Banu Çelik

Banu Çelik

Atatürk Mah. Anton Kallinger Cad.
No. 2 Selçuk / İzmir
Tel: (0232) 892 99 26
Fax: (0232) 892 99 27
Bu kitapçığın Türkiye'deki yayın haklan
Haberci Tanıtım Basın Yayın Dağıtım ve Tic. Ltd. Şti.'ne aittir
Baskı: Anadolu Ofset Tel: (0212) 567 13 89
1. Baskı: Mayıs 2000
ISBN 975-93849-0-6

Birinci Ev!
Gözlerini açtı... İlk gördüğü şey; gö-
rememek oldu. Çünkü her taraf o kadar
karanlıktı ki! Şaşkın şaşkın etrafında bir
şeyler görmeye çalıştı ama nafile. Gözle-
rini birkaç kere sıkıca kapayıp açtı ancak
zifiri karanlık hala devam ediyordu.
Bir türlü gözlerini karanlığa alıştıra-
mıyordu. Işık aradı. Tek bir ışık. Bir delik-
ten sızan küçük bir parıltıya bile razıydı.
Etrafına bakınmanın saçma olduğunu bili-
yordu ama yine de etrafına şöyle bir dön-
dü. Elleriyle etrafı yoklamaya çalıştı. Tek
hissedebildiği şey tuhaf ve pis bir kokuy-
du. Havada baskın ağır bir kükürt kokusu
gittikçe yoğunlaşıyordu. Boğulacağını san-
dı bir an. Hala nefes alabiliyordu. Ama her
nefes alışı ona bir ıstırap oluyordu. Her de-
fasında çektiği hava ciğerlerine pis ko-
kuyla birlikte doluyor, midesini bulandı-
rıyordu. Bitsin diye düşündü ama bir türlü
bitmiyordu. Telaşla karanlıkta ilerledi.
"Temiz hava almalıyım" diye söylendi.

Sağa sola dönüyor bir duvar, bir de-
lik dokunabileceği, kaçabileceği bir şey
arıyordu. Uzunca bir süre sonra bundan
vazgeçti. Yere çömeldi. Yavaş yavaş kendi
çaresizliğinin farkına varmaya başladı.
Nerede olduğunu biliyordu ama ken-
disine itiraf edemiyordu. İçinde bir kızgın-
lık ateşi yavaş yavaş kabarıyordu. "Ce-
hennem" diye fısıldadı. Sonunda kendini
burada bulmuştu işte. Anlatılanlar gibi de-
ğildi.
Oysa dünyadaki evi ne kadar güzel-
di. Boğazın en güzel kıyısında iki katlı
muhteşem bir villası vardı. Onu herkese
göstermek için can atardı. Herkesin hayal-
lerini kurduğu evi o satın almıştı. Bu evin
parası için neler yapmıştı. Çalıştığı şirketin
kasasından kimsenin bilmediği bir para her
ay onun cebine giriyor, böylece evin tak-
sitlerini ödeyebiliyordu. Canım zaten o pa-
rayı da haketmişti. Maaşını hakettiğinden
daha fazla çalışıyordu. Bu yüzden bu al-
dığı para hırsızlık sayılmazdı. Mantığı ona
bunları söylüyordu. Evine baktıkça da bu-
4

nun kötülüğünü unutup gidiyordu. Yüzme
havuzlu, bahçesi kocaman bir evdi. İçi en
güzel antikalarla döşenmişti.
Şimdi ise evinden çok uzaktaydı.
Sonradan anladı ki, aslında burası onun
gerçek eviydi.
Anılarında bir dost meclisine gitti.
Bir içki sofrasında sabaha karşı keyifleri
yerindeydi. Sohbet iyice koyulaşmış,
memleket meselelerine el atmışlar ve so-
nunda konu dönüp dolaşıp din işlerine
gelmişti. Kimin daha dindar olduğunu tar-
tışıyorlardı. Birisi "Her şey kalpte mirim"
dedi. "Allah varmış yokmuş kimin um-
runda, senin yüreğin temizse gerisini boş-
ver". Bir tanesi de, "Cennet de, cehennem
de işte bu dünya" diye bilmiş bilmiş ko-
nuştu. "Senin durumun iyiyse cennettesin,
değilse ondan iyi cehennem mi olurmuş"
arkasından bir kahkaha patlattı. Bu sefer
bizimki böyle sohbetlerde en çok kulla-
nılan şakayı yaptı, "Kardeşim, dindarların
dediğine göre bütün şarkıcılar, artistler
cehennemde. Bütün arkadaşlarım, hatta siz
bile orada olacaksınız. Ben cennette sıkın-

tıdan patlarım. Ne yapayım ben cenneti, en
iyi yer yine cehennem" dedi. Arkadaşları
bu espiriyi onlarca kez duydukları halde
yine katıla katıla güldüler.
Şimdi bu karanlık, pis kokulu yerde
öyle yalnızdı ki. Ne artistler ne şarkıcılar
ne de dostları. Hiç biri yanında değildi.
Birden aklına bir şey gelmiş gibi ayağa fır-
ladı. Avazı çıktığı kadar bağırmaya baş-
ladı: "Heeey! Kimse yok mu?" Sesi yan-
kılanmadı bile. Karanlığın içinde boğuldu
gitti. Bir süre cevap bekledi. Hiç kimse ya-
nıt vermedi. Bir daha bağırdı. Bir daha, bir
daha. Ama bir türlü yanıt gelmiyordu. Kız-
gınlığı yavaş yavaş artıyordu. Küstahça
omuz silkti. Dünyadayken de oldukça küs-
tahtı. Kazandığı para ve çevresi ona büyük
gurur kazandırmıştı. Bu güne kadar hiç
kimseye ihtiyaç duymamıştı. Şimdi de
kimseye ihtiyacı yoktu.
Sıcak, boğucu, kükürt kokulu bu
yerde ne parası ne işi ne de kariyeri işe
yarıyordu. Yavaş yavaş sıcaklıkta artıyor
muydu ne? Anlatılanlar doğru muydu? Bu-
rada bir ateş gölü var mıydı acaba? Bunun
6

artık bir önemi yoktu ki. O aslında ön-
celeri cehennem diye bir yere de inan-
mıyordu. Beden zamanı gelince ölecek ve
toprağa karışacaktı. Yani gerisi yoktu. Bu-
nun böyle olmadığını şimdi kavrıyordu.
Ölümden sonra bir yer varmış diye dü-
şündü. "Ama buraya ben neden geldim
ki?" diye söylendi. "Dünyada kötü bir in-
san mıydım? Hayır. İyiliklerim çoktu"
diye gururlandı. Kaç kişiye yardım etmiş,
fakir fukaraya yiyecek içecek dağıtmıştı.
Bunların hiç önemi yokmuydu? Demek
yokmuş. Hani bir terazi olması gereki-
yordu ya, o neredeydi? İyiliklerimle kötü-
lüklerim tartılmayacak mı? Yoktu işte. Ol-
saydı iyilikleri kesinlikle ağır gelir ve böy-
lece direk cennete gidebilirdi.
Böyle düşünürken bir acı duydu.
Kolunda küçük bir yara açılmıştı. Bir şeyle
sarayım dedi. Bu sefer ayağında da aynı
acıyı hissetti. Her tarafında dayanılmaz
acılar duyuyor, ne yapacağını şaşırmış bir
halde kıvranıyordu.
Zorla ayağa kalktı. Bu acılarla boğu-
şurken bir yandanda düşünüyordu. Hiçbir
7

şey cehenneme gelmeme engel olmadı
peki nasıl cennete gidebilirdim? O an yine
anılarına döndü. Vapurda karşıya geçi-
yordu. Yanında genç bir adam bir kitap
okuyordu. Merak etti, eğilip başlığına bak-
tı. Başlığı görünce içinden güldü. "Yine bu
acaip dindarladan biri" diye alay etti. Çün-
kü genç adamın okuduğu kitap incil'di.
Ona bakıp güldüğünü farkeden genç
ona dönüp İncil'i gösterek "Hiç okudunuz
mu?" diye sordu. Aynı küstah tavırla
bizimki, "Hayır gerek duymadım" dedi.
Genç bu alaylardan etkilenmeyerek, "O
zaman Tanrı'yi nasıl tanıyabiliyorsunuz
beyfendi?" dedi. Aynı alaycı tavırla, "Tan-
rı var mı ki, ben onu tanıyayım?" dedi.
Ardından en bilgiç ve babacan tav-
rını takınıp gence doğru eğildi ve devam
etti: "Ben size bir şey söyleyeyim mi genç
adam? Siz de böyle şeylerle uğraşmasanız
iyi olur. Bunlar boşa zaman kaybı. Sizi
kandırıyorlar. Önemli olan bu dünya gerisi
hikaye dedi" Onu bu etkileyici sözlerle
ikna ettiğine emin olarak doğruldu. Genç
adam gülümsedi, "Beyefendi" dedi. "Bir

gün her şey açıklığa kavuşacaktır. Tan-
rı'nın varlığını reddeden siz bir gün O'nu
görmek için can atacaksınız. Lütfen o gün
gelmeden Tanrı'ya dönün yani İsa Mesih'e
güvenin." dedi. Bizimki afallamıştı. Bu
kadar kesin konuşması onu etkilemişti ama
içindeki gurur yine kabarıp, "Olabilir, ola-
bilir" diyerek kestirip attı.
O günden sonra da bu konuyu dü-
şünmemeye çalıştı. Böyle şeyler ona göre
değildi ki. Bir kere çok işi vardı. Tanrı'ya
zaman ayıracak kadar boş zamanı olmu-
yordu. Nasıl olsa yaşlanınca bir şeyler
yapardı. Ama ya yaşlanmadan ölürse? Bu
soru kafasına takıldı. Amaan canım. Nere-
den karşılaşmıştı şu adamla? Hava güzel,
yaşamak güzeldi. Karanlık, sıcak, boğucu
bu yerde ve acılar içinde kıvranırken ha-
yatın güzelliğini şu an düşünecek durumda
değildi. Kolundaki yara sanki geçer gibi
oluyordu. Ama hayır hayır işte tekrar baş-
ladı.
Birden aklına bir şey geldi. Bu acılar
bir zaman sonra bitecekti. Bunu düşünün-
ce biraz ümitlendi. Kıpırdadı, ayağa kalktı.
9

"Bitecek, bitecek" diye kendi kendine
telkin yapmaya başladı. Hani insanlar
cehennemde biraz yandıktan sonra yine
cennete gitmeyecekler miydi? Tabii ya.
Böyle söylendiğini de duymuştu. Biraz
beklesin bunlar geçecekti. Küstah karak-
teri yeniden hortladı. Bütün bunlar zaten
onun başına gelemezdi ki. Öfke ile kaba-
ran bütün benliği küfür etmek, oraya bu-
raya vurup kırmak istiyordu. Dünyada ne
kadar kötü hali varsa burada iki katına
çıkmıştı sanki. Bu düşünceler onu o kadar
sarıp sarmalamıştı ki, giderek içinin karar-
dığını, kötülüğünün son safhasına geldi-
ğini gözle bile görebilirdiniz. Pişmanlığı
mı, tövbe yi mi arıyorsunuz? Boşuna.
Çünkü günahının içinde çırpınmaya mah-
kum bir adamdı o artık.
Anılarında tekrar onu etkileyen bir
olaya döndü. Soğuk bir kış günü şehrin en
işlek cadesinde yürüyordu. Birden birisi
ona küçük bir kitapçık uzattı. İsteksizce al-
dı cebine koydu, işyerine vardığında yine
kendini işe verdi. Öğlen yemeği sırasında
yemeğini beklerken ona verilen kitapçığı
10

eline aldı. Okumaya başladı. Yine şu
dindar palavralardan biriydi işte. "Kurtul-
mak ister misiniz?" diye ona göre komik
bir başlığı vardı. Güldü. Ne kurtulması?
Kitapçık onun günahkar olduğunu ve bu
günahlarıyla Tanrı'nın yanına gidemeye-
ceğini anlatıyordu. "Hadi canım" diye dü-
şündü. Peki nasıl gidebilirim ki? İsa Mesih
diye biri vardı. O, Tanrı'nın Oğluydu ve
günahlarımız için çarmıhta ölmüş ve diril-
mişti. O'na güvenirsen Tanrı'nın yanma
gidebilecektin. Bu kadar basit mi yani?
Ben o kadar çok iyilik yapacağım, sonra
Tanrı, (tabii varsa) beni cennetine alma-
yacak da, İsa Mesih'e, 2000 yıl önce ya-
şamış ve ölmüş hatta dirildiğini iddia eden
birine iman edeni cennetine alacaktı. Ki-
tapçığı işine dönerken çöpe attı. Bunlar
saçmalıktı ona göre.
Bunu hatırlayınca biraz irkildi. Sanı-
rım doğruydu diye düşündü. Acıları artar-
ken telkine devam etmeye zorladı kendini.
"Bitecek, bitecek." Hala böyle söylenip
duruyordu. Ama o da ne! Birden önünde
sinema perdesi gibi bir şey açıldı. Hayal
11

mey al bazı görüntüler gördü. Eyvah! İşte
korktuğu başına gelmişti. Gördüğü şeyler
onun içindeki bütün öfke, kin, gurur,
küstahlık duygulannı kabarttı. Sahnede bir
taht ve onun üstünde Tanrı vardı. Yanında
ellerinde çivi izleri olan biri daha. Bu kişi
İsa Mesih olmalıydı. Milyonlarca beyaz
giyinmiş insan meleklerle birlikte O'nun
önünde yere diz çökmüş ilahiler söy-
lüyordu. Sahne geldiği gibi birdenbire yok
oldu.
Elleriyle yüzünü örttü. "Keşke gör-
meseydim, gözlerim kör olsaydı da bunu
görmeseydim" dedi. Ağlamak istedi, ağla-
yamadı. Boğuk, sıkıcı hava kükürt koku-
suyla birlikte ciğerlerine dolarken sıcak
gittikçe de artıyordu. "Ölmeliyim" dedi
içinden. Ama ölemiyordu işte. Yaralan
iyileşmeye başladıkça yeniden azıyordu.
En kötüsü mü? diye soruyorsunuz. O gör-
düğü sahne var ya, işte o, en son damgayı
vurmuştu. Yalnızdı ve artık Tanrı onun ya-
nında değildi. "Tanrı, Tanrı, Tanrı" diye
söylendi. Tanrı şimdi onun hayatında yok-
tu. Ne dün vardı ne bu gün var ne de yarın
12

olacaktı. Aslında Tanrı onun hayatına her
zaman girmek istemiş ancak o bütün fır-
satları hep elinin tersiyle itmişti. Dünyada
onu istememişti ya, işte şimdi Tanrı, bu
isteğini yerine getiriyordu. Cehennemde,
onu en çok sevdiğiyle yani kendi ve gü-
nahlanyla yalnız bırakıyordu.
Sonunda dayanamadı. Bağırmaya
başladı: "Ne zamana dek sürecek bu? Ne
zaman dek?" Karanlıkta kimseden bir
cevap alamadı. Ama içinden bir ses, o çok
iyi bildiği gerçeği aklına getirdi. Oradan
dudaklarına kadar ulaştı ve karanlığın
içinde sesi boğuldu gitti; "Sonsuza dek,
sonsuza dek!.."
Tanrı adil olanı yapacak.... Bütün
bunlar, Rab İsa alev alev yanan ateş içinde
güçlü melekleriyle gökten gelip göründüğü za-
man olacak. Rabbimiz İsa, Tanrı'yi tanıma-
yanları ve kendisiyle ilgili müjdeye uyma-
yanları cezalandıracak. Böyleleri O'nun var-
lığından ve gücünün yüceliğinden uzak ka-
larak sonsuza dek mahvolma cezasına çarp-
tırılacaklar.
İncil, 2. Selaniklileri: 6-9
13

ikinci Ev!
Tahttan yükselen gür bir sesin şöyle
dediğini işittim. "İşte Tanrı'nın konutu in-
sanların arasındadır. Tanrı onların ara-
sında yaşayacak. Onlar O'nun halkı ola-
caklar. Tanrı'nın kendisi de onların ara-
sında bulunacak. Onların gözlerinden bü-
tün yaşları silecek. Artık ölüm olmayacak.
Artık ne yas, ne ağlayış, ne de ıstırap ola-
cak. Çünkü önceki düzen ortadan kalk-
mıştır.
İncil, Esinleme 21:3-4
Gözlerini açtı... İlk gördüğü şey;
ışıktı. Bu ışık yüzünden gözleri kamaş-
mıştı. Alışmak için birkaç kez gözlerini
sıkıca açıp kapattı. Etrafına bakındı. Gör-
düğü güzellik karşısında adeta soluğu ke-
silmişti. Bir anda gördüğü bu manzaraya
bakarak her parçayı içine sindirmeye ça-
lıştı. Karşısında büyük bir taht vardı. Çev-
resi o kadar kalabalıktı ki. Tahtın üstünde
bir  takım  kanatlı  yaratıklar  yükselip
14

iniyordu. Korku mu içinde hissettiği şey?
Hayır, korku değildi. Böyle bir hissin artık
içinden kaybolup gittiğini hayretle farketti.
Oraya bakmaktan kendini alamadığı halde
merakla etrafına göz gezdirdi. Bastığı yer
altındandı. O kadar güzel parlıyordu ki,
dünyada olsa eline almaya bile kıyamazdı.
Şimdiyse üstünde geziniyordu.
Burası bir şehri andırıyordu. Aydın-
lık bir şehirdi. Burayı aydınlatan şeyin ne
olduğunu düşündü. Güneşi aradı gözleri.
Öyle bir şey yoktu ki. Işığın kaynağı tahttı.
Aslında kaynak orada oturandı. Sütunlar
değerli taşlarla süslü süt beyazı mermer-
lerden yapılmışlardı. Ne kadar değerli şey
varsa gözlerini çevirdiği heryerde onları
görebiliyordu.
Birden anılarına döndü, Yaşadığı ev
gözlerinin önüne geldi. Buna ev demek bi-
le iltifat sayılırdı. Dış yüzeyi zaten iyice
dökülüyordu. Ama içi daha da acınacak bir
haldeydi. Yerin tahtalarına bastıkça göçe-
cek diye ödü kopardı. Zaten çoğu yer del-
dik deşik hale gelmiş fareler buralarda ço-
ğu zaman oyun oynar olmuşlardı. Çoluk
15

çocuk kış geceleri birbirlerine sokulur
böylece titremelerini biraz olsun dindire-
bilirlerdi. Çalıştığı yerdeki para ancak bu
kadarına yetiyordu. İyi bir işe girebilirdi
ama ne yazık ki girdiği yerler ya o İsa'ya
inanıyor diye onu işten atıyorlar ya da
işyeri İsa'nın istemediği bir şekilde iş
yaptığı için kendisi çıkmak zorunda
kalıyordu.
İşte şimdi en güzel evde, gerçek
evindeydi. Gülümsedi. Tahttaki ışık bile
onun bütün acılarını unutturacak güçteydi.
Çevresindeki kalabalığı yeni yeni
farkediyordu. Hepsi kendi gibi bembeyaz
keten giysiler giymişler, yüzlerinde sevinç
ışıklarıyla oradan oraya koşuyorlardı. Bir
gurup insan altından, koca caddede hiç
duymadığı bir ezgiyle Tanrı'yı yücelti-
yorlar ve dans ediyorlardı. İçinden onlara
katılmak geldi. Onlara doğru ilerlerken
birden gördüğü şey onu sevince boğdu. İş-
te yıllar önce kaybettiği kardeşi bir su-
tünun dibinde ona bakıyor ve gülümsü-
yordu. Fakirlikten dolayı yeterli derecede
tedavi görmemiş olan zavallı kadın ölüme
16

teslim olmuştu. Onu son gördüğünde teni
bembeyaz, yüzü ise zayıf ve kemikliydi.
Gözlerinin altı morarmış zorla konuşu-
yordu. Oysa şimdi gençlik günlerindeki
haliyle tam karşısındaydı. Bütün hastalığı
şifa bulmuş, capcanlı pembe bir yüzle ona
doğru ilerliyordu. O da ona doğru gitti ve
sımsıkı sarıldı. Kadın sevinçle; "Beni gör-
düğüne bu kadar sevindiğine gore, O'nu
ve Kuzuyu görünce kimbilir ne kadar se-
vineceksin" dedi. Kardeşinin haklı oldu-
ğunu düşündü.
Caddede tahta doğru birlikte ilerle-
meye başladılar. Tatlı yumuşak bir su sesi
birden kulaklarını okşadı. Yan tarafına ba-
kınca bütün şehrin oratasından bir ırmağın
akıp gittiğini gördü. Bu güne kadar gördü-
ğü en berrak suydu. "Diri su kaynağı bu
olmalı" dedi. Bakılışı bile insanın içine
esenlik veren bir güzellikteydi. Pekçok ki-
şi ırmağın yanında oturmuş ağaçların çeşit
çeşit meyvelerinden yiyiyorlardı. Ağaçla-
rın canlı, yeşil ve gür dallan göğe doğru
uzanıyordu. Ama bir tanesi vardı ki, o
hepsinden daha güzeldi. Her dalında yer-
17

yüzünün en güzel meyvaları en olgun hal-
leriyle yetişmişti. Bu meyvalardan çıkan
hoş kokular etrafı dolduruyordu. Etrafına
her ulustan insan toplanmış meyvelerinden
yiyiyorlardı. Siyahı, beyazı, sarısı, kızılı
her dilden, her ırktan insan biribirlerine
sarılmış ilahiler söylüyorlardı.
Şaşırdı. Çünkü bu insanların çoğu
dünyadayken tarih boyunca savaşmışlardı.
Şimdi hepsi bu düşmanlıklarına şifa bul-
muş olarak birlikte tapmıyorlardı.
Birdenbire arkasından bir ses, "Hoş-
geldin kardeşim" dedi. Arkasına dönünce
birisi ona sıkıca sarıldı. Adamın suratında
kocaman bir gülümseme ve minnettarlık
vardı. Biraz şaşırarak, "Hoşbulduk" dedi.
Adam, "Tanıyamadın mı?" dedi. Biraz ha-
fızasını yokladı sonra, "Pek tanıyama-
dım" dedi. Adam gülerek anlatmaya baş-
ladı, "Hani bir gün otobüste, sen İncil oku-
yordun. Ben de senin yanında oturmuş-
tum. Ne okuduğunu merak edip sana sor-
dum. Sen de İncil'i bana verdin ve biraz da
anlattın." Evet şimdi anımsamıştı. Ama
onun buraya geleceğini hiç mi hiç tahmin
18

etmemişti. Adam devam etti; "İşte o gün-
den sonra İncil'i okumaya başladım. Bir-
kaç ay sonra da İsa Mesih'e inandım. Şim-
di de buradayım. Sana teşekkür ederim."
Ne diyeceğini şaşırmıştı. Adam tekrar gel-
diği gibi sevinçle uzaklaştı. Arkasından
bakarken şaşkınlığı sürüyordu.
Anılarında tekrar bir yolculuğa çıktı.
Bu sefer çevresinde akrabaları vardı. Aile-
nin erkekleri bir içki sofrasının etrafında
toplanmış sohbet ediyorlardı. O ise onların
konuşmalarını dinliyor içinden de dua edi-
yordu.
Sohbetin ilerleyen ve hatta zıvana-
dan çıktığı bir sırada amca bey ona dönüp,
"Yahu yeğenim senin hakkında bir şey
duydum, doğru mu?" diye sordu. O, "Ne
duydun amca?" dedi. "Sen Hristiyan ol-
muşsun öyle mi?" Bir an bir sessizlik oldu.
O da bütün cesaretini toplayıp cevapladı:
"Doğru amca". Etrafta buz gibi bir hava
esti. Amca bey ısrarlıydı, "Nasıl yani,
şimdi sen bizim dinimizden değil misin?".
"Hayır" dedi. O zaman eniştelerinden biri
atıldı, "Kimbilir kim senin kafanı çelmiş-
19

tir. Üç gün sonra unutursun". "Yok" dedi.
"Kimse kafamı çelmedi. Kendi isteğimle
Hristiyan oldum".
Onlara anlatmaya başladı: "İsa Me-
sih bizim için öldü ve dirildi. Şimdi ya-
şıyor. Tek kurtuluş yolu da O'dur. Sizin
iyi işleriniz, ibadetleriniz Tanrı'nın yanma
gitmeye yeterli değildir." O sırada sözünü
kestiler. "Ya kes tamam. Fazla anlatma.
Hadi biz işimize bakalım. Bunlarla uğra-
şamayız. Hem kimseye de anlatma da aile-
mizi utanca boğma." Öbürleri de onu tas-
tikleyip arkalarını dönüp içmeye devam
ettiler. İçinden ağlamak geliyordu. O anda
gözyaşlarını tuttu, ama o gece uzun uzun
onlar için dua edip ağladı.
O günden sonra bu konu aile ara-
sında açılmadı ama akrabalardan kimse
onunla konuşmaya ya da evine gelmeye
tenezzül etmediler. Şimdi ise hiç tanıma-
dığı bir adama bir incil verdiği için te-
şekküre boğuluyordu. Bundan büyük ödül
olamazdı.
Daha da ilerledi. Görmeyi arzuladığı
tek şeyi görmek için artık sabırsızlanı-
20

yordu. Kalabalığı yararak tahta doğru ko-
şar adımlarla gidiyordu. İşte sonunda bü-
yük tahtın üzerinde oturanı gördü. Bu tarif
edilmez bir sahneydi. Tann şimdi halkının
arasında oturuyordu. Tanrı insanlarla ol-
maktan memnun, insanlar Tanrı'yla ol-
maktan daha da memnun büyük sevinç
içinde birlikte yaşıyorlardı. Aslında bu
sahneden sonra diğer gördüğü şeylerin pek
önemi kalmamıştı.
Tanrı kendi sözü uğruna ölenleri ve
kendisi için çalışanları yanına çağırıyor,
onlara taçlar veriyordu. Bu kişiler ise veri-
lenleri tekrar Tanrı'nın ayakları dibine atı-
yor, O'nun önünde secde kılarak, "Bizler
tek isteğimize kavuştuk, bunlar sana aittir
ya Rab" diyorlardı.
Gördüklerinden şaşkına dönmüştü.
Kendisi de farkında olmadan dizleri üze-
rine çökmüş olanları seyrediyordu. Öyle
bir yerdi ki burası, ne en uzaktaki uzak, ne
en yakındaki kişi yakındı. Herkes Tanrı'ya
aynı uzaklıktaydı. İçinde sevinç ve esenlik
dalgası büyüdükçe büyüyor tapınmaya,
hayranlığa ve yücelik vermeye dönüşü-
21

yordu. Ağzından övgü sözleri dökülü-
yordu.
Birden gözleri tahtın sağında oturana
çevrildi. İşte orada, kendisi için ta son-
suzlukta boğazlanan Kuzu orada duru-
yordu. Melekler O'nun etrafını çevrele-
miş Kuzunun ezgisini söylüyorlardı:
"Boğazlanmış Kuzu, gücü, zengin-
liği, bilgeliği ve kudreti, saygıyı, yüceliği
ve övgüyü almaya layıktır" diyorlardı.
Kaç gece Kutsal Kitap'ta elçi Yu-
hanna'nın O'nu tarif ettiği şekliyle göz-
lerinin önüne getirmiş ve bir gün onu gör-
me hayaliyle yanıp tutuşmuştu. İşte ha-
yallerindekinden daha muhteşem bir man-
zara karşısındaydı. Giysileri ayağına kadar
uzanmış, göğsüne altın bir kuşak sarın-
mıştı. Başı ve saçı ak yapağına benzer bir
görünüşteydi. Gözleri ise alev alev yanan
bir ateş gibi parıldıyordu. Ellerine baktı.
İki avucunun tam ortasında çivilerin izleri
öylece duruyordu. O'na doğru koştu ve
ayaklarına kapandı, "Rabbim ve Tanrım"
dedi.
22

İsa Mesih, ona elini uzattı ve onu
adıyla çağırdı. Bu isim dünyada kullandığı
isim değildi. Yepyeni bir isimdi bu ama
onu çağırdığını biliyordu. Gözlerini ona
doğru kaldırdı. İsa ona sarıldı. Çektiği
bütün acılar o anda geçip gitmişti. İsa'nın
eline bir tulum vardı. "Bak" dedi. "Bu, se-
nin çektiğin bütün acılarda döktüğün göz-
yaşları. İşte hepsini siliyorum." Böyle di
yerek tulumdaki gözyaşlarını eline
dök-tü. Yaşlar döküldüğü anda İsa
Mesih'in elinde kayboldu. "İşte bütün
yaptıkla-rından sana verdiğimiz ödül"
diyerek başına bir çelenk taktı.
Sevinci binlerce kat artıyordu. Bu-
rada sonsuzluk içinde Tanrı'yi övecek ve
yüceltecekti. O da diğerleri gibi yaptı. Ba-
şındaki çelengi çıkarıp Tanrı'nın ayakları
dibine attı. "Burada seninleyim Rab" dedi.
"Bu çelenge ancak sen layıksın. Çünkü
benim günahlarım için çarmıhta öldün ve
dirildin. Ben de bunun için yaşıyorum ve
işte bu yüzden buradayım. Başka bir şey
istemem".
23

Sonra başkaları da onun yanına ge-
lerek yeni bir ezgi söylemeye başladılar.
İçinden, "Bu ne zamana dek sürecek?"
dedi. "Ne zamana dek?" Bu soru düşün-
celerinde gezindi ve sonunda dudaklannda
dökülüverdi "Sonsuza dek, sonsuza dek!"
24

SON BİR SÖZ
Sevgili okuyucumuz; amacımız ne
birinci hikayeyle sizi korkutmak, ne de
ikinci hikayeyle gözlerinizi boyamaktır.
Bu yazılanlar bir gün yerine gelecektir. Bu
yüzden tek amacımız sizi biraz olsun dü-
şünmeye teşvik etmektir.
Sizin önünüzde daha kaç seneniz
olduğunu biliyor musunuz? Öldüğünüz
zaman cennetin kapısına vurduğunuzda, o
kapının hangi hakla size açılacağını biliyor
musunuz? Kutsal Kitap'ta şöyle bir gerçek
var, Tanrı'yı tanımadan, O'nunla bir ilişki
içinde olmadan, O'nun yanında olmaya
hak kazanamayız.
Günahlarımız işte bu ilişki içinde
büyük bir engeldir. Çünkü herkes günah
işlemiştir. İnsanlar Adem ve Havva'dan
gelen günahı taşımaktadırlar. Bu günahla-
rımıza bir af yolu bulmalıyız ki, Tanrı'nın
yanına gidebilelim.
25

Çünkü herkes günah işledi ve Tan-
rı'nın yüceliğinden yoksun kaldı.
incil, Romalılar 3:23
Ancak Tanrı daha biz O'nu sevmeyi
bile düşünmezken bizi sevdi.
Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok
sevdi ki biricik oğlunu verdi. Öyle ki O'na
iman edenlerin hiçbiri mahvolmasın ama
hepsi sonsuz yaşama kavuşsun.
incil, Yuhanna 3:16
Bu günah aflığını da İsa Mesih
çarmıhta sağlamıştır. O ilk ve son kurban
olarak bizim yerimize ölmüş ve üçüncü
gün dirilmiştir.
Çünkü günahın ücreti ölüm, Tan-
rının armağanı ise Rabbimiz isa'da
sonsuz yaşamdır.
İncil, Romalılar 6:2
Ama biz daha günahlıyken Mesih bi-
zim yerimize öldü. Tanrı bize olan sev-
gisini bununla kanıtlıyor.
İncil, Romalılar 5:8
26

Bu nedenle İsa'nın çarmıhta bizim
için öldüğüne iman etmeli ve bu sonsuz
yaşamı almalıyız.
Size doğrusunu söyleyeyim, sözümü
işitip beni gönderene iman edenin sonsuz
yaşamı vardır. Böyle biri yargılanmaz,
ölümden yaşama geçmiştir.
incil, Yuhanna 5:24
Tanrı'yi tanımak için bu gün size bir
fırsattır sevgili okuyucumuz. Lütfen O'nu
tanımak için bir adım atın ve hangi evde
olmak istediğinize de karar verin. Bu ev-
lerin kapısı her zaman açıktır. Siz hangi
kapıdan gireceksiniz?
Kapı Ben'im. Bir kimse benim aracı-
lığımla girerse kurtulur.
incil, Yuhanna 10: 9
27

Bu gün O'nun sesini işitiniz ve sizi
çağırdığı gibi cennete giden bu kapıdan
giriniz. O zaman gerçek sevgi Tanrısıyla
tanışacak, O'nunla beraber olmanın hoş
huzurunu tadacaksınız.
Cennet ve Cehennem hakkında incil'de yer
alan ayetler:
Cennet:
Yuhanna 14:1-3;
Filipililer 3: 20-21;
İbraniler 12: 22-29;
1.	Petrus 1:3-5;
Esinleme 4: 1-5:14;21: 1-22:5
Cehennem:
Matta 10: 28;
Markos 9: 43-48;
Luka 16: 19-31;
2.	Selanikliler 1:6-10;
Esinleme 14: 9-11; 20: 11-15
28

Ömrünüzün sonunda nerede olmak istiyorsunuz?
Bu kitapçık olmak istedikleri yerde olan iki kişinin
hikayesidir. Amacımız ne birinci hîkayeyle sizi
korkutmak ne de ikinci hikayeyle gözünüzü boyamaktır.
Hayatımız akıp giderken Tann'nın hayatımızdaki yeri
nerede? O'nun yanında olmak istiyor muyuz? Bu gibi
sorulara yanıt bulabilmek için sizi iki evin hikayesini
okumaya davet ediyoruz. Belki bu iki hikayede
kendinizden   de   bir   şeyler  bulacaksınız.
ISBN 975-93849-0-6
91789759 384906