henüz anlama-

mışlardı.

Yuhanna20:I-9

24

Basit bir şekilde anlatılan bu olayla-

rın ne kadar sarsıcı olduğunu tahmin ede-

bildiniz mi? Mecdelli Meryem, 'öteki öğ-

renci' diye kendisini tanıtan Yuhanna ve

Simun Petrus, İsa'nın çarmıh üzerinde acılar

içinde öldüğünü görmüşlerdi. O'nun cansız

bedeninin çarmıhtan indirilip mezara götü-

rüldüğünü ve yine öğrencileri tarafından

güzel kokularla hazırlanıp bezlere sarıldı-

ğını biliyorlardı. Yani onların inançlarında,

bilinçlerinde ve anılarında İsa ölmüş git-

mişti.

Evet ölmesine ölmüştü ama daha

gitmemişti. İsa Mesih, öleceğini ve dirile-

ceğini kaç kez onlara önceden bildirmişti.

Ama yazılı olduğu gibi, "İsa'nın ölümden

dirilmesi gerektiğini belirten Kutsal Yazı'yı

henüz anlamamışlardı." Bu sözü Kutsal

Ruh'un verdiği esinle yazan Yuhanna'ydı.

İşte Yuhanna kendisi, boş mezara giren öğ-

renciydi. Ama İsa Mesih'in dirildiği gün

efendisinin dirileceği aklına bile girme-

mişti. Neden? Çünkü daha İsa'nın dirilişini

bildiren kutsal Yazıyı anlamamıştı. Daha

25

sonra Tann'nın kendisi göksel bir açık-

lamayla örencilerin gözlerini açmıştı.

Şimdi bakalım bundan sonra ne ol-

duğunu Tann'nın sözü nasıl anlatır:

"Bundan sonra öğrenciler yine ev-

lerine döndüler. Meryem ise mezarın

dışında durmuş ağlıyordu. Ağlarken eğilip

mezarın içine baktı. Beyazlara bürünmüş

iki melek gördü; biri İsa'nın cesedinin

yattığı yerin başucunda, ötekiyse ayak-

ucunda oturuyordu. Meryem'e, "Kadın,

niçin ağlıyorsun?" diye sordular. Meryem,

"Rabbim'i almışlar" dedi, "O'nu nereye

koyduklarını bilmiyorum."

Bunları söyledikten sonra arkasına

döndü, İsa'nın orada, ayakta durduğunu

gördü. Ama O'nun İsa olduğunu anla-

madı. İsa, "Kadın, niçin ağlıyorsun?"

dedi. "Kimi arıyorsun?" Meryem, O'nu

bahçıvan sanarak, "Efendim" dedi, "Eğer

O'nu sen götürdünse, nereye koyduğunu

söyle de gidip O'nu alayım". İsa ona

"Meryem!" dedi. O da döndü, İsa'ya

26

İbranice, "Rabbuni!" dedi. 'Rabbuni' 'öğ-

retmenim ' demektir.

İsa, "Bana dokunma!" dedi, "çün-

kü daha Baha'nın yanına çıkmadım. Kar-

deşlerime git ve onlara söyle, 'Benim Ba-

bam'ın ve sizin Babanız'ın, benim Tan-

rımf in ve sizin Tanrınızın yanına çıkıyo-

rum." Mecdelli Meryem öğrencilerin ya-

nına gitti. Onlara "Rab'bi gördüm!" dedi

ve sonra Rab'bin kendisine söylediklerini

onlara anlattı.

Yuhanna 20:10-18

Sinıun Petrus ile öbür öğrenci Yu-

hanna evlerine dönerken Meryem mezarın

başında yalnız kaldı. Burada iki olay yer

alır. Önce iki melek İsa'nın yatırılmış oldu-

ğu yerde belirir. Sonra dirilmiş olan İsa

Mesih birden kendisini Meryem'in arka-

sında gösterir ancak Meryem Onu tanımaz.

Hatta İsa Mesih Meryem'e, "Kadın, niçin

ağlıyorsun'7 Kimi arıyorsun?" diye sordu-

ğunda bile Meryem O'nu tanımamıştı. An-

cak İsa Mesih kendisini ona açıkladığı

27

zaman Meryem, O'nu tanıyabildi. Halbuki

Meryem O'nu çok yakından tanıyordu. İsa

bu gün hala dindir ve kendisini insanlığa

açıklamak ister. Onu dünyasal gözlerle gör-

mek, mantık yoluyla tanımak mümkün de-

ğildir. İman etmeden, inanç göstermeden ne

Tann'yı hoşnut edebiliriz ne de O'nu şahsen

tanıyabiliriz. Diriliş olaylarının son kısmını

okurken, imanın ne kadar önemli olduğunu

görebiliriz.

Haftanın o ilk günü, akşam olunca,

öğrencilerin Yahudi yetkililerden korkusu

nedeniyle bulundukları yerin kapıları ka-

palıyken Isa geldi, ortalarında durup "Size

esenlik olsun!" dedi. Bunu söyledikten

sonra onlara ellerini ve böğrünü gösterdi.

Öğrenciler Rabbi görünce sevindiler. Isa

yine onlara, "Size esenlik olsun!" dedi.

"Baba beni gönderdiği gibi ben de sizi

gönderiyorum." Bunu söyledikten sonra

onların üzerine üfleyerek, "Kutsal Ruh'u

alın!" dedi. "Kimin günahlarını bağışlar-

sanız, bağışlanmış olur; kimin günahlarını

bağışlamazsanız bağışlanmamış kalır."

28

Onikiler'den, biri, 'İkiz' diye anılan

Tomas, İsa geldiğinde onlarla birlikte

değildi. Öbür öğrenciler ona, "Biz Rabbi

gördük!" dediler. Tomas ise, "Onun elle-

rinde çivilerin izini görmedikçe, çivilerin

izine parmağımla dokunmadıkça ve elimi

böğrüne sokmadıkça inanmam" dedi. Se-

kiz gün sonra İsa'nın öğrencileri yine

evdeydiler. Tomas da onlarla birlikteydi.

Kapılar kapalıyken İsü gelip ortalarında

durdu. "Size esenlik olsun!" dedi. Sonra

Tomas'a "Parmağını uzat," dedi. "Elle-

rime bak, elini uzat, böğrüme koy. İmansız

olma, imanlı ol!" Tomas Ona, "Rabbim ve

Tanrım!" diye yanıtladı. İsa "Beni gördü-

ğün için mi iman ettin?" dedi. "Görmeden

iman edenlere ne mutlu!"

İsa öğrencilerinin önünde, bu ki-

tapta yazılı olmayan başka birçok doğa-

üstü belirti gerçekleştirdi. Ne var ki yazı-

lanlar İsa'nın, Tanrı'nın Oğlu Mesih ol-

duğuna iman edesiniz ve iman ederek

O'nun adıyla yaşama kavuşasınız diye

yazılmıştır. Yuhanna 20:24-31

29

"Görmeden iman edenlere ne mut-

lu!" demişti İsa. Bir kişi İsa'nın ölüp de di-

rildiğine iman ederse neden mutlu olacak-

tır? Çünkü iman eden kişinin önce tüm

günahları bağışlanır. Günah yükünün, üze-

rimize yığılmış olan kesin yargının ortadan

kalkması mutluluk değil mi? Sonra günahın

ezici, tutsak edici gücünden kurtulmak,

Tann'nın katında kutsal sayılmak mutluluk

değil mi? Sabahları uyandığınız zaman,

ölüm cezasını bekleyen mahkumlar gibi

ölgün biçimde değil de yaşam yeniliğiyle

fışkıran bir canlılıkla gününüze başlaya-

bilmek mutluluk olmuyor mu? İsa Mesih'e

iman etmekle tüm bu mutluluğu ve onun

getirdiği sevinci elde edebilirsiniz. İsa şu

anda size de sesleniyor, "İmansız olma.

İmanlı ol!" diyor. İsa O'na iman edenlere

esenlik verir. Ama öyle bir esenlik ki

dünyada eşi bulunmaz. Dünyanın verdiği

gibi değil, çünkü dünyadan gelen esenlik

geçicidir ama İsa Mesih'in şu anda size

vermek istediği bağış ve esenlik sonsuza

30

dek kalıcıdır. Size sesleniyor, "Elini uzat"

diyor, "İmanlı ol!" diyor.

İsa Mesih ölmüştür ancak ölümden

yaşama dirilmiştir. Şimdi de O'na iman

edenlere kendisi gibi ölse de yaşayacak-

larını müjdelemektedir.

İsa Mesih'in şu sözleriyle bitirmek

istiyoruz:

Diriliş ve yaşam Ben'im. Bana

iman eden kişi ölse de yaşayacaktır.

Yaşayan ve bana iman eden asla

ölmeyecek.

Yuhanna 11:25-26

31

Isa Mesih ölümden

dirilmiş midir?

O'nun yerine bir

başkasını mı çarmıha

gerdiler yoksa

çarmıhtaki kendisi

miydi?

O'nun ölmesindeki ve

dirilmesindeki özel amaç

neydi?

Bu kitapçıkta

Diriliş hakkındaki

sorulara gerçek

kaynağından verilen

cevapları bulacaksınız!

Table of Contents

DİRİLİŞ