Jezus

naszym przeznaczeniem

Wilhelm Busch

Wydanie pierwsze skröcone 2010

Prawa dö wydania polskiego © 2009 Christliche Literatur-Verbreitung e.V.

P.03ox 110135, D-33661 Bielefeld

Prawa do wydania niemieckiego (oryginalnego) .Jesus - unser Schicksal" © 1967 Wydawnictwo Aussaat poprzez Neukirchener Verlagsgesellschaft mbH, Neukirchen/Vluyn

Wydawca: www.zycietowiecej.com

Kontakt Tomasz StaAczak

Skr 71, ul. Partyzantdw 17,50-966 Wroclaw 9

Thimaczenie: Wanda Malicka Projekt: Tomasz Staiczak Redakcja: Ina Bonk

Uklad graficzny i sklad: Christian Schumacher Druk: GGP Media GmbH, Pößneck, Niemcy

Ksi^zka nie do sprzedafy.

Spis Tresci

Przedmowa , 5

*

\ . .

1. Bög - owszem, aje po cö Jezus? 6

2. Po co zyjf?.... 22

3. Dlaczego Bög milczy? : 35

4. Nasze prawo do milofci 51

5. Jak poradzimy sobie z zyciem, jezeli wina i 66

zaniedbanie stale nam towarzysz^?

6. Czy istnieje pewno£6 w sprawach religii? 81

7. Czy chrzeScijafistwo jest spraw^ prywatn^? 97

8. Co moze nam daö äycie z Bogiem? 113 .

Wilhelm Busch 27.3.1897-20.6.1966

Przedmowa

MySlg, ze kazdy z nas zadawat kiedyS sobie pytania typu: Co przyniesie mi przyszloSd? Co jest mi przeznaczone? Po co zyj§? Co moze mi dad zycie z Bogiem? Czasami te pytania inspirowaly nas i dawaiy nam radoSd, gdy marzyliSmy o pi?knych rzeczach, jakie mog^ wydarzyd si? w naszym Zyciu. Byly tez chwile, gdy te same pytania wzbudzaly w nas poczu- cie l$ku i niepewnoSci, gdy zastanawialiämy si? nad sensem zycia. Wilhelm Busch w swej ksi^zce ,Jezus Naszym Prze- znaczeniem", wspaniale odpowiada na wiele pytafi jakie sobie zadajemy, opieraj^c si? nie na swojej filozofii zycia, ale na przeslaniu Slowa samego Boga.

Gorqco polecam ksi^zk? Wilhelma Buscha .Jezus Naszym Przeznaczeniem". W niej znajdziesz wiele mqdrych rad do- Swiadczonego pastora, cudownych historii i zaskakujqcych odpowiedzi. WlaSciwie, jest to jedna z najbardziej pozytyw- nych ksi^zek jakie w zyciu przeczytalem. Zapewniam Ciebie, ze czytaj^c ksi^zkg, Jezus Naszym Przeznaczeniem", bfdziesz zainspirowany; aby szukad prawdziwego sensu zycia u Tego, ktöry dal Ci zycie i ma wspanialy plan dla Ciebie. T$ osoba jest Bög i Syn, ktörego poslal, aby naszym przeznaczeniem nie byto, to co straszne, ale pigkne i nieprzemijaj^ce. Otwörz dzi- siaj nie tylko t£ ksi$bk$, ale takze Pismo §wi?te, a zobaczysz, ze wi$2 jalq mozesz mied z Jezusem Chrystusem jest odpowiedzi^ na wszystkie twoje najglfbsze pragnienia. Prosz^, daj Bogu szans$, aby pokazal Ci, co moze Ci-dad Zycie z Nim.

Tomasz Stafczak

1. Bog - owszem, ale po co Jezus?

Widzicie, taki stary pastor jak ja, ktöry cale zycie dziaial w wielkim mieScie, styszy bez pizerwy te same sloga- ny. Jeden z nich brzmi: „Jak Bög moze dopuszczaö do takich rzeczy?" Drugi: „Kain i Abel byli braömi. Kain zabil Abla. Skqd Kain wzi^i zon??" A najulubiefiszy slogan brzmi: „Pa- nie pastorze, pan ci^gle möwi o Jezusie. Przeciez to fanatyzm. Czyz nie jest obojgtne, jak% religi? si§ wyznaje? Wazne jest uczucie czci dla Najwyzszego, Niewidzialnego".

Jakie to przekonywuj^ce! To samo powiedziat juz möj wielki rodak, Goethe, ktöry tez pochodzil z Frankfurtu: „Uczucie jest wszystkim; miano - dym to i mara". Czy wi$c möwimy Allah, Budda, los, czy „Istota Wyzsza" - jest to oboj$tne. Wazne jest, abyfimy w ogöle w co§ wierzyli. Ä precyzowanie naszej wiary, to juz fanatyzm.

Pifödziesi^t procent spoSröd Was, ktörzy mnie stuchacie, röw- niez tak mySli, prawda? Widz? jeszcze przed sob$ starsz^ pa- ni^, ktöra stwierdzila: „Och, panie pastorze, pan ci%gle tylko möwi o Jezusie i o Jezusie! A czy Jezus nie powiedzial sam: 'W domu Ojca mego wiele jest mieszkah'? Wszyscy si? tarn zmieszczq!" Moi przyjaciele, to jest jedno wielkie oszustwo!

Bylem kiedy§ w Berlinie na- lotnisku „Tempelhofer Feld", Przed wejSciem do samolotu musieli§my raz jeszcze przej§d kontrol? paszportöw. Przede mnq stal wysoki, barczysty pan, taki wiecie, dwa metry na dwa, z wielkim pledem podröznym przewieszonym przez rami§. Ten pan szybkim ruchem podal swöj paszport i juz postawil nog? na schodku. A tu urzfdnik möwi: „Chwileczk?. Pahski paszport jest juz niewazny!" Pan odpowiedziak „Niechie pan nie b^dzie tak drobiazgowy. Naj- wazniejsze, ze mam paszport!" „O nie", odpowiedzial zdecy-

dowanym tonem urzgdnik, „najwainiejsze jest, by ten pafiski paszport byl wazny!"

Dokladnie tak samo jest z wiar^. Nie chodzi o to, bym mial w ogöle jak^S wiarg, jak^kolwiek wiarg. Kazdy czlowiek w co§ wierzy. Niedawno ktoS mi powiedziai: „Wierzg, ie z dwöch kilogramöw wolowiny bgdzie dobra zupa". To röwniez jest wiara, chod - jak sami rozumiecie - dosyd maio wazna! Tak wigc, nie o to chodzi, aby mied jak^kolwiek wiarg. Chodzi o to, by mied tak^ wiarg, ktöra pomaga zyd nawet w glgbokich mrokach, ktöra daje oparcie w chwili wielkiej pokusy i pröby, wiarg, za ktör^ moina umrzed. Smierd jest wielk^ pröb^ praw- dziwoSci naszej wiary!

Istnieje tylko jedna prawdziwa wiara, z ktörq mozna prawdzi- wie zyd i umrzed: jest to wiara w Pana, Jezusa Chrystusa, Syna Boiego. Jezus sam powiedziat: „W domu Ojca mego wiele jest mieszkafi". Ale do tych mieszkafi Bozych prowadz^ tylko jed- ne drzwi:, Ja jestem drzwiami; jeSli kto przeze mnie wejdzie, zbawiony bgdzie"..

Jezus jest drzwiami! Wiem, ludzie nie chc$ tego sluchad. O Bogu moina dyskutowad godzinami. Jeden wyobraia sobie Boga tak, a drugi zupelnie inaczej. Ale Jezus nie moie byd przedmiotem dyskusji. I möwig Warn: tylko wiara w Jezusa, Syna Bozego, jest ratuj%c^ i zbawiaj^c^ wiar^, z ktör^ mozna ±yd i umrzed!

Jak Smieszna wydaje sig ta wiara röznym ludziom, pokazuje takie male wydarzenie, z ktörego spokojnie moiecie sig po- Smiad. Przed laty szedlem sobie raz w Essen przez miasto. Na rogu ulicy stalo dwöch mgzczyzn wyglqdaj^cych na görni- köw. Kiedy przechodzilem, jeden z nich zawolal: „Dziefi do- bry, panie pastorze!" Podszedlem blizej i pytam: „Czy my sig znamy?" A on Smieje sig i möwi do drugiego: „To jest pastor Busch. Bardzo przyzwoity chlopak!" „Dzigkujg", powiadam, a on möwi dalej: „Tak, ale niestety ma bzika!" Oburzylem sig:

„Co takiego? Ja mam bzika? Co to ma znaczyd?" A on powta- rza: „No, naprawd?, pastor jest bardzo fajny, ale cöz - ci%- gle möwi o Jezusie!" „Czlowieku!" krzykn^tem uradowany. „To nie jest bzik! Za sto lat znajdzie sig pan w wiecznoSci. I wtedy wszystko bfdzie zalezalo od tego, czy poznat pan teraz Jezusa. Od tego zalezy, czy znajdzie si? pan w piekle, czy w niebie! No, niech pan powie: zna pan Jezusa?" A on rozeSmial si$ i powiedzial do kolegi: „No widzisz? Znowu zaczyna!"

Teraz tez chc$ od tego zacz%<5. Chc$ zaczqd od stöw Biblii: „Kto ma Syna, ma zywot". ChodziliScie kiedy§ do szkoiy nie- dzielnej i uczyliScie si? o Jezusie, ale nie macie Go. „Kto ma Syna - uwazajcie: kto MA! - ma zywot" -tuiw wiecznoSci. „Kto nie ma Syna Bozego, nie ma zywota". Tak möwi Stowo Boze! Jest takie powiedzenie: „Kto ma, ten ma!" I to wla§nie znaczq powyzsze slowa z Biblii. Ze wzglgdu na Was chcial- bym Was po prostu namöwid - przyjmijcie Jezusa i oddajcie Mu swoje zycie! Bo bez Niego zycie to jest zalosne.

A teraz chc$ Warn powiedzied, dlaczego Jezus jest wszystkim i dlaczego wiara w Jezusa jest jedynie shiszn^ wiar^. A moze, jeSli pozwolicie, powiem Warn to w sposöb bardzo osobisty: powiem Warn, dlaczego ja musz? mied Jezusa i dlaczego w Niego wierzf.

1. Jezus jest objawieniem Bozym

Kiedy kto§ mi möwi: „Ja wierzg w Boga. Ale po co mi Jezus?', to odpowiadam: „To jest bzdura! Bög jest Bogiem ukrytym i bez Jezusa nie o Nim nie wiemy!"

' *

Ludzie mog^ sobie wprawdzie wymySlad jakiegos Boga, np. „kochanego Pana Boga", ktöry nie opuSci porzqdnego czlo- wieka, jezeli ten b^dzie wypijal dziennie tylko pi$6 kufli piwa. Ale to przeciez nie jest Bög! Tak samo Allah czy Budda, to s^ projekcje naszych pragniefi. Ale Bög? Bez Jezusa nie o Bogu

nie wiemy. Jezus jest Objawieniem Boga, Bög przyszedi do nas w Jezusie.

WyjaSni? to Warn obrazowo.Wyobralcie sobie, ze stoicie przed äcian^ ggstej mgiy. Za ni^ ukryty jest Bög. Ludzie nie mogq zyd bez Boga i zaczynaj^ Go szukaö. Pröbujq si$ przedostad przez t? mgt?. Usituj^ to zrobid wszystkie religie, bo wszystkie religie poszukiwaniem Boga. I wszystkie one maj^ jedn^ wspölnq cech?: bi^dz^ we mgle i nie znajduj^ Boga.

Bög jest Bogiem ukrytym. Zrozumiai to pewien m%z imieniem Izajasz i wolal z gt^bi serca: „ObyS rozdari niebiosa i zst^pii!" ObyS rozdari zaslon? z mgly i przyszedi do nas! I pomySlcie tylko: Bög uslyszai ten krzyk! Rozdari zaslon? z mgiy i przyszedi do nas w Jezusie. Przyszedi, gdy chöry anielskie Spiewa- iy napolach betlejemskich: „DziS narodzii si? warn Zbawiciel! Chwaia na wysokoSciach Bogu!" A teraz Jezus möwi: „Kto mnie widziai, widziai Ojca".

Bez Jezusa nie nie wiedziaibym o Bogu. To jest jedyne Ärödio, z ktörego mozna czerpaö, ktöre moze upewniö nas o Bogu. I jak mozna powiedzieö: „Mog? obyö si? bez Jezusa!"?

Möwif to wszystko w wielkim skröcie i wiele musz^pomin^d, chod mögibym Warn tyle opowiedzied o Jezusie. Ale wymieni? tu najwazniejsze punkty dotycz^ce pytania: „po co Jezus?'

2. Jezus jest ratujqcq mttosciq Bozq

Musz? Warn to wytiumaczyd. Niedawno udzielalem wywia- du pewnemu dziennikarzowi, ktöry m.in. postawii mi pytanie: „Dlaczego wlaSciwie wygiasza pan takie odezyty?' „Dlate- go", odpowiedziaiem, „ze boj? sif, iz ludzie pöjdq do piekla." Dziennikarz uSmiechn^i si$: „Przeciez piekla nie ma!" „No", powiedziaiem, „niech pan troch? poczeka. Za sto lat b^dzie panjuz wiedzial, kto mialracjg, pan czy Slowo Boze. Ale pro- szf mi powiedzied, czy zna pan uezueie l?ku przed Bogiem?'

„Nie", odpart, „przeciez kochanego Pana Boga nie trzeba si? bad!"„I tu jest pan w W$dzie. Kto ma chodby najslabsze prze- czucie, jaki jest B<5g, ten musi poj^d, ze nie ma nie straszliw- szego niz On, Swifty i sprawiedliwy Bög, jako S$dzia os^dza- j^cy nasze grzeehy. S^dzi pan, ze On b^dzie milczal widz^c padskie grzeehy? Möwi pan o 'kochanym Panu Bogu'? Biblia tak o Nim nie möwi. Biblia möwi: 'Straszna to rzeez wpaSd w ifce Boga iywego.'"

Czy zdarzylo sig Warn juz odezuwaö l?k przed Bogiem? Jezeli nie, to znaczy, ze jeszcze nawet nie zacz$li£cie pojmowaö ca- lej rzeczywistoSci Swigtego Boga i waszego grzesznego zycia. Gdy jednak zaeznieeie l?kad si$ Boga, to spytacie: „Jak mog$ ostad si? przed Bogiem?" S^dz?, ze najwifksza glupota na- szych czasöw polega na tym, ze ludzie nie boj$ si? juz gniewu Bozego; jezeli jaki§ naröd nie bierze powaznie zywego Boga i Jego gniewu z powodu grzechöw, jest to oznak^ straszliwego ot$pienia.

Profesor Karl Heim opowiadal kiedyS o swojej podrözy do Chin, podezas ktörej odwiedzil röwniez Pekin. Zaprowadzo- no go tarn na wzgörze, na ktörego wierzcholku stal „oftarz niebios". WyjaSniono mu, ze podezas: „noey pojednania" na wzgörze; przychodzq setki tysifey ludzi nios^cych lampiony, a cesarz (bo bylo to w czasach, gdy Chinami rz^dzii cesarz) skla- da nä oitarzu ofiar? pojednania za swöj lud. Opowiadaj^c to, profesor Heim dodal: „Ci poganie zdawali sobie spraw? z gniewu Bozego i wiedzieli, ze czlowiek potrzebuje pojednania."

A wyksztalcony Europejczyk s^dzi, ze mozna möwid o „kochanym Panu Bogu", ktöry jest bardzo szcz^Sliwy, jezeli ludzie punktualnie plac^ podatek ko§cielny! Lepiej zacznijmy znowu bad sig Boga! Wszyscy bowiem zgrzeszyliämy! Wy nie? Alez oczywiScie, ze tak!

A kiedy nauezymy si? na nowo bojafni Bozej, wtedy spyta- my: „Gdziez jest ratunek przed gniewem Bozym? Co moze

nas uratowa6?v I wtedy otwieraj^ si? nam oczy: Jezus jest ra- tuj^c^ mitoäci^ Bozq. Bög chce, „aby wszyscy ludzie byli zba- wieni". Ale nie moze byd niesprawiedliwy. Nie moze pomijad milczeniem grzechu. I dlatego dal Syna swego jako ratunek, jako pojednanie.

Przenieämy si? na chwil? do Jerozolimy. Jest tarn takie wzgörze przed miastem. Ponad glowami wielotysi^cznego thimu wzno- sz^ sig trzy krzyze. Ten czlowiek wisz^cy na lewym krzyzu i ten na prawym, to grzesznicy tacy jak my. Ale ten poSrodku! Spöjrzcie na Niego, na tego Czlowieka z koron^ cierniow^ na glowie, na Syna Boga zywego!

„O jakze znieksztalcone szlachetne rysy Pana, przed ktörym §wiat ten w drodze padanie na kolana i sczeänie, gdy wybije godzina."

Dlaczego On tarn wisi? Ten krzyz jest oltarzem Boga. A Jezus jest Barankiem ktöry gladzi grzech Swiata, ktöiy jedna z Bogiem.

Widzicie, dopöki nie znale21i£cie Jezusa, jesteScie pod gnie- wem Bozym, nawetjeSli tego nie zauwazacie, nawet jeSli temu zaprzeczacie. lyiko ten, bowiem, kto przyszedl do Jezusa, ma poköj z Bogiem. „Poköj mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chiystusa."

Pozwölcie, ze przytocz§ tu taki zupetnie niem^dry przyklad. W czasie pierwszej wojny Swiatowej bylem artylerzystq. MieliSmy armaty z tarczami ochronnymi. KiedyS staliämy bez piechoty na wysuni?tych do przodu stanowiskach i zaatakowply nas czolgi - nazywaliSmy je wtedy „tankami" - a za nimi szla ich piechota i strzelala. Kulebily jak grad w tarcze naszych armat, ale te tarcze byly takie mocne, ze byliSmy za nimi bezpieczni. MySlalem sobie wtedy: „Gdybym wystawil poza tarcz? tylko sam$ dlofi, to podziurawiliby mi j% jak sito i musialbym umized z samego uplywu krwi. Ale za tarcz^ jestem bezpieczny!

I widzicie, tak^ tarcz^ stal si? dla mnie Jezus. Wiem, ze bez Niego przepadlbym na S^dzie Bozym. Bez Jezusa w sercu moim nie byloby pokoju, choöbym nie wiadomo co robil. Bez Jezusa umieralbym w Smiertelnym l?ku. Bez Jezusa bylbym na wieki pot^piony. Bo istnieje wieczne pot^pienie, poczekajcie, a sämi zobaczycie! Ale za krzyzem Jezusa jestem bezpieczriy, jak za tarcz^. I wiem: On mnie pojednal z Bogiem, On jest moim Wybawc^. Jezus jest ratuj^c^ milo§ciq Boz$!

Poshichajcie: Bög chce, „aby wszyscy ludzie byli zbawieni". Dlatego dal swego Syna, aby zbawil, aby pojednat. Dal Go röwniez dla Was.

Nie spoczywajcie wifc, dopöki nie osi^gniecie pokoju z Bogiem, dopöki nie bfdziecie uratowani!

Po co Jezus?

3. Tylko Jezus moze uporaö si$ z najwi$kszym problemem naszego zycia

Czy wiecie, co jest najwi^kszym problemem naszego zycia? Och, ludzie starsi pomySlq oczywiäcie o swojej w^trobie albo nerce, czy co tarn im akurat dokucza. Niewiaiygodne problemy! U mlodych z kolei b$dzie to „dziewczyna" albo „chlopiec". Kazdy ma jaki§ swöj problem. Ale wierzcie mi, najwi^kszym problemem naszego zycia jest nasza wina przed Bogiem!

Przez wiele lat pelnilem sluzb? wSröd mlodziezy. Szukalem wtedy coraz to nowych sposoböw wytlumaczenia mlodym ludziom, o co tu chodzi. KiedyS uzytem takiego poröwnania: „Wyobraicie sobie", powiedzialem, „ze przychodzimy na Swiat z zelaznym laficuchem na szyi. Za kazdym razem, gdy grzeszymy, do laficucha przyby wa nowe ogniwo. Mam brudne mySli - nowe ogniwo. Jestem bezczelny w stosunku do mojej matki- nowe ogniwo. Möwi? He o innych ludziach - nastfpne

ogniwo. Dziefi przezyty bez modlitwy, tak jakby Boga nie bylo -jeszcze jedno ogniwo. Nieuczciwe post?powanie, klamstwa - ogniwo za ogniwem."

Zastanöwcie si? teraz, jak diugi jest ten iaficuch, ktöry ci%gnie- my za sob^! PomySlcie, ze jest to laficuch naszych grzechöw! I chociaz niewidoczny, to jednak realny pized Bogiem. Zadaj? sobie nieraz pytanie, dlaczego ludzie nie s$ tak naprawd? ra- doSni i szcz?§liwi. Nawet ci, ktörym powodzi si? dobrze. A wy, czy jesteScie szcz?£liwi? Nie, nie mozecie byd szcz?£liwi, nie mozecie, poniewaz ci^gniecie za sob% ten laficuch win! I nie moze warn go odjqd ani kaznodzieja, ani ksi^dz, ani nawet anioi. Bög röwniez nie moze was od niego uwolnid, bo jest sprawiedliwy: „Co czlowiek sieje, to i zqö bfdzie."

Ale oto przyszedl Jezus! Ten jeden Jedyny, ktöry moze roz- wi%zad najwi?kszy problem naszego zycia. On bowiem umarl za moj^ win?. Umierajqc zaplacit za ni^. I dlatego jest w sta- nie zdj^d ze mnie ten laficuch grzechöw. Tyiko On jeden moze tegodokonaö!

Chcialbym zapewniö Was z wlasnego doSwiadczenia: §wia- domo§d, ze przebaczone mi s^ moje winy, jest prawdziwym wyzwoleniem. Jest to najwi?ksze wyzwolenie w czasie, gdy zyjemy, a cöz dopiero w godzinie Smierci! Sluchajcie, ludzie starzy - moiecie umieraö maj^c przebaczenie grzechöw albo odchodziö do wiecznoSci diwigajqc brzemi? win! Czy to nie straszne?

Znam ludzi, ktörzy przez cale zycie möwili: „Ja jestem dobry. Post?puj? slusznie." A potem lez^ na ioiu Smierci i nagle wi- dzq: ich okr?t odplywa na mrocznych falach wwiecznoSd, ku Bogu. Nie nie mogli wzi^d ze sob$ ani domku, ani konta w banku, ani ksi^zeezki oszcz?dnoSciowej, nie, opröcz wlasnej winy. Tak staje si? przed Bogiem. Straszne! Jednakze tak wla- Snie ludzie odehodzq. I jezeli powiecie: „tak umieraj^ wszy- scy", to b?dziecie mieli raej?! Ale Wy nie musicie tak umieraö!

Jezus przebacza grzechy. I to jest najwifksze wyzwolenie, ja- kiego mozemy dostqpid juz teraz.

Jako osiemnastoletni chlopiec doSwiadczylem, czym jest prze- baczenie grzechöw: kr?puj$cy mnie lahcuch spadl! Jest taka pieSfi: „grzech zniewalal mnie, lecz Jezus wolnoSd dal..." Zy- cz? Warn, byScie röwniez tego do&wiadczyli! Przyjdlcie do Jezusa. Jeszcze dzi§. On czeka na Was. I powiedzcie Mu: „Pa- nie, moje zycie jest chybione i petne winy. Przemilczatem to i zawsze möwilem o sobie dobrze. - Ale teraz wyznaj? Tobie wszystko. Wierz?, ze Twoja krew zgtadzila moj^ win?." Tak, przebaczenie grzechöw jest czym§ wspanialym!

W siedemnastym wieku zyl w Anglii pewien czlowiek. Na- zywal si? Bunyan. Sp$dzil on wiele lat w wigzieniu, cierpi^c za swoj^ wiar?. Takie rzeczy zdarzaj^ si? we wszystkich stu- leciach. Obok Stowa Bozego wi$zienia s^ najbardziej stabiln^ rzeczy, jak^ posiada ludzkoSö. Ten Bunyan napisat w wifzieniu przepifkn^ ksi%zk?, ktöra do dziS jest aktualna. Opisuje w niej zycie chrzeäcijanina jako bardzo niebezpieczn^, peln^ przygöd wfdröwkf. Zaczyna to si? tak: Kto§ zyje w wielkim, petnym Swiatowego zgielku mieScie. Nagle ogarnia go niepoköj i möwi sobie: „CoS tu jest qie w porzqdku. Jestem smutny i nieszczg- Sliwy. Powinienem st^d odej§d!" Rozmawia o tym z zon^, ktöra uwaia, ze m^i jest pizem^czony, zdenerwoWany i potrzebuje odpoczynku. Ale odpoczynek nie pomaga mu. Niepoköj si$ wzmaga. I pewnego dnia czlowiek ten postanawia opulcid to miasto. Odchodzqc zauwaza, ze na plecach niesie wielki ci?- zar. Chce go zrzucid, ale nie moze. Im dalej idzie, tym cigzsze jest jego brzemi?. USwiadamia sobie, ze ci?4ar ten przygniatal go zawsze, ale dopöki zyl w Swiecie, nie odczuwal tego tak bardzo. Tarn ci$zar ten wydawal si§ rzeczy naturaln^. A teraz ledwo moze go uc&wignqd. Wqslq £cietk^ wfdruje pod gör?, upadaj^c pod cigzarem. I nagle, za zakrgtem widzi krzyz. Nie- przytomny ze zmgczenia pada przed krzyzem na kolana, obej- muje go ramionami i spoglqda w gör?. I w tej samej chwili czu- je, jak ci?zar z niego spada i z hukiem toczy si? w przepa§d.

Cudowny symbol tego, co czlowiek moze przezyd pod krzy- zem Jezusa Chrystusa. „Ujrzalem w duchu Baranka Bozego, jak za mnie umieral na krzyzu, krwi^ zalany. I peten skruchy wyznalem u stöp Jego, ze jest to miloäci Bozej cud Swietlany, ze On - niewinny, umart - za winnego."

Tak, przebaczenie moich grzechöw, za ktöre zaptacii Zbawi- ciel. Jestem uwolniony z Meucha win. Nie juz na mnie nie ci%zy. Przebaczenie grzechöw, ktöre moie nam ofiarowaö tyl- ko Jezus!

Musz? tu jeszcze co§ dodaö, zebyScie zrozumieli, dlaczego wierzf w Jezusa.

4. Jezus jest Dobrym Pasterzem

Kaidy z Was doSwiadczyl juz chyba uczucia samotnoSci i pustki w zyciu. Czlowiek czuje nagle: czegoä mi brakuje. Ale czego? Powiem Warn: brakuje Warn zywego Zbawiciela!

Möwili§my przed chwil^, ze Jezus umart na krzyzu, aby zapla- ciö za nasze grzeehy. Zapami^tajcie dobrze tozdanie: „Ukara- ny zostal dla naszego zbawienia." Potem ztozono Go do skal- nego grobu, do ktörego wejScie zostalo przywalone ci?zkim kamieniem. Na wszelki wypadek namiestnik rzymski poloiyl na nim piecz$d i postawil przed grobem wart?, rzymskich le- gionistöw. Wyobraiam sobie, ze byli to wspaniali iolnierze, mgiowie, ktörzy walczyli we wszystkich krajach Swiata: w Galii (dzisiejsza Francja), w Germanii (dzisiejsze Niemcy), w Azji i w Afryce. Chlopcy ci pokryci byli bliznami.I oto stoß tarn o Swicie trzeciego dnia, tareza na ramieniu, oszczep w pra- wej r$ce, na gtowie hefan. Rzymski legionista stat na warcie i mozna.byto na nim polegaö. I nagle robi si? zupefaue jasno. W Biblii czytamy: „...aniot Pafiski zstqpil z nieba i przysßpiw- szy odwalil kamiefi..." I Jezus wyszedl z grobu. Byto to tak wstrzqsajqce, ze zolnierze zemdleli. W kilka godzin pöfniej Jezus spotkal dziewczyn?, o ktörej Biblia möwi, ze miala w

sobie siedem demonöw, ktöre Jezus z niej wyp^dzil. Ta dziew- czyna stala u grobu i ptakala, a gdy zobaczyla Jezusa, wcale nie zemdlala, wprost przeciwnie - gdy poznala, ze to jest Pan zmartwychwstaly, uradowala si? i zawoiaia: „Nauczycielu!" Byta petna radoSci, bo zrozumiala, ze Jezus, dobry Pasterz, iyje i jest przy niej.

I, widzicie, ja dlatego pragn? mied Jezusa, bo potrzebuj? kogoä, kogo mog? trzymad za r?kf. Bywatem w iyciu na dnie mrocz- nych przepaäci. Za moj^ wiar? siedzialem w wi$zieniach hitle- rowskich. I byiy takie godziny, w ktörych mySlalem: „lyiko jeden krok dzieli mnie od obi^du, z ktörego nie ma powrotu." I wtedy przychodzil do mnie Jezus. I juz wszystko byto dobrze. Takie §wiadectwo mogg tu dzi§ przed Wami ztozyd.

Przezyiem w wi$zieniu taki jeden wieczör, podczas ktörego rozp^tato sif tarn piekto. Przywieziono transport ludzi, ktörzy mieli byd odeslani do obozu koncentracyjnego. Ludzi, ktörzy nie mieli juz zadnej nadziei. Byli wSröd nich kryminaliSci, byli ludzie niewinni, byli Zydzi. I tego sobotniego wieczoru ogarn?ta ich wszystkich rozpacz. We wszystkich celach ludzie zaczfli krzyczed, wyd, walid w Sciany i w drzwi. Nie wyobra- iacie sobie, co to byto! Wigzienie pelne oszalalych ludzi w celach. Zdenerwowani straznicy zaczgli strzelad w sufit, miotali sif po koiytarzach, kogoS zbili. A ja siedzialem w celi mySl^c, i£ tak b^dzie w piekle. Trudno opisad to, co-wtedy przezyiem. I nagle przyszlo mi na mySl, ze przeciez jest Jezus. Zacz$- lem cicho, zupetnie cicho szeptad: ,Jezus! Jezus! Jezus!" I w przeci%gu trzech minut zTobilo si$ cicho. Pomyälcie tylko: siedzqc sam w swojej celi wzywalem Go szeptem, nikt tego nie slyszal tylko On - i demony musialy ustqpid, zacz^lem wtedy gioSnoSpiewad (co byto surowo zabronione): ,Jezu, ma radoSci, duszy mej mitoSci, drogi Jezu möj! Kiedyfc, kie- dyz, Panie, t^sknid juz przestanf, gtos uslysz$ Twöj? iy§ jest mym schronieniem, pod Twych skrzydet cieniem, nie zatrwo- z? sif. Niech p?kaj^ skaly, drzy kr^g ziemi caly - Jezus chroni mnie!" Straznicy nie nie powiedzieli na ten möj gtoSny gpiew.

O, moi drodzy, wtedy poczutem, co to znaczy mied zywego Zbawiciela.

Möwiiem juz o tym, ie kiedyS wszyscy musimy przejSd przez trudne doSwiadczenie - przez §mierd. Kto§ mi kiedyS zarzu- cil: „Wy, ksi^za, napedzacie ludziom strachu przed Smierci^." Odpowiedzialem: „Nie musz$ nikomu napfdzad strachu, bo wszyscy boimy sie Smierci." Ale jezeli umieraj^c b?d? mögt trzymad za r^kf dobrego Pasterza! Ale potem kto§ mi powie- dzial - mial stusznoSd - ze dzisiejszy czlowiek bardziej boi sie iycia niz Smierci, bo zycie jest przerazaj^ce, gorsze od Smierci. I wiaSnie, moi drodzy, chodzi o to, aby iyjqc mied Zbawiciela!

Muszf opowiedzied Warn histori?, ktdr^ cz^sto przytaczam. Brzmi ona niewiarygodnie, ale jest prawdziwa. Poznalem kie- dy§ w Essen pewnego przemyslowca, jednego z tych, co to s^ zawsze w dobrym humorze. I on mi powiada: „Panie pastorze, to takie mile, ze pan naklania dzieci do dobrego. Prosze, oto sto marek na ten cel." A ja mu na to: „No, a pan sam?" „Nie, nie, panie pastorze, ja, wie pan, mam juz swöj wlasny Swiato- pogl^d..." Rozumiecie: chlop dobry z ko§ciami, a tak daleki od Boga, jak Ksi^zyc od Syriusza. Pewnego dnia mialem dawad Slub. W takim ogromnym pustym koSciele jest czasem nie- przytulnie, gdy obecni s$ tylko nowozeficy i moze z dziesi^d innych osöb. Wszyscy czuj$ sie trochg zagubieni. Swiadkiem mlodej pary byl ten möj zadowolony z siebie przemyslowiec. Bardzo elegancki, we fraku i z cylindrem w dloni. I nagle zro- bilo mi sie szczerze ial tego czlowieka: Oto w ogöle nie wie- dzial, jak nalezy zachowad sie w koficiele. Widad bylo, ie nie ma pojfcia, czy teraz nalezy uklfkn^d, czy w tym momencie ma sie przezegnad, a w innym wstad itd. Pomogtem mu troch? zabieraj^c i odkladaj^c na bok cylinder. Potem £piewali§my pieäfi, ktörej on oczywiScie w ogöle nie znal, ale robil mine, ze tei Spiewa. Moiecie go sobie wyobrazid? Prawdziwy Swiato- wiec, ktöry chce sie dopasowad do obowiqzujqcych w ko§cie- le zwyczajöw. A potem zdarzyto sie c°£ bardzo osobliwego.

Otöz, panna mloda pomagala w prowadzeniu nabozefistwa dla dzieci i na jej Slubie Spiewalo 30 malych dziewcz^tek. Stojqc na galerii Spiewaly slodkimi glosami tg prost^ pie§ä dziecif c$, ktör^ moze znacie: „Owieczk^ jam Jezusa, On dobry Pasterz möj. Uwielbia Go ma dusza, bo dal mi zywot swöj..." Spoj- rzalem na przemyslowca i przestraszylem si$: „Co mu jest", mySl?, „zachorowal?" A on siania si? na nogach, zakryt twarz rgkami i caly drzy. Bylem juz zdecydowany wezwaö pogoto- wie, ale nagle zrozumialem: ten czlowiek plakal... Dziewcz^t- ka zaSpiewaly ostatniq strofk? pieSni: „Owieczk^ jam Jezusa, On dobry Pasterz möj. W Nim mam ja pokrzepienie i zywej wody zdröj. Na pasze wci^z zielone, na zyzne btonia sam pro- wadzi moj^ dusz?, da wieczny poköj tarn." Dzieci Spiewaj^, a ten wielkiprzemyslowiec siedzi i ptacze! Wiecie, co stalo si? w wielkim, pustym koSciele? Ten czlowiek poj^l:, .Dzieci maj^ co§, czego ja nie mam - maj^ dobrego Pasterza. A ja jestem samotny i zgubiony."

Drodzy moi, bracia i siostry, nie mozecie osiqgnqd w Äyciu niczego, co moäna by poröwnaö ze szcz?Sciem dzieci, ktöre möwi^: „Nalez$ do owczarni Jezusa Chrystusa i mam dobrego Pasterza." Nie nie moze si? z tymiöwnaö! D^zcie wi^c do tego, abyäcie röwniez mogli tak powiedzieö!

Dlaczego wierzf w Jezusa? Bo jest On dobrym Pasterzem, naj- lepszym Przyjacielem, moim zywym Zbawicielem.

Po co Jezus? Powiem Warn co§ jeszcze na zakofiezenie.

5. Jezus jest Krölem Zycia

Przed laty prowadzilem oböz letni dla mlodziezy w Böhmerwald. Po zakoficzeniu obozu wszyscy si$ rozjechali, a ja zo- stalem, czekaj^c na samochöd, ktöry mial przyjechaö po mnie nast?pnego dnia. Ulokowano mnie nanoc w starym palacyku mySliwskim, ktöry nalezal kiedyS do jakiegoS kröla. Obecnie mieszkal w nim leSniczy. Palacyk byl bardzo zapuszezony i

nie byio w nim elektrycznoSci. W duzym pokoju goäcinnym byt za to kominek, w ktörym rozpalano ogiefi. Kto§ przyniösl mi lamp? naftow^ i zostalem sam. Za oknami szalala burza. Gwakowna ulewa szumiafa wSröd otaczaj^cych dorn sosen. Taka sceneria, wiecie, jak w bajce o rozböjnikach. Wyj^tko- wo nie mialem przy sobie nie do czytania, ale na gzymsie nad kominkiem znalazlem jak^§ broszurk^. Usiadlem wifc i przy Swietle naftowej lampy zacz^lem czytad. Czego§ röwnie strasznego nie czytalem jeszcze nigdy. Autorem byt lekarz, ktöry w tej ksi^zeczce dawal wyraz niepohamowanej furii, do jakiej doprowadzila go Smierd paejenta. Pisat mniej wifeej tak: „Smierci, ty wrogu ludzko§ci! Caly tydziefi walczytem o Äycie ludzkie i juz s^dzilem, zeczlowiek ten jest uratowany. I nagle zjawilaS si? szczerz^c z?by w uSmiechu, stanglaS przy tözku i wszystko przepadlo! Lecz? ludzi i wiem, ze to darem- ne, bo zawsze kiedy§ przychodzisz i wyciqgasz po nich swoj^ r?k? koäciotrupa. Ty oszuScie, ty wrogu!" I tak strona po ströme, nie, tylko nienawiSd do Smierci. Ä potem te najstraszniej- szesiowa: „Ty, Smierci, ktöra jesteS kropk^, wykrzyknikiem na kofleu zycia! Do diabla, zeby§ byla tylko wykrzyknikiem! Ale gdy patrz? na ciebie, zamieniasz si§ w znak zapytania. I pytam sam siebie: czy §mierd jest koficem wszystkiego? Czy po niej jest co§ jeszcze? Smierd - ten podly, nikczemny znak zapytania!"

Otöz to wla&nie! A ja möwig Warn, ze Smierd nie jest koficem wszystkiego! Jezus, ktöry wie najlepiej, powiedzial: „...szero- ka jest brama i przestronna droga, ktöra wiedzie na zatrace- nie (...). A ciasna jest brama i w$ska droga, ktöra prowadzi do zywota...". Wszystko rozstrzyga sif tu, na ziemi! A ja ciesz? sif, ze mam Zbawiciela, ktöry juz daje zycie, ktöry sam jest zywotem i prowadzi do zywota. Dlatego z tak^ radoäci^ Go zwiastujg.

W czasie pierwszej wojny Swiatowej bylem pod Verdun, gdzie toczyly si$ wielkie bitwy. Trwaly one przez dfaigie tygodnie. Naokolo lezaly stosy trupöw.

Od tamtego czasu az do dzii przeSladuje mnie stodkawa wofi Smierci. Gdy przechodzf obok jakiegoS pomnika ku czci pole- gtych za ojczyzn?, zawsze czuj? ten zapach spod Verdun, za- pach trupöw. Gdy mySlf, ze za sto lat nikogo z dzi§ iyjqcych nie b$dzie juz na ziemi, zawsze czujf ten straszliwy oddech Smierci. A wy go nie czujecie?

I w tym Swiecie Smierci jest KtoS, kto zmartwychwstal! I po- myälcie tylko, ten KtoS möwi: „Ja zyj? i wy tez b$dziecie zyli. Wierzcie we mnie. Przyjdfcie do mi?. Nawrödcie si? do mnie. Staficie si? moj^ wlasnoüci^. Ja poprowadz? was do zywota!" Czy to nie jest cudowne? Jak w tym Swiecie Smierci mozna w ogölezyd bez tego Zbawiciela, ktöry jest iyciem i prowadzi do wiecznego zycia!

W tych dniach przeczytalem stary list przedrukowany przez profesora Karla Heima. Jest to list zolnierza-chrzeScijanina, ktöry polegt w Rosji w czasie drugiej wojny Swiatowej. Ten list brzmiai mniej wifcej tak: „Tb jest okropnie. Gdy Rosjanie zaczynajq strzelad ze swoich „organöw Stalina" wpadamy w panikf. A to zimno! I Snieg! Straszne! Ale ja si? nie boj§. Je- ieli polegn?, to w jednej chwili przejdf do chwaiy. Nawalnica ucichnie i twarz^ w twarz ujrzg mego Pana, opromieni mnie Jego SwiattoSd. To bfdzie cudowne i nie boj? sif myäli, ze mogf tu polec." I rzeczywiScie zobiierz ten polegi wkrötce po napisaniu tego listu. Czytajqc jego slowa, nie moglem oprzed si? mySli: „Jakiez to wspaniale, 2e mlody czlowiek nie boi sif Smierci, poniewaz poznai Jezusa!"

Tak, Jezus jest Krölem zycia. I tym, ktörzy sq Jego, daje pew- no£d nadziei na zycie wieczne.

Bylem kiedy§ w Lipsku podczas Dni KoSciota. Na ratuszu wydano wielkie pizyjfcie z udzialem najwyzszych wladz Swieckich i koScielnych. Wyglaszano mowy, na tyle nieobo- wi^zujqce, zeby nikt nie poczul si? urazony. Heinrich Giesen, öwczesny sekretarz generalny Dni Ko§ciola Ewangelickiego

w Niemczech, mial wygtosid koficowe przemöwienie. Nigdy nie zapomn? jak wstal i powiedzial: „Pytacie, moi panowie, jacy z nas sq ludzie. Odpowiem jednym zdaniem. JesteSmy ludimi, ktörzy si? modl^: 'Dobry Boze, spraw, abym zyl jak trzeba i dostal si? do nieba'". Po czym usiadl. To bylo coi nie- samowitego, jak zebrani byli wstrz^nifci.

W czasie Wojny Trzydziestoletniej Paul Geihardt napisal taki wiersz: „Zyj? na tym Swiecie, wi?c musz? na nim byd, ale je- stem obcy i nie ehe? tutaj zyd. W?druj? swojq drogq, do mej Ojczyzny bram, by Ojciec möj niebiafiski pociech? dal mi tarn." Zycz^ Warn, abyScie tez w?drowali tak$ drog%przez ten Swiat.

Po co Jezus? Wszystko zalezy od tego, czy Go poznacie.

2. Pocozyfe?

Swiecie? Jaki sens ma moje zycie?

Pewnego dnia zatelefonowal do mnie znajomy przemystowiec i powiedziai zdlawionym glosem: „Panie pastorze, niecb pan zaraz przyjdzie!" Pobieglem. Przyj^t mnie slowami: „M6j syn zastrzelii si$." Znalem tego chlopca. Byi studentem. Miai wszystko, czego tylko zapragn$t. Byt zdrowy, bardzo przystoj- ny, mlody i bogaty. Od dawna miai wiasny samochöd. I nie byi zapl^tany w zadn$ skandaliczn^ histori?.

I ten miody cztowiek strzelii sobie w usta! W liScie, ktöry zo- stawii napisai tylko tyle: „Nie wiem, po co miaibym diuzej zyd. Dlatego odchodz?. Moje zycie jest pozbawione sensu." Potworne!

Widzicie, pytanie o sens zycia jest niesiychanie wazne. A tak- ie ogromnie wazne jest dlatego, ze mamy tylko jedno zycie! Czy zastanowiliäcie si? kiedy nad tym, co to znaczy mied tylko jedno jedyne zycie?

Bgdqc w szkole nie mialem zbyt dobrych stopni z matema- tyki. Nauczyciel po prostu nie miai zrozumienia dla propo- nowanych przeze mnie rozwi^zafi. Niekiedy, nie doceniajqc moich zdolnoSci, potrafil czerwonym atramentem zasmarowad poiow? rozwi^zanych w zeszycie zadab. Bardzo to brzydko wygl^dalo. I kiedy juz nie mogiem na to patrzed, wyrzucaiem taki zeszyt, nawet jezeli nie byi zapisany do kobca, i kupowa- lem sobie nowy, Sliczny i czySciutki. Mogiem w nim zacz^d wszystko od nowa.

ak, o to wlaSnie chodzi: Po co zyj?? Po co jestem na tym

Ach, zeby tak moina bylo zrobid z zyciem! Wierzcie mi: mi- liony ludzi mySl^ w chwili Smierci: „Gdybym mögl raz jeszcze zacz^d zycie od pocz^tku! Post?powalbym zupetnie inaczej!"

Ale zacz^d od nowa mozna tylko nowy zeszyt szkolny. Zycia nie, bo mamy tylko jedno zycie. Jakie to musi byd straszne, to uczucie, ze zmarnowaliämy je! I ze jezeli przegralismy nasze jedyne zycie to przegralismy je na cal^ wiecznoSö! Dlatego tak Smiertelnie powazne jest to, co ehe? Warn powiedzied.

DziS rano przed moim hotelem przew?drowalo wielkie stado kr<5w. Bytem wlaSnie zaj?ty przygotowywaniem tego odczy- tu i pomySlalem sobie: „Jakze szcz?Sliwe te krowy, ze nie zastanawiaj^ si? nad tym, po co zyj^ na Swiecie. Sprawa jest jasna - daj^ mleko, a pöfniej dostarczaj^ nam wolowego mi?- sa." Rozumiecie, zwierz? nie musi zastanawiad si? nad sensem zycia. W tym punkcie cztowiek rözni si? od zwierz?cia. I jest rzecz^ straszn^, ze wielu ludzi zyje i umiera nie zadawszy sobie nigdy tego pytania: „Po co wlaSciwie zyjg?" Tacy ludzie nie ttizni^ si? niczym od zwierz^t. Widzicie, ta granica mifdzy czlowiekiem a zwierz?ciem jest bardzo ptynna. Cztowiek staje si? czlowiekiem przez to, ze zadaje sobie pyianie: „Po co tu jestem? Po co jestem czlowiekiem? Po co zyj??"

1. Powierzchowne i zbyt pochopne odpowiedzi

Moi drodzy przyjaciele, ua pytanie: „Po co zyj??", istnieje mnöstwo powierzchownych i zbyt pochopnych odpowiedzi. Przed wielu laty zdarzyto mi si? ustyszed wi?kszo§d z nich na- raz. Byto to w roku 1936, a wifc podczas rozkwitu Rzeszy Hi- tlera. Studenci z Munster poprosili mnie, abym porozmawial z nimi na temat sensu zycia. I dodali, ze nie chcq wykladu, tylko dyskusj?. „Dobrze", powiedzialem, „zaczynajcie! Jaki jest sens mojego zycia? Po co zyj??"

Poniewaz byto to, jak juz wspomnialem, w Trzeciej Rzeszy, wi?c oczywiScie zaraz wstal jeden z mlodych ludzi i oznaj- mil: „Ja zyj?dla mojego narodu. To jest tak, jak z liSciem i drzewem. LiSd nie nie znaczy, wazne jest drzewo. I ja zyj? dla drzewa, dla mojego narodu!" Odpowiedzialem na to: „Bardzo

tadnie. A po co jest drzewo? Po co jest naröd?' Cisza. Tego nie wiedzial. Rozumiecie, ta odpowiedf nie byfa odpowiedzi^ na pytanie. Byta wyminifciem pytania. Powiedziaiem wi^c: „Moi kochani, nie mozecie dawaö takich odpowiedzi, ktöre rozmija- j^ si§ z pytaniem i odsuwaj^ je na bok. Pytam raz jeszcze: Jaki jest sens mojego zycia? Po co zyj§?"

iym razem wstal inny mlodzieniec i powiedzial: „2yj? po to, by spetnid möj obowi^zek!" „Cziowieku", zawolalem, „w tym wtaSnie caly dowcip! Co mianowicie jest moim obowi^zkiem? Ja uwaäam za swöj obowi^zek glosid warn Stowo Bote, a kto inny uwaia za swöj obowi^zek zaprzeczad istnieniu Boga. Co jest wifc obowi^zkiem?'

Tu mala dygresja. Pewieri wyzszy urz^dnik powiedziat mi kie- dy§: „Panie pastorze, co§ panu powiem w zaufaniu. Siedz? tu i przez caly dziefi przeglqdam i podpisuj? akta, ale gdyby one wszystkie nagle zostaty spalone, to Swiat nie zatrzymalby si? w biegu. Bardzo cierpif nad tym, ze moja praca jest w gründe rzeczy pozbawiona sensu". Co to znaczy: obowi^zek? Setki tysi^cy ludzi zostalo w Trzeciej Rzeszy zamordowanych przez czlonköw SS. A ci, postawieni przed s^dem stwierdzali: „Spei- nialiSmy swöj obowiqzek. Taki mieliämy rozkaz." Czy s^dzi- cie, ze obowi^zkiem czlowieka jest zabijanie innych ludzi? Ja tak nie s^dzf, wi$c spytalem moich studentöw: „Kto moze mi powiedzieö, co jest moim obowi^zkiem? ZebySmy znale£li si§ wreszcie na pewnym gruncie."

Mlodzi ludzie zaczfli sig wreszcie zastanawiaö. Potem jeden z nich wstal i dumnie oSwiadczyl: „Pochodz? z bardzo stare- go szlacheckiego rodu. Mog? wymieniö swoich przodköw do szesnastego pokolenia. Jest to bardzo dlugi szereg praojcöw! Czyi nie jest treSci^ i zadaniem zycia godne kontynuowanie historii rodu?' Moglem na to odpowiedzieö tylko tyle: „Mlody cziowieku! Jezeli nie wie sif, po co zyly te pokolenia w licz- bie szesnastu, to nie warto dodawad do nich siedemnastego pokolenia"!

Widzicie teraz, ile moze byd takich powierzchownych i po- chopnych odpowiedzi. Nekrologi w gazetach zawieraj^ cz?sto taki okropny wierszyk: „Cale zycie pracowalei, Nie dla siebie nip z^daleS, O swych bliskich wei^z my§lale§, Obowi^zki wy- pelnialeS". Znacie to? Ilekrod czytam taki wierszyk, wpadam w szai. Przeciez to jest nekrolog dla konia! No nie? Kofi praeuje przez cale zycie, ale nie wierz?, zeby czlowiek tylko po to zyl na Swiecie, by pracowad. To byioby zalosne. Gdyby sensem naszego zycia byla tylko praca, to lepiej byioby popelnid sa- moböjstwo w wieku lat dziesi?ciu. „Cale zycie pracowaleS..." OkropnoSd. Nie, to röwniez nie jest sensem naszego zycia.

Byl tarn jeszcze jeden Student, ktöiy mi powiedzial: „Panie pastorze, ja ehe? zostad lekarzem, ehe? ratowad zycie ludz- kie. Czy taki pi?kny cel nie moze byd tre§ci^ mojego zycia?" Odrzeklem mu na to: „No, dobrze! Ale jezeli pan nie wie, po co czlowiek zyje, to jakiz to ma sens, zeby pan ratowal jego zycie? Czy nie lepiej dad mu zastrzyk uSmiercaj^cy?" Prosz? tylko nie zrozumied mnie ile i nie opowiadad pdäniej, ze ja zalecam dawanie ludziom uSmiercaj^cych zastrzyköw! Chcia- lem tylko powiedzied, ze wypowiedi tego studenta nie byla rozstrzygaj^c^ odpowiedzi^ na pytanie o sens zycia.

Podczas tego spotkania wstrzqsn?lo mn^ uSwiadomienie so- bie, ze w naszych czasach nawet ludzie wyksztalceni - byli to przeciez wylqcznie studenci - zyj^, nie wiedz^c w gründe rzeczy, po co wlaSciwie sq na tym Swiecie.

Chcialbym tu wtrqcid jedn^ uwag?.Byd moze drazni Wastro- ch? sposdb, w jaki tu do Was przemawiam. Möglbym oczywi- §cie uzywad przesadnie wycyzelowanych zdaft z mnöstwem wyrazöw obcych, ale jestem pewny, ze zasn?liby§cie wtedy w przeci^gu pöl godziny. A poniewaz taka perspektywa okropnie mnie przeraza, wi?c wol? möwid takim zwyczajnym, codzien- nym j?zykiem. Czy to jasne? Dzi?kuj?!

Po tych wszystkich odpowiedziach, o ktörych przed chwil^

wspomniatem, uslyszalem od studentöw w Münster jeszcze jednq: „Zycie w ogöle nie ma gl?bszego sensu. To, ze sie uro- dzilem, jest czystym przypadkiem. Nie kryje sie za tym fcaden sens. I dlatego najlepsz^ rzecz^, jakq mozemy zrobiö, jest uzy- wanie iycia na wszelkie sposoby." Takie my§li s$ byö moze najcifisz^ pröb^ i pokus^, na jakq czlowiek moze byö wy- stawiony. C6i mu pozostanie, gdy powie sobie:„Moje zycie nie ma sensu. Gdyby moi rodzice nie pobrali sie, to w ogöle bym sie nie urodzil. A poniewaz jeöt to czysty przypadek, wiec cate iycie röwniez nie ma sensu." Jeieli taki czlowiek iyje w trudnych warunkach, to w takiej chwili jest bliski samoböj- stwa. Po co ma zyö dalej? Jezeli wszystko jest przypadkiem i bezsensem, to lepiej ze sob^ skoficzyö. Czy wiecie, ie licz- ba samoböjstw w Niemczech Zachodnich przewyzsza liczbe zabitych w wypadkach na drodze? Czy wiecie, ze okoto SO procent samoböjcöw to ludzie poniäej trzydziestego roku zy- cia? Oto wstrz^sajqca ilustracja naszych czasöw: przestaliSmy widzieö sens zycia!

Cz^sto rozmawialem z ludlmi, ktörzy skariyli sie, ze ich iycie nie ma sensu i albo rozmieniali je na drobne, goniqc za roz- rywkami, albo mySleli o samoböjstwie. Pytalem ich: „A gdyby zycie jednak mialo sens? Gdyby mialo, a pan tu zyje tak, jak gdyby nie mialo, to co? Jak b$dzie pan wyglqdal przy koficu takiego zycia?'

w Biblii takie slowa, ktöre przenikajq czlowieka do szpiku ko§ci: „Postanowione jest ludziom raz umrzeö, a potem s^d..." Widzicie, te slowa trzeba znaö, aby z cal^ powag^ zadaö sobie pytanie: „Po co £yje?' Przeciei nie mozemy umrzeö i stan^ö przed s^dem Boäym, jeieli przegapiliSmy sens naszego zycia! Czy to jest jasne? Pöjdimy wifc krok dalej.

2. Kto moze daö nam odpowiedz?

Kt6t wi^c moze mi daö odpowiedi na pytanie „Po co zyje?" Kto? KoSciöt? Nie! Pastor? Nie, on jest w takiej samej sytu-

acji. Profesorowie? Filozofowie? Nie, oni tez nie mog^ nam na to odpowiedziec. Powiedzieö nam, po co zyjemy, moze tylko Ten, ktöry powoiai nas do zycia, ktöry nas stworzyl - Bög!

Pozwölcie, ze posluz? si? tu takim gtupim przykladem. Pew- nego dnia przyszedlem kogos odwiedziö i patrz?, w pokoju siedzi bardzo mlody chiopiec i co§ majstruje. Peino jakichS drutöw, kabli, lampek. Pytam: „Czlowieku, co to b?dzie? Bu- dujesz maszyn? piekieln^?' Chiopiec z zapaiem objaSnit mi wszystko, ale przyznam si?, ze nie z tego nie zrozumiaiem. PomySlalem sobie jedynie, ze tylko ten, kto to robi, wie, jakie to ma byö i do czego ma sluzyö.

To samo jest z naszym zyciem. Tylko Ten, ktöry nas stworzyl, moze powiedzieö, po co nas stworzyl. To znaczy, ze na pyta- nie „Po co zyj?7" mozemy otrzymaö odpowiedi tylko przez objawienie. lyiko Bög moze nam to powiedzieö! Gdybym do- tychczas nie czytal Biblii, to pytaqie „po co zyj?" musialoby mnie skloniö do przeezytania jej. Nie möglbym zyö dluzej bez dowiedzenia si?, po co zyj? na tym przekl?tym Swiecie. Uwa- zacie, ze wyrazenie „przeklgty Swiat" jest zbyt ostre? No cöz," jest to siowo biblijne. A gdybyScie tylko przez pöl roku to- warzyszyli pastorowi podezas jego sluzby w wielkim mieäcie, to zrozumielibyScie, co mam na mySli: na tym Swiecie ci^zy straszne przeklehstwo. I nie möglbym na nim zyö, gdybym nie otrzymal odpowiedzi w Objawieniu Bozym.

Na nasze pytanie o sens zycia Bög odpowiada w Biblii. I dlate- go Biblia jesttak nieslychanie wazna. Znam ludzi, ktörzy mö- wi$ z wyniosl^ min^: „Nigdy nie czytam Biblii!" Mog? na to odpowiedzieö tylko tyle: „Mog? si? zalozyö, ze jeszcze nigdy nie zastanowiliScie si? powaznie nad pytaniem: po co zyj??" Jednakze glupota jest chorob^ szeroko rozpowszechnion^, a gdyby powodowala böle, to §wiat rozbrzmiewalby nieustaj^- cym krzykiem. Odpowiedl zawartq w Biblii ehe? Warn prze- kazaö w jednym zdaniu: Bög stworzyl nas po to, abySmy stali si? Jego dzieömi!

Jak ojciec lubi widzieö swoje odbicie w synu, tak Bög stwo- rzyl cziowieka „na podobiehstwo swoje". Bög chce, abySmy byli.Jego dzieömi, ktöre z Nim rozmawiaj^ i z ktörymi On moze rozmawiaö, ktöre Jego kochaj^ i ktöre On moze kochaö. Czy Wy si£ modlicie? Jakze przykro byloby ojcu, gdyby jego dziecko przez cale lata z nim nie rozmawialo! A cziowiek, ktö- iy si? nie modli, nie rozmawia ze swoim niebiaAskim Ojcem! Widzicie, Bög chce, bySmy byli Jego dzieömi, ktöre z Nim rozmawiajq i kochajq Go i ktöre On kocha. Po to jeste§my na Swiecie! Prosz§, zrozumcie mnie wiaSciwie: nie möwi? o Ko- Sciele, o dogmatach, o religii itd. Möwi? o iywym Bogu, ktöry stworzyi ciebie, abyl byi Jego dzieckiem. Czy jesteS nim?

Musz$ terazpöjäö jeszcze dalej: Mamy byö dzieömi Boiymi, ale z natury wcale nimi nie jesteSmy. Na pocz^tku Biblii czyta- my: ,J stworzyi Bög cziowieka na obraz swöj." A dalej Biblia opowiada o strasznej katastrofie. Cziowiek zostai przez Boga obdarzony woln$ wolq i oto obröcii si? przeciwko Bogu. Zjadi owoc z drzewa poznania döbra i zia, möwiqc przez to: „Chc? byö niezaletny. Mog? zyö bez Boga!" Rozumiecie - Adam ni- gdy nie poddawat w wqtpliwoSö istnienie Boga. On po prostu uwolnii si? od Niego i chcialsam rz^dziö swoim zyci'em.

Musz? Warn w zwiqzku z tym opowiedzieö pewn^ historig. Niedawno temu zatrzymai mnie na ulicy jaki§ m?2czyzna i spytai: „Panie pastorze, pan tingle möwi o Bogu. Ale ja Go nie widz$. Niech mi pan powie, jak mogf znaleiö Boga?" Od- powiedziaiem mu ha to: „Niech pan siucha uwaznie. Prosz? sobie wyobraziö, ze \vynaleziono maszyn? czasu, dzigki ktörej mog? sobie podröiowaö przez stulecia naprzöd i wstecz. Za pomoc^ tej maszyny cofam si? at do prapocz^tköw historii ludzkoSci. Pewnego wieczoru spaceruj? sobie po raju, Pan zna zapewne histori? upadku pierwszego cziowieka? No wlaSnie, wifc spaceruj? sobie i nagle za jakimS krzakiem spotykam Adama, pierwszego cziowieka. „Dobiy wieczör, Adamie!" „Dobry wieczör, pastorze Busch!" „Dziwisz si? zapewne, ie mnie tu widzisz?" powiadam. „Znalazlem si$ w raju przez

nieuwagf, co§ tarn przesun^o sie za kulisami teatru Swiata." „Aha", möwi Adam, „a dlaczego jeste§ taki zamyälony?" „Bo, widzisz, zastanawiam sie nad pytaniem, ktöre zadal mi pewien cztowiek, a mianowicie: jak möge znaleid Boga?" Na to Adam rozeSmial sie gtoSno i powiedziat: .JProblem nie lezy w tym, jak möge znaleZd Boga. Przeciez On jest tutaj! Niech pan przy- zna uczciwie, panie pastorze, warn chodzi raczej o to, jak sie Jego pozbyd! Ale cala trudnoSd polegana tym, ze nie mozna Go sie pozbyd!"

Adam ma racj?. B6g jest! I mozna Go znaleid. Ale pozbyd sie Go nie mozna! Patrz^c na historie mySli ludzkiej ostatnich trzystu lat, widzimy te usilowania, by pozbyd sie Boga. Ale to si$ nam me udalo. Moi drodzy, wy wszyscy w gründe rzeczy wierzycie, ze B6g istnieje, ale nie nalezycie do Niego. Poste- pujecie tak, jak wigkszoSd ludzi: zagadnienie Bogaodkladacie na bok. Nie zaprzeczade, ze istnieje, ale tez nie nalezycie do Niego. Nie jesteäcie wrogami Boga, ale nie jesteäcie tez Jego przyjaciötmi. I w ten sposöb najwazniejszy problem Waszego zycia pozostaje nie rozwi^zany.

Pewien lekaiz szwajcarski stwierdza w swojej ksi^zce: Jezeli cztowiek nie rozwi^zuje waznych problemöw swojego zycia, to w duszy jego powstaje rana, uraz. I dodaje: My, na Zacho- dziejesteämy chorzy na Boga. Nie zaprzeczamy Jego istnie- niu, ale nie nalezymy tez do Niego, po prostu Go nie chcemy. Dlatego jesteSmy chorzy na Boga. - Tak, ja tez w to wierze!

Jezeli stysze zewszqd: „Cztowiek wspötczesny nie interesuje sie Bogiem!", to möge powiedzied tylko tyle: „W takim razie bardzo £le jest ze wspötczesnym cztowiekiem. Ja jestem röw- niei cztowiekiem wspötczesnym, a interesuje sie Bogiem. I nie uwazam, abym byt przestarzaty. Jezeli jednak wspötczesny cztowiek rzeczywiäcie nie interesuje sie swoim zbawieniem, to jest z nim bardzo niedobrze." Postuze sie tu takim gtupim przyktadem. Wyobrafcie sobie mtodego kuchcika, ktöry jest na praktyce w restauracji. Pewnego dnia szef stwierdza: „Ten

chlopak w ogöle nie interesuje sie gotowaniem." „A czym sie interesuje?" pytam. „Plytami i dziewczftami", odpowiada szef. „No", möwif, „to powinien pan by<5 bardziej wyrozumia- ly i rozmawiad z nim tylko o piytach i o dziewczftach." „O, nie!" odpowiada szef.„Jeieli ten facet nie interesuje sie gotowaniem, topo prostu minql sie z powoianiem."

Naszym powoianiem jest stad sie dziedmi Bozymi. A jeieli wspötczesny cziowiek nie interesuje sie tym, to znaozy, ie mi- nql sie 2 powoianiem na cziowieka. I nie ma sensu rozmawiad z nim o wszelkich mozliwych - i niemoiliwych! - rzeczach, ktdre go by<5 moze interesujq. Ja bedp mu powtarzai bez prze- rwy: Zaczniesz byd cziowiekiem dopiero wtedy, gdy staniesz sie dzieckiem iywego Boga!

3. Odpowiedz Boza na to najwazniejsze pytanie

Powtarzam raz jeszcze: z natury swojej nie jesteämy dziedmi Bozymi, ale iyjemy na tym Swiecie po to, by stad sie nüni. Dlatego w naszym zyciu musi coS sie zmienid. Celem mojego odczytu jest przyczynienie sie do tej zmiany. Nie jestem tu po to, by Was troche rozerwad. Nie, przyszediem po to, by tym kilkorgu ludziom, ktörzy otworzq swoje serca, dopomöc - ach, gdyby mi sie^10 udalo! - w odnalezieniu sensu iycia.

A wiec: nie jesteSmy dziedmi Bozymi, nie kochamy Boga, przekraczamy Jego przykazania, nie interesujemy sie Nim i nie modlimy sie ~ chyba ie bieda nas przyciSnie, to wtedy po- ciqgamy ten hamulec bezpieczefistwa. Ale dlatego wiaänie, ie tacy jesteSmy, najwazniejszym pytaniem jest:, Jak möge st&£ sie dzieckiem Boiym?" Najchetniej rozdaibym Warn teraz pa- pierioiöwki z proSbq, byScie napisali, jak tosobie wyobraia- cie: jak moina stad sie dzieckiem Boiym. Zapewne dostalbym takie odpowiedzi. „Trzeba byd dobrym cziowiekiem", „Trzeba „wierzyd w Boga" itd. Ale to jest za malo. To nie sq. odpowiedzi na pytimie, jak möge stad sie dzieckiem Boiym.

Odpowiedi na to najwazniejsze pytanie mog? otrzymad tyl- ko przez objawienie. Tylko Bög moze mi powiedzied, w jaki sposöb mog? zostad Jego dzieckiem. Sam tego nie wymysl?, chociaz jestem pastorem. Ale Biblia daje nam jasn^ i wyraf- n% odpowiedl: tylko przez Jezusa! Moi drodzy, gdy zaczynam möwid o Jezusie, serce mi bije przyspieszonym rytmem, bo to jest temat mojego zycia. Jezeli ehe? byd dzieckiem Bozym, to moze si? to stad tylko przez Jezusa!

takie slowa w Biblii, ktöre mozna przetiumaczyd do- slownie: „Jezus przyszedl na ten iwiat ze Swiata Boga." Bez przerwy slyszy si? dzisiaj, ze w Biblii przedstawiony jest przestarzaly obraz Swiata: w görze niebo, na dole ziemia. Jest to bzdurne gadanie. W Biblii wcale nie ma takiego ob- razu Swiata. Biblia möwi o Bogu: „Ogarniesz mnie z tylu'i z przodu..." A to jest zupebiie co innego. Rozumiecie: gdybym schowal sif pod ziemi^, to Bög tez tarn bgdzie. Biblijny obraz Swiata moglibySmy okreälid we wspölezesnym jfzyku jako „Obraz Swiata w jego röznych wymiarach". My zyjemy w Swiecie trzech wymiaröw: dlügoSd, wysokoäd, szerokoSd. Ale jest wifeej wymiaröw. I Bög istnieje w innym wymiarze. Jest znpelnie blisko nas, tuz obok. Widzi Was, jak kroczycie bez- boznymi drogami! My jednak nie mozemy przebid tej Sciany, ktöra dzieli nas od tego innego wymiaru.iyiko Bög moze to zrobid. I Bög przebil tg Scian? i przyszedl do nas w Jezusie Chrystusie!

W Nowym Testamencie powiedziano o Jezusie: „Do swej wlasnofci przyszedl" - §wiat nalezy wszakze do Niego! - „ale swoi Go nie przyjfli." I ta historia Ewangelii powtarza si? do dnia dzisiejszegp:' Jezus przychodzi, ä czlowiekzamyka przed Nim drzwi. „Do swej wlasnoSci przyszedl, ale swoi Go nie przyjfli..." Wla§ciwie w tym miejscu historia Boga z lud£mi powinna si$ zakonczyd. Ale, o dziwo, nie konczy si?, tylko idzie dalej: „Tym za£, ktörzy Go przyjgli, dal prawo stad si? dziedmi Bozymi." A wige dzieckiem Bozym mozna si§ stad, przyjmujqc Jezusa! Czy otwörzyliScie juz drzwi swego iycia,

aby Go przyfed? „Tym za£, ktörzy Go przyjgli, dal prawo stad si? dziedmi Bozymi..."

W czasie pierwszej wojny Swiatowej bytem mlodym oficerem i bytem daleko od Boga. I wtedy zdarzyte si$ to, odkrylem te stewa, otworzytem swoje zycie dla Jezusa i przyj^em Go. Byt to wielki przewröt w moim zyciu. Ale ani przez chwil? nie zalowatem tego. Z powodu tej decyzji wiele musialem wycier- pied, bytem wtrqcany do wifzienia i przezylem cigzkie chwile. Ale gdybym mial sto razy przeiyd moje zycie, od pierwszej chwili trzymalbym sif tych slöw: „Tym zaS, ktörzy Go przyj?li, dal prawo stad si§ dzieömi Bozymi". Gdy zostalem dzieckiem Bozym, zycie moje nabralo sensu. Wszystko jedno kim jestem - pastorem czy zamiataczem ulic, dyrektorem generalnym czy Slusarzem, gospodyniq domowq czy nauczycielkq, zycie moje nabiera sensu z chwil^, gdy stalem si? dzieckiem Bozym. A wigc: musicie przyj^d Jezusa! Wtedy odnajdziecie sens zycia. Wtedy i tylko wtedy!

Bardzo interesujqc^ rzecz^ jest studiowanie zycia ludzi No- wego Testamentu. Jest tarn na przyklad pewna kobieta, ktörej zycie byto zupelnie pozbawione sensu: Maria Magdalena. W Biblii möwi si? lakonicznie, ±e Jezus „wyp^dzit (z niej) siedem demonöw". Znam Itidzi op^tanych przez dwanaScie demonöw! Zycie jej musialo byö straszne, zniewolone przez zmysly. Mu- siala bardzo cierpieö, te bylo tak pozbawione sensu. Apotem przyszedl Jezus, Zbawiciel, Syn Boiy, i wypfdzil z niej demo- ny. On moie to zrobiö i robi. Od tej chwili kobieta ta byta wla- snoSciq Jezusa i iycie jej nabralo sensu. Ale Jezusa przybito do krzyza i umart. Kobiet? ogarn^o przerazenie, te znowu za- cznie si§ to iycie bez sensu. Trzeciego dnia po ukrzyzowaniu Jezusa kl^czala w ogrodzie przy Jego grobie i plakala: kamiefi byl odwalony, a gröb pusty, nie byto nawet ciata. Dlatego pta- kala. Jak dobrze rozumiem tq kobietf! Gdybym dzi§ utracil Jezusa, to moje iycie rungloby w przepaSd bezsensu istnienia. Wiem, co mySlata: „Zbawiciel zniknqt i moje iycie znowu stracilo sens." I nagle uslyszala glos: „Mario!" Odwrdcila siq i

ujrzata Jego, Jezusa Zmartwychwstalego. Widz? po prostu, jak po twarzy jej plyn^ tzy szcz^Scia i radoäci, przemieszane ze Izami niedawnej rozpaczy: „Rabbuni!" Nauczycielu!

Przyklad tej kobiety ukazuje wyrainie, ze nie trzeba by<5 wiel- kim filozofem, by otrzymad odpowied£ na pytanie o sens iy- cia. Najprostszy czlowiek zadaje sobie pytanie: „Po co iyjf ?" I najprostszy czlowiek moze otrzymad odpowiedi. W chwili, gdy Maria Magdalena przyj^a Jezusa, zagadnienie sensu zy- cia zostalo dla niej rozwi^zane. Stala si? dzieckiem fcywego Boga, a zycie jej rozjaänila SwiatloSö.

Dlatego prosz? Was: przyjmijcie Jezusa! On na Was czeka. Idicie do domu i porozmawiajcie z Nim. On jest zupelnie blisko Was. Jakie to bytoby cudowne, gdyby ktoS z Was po raz pierwszy zawolal: „Panie Jezu! Moje zycie nie ma sensu. Przyjdf do mnie, jak przyszedleS do Marii Magdaleny!"

OczywiScie, gdy przyjmujemy Jezusa, w zyciu naszym nastg- puje wielka rewolucja. On daje mi udzial w swojej Smierci i möj stary czlowiek umiera. Zmartwychwstaj? z Nim razem do zupelnie nowego zycia jako dziecko Boze. On daje mi swego Ducha, abym w jednej chwili zaczql inaczej mySled i abym zmienil swoje upodobania. Ale sami to wszystko przezyje- cie, gdy przyjmiecie Jezusa! Tbraz powiem Warn tylko jed- no: przyjfcie Jezusa oznacza zupelnie nowe zycie. Staj^c si? dzieckiem Boiym, nie tylko zmieniamy sposöb mySlenia, ale zaczynamy zupelnie nowe zycie.

W zeszlym stuleciu zyl w Westfalii pewien szewc nazwiskiem Rahlenbeck. Nazywano go „pietystycznym ksi^dzem", po- niewai ogromnie serio traktowal naSladowanie Jezusa. Byl to btogoslawiony mqz wielkiego formatu. Pewnego dnia odwie- dzil go mlody pastor. Rahlenbeck powiada: „Panie pastorze, to ie ukoäczyl pan studia teologiczne, nie" oznacza jeszcze, i& jest pan dzieckiem Bozym. Pan musi przyjqd Zbawiciela." Pastor odpowiedzial: „Alei ja mam Zbawiciela. Jego obraz wisi

u mnie w gabinecie." „Ha", powiada stary Rahlenbeck, „Zba- wiciel na Scianie wisi sobie cicho i spokojnie. Ale gdy pan Go przyjmie do swego serca i zycia, to dopiero bgdzie halas!"

Zyczg Warn, aby§cie doSwiadczyli tego wspanialego halasu w Waszym zyciu, kiedy stary czlowiek w Was umrze i bgdziecie slawili Ojca w niebie jako Jego dzieci, wiedzqc po co zyjecie na Swiecie i chwal^c Go my§l^, slowem i uczynkiem.

Zrozumcie, ze to, o czym möwig, nie jest jakimS religijnym hobby, nie jest wymysteih pastora. Od tego zalezy Wasze zycie i Smierd, wieczne zycie i wieczna Smierd.

Jezus powiedzial: „Oto stojg u drzwi i kotaczg; jeSli kto§ usty- szy gtos möj i otworzy drzwi, wst^pig do niego..." DziS Pan Jezus to samo möwi do nas: „Spöjrz, stojg przed drzwiami twego zycia. Otwörz mi. Chcg nadad sens twojemu iyciu."

Pewnego razu przyszedl do mnie na rozmowg stary görnik. Miat lat 70. Oto co mi powiedzial: „Gdy mialem siedemnaScie lat poszedlem raz na zebranie ewangelizacyjne. Usfyszatem to pukanie Jezusa do moich drzwi. Ale powiedzialem sobie: cztowieku, jezeli zdecydujesz sig otworzyd i przyjmiesz Go, to wszyscy koledzy zaczn$ sig z ciebie wySmiewad! Nie, to wykluczone. I ucieklem z zebrania. Dzi§ jestem starym czto- wiekiem, moje zycie przemingto. I teraz wiem, ze moje zycie poszlo falszywym torem, poniewai w tamtej godzinie nie ötworzylem Jezusowi drzwi."

Moi przyjaciele, mamy tylko jedno zycie i dlatego pytanie „Po co zyjg?" jest pytaniem pierwszorzgdnej wagi. Bög jasno i wy- rainie odpowiedziat na nie w Jezusie, Ukrzyiowanym i Zmar- twychwstalym. I teraz ten Jezus stoi przed Waszymi drzwiami i puka. Otwörzcie Mu, a nigdy tego nie pozalujecie!

3. Dlaczego Bog milczy?

Na Swiecie dziej^ si$ straszne rzeczy! Szedlem raz ulicami Essen - bylo to chyba w 1937 njku - i nagle zobaczy- tem id^cego mi naprzeciw 16-letniego chlopca. Byl strasznie wzburzony. Poniewaz znälem go z mojej pracy z mlodzie- i.%, zatrzymalem si$ i pytam: „Co ci jest?" Opowiedzial mi, ze zawleczono go do szpitala i wysterylizowano, poniewaz jego matka byla 2ydöwk^. A gdy wröcil do domu, nie zastal jui rodzicöw. Nigdy ich juz nie zobaczyt. Ojca aresztowano, matk? wywieziono do obozu koncentracyjnego w OSwigci- miu. Udalo mi si? przemyciö tego chlopca do Holandii, skqd wyjechal do Ameryki. Nigdy jednak nie zapomn? jego wzbu- rzonej twarzy i slöw: „Zawlekli mnie do szpitala i wystery- lizowali, bo moja matka jest 2ydöwkq. A kiedy wröcilem do domu, moich rodzicöw juz nie bylo." Takie rzeczy zdarzaly si? tysiqce razy. I czlowiek zaczyna pytaö: ABög? Gdzie jest Bög? Czy nie ma na to nie do powiedzenia? Dlaczego Bög milczy?

W Kolonii chory psychicznie wdarl sif do szkoly podstawowej i miotaezem ognia zabil dwanaScioro malych dzieci. I znowu musimy zadawaö sobie pytanie: A Bög? Dlaczego Bög milczy?

Albo ta mloda kobieta, ktöra ma raka. Powoli i w strasznych mgczarniach odehodzi od swoich dzieci.

Kto to razem z ni$ przeiywal, ten musi zapytaö: A Bög? Dlaczego Bög milczy?

Jest wielu ludzi, ktörzy mogliby opowiedzieö tu rözne historie ze swego zycia i spytaö na koficu: A gdzie byl wtedy Bög? Dlaczego milezal?

Poeta niemiecki Friedrich Schiller w-wierszu „Do przyjaciöl" napisal, ze ponad gwiafdzistym niebem musi mieszkad ko- chany Ojciec. Dzisiejszy czlowiek sklonny jest mniemad, ze nad gwiaidzistym niebem nie moze mieszkad zaden kochany ojciec!

Ten, kto zaczyna zadawad sobie pytania „Gdzie jest Bög? Dla- czego do tego dopuScil? Dlaczego milczy, gdy dziej% si? takie straszne rzeczy?" moze dojSd do punktu, w ktörym zaSwita mu niebezpieczna my§l: A moze Boga wcale nie ma? Moze niebo jest puste? Moze racj? maj^ ateiSci? Moi przyjaciele, ten, komu przyszly do glowy takie mySli, powinien wpaSd w panik?. Gdyby prawd^ bylo, ze Boga nie ma, to byloby to przerazaj%- ce. Wtedy, my, ludzie - my, bestie! - bylibySmy pozostawieni samym sobie. BylibySmy jak zagubione dzieci, ktöre nie mog^ trafid do domu. Nie ma Boga? To byloby okropne! Kiedy mi kto§ möwi, ze jest ateistq, odpowiadam: Nie wiesz, co möwisz! Nie nad nami? Pozostawieni samym sobie? Sami ze sob^? Nie ma nie grolniejszego dla czlowieka niz drugi czlowiek, no nie? Rzymianie mieli takie przyslowie: „Homo homini lupus", co znaczy „czlowiek czlowiekowi wilkiem" - straszne.

Nie zlicz?, ile razy jako pastor slyszalem te pytania:, Jak Bög moze do tego dopuszczad? Dlaczego milczy?" Aponiewaz tak cz?sto bylem pytany, ehe? teraz na to odpowiedzied.

Z göry jednak musz? Was uprzedzid: nie jestem osobistym sekretarzem Pana Boga. Nie zwierzal mi si?, jakie ma plany, ani nie podyktowal ich do stenogramu. Rozumiecie, co ehe? przez to powiedzied? WlaSciwie, to troch? glupio zadawad takie pytania, jak gdyby§my mogli zrozumied Boga. Bög, ja- kiego ja möglbym zrozumied, bylby najwyzej dziekanem albo superintendentem. Bo tych, to ja jeszcze mog? zrozumied. Ale gdybym mögl zrozumied Boga, to nie bylby On Bogiem. W Biblii czytamy, ze Bög powiedzial kiedyS: ,3o mySli moje, to nie mygli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje." To bardzo jasne i pouczaj^ce.

Dzi^ki Biblii zrozumiatem jednak pewne sprawy i chcialbym teraz w miar? moich mozliwoSci odpowiedzied na pytanie: „Dlaczego Bög milczy?"

1. Z gruntu fatezywe postawienie pytania

Przede wszystkim chcialbym powiedzieö, ze pytanie „Dlacze- go Bög milczy?" jest postawione opacznie. Przy tak postawio- nym pytaniu mozna by wyobraziö sobie sal? s^dowq, gdzie na krzeSle sgdziowskim siedzi pani Piprztyfiska albo pastor Busch, a na lawie oskarzonych siedzi Bög. I my möwimy: „Niech Oskarzony powie, dlaczego pozwala na to wszystko? Dlaczego milczy?" Chcialbym postawiö spraw? zupefaiie ja- sno: takiego Boga, ktöry pozwolilby nam zasiadaö na krzeäle s^dziowskim, a sam usiadlby na lawie oskarzonych - takiego Boga nie ma!

Pami?tam tak^ kapitaln^ scen? z czasöw, gdy bylem mlodym pastorem. Maj^c 27 lat przybytem do Essen w czasie, gdy wybuchl tarn strajk görniköw. Ludzie byli bardzo wzbuizeni. Pewnego dnia przechodzilem przez jaki§ plac i zobaczylem mgzczyzn? stoj^cego na skrzyni. Naokolo stal tlum ludzi, a on wyglaszal gwahowne przemöwienie. Möwil o gtodnych dzieciach, wyzysku, niskich placach i bezrobociu. Ujrzal mnie nagle, poznal i wrzasnql: „Ha, jest tu klecha! Chodi no tu!" No, ja przewaMe przyjmuj? uprzejme zaproszenia, wifc przyblizylem si?. M?zczy£ni rozstfpowali si? przede mnq, tak ze doszedlem az do möwcy. Stälem teraz w tlumie okolo stu görniköw, Muszg przyznaö, ze czulem sif troch? dziwnie - na uniwersytecie nie przygotowano mnie na takie sytuacje. A ten tarn na skrzyni zaczql: „Sluchaj no, klecho! Jezeli Bög jest, ja tarn nie wiem, moie i jest, to kiedy umr?, stan? przed Nim i powiem Mu", tu ppdniösl glos do krzyku: „'Dlaczego. dopu£cile$ do tego, ze ludzi na polu bitwy rozszarpywalo na strzfpy? Dlaczego pozwalasz, zeby dzieci marly z giodu, kiedy inni wyrzucaj^ jedzenie, bo maj^ za duzo? Dlaczego pozwalasz zeby ludzie zdychali na raka? Dlaczego? Dlaczego?'

Apotem powiem Mu: "iy tarn! WynoS si?! Precz! Zwiewaj!'" Tak krzyczat ten facet. I wtedy ja tez zaczqtem wrzeszczeö: „Bardzo stusznie! Precz z tym Bogiem! Precz z nim!" Zapa- dta cisza. Möwca zrobil zdumion^ min? i powiedziat: „Chwi- leczk?! Pan jest przeciez pastorem! Panu nie wolno krzyczeö: precz z Bogiem!" „Stuchaj no!" odrzekiem. „Ten Bög, przed ktörym mozesz stan^ö i tak rozdzierad paszcz?, ktöry pozwala poci%gad si? do odpowiedzialnoäci i moze byd oskarzonym, a ty jego s?dzi% - taki bög istnieje tylko w twoim wyobrazeniu. I o takim bogu mog? powiedzieö tylko: Precz z nim! Precz z takim gtupkowatym bogiem, ktörego wymySliliSmy sobie w naszych czasach, ktörego mozemy oskarzad, wypgdzad i wzy- waö z powrotem wedtug naszych potrzeb! Takiego boga nie ma! Ale co§ ci powiem: Istnieje inny, prawdziwy Bög. Przed Nim ty staniesz jako oskarzony i nie b?dziesz mögt w ogöle otworzyö ust, bo On ciebie zapyta: Dlaczego mnie nie czcileS? Dlaczego mnie nie wzywateS? Dlaczego zyteS w nieczystoSci? Dlaczego ktamate£, nienawidziteS, ktöciieS si?? Dlaczego...? Takie pytania On tobie postawi, a ty nie b?dziesz mögt odpcH wiedzieö, bo stowa uwi?zn^ ci w gardle, bo nie mögtbyS na tysiqc pytafi ani na jedno odpowiedzieö! Nie ma takiego Boga, ktöremu moglibySmy powiedzieö: precz z Tob$! Ale istnieje Swi?ty, zywy, prawdziwy Bög, ktöry b?dzie mögt kiedyS po-, wiedzieö: Precz z wami!"

Chciatbym wi?c Warn powiedzieö, byScie stysz^c ludzi robi%- cych Bogu wyrzuty, pytaj^cych:, Jak Bög moze do tego do- puScid, dlaczego milczy?", byScie im powiedzieli, ze taki bög, ktörego mozna oskarzad, jest gtupim, urojonym przez nich bogiem. Istnieje tylko jeden &wi?ty Bög, ktöry oskarza nas - Was i mnie! Czy przestrzegaliäcie przykazah Bozych? No, to jak to sobie wyobrazabie? Bög traktuje swoje przykazania powaznie. To my jeste§my oskarzonymi, nie Bög!

To jest pierwsza rzecz, ktör^ chciatem jasno powiedzieö. Takie postawienie pytania jest z gruntu fatszywe.

2. Milczenie Boga oznacza Jego sqd

Dlaczego Bög milczy? Widzicie, Bög cz?sto milczy. A milczenie Boze jest najstraszliwszym Jego sqdem nad nami.

Jestem przekonany, ze pieklo istnieje. Ale nie takie, jakie moz- na zobaczyd na wielu obrazkach, gdzie diabel smazy na ogniu dusze, i inne takie bzdury. Wierzg, ze pieklo, to jest takie miej- sce, w ktörym Bög nie ma ludziom nie wifeej dp powiedzeniä. Mozecie Go wzywafi, mozecie modliö si?, mozecie krzyczeö - On nie odpowiada. Rosyjski pisarz, Dostojewski, powiedzial kiedyS: „Pieklo, to jest takie miejsce, do ktörego Bög juz wi?- cej nie zagl^da." Miejsce, w ktörym definitywnie rozstaniemy. si$ z Bogiem, gdzie Bög nas naprawd? opuSci. Tak, milczenie Boga oznacza Jego s^d nad nami. I, widzicie, pieklo zaezyna sif juz tutaj, wtedy, gdy Bög milczy. (

Chcialbym opowiedzieö Warn w zwi$zku z tym pewn$ histori? z Biblii. Byly dwa miasta: - Sodoma i Gomora, gdzie kwitla cywilizacja i wyrafinowana kultura. Nie zaprzeezano tarn ist- nieniu Boga - prawdopodobnie byio tarn nawet paru nieszcz?- snych dziwaköw kaplanöw - ale Boga po prostu nie brano powaznie. Byö moze, ze fatygowano jeszcze kochanego Pana Boga przy Slubach czy pogrzebach, ale poza tym nie zaprz^ta- no Nim sobie glowy. A wszystkie Jego przykazania beztrosko deptano. W Sodomie mieszkal pobozny m^i, imieniem Lot, ktöry'co pewien czas pstrzegal: „Nie wolno tak postfjpowaö z Bogiem. Nie sqdfcie, ze Bög pozwoli z siebie szydziö. Co czlowiek sieje, to i zq.6 b^dzie!" „Ach", odpowiadali mu lu- dzie, „nie zärtuj sobie! Przeciez nie jesteS kaplanem. Przesiaö möwiö takie glupstwa 'Co czlowiek sieje, to i työ b^dzie!'" Az pewnego dnia o Swicie - poprzednio Bög wyprowadzil Lota z miasta - stalo si?, ze Bög spuScil z nieba na miasto deszcz siarki i ognia. Jak to jest, wiemy, bo przezyliSmy naloty bom- bowe. Bög jednak moze dokonaö tego bez samolotöw. Mog? sobie wyobraziö, jak ludzie wyskakiwali z lözek, krzyczqc: „Do piwnic!" Wszyscy schronili si? w piwnicach, ale wkröt-

ce zaczfto tarn byd gor^co jak w piecu. Nie mozna bylo wy- trzymad. Rzucono wi?cnowe haslo: „Wszyscy wychodzid!" Ludzie wybiegli, ale na dworze padal deszcz ognia i siarki. Sytuacja bez wyjScia: nie mogq wyjSd i nie mog^ zostad w piwnicach, bo po prostu si? dusz$. Tak opowiada Biblia. A ja wyobraziiem sobie - wyobraziiem, bo w Biblii tego nie ma - ze jest tarn taka grupka ludzi: Swiatowa mloda dama, ktöra do- tychczas nie mieszala kochanego Pana Boga w swoje sprawy, starszy pan, ktöry umial smakuj^c rozpoznad kazdy gatunek czerwonego wina - on tez nie mial nie przeciwko kochanemu Panu Bogu, ale Bög byl mu catkowicie oboj?tny; inni ludzie, mili, porz^dni ludzie, przyzwoici, regularnie plac^cy podatki obywatele. Wszyscy mieli swoje mroczne tajemnice, tak jak maj$ je ludzie dzisiejsi. W piwnicy robilo si? coraz gor?cej. Chc^ wyjSd, a nie mog^, bo na zewn^trz szaleje zniszczenie. Ogarnia ich groza. Nagle ten starszy gruby pan möwi:,ludzie, ten Lot miat raej?, Bög rzeczywiäcie zyje!" A mloda Swiatowa dama möwi: „Tylko jedno moie näs uratowad - musimy si? modlid. Kto potrafi modlid si??" I wtedy w gör? unosz^ si? r?ce tych, ktörzy dotychczas nigdy nie unosili r$k.(w starozyt- no§ci ludzie modlili si? z podniesionymi w gör? r?kami). I cala piwnica rozbrzmiewa glosami. „Panie, zmiluj si? nad nami! ZgrzeszyliSmy! WzgardziliSmy Tob^! Ale prosimy Ci?, prze- stafi! Przeciei jeste§ dobrym Bogiem, jesteS milosierny! Panie, zmihij si? nad nami!" Ludzie umilkli. Slychad bylo tylko placz i trzeszczenie ognia. Nie wi?cej. Wtedy ramiona opadly, a dlo- nie zacisn?ly si? w pi?£ci. Rozlegl si? krzyk: „Bote! Dlaczego milezysz?" I znowu slychad bylo tylko huk pozaröw. Mogli modlid si?, mogli przeklinad - Bög im jui nie odpowiadal.

Istnieje pewna granica, ktör^ przekracza czlowiek, ludnoSd miasta czy naröd, granica oboj?tno§ci wobec zywego Boga. Gdy przekroczy si? t? granic?, Bögjuz wi?cej nie odpowia- da, chodbySmy modlili si? i przeklinali. Czy rozumiecie, ze to milezenie Boga bylo Jego najstraszliwszym s^dem nad Sodo- m$? Bög nie mialjej mieszkahcom nie wi?cej do powiedzenia. Kiedy patrz? na ludzi w mojej ojezyänie, na ich kompletn^

oboj?tno£ö wobec prawdy Bozej, Bozych przykazafi i zbawie- nia, ogarnia mnie zgroza. Moze tez doczekaj^ chwili, ze b?d^ modlili si? albo przeklinali, a Bög nie b$dzie im miai nie wif- cej do powiedzenia.

W Biblii czytamy, ze B6g powiedziai kiedy§: „Cbociaz wota- iem do was, nie odpowiadaliScie". Cziowieku, dlaczego mil- czysz, gdy Bög ciebie wota?

Tak wifc, milezenie Boga jest Jego najstraszpiejszym s^dem nadnami!

A teraz trzecia sprawa.

3. Z duzej odlegtosci nie mozna nie ustyszeö

Jezeli mamy uezueie, ze Bög milczy, moze to byö spowodowa- ne tym, ze jesteSmy od Niego zbyt daleko.

Niedawno przyszedi do {mnie miody cziowiek i powiedziai: „Panie pastorze, pan mnie denerwuje! Pan bezustannie möwi o Bogu. Tylko si? gdzie§ spotkamy, pan juz zaezyna swoje. A ja ani Boga die slysz?, ani Go nie widzf. Gdzie on przemawia? Ja nie nie slysz?!"

Odpowiedziaiem mu na to: „Miody cziowieku, czy zna pan histori? o synu mamotrawnym?" „No, mniej wifeej znam..." „Mniej wifeej, to nie nie znaezy. Opowiem panu t§ histori?, a. opowiedziai j$ kiedy§ sam Jezus. Byi sobie bogaty wia&ciciel maj^tku, ktöry miai dwöch synöw. Jeden z nich byi nieco lek- komySlny. Za. ciasno mu byio w domu, za nudno. Po prostu w domu nie podobaio mu si$. I pewnego dnia powiedziai ojeu: 'Staruszku, daj mi moj^ czfSö dziedzictwa, spiaö mnie juz teraz. Chciaibym wyruszyö w Swiat.' Ojciec zgodzii sif i syn odszedi w daleki §wiat. Powiedziano o nim w Biblii: „..4 roz- trwonii swöj majqitek". Moze pan to sobie wyobraziö. W wiel-

kim mieScie znakomicie mozna stracid maj^tek! I oto w tym wiaSnie czasie nastala w tym kraju kl$ska glodu i bezrobocia. Ten mlody cztowiek nie juz nie posiadal i w koficu wylqdowat jako pastuch pilnuj^cy Swift. Dia Izraelity bylo to najgorsze, co mu si? moglo przytrafid, bo w Izraelu Swinie byly uwazane za zwierzfta nieezyste. Poniewaz jednak panowal wielki glöd, wi^c mlodzieniec byl zadowolony, gdy udalo mu si? ukraSd ze Swiftskiego koryta troch? omlotu i tym si? najeSd. Tarn, gdzie przebywal, nie mögt usfyszed glosu swego ojea, bo po prostu byl za daleko. Syn mamotrawny mögl wi?c sobie powiedzied, ie nie slyszy glosu swego ojea. To jasne! OczywiScie, ze nie styszat." To wszystko opowiedzialem temu mlodemu czlo- wiekowi, ktöiy skarzyl sif, ze nie slyszy glosu Boga. A teraz, zanim przejdg do tego, co mu pöfniej powiedzialem, pozwöl- cie, ze zrobi$ tu mal^ dygresjg i opowiem Warn histori?, ktörej wcale nie ma w Biblii. Sam sobie wymySlilem. Wifc nasz uciekinier siedzi sobie przy swoich Swiniach i czuje okropny gtöd. Siedzi i oskarza swego ojea: jak on moze pozwolid, zeby mi si? tak fatalnie powodzilo! I tak wyobrazam sobie nasz dzi- siejszy Swiat: odszedl od Boga, wal^ si$ na niego nieszcz?- Scia, i Swiat ten krzyczy: 'Jak Bög moze do tegö dopuScid! Dlaczego Bög milczy?' Ale Jezus opowiedzial histori? o synu marnotrawnym trochf inaezej. W zyciu jego przyszla godzina, w ktörej zaczql mySleö: 'Ja chyba oszalalem! U mojego ojea jest chleba pod dostatkiem, a ja tu ging z glodu.' I w Biblii czytamy: „Wstan? i pöjd? do ojea mego, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszylem..." I poszedl. Ojciec ujrzal go z daleka i wybiegl mu naprzeeiw. Syn powiedzial, to co sobie umySlil: „Ojcze, zgrzeszylem..."

Ale ojciec rzucil mu si? na szyj?, pocalowal i powiedzial slu- gom: „PrzynieScie szybko najlepsz^ szat? i ubierzeie go; dajeie tez pierScieft na jego r?k$ i sandaly na nogi." Syn slyszal teraz glos swego ojea. Powiedzialem mojemu rozmdwcy: „Jezeli nie slyszy pan glosu Boga, to znaczy, ze jest pan za daleko. Musi pan zawröcid, z pewnoSci^ sam pan doszedt do tego wniosku."

Ludzie mog^ bardzo daleko odejSd od Boga. Obrazowo mö- wi^c - mog^ znizyd sig do Swifi. W czasie, gdy bylem bardzo bezbozny jako porucznik na pierwszej wojnie Swiatowej, za- wsze zdawatem sobie z tego spraw? i mySlalem, ze wlaSciwie musz§ si? nawröcid. I nigdy jeszcze nie spotkalem czlowieka, ktöry by nie wiedzialw gruncie rzeczy, ze musi si$ nawröcid. Bezkrytyczna wobec siebie samej kobieta möwi mi: „Jestem w porzqdku!" Ale po dluzszej rozmowie ze mn$ dochodzi do przekonania, ze wlaSciwie musi si? nawröcid, bo w jej zyciu ■ jest wiele grzechöw i w gruncie rzeczy serce jej jest skamie- niale.

Kazdy z nas wie, ze musi sig nawröcid. Wi^c dlaczego tego nie robicie? Nawröccie sig, a wtedy uslyszycie glos Ojca.

A teraz musz? co£ jeszcze dodad do tych rozwazafi na temat: „Dlaczego Bög milczy?"

4. Musimy ustyszeö ostatnie Stowo Boze!

Czy mozecie jeszcze uwazad na to, co möwi$? Moze nudzicie si?? Jezeli tak, to jest to wina moja, a nie Ewangelii. Pastorzy potrafi^ zanudzid ludzi Ewangeliq, o tak, dobize to umiej$! Ale jest na to rada - czytajcie Ewangelig sami, bez nas! Ewangelia jest Ksi?g3 zapieraj^c^ dech w piersi, wierzcie mi!

Powiem Warn teraz coS najwazniejszego: jezeli macie uczucie, ze Bög milczy, to posluchajcie Jego ostatniego Slowa. Zacy- tujg Warn teraz jedno zdanie z Biblii, ktöre jest tak dlugie, ze wlaSciwie powinienem powtörzyd je dwa razy. Znajdziecie je w pierwszym rozdziale Listu do Hebrajczyköw: „Wielokrot- nie i wieloma sposobami przemawial Bög dawnymi czasy do ojcöw przez proroköw; ostatnio, u kresu tych dni, przemöwil do nas przez Syna..." Dawniej przemawial przez proroköw, na przyklad przez Mojiesza czy Jeremiasza, a teraz przemöwil do nas przez swojego Syna. A wiecie, kto jest Synem Boga? Jezus!

Jezus! I znowu wröcilem do mojego tematu. Serce bije mi szybciej, gdy zaczynam möwid o Jezusie. Ten Jezus jest - tak powiedziano o Nim kiedyS - Stowem Bozym, ktöre stato si? Cztowiekiem. „A Stowo ciatem si? stato i zamieszkato wSröd nas..." Zrozumcie - gdy my möwimy jakie§ stowo, to ono ula- tuje, jak tchnienie. A Bög kazal swemu Stowu staö si? ciatem - w Jezusie. Jezus jest tym ostatnim Stowem Bozym.

Czy znacie takie powiedzenie: „To moje ostatnie stowo"? PrzypuSömy, ze ehe? Warn sprzedaö krow?. Nie böjcie si?, tak naprawd? wcale nie ehe?, bo nie mam poj?cia o handlu krowa- mi. Ale przypuäömy, ze ehe? Warn sprzedaö krow?. De kosztu- je krowa? Nie mam pojpcia. Ale powiedzmy, ze tysi^c marek. Wy möwicie - daj? 300 marek, nie wi?cej! Odpowiadam na to, ze wtaSciwie, to powinienem wzi^ö za ni$ tysi^c dwieScie. Wtedy Wy proponujecie mi czterysta. Ja na to - tysi^c sto! I tak targujemy si?, ai wreszeie oäwiadezam: „Osiemset marek! To moje ostatnie stowo!" Jezeli nie jestem blaznem, to trzy- mam si? tego i nie mam nie wi?cej do powiedzenia. Jezus jest ostatnim Stowem Boga. I jezeli Go nie przyjmiecie, to Bög nie ma Warn nie wi?cej do powiedzenia. Rozumiecie? Gdy ludzie skarz^ si?, iß Bög nie möwi do nich i pytaj$, dlaczego Oh milczy, mam tylko jednq odpowiedl: „Bög nie ma warn nie wi?cej do powiedzenia, jezeli nie chcecie przyj%ö Jego ostatniego stowa!" Musicie przyj^ö Jezusa! Nie innego Warn nie pozostaje!

Cz?sto spotykam ludzi, ktörzy möwi^: „Owszem, wierz? w Boga. Ale Jezus?" Stochajcie, Jezus jest Stowem, ktöre stato si? cialem, jest ostatnim Stowem Bozym powiedzianym do nas. Musz? Warn wyjaSnid, co to wlaSciwie znaezy. A zeby to wyja&nid, musz? opowiedzieö Warn jeszcze o Jezusie. Nie mil- szego dla mnie!

A wi?c woköl Jezusa zebral si? wielki tlum i sluchal, co On möwi. Nagle gdzieä na tylach wszcz?to si? zamieszanie, ludzie krzycz^ i biegaj^. Jezus przestaje nauezaö i pyta - co si? stato?

A tarn stalo si? co§ strasznego: przyszedl trgdowaty. Czy wie- cie, co to jest tr^d? Czlowiek gnije za zycia. Choroba wyzera mu uszy, nos, wargi. Straszne! I ten tr^d jest tak zarafliwy, ze nawet oddech chorego jest niebezpieczny. Dlatego tr?dowaci musz% zyö na pustyni. Nie wolno im stykaö si? z ludimi. A tu nagle trgdowaty pojawia si? w tlumie ludzi! Uslyszal o Jezusie i koniecznie chce Go zobaczyd. Przyszedl i z pewnoSci^ mögt i£d naprzöd, bo ludzie si? przed nim rozstgpowali, krzyczqc przy tym: „Wyno§ si? st^d, id£ precz!" Grozili mu i podnosili z ziemi kamienie. Ale on nie dal si? zastraszyö. Tak dobrze mog? sobie wyobraziö, jak idzie wzdluz szpaleru rozstfpuj^cych si? z trwog^ ludzi. Idzie, idzie, az staje przed samym Jezusem. Nie, nie staje, pada przed Nim na twarz, lezy w kurzu i pla- cze: „Panie, moje zycie jest nie nie warte, ale jezeli zechcesz, mozesz mnie oczyScid! Panie, pomöz mi!" Ach, wiecie, nie- szcz?sne ludzkie stworzenie i Zbawiciel, Syn Bozy, musz^ si$ spotkad! Tak musi by<5 - z naszq n$dz4 musimy przyjäd do Je- zusal Zyczf Warn, abyScie odrzucili precz swoj^ mizem^ „reli- gi?" i abyScie przyszli do Jezusa z Wasz$ ngdz^. Ten tr^dowaty lezal przed Nim, möwi^c: „Panie, jeSli chcesz, mozesz mnie oczySciö." I teraz dzieje si? coS niewyobrazalnie pi?knego. Möglbym sobie wyobrazid, ze Jezus odst^pil o krok, cofnql si? przed tym straszliwie oszpeconym czlowiekiem i powiedzial: „Döbrze. Wstafi! B^di oezyszezony!" Ale nie, Jezus tak nie post^pil. Jezus podszedl o krok blizej i potozylr$k$ na glowie chorego. W tlumie rozlegt si? krzyk przerazenia - przeciez tr$dowatego nie wolno dotykad! A w Biblii czytamy: ,J wy- ci^gn^wszy rgkf, dotkn^I si? go..." Zbawiciel nie brzydzi si? niezego, zadnego brudu czy n^dzy. On kladzie swoj^r?k? na nieszezfsnym stworzeniu. Gdybym byl malarzem, chcialbym namalowaö taki obraz: r^ce Jezusa na glowie zzartego tr^dem czlowieka. To jest Jezus, eud wszechczasöw. I jezeli jest wSröd Was czlowiek, ktörego nikt nie chce, to Jezus wyci^ga do niego rgkg i möwi: „Ja ciebie zbawilem, bqdi moj$ wlasnoSci^". A jezeli jest ktoS, kto drgczy si? mySl^, ze jest trgdowaty, zzarty przez brud i grzech, Jezus Idadzie rgk§ na jego glowie i möwi: „Bqdi oezyszezony!"

W Jezusie przyszla do nas cala miloSö Boza; do nas, pogr^zo- nych w n?dzy, grzechu i brudzie, do nas chorych. Jezus jest Stowem Bozym, ktöre stalo si? Cztowiekiem. A ludzie möwi^ - dlaczego Bög milczy? Czy Bög nie przemöwil juz wspaniale i wyrainie? Czy to nie wystarczy? Czy to nie Bög przemöwii?

Ten Jezus zostal pewnego dnia ukrzyzowany. Dtonie i stopy przebito mu gwoZdziami, ustawiono krzyz pionowo. A na- okolo kl?bii si? tlum, odp?dzany przez rzymskich zotnierzy. ChodZcie, stafimy i my w tym thimie, pod krzyzem. Spöjrzcie na Niego, na tego Czlowieka na Golgocie: „O, gtowo krwiq zbroczona oplwana, pelna ran, o, glowo, ktörej wieniec bole- snej wzgardy dan..." Spöjrzcie na Niego i spytajcie Go, dlaczego tu wisi. Odpowie: „Bo jesteS winien przed Bogiem. I albo ty zaptacisz za t? win? pieklem, albo ja zaplac? za ciebie - tu. KtoSmusi zaplaciö. I ja ehe? to zrobiö za ciebie. A ty uwierz we mnie!"

Moi drodzy! Jako mlody czlowiek zrozumialem, ze On jest Ba- rankiem Bofcym, ktöry niesie grzechy Swiata - röwniez moje, zrozumialem, ze On pojednal mnie z Bogiem, zaplacil okup za mnie i wykupil mnie dla Boga. I wtedy zanioslem moje serce pod krzyz i powiedzialem: „Pragn? szukaö Zbawiciela, ehe? przebywaö z Nim co dziefi, z Nim na zawsze pozostawaö, za Nim i§<5, jak Jego ciefi..."

A potem zloiono Jezusa do skalnego grobu i przywalono gröb glazem. Rzymscy zohiierze zaci^gn?li wart?. Ale trzeciego dnia o Swicie zrobilo si? tak jasno, jak przy wybuchu bomby atomowej, tak jasno, ze zolnierze - chlop w chlopa, nie jakie§ histeryczne dziewice - zemdleli. A zanim stracili przytomnoSd, zobaezyli, jak Jezus w glorii chwaly wychodzi z grobu.

Nie opowiadam Warn tu bajek. Opowiadam Warn to, poniewaz wiem, ze ten Jezus powstat z martwych. Ten Jezus, ktöry umart za Was - zyje! I nie ma nikogö, za kogo by Jezus nie umart. I

ten Jezus zyje. I wzywa Was, On - ostatnie Slowo Boze. A to, czy Go przyjmiecie, rozstrzygnie o Waszym zyciu. 1

Dlaczego Bög milczy? Alez On wcale nie milczy, moi przy- jaciele! On möwi. On möwi: ,Jezus"! A to oznacza miloSd, laskf, milosierdzie.

Przezylem wiele strasznych godzin; w hitlerowskich wi^zie- niach i podczas bombardowania. Powiem Warn, jakq godzi- n? wspominam jako najstraszliwsz^. Zaprowadzono mnie po jakimS bombowym nalocie na podwörze. Spojrzalem woköl siebie i krzyk przerazeniauwi^zl mi w gardle. Lezalo tarn 80 trupöw ludzi, ktörych odkopano z zasypanego schronu. Wi- dzialem oczywiScie podobne obrazy na polach bitewnych'w czasie pierwszej wojny Swiätowej. To tutaj bylo jednak o wiele straszliwsze. Iii nie lezeli zoinierze. Tu lezaly zwtoki sta- rych m?zczyzn, spracowanych kobiet i - dzieci. Dziecifcych cial wyniszczonych dtug^ wojn^. Dzieci! A cöz one mialy wspölnego z t$ oU^dn^ wojn$? I kiedy tak stalem poäröd tych wszystkich zwlok - zupelnie sam, wäröd ämiertelnej ciszy - zacz^lem wolaöw sercu: „O, Boze! Gdzie jesteS? Dlaczego milczysz?" I nagle uslyszalem w duszy Stowo: „Albowiem tak Bög umilowal Swiat, ze Syna swego jednorodzonego dal..." To s$ slowa Biblii. Chyba sam Bög powiedzial wtedy te slowa do mnie, gdy stalem tarn pelen rozpaczy.

I nagle przed oczami duszy zobaczylem krzyz na Golgocie, krzyz, na ktörym pozwolil wykrwawiö sif swemu Synowi - za nas!

Nie rozumiem Boga. Nie rozumiem, dlaczego dopuszcza do wielu rzeczy. Istnieje jednak zwiastun, znak, pomnik, latarnia morska, Swiadcz^ce o Jego miloSci. Jest to krzyi Jezusa. „On, ktöry nawet wlasnego Syna nie oszczfdzil, ale go za nas wszystkich wydal, jakze by nie miat z nim darowaö nam wszystkiego?" Tak möwi apostol Pawel. I tak jest. Kiedy pod krzyzem Jezusa znajduj? poköj z Bogiem, to nie mamjuz iadnych pytafi.

Kiedy moje dzieci byty jeszcze male, nie rozumialy nieraz, po co ja co§ robi?, ale ufafy mi: ojciec z pewnoSci^ czyni shisznie. Stojqc pod krzyzem Jezusa i znajdujqc poköj z Bogiem staj? si? dzieckiem Botym i tez mog? zaufad mojemu niebiahskie- mu Ojcu: On wszystko shisznie czyni. I wtedy nie zadajg juz zadnych pytafi. Wszystko zalezy wifc od tego, czy przyjmiecie i wchloniecie ostatnie Slowo Bote - Jezusa.

Czy mozecie po§wifcid mi jeszcze pifd minut? Bo musz§ po- wiedzied jeszcze co§, co jest bardzo warne.

5. Milczenie Boga moze sta6 si? wezwaniem

Widzicie, mozna caiymi godzinami dyskutowad i zastanawiad si?, dlaczego Bög dopuszcza do tego lub owego, ale to zagad- nienie staje si? aktualne i palqce dopiero wtedy, kiedy to nas spo- tkalo co§ zlego. Nie sqdzicie, ze tak jest? Przez wszystkie mroki mego zycia przeszedlem tylko dzigki Jezusowi na krzyzu.

Niedawno powiedziala mi mloda zrozpaczona dziewczyna: „Nie mog? juz dhizej zyd!" Nie znam Waszej sytuacji, ale je- zeli kto§ z Was tei tyje w ciemnoSci, to chcialbym mu powie- dzied: Nie chodzi o to, by pytad - Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego? Musimy zadawad inne pytanie: Po co? I na ten temat opowiem Warn jeszcze jedn^ historig.

Par? dziesi$tköw lat temu bytem pastorem w okrfgu görni- czym, gdzie zdarzalo si? wiele wypadköw przy pracy. Pewnego dnia uslyszalem o robotniku, ktöry mial wypadek w kopalni, na dole. Wielki kamied przygniötl mu kr^goship i to spowo- dowalo paralii dolnej cz$§ci ciala. Nie byto zadnej nadziei na polepszenie. Straszne! No, wi$c poszedlem go odwiedzid. Cöt to byla za okropna wizyta! Nigdy w zyciu nie przeiylem cze- goS podobnego. W mieszkaniu bylo petno kumpli tego czto- wieka, na stole staly butelki z wödlq. Sparalizowany siedzial na wözku. Kiedy wszediem, zaczql ryczed: „WynoS sif stqd, ty

/

czarna wrono! Gdzie byl twöj Bög, kiedy mnie kamiefi prze- tr^cil? Dlaczego ten Bög milczy?" I posypafy si? przeklefi- stwa. To bylo zupetne piekio. Nie moglem wtr^ciö ani slowa i wreszcie wyszedlem. Mialem paru przyjaciöt w§röd görniköw swojego okr^gu i nast$pnego wieczoru, gdy mieliSmy zebranie Kola M^iczyzn, opowiedzialem im o tej wizycie. W tydziefi pöiniej, gdy chcialem rozpoczqö nast^pne zebranie tego Kota, drzwi otworzyly si? z hukiem i do Srodka wtoczyl si? wözek ze sparalizowanym görnikiem. Okazalo si$, ze ci moi przyjaciele po prostu zabrali go i przywieili. Nie wiem, czy spytali go o zdanie, ale podejrzewam, zenie. W kaidym razie siedziai teraz przede mn^. Möwilem o tym, ze „tak Bög umilowat Swiat..."; ale nie powiedzialem, ie pozwolil, aby nam si? na nim dobrze powodzilo. Nie, powiedzialem, to, co napisane jest w Biblii: „...ze Syna swego jednorodzonego dal, aby kazdy, kto wen wierzy, nie zgin^l..." Möwilem o Jezusie, ostatnim Slowie Bozym, ktörego musimy sluchaö.

Ten görnik siedziai i sluchal. Po raz pierwszy w zyciu uslyszal takie slowa o Jezusie. I nagle ujizal Swiatlo. Bfdg si? stresz- czal: w trzy miesi^ce pölniej czlowiek ten stal sif wiasnoSci^ Jezusa. Wprost trudno opowiedzieö, jak wszystko w nim i wo- köl niego stalo sig nowe. Jego mieszkanie lSnilo czystoSci^, znikn^y butelki z wöcüq, za to na stole lezala Biblia. Tu, gdzie kiedyS slychaö bylo tylko przekleästwa, teraz rozbrzmiewaly pie£ni o Jezusie. Starzy przyjaciele znikn?li, za to pojawili sig nowi. £ona i dzieci odzyty. Przed jego Smierci^ bytem u niego. Nigdy tego nie zapomnf. Mial takie ladne imi§: Amsel. Nie wefcie mi za zle, ze wymieniam tu jego imi£, bo zyje teraz w wiecznoSci. .Amsel", pytam, „co u ciebie slychaö?" ,Ach", odpowiedzial, „odk^d zycie moje nalezy do Jezusa, odkqd otrzymalem wybaczenie grzechöw, odkqd jestem dzieckiem Bozym, to kazdy dziefi w moim domu jest" - tu zastanowil si? . chwil? i dokoficzyi -, jak dzieh przed Bozym Narodzeniem." Ladnie to wyrazil, prawda? Taki prosty gömik. A potem po- wiedzial co§, czego tez nigdy nie zapomn?: „Busch, ja czuj?, ze niedtugo umrg." Byli&ny juz tak zaprzyjainieni, ze „tykali-

§my si?". »Przejd? wtedy przez brame", möwil dalej, „i stan? przed Bogiem. Tego jestem zupefaiie pewny, Smierd nie jest koficem. A stojqc w wiecznoSci przed tronem Boga, upadn? na kolana i podzifkuje Mu, ze przetr^cil mi kregöslup." „Amsel", przerwalem mu przerazony, „co ty wygadujesz?" A on na to: „Wem, co möwif. Widzisz, gdyby to sie nie stalo, gdyby Bög pozwolil mi nadal zydtak bezboznym zyciem, to poszedlbym proSciutko do piekla, na wieczne potepienie. Bög musial po- stqpid ze mn$ tak surowo; i w swojej ratujqcej miloSci zla- mal mi kregöslup, abym mögt znaleld droge do Jego Syna, do Jezusa. I dlatego ehe? Mu za to podzigkowad. Przez Jezusa stalem sie radosnym dzieckiem Bozym." A potem powiedziat coS jeszcze, co wrylo mi sie w pamieö na zawsze: „Lepiej byö sparalizowanym i nalezed do Jezusa, byö dzieckiem Bozym, xä± dwiema zdrowymi nogami wkroczyö prosto do piekia." Nie zapomne, jak to möwil! Odpowieözialem mu wtedy: „Widzisz, mdj drogi, Bög ciezko cie doSwiadczyl. Na pocz^tku skarzyteS sie * zlorzeczyleä - gdzie jest Bög, dlaczego milczy! A teraz zrozumialeä, po co Bög zeslal na ciebie to nieszcze- §cie: chcial cie poprowadziö do Jezusa, aby Jezus poprowadzil ciedoNiego."

Widzicie wiec, ze nie powinniSmy pytaö „Dlaczego?", ale:,,Po co?' I powiem Warn, ze wierze, iz wszystkie ciezkie doSwiad- czenia spotykaj^ nas po to, by Bög mögl nas przez Jezusa przyciqgnqö do siebie. 2eby Jezus nas poprowadzil do Niego. Bardzo chetnie Spiewam te pieSfi:

\

„Za reke wei mnie, Panie, i prowadi sam,

az serce biö przestanie u niebios bram.

Bez Ciebie ani kroku nie zrobie, nie!

Stafi TV u mego boku i prowadl mnie!"

Chciatbym, abyScie modl^c sie, Spiewali razem ze mn^!

4. Nasze prawo do mitosci

Möwilem juz nie raz na ten temat, zadaj^c w tytule pyta- nie: „Czy milo§d moze byö grzeszna?" Chodzi tu o za- gadnienia pfci, co nas wszystkich mocno zajmuje. Mam Warn wiele waznych i powaznych rzeczy do powiedzenia o tych sprawach, przystfpuj? wi$c od razu do rzeczy.

1. Bezgraniczna niedola

Osobliwq cech^ naszych czasöw jest fakt, ze ludzie nigdy jesz- cze nie byli tak samotni, jak dzisiaj, a z drugiej strony nigdy nie zyli w takim Scisku. JesteSmy samotni, mimo ze zyjemy SciSnifci jak sardynki.

Szesnastoletni chiopiec powiedzial mi kiedyS: „Nie mam niko- go na Swiecie." „Nie möw glupstw", odpo wiedzialem, „masz przeciez ojca." „Ach, möj stary! Ten wraca do domu o piqtej po poiudniu, wymygla wszystkim, zjada obiad i znowu gdzie§ wychodzi." „A twoja matka?' „Ach, matka ma tyle na glowie, ze wcale sig mn^ nie zajmuje." „A koledzy z pracy?" „Koledzy,to tylko koledzy. Nie mam nikogo, przed kirn möglbym otworzyö serce." I to möwi szesnastoletni chiopiec! Ale nie tylko dzieci s^ samotne. Zony obok mgzöw i m?zowie obok zon zyj^ w absolutnej samotnoSci. M§z nie ma zielonego poj$- cia p problemach swojej zony, zona nie wie, o czym mySli jej m^z. I to nazywa si? malzefistwo! Wszyscy jesteSmy samotni.

Ludzie pilnie sluchaj^, gdy wspölczegni filozofowie möwiq o samotno§ci czlowieka. Rozlega si? powszechne wotanie o wyzwolenie z samotnoSci. I widzicie, ta tfsknota do wyjScia z samotnoSci l^czy si? z najsilniejszym pop^dem czlowieka - z pop$dem ptciowym. I wtedy tamy p^kaj^: pi$tnastoletni chiopiec szuka przyjaciötki, czlowiek zonaty odchodzi od zony ze

swojq sekretark^. Dlaczego? Obaj czujq si$ samotni. Student, samotny w§röd jedenastu czy dwunastu tysi?cy innych studen- töw, wi^ze si? ze studentk^, ktöra jest röwnie samotna w tym tlumie jak on. Tgsknota do wyzwolenia z samotnoSci pofyczo- na z najsilniejszym pop$dem w zyciu cztowieka sprawia, ze zyjemy dzi£ w Swiecie zdominowanymprzez seks. Producenci filmöw i powieSciopisarze robi^ na tym doskonate interesy. W kazdym niemal filmie musi byd przynajmniej jedna scena lözkowa, w kazdej niemal ksi^zce musi dojSd do co najmniej jednej zdrady malzefiskiej.

Obserwuj^c te flirty, umizgi, cabisy, ma si? wrazenia, ze ta milosna gra przynosi sam^ rado§d. Mloda dziewczyna powie- dziala mi kiedy§: „Panie pastorze, nasze pogl^dy rözni^ sig ab- solutnie od pogl%döw naszych dziadköw. My mamy inn^ mo- ralnoäd, inn^ etyk?." Byd moze mialbym pokus? zdj^d przed ni$ z szacunkiem kapelusz, ale nie mialem nie na glowie, a poza tym, gdy ktoS jest pastorem w duzym mieScie tak dlugo, jak ja, ten nie wierzy juz wielkim stowom.Wiem z doäwiad- czenia, ze szumne frazesy s^ tylko fasadq, za ktörq kryje si$ bezgraniczna niedola. Mlodzi chlopcy i mlode dziewcz^ta, zyj^cy w niestabilnych zwi^zkach, nie mog^cy dojSd ze sob^ do ladu. Malzefistwa zyj^ce w obhidzie albo rozchodz^ce sif. Bezgraniczna niedola! Wszyscy to znamy. Nie möwi? wszak- ze o jakichg tarn ludziach, ale o nas samyeh.

Przed laty mialem mied wykiad na podobny temat w malym miasteezku. Wylqcznie dla mlodych ludzi. Kiedy wszedlem do sali, pomySlalem, ze jestem w piekle. W kl^bach dymu papierosowego siedzieli chlopcy i dziewczfta, gdzieniegdzie pito wödkf, kilka dziewczyri siedzialo na kolanach swoich towarzyszy. „Czlowieku! I tu masz przemawiad!" - pomySla- lem. I zaczqlem od takiego zdania: „Sprawy plci staly si? dziS dziedzin^, w ktörej panuje ogromna niedola!" Podzialalo to na sluchaczy jak nagle otwarcie okna na Swiatlo dnia. Jeden z chlopcdw odsunql si? nagle od swojej dziewczyny. Zapanowa- la Smiertelna cisza. I pomySlalem wtedy, ze chociaz w pierw-

szej chwili wszyscy wyglqdali na zadowolonych i wesolych, to jednak mialem racj? - sprawy ptci dzi§ dziedzin^, w ktörej panuje ogromna niedola!

2. Na czym polega ta niedola

Widzicie, w gruncie rzeczy niedola polega na tym, ze nie wie- my juz, co wtaSciwie jest dobre, a co de. Möwimy, ze w tej dziedzinie mamy nowe poglqdy, ale grzech po staremu jest grzechem. I jezeli zgrzeszylem, to mamci?zar na sumieniu. Taka jest rzeczywistoSd. Niedola powstaje wtedy, gdy nie od- rözniamy tego co dobre, od tego co zle. Pozwölcie, ze postawig tu kilka niedelikatnych pytafi: Czy stosunki przedmalzefiskie s^ czymS dobrym, czy zlym? Czy zdrada malzefiska w niedo- branym malzefistwie jest koniecznoSci^, czy dem? Czy miloSd lesbijska mifdzy dziewczynami jest czymS dobrym, czy zlym? Czy homoseksualizm wSrdd mfzczyzn i chlopcöw jest czym£ zlym, czy nie? Czy onanizm, czy rozwöd jest czymS dobrym, czy nie? Co wlaSciwie jest dobre, a co de? Nie wiemy i stqd to cale nieszcz$Scie. W tysi^cach powieSci sprawy te s^ trak- towane tak, jak gdyby znajdowaly si? poza kryteriami dobra i da, jak gdyby byty z nich wylqczone. NiekolezefiskoSd, o tak, to jest zle, ale dziedzina plci nie ma nie wspdlnego z dobrem i dem. Welmy np. wspölezesne filmy. Zblizenie sceny pocalun- ku a potem zapada zaslona i widad tylko cienie za zaslonq. Jest to po prostu normalne i wydaje si?, ze te sprawy s^ poza dobrem i dem. Pamiftarn jeszcze siebie jako mlodego edowieka, w ktöiym obudzila sif samoSwiadomoSd. Jakiedr^czyto mnie wtedy pytanie: Co jest dozwolone, a co nie?

Aby uezeiwie odpowiedzied na to pytanie, trzeba najpierw za- dad sobie inne: Kto wtaSciwie möwiqc ustala co jest dobre, a co de? Kto powinien mi to powiedded? Rozmawiatem kiedyS z tak$ parkq - ona z kapiqcymi tuszem rz^sami, on niepewnie trzymajqcy si? na nogach, z zazölconymi nikotyn^ palcami. Powieddalem im: „No, na siedem kilometröw pod wiatr moz- na zgadnqd co was l^czy!" A ta prostytutka na to: „Nie w tym

nie ma ziego, panie pastorze! To naprawdg nie takiego!" „0, ehwileezkg", powiadam, „a kto wiaSciwie ma stwierdziö, czy to coS ziego, czy nie?" Tak, kto wtaSciwie ma to stwierdziö? KoSciöi? Nie! Ja bym sig temu nie podporz^dkowai. Jako mio- dy cztowiek w zadnym wypadku nie uznawaiem rzqdöw ksig- zy w moim zyciu, a teraz sam jestem jednym z nich! Wigc kto ma stwierdziö co jest dobre, a co zie? Ciocia Klocia? Czy moje wiasne sumienie?, .Kierujg sig swoim gtosem wewngtrznym?" Hm, hm... Wigc kto ma mi to powiedzieö?

Widzicie, teraz doszliSmy do bardzo wainego miejsca. Jezeli istnieje zywy Bög, ktöry jest Panem Swiata, to On powinien powiedzieö co jest dobre, a co zie. A jezeli Boga nie ma, to röb- cie sobie co chcecie! Przyzwoite zachowanie na uiytek cioci Kloci, to nie to. W tym miejscu kaidy cztowiek staje przed py- taniem: Czy Bög istnieje, czy nie? Znam ludzi, ktörzy nurza- j^ sig we wszelkim brudzie, twierdz^c przy tym, ze wierzq w Pana Boga. Bzdura! Jeieli jednak Bög istnieje, to w dziedzinie seksualnej röwnieä obowi^zuje Jego wola. Musicie sig zdecy- dowaö: Moiecie odrzuciö Boga w waszym zyciu, ale wtedy umrzecie röwniez bez Niego. Nie mozemy do czterdziestego pi^tego roku iycia möwiö: „Zyjg bez Boga!", a potem zesta- izeö sig i zyö poboznie. To niemoiliwe! W Biblii napisano: „Szukajcie Pana, dopöki mozna Go znalefö...", a nie: „...jeieli warn to odpowiada"! Powtarzam raz jeszcze: Jezeli Boga nie ma, to moiecie robiö co sig Warn podoba. Jezeli jednak Bög jest, to On postanawia cp jest dobre, a co de. To chyba jasne, nie?

I oto möwig Warn teraz: Bög zyje! Bög zyje naprawdg! A jezeli spytacie, jak mogg byö tego pewny na sto procent, od- powiem: bo objawii sig w Jezusie! Chciaibym to Warn wbiö do gtowy: Odk^d Jezus przyszedt na äwiat jako Cztowiek", wszelka obojgtnoSö w stosunku do Boga czy zaprzeezenie Jego istnienia jest skutkiem niewiedzy albo ziej woli. Bög zyje! A poniewaz zyje, to do Niego nalezy stwierdzenie co jest dobre, a co zie. Mozecie wykluczyö Go ze swojego zycia,

mozecie möwid, ze macie inne zasady moralne, ale zapew- niam Was, ze rachunek ze swego zycia bfdziecie musieli zdad przed Bogiem!

USwiadomienie sobie, ze to Bög nam möwi co jest dobre, a co zte, przynosi ulgp i wyzwolenie. Bög möwi nam to zupehiie jasno i wyrainie swoim Sfowem zapisanym w Biblii. Pewien mpzczyzna spytal mnie kiedyS ze zdumieniem: „Czy Biblia möwi röwniez o takich sprawach?" „Tak", odpowiedzialem, „o takich sprawach röwniez jest tarn mowa. Bög daje nam wy- raine wskazöwki co jest dobre, a co zle takze w odniesieniu do spraw ptci."

Pod^zacie za moj$ myfil$? A wipc teraz musimy spytaö, co Bög ma do powiedzenia na ten temat. Chc? tu wyciqgn^d z Biblii kwintesencj? tego, co nas interesuje w tej chwili.

3. Co möwi Bög?

a) Bög afirmuje plciowoSd

Jest taki wiersz, w ktörym poeta möwi: od pasa w gör? jestem chrzeScijaninem, a od pasa w döt jestem poganinem. Jest to nonsens! Biblia möwi: „I stworzyl Bög cztowieka (...). Jako mpzczyzng i niewiastp stworzyl ich." Bög stworzyl nas i dal nam pleö. Dlatego möwi? tu o tym tak otwarcie. To nie jest dziedzina tabu. Bög stworzyl mnie mpzczyzn^ i was, mpz- czyfni, röwniez stworzyl mpzczyznami. Bqdämy wipc m?z- czyznami, a nie blaznami. A Was, kobiety, stworzyl Bög kobietami, wipc b^dicie kobietami. Spazmatyczne wysilki kobiet i m$2czyzn, aby upodobniö sip do plci odmiennej, s^ po prostu chorobliwe. Bqdfcie prawdziwymi kobietami, b^dicie praw- dziwymi mgzczyznami. „Jako mpzczyznp i niewiastp stworzyl ich...", nie stworzyl jakiejS trzeciej plci! Bög afirmuje naszq plciowoSö. PowinniSmy to wiedzieö. Tu nie ma nie do ukrywa- nia. Napipcia powstajqce z tego powodu, ze jest sip mpzczyzn^ albo kobiety, nalezq do natury stworzenia.

JesteSmy jednak stworzeniem upadtym. Swiat nie jest juz taki, jakibyl, gdy wyszedl z r^k Boga. I dlatego ta tak wazna i deli- katna dziedzina, jak$ sq sprawy pici, jest szczegölnie narazona na niebezpieczefistwo. I dlatego Bög otoczyl tg dziedzing ba- rier^ ochronnq:

b) malzefistwem

Bög afirmuje plciowoSd i ochrania za pomoc% maüefistwa. Malzefistwo nie jest umow^ spoieczn^, ale jest instytucjq Boz^.

Amerykafiski psychiatra, ktöry napisal duzq ksi^zkg z tej dzie- dziny i ktöry sam nie jest chrzeScijaninem, pisze tarn min.: „Nigdzie nie znajdziemy potgzniejszego zdania na temat tych zagadniefi niz w Biblii: 'I stworzyl Bög czlowieka (...). Jako mgzczyzng i niewiastg stworzyl ich...'" I dalej pisze tak: „Nie jestem chrzeScijaninem, ale jako psychiatra möwig, ze to jest jedynie sluszne — maüefistwo." Tak, ale zrozumcie wtaSciwie: chodzi o dozgonne malzefistwo, nie o siödme, ösme czy dzie- si^te „malzefistwo" gwiazd filmowych. To, 2ete„malzefistwa" s^ przedstawiane jako ideal, jest röwniez wyrazem obt^kania naszych czasöw i wyrazem bezsilno§ci. Bög stworzyl maüefi- stwo-instytucjg, malzefistwo w miloSci i wiemoSci.

Chcialbym teraz wyglosiömal^ mowg o maüefistwie. Drogie kobiety! Jeieli gotujecie Waszym mgzom smaczne positki i przyszywacie oberwane guziki, nie znaczy to jeszcze, jeste- Scie dobrymi ionami. A wy, mgzczyini, nie s^dlcie, ze to wy- starczy, jezeli dajecie zonom pieni^dze na utrzymanie domu, a poza tym zupelnie sig nimi nie zajmujecie. Zgodnie z W0I4 Boiq malzefistwo ma byö wyzwoleniem z samotnoSci. Czy Wasze malzefistwo jest takim wyzwoleniem? Moze musieliby- Scie porozmawiaö raz ze sob$, pytajqc: „GdzieSmy sig wlaSci- wie znalefili? Przeciez nasze maüefistwo mialo nas wyzwoliö z samotnoSci!" Na pocz^tku Bög powiedzial: „Niedobrze jest czlowiekowi, gdy jest sam. Uczynig mu pomoc odpowiedni^ dla niego." Rozumiecie - wyzwolenie z samotnoSci!

W tym miejscu rozwazafi chgtnie przytaczam histori?, ktöra wystarczy za cale tomy. Kiedy bylem zupetnie maty, zabrano raz mnie i moj^ siostrg do Stuttgartu, do krewnych, na wesele. Byto to pierwsze wesele, jakie w zyciu widzialem i wszystko wydawato mi si? niezmiernie interesujqce. Do koäciota poje- chaliSmy powozem, a potem na wielkie przyj^cie w hotelu. Powiedziano nam, ze na deser bfd^ lody, i oboje z siostr$ nie mogliSmy si£ ich doczekad. Czas ptyn^t, a loddw riegle nie byto widad, bo coraz to ktöryS wujek wygtaszat niekoficz^- si? mow£. Te mowy okropnie nas nudzity, ale mimo to jeden z möwcöw pozostat w mojej pami^ci. Ten wuj chciat byd dowcipny i tak zacz^t swoj^ mow?. „Drodzy goScie weselni! Möwi$, ze w niebie stoj^ dwa krzesta przeznaczone dla mat- zonköw, ktörzy nigdy ani przez chwilf nie zatowali, ze zostali matzefistwem. Ale do dnia dzisiejszego krzesta te stoj^ puste..." W tym momencie przerwano mu. Mdj ojciec zawotat do mojej matki, ktöra siedziata na drugim kohcu stotu: „Matko, te krzesta my dostaniemy!" Bytem matym chtopcem i nie zro- zumiatem wtedy gt^bokiego sensu zawartego w tym okrzyku. A mimo to poczutem wielk^ radöSd w sercu, bo przenikn^to mnie uczucie cudownego ciepta mojego domu rodzinnego. Czy Wasze maliefistwo tez jest takie? Takie malzefistwo za- mySlilBög!

Kiedy ja bratem §lub, möj stary kolega wygtosil mow§ w opar- ciu o stowa Biblii: „Uczynig mu pomoc odpowiedni^ dla nie- go." Powiedziat: „Nie wtadczyni? uczynit Bög, ktöra weimie go pod pantofel i bfdzie NAD NIM panowata. Nie niewolnic? uczynit Bög, ktöra bfdzie mu PODDANA i bfdzie lezata ,u stöp jego. I nie uczynit Bög osoby drugorz$dnej, ktöra bpdzie zyta GDZIES Z BOKU. Bög uczynit„POMOC odpowiedni$ dla niego." Ach, chciatbym teraz wygtosid mow$ pochwaln^ na czeSd malzehstwa, chciatbym mied na to czas!

Wielkie i gt?bokie wrazenie zrobito na mnie powiedzenie mojego ojca, ktöry podczas srebrnego wesela popatrzyl na swoj^ zon? i powiedziat: „W ciqgu tych dwudziestu pi^ciuiat z kaz-

dym dniembardziej ci? kochatem." PomySlalem wtedy o tych wszystkich malze Astwach, w ktöiych w ci^gu 25 lat z kazdym dniem robi si? zimniej. Przerazaj^ce! W wielu maizeAstwach powinno jedno powiedzied drugiemu: „Ty, musimy jeszcze raz zacz%d od pocz^tku!" Bo to mozna. To mozna!

I jeszcze trzecia sprawa. Wielu miodych ludzi möwi: „Nie my- §1? si? jeszcze tonid. Ale jak b?dzie z nami? Przeciez motomy robid co si? nam podoba?" I tym mlodym ludziom ehe? powiedzied, to:

c) Bög chee, aby mlodziez zyla w czystoSci.

Wiem, ze to dzisiaj brzmi Smiesznie. Czy s^dzicie jednak, ze Bög kieruje si? mod^? To nie ja tak möwi?; to möwi Slowo Boze.

Chcialbym to uzasadniö. Widzicie, w Biblii znajdujemy tak% wspanial^ histori? o mlodym czlowieku imieniem Izaak. Pew- nego dnia ojeiee kazal poszukaö dla niego tony. Izaak poszedl w pole i zaczql si? modliö, bo byl przekonany, ze to Bög da mü ton?. I od tej chwili, mimo to nie znal jeszcze swojej przyszlej tony, dochowywal jej juz wiernoSci. I wy, mlodzi ludzie, ktö- rzy nie myfilicie jeszcze o otonku, motocie byd röwniez pew- ni, to Bög da warn odpowiedni^ ton? w odpowiednim czasie. I tej dziewczynie powinni§cie juz dzisiaj dochowywad wier- no§ci. I odwrotnie - wy, dziewcz?ta, dochowujcie wiernofci temu, ktörego jeszcze wcale nie znacie. Ta myäl zawarta jest w Biblii. Bög chce, aby mlodziez zyla w czysto§ci.

Pewien lekarz psychiatra powiedzial mi kiedyS: festem przekonany, to dziewczyna w gruncie rzeczy tylko raz' moto po- kochad naprawd?. lyiko raz serce jej naprawd? si? otwiera. I jetoli taka dziewczyna ma potem siedmiu kochanköw, to nie nadaje si? do maltoAstwa, bo wychodz^c za m^z za siödmego, myili tylko o tym pierwszym, ktörego kochala." Odpowie- dzialem mu, to to jest bardzo interesuj^ce, bo okazuje si?, iz

psychiatria dochodzi do tych samych prawd, ktöre glosi Stowo Boze.

Muszf wifc powiedzied zupetnie jasno: stosunki przedmal- zefiskie, miloSd lesbijska, homoseksualizm, zdrada matzefiska i rozwody sq grzechem, za ktöiy bfdziecie musieli kiedyS od- powiedzied przed obliczem Swiftego Bogä!

Möglbym wtaSciwie na tym skoficzyö. Ale byloby to okrut- ne z mojej strony, bo pamiftam siebie w czasach mlodoSci. Pamiftam, jak wielk^ pomocq bylo dla mnie uSwiadomienie sobie woli Bozej. Powiem Warn wifc jeszcze coS, co jest bar- dzo wazne.

4. Wyjscie zniedoli

Jest w Biblii taka cudowna, wstrzqsajqca historia. Jezus, Syn zywego Boga, stoi otoczony thimem ludzi. Nagle podnosi sif wielki krzyk i zamieszanie, thim sif rozstfpuje i uczeni w Pi- Smie prowadz^ przed Jezusa mlod^, ladnq kobietf. Widzf po prostu, jak popychana przez wszystkich, w podartej sukni staje przed Jezusem. Jej przeSladowcy möwi^: „Panie Jezu, przyla- paliSmy tf mlod^ kobietf z obcym mf zczyznq, na jawnym cu- dzolöstwie. Zakon kaze takie kamienowaö. JesteS zawsze tak milosiemy, ale z pewnoSci^ nie spizeciwisz sif woli Bozej. Chcemy od Ciebie uslyszed, ze ta kobieta musi tu zostad uka- mienowana." Jezus popatrzyl na tf mlod^ kobietf i odpowie- dzial: „Tak, Bög traktuje te sprawy bardzo powaznie, i zgodnie z Zakonem Bozym ta kobieta zasluzyla na Smieid." Ludziom rozblysly oczy, niektörzy schylili sif juz po kamienie, ale Jezus dodal: „Chwileczkf! Kto z was jest zupdnie wolny od grzechu mySl^, mowq i uczynkiem, niech pierwszy izuci kamieniem." 1 Jezus schyliwszy si$ zacz^l coS pisad na piasku. Bardzo chcial- bym wiedzieö co On pisal, ale w Biblii nie o tym nie ma. Po dluzszym czasie Jezus wyprostowal sif i spojrzal - na placu nie bylo nikogo opröcz tej kobiety. W Biblii czytamy:„A gdy oni to uslyszeli i sumienie ich ruszylo. wychodzili jeden za drugim..."

A teraz pytam Was: czy mielibyScie prawo pierwsi rzucid ka- mieniem w t? kobiet?, bo Wasze mySli, slowa i uczynki s^ w tej dziedzinie czyste? MielibyScie prawo? Nie? Nikt z Was? No, to nasze zgromadzenie jest zgromadzeniem grzeszniköw. I rzeczywiScie jest.

Widzicie, ci ludzie, ktörzy przyprowadzili jawno-grzesznicf do Jezusa, popeinili ogromny bt^d, bo gdy „sumienie ich ru- szylo, wychodzili jeden za dragim". A powinni byli zrobid co§ zupetnie innego. Powinni byli powiedzied: „Panie Jezu, musi- my stan^S obok tej kobiety. Nie potfpite§ jej, wigc pomöz röw- niez nam!" Nikt nie moze nam pomöc w tej dziedzinie opröcz Jezusa. A möwi? to jako ten, ktöry sam zyt korzystaj^c z Jego pomocy. Möwi^c o Jezusie nie wygtaszam tu jakichS teorii. Jezus byl i jest zyciem mojego zycia. Pastor nie jest rodzaju nijakiego, pästor tez jest mgzczyzn^, ktöiy potrzebuje Zbawi- ciela jak kazdy z Was. A ja do§wiadczylem osobiScie, jak Jezus wybawia. Wybawienie to ma dwa aspekty:

a) Jezus odpuszcza gtzechy

Zaden pastor, zaden ksi^dz ani zaden aniol nie moze Warn od- pu§cid Waszych grzechöw. A pierwsza brudna mySl, pierwszy upadek s^ jut nieodwracalnym grzechem. I z tym grzechem odejdziecie do wiecznoSci, przed S%d Bozy, jezeli nie znaj- dziecie przedtem Jezusa, ktöremu wyznacie swoje grzechy i uzyskacie przebaczenie. Tylko Jezus moie nam odpuScid nasze gtzechy.

Staficie w duszy przed krzyzem Jezusa i powiedzcie: „Przy- noszf Ci i klad? przed Tob^ wszystkie grzechy mojej mlo- doSci. Wyznaj? Ci, w jakich nieczystych zwi^zkach zytem, niczego nie zatajam." I patrz^c na krzyz, powiedzcie: „Na mySl o wieficu z cierni, co ranil skronie Twe, o Zbawco, böl gl^boki i zal przenika mnie. Bo wieniec Twöj cierniowy sple- ciony byl z mych win, za ktöreS cierpieö musial, Ty - Zbaw- ca, Bozy Syn." Posluchajcie: „Krew Jezusa Chrystusa, Syna

Jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." Oto Slowo wy- zwolenia!

Zostalem zotnierzem maj^c 17 lat i w wojsku nurzalem si? we wszelkich mozliwych brudach. Potem ockn^lem si? nagle i patrzqc wstecz na t? petn^ Wota drog?, spytalem: Kto uwolni mnie od tego cifzaru, kto zdejmie ze mnie ten brud? I zrozu- mialem, ze tylko Jezus moze zlikwidowad przeszloSc i odpu- Sci6 winy. Nawröcilem si$ do Niego. I bez Niego nie chcial- bym teraz zyd ani chwili dluzej.

KiedyS w Düsseldorfie möwilem przed duzym audytorium o tym, ze Jezus przez odpuszczenie grzechöw likwiduje prze- szloäd. Po zakohczeniu zebrania zobäczylem, ze przez thim wychodzqcych przedziera si? do mnie wytworny wysoki pan. Stanzt wreszcie przede mn^ i spytal wzburzonym glo- sem: „Czy to, co pan möwil, jest prawdq? Istnieje odpuszczenie grzechöw?" „Tak", odpowiedzialem „Bogu niech bfdzie chwala! Dzigki temu zyj?." A on na to: „Widzi pan, jestem psychiatr^. Przychodzi do mnie wielu ludzi chorych psychicz- nie, z kompleksami. Nie wiedzq, jakie frödlo ma ich choroba. Przewaznie s^ to stare przewinienia, ktörych nie mog^ albo nie chc^ sobie przypomnieö. Musz?dlugo nad nimi pracowaö, zanim wydob^d? te stare historie z ich podäwiadomoSci. Ale na tym moje mozliwoSci koncz^ si?. Mogf ich dawne grzechy wyci^gn^d na Swiatio dzienne, te ktamstwa, klötnie, rozpust? itd. Pomagam w przeniesieniu tych difczqcych wspomniefi z pod§wiadomo§ci do §wiadomo§ci. Ale cz?sto my§l? z rozpacz^

- gdybym mögt jeszcze zdj^ö z tych ludzi ich win?! I dlatego pytam pana: Czy naprawd? istnieje Kto§, kto moze uwolniö od winy? Czy to jest prawda?"

Potwierdzilem radoSnie raz jeszcze: „Bogu niech b^d^ dzigki

- tak!" I u§wiadomilem sobie Jak nieslychan^ i wspanial^ No- win? przynosi nam Nowy Testament: Jezus odpuszcza winy!

A teraz drugi aspekt:

b) Jezus zdejmuje wi^zy

Powiedziafem kiedyS pewnej miodej i bardzo ladnej sekretarce: „Dziewczyno, pani pöjdzie do piekla! Pani zachowanie w sto- sunku do szefa jest przerazajqce. Niechze pani nie unieszcze$li- wia tego czlowieka i jego rodziny." Odpowiedziala mi z twarzq Sci^gniftq bölem: „Nie möge zrezygnowad! Ja jego kocham!" „Tak", rzekiem, „ale on ma zon? i dzieci. Pani jest okrutna." „Nie möge zrezygnowad", powtörzyta i wiedziaiem, jak bardzo dr^czy sie tym zwi%zkiem, ktörego nie chce zerwad. Bytem szczfSliwy, ze mogtem jej powiedzied: „Widzi pani, my sami rzeczywiScie nie mozemy uwolnid sie od grzechu, nie umiemy rozerwad p$t, ale w Biblii napisano: 'JeSli Syn was oswobodzi, prawdziwie wolnymi b^dziecie.' Niech pani wzywa Jezüsa. On potrafi zrywad röwniez takie nieczyste zwi^zki."

Jest taka pieäfi, ktör^ bardzo lubie Spiewad. S$ tarn takie slowa: „Daj sie calkiem dziS uchwycid w mit^ Zbawiciela dlofi, nie daj si?jiiz dhiiej n^cid w wigzy grzechu, Smierci tob! Zwolnil ciebie Jezus - Bög z grzechu, Smierci, bölu, trwög. Wierz, do- konal tego On! Chwal Go wiecznie az po zgon!"

I wtaSnie w tej dziedzinie seksualnych uwiklafi wyrainie wi- dzimy, ie miodzi i staray ludzie potraebuj^ Zbawiciela, po- traebujq Wyzwoliciela. A to, ze Jezus ofiarowuje wspaniale i calkowicie realne wyzwolenie, to moina samemu sprawdzid. Potraebujecie Zbawiciela, bo bez Niego Wasze zycie jest na- prawde zalosne.

5. Swiat teknie „agape"

Chcialbym co§ jeszcze dodad. Wiele dziewczyn möwi: „Skofi- czytam czterdzieSci lat i nie wyszlam za m^z. Co zemn^ b$- dzier

Widzicie, jestem stuprocentowym pacyfist^, szczerze sie do tego prayznaje, a zostalem nim w duzej mierze z powodu smut-

nej sytuacji tych dziewcz^t. Podczas drugiej wojny Swiatowej poleglo 5 milionöw mlodych m^zczyzn, co oznacza, ze pi$£ mi- lionöw dziewczqt niemieckich musialo zrezygnowad z najgo- rftszego marzenia swego zycia, musiaio samotnie kroczyö swo- drogq. Czy potrzebne sq jeszcze inne argumenty przeciwko wojnie? Czy mozecie sobie wyobrazid t? cich^ niedol? pigciu milionöw dziewczqt? M$zczyM, ktörym chcialy daö szcz^Scie, lez^ na polach bitew. I tym dziewczynom chcialem powiedzieö: Na miloSd Boslq, nie staiajcie si? odebraö tego, co zostalo warn odmöwione, iozbijajqc cudze malzefistwa. Nie ulegajcie poku- sie, nie grzeszcie! Pytacie, co macie robiö? Odpowiadam: Skoro zycie tak si? warn ulozylo, to pogödicie si? z tym. Niekoniecz- nie trzeba byö nieszczgSliwym nie wyszedlszy za m^z.

W Biblii jest talca historia o niezam?znej kobiecie imieniem Tabita. Mieszkala ona w Joppie, dzisiejszej Jaffie. W czasie gdy umarla, Swi^ty Piotr przebywal w poblizu i poproszono go, by przyszedl. Kiedy wszedl do pokoju, gdzie lezala zmarla, stanzt zdumiony. MySlal bowiem, ze przy takiej starej pannie nikt nie b^dzie czuwal, a tu izba byla petna ludzi. Podeszla do niego wdowa, möwiqc: „T? sukni$ uszyla mi Tabita". Slepy m?zczyzna powiedzial: ,3ylem bardzo samotny, a Tabita co- dziennie przychodzila i od trzeciej do czwartej po potudniu czytala mi. To byly najjaSniejsze godziny mojego zycia." Sie- dzialy tarn tez male dzieci, wiecie - takie co to im zawsze ka- pie z noska - i zawolaly: „JesteSmy sierotami, nikt si? o nas nie troszczyl, a Tabita zajfla si? nami!" I Piotr zrozumial, ze zycie Tabity bylo o wiele bogatsze nit niejednej mgzatki, ktöra u boku nudnego m?za gorzknieje z czasem.

W jfzyku niemieckim (röwniez w polskim - przyp. - ttumO istnieje tylko jedno slowo na okreälenie poj?cia „miloSö". W greckim jfzyku istniejq dwa slowa. A Nowy Testament napi- sany jest po grecku. MiioSd, o ktörej möwiliSmy dotychczas, nazywa si? po grecku „eros". Stqd slowo „erotyka". Drugim slowem jest „agape". Jest to miloSd Boza, ktör^ wolno mi przekazywaö innym ludziom.

Wzywam dziewczfta, ktöre nie wyszly za m^z, aby pogodzity si? ze swoim losem i wypelnily swoje zycie „agape". Swiat laknie takiej miloSci.

Czy mog? raz jeszcze powtörzyd to, co powiedzialem przed- tem? Bög okreSla co jest dobre, a co zie. Bög chce, aby mlo- dziez zyla w czystoSci, a malzenstwa byly sobie wierne. A je- zeli ktoS pozostaje wolny, to powinien si? z tym pogodzid.

6. Mitosö, do ktorej nie mamy prawa ,

Na zakoficzenie chcialbym raz jeszcze powiedzied co§ o Je- zusie. Temat niniejszego wykladu nosi tytul: „Nasze prawo do mitoSci." Ale istnieje miloäd, do ktörej nie mozemy roScid zadnych praw, a ktöra zostala nam po prostu podarowana. Jest to milo§d Jezusa Chrystusa. JesteSmy grzesznikami i pötrzebu- jemy Zbawiciela. I tu pozwölcie, ze zloz? przed Wami osobiste Swiadectwo.

Bylo to w czasach Trzeciej Rzeszy, kiedy po raz ktöryS sie- dzialem znowu w wigzieniu. Odwiedzil mnie kapelan wi?- zienny i powiedzial: „PaÄska sprawa wygl^da bardzo £le!" I poszedl sobie. Zostalem sam. Cela byta bardzo mala, pod samym sufitem bylo w^skie podluzne okienko. Bylo okropnie zimno. Ach, cala ta wi^zienna atmosfera byla lodowata. Ogar- n^la mnie t?sknota do zony, do moich dzieci, do mojej pracy i mojej mlodziezy - w tym czäsie jako pastor zajmowalem si? mlodziez^. Siedzialem, nie majqc zadnej nadziei wyjScia z tej sytuacji. Kiedy zapadl wieczör, ogarn£la mnie bezgraniczna rozpacz. Nie wiem, czy kiedykolwiek w zyciu byliScie dopro- wadzeni do skrajnej rozpaczy. I w tym inomencie do mojej celi wszedl Pan Jezus. Bo On iyje i potrafi wchodzid przez zamknifte drzwi, mog$ to poSwiadczyd. Wszedl i nagle ujrza- lem, jak utniera na krzyzu, umiera za mnie, grzesznika. I usly- szalem Jego Slowa: „Ja jestem dobry pasterz. Dobiy pasterz zycie swoje kladzie za owce." I nagle splynql na mnie z Jego rqk taki strumiefi Bozej milo§ci, ze ledwo mogtem to wytrzy-

mad, o malo mi serce nie p^klo. I zrozumiaiem, ze to jest ta milo§d, na ktör^ nie zastuzyfiSmy, do ktörej nie mamy prawa, miioSd, ktöra jest nam podarowana.

Ta miio§d istnieje röwniez dla Was! Dlaczego pozwalacie,aby jej stramien plyn^i gdzie§ obok Was? Ten strumiefi chce trafid prosto do Waszego serca!

5. Jak poradzimy sobie z zyciem, jezeli wina i zaniedbanie stale

nam towarzyszq?

WWirtembergii slyszy si? niekiedy powiedzonko: „Spra- wa robi sig powazna!" I ja tez, zaczynaj^c möwid na zapowiadany w tytule temat, chcialbym powiedzied: „Sprawa robi si§ powazna!" Tak, sprawa robi sif powazna.

„Jak poradzimy sobie z zyciem, jeieli wina i zaniedbanie stale nam towarzysz^?" Przede wszystkim musz? tu powiedzied, ze: ,jezeli" w tym zdaniu jest nie na miejscu. Wina i zaniedbanie bowiem towarzyszq nam stale. Nie ma tu wyj^tköw. I dlatego jestem szcz^Sliwy, ze mog? Warn opowiedzied o czymS nad- zwyczajnym i wspanialym, o podarunku, ktöry uszcz^Sliwia i wzbogaca ludzi w niewyobrazalnej mierze. Jest to rzecz, ktörej nie moina kupid w zadnym kraju na Swiecie, Nawet gdyby kto§ z Was byl miliarderem i byl gotöw rzucid na stöl caly swöj maj^tek w banknotach - i tak tego nie kupi. Nie moina tez tego dostad przez znajomoSci. W dzisiejszych czasach jeieli czegoS nie mozna kupid, to przewaznie dostaje sig to przez znajomoSci. Ale tej wspanialej rzeczy, o ktörej ehe? Warn opo- wiedzied, nie dostaniecie tez przez zadne znajomoSci. Nie ma zadnej mozliwoSci dostania tego wlasnym przemyslem. Mozna to tylko dostad w prezencie. wspanial^, eudownq, wielk^ rzeczy, ktörej nie mozna kupid ani dostad przez znajomoSci, jest odpuszczenie grzechöw.

Wiem, wielu z Was mySli teraz z rozezarowaniem: „Odpuszczenie grzechöw?" I zaraz powstaje pytanie:

1. Czy ja tego potrzebuje?

Jestem przekonany, ze polowa spoSröd Was möwi sobie: „Odpuszczenie grzechöw? Brak zapotrzebowania!" Pewien mlody czlowiek thimaczyl mi niedawno: „Zyjemy w czasach rozbudzania zapotrzebowania za pomoc^ reklamy. Nasi pra- dziadkowie nie nie wiedzieli o gumie do zucia czy papiero- sach. A nas, za pomoeq nieustannej reklamy w telewizji, radiu i prasie doprowadzono powoli do tego, i& wydaje sie nam, iz nie mozemy juz zyd bez - na przyklad - papierosöw. Rozbu- dza sie zapotrzebowanie i juz mozna sprzedawaö." Ten mlody cztowiek powiedzial dalej tak: „KoSciöl tez tak post^puje. Möwi ludziom, ze potrzebuje przebaezenia grzechöw i potem je sprzedaje. Niech pan zrozumie: my tego nie pötrzebujemy, ale pan rozbudza to zapotrzebowanie po to, aby sprzedad swöj towar!" Czy tak jest rzeczywiäcie? Gdyby§cie wyszli na ulic? i zatrzymali kogoS pytaj^c: „Dziefi dobry! Jak pan sie nazy- wa?" .Fleier." .JPanie Meier, czy potrzebuje pan odpuszczenia grzechöw?" - to i pan Meier odpowie: „Bzdura! Potrzebuje dwöch tysigey marek, a nie odpuszczenia grzechöw!" Zgadza sie? Czy rzeczywiScie rozbudzamy zapotrzebowanie, ktörego wcale nie ma, aby odpowiedzieö na nie Slowami Biblii?

Möwie Warn: jest to straszny W^d, okrutna pomylka! Niczego nie pötrzebujemy tak bardzo, jak przebaezenia grzechöw. Kto s^dzi, te tego nie potrzebuje, ten nie zna Swietego, strasznego Boga. Tak wiele möwi sie o miloSci Bozej,ze nie wiemy juijak straszny - jest to stowo z Biblii - jak straszny jest Bög! Ockn%- lem sie 2 ^ycia w grzechu dzieki temu, ze nagle poj^lem: Boga trzeba sie ba^ A kto möwi, ze nie potrzebuje odpuszczenia grzechöw, ten nie ma pojecia o zywym Bogu, ktöry moze wtr^- ciö cialo i dusze do piekla. Tak jest - mozna zostaö zgubionym na wieki! Tak möwi Jezus, ktöry musi to wiedzieö. I jezeli caly Swiat möwi, ze w to nie wierzy - caly §wiat zostanie zgubiony. Jezus wie, co jest za zaslone i ostrzega nas usilnie przed zgubq. Amy stoimy tu z balastem naszych grzechöw io§mielamy sie möwiö: „Nie pötrzebujemy odpuszczenia grzechöw. KoSciöl

budzi zapotrzebowanie, ktörego w ogöle nie ma!" Bzdura! Nie nie jest nam tak potrzebne, jak odpuszczenie grzechöw.

Musz? Warn w tym miejscu opowiedzied, co kiedyä przezy- tem. Mialem zebranie w hali kongresowej w pi^knym mieScie - w Zurychu. Byto to olbrzymie zebranie, wielu ludzi stalo pod Scianami. Stalo tarn tez dwöch panöw, ktörzy wpadli mi w oko, poniewaz prowadzili najwidoczniej bardzo wesoi^ rozmowe. Widaö byto, ze przyszli tu tylko z ciekawoSci. Jeden z nich miat Sliczn^ brödke a la Menjou, ktöra zwröcita moj^ uwage i pomyälatem sobie: „Szkoda, ze sam nie möge takiej nosid!"

Zaczynaj^c wyklad, postanowiiem tak möwid, zeby ci dwaj panowie te± mnie stuchali. I rzeczywi§cie - przystuchiwa- li sie z wielkim zainteresowaniem. Ale gdy po raz pierwszy powiedziatem o odpuszczeniu grzechöw, zobaezylem jak ten z brödkq uämiecha sie kpi^co i co§ szepeze na ucho swemu towarzyszowi. Obaj stali daleko ode mnie, a sala - jak möwi- tem - byta ogromna. Nie mogtem wiec ustyszeö co möwi, ale domySlilem sie P° jeg° minie. Na pewno byta to drwina w ro- dzaju: „Odpuszczenie grzechöw! Typowe gledzenie pastoröw! • Wielkie nieba!" A przy tym mySlal sobie:„Przeciez nie jestem przestepc^! Nie potrzebuje odpuszczenia grzechöw!" - Wy tez tak möwicie, prawda? - Nie jestem przestepc^, nie potrzebuje odpuszczenia grzechöw! - Wiec on möwit co§ w tym rodzaju. Ogarneta mnie wSciektoSö.Wiem, ie w§ciekto§ö nie jest czymS wtaSciwym przed Bogiem, Ale ogameta mnie. „Chwileczke", powiedziatem. „Przerwe teraz na pöt minuty i prosze, zeby w tym czasie kazdy odpowiedziat sobie na pytanie, ktöre teraz stawiam: Czy chcecie zrezygnowaö na cal$ wiecznoSd z odpuszczenia grzechöw, poniewaz w tej chwili tego przebaezenia nie potrzebujecie? Tak czy nie?" I przez pöt minuty milezatem i milezat razem ze mn% ten wielotysieczny tlum. Nagle zauwa- zytem, ze ten pan z brödk$ blednie i opiera sie 0 Scian?- Tak sie facet przerazit! Z pewnoSci^ poj^t nagle: „Teraz möwie, ze nie jestem przestepc^! Ale gdy bede umieral, gdy sprawa stanie sie powaäna, to chyba bede jednak chciat odpuszczenia grzechöw.

Nie chcialbym wyrzec sif tego na zawsze!" Wy by§cie tez nie chcieli! A moze jednak?

Jest takie powiedzonko, ktöre styszalem w zyciu niezliczon^ ilo§d razy: „Czynif dobrze i nie bojf sif nikogo!" Ale wy- obralcie sobie, ze nigdy nie slyszalem tego od ludzi ponizej czterdziestki. Mlody czlowiek wie bardzo dobrze, ze jego zy- cie jest pelne win. Takiego szachrajstwa dopuszczamy sif do- piero wtedy, gdy w brutalny sposöbzabiliSmy nasze sumienie. I gdy kto§ mi möwi, ze czyni dobrze i nie boi sif nikogo, mogf jego wypowiedi skwitowad stwierdzeniem: „Masz juz powy- zej czterdziestu lat i to, co möwisz, jest wynikiem sklerozy. Twoje sumienie zostalo zabite!" Dopöki nie zabijemy w sobie sumienia, wiemy bardzo dobrze, ze niczego nie potrzebujemy tak bardzo, jak odpuszczenia grzechöw!

Przed kilku laty wyst^pil w Essen Bill Haley, jeden z tych „no- woczesnych" muzyköw, co sif tak ladnie kolysz^ w biodrach! W wielkiej hali zebraly sif tysiqce mlodocianych, aby postti- chad jego i jego zespolu. Ale juz podczas pierwszego utwo- ru mlodziez ta zaczfta powoli i skutecznie demolowad half. Szkody wyniosly okoto 60 tysifcy marek. Mlody policjant, z ktörym potem rozmawidem, powiedzial mi: „Siedzialem z przodu i musialem z calej sily trzymad sif krzesla, zeby nie przylqczyd sif donich." Nastfpnego dnia zobaczylem w Sröd- mieSciu trzy typki, ktöre wygl^daly mi na to, ze tez tarn byly. Poszedlem i möwif: „Dziefi dobry! Zalozf sif, ze wczoraj wie- czorem byliScie na wystfpie Haley'a!", Jasne, panie pastorze!" „Q!", powiadam. „To my sif znamy? Jak milo! Ale powiedz- cie mi, bo nie rozumiem, dlaczego wlaSciwie zdemolowalifcie tf half?' W odpowiedzi uslyszalem: „Ach, panie pastorze, to wszystko z rozpaczy!" „Co takiego? Z rozpaczy? Dlaczego je- steScie zrozpaczeni?" „Ba, sami nie wiemy, dlaczego!"

Byl taki dufiski teolog i filozof, Sörcn Kierkiegaard. Opowia- dal, ze jako dziecko czfsto chodzil z ojcem na spacer. I ojciec zatrzymywal sif niekiedy, patrzyl w zadumie na syna i möwil:

„Moje drogie dziecko! iy nosisz w sobie jakq§ cich^ rozpacz!" Czytajqc to, pomySlalem sobie, ze gdy jest si$ od czterdziestu lat pastorem w wielkim mieäcie, wie sif, ze to wMciwie do- tyczy kazdego.

Pytam wifc Was: Czy znacie tez to uczucie cichej rozpaczy? Powiem Warn, skqd ona pochodzi. Zrobimy takq odkrywczq wyprawf w gt^b naszych serc. Poshiz? si? tu przenoSni^. Jako pastor w Zagt^biu Ruhry czgsto zjezdzalem do kopalni. Jest to pifkna rzecz. Dostaje si? robocze ubranie, hehn ochronny i potem p$dzi wind^ w döi, na przykiad na dsmy poziom. Czy gt?biej jest coä jeszcze? Tak, ale tarn si? nie zjezdza, bo na sa- mym dole jest „bagno". Zbieraj^ sig tarn wody kopalniane i to miejsce gömicy nazywaj^ bagnem. W czasie gdy mieszkalem w Essen, raz jeden zerwala si§ lina i winda spadia na sam döt - w to bagno. OkropnoSö.

Kopalnia z jej poziomami i „bagnem" przywodzi mi na mySl istot? ludzk^. Wiecie wszyscy, ze cztowiek ma tez rözne „po- ziomy". Moze na przykiad robid wrazenie bardzo wesotego, mimo ze naprawd? jest smutny. Mozna si? uSmiechad, a zara- zembyd Smiertelnie smutnym. Mozna udawad, ie doskonale daje si? sobie radf w zyciu, a w gt?bi serca byd zrozpaczo- nym. Potwierdzaj^ to lekarze, filozofowie, psycholodzy i psy- chiatrzy. Möwi^ o tym filmy i powieSci. Rozpacz i l$k rosn^. Pewien psychiatra powiedziai mi: „Nie wyobraza pan sobie ilu mlodych ludzi przewija si? przez möj gabinet!" Wi^kszoSd ludzi jednakie nie zadaje sobie powaznie pytania o przyczyny rozpaczy i lfku, tylko stara si? ich pozbyd za pomoc^ Srodköw odurzaj^cych. Ä rozsqdniej byioby spojrzed faktom w oczy.

Odkrycie, ze gl$boko w sercu ludzkim kiyje si$ rozpacz, tylko pozomie dokonane zostaio dopiero w naszych czasach. O dzi- wo, juz przed trzema tysiqcami lat stwierdzenie to znalazlo si? w Biblii: „Serce driy we mnie, opadi mnie lfk przed Smierciq, bojafh i drienie nachodzi mnie i groza mnie ogarnia." I, wi- dzicie, Biblia möwi nam röwniez, dlaczego tak jest. Wymienia

rözne powody: ze od czasu upadku w grzech jesteSmy daleko od Boga, ze od tego czasu zyjemy poza naszym wtaSciwym zy- wiotem - bo naszym zywiotemjest Bög! - ze w gruncie rzeczy boimy sig sqdu zywego Boga nad naszym zyciem. Najwazniej- szym jednak powodem gl?bokiej rozpaczy naszego seica jest nasza wina przed Bogiem. Jest to najwigkszy problem naszego zycia, problem, z ktörym sami nie mozemy si$ uporad i wiemy o tym. Dlatego w sercu naszym kiyje si$ gt^boka rozpacz.

Czy potrzebujemy odpuszczenia grzechöw? OczywiScie! Ni- czego nie potrzebujemy bardziej niz przebaczenia naszych grzechöw!

Czym jest grzech? Grzech jest odejSciem od Boga. Urodzili- imy sifjuz grzesznikami. Pozwölcie, ze poshi£$ si$ tu przykla- dem: dziecko urodzone podczas wojny w Anglii z pewnoSciq nie mialo nie przeciw Niemcom, ale przez fakt urodzenia si? w Anglii nalezalo do wrogiego obozu. Tak samo my z natury rzeczy urodziliSmy sif w obozie wrogim Bogu: na tym Swiecie. I z natury rzeczy jesteSmy qddzieleni od Boga. A budujqc mur z naszych grzechöw, izolujemy sig od Niego coraz bardziej. Kazde przekroczenie Jego przykazafi jest kolejnym, wmuro- wywanym przez nas kamieniem. Tak groän^ rzeczywistoSci^ jest grzech.

Musz? Warn w tym miejscu opowiedzieö, w jaki sposöb po raz pierwszy zrozumialem, ze grzech jest gro2nq izeczywistoSci^ i ze zadnej popehüonej winy nie mozna naprawid. Mialem cu- downego ojea, z ktörym t^czyty mnie wspaniale stosunki. Pew- nego dnia siedzialem w swojej izdebce na poddaszu naszego domu i pisalem prac$ egzaminacyjn^, gdy nagle slyszg z dolu gtos ojea: „Wilhelm!" - tak mam na imig. Wychylilem si? przez okno i pytam: „Co si$ dzieje? Pali si$T A ojeiee möwi: „Mu- szf pöjSö do miasta. Nie poszedlbyS ze mnq? We dwöch zawsze przyjemniej." „Ach, tato", zawolalem, „wlaSnie siedz? nad waznym miejscem mojej praey! Nie bardzo chcialbym teraz wychodziö!" „No to pöjdf sam" - powiedzial ojciec. W dwaty-

godnie pdfniej umart. Byl u nas zwyczaj czuwania w domu przy zwtokach. I my, synowie, czuwaliSmy kolejno. Byla noc, cisza, wszystko woköl spalo. Siedzialem sam obok otwartej trumny. I nagle przypomnialo mi si£, jak dwa tygodnie temu ojciec möj prosit mnie, bym towarzyszyt mu do miasta. A ja mu odmöwi- lem. Patrzytem teraz na niego i möwilem: „Ach, ojcze! PoproS mnie jeszcze raz. Jezeli chcesz, pöjd$ z tob^ i sto kilometröw!" Ale on milczal. I nagle zrozumialem jasno, ie moja odmowa, ten drobny przejaw braku serca, jest nieubtagan^ rzeczywisto- Sci^, ktörej nie zdolam uniewaznid przez cat^ wiecznoSd.

Jak s^dzicie, ile win istnieje w zyciukazdego z nas, ile zanie- dbafi? I jak poradzimy sobie z zyciem, jezeli wina i zaniedba- nia stale nam bfdq towarzyszyly? Bez odpuszczenia grzechöw nie mozemy sobie poradzid z naszym zyciem!

A jak b^dzie w godzinie Smierci? Czy chcecie wszystkie Wa- sze grzechy wzi^d ze sob$ do wiecznoSci? Ja cz$sto sobie wy- obraiam.jak to bfdzie. Jestemjuz doSd blisko tej godziny. Byd moze b$d£ trzymal jeszcze rgk$ kogo£ kochanego. Ale przyj- dzie chwila, gdy b$d? musial j^ pu§cid. I okr?t mojego zycia odplynie w wielkie milczenie, przed oblicze Boga. Wierzcie mi, ze kiedyS przed Nim staniecie. Bgdziecie stali przed Nim z calym balastem win i zaniedbafi. Przed zywym i Swigtym Bogiem! Jakiez przerazenie Was ogarnie, gdy odkryjecie, ze wzifliScie ze sob$ wszystkie swoje winy i zaniedbania!

Czy potrzebujemy odpuszczenia grzechöw? Tak, jest nam po- trzebne bardziej niz chleb powszedni!

2. Czy i gdzie...?

Czy istnieje mozliwoSd wymazania przeszfoSci? A jezeli tak, to gdzie naleiy si? w tej sprawie udad?

Opowiedzialem przed chwilq histori? o moim ojcu i o tym, ze nie moglem naprawid jui nigdy mojej winy. Rozumiecie? W

gründe rzeczy nigdy nie mozemy naprawid naszej winy. Jej skutki pozostaß, weksel okazany bgdzie przed Bogiem. Byl czlowiek imieniem Judasz, ktöry zdradzil swego Zbawiciela za 30 srebrniköw. I potem nagle poj^l, ze He zrobil. Poszedl do ludzi, ktörym Go wydal, rzucil im pieniqdze i powiedzial: ,JZa~ bierzcie z powrotem wasze pieniqdze. Zgrzeszytem i chcg to naprawid." Ale oni wzruszyli ramionami i powiedzieli: „Cöz nam do tego? iy patrz swego!" Mozecie sig zwröcid do kogo tylko chcecie, kazdy Warn odpowie: „To twoja sprawa!"

Czy mimo to mozliwe jest wymazanie i zlikwidowanie winy i zaniedbania? Gdzie? Gdzie mozna otrzymad odpuszczenie grzechöw?

Moi przyjaciele, na to pytanie odpowiada nam caly chör mg- zöw w Biblii, a jest to chör radosny. Od poczqtku do koäca Biblii, od Starego do Nowego Testamentu przewija sig ten mo- tyw: odpuszczenie grzechöw istnieje!

Gdzie? Pöjdicie ze mn^ za bramy Jerozolimy, na wzgörze zwane Golgot^. Nie zwröcimy uwagi na tlum, ani na rzym- skich zotnierzy, ani na dwöch zloczyficöw po prawej i lewej stronie. Bgdziemy patrzyli na Tego, ktöry wisi na krzyzu po- Srodku. Kto to jest? Nie jest nikim z nas . On przeciwstawil sig kiedyS tlumowi, möwi^c: „Ktöz z was moze mi dowieäd grzechu?" Niktnie mögt doszukad sig ani jednego. Ktöz z nas möglby zaryzykowad takie pytanie! Potem rzymscy sgdziowie i zydowska Jtada Najwyzsza uwikiali Go w proces. Ale i oni nie przeciw Niemu nie znaleäli. Oi) nie jest jednym z nas. On nie potrzebuje odpuszczenia grzechöw. I On wisi tarn, na krzyzu,? Kim On jest? Nie przyszedi ze Swiata ludzi, ale z innego wymiaru, ze §wiata Boga. Möwig o Jezusie, Synu Bozym. I On wisi na krzyzu? Jak to? Dlaczego?

Moi przyjaciele! Bög jest sprawiedliwy i musi karad za grzech. Nasz grzech zrzucit na Sypa, na wtasnego Syna, i ukarat Je- zusa, „ktöry zostai wydany za grzechy nasze i wzbudZony z

martwych dla usprawiedliwienia naszego". To jest wielka No- wina biblijna: S^d Bozy nad Jezusem, abySmy z Bogiem poköj mieli. To jest odpuszczenie grzechöw!

Gdzie mog? pozbyd si? swöich win? Gdzie mogf otrzymad poköj z Bogiem? Pod krzyzem Jezusa: „Zbawcy krew obmy- wa brud win (...) krwi% odkupit nas Bozy Syn." „Krew Jezusa Chrystusa, Syna Jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." ObySmy to pojfli!

Ukazaia si? interesuj^ca ksi^zka Amerykanina, Williama L. Hulla. Byi on tym duchownym, ktöiy trzynaScie razy odwie- dzal w wi^zieniu moniere? milionöw ludzi, Adolfa Eichmanna, prowadzil z nim dlugie rozmowy, wysluchal jego ostatnich siöw, odprowadzil go na szubienic? i byi przy wysypaniu jego prochöw do Morza Srödziemnego. TreSö rozmöw z Eichman- nem zatytuiowai: „Walka o dusz?". Na pocz^tku Hüll pisze: chodzilo mi o uratowanie tego straszliwego grzesznika, by nie poszedl do piekla. I wstrz^sajqce jest, jak fen czlowiek, ktö- ry zza biurka zamordowai miliony ludzi i sprowadzil na Swiat okrutne cierpienia, do ostatniej chwili möwil: nie potrzebuj? nikogo, kto by za mnie umierai. Nie potrzebuj? i nie ehe? od- puszczenia grzechöw.

Czy chcecie pöjSö w Slady Eichmanna i tak umrzeö? Nie? To z catego serca nawrööcie si? do Jezusa, ktöry Jeden jedyny na äwiecie moze nam przebaczyö nasze grzechy, bo za to umarl i zaplacil za nie.

Gdy Hüll rozmawial z Eichmannem, niemal ze zgroz^ ofia- rowywai mu odpuszczenie grzechöw przez krew Jezusa. Czy nawet kto§ taki moze otrzymaö przebaezenie grzechöw? Tak! Tak! „Krew Jezusa Chrystusa, Syna Jego (Boga) oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.". Ale musz? te grzechy wyznaö Jemu, musz? spojrzeö na krzyz i pojqd, ze „Zbawcy krew ob- mywa brud win (...) krwi§ odkupiljias Bozy Syn." Jezus umarl zamnie.

Biblia posluguje si? coraz to innymi przykladami, aby wyttu- maczyd, jak to jest mozliwe, ze ukrzyzowany i zmartwych- wstaly Pan - mam nadziejg, ze wiecie: Jezus nie pozostal w pafistwie zmarlych, tylko trzeciego dnia zmartwychwstal i zyjeJ - odpuszcza gtzechy.

I tak na przyklad, jest tarn obraz por^czyciela. Por^czyciel zobowi^zuje si? do zastqpienia mnie, gdybym okazat sif nie- wypiacalny. Kto§ musi zaptacid. W zyciu jest tak zawsze: kto§ musi zapiaciÖ! A kazdy grzech w naszym zyciu stanowi zo- bowi^zanie przed Bogiem. Biblia mdwi: „Zaplat^ za grzech jest Smierd." Jako zaplaty za grzechy Bög z^da naszej Smier- ci. Ale przychodzi Jezus i idzie na Smierd, abySmy my mieli zycie. On jest naszym Porfczycielem przed Bogiem. I teraz: albo zaplacicie za Wasze grzechy w piekle, albo przyjdziecie do Jezusa i powiecie: „Panie Jezu, pragn? zrozumied, ze TV zaplacileS za mnie!" Ernst Gottlieb Woltersdorf wyznaje w jednej z pieSni:

„Nie wiem nie ponadto, ze przyszedl Poi^czyciel, ktöry wzi^l na siebie möj dlug.

Zaplacil com byl winien, do ostatniego grosza splacit möj dlug."

Albo taka historia o wykupieniu. Pewien cztowiek dostal si§ we wladz? handlarzy niewolnikami. Sam nie byl w stanie si$ wykupid. Ale przez taig niewolnikami przechodzil mozny pan. Zobaczyl tego niewolnika, wzruszyl sif i pyta: „He on kosz- tuje? Wykupi? go i dam mu wolnoSd." W ktörym momencie niewolnik odzyskal wolnoSd? Z chwil$ wplacenia calej sumy, do ostatniego grosza. Pan Jezus zaplacil za Was na Golgocie cal^ sum?, do ostatniego grosza! I teraz moiecie pojqd to i powiedzied: „Panie Jezu, skladam przed Tob^ möj grzech i wierz?, ze jest on zgladzony." Jezus wykupuje! Jezus uwalnia niewolniköw grzechu! Filip Friedrich Hiller tak Spiewa: „W Nim mBoäci zdröj prawdziwy znajdzie cztowiek nieszc??Sli-

wy, grzechy zgladzi tylko On. W Nim pociecha, ukojenie, w Nim ratunek i zbawienie."

Coraz to nowe obrazy przynosi nam Biblia. Na przyklad pojed- nanie. Nawet najmniej oSwiecony poganih wie, ze potrzebuje pojednania. Dlatego wszystkie religie majq calq armif kapta- nöw, ktörzy skladaj^ ofiary pojednania. Bög jednakze uzna- je tylko jedn^ jedyn^ ofiary pojednania: „Oto Baranek Bozy, ktöry gtadzi grzech Swiata." „Wielu kaplanöw skladalo wiele ofiar. Ale Jezus sam jest kaplanem, ktöry jedna z Bogiem i sam jest Ofiary jednajqc^ nas z Bogiem. Tylko On moze nas z Nim pojednaö. Albert Knapp tak möwi w jednej z pie§ni:

„Niech wiecznie stoi mi przed oczami

ciohy Baranek na krzyiu,

blady i krwi^ zalany,

na pastw? cierpienia wydany (...),

bo za mnie umart,

by si? wykonalo to, co dokonaö si$ mialo."

Jeszcze innym obrazem jest oczyszczanie. Jeden chrzeicija- nin pisze do innych chrzeScijan: „Krew Jezusa Chrystusa (...) oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." Znacie historif o synu marnotrawnym, ktöry ugrz^zl w najgorszym Wocie i brudzie wäröd §wifi. Wielu tak ugrz?zlo i mozna ich tylko zalowaö. Ale syn marnotrawny ocknqt si? i tak jak stai, pobiegl do domu, w ramiona ojca. Nieumyl si? przedtem, nie kupil sobie nowego ubrania i nie sprawil sobie nowych butöw. Przyszedl tak, jak stal. A ojciec oczyScil go i ubral w nowe szaty. Wielu ludzi sqdzi, ze musz% staö si? lepsi, i dopiero potem mog^ zostaö chrzeScijanami. Jest to fatalna pomylka! Mozemy przyjSö do Jezusa tacy, jacy jesteSmy - brudni i splugawieni. Jakie brud- ne i plugawe jest nasze zycie! Przyjdicie do Jezusa tacy, jacy jesteScie. On Was oczySci. On wszystko nowym czyni! „Krew Jezusa Chrystusa (...) oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." Takie Swiadectwo skiada apostol Jan. I my röwniei mozemy ztozyd takie Swiadectwo!

Nie möge wymienid Warn tu wszystkiego, co o tym möwi Bi- blia. Sqdz?jednak, ze sami zaczniecie czytac Bibli? i bedziecie coraz lepiej poznawali wspaniale zwiastowanie o odpuszcze- niu grzechöw.

Jak poradzimy sobie zzyciem, jezeli wina i zaniedbanie stale namtowarzyszq? Wcale sobie nie poradzimy. Ale dam sobie rad$, jezeli znajd? Jezusa i dzi^ki Niemu doSwiadcz? przeba- czenia grzechöw! Wtedy ustanie dreczqcy mnie l$k i zniknie glgboka rozpacz. Oddanie sie Jezusowi nie jest czymS strasz- nym. Oznacza wyjScie z mroköw leku na sloneczne Swiatlo laski Bozej. I tego zycze Warn z calego serca.

A wiec: Czy potrzebujemy odpuszczenia grzechöw? Tak! Gdzie mozemy je otrzymaö? U Jezusa, ukrzyzowanego i zmar- twychwstalego Zbawiciela!

3. Jak möge dojsö do tego?

Byö moze ktoS teraz pomySli - tak^ mam nadzieje! „To jest wspaniale! Mied odpuszczenie grzechöw, to musi byd cudow- ne! Ale jak ja möge dojäd do tego? Nie informuje o tym zadna gazeta, nie pisze sie ° tym we wspölczesnych powieSciach, i w filmach tez nie na ten temat nie ma. Jak möge doj§d do tego?" Jak ja möge do tego dojäd?

Jeden czlöwiek drugiemu niewiele moie tu pomöc. S%dze, ze najlepiej bedzie, jezeli jeszcze dzisiaj usi^dziecie gdzie§ w ci- szy i wezwiecie Jezusa. On zmartwychwstal! On zyje!

Ludzie wierzqcy okreSlani sq w Biblii jako ci, „ktörzy wzywa- imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa". Wiec po prostu wezwijcie Jezusa, tak jak wzywa sie kogo§ telefonicznie. Bo, zrozumeie, macie z Nim bezpoSrednie pof^czenie. lyie tylko, ze od dawna nie uzywane. Macie bezpo&ednie polqczenie z Jezusem, a byd moze jeszcze nigdy nie rozmawialiScie z Nim! Jaka szkoda! Ale teraz polqczcie sie z Nim, nie musicie nawet

wykrgcad numeru. Powiedzcie tylko: „Panie Jezu!" i On juz -si? zglasza, juz jest! Tak, jest, gdy modlimy sig.

A co Mu powiecie? Wszystko, co lezy Warn na sercu. Powiedzcie: „Panie Jezu! Zyj? w nieczystym zwi^zku z innym cztowiekiem. Nie mog? sam wypl^taö sif z tego, ale wiem, ze to jest grzech. Panie Jezu, pomöz mi!" - „Panie Jezu! Nie jestem w porz^dku wobec urz$du skarbowego, od lat skiadam nieprawdziwe zeznania. Nie wiem, co mam zrobiö, bo jezeli zaniecham tych kr^tactw, to zbankrutuj?. Panie Jezu, pomöz mi!" - „Panie Jezu! Zdradzam moj^ zon$. Nie wiem, jak z tym skoöczyö. Panie Jezu, pomöz mi!" Zrozumcie, ze wszystko, czego nie powiedzielibyScie zadnemu czlowiekowi, mozecie powierzyö Jezusowi, ktöry stucha, gdy tylko poi^czycie si? z Nim. Wjrzuöcie z siebie wszystko. To jest wyzwolenie. Wy- znajcie Mu wszystkie Wasze winy.

Spytajcie Go: „Panie Jezu, pastor Busch powiedziai, ze Twoja krew oczyszcza i juz wszystko jest dobrze. Czy to prawda?" Spytajcie Go. Jeszcze dzi§. Zacznijcie uzywaö tego pot^cze- nia, ktöre tak dawno nie bylo uiywane, rozmawiajcie z Jezu- sem. Przyl^czcie si? do ludzi, „ktörzy wzywaj^ imienia Pana naszego, Jezusa Chrystusa".

,3a!" powiadacie. „Ja Mu powiem wszystko, ale On mi nie powie nie!" Alez tak! Uwazajcie, podam Warn, jakiego polq- czenia On uzywa, aby do Was möwiö. We2cie Nowy Testament. Stary Testament pizeezytajeie pöiniej, na poczqtek jest zbyt trudny. I Nowy Testament zacznijcie czytaö od Ewangelii §w. Jana, a potem weicie Ewangeli? §w. Lukasza. Czytajcie tak, jak czytacie wiadomoSci w Waszej gazecie. J wtedy za- uwaiycie, ie On do Was möwi. Od wszystkich innych ksi^zek Biblia odröznia si? tym, ze przez ni$ möwi zywy Pan.

Kto§ mi powiedziai: „Chc^c uslyszeö Boga, id? do lasu." Od- powiedziatem mu na to: „Co za bzdura! B$dqc w lesie, siyszf

szum drzew, §piew ptasz^t i szmer strumyka. Jest to bardzo

/

pigkne. Ale las nie powie mi, czy moje grzechy zostaly mi odpuszczone, ani w jaki sposöb mogg otrzymad nowe serce, ani czy Bög jest mi miloSciw. To wszystko Bög möwi tylko poprzez Bibli$."

Przeznaczcie codziennie kwadrans czasu dla Jezusa. Kwadrans ciszy. Wezwijcie Go. Powiedzcie Mu wszystko. Na przyklad, ze macie dzisiaj do wykonania bardzo trudne zadanie, z ktö- rym sami sobie nie poradzicie. Möwcie Mu o wszystkim. A potem Otwörzcie Nowy Testament i przeczytajcie pöt rozdzia- lu: „Panie Jezu, teraz Ty möw do mnie!" I nagle znajdziecie Slowo BoZe dla Was. Zauwazycie, ze On to powiedzial do Was. Wtedy podkreSlcie ten tekst i dobrze bfdzie, jeäli zapi- szecie obok dat£.

Jako mlody czlowiek przyszedlem kiedyS do pewnego domu. Na fortepianie lezala Biblia. Otworzylem i stwierdzilem, Ze wiele miejsc zakreSlono czerwonym i zielonym otöwkiem, a obok zanotowano daty. Byta to duza rodzina, wi§c spytalem do kogo ta Biblia nalezy. „Do naszej Emmi" - ustyszalem w od- powiedzi. Przyjrzalem si? Emmi - i ozenilem si$ z ni^. Chcia- lem mied wtaänie tak^ dziewczyn?, ktöra rozumie, ze Jezus möwi do nas przez Biblif, ze uzywa tylko tego, nie zadnego innego potqczenia. >

Niedobrze misif robi, kiedy ludzie wiod^ spory na temat Bi- blii. M6wi$ „Biblis tez napisali ludzie!" - i inne glupstwa w tym rodzaju. To mnie nudzi!

Podczas pierwszej wojny Swiatowej petnilem przez

pewien CZas funkcjf telefonisty. Nie bylo jeszcze wtedy radia bez drutu. MieliSmy male aparaty, do ktörych dochodzilo mnö- stwo drutöw. Pewnego dnia musialem dotrzeö do polozonego na wzgörzu punktu obserwacyjnego i podci^gn^ö tarn prze- wöd. Lezalem wtaSnie w trawie i pröbowalem uzyskaö pol^- czenie z bateri^, gdy na stoku ukazal si$ lekko ranny zobiierz

piechoty. „Cztowieku, padnij!", krzyknqlem. „Widad nas, za- raz obioz^ nas ogniem!" Rzucil sig na ziemig i podczotgai do mnie, möwi^c: „Postrzelili mnie w sam raz, bgdg mögt wrö- • cid do domu! Ale sluchaj, jaki ty masz stary aparat!" „Tak", odmruknqlem, „mam stary model." ,J zaciski siedz^ lulno!" „Tak, zaciski siedz^ luino!" - odpowiedziatem. „A tarn kawa- tek odpadl!" Tu juz pgktem ze zloSci: „Zamknij sig! Nie mam czasu wystuchiwad twojej krytyki! Muszg uwazad, czy nie ma pot^czenia!" I to samo jest u mnie z Bibliq. Chcg uslyszed gtos Jezusa, a ludzie przychodzq i möwiq: „Przeciez Biblis napisali ludzie!" Mogg im tylko odpowiedziec: „Zamknijcie sig! Ja tu slucham glosu Jezusa!"

Nie dajcie sig wigc oglupid. On möwi przez Biblig!

I szukajcie spoteczno§ci z ludimi, ktörzy chc^ isd t^ sam^ dro- 84-

Widzicie, kiedy möwig takie rzeczy, zawsze kto£ mi odpowia- da: „Ach, to jest dobre dla babci. W koSciele siedz^ przeciez sami starzy ludzie!" I cieszg sig wtedy, ze przeszto trzydzie§ci lat bytem duszpasterzem mlodziezy i poznatem wielu mlodych ludzi, ktörzy mogliby Warn potwierdzid to, co möwilem, ze istnieje odpuszczenie grzechöw, ze z Jezusem mozna rozma- wiad, ze On odpowiada.

Szukajcie wigc spotecznoSci z ludlmi, ktörzy tez tego do- Swiadczyli. Mozna znaleld takich, ktörzy röwniez chc^ i§d z Jezusem drogq do nieba.

Jezus stoi przed Wami i möwi: „Pöjdlcie do mnie wszyscy, ktörzy jesteScie spracowani i obci$zeni..." - bo wina i zanie- dbanie towarzysz^ warn stale - „...a ja warn dam ukojenie." I On moze Warn ofiarowad odpuszczenie grzechöw!

6. Czy istnieje

pewnosc w sprawach religii?

Cöz, jasne jest, ze w sprawach religii pewnoäci nie ma. Reli- gia, to wieczne szukanie Boga. A to oznacza staly niepoköj i niepewnoSd. E wangelia natomiast jest czymS zupehne innym. W Ewangelii Bög szukanas. Dlatego lepiej bfdzie spytaö: Czy istnieje pewnoSd w chrzeScijafistwie?

1. Gdy chodzi o Boga - pozwalamy sobie na nieslychany brak pewnosci

Musz? Warn po wiedziec, ze z nas, ludzi, s^ wtaSciwie imiesz- ne stworzenia. Najstateczniejszy m?zczyzna, gdy poczuje naj- lzejszy böl - biegnie do lekarza i möwi:, J>anie doktorze, tak mnie tu boli. Co to moze byd?" Chce byd pewny, co mu dolega. Albo inny przyklad: rodzina szuka pomocy domowej. Zglasza si? jakaS dziewczyna i pani domu wylicza: JBfdzie pani miala wlasny poköj z biez^c^ gorqc^ i zimn^ wod^, telewizoiem i radiem. Raz w tygodniu jeden dziefi wolny." Na to dziewczyna: „Dobrze, ale chcialabym wiedzieö jaka jest pensja?" „O", möwi pani domu, ,jakoS si? pogodzimy. Chcialabym najpierw zobaczyö co pani umie." „O. nie!" wola dziewczyna. „Nie mog? zgodziö sig w ciemno. Muszf wiedzieö z göry, ile b?d? zarabiala!" Czy ta dziewczyna ma slusznoSö? OczywiScie!

WysokoSö zarobköw jest jednym z najwazniejszych zagadniefi w chwili podejmowania nowej pracy. Chcemy wiedzieö, jaka bgdzie nasza sytuacja finansowa. W sprawach pieni$znych nie znosimy niepewnoSci. Tak, we wszystkich dziedzinach lubimy jasne sytuacje. I tylko w dziedzinie najwazniejszej - mianowi- cie naszego stosunku wobec zywego Boga - znosimy osobliw^ niejasnoäd.

Przed wielu laty w Augsburgu prowadzilem zebranie, ktöre odbywalo si$ w namiocie, na placu, gdzie normalnie urz^dza- ne kiermasze. Örganizatoizy wpadli na wspanialy pomysl. Poniewaz w sobotnie wieczöry lokale rozrywkowe byly za- wsze petne, wi§c postanowili urz^dziö zebranie w sobot? o pöbiocy. Zebranie nie zostalo nigdzie zapowiedziane, zeby nie przyszli na nie kochani ciekawscy chrzeScijanie, ktdrych na tym zebraniu nie chcieliSmy ogl^dad.

Möi przyjaciele wyruszyli samochodami o wpöl do dwunastej. i zbierali na ylicy wszystkich wychodz^cych z lokali, ktöre za- mykano o pöbiocy. Byli w§röd nich röwniez id^cy do domu kelnerzy i barmanki. Samochody jeden po drugim wysadzaly bez przerwy swöj ladunek przed namiotem. Gdy o dwunastej wszedlem na podium, mialem przed sob^ zbieranin§, jak^ nie- cz$sto zdarza si? oglqdaö. Niektörzy byli lekko zawiani. Co£ wspanialego! Tuz przede mn^ siedzial grubas z na wpöl zzutym cygarem w kqciku ust. Na glowie mial kapelusz zwany melo- nikiem. PomySlalem sobie: „No, to si$ nie moze dobrze skofi- czyd!" i zaczqlem möwiö. Kiedy pierwszy raz padlo slowo: ,3ög", grubas w meloniku ryknql: „Nie ma takiego!" Wszyscy wybuchngli Smiechem. Pochyliiem si? nad pulpitem i spyta- lem: „Czy pan wie na pewno, ze Bög nie istnieje? Wie pan na sto procent?" Podrapal si? w glow?, melonik zjechal mu do przodu, przesun^l ogryzek cygara z jednego kqcika ust w drugi i wreszcie powiedzial: „No, tak, na pewno, to nikt nie o tym nie wie!" Roze&nialem si? grubasowi w nos i powiedzialem: „Owszem. Ja wiem zupehiie dokladnie." „Ejze!" zdziwit si?. „Slqd möglby pan wiedzieö co§ pewnego o Bogu?" I wtedy wyttumaezytem mu, ze wiem to dzi^ki Jezusowi. WSröd ze- branych panowala wielka cisza.

Czy macie pewnoSd co do Boga? Pytam chrze§cijan: Czy mozecie jpowiedzied: „Chrystus Pan opu&cil niebios slawf i przyszedl na §wiat, by zbawiö nas. Wieniec z ciernia ranit Jego gtowf, niösi na krzyz ci?zar naszych win i zmaz"?. Jak mi od- powiadaj^? - „No tak, mam nadziej?!"

Czy nie rozumiecie, jakie to Smieszne, ze i poganie i chrzeSci- janie znosz^ doskonale t? niepewnoSd i niejasnoäd w sprawach dotycz^cych Boga? Gdybym wyszedl na ulic? i pytai ludzi, czy wierzq, ze istnieje zywy Bög, to uslyszalbym w odpowiedzi, ze tak, prawdopodobnie jestjakiS. Ale gdybym zapytal nast?pnie: „Czy pan nalezy do Niego?", to odpowiedi brzmialaby: „A bo ja wiem!" To nieslychane, ie ludzie skqdin^d zröwnowazeni, w tej dziedzinie tak chwiejni i niezdecydowani.

Kto§ z moich mlodych przyjaciöt doSwiadczyl tego na wta- snej skörze. Jest on studentem i w czasie ferii zarabia jako po- mocnik na budowie. Pewnego dnia koledzy wykryli, ze bierze czynny udzial w pracy z mlodziez^ ewangeliclq. I dopiero si? zacz?lo: „Cztowieku, jesteS u pastora Buscha?" „Tak." „To w niedziel? chodzisz pewnie do ko§ciota?" „Jasne." „W kazdq niedziel??" „W kazdq." „W kazd^ niedziel?! Czyz ty oszalal?" „E, tarn!" odpowiada möj Student. „W tygodniu chodz? jeszcze na godzin? biblijn^." „Chlopie, ty musisz byd nienormalny!" I ze wszystkich stron posypaly si? okrzyki: „Klechy ogtupiajq ludzi!" „ChrzeScijafistwo nawalilo, chociaz mialo dwa tysi^ce lat czasu!" „Biblia to wielka bzdura!" Jednym slowem, mlody czlowiek stal si? celem szyderstw i drwin. Zniösl to wszystko spokojnie, jakby mial skör? slonia, a gdy skoficzyli wrzeszczed powiedzial: „Skoro macie taki stosunek do chrzeScijafistwa, to rozumiem, ze wszyscy wystqpili§cie z KoSciola?" Dlugie mil- czenie. A potem odezwal si? jeden ze starszych robotniköw: „Co to ma znaczyd: wyst^piliScie z KoSciola? Czlowieku ja tez wierz? w Päna Boga! Robisz min?, jakby§ ty jeden byl tu chrze§cijaninem. Ja tez jestem chrzeScijaninem! Ja tez wierz? w Pana Boga!" Inni go poparli: „Co ty sobie mySlisz. Chcesz byd lepszy od nas? My tez jesteSmy chrzeScijanami! My tez wierzymy w Pana Boga!" Zacz?li go zwalczad jego wlasn^ bron% krzycz^c: „My tei wierzymy w Pana Boga! My tez jesteSmy chrzeäcijanami!" Kiedy si? wreszcie uspokoili, möj przyjaciel zapytal: „No to dlaczego ze mnie drwicie?" Odpo- wiedi brzmiala: „Ach, bo ty nas doprowadzasz do szalehstwa! Nie mozna z tobq rozmawiad!"

Rozumiecie: Rozs^dni mfzczyfni, dzielni budowlancy, ktö- rzy bez zmruzenia oka mogq wypid par? butelek piwa kiedy sif zgrzejq przy pracy - najpierw z wielkim halasem drwi^ z chrzeScijafistwa, a potem nagle möwi^: „Chwileczk^! My tez jesteSmy chrzeScijanami!" „C6z to jest? Czy to nie okropne? Je§li chodzi o Boga, ludzie pozwalaj^ sobie na najwifksze nie- konsekwencje. Raz jesteämy poganami, raz chrzeScijanami. Czy mam racj?? Obawiam sif, ze wi$kszo££ z Was röwniez zyje w niepewnoSci.

2. Bibliä möwi o promieniujqcej pewnosci

Byö mofce spytacie teraz, zdziwieni: „Panie pastorze, czy w odniesieniu do wiary chrzeScijanskiej rzeczywi§cie mozna möwid o pewno£ci? Czy chrzeScijafistwo nie polega wlaänie na tym, ze nie si? nie wie i trzeba tylko wierzyd?" WlaSnie nie- dawno usfyszalem znowu takie pi?kne zdanie, ktöre tak cz?sto zdarza mi si? slyszed: „Wie pan co, ja wiem, ze dwa razy dwa jest cztery, ale w chrzeScijafistwie nie przeciez nie mozna wie- dzied, tylko po prostu trzeba we wszystko wierzyd." Mamy tu wi$c do czynienia z wyobrazeniem, ze w obliczu prawd chrzeScijafiskich nalezy swöj rozum zapakowaö do walizki albo oddaö do szatni i wierzyd w ciemno. Jest to przekonanie wifkszoSci ludzi.

Albo tez stoi przede mn^ ktoS i o§wiadcza: „Panie pastorze, przeciez wy, chrzeScijanie, takze nie zgadzacie si? ze sob^. S$ wSröd was katolicy, ewangelicy i wiele innych wyznaü. A w&tSd ewangeliköw s§ luteranie, reformowani i wiele innych odlamöw. Ktöz wi$c ma raeje?" S^dz?, ze nawet chrzeäcijanie s^ w gründe rzeczy przekonani, ze wiara chrzeScijafiska jest czym£ najbardziej niepewnym i wqtpliwym. A to jest zupdny absurd.

Widzicie, o tym, co to jest chrzefcijaästwo, mog£ si? do- wiedzied tylko z Nowego Testamentu. A w nim kazda linij- ka promieniuje pewnoSci^. Przekonacie si? sami. Jest rzeczy

Smieszn^, ze chrzeScijanie zyj^ w takiej niepewnoSci. Nie jest to jednak win$ chrzeScijafistwa. Nie. Caly Nowy Testament przepojony jest promieniujqc^ pewnoSci^.

Powiem krötko: Jest to pewnoäd, ze Bög zyje! Nie jakal wyz- sza istota, nie opatrznoSö, nie los, nie jakiS Pan Bög, ale Bög - Ojciec Jezusa Chrystusa zyje. Skgd to wiemy? St%d, ze ob- jawil si$ w Jezusie. Wiemy to na sto procent. Otwörzcie Bi- bli$ w dowolnym miejscu. Nie walkuje sie w problemöw religijnych, tylko zaSwiadcza, ze Bög zyje. I ze objawil sie w Jezusie. A czlowiek, ktöry zyje bez Boga, zyje samowolnie, na opak.

Z Biblii czerpiemy röwniez pewno§ö, ze ten Bög, ktöry wtad- ny jest niszczyö ludy, ktöry bedzie kiedy§ sprawowal Sqd, ze ten Bög kocha nas gor^co. Nie sq to przypuszczenia. W LiScie do Rzymian czytamy: „Jestem tego pewien - (pewien!) - ze ani Smierd, ani iycie (...) nie zdola nas odlqczyö od miloäci Bozej, ktöra jest w Chrystusie Jezusie, Panü naszym" (Rzym. .8:38.39).

MiloSö Boza przyszta do nas w Jezusie! Nie przypuszczamy, ze tak jest - my to wiemy. Gdzie jest miloSö Boia? On umi- towaf nas w Jezusie. Uczniowie Jezusa §piewaj£ „Uwielbiam miloSö niepojet^, co w Zbawcy mym objawia sie..." Znacie to? A czy pojmujecie, co to znaczy?

Ludzie w Biblii maj^ pewnoSd, ze nalei^ do Boga. Dawid w Psalmie 49 tak Spiewa: „Bög wyzwoli dusze moj^ z krainy umariych, poniewaz weimie mnie do siebie." Nie möwi: Mam nadzieje, ze bede kiedy§ zbawiony. Nie, on möwi: „ ...poniewaz we£mie mnie do siebie." Albo takie zdanie: (Bög) „ktöry nas wyrwal z mocy ciemnoSci i przeniösl do KiölestWa Syna swego umilowanego." Uczniowie Jezusa przezyli dzieki Niemu przemiane i wiedzq, ze tak jest, ze ich zycie jest teraz zupehiie inne. Möwi^ tez: „My wiemy, ze pizeszliSmy ze Smierci do zy- wota..." My wiemy! Czy mozecie tez tak powiedzieö? Czy mo-

zecie powiedzied: „Ten to Duch Swiadczy wespöt z duchem na- szym, ze dziedmi Bozymi jesteSmy"? Zauwazcie: .jesteämy"!

W catej Biblii znajdujemy t? pewnoSd. Sk^d wifc bierze si£ to bezsensowne zdanie: „Wiem, ze dwa razy dwa jest cztery, ale w chrzeScijafistwie nie przeciez nie mozna wiedzied, tylko po prostu'trzeba we wszystko wierzyd"? Wiem, ze dwa razy dwa jest cztery, ale z jeszcze wi$kszq pewnoSci^ wiem, ze B6g zyje! Wiem, ze dwa razy dwa jest cztery, ale z jeszcze wifkszq pewnoSci^ wiem, ze Bög w Jezusie miluje nas! A ludzie, ktö- rzy nawröcili si? do zywego Boga, möwi^: „Wiemy, ze dwa razy dwa jest cztery, ale z jeszcze wigkszq pewnoSci^ wiemy, zejesteSmy teraz dziedmi Bozymi!"

Pytam Was teraz: Gdzie w dzisiejszym chrzeScijafistwie mozna znaleid tak promieniujqc^ pewnoSd? Gdzie? ZauwazyliScie chyba, ze do£d daleko odeszliämy od Biblii i ze musimy do niej wröcid? Przestaficie obnosid si$ ze swoj^ odrobin^ chrze- Scijafistwa! Nie warto byd troszeezk? chrzeScijaninem. Warto byd chrzeScijaninem w sensie biblijnym. To warto! Warto mied. pewnoSd, ze Bög zyje, ze miluje mnie gorqco i ze wolno mi nalezed do Niego. Wszystko inne nie oplaca si?.

Ta sama pewnoSd promieniuje ze Spiewnika. Par§ cyiatöw: „Ufam wiernie w Twoj^ moc, ufam nawet w ciemn^ noc, bo mnie strzeze Twoja moc, ufam, Zbawco möj!"; „W kazdej chwili wierzf ja, radoSd Pan, czy smutek da, w przeciwno- Sciachufam tez, Jezus möwi: tylko wierz!" Moi konfirmanci zawsze to Spiewali, a podezas egzaminu tak gloäno rykn?li: „W kazdej chwili wierz? ja...", ze wszyscy rodzice podsko- czyli i szeroko otworzyli oczy. Chciatem tym dzieciom wpo-' id przekonanie, ze chrzeScijanin nie w^druje we mgle, ze byd chrzeSöijaninem, to znaczy mied zupdn^ pewnoSd., Jest zdröj, sk^d Swigta tryska krew dla tych, co w grzechach bm^, ten zdröj to eud i zycia siew, uleczy dusz? m^. I dla mnie plynie Swifta krew, i dla mnie jest ten dar, w Chrystusie wolnym ja i zyw, On takze za mnie zmarl."

Pozwölcie, ze wyraz? to jeszcze inaczej. PewnoSd chrzeSci- janina wyrasta z obiektywtiej wiedzy, ze Bög zyje, a Jego objawienie si? w Jezusie jest prawdq, nawet jeSli caly Swiat jej zaprzecza, i ze Jezus umart, aby pojednad nas z Bogiem, i zmartwychwstal, aby zbawid grzeszniköw, nawet jeäli zaden z nich nie chce z tego korzystaö. Z drugiej strony pewno§d chrzeScijanina wyrasta z subiektywnej wiedzy, ze Bög zyje, objawil si? w Jezusie, ktöry umart i zmartwychwstal; wiem, poniewaz przyj^lem to dla siebie osobiScie w mocy wiary.

Jezeli profesorowie w liczbie dziesi^ciu tysi^cy b?dq udowad- niali wierzqcemu mlodemu czlowiekowi, ze Jezus nie zmartwychwstal, to moze on odpowiedzieö: „Szanowni profesorowie w liczbie dziesi$ciu tysifcy! Ja wiem, ze möj Zbawiciel zyje!" I jezeli caly §wiat b?dzie temu zaprzeczal, on odpowie: „Wiem, w co wierz?!" I jezeli zasypiecie mnie tu teraz na- ukowymi dowodami, odpowiem, ie wiem lepiej. Ajeieli caly §wiat zw^tpi, ja powiem: „Jestem pewny!" Tak$ pewnoSd, moi drodzy, daje wiara chrzeScijafiska, ktöra promieniuje z Biblii.

3. Czy macie pewnosö?

Tak, teraz musz? Was spytaö: Czy macie juz tak$ pewnoiö? Jeszcze nie? Gdyby§cie odpowiedzieli: „Sqdzilem, ze jestem chrzeScijaninem, ale widz?, ze nie jestem. lyiu spraw jeszcze nie jestem pewien!" - znaczytoby to, ze nie möwilem darem- nie. Pami?tam taki oböz rekreacyjny dla mlodych m?zczyzn. Bylo to w Holandii. O drugiej w nocy uslyszalem pukanie do drzwi. Otwieram, a tarn stoi cale towarzystwo w pidzamach. „Co si? stalo? Czego chcecie?" - pytam. A jeden z mlodych ludzi odpowiada: „S^dziliSmy dotychczas, ze jesteSmy chrze- Scijanami, ale teraz zauwazyliSmy, ze jeszcze nie jesteSmy..." To stwierdzenie tak ich zaniepokoilo, ze musieli natychmiast, o drugiej w nocy, wyjaSnid t? spraw?. To juz bardzo duzo, jezeli odkiywamy, ze nasze chrze£cijaästwo dalekie jest od tej pewnoSci, jaka promieniuje z Biblii.

Spurgeon, wielki angielski kaznodzieja przebudzeniowy, tak to wyrazit: „Wiara jest szöstym zmystem". Zjawiska tego Swiata odbieramy za pomoc^ pi$ciu zmystöw: wzroku, stuchu, w^chu, smaku i dotyku. Tymi pifcioma zmystami poznajemy zjawiska tego tröjwymiarowego Swiata. Cziowiek postuguj^cy si? tylko tymi pi$cioma zmystami pyta: „Gdziez jest Bög? Nie widz? Go. Jezusa röwniez nie widz?. Nie wieiz? w to wszyst- ko!" Jezeli natomiast Bög oSwieci nas przez Ducha Swi^tego, to otrzymujemy do dyspozycji szösty zmyst. Mozemy wtedy nie tylko widzieö, styszeö, czuö zapachy, smakowaö i odbieraö wrazenie dotykiem, ale mozemy röwniez rozpoznawaö zjawiska z innego Swiata. W Biblii czytamy: „Atojest zywot wiecz- ny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, ktörego postateS". To moze sprawiö szösty zmyst.

Niedawno odwiedzitem w Essen wielkiego przemystowca. Urz$duje on w ogromnym biurowcu, z ktörego gömych pifter rozci^ga si? widok na cate miasto. Pokonawszy kilka przed- pokojöw i sekretariatöw znalaztem sif wreszcie przed jego obliczem. Szybko zalatwilem swoj$ spraw$ i zacz^liämy roz- mawiaö. „To interesuj^ce", powiedziat, „goäcid u siebie pasto- ra." „Pewnie", odpowiedziatem, „szalenie interesuj^ce!" „Wie pan, po wöjnie chodzitem na takie wyktady o chrzeScijaüstwie i odniostem wrazenie...", tu przerwat. „No, Smiato", zach$ci- tem go, „niech pan powie, ja mam mocne nerwy." „Odniostem. wrazenie, ze chrzeScijafistwo jest sprawq petn^ niejasnoäci. Widzi pan, möwiono nam o röznych rzeczach. MieliSmy wyktady na tematy: 'chrzeScijanin a gospodarka', 'chrzeäcijanin a zbrojenia', 'chrzeScijanin a rozbrojenie', 'chrze§cijanin a pie- niqdze', 'chrze§cijanin a Ko§ciöt' - ale nigdy nam nie powie- dziano, czym wtaSciwie jest chrzeScijanin. Ludzie sami chyba tego nie wiedz^!"

Siedz? w tym pi^knie jirzqdzonym biurze i kto§ möwi mi prosto w oczy, ze ludzie sami tego nie wiedzq! „Pan si$ myli!" - odpowiedziatem. Bardzo si? zdziwit: „To pan moze mi powiedzieö, czym jest chrzeScijanin?" „O tak! Mog? to panu powiedzieö

jasno i wyrainie." „Ha!" powiedzial z lekk^ kpin^ w gtosie. „Jedni möwi^, ze chrzeScijaninem jest ten, kto nie popada w konflikt z policj^, a inni möwiq, ze to ktoS, kto byt ochrzczony i mial koScielny pogrzeb!" „Panie dyrektorze, powiem panu, czym jest chrzeScijanin. Niech pan si? mocno trzyma! Chrze- Scijaninem jest czlowiek, ktöry z gt?bi serca moze powiedzieö: 'Wierz?, ze Jezus Chrystus, prawdziwy Bög, zrodzony przez Ojca w wiecznoSci i zarazem prawdziwy Cziowiek, zrodzony przez Mari? Pann?, jest moim Panem, ktöry zbawii mnie, zgubionego i pot?pionego cztowieka.' Pana, panie dyrektorze, 'zgubionego i pot?pionego cztowieka'Skin^l gtow^ - zrozu- miai i przyznai, ze tak jest. „Dobrze", powiedziaiem, „a wi?c: '..ktöry mnie, zgubionego i potgpionego cztowieka zbawii, pozyskai i uwolnit od wszelkich grzechöw, od Smierci i spod wtadzy diabta.' Pana, panie dyrektorze, 'uwolnit spod wtadzy diabta'." Znowu skin^t gtow^ - o tym wiedziat niejedno. A ja möwitem dalej: „Uwolnit i wykupit 'nie ztotem czy srebrem, ale swoj^ §wi?t$, drogocenn^ krwiq i swoim niezawinionym cierpieniem i Smierci^, abym byt jego wtasnoäci^'. I widzi pan, ten kto moze powiedzieö, ze jest wlasnoSciq Jezusa, ze wie, iz On go odkupil swojq krwi$ spod wtadzy grzechu, Smierci i piekla - ten jest chrzeScijaninem, panie dyrektorze."

W biurze zapanowata cisza. A potem dyrektor zapytat: „Jak mozna dojSö do tego? Jak ja mog? do tego doj§d?" Odpowie- dziatem: „Niech pan postucha. Dowiedzialem si? od pana sekretarki, ze jedzie pan na urlop. Jeszcze dzi§ przy£l? panu Nowy Testament. Niech pan go wefmie ze sob$ i codziennie przeczyta jeden fragment z Ewangelii §w. Jana i niech pan si? potem modli. W ten sposöb dojdzie pan do wiary."

Rozumiecie, o co mi chodzi? ChrzeScijaöstwo, jakie znajduje- my na kartach Nowego Testamentu, promieniuje pewnoSci^, ze obiektywne prawdy s^ prawdziwe i ze mog? je subiektywnie przyjqö w wierze i zostaö zbawiony. Czy macie tak^ pewnold? Ja nie möglbym zyd, nie wiedzqc czy On mnie przyj^i. Spy- talem kiedyS mtodego cztowieka: „Czy ty kochasz" Jezusa?"

„Tak." „A wiesz, czy On ciebie przyj^l? JesteS Jego wlasno- Sci^?" „No, z cal^ pewnoSci^ tego nie wiem. Jeszcze walczf „Czlowieku!" powiedzialem. „Nie möglbym tak zyd. Przeciez musz? mied pewnoSö, czy On mnie przyj^l!" Wy, peini nie- pewnoäci chrzeScijanie, ktörzy nie wiecie nawet na pewno, czy Bög istnieje, ktörzy dokladnie wiecie, jaki jest Wasz stan ma- j^tkowy, a nie wiecie, kim jest Bög - wy w ogöle nie jesteScie chrzeScijanami! Wedlug Nowego Testamentu ten jest chrze- Scijaninem, kto moze powiedzieö: „Wierzg, ze Jezus Chrystus stai si? moim Panem!"

Muszg tu przytoczyö zabawn^ historyjkf, ktör^ moze znacie. General von Viebahn opowiadal, ze podczas manewröw jechal raz konno przez las, zaczepil kurtk^ o gal^2 i wyrwal kawa- lek materialu. Nie wypada, by general mial podart^ kurtkf, wigc wracajqc do wsi, na kwater?, zatrzymal si? obok kilku siedzqcych na murku zolnierzy i spytal: „Czy jest w§röd was krawiec?" Jeden z zolnierzy zerwal sif, stan^l na bacznoSd i zameldowal: „Tak jest, panie generale, ja jestem Krawiec!" Na to general: „Przyjdziecie zaraz do mojej kwatery w zajeidzie „Pod jagni^ciem" i zalatacie'mi tg kurtk?!" Ale zohiierz odpo- wiedzial: „Ja nie umiem tego zrobiö!"

Jak to nie umiecie? Przeciez jesteScie krawcem!" „Przepra- szam, panie generale, ja sif nazywam Krawiec, ale nie jestem krawcem..."

Opowiadajqc to, general von Viebahn zrobil pifkne poröwna- nie: „To samo mozna by powiedzieö o wigkszoSci chrzeäcijan. W kwestionariuszu, w rubryce wyznanie, pisz$: chrzeScijanin, ewangelik. Ale w rzeczywistoSci powinniby powiedzieö, ze nazywaj^c si? chrzeäcijanami, wcale chrzeScijanami nie s^."

Cöz za pozalowania godny stan! I jakze niebezpieczny. Przeciez ci ludzie nie s$ jeszcze zbawieni.

Ateraz musimy zrobiö nast$pny krok:

4. Jak mozna uzyskaö pewnosö?

Spytacie, jak mozna uzyskad tak^ pewnoSd? Cöz, wiele mozna by na ten temat powiedzied: ProScie o ni% Boga, zacznijcie regularnie czytad Bibli?, codziennie przez kwadrans w ciszy... Ale teraz chcialbym Warn powiedzied coS bardzo waznego: Do pewnoSci wiaiy dochodzi si? nie poprzez rozum, ale po- przez sumienie!

Bo to jest, widzicie, tak: Kiedy rozmawiam z dzisiejszymi ludimi o chrzeScijafistwie, mgzczy2ni möwi^: „Panie pasto- ize, ja nie mog? wierzyd, bo w Biblii jest tyle sprzecznoäci." „SprzecznoSci...?' pytam. „Tak. Na przyklad powiedziane jest, ze Adam i Ewa mieli dwöch synöw! Kain zabil Abla, wifc zo- stal sam jeden. A potem wywgdrowal do obcej ziemi i szukal tarn zony. Przeciez, jeieli oni byli jedynymi ludfmi, to on nie mögt szukab i znalebd sobie fcony. Nie mog$ tego zrozumied, panie pastorze." Moze tez slyszeMcie takie mowy? W ten spo- söb niemieccy m^zczyini ratuj^ si$ przed Bogiem, w takich wypadkach mam zwyczaj mdwid: „To bardzo interesuj$ce. Ma pan tu Bibli?. Prosz^ mi pokazad, gdzie jest napisane, ic Kain wyw^drowal do obcego kraju, aby szukad tarn zony?' Ludzie czerwieni^ si$ gwaltownie. „No tak", möwi?, .jezeli odrzu- ca pan Biblif, dzi^ki ktörej tysi^ce m^drych ludzi uwierzyto, to znaczy, ze chce pan by<5 od nich m^drzejszy i na pewno przestudiowal pan Biblis bardzo dokladnie. Wi^c gdzie to jest napisane?' I wtedy okazuje si$, ze nie wiedz^. Otwieram wi$c Bibli? i czytam. A tarn jest napisane, ze Kain odszedl do obcego kraju i obcowal ze swoj^ ion$. T$ zon$ zabral po prostu ze sob$. Kim byla ta zona? Adam i Ewa mieli wiele cörek i wielu synöw. I zonq Kaina byla jedna z jego siöstr. W Biblii wyrabnie jest napisane, ze Bög chcial, aby z jednego rodu powstal caly rodzaj ludzki. Na poczqtku wigc rodzebstwo musialo wst$po- wad w zwiqzki malzebskie mifdzy sob$. Dopiero pöfniej Bög tego zabronil. Czy to jasne? Jasne! Mdwif wi^c takiemu roz- möwcy: „Pabskie niem^dre gadanie okazuje sif wobec tego zupetnie pozbawione podstaw." Czy mySlicie, ze to sklonilo

tego czlowieka do przyj^cia wiary? Nie podobnego! Natych- miast wyst^pil z nowym pytaniem: „Panie pastorze, niech pan powie, czy..." i tak dalej. Widad z tego jasno, ze möglbym od- powiedzied mu na sto tysigey pytafi, a on dalej upieralby si? przy swoim. Wiara nie przychodzi przez rozum, tylko przez sumienie.

Moim poprzednikiem w Essen byl pastor i kaznodzieja przebu- dzeniowy, Julius Dammann. KiedyS przyszedt do niego mlody czlowiek i tez zacz^l od pytania o 4on? Kaina i o inne rzeczy w tym rodzaju. Dammann zalatwil spraw? krötko: „Mlody czlo- wieku", powiedzial,, Jezus Chrystus nie przyszedl na Swiat po to, by odpowiadad na sofistyczne pytania, ale po to, by zbawiad grzeszniköw. Prosz? przyjäd do mnie, gdy uzna pan siebie za biednego grzesznika!" Uwierzyö w Zbawiciela mog$ ludzie, ktörych sumienie jest niespokojne, ktörzy wiedz^, ze ich zycie nie jest w porz^dku, ze sami z nim sobie nie poradz^. Rozum schodzi tu na plan dalszy.

Przezytem kiedyä histori§, ktör^ musz? Warn pöwiedzied. Podczas wizyt szpitalnych wszedlem razdo pokoju, w ktörym lezalo szeSciu m^zczyzn. Przywitali mnie z radoSci^, möwi^c: „Ach, pan pastor! Jak to dobrze, ze pan przyszedl! Mamy do päna pytanie." Widz?, ze przygotowali mi jak^S pulapk?, ale möwif z dobr^ min^: „Pytanie? To bardzo mile. Jakiez to pytanie?" I jeden z nich spytal, podczas gdy inni czekali w napifeiu: „Pan przeciez wierzy, ze Bög jest wszechmocny?" „Wierzf„Wi?c chcielibySmy spytad, czy Bög moze stwo- rzyö tak ci?zki kamiefi, ze sam nie b^dzie go mögl podnieäd?" Rozumiecie, na czym polega doweip? Jezeli powiem „tak", to Bög nie jest wszechmocny, jezeli powiem „nie", to Bög tez nie jest wszechmocny. Zastanowilem si? przez chwilg, czy mam mu spröbowaö to wytlumaczyd, ale nagle poczulem, ze mam tego doSö! Powiedzialem wige: „Mlody czlowieku, najpierw chcialbym sig dowiedzied, czy to zagadnienie kosztowalo juz pana bezsenn^ noc?" Bardzo si? zdziwil; „Bezsenn^ noc? Nie!" OSwiadczylem wobec tego, ze musz? oszcz^dzaö swoje sily i

mog$ odpowiadad tylko na takie pytania, przez ktöre ludzie nie mog3 w nocy spad. „Niech mi pan powie, mlody czlowie- ku, z jakiego powodu miewa pan bezsenne noce?" A on na to bez namyslu: „Ach, z powodu tej sprawy z moj$ dziewczyn^. Oczekuje dziecka, a nie mozemy si? jeszcze pobrad!" „Tak", powiedzialem, „i pan z tego powodu nie moze spad. No, to poiozmawiajmy na ten temat." Zdziwil si$: „A cöz to ma wspölnego z chrzeäcijafistwem?" „O, ta historia z kamieniem nie ma nie wspölnego z chrzeScij aAstwem, natomiast historia z dziewczyn^ ma wiele wspölnego. Przeciez pan jest winny. Przekroczyl pan Boze przykazania, uwiödl pan t£ dziewczynf. A teraz zastanawia si? pan, jakby sif tu z tej afeiy wykrgcid i chce pan popetnid jeszcze wifkszy grzech. Jest pan uwiklany w win? i grzech i tylko nawröcenie si? do iywego Boga moze panu pomöc. Jezeli wyzna pan swöj grzech, to Zbawiciel panu pomoze." Mlody czlowiek sluchal i nagle poj^t, ze Jezus in- teresuje si? nim i jego obci$zonym sumieniem, ze moze mu pomöc i uratowad jego chybione zycie.

Rozumiecie - ten mlody czlowiek chcial dojSd do wiary przez rozum i dal si? nabrad na röine brednie. Skoro jednak poru- szylo sif w nim sumienie wszystko nagle stalo si§ jäsne. Rozumiecie, o co tu chodzi? Nie zdobfdziemy pewnoSci zbawie- nia, otrzymujqc odpowiedi na söfistyczne pytania. Musimy przyznad stusznoäd naszemu sumieniu i przyznad, ze zgrze- szyliSmy. Wtedy pojmiemy, iß Zbawiciel zostal ukizyzowany, aby nasze grzechy byly nam odpuszezone. „On mnie przyjql!" Droga prowadzi przez sumienie, nie przez rozum.

Jezeli chce sig doj§d do pewnöSci zbawienia, to trzeba - jeSli mog$ si$ tak wyrazid - podj^d pewne ryzyko. W koSciotach cz$sto widzimy kolorowe witraze. Oglqdajqc je z zewn^trz w bialy dziefi, mamy wrazenie, ze szyby sq ciemne, bo kolory sq prawie niewidoczne. Dopiero po wejSciu do Srodka koSciola widzimy caly przepych barw. Tak samo jest z wiar^. Dopöki patrz$ na ni^ z zewn^trz - nie mog? nie zrozumied. Wszystko wydaje mi si? ciemne. Musz? wej§d do §rodka. Mqszg odwa-

zyd si? na spotkanie z Jezusem. Musz? Mu zawierzyd, oddad Mu swoje zycie. Wtedy wszystko si? rozjaSnia. Jest to krok od Smierci ku zyciu i kto go uczyni, ten w jednym mgnieniu oka pojmie, czym jest chrzeScijafistwo.

Kiedy Pan Jezus nauczal, sluchaly Go wielkie ttumy. I zda- rzylo sif, ze nauczaj^c powiedzial takie straszne slowa: Tacy, jacy jesteScie, nie mozecie wejSd do Krölestwa Bozego. Mu- sicie narodzid si? na nowo. Nawet ci najlepsi nie nadajq si$ do Krölestwa Bozego!" Z tylu stalo kilku mfzczyzn, ktörzy uslyszawszy to powiedzieli: „Chodlmy stqd. Cöz to za zu- chwala i twarda mowa!" I trzech z nich odeszlo. Zobaczyio to sze&d kobiet i jedna z nich powiedziala: „Patrzcie, m$zczy£ni odchodz^. Chodimy st^d tez." I kobiety röwniez poszly. Zobaczyio to kilku chlopcöw, ktörzy pomySleli: „Mgzczyini od- chodz^, kobiety odchodz^, to my röwniez pöjdziemy sobie." I tak powoli tlum zacz^l topnied. To musialo byd okropne! Wyobrazam sobie, jak bym si? czul, gdyby tak teraz moi slu- chacze zacz^li wstawad i wychodzid podczas kazania i nagle zostalbym tu sam z kilkoma tylko wiernymi zwolennikami. A • tak stalo si? wtedy, gdy Jezus möwil. lysi^ce ludzi odeszly, bo nie chcialy Go juz sluchad i Jezus zostal sam. Straszne! lyiko dwunastu uczniöw nie ruszylosi? z miejsca. Gdybym byl Panem Jezusem, zaczqlbym prosid: „Ach, chociaz wy zo- staficie przy mnie! Nie opuszczajcie mnie, moi wierni ucznio- wie!" Ale Jezus tak nie powiedzial. Po prostu spytal: „Czy i wy chcecie odejSd?" Innymi slowy znaczylo to, ze jezeli chc%, mog3 odejSd. W Krölestwie BoÄym nie istnieje przymus. Jest to jedyne Krölestwo, w ktörym nie ma policji. Panuje tarn cal- kowita dobrowolnoSd.

Tak wifc Jezus spytal: „Czy i wy chcecie odejSd?" A uczniowie mieli na to wielk$ ochot$. Kiedy szeSd tysi^cy ludzi ucieka, to chcialoby si§ uciec razem z nimi. A tu jeszcze Pan Jezus daje im woln^ r?kf: Prosz? bardzo, idicie. Chcecie byd zgubieni, chcecie pöjSd do piekla, chcecie byd bezboznikami - wolna wola. Jak chcecie!

Apostot Piotr stal i zastanawial si?: „Dok^d ja pöjdf? Wroc£ do swojej cifzkiej pracy, do zycia petnego brudöw i grzechu? A na koficu czeka mnie Smierd i pieklo. Nie chc^ tego!" Wzrok jego padl na Jezusa i nagle Piotr poj^l z wszelkq pewnoSci^: Tylko zycie z Jezusem majakiS sens! I powiedzial: „Panie! Do kogo pöjdziemy? "iy masz slowa zywota wiecznego. A my§my uwierzyli i poznali - (slyszycie: to jest pewnoäd!) - ze Ty je- steS Chrystusem, Synem Boga zywego." I zostali przy Nim.

Moi przyjaciele, tak dochodzi si? do pewnoSci. Patrz^c na rozliczne drogi zycia i poznajqc, ze Jezus jest dla nas jedyn^ szansq. Och, zycz? Warn, abyScie röwniez nabrali tej promien- nej pewnoäci, zebyScie mogli powiedzied: „My§my uwierzyli i poznali, ze iy jesteS Chrystusem, Synem Boga Zywego."

Na zakoäczenie chcialbym jeszcze powiedzied par$ stöw tym spoSröd Was, ktörzy zaczpli juz wierzyd, ktörzy ofiarowali Jezusowi swoje serce, ale tingle jeszcze möwi^: „Nie mam pewnoSci zbawienia. Jakze mog$ jq mied, moje zycie wciqz jeszcze petnejest grzechu!" iym powaznie mySl^cym ludziom chc$ powiedzied: Czy sqdzicie, ze pewnym zbawienia mozna byd dopiero wtedy, gdy osiqgnglo si? stan bezgrzeszny? W ta- kim wypadku musielibyScie czekad, az znajdziecie sif w nie- bie! Ja do ostatniego dnia zycia, do ostatniego oddechu b$d$ potrzebowal krwi Jezusowej na odpuszczenie grzechöw!

Znacie historif o synu marnotrawnym, ktdiy wröcil do domu i powiedzial: „Ojcze, zgrzeszylem...", a ojciec przyjql go i wy- prawil wielk^ ucztg? No wifc, wyobrazam sobie czasem tak$ scen?. Nastgpnego ranka syn podczas Sniadania potr%cil nie- chc^cy filizank?, ktöra spadla i rozbila sig. Zyj^c wSröd Swih, odzwyczail si? od siedzenia przy nakrytym stole. Filizanka rozbila si$ z brz^kiem, a on zacz^t kl^d: „Psiakrew!" i tak da- lej. Czy ojciec go wyrzucil z domu, krzyczqc: „WynoS si? do swoich §wifi!"? Jak sqdzicie? OczywiScie, ze nie! Ojciec powiedzial sobie: Przeciez go przyj^lem. I zaczql mu tlumaczyd: „Möj synu, nie trzeba tak robid. Bgdziemy si$ starali, zeby§ nie

zrzucal filizanek, nie kl%l i powoli przyzwyczail si? do obycza- jöw panuj^cych w domu." Nie odeslal go z powrotem do iwiü. Widzicie, gdy cziowiek oddaje siebie na wlasnoSö Jezusowi, to nagle odkrywa co§ strasznego: Jego stara natura wci^z si? od- zywa. Cziowiek wci^z przezywa porazki. Ale jezeli po nawrö- ceniu zdarzy si? Warn ponie§<5 kl?sk?, nie rozpaczajcie, tylko ukl?knijcie i pomödlcie si?. Najpierw powiedzcie: „Panie, dzi?kuj? Ci, ze wci^z nale£? do Ciebie." Potem powiedzcie: „Przebacz mi przez krew Twoj^". I wreszcie: „Uwolnij mnie od mojej starej natury!" Ale przede wszystkim powiedzcie: „Panie, dzi?kuj? Ci, ze wci^z jeszcze nalez? do Ciebie."

PewnoSd zbawienia polega na tym, ze wiem: „Wröcüem do domu i walcz? teraz o uäwi?cenie jako ten, kto wröcii do domu, a nie ten, ktöry wci^z na nowo jest z niego wyrzucany i wra- ca." Jezeli w kazaniu giosi si? poglqd, ze o zbawienie trzeba codziennie na nowo walczyd, to jest to przerazajqce kazanie. Moje dzieci nie musz^ przychodzid co rano i pytad: „Tatusiu, czy dzisiaj znowu wolno nam byö twoimi dzieömi?" One moimi dziedmi. A ten, kto raz zostal dzieckiem Bozym, jest nim i swoj$ walk? o u£wi?cenie prowadzi jako dziecko Boze.

2ycz? Warn z calego serca tej promiennej i promieniujqcej pewnoSci dzieci Bozych!

7. Czy chrzescijan- stwo jest sprawq prywatnq?

Czgsto styszy si$ zdanie, ze religia jest spraw^ prywatn^. Czy to jest stuszne? My spytamy teiaz: Czy chrzeScijafi- stwo jest spraw^ prywatn^? A wtaSciwie jeszcze'lepiej b^dzie spytad: Czy bycie chrzeäcijaninem jest spraw^ prywatn^?

Zanim odpowiem na to pytanie, pozwölcie, ze najpierw po- stawig inne pytanie: Co znajduje sig na monecie? Orzei czy reszka? I jedno i drugie. Moneta ma dwie strony, Podobnie ma si? sprawa z chrzeScijafistwem. Ma dwie strony - prywatnq i publiczn^. Na pytanie, czy chrzeScijafistwo jest spraw$ pry- watnq, musimy odpowiedzied: i tak, i nie.

Prawdziwe, zywe zycie chrzeScijafiskie ma dwie strony: jedn^ caikowicie piywatnq i drugq - publicznq. Jezeli ktörejä z tych stron brakuje, to coi jest nie w porz^dku.

Chc? Warn teraz pokazad te dwie strony prawdziwie chrzeSci- jaÄskiego iycia, ktöre sprawia Duch §wi$ty.

1. Bycie chrisescijaninem ma swojq czysto prywatnq strony

Zacznf od historii, ktöra pomoze Warn zrozumied, o co chodzi. Kto§ mnie kiedy§ nazwai „opowiadaczem historii". Odpowie- dziaiem na to: „To 4aden wstyd. Zawsze bardzo si? boj?, 4e lu- dzie w koSciele zaczn^ zasypiad. Opowiadajqc niekiedy jak^S histori?, mam pewnoSd, ze nie zasnq." A poza tym - przeciez caie zycie skiada si? z röznych historii, a nie z teoretycznych rozwazafi.

W Nadrenii zyt w zesztym stuleciu wielki kaznodzieja przebu- dzeniowy, Johann Heinrich Volkening. Dzigki jego kazaniom caty kraj woköt Bielefeld przezyt rzeczywist^ przemiang. Tego Volkeninga wezwano pewnego wieczoru do bogatego chlopa, ktöry mial duze gospodarstwo i byt porz^dnym, dzielnym cztowiekiem, ale z calego serca nienawidzil kazan przebudze- niowych. Byt to jeden z tych ludzi, ktörzy nie przyznaj^, ze grzesznikami. Möwit, ze czyni dobrze i nie boi sif nikogo. Nie potrzebowal tez zadnego ukrzyzowanego Zbawiciela. - Wi?c, jak möwitem, pewnego dnia wezwano Volkeninga, bo czlo- wiek ten Smiertelnie zachorowat i chciat przy stupid do Stotu PaAskiego. Trzeba Warn wiedzied, ze Volkening byt potgznie zbudowany i miat przenikliwe niebieskie oczy. Przyszedt, stanzt przy tözku chorego i dtugq chwil? przygl^dat si? mu w milczeniu.po czym powiedzial: „Hinrich, boj? sif o Was, bardzo si? bojf. Tak jak si$ sprawy maj^ w tej chwili, to wcale nie pöjdziecie do nieba, tylko do piekta " To powiedziawszy odwröcit sif i wyszedt. Bogaty chtop rozztoäcit sif: „To ma byd ksi^dz! To ma byd chrzeScijaAska mitoSd?!"

Nadeszta noc. Cigzko chory lezy i myüli: „Nie pöjdg do nieba, tylko do piekta? A jeieli to prawda?" Poraszyto sig w nim su- mienie. Przypomniat sobie nagle rözne grzechy. Nie oddawat czci Bogu, sprytnie oszukiwat innych... Nastgpnej nocy ogar- n^t go wielki niepoköj. Zobaczyt z trwogq, ze w zyciu jego byto wiele zta i ze absolutnie nie jest dzieckiem Bozym. Teraz juz powaznie zacz^t mySled o nawröceniu. Po trzech dniach zawotat: „Zono, idf po Volkeninga!" Byt juz pöAny wieczör, ale Volkening przyszedt natychmiast. Chory byt bardzo nie- spokojny: „Pastorze, my§lg, ze muszg sig nawröcid!" „Tak", odpowiedziat Volkening, „pomalutku, po cichutku, to przycho- dzi z wiekiem! W potrzebie wotaj^, ale pokuta w potrzebie, to martwa pokuta. Tu trzeba czegoS innego!" To powiedziawszy odwröcit sig i wyszedt. Teraz dopiero chory wpadt w ztoSd! - Wy byScie tez byli w§ciekli na takiego pastora, prawda? Ostatecznie pastor lepiej by na tym wyszedt, gdyby zyczliwie' odniöst sig do bogatego chtopa. A przy tym wyglqdato prze-

ciez na to, ze ten czlowiek wkrötce umrze. Ale Volkening byl m$zem, ktöry stal przed Bogiem i wiedzial co möwi.

Trzy dni jeszcze przeszly, zanim chory wpadl w prawdziw^ rozpacz. Wiedzial teraz, ze musi umrzed. A w zyciu jego nie bylo miloSci, radoäci, pokoju, cierpliwoSci, zyczliwoSci, do- brocl, wiary, tagodnoSci, czystoSci. Przez cale zycie lekcewa- iyl Zbawiciela, ktöry za niego umarl. Wyp^dzil Tego, ktöry stal przed nim przynoszqc mu miloSö. A teraz pelen rozpaczy zobaczyl, ze znajduje si? na progu piekla.

„Zono, id£ po pastora!" Ale zona nie chciala pöj§£: „Nie pöjd$! On ci nie nie pomögt!" „Zono, przyprowadi go. Idg prosto do piekla!". I zona poszla. Volkening przyszedl i zastal czlowieka, ktöry pojql sens tych slöw: „Nie bl^dicie, Bög si$ nie da z sie- bie naSmiewaö; albowiem co czlowiek sieje, to i £%ö bfdzie."

Volkening przysun^l krzesto do lözka, usiadl i spytal: „No i co, zgadza si?, zezmieizasz do piekla?" „Zgadza si$!" I wtedy Volkening po wiedzial: „Hinrich, pöjdziemy na Golgot?. Jezus umarl röwniez za ciebie." I w petnych miloSci slowach opo- wiedzial mu, jjak Jezus ratuje grzeszniköw. Pokazal, ze czlowiek musi najpierw uznaö sam, ze jest grzesznikiem. Musi przestaö möwiö: „Czyni? dobrze i nie boj? si? nikogo!" Musi poznaö prawd?. Wtedy Jezus moze czlowieka zbawiö. Chory zrozumial, ze Jezus umarl za niego na krzyzu, ze zaplacil za jego grzeehy. I ze tylko On moze ofiarowaö mu sprawiedli- wo§ö wazn$ przed Bogiem, Po raz pierwszy ten bogaty chlop modlil si? naprawdf: „Boze b^di miloSciw mnie grzesznemu! Panie Jezu uratuj mnie przed pieklem!"

Volkening cicho odszedl, zostawiaj^c go wzywajqcego Jezusa. Odszedl spokojny, bo w Biblii trzykrotnie napisano: „Kazdy bowiem, kto wzywa imienia Pafiskiego, zbawiony b^dzie." Przyszedlszy nastfpnego dnia zastal czlowieka, ktöry otrzymal poköj z Bogiem. „Co slychaö u ciebie, Hinrichu?" A Hinrich odpowiedzial: „On przyjql mnie - z laski!" Stal si? cud.

W ten sposöb, widzicie, dumny chlop narodzil si? na nowo. A teraz uwazajcie, co Warn powiem. Pewnej nocy przyszedl do Jezusa uczony m^z i powiedziat, ze chciatby z Nim podysku- towaö na temat zagadnien religijnych. Ale Pan Jezus odpowie- dzial, ze tu nie ma o czym dyskutowaö. „Zaprawd?, zapraw- d? powiadam ci, je§li si? kto nie narodzi na nowo, nie moze ujrzed Krölestwa Bozego." Na to ten m^z spytal: „Jakze si? moze czlowiek narodzid, gdy .jest stary?Czyz moze powtömie wejSö do tona matki swojej i urodzid si??" A Jezus powtörzyl: , JeSli si? kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie moze wej§d do Krölestwa Bozego". I to jest ta prywatna strona zycia chrzeäci- janina, ze wchodzi do zywota przez ciasnq bram?, ze rodzi si? na nowo dzi?ki wielkiemu cudowi sprawionemu przez Boga.

To, co Warn möwi?, to nie s$ blähe teologiczne rozwazania. Tu chodzi o Wasze zbawienie. Zastanöwcie si? nad tym, bo moze si? zdarzyd, ze gdy b^dziecie umierali, nie bfdzie przy Was takiego Volkeninga! Do natodzenia na nowp potrzebne jest przyznanie Bogu racji, ze jestem czlowiekiem zgubionym i ze moje serce jest zle. Do narodzenia na nowo potrzebna jest t?sknota do Jezusa, jedynego Zbawcy äwiata. Do narodzenia na nowo potrzebne jest szczere wyznanie Zbawicielowi, ze zgrzeszylo si? przeciwko niebu i wobec Niego. Do narodzenia na nowo potrzebna jest wiara, ze „krew Jezusa Chrystu- sa (...) oczyszcza nas od wszelkiego grzechu." Ze on zaplaci! za mnie i ofiarowal mi sprawiedliwoSd wazn^ przed Bogiem. Do narodzenia na nowo potrzebne jest zdecydowane oddanie swego zycia Jezusowi. I do narodzenia na nowo potrzeba, by Duch Swi?ty Warn powiedziat: „Jestefi przyj?ty." W Biblii na- zywa si? to „opiecz?towaniem". Jezeli nie narodzicie si? na nowo, nie wejdziecie do Krölestwa Bozego! Kto jednak stal si? dzieckiem Bozym, ten ma pewnoSd. Moi przyjaciele, jezeli ton? i kto§ mnie wyci^gnie z wody, to wiem, ze jestem urato- wany, poniewaz siedz? na ziemi i mog? spokojnie oddychad!

I, widzicie, to jest ta prywatna strona zycia chrzeScijafiskiego. Kazdy musi sam przez to przejsd, aby przejSd ze Smierci do

zycia. Ach, gdy patrz? wstecz i mySlf, w jaki sposöb stalem sif wtasnoSci^ Jezusa - wydaje mi sif to cudem. Zylem dale- ko od Boga, popeiniajqc wszystkie grzechy. A potem w moje zycie wszedt Jezus. Teraz nalezf do Niego i chcialbym cate zycie ostrzegad ludzi przed zgub% i wzywaö ich do Jezusa. Pro- szf Was, nie spocznijcie, zanim nie narodzicie sif na nowo i nie bfdziecie mieli pewnoSci, ze: „Bög obietnice swe spetni; wieczne i pewne s$, Jezus potwierdzil je w petni Swiftq, nie- winn^ krwi^."

Jednakze narodzenie na nowo jest dopiero pocz^tkiem piywat- nego zycia chrzeScijanina. Konieczny jestci^g dalszy.

Od kiedy sif nawröcitem, stato sif dla mnie jasne, ze muszf codziennie styszeö gtos mojego Przyjaciela. Zaczqtem wifc czytad Bibli?. Ludzie dzisiejsi s^dz^, ze tylko ksiqdz czyta Bi- blif. W poblizu mojego domu w Essen jest park, do ktörego chftnie chodzf rano i spaceruj^c czytam moj^ Biblif. Widz$ mnie mieszkajqcy w okolicy ludzie i kiedyä jeden z nich po- wiedzial mi: „Widujf czfsto, jakczyta pan brewiarz." Brewiarz odmawiajq ksifza katoliccy. Ale ten cztowiek nie mögt sobie wyobraziö, ze pastor czyta ksifgf, ktör$ moze czytaö kazdy.

Na obozie mlodziezqwym zawsze zbieramy si§ jeszcze przed Sniadaniem na krötk$ medytacjf. Najpierw Spiewamy jalqS pie§fi porann^, na przyklad „Kiedy ranne wstaj^ zorze..." i czy- tamy hasto na dany dzieh. A potem wybieram im jaki§ tekst z Biblii. Kazdy siada w k^cie i czyta po cichu. To samo robi$ w domu, bo ci, ktörzy uwierzyli, nie mogq zyö nie stysz^c gtosu Dobrego Pasterza i nie rozmawiaj%c z Nim. A teraz proSba do Was: ozywcie swoje prywatne zycie chrzekdjanina czytaniem Nowego Testamentu przez kwadrans rano lub wieczorem! Po zamknifciu Nowego Testamentu ztözcie ifce i powiedzcie: „Panie Jezu, muszf z Toty pomöwiö. Mam dziS tyle do zrobie- nia! Pomöz mi! I ustrzez mnie od popetniania moich ulubio- nych grzechöw. Daj, bym mögt mitowaö innych ludzi. ZeSlij mi Ducha Swiftego." Mödlcie sif! Rozmawiajcie z Jezusem.

On jest i styszy Was. Do piywatnej strony zycia chrzeScijanina nalezy röwniez rozmowa z jego Panem.

Niedawno powiedzialem pewnemu wierz^cemu panu: „Po- trzebne jest panu codzienne sp$dzanie cichego kwadransa z Jezusem." „Alez panie pastorze", odrzekl, „przeciez ja nie jestem ksifdzem. Ksiqdz ma na to czas, ale ja? Ja jestem bardzo zaj$ty!" Spytalem go wtedy, czy udaje mu si? zawsze zalatwid wszystko co miai w planie na dany dziefi. Przyznal, ze nigdy mu si? nie udaje. „Widzi pan", powiedzialem, „to pochodzi stqd, ze pan nie spgdza cichego kwadransa z Jezusem. Jezeli pan sif przyzwyczai do codziennej porannej rozmowy z Jezusem, przeczytania paru wierszy z Ewangelii i krötkiej mo- dlitwy, to zobaczy pan, ze nagle zacznie pan bez trudu radzid sobie ze wszystkim. Tak, im wi^cej ma si$ do zrobienia, tym bardziej potrzebuje si? tego cichego kwadransa. Byd moze pöiniej zrobi si? z tego pöl godziny, bo bfdzie pan chcial przedstawid Zbawicielowi jakieS sprawy szczegölnie pana po- ruszaj^ce. W kazdym razie wszystko nagle zacznie i§d lepiej. Möwig to z doSwiadczenia. Mnie tez zdarza si$ niekiedy, ie ledwo wstan? z tözka - juz dzwoni telefon, potem zaglqdam do gazety, potem znowu telefon i jui przychodzi kto§ z jak^S sprawq. Kr^c? si?, ale caly dziefi jestem zdenerwowany i nie mi nie wychodzi. I nagle przypominam sobie, ze przeciez wca- le nie rozmawialem dziS z Jezusem i nie dalem Jemu przyjSd do glosu. Nie wi$c nie moglo mi sig udad."

Widzicie, cichy kwadrans z Jezusem tez nalezy do tej prywat- nej strony zycia chrze£cijanina. Nastgpnie nalezy do niej codzienne umartwianie swojej natury. Rozmawialem w zyciu z wieloma ludfimi. I wlaSciwie wszyscy na coS sif skarzyli. 2ony na m$zdw, mfzowie na zony, rodzice na dzieci, a dzieci na ro- dzicöw. Spröbujcie to sobie wyobrazid - pokazujecie palcem jakiegoS czlowieka i möwicie: „On jest winien, ze nie jestem szcz^liwyi", i w tej samej chwili trzy inne palce wskazuj^ na Was samyeh! Wierzcie mi: jezeli b^dziecie spgdzali cichy kwadrans z Jezusem, to On Warn ukaze, ze Wasze nieszcz^cia

maj$ £rödlo w Was samych. Macie klopoty w matzefistwie, macie trudnoäci w pracy, poniewaz nie zyjecie przed Bogiem. Chrze§cijanie muszq codziennie uczyd si? umartwiania swojej natury.

Opowiem Warn, coä z moich osobistych przezyd. Sp^dzilem kiedy§ osiem dni na obozie z pi$ddziesi£cioma wspölpracow- nikami mojej pracy z mlodziezq w Essen. Byio wprost nie- wypowiedzialnie pi?knie. ByliSmy ze sob$ ogromnie szcz?§li- wi, byl to biogosiawiony czas. Mimo to niekiedy pojawialy si? male tarcia i trudnoSci. Ostatniego dnia, przed wspölnym przyst^pieniem do Stolu Pafiskiego, ludzie nagle zaczgli pod- chodzid jeden do drugiego, möwi^c: „Ty, wybacz mi, 2e..." Ja musialem pöjSd do trzech i powiedzied: „Ty, wybacz mi, ze cif wtedy ofukn^lem!" Jeden z nich powiedzial: „Przeciez pan mial stusznoSd!" „Tak, ale mimo to wybacz mi!" Widzicie, nie bylo mi latwo upokorzyd si? przed dwudziestolatkiem, ale nie mialem spokoju, pöki tego nie zrobilem.

Podczas tych cichych chwil sp^dzanych z Jezusem Wy tez na- uczycie si§ umartwiad codziennie swoj^ natury. I zobaczycie, jak wszystko woköt Was zmieni sie i wypi^knieje. To nalezy röwniez do zupdnie prywatnej strony chrzefcijaäskiego zycia. A jezeli nie macie o tyxri pojgcia, to prosz? bardzo, abyäcie przestali nazywad siebie chrze&cijanami!

Chodz^c ulicami, myälg sobie nieraz, ze niemal wszyscy ludzie, ktöiych spotykam, sq chrze£cijanami. Gdybym zatrzymal kogo§ i spytal: „Przepraszam, czy jest pan chrzeScijaninem?" odpowiedzialby mi: „OczywiScie! Chyba nie my§li pan, ze je- stem mahometaninem!" Ale gdybym go spytal nast$pnie, czy zdarzylo mu sie juz nie spad z radoSci, ze jest chrzeScijaninem, to uslyszalbym w odpowiedzi: „Czy pan zwariowal?!" Tak to jest: chrzeScijafistwo bez radoSci, ze jest sie phrzeScijaninem! Ani §ladu radoSci. Z chwilq jednak, gdy przezyjecie narodze- nie na nowo, pojmiecie, co to znaczy 'Radujcie sie w Panu zawsze; powtarzam, radujcie sie!"'

Moi przyjaciele, niedawno przeczytalem z moj^ mlodziez^ wspaniale slowa w Biblii: „Ale dla was, ktörzy boicie sig mo- jego imienia, wzejdzie slofice sprawiedliwoSci - (to Jezus) - z uzdrowieniem na swoich skrzydlach." To pigkne, prawda? A wiecie co jest dalej? Dalej jest tak: „I bgdziecie wychodzid z podskakiwaniem, jak cielgta wychodz^ce z obory." Cudownie powiedziane! Rzadko zdarza mi sig spotkad chrzeäcijan, ktörzy by raduj^c sig swoim Zbawicielem podskakiwali jak cielg- ta wychodz^ce z obory! Dlaczego tego nie umiemy robiö? Bo nie jesteSmy naprawdg chrzeScijanami. MySlg o mqjej drogiej matce. Po niej zawsze bylo widad tg niepohamowan^ radoäd w Panu. MySlg röwniez o innych ludziach, ktörzy dali mi sig po- znaö jako radoäni chrzeäcijanie. Starzejqc sig, chcialbym coraz bardziej radowaö sig w Panu. Do tego jednak potrzeba naprawdg byö chrzeScijaninem, w petni, a nie tylko odrobinkg!

Tak, to jest wigc jedna strona zycia chrzeScijafiskiego. „Czy bycie chrzeScijaninem ma swoj^ prywatn^ strong?" Tak, jest to sprawa czysto prywatna.

Teraz jednak przyjrzyjmy sig drugiej stronie monety. Bo praw- dziwe, zywe zycie chrzeScijanina ma drug^ strong, publicznq, ktör^ kazdy moze zobaczyö;

2. Bycie chrzescijaninem jest sprawq publicznq

Publiczn^ strong zycia chrzeScijanina jest przede wszystkim wl^czenie sig w spoieczno£d chrzeScijan. To jest bardzo waz- ne, co teraz möwig: prawdziwi chrzeScijanie przyl^czaj^ sig do tych, ktörzy röwniez chc^ byö zbawieni!

W kazdq niedzielg odbywa sig nabozeöstwo. Dlaczego Was na nim nie ma? Odpowiecie, ze shichacie nabozefistwa przez radio. Nie möwig tu o chorych, oni niech sig cieszq radiowym nabozeöstwem, ale Wy? Bardzo mizerne jest to Wasze chrze- Scijaästwo, jezeli nie czujecie potrzeby braniaudziahi w praw-

dziwym nabozefistwie razem z innymi chrzeScijanami! Tak nie powinno byd.

Okoto trzechsetnego roku po narodzeniu Chiystusa - a wifc bardzo dawno temu! - na tronie Rzymskiego Imperium zasiadt wspaniaiy cztowiek: Dioklecjan. Byt on synem wyzwolefica i doszedl az do godnoäci cesarza wielkiego Pafistwa Rzymskiego. ChrzeScijafistwo byto juz wtedy szeroko rozpowszechnio- ne. Cesarz Dioklecjan wiedzial dobrze, ze jego popizednicy przeSladowali chrzeScijan. Postanowii jednak, ze nie bfdzie ' tak gfaipi, zeby przeSladowad najlepszych ludzi: „Niech sobie wierz^ w co chc^. U mnie kazdy moze wyznawad talq religif, jaka mu si? podoba." Byt to jak na cesarza doSd rzadki, chod zupetnie dobry punkt widzenia. Wielcy tego Swiata bowiem zawsze chftnie izqdz^ sumieniami poddanych. Cesarz Dioklecjan miat mlodego wspötpracownika imieniem Galeriusz, ktö- ry mialkiedyS zostad jego nastfpc^. Pewnego dnia Galeriusz '■ powiedziaf do cesarza: „Postuchaj, Dioklecjanie. Jezeli tych chrzeScijan tak bfdzie przyby walo, to zrobi sif, wielkie zamie- szanie, bo oni riegle möwi^ o swoim Krölu, Jezusie. Musimy co§ przeciwko nim przedsifwziqd." „Ach", odpowiedziat Dioklecjan, „daj mi spoköj! Przez 250 lat mpi poprzednicy prze- Sladowali chrzeScijan i nie nie wskörali a ja mam teraz znowu zaezynad?" Bardzo to byto m^drze ze strony tego cztowieka. Ale Galeriusz ciqgle do tego wracat: „ChrzeScijanie, to szcze- gölni ludzie. Möwiq, ze majq Ducha Swiftego, ktörego inni nie maj$, i ze oni bfdq zbawieni, a inni ludzie nie. To bardzo pyszni ludzie. Musisz co§ z tym zrobid!" Jednakze Dioklecjan nie zgodzil sif na przeSladowanie chrzeScijan. Galeriusz wei^z nie dawat za wygran$ i naprzykrzat sif cesarzowi dtuzej niz mögtbym to tu opowiadad. I w koficu Dioklecjan zmifkt i postanowii, ze zabroni urz^dzania chrzeScijafiskich zebrafi. Wydano wifc dekret: „Kazdy kto chce, moze byd chrzeScijani- nem. Natomiast nie wolno urzqdzad zebrafi chrzeScijafiskich. To jest zabronione pod karq Smierci." Kazdy mögt byd chrze-. Scijaninem, dopöki traktowal to jako sprawf prywatnq, ale pu- blicznie nie wolno byto im sif zbierad.

Starsi zboröw zebrali si? na narad?: „Co robid? Czy nie lepiej bfdzie ust^pid? U siebie w domu kazdy moze robid, co chce i nie mu nie bfdzie grozito." A oto co powiedzieli zagroze- ni przeSladowaniem chrzeScijanie (to bardzo interesuj^ce!): „Zbieranie si$ na wspöln^ modlitw$, Spiew, zwiastowanie i siuehanie naleiy do zycia chrzeScijabskiego. Po prostu b$- dziemy nadal si§ zbierali." I rzeczywiScie nadal zbierali si$ w zborze. Galeriusz triumfowai: „Widzisz, Dioklecjanie! To S4 wrogowie pabstwa. S4 nieposhiszni." I wtedy rozpocz^io si? jedno z najokrutniejszych przeSladowab chrzeScijan. Wielu z nich poddaio si?, möwi^c: „W domu tez mozna by<5 chrze- Scijaninem. Nie bfdziemy chodzili na zebrania." Ci uratowali swoje zycie. Ale zbör chrzeScijabski uznal ich za odst^pcöw: „Kto nie przychodzi na nasze zebrania, ten jest odst^pc^."

Nalezaloby to powiedzied dzisiejszym chrzeScijanom. Takich odstgpcöw jest dzi§ wielu. Ludzie w tamtych czasach mieli racj$, ie przeeiwstawili si$ cesarskiemu dekretowi. W Biblii zupdnie jasno jest powiedziane:. „Nie opuszczajcie wspölnych zebrab naszych, jak to jest u niektörych w zwyczaju..." DziS trzeba by powiedzied: jak to jest u niemal wszystkich w zwyczaju". I dlatego prosz? tych spoäröd Was, ktörzy chc^ byd zbawieni: Przylqczcie si$ do tych, ktörzy chrzeScijabstwo trak- tuj^powaznie!

Istnieje wiele mozliwoSci. Jest zbör, s^ domowe kola biblijne, godziny biblijne, kola mlodziezy. Proszg Was serdeeznie: Po- szukajeie jakiejS spotecznoSci. Pewien Francuz powiedziat mi: ,Jeden lubi je§d Sledzie, drugi lubi chodzid do koSciota." Ale to nie jest tak. Jest o wiele grobniej: Jeden zmierza do piekla, drugi przyt^cza si? do chrzeScijan! Tak jest! A jezeli naprawd? chcecie byd naäladowcami Jezusa, pöjdicie do swojego pasto- ra i spytajeie go, gdzie b$dziecie mogli uslyszed co§ wifeej o Jezusie.

2aden nie odpowie, ze u niego nie si? nie dzieje, bo wszgdzie s$ ludzie, ktörzy kochaj$ Jezusa. Byd moze jest ich niewielu i

moze s$ to troch? dziwni ludzie, ale jezeli nie bfdziecie mieli udzialu w chrzeäcijanskiej spoteczno§ci, to Wasze zycie chrze- icijanina obumrze!

Zebrania chrzeScijan winny si? skladaö z czterech elementöw: Spiew, sluchanie zwiastowania, modlitwa i skladanie ofiary. S3 to cztery elementy chrzeScijabskiego zgromadzenia. Tak bylo juz u pierwszych chrzeScijan. to zewn?trzne przejawy zycia z Boga.

Istnieje tylko jeden rodzaj chrzeScijabstwa, taki, w ktörym I4- czymy si? z innymi chrzeScijanami. W Biblii czytamy: ,JMy wiemy, ze przeszliSmy ze Smierci do zywota, bo milujemy bra- ci..." A to oznacza, ze kogo nie ciqgnie do innych chrzeScijan, ten jest jeszcze duchowo martwy.

Nigdy nie zapomn? przepi?knego pocz^tku mojej pierwszej stuzby w Bielefeld, gdzie bytem pomocniczym kaznodziejq w jednej z dzielnic. Na nabozebstwa przychodzilo zaledwie par? osöb. Bög zrzqdzil jednak, ze w ktöryS sobotni wieczör wdalem si? w dyskusj? z wolnomySlicielami, ktörzy zbiera- li si?w czerwonym Domu Ludowym. Rozmowa trwala do pierwszej w nocy, po czym wlaSciciel wyrzucil nas na ulic?. Padal deszcz. Po raz pierwszy zebralo si? woköt mnie okolo stu m?zczyzn, robotniköw fabrycznych z mojej dzielnicy. Sta- liSmy pod latarni^. Oni pytali, ja odpowiadalem. Rozmawia- liSmy juz dlugo o Jezusie, ze przyszedl z innego Swiata. Roz- mawialiSmy dlugo o tym, ze oni sq nieszcz^Sliwi, ze to wcale nieprawda jakoby nie mieli zadnych grzechöw na sumieniu i ze w gruncie rzeczy wierzq, iz istnieje Wieczno&5 i S%d Bozy.

0. godzinie drugiej powiedzialem: „Id? do domu. Jutro rano, o pöl do dziesi^tej mam nabozebstwo. Wiem, ze ch?tnie byScie przyszli, gdyby jeden nie bat si? drugiego." Wszyscy oni byli Westfalczykami, a ten ktöry stal przede mn^ mial okolo 35 lat

1. byt Westfalczykiem z krwi i ko§ci. „Co?" powiedzial., Ja si? boj?? Jeszcze czego!" „Czlowieku, uspoköj si?!" odrzeklem. „Dopiero mialbyS za swoje w fabryce, gdybys w niedziel? po-

bieg} do ko§cioia. Tego sig boisz." „Nie bojg sig!" powtörzyl. , Jutro rano przyjdg ze äpiewnikiem pod pach^!"

No i w niedzielg rano - a wigc w parg godzin po£niej - prze- maszerowat ten Westfalczyk ulicami ze spiewnikiem pod pa- ch^ i przyszedt na nabozenstwo. W tej dzielnicy pczywiäcie wszyscy sig znali. W poniedziaiek wieczorem przyszedi do mnie i powiada: „Miai pan racjg. W fabryce zagotowalo sig, wszyscy byli oburzeni, ze byiem w koSciele. Przekonaiem sig, ze panuje u nas tenor - krzyczymy o wolnoSci, a jesteSmy za- losnymi niewolnikami ludzi. Wygarn^lem im to i juz do nich nie naleig. A teraz niech mi pan opowie jeszcze o Jezusie!" By} on pierwszym z moich zdecydowanie nawröconych.

I, widzicie, zaczgto sig od tego, it przyszedi na nabozebstwo do malutkiego, ubogiego zboru. A gdy jeden wytrwai przy swoim, przyszli za nim inni. Wystarczylo zrobid wytom. P6±- niej B6g sprawi}, ze w zborze zapanowalo ozywienie. Wtedy jednak uczynitem interesuj^ce spostrzezenie, ze ci robotni- cy podjgli decyzjg dzigki przyjäciu do nas - do spoiecznoSci chrzeäcijan.

Zaklinam Was na zbawienie Waszych dusz - przyl^czcie sig do spoiecznoSci chrzeScijan. Nie zajmujg sig propagand^ na rzecz KoSciola i pastoröw, czy jakichS spolecznoSci i kieruj%- cych nimi braci. Chodzi mi tylko i przede wszystkim o Wasze zbawienie.

Drug3 spraw^ nalez^c^ do publicznej strony zycia chrzeScijab- skiego jest otwarte wyznawanie Jezusa.

My, w Niemczech, znalelliSmy sig w zwariowanej sytuacji. Ludzie myil^, ze skoro ptac^ podatek koScielny, to gtoszenie Ewangelii mog^ pozostawid pastorom. Ich osobi§cie nie to nie obehodzi. 2yczylbym sobie czasem, zeby to idiotyczne pla- cenie podatköw raz sig skobezylo. Wtedy moze uezniowie i uczennice Jezusa zrozumieliby, ze nie tylko rzeczq pastora, ale

röwniez ich samych jest troska, by imi? Jezusa wyznawane byto tarn, gdzie si? znajduj^: w fabryce, w biurze, w szkole. Czy wyznaliScie juz kiedyS publicznie: „Prawd^ jest, ze Jezus zyje! Przeklinanie jest grzechem! To wstyd przed Bogiem, ze opowiadacie tu Swifiskie kawaly!"? Czy wyznaliScie juz kiedyS, ze naleiycie do Jezusa? Ludzie zacz^liby wtedy uwaz- nie sluchaö. I powiem Warn jedno: Dopöki nie odwazamy si? gtoäno wyznawaö naszego Zbawiciela, dopöty nie jesteSmy w ogöle prawdziwymi chrzeScijanami!

Jezus powiedziai - sluchajcie uwaznie!: „Kazdego (...), ktöry mnie wyzna przed ludimi, i Ja wyznam przed Ojcem moim, i ktöry jest w niebie; tde tego, kto by si? mnie zapart przed ludi- mi, i Ja si? zapr? przed Ojcem moim, ktöry jest w niebie." Jakiez to bfdzie straszne, gdy kiedyS, w dziefi Sqdu, chrzeSci- janie wyst^pi^ i powiedzq: „Panie Jezu, mySmy tez w Ciebie wierzyli!" - a Jezus powie do Ojca: „Nie znam ich!" „Panie Jezu, ja przeciez..." „Nie znam ci?!" powie Pan Jezus. „Twöj s^siad nie wiedziai, ze zmierza do piekla, a ty go nie ostrzegleS, chociaz sam znaleS drogf do zywota. MilczaleS we wszystkich j$zykach Swiata, gdy trzeba byto otworzyö usta i wyznawaö twojego Zbawiciela." Moze odpowiecie wtedy: „Tak, ale moja wiara byla taka slaba!" A Pan Jezus odpowie: „To trzeba byto wyznawaö swoj$ slab$ wiar?! Nawet slaba wiara ma mocnego Zbawiciela. A poza tym nie musiateS wyznawaö swojej wiary, tylko mnie. Nie znam ciebie!"

„Kazdego, ktöry mnie wyzna przed ludämi, i Ja wyznam przed Ojcem moim, ktöry jest w niebie; ale tego, kto by si§ mnie zaparl przed ludimi, i Ja sig zaprg przed Ojcem moim, ktöry jest w niebie." Tak möwi Jezus. A On nie klamie. Kiedyz na- bierzemy znowu odwagi, by otworzyö usta?

Musz$ Warn opowiedzieö jeszcze jedn$ histori?. Kilka tygo- dni temu przemawialem w jednym z miast Zaglgbia Ruhry. Odczyty zorganizowal möj przyjaciel Gustaw, mlody majster w warsztacie mechanik pojazdowej. Ten Gustaw stal si? ra-

dosnym i pebiym mocy Swiadkiem Jezusa dzifki temu, ze w rozstrzygaj^cej chwili nauczyl si? wyznawad Jezusa. Pewne- go ranka, w poniedzialek, przyszedljak zawsze do warsztatu. Koledzy zaczgli opowiadad, kto jakie bezecefistwa wyprawial w niedzielp. Jeden chwali si?: „UrznpliSmy si? tak, ze nam piwo uszami si? wylewalo!" Drugi opowiada jakieS historie

0. dziewczynach. „A gdzie ty byleS?" pytajq. Gustawa. Byl on wtedy jeszcze uczniem. „Rano bylem na nabozefistwie", od- powiedziat „a po pohidniu na zebraniu mlodziezy u pastora Buscha." Na glow£ malego ucznia posypaly si? drwiny, a on stal z glupi^ min^. I nagle ogarnpla go w§cieklo§d. Czeladnicy

1. majstrowie wySmiewali go, a on mySlal: „Dlaczego w chrze- Scijanskim kraju wolno glo§no przyznawad si? do robienia Swinstw, a nie wolno wyznawad Zbawiciela?" Postanowii w tym momencie pozyskad wszystkich w warsztatach dla Jezusa. Zacz^t od wspöluczniöw. Bral kazdego po kolei na roz- mowp i möwil: „Sluchaj, pöjdziesz do piekla! Chodi ze mn^, zaprowadz? cip do Domu Weigla, na zebranie mlodziezy. Tarn uslyszysz o Jezusie." Kiedy po zdaniu egzaminu na mistiza odchodzil z warsztatu, panowala tarn zupelnie inna atmosfera. Sam przekonalem sip o tym. W naszym kole mlodziezy bytp kilku uczniöw. Trzech czeladniköw nalezalo do ChrzeScijafi- skiego Stowarzyszenia Mlodych Mgzczyzn. W warsztacie nikt sip nie odwazal opowiadad nieprzyzwoitych kawalöw. Jezeli jaki§ nowy pracownik zaczynal brudn^ rozmowp, ostrzegano gö: „Zamknij sip, cztowieku, Gustaw idzie!" Koledzy nabrali do niego szacunku. Dzis Gustaw ma bardzo dpbrq prac? - sam prowadzi duzy warsztat samochodowy. B6g pobtogostawil go röwniez w sprawach doczesnych.

Pytam raz. jeszcze: Gdzie znajdq si? wreszcie chrzeäcijanie, ktörzy bpd^ mieli odwagp otworzyd usta i wyznawad swoje- go Pana? Wzrastamy wewngtrznie w takiej mierze, w jakiej to czynimy.

Czy bycie chrzescijaninem jest spraw^ prywatnq? Nie! Je- ste§my Swiatu winni Swiadectwo o Jezusie. Skoficzcie z tym

tchörzliwym njilczeniem! Inaczej Jezus nie przyzna si? do Was na S^dzie Ostatecznym!

Gdy w Trzeciej Rzeszy zacz?to nagminnie wcielad do Sluzby Pracy mlodziez w wieku 16-17 lat, dawalem kazdemu z mo- ich chlopcöw mal^ Bibli? i möwilem: „Uwazajcie! Jak tylko b?dziecie na miejscu, zaraz pierwszego wieczoru polözcie Biblis na stole, otwdrzcie i zacznijcie czytad przy wszystkich. Zrobi si? straszna awantura. Ale nast?pnego dnia b?dziecie juz to tnieli poza sob^. Jezeli nie zaczniecie pierwszego dnia, to nigdy nie dacie sobie rady." I ci chlopcy tak zrobili, od razu pierwszego dnia kladli Biblis na widocznym miejscu. Za kazdym razem dzialalo to jak wybuch granatu, bo wSröd nie- mieckich chrzeScijan kazdy moze czytad dowolne Swifistwo, j ale Biblii nie moze czytad. A mojemu przyjacielowi Paulowi : - niestety polegl pöiniej - zdarzylo si?, ze nast?pnego ranka, ! gdy otworzyl swojq szafk?, nie znalazl w niej Biblii. Rozejrzal si? i zobaczyt, ie wszyscy uSmiechaj^ si? drwiqco. „Ukradli- Scie mi moj^ Bibli??" spytal. Odpowiedzialy mu nieartyku- towane pomruki. „Gdzie jest moja Biblia?" „Komendant za- bral." Paul zrozumial, ze teraz sprawa stanie na ostrzu noza. Po shizbie wycofal si? do jakiegoä k^ta i zaczql si? modlid: „Panie Jezu, jestem tu zupebiie samotny. Mam dopiero 17 lat. Pro- sz? Ci?, nie opuszczaj mnie teraz! Pomöz mi, abym mögl Ci? wyznawad!" Potem zapukal do drzwi komendanta. „Prosz?!" Komendant siedzial przy biurku, a na biurku lezala Biblia Paula. „Czego chcesz?" „Prosz? pana komendanta o zwröcenie mi mojej Biblii. To moja wlasnoSd." „A!" powiedzial komendant i zacz^l przerzucad kartki Biblii. „Wiigc to twoja wtasnoid? " „Tak jest, panie komendancie. Wiem, ze Biblia jest niebez- pieczna, nawet gdy lezy zamkni?ta w szafie. Nawet wtedy sze- rzy niepoköj." Bum! Komendant wyprostowal si?: „Siadaj!" I nagle wyznal:,Ja tez chcialem kiedy§ studiowad teologi?!" „A potem odst^pil pan komendant od wiary?" spytal Paul. I zacz?la si? cudowna rozmowa, w czasie ktdrej m?2czyzna kolo czterdziestki powiedzial siedemnastoletniemu chlopcu: , Jestem w gründe rzeczy bardzo nieszcz?lliwy. Ale nie mog?

si? cofn^d. Zbyt wiele musialbym poSwifci6.".A chlopiec od- powiedzial: „Biedny komendancie! Ale przeciez Jezus wart jest kazdej ofiary!" Komendant odprawil chlopca slowami: „Idi juz. JesteS szcz?Sliwym czlowiekiem." „Tak jest, panie komendancie!" potwierdzil Paul i odszedl ze swojq Bibliq. A w obozie nikt mu wi^cej nie powiedzial ani slowa na temat czytania Biblii!

Ach, gdziez sq chrzeScijanie majqcy odwagf przyznad sig do swoich przekonafi?!

Czy bycie chrzeScijaninem jest sprawq prywatnq? Tak! Naro- dzenie na nowo i wiara maß swoje korzenie w najtajniejszym zakqtku serca.

Czy bycie chrzeScijaninem jest sprawq prywatnq? Nie! Chize- Scijanie Iqczq si$ w spolecznoSci, gromadzq sif wspölnie na nabozefistwie, tworzq domowe kota biblijne, kola mlodziezy, kola kobiet, kola mgzczyzn. ChrzeScijanie otwierajq usta i wy- znajq swego Pana. äwiat musi zobaczyd, ze z Jezusem na zie- mif przyszedl ogiefi zapalony przez Boga!

8. Co moze nam dac zycie z Bogiem?

Temat, jakim si? zajmujemy, nosi tytul: „Co moze nam dad zycie z Bogiem?" MoglibySmy röwniez spytad: „Czy optaci si? byd chrzeScijaninem?" Odpowiadaj^c, musz? pizede wszystkim zacytowad tu stowa z Listu do Efezjan: „Blogo- stawiony niech bfdzie Bdg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, ktöry nas ubiogosiawii w Chrystusie wszelkim du- chowym biogoslawiefistwem." Te slowa Biblii möwi^ w cu- downy sposöb o bogactwie biogoslawiefistwa splywaj^cego na chrzeScijan dzi?ki Jezusowi. Zanim jednak przyst^pi? do wia£ciwego tematu, musz? najpierw wyjaSnid killra zagadniefi wst?pnych. Po pierwsze, ehe? powiedzied, ze:

1. Zycie z Bogiem nie jest urojeniem!

Tak, zycie z Bogiem nie jest fantazjq, nie jest urojeniem. To wia£nie ehe? Warn uSwiadomid.

Pastorowi w wielkim mieScie zdarza si? wiele interesuj^cych spotkafi. Niedawno wlaänie spotykam miodego cziowieka i mdwi? mu: „Cziowieku, co möglby£ zrobid, gdyby twoje zycie nalezato do Boga!" „Panie pastorze, niech pan nie buja w obtokach!" Znacie to wyrazenie? Chcial przez to powiedzied, ze mam chodzid po ziemi i trzefwo myäled. I dodal: „Prze- ciez Boga wcale nie ma!" A ja na to: „A to ci nowina! Jeszcze

0. tym nie styszalem!" I wtedy on mi zrobit wyktad: „Niech pan slucha. Dawniej ludzie czuli si? bezsilni wobec fywioiöw

1. wymySlali sobie jakie§ pot?zne moce, ktöre mialy im poma- gad. Mieli Allaha, Boga, Jehow?, Budd? i bo ja wiem kogo tarn jeszcze. Ale teraz okazafo si?, ze to wszystko byly urojenia, bo niebo jest zupehiie puste." Bylo to pi?kne przemöwienie. Kie- dy mlody czlowiek skoficzyl, odpowiedzialem: „M6j kochany, ty przeciez nie znasz Jezusa!" „Jezus?" zastanowii si? chwil?,

„Jezus, to tez jeden z tych zaiozycieli religii." „O, nie!" odrze- klem. „Niewypal! Omylka w druku, möj drogi! Opowiem ci, kim jest Jezus.-Odkqd Go znam, wiem dopiero, ze Bög zyje. Bez Jezusa nie by§my o Bogu nie wiedzieli." I odpowiedzia- iem mü, kim jest Jezus.

Kim On jest? Wytlumacz? Warn za pomoc^ przykladu.

Widzicie, ja wiele przeszediem w zyciu. Wielokrotnie prze- bywaiem w wigzieniu, nie za kradziez srebrnych iyzek, ale za moj$ wiarf. W Ttzeciej Rzeszy taey duszpasterze mlodziezy, jak ja, nie byli lubiani i zamykano mnie w najgorszych wif- zieniach. Raz siedziaiem w szczegölnie paskudnym mi^jscu. Caly budynek byi z betonu, a §ciany miat tak cienkie, 4e sly- szaio sip, gdy piptro nizej ktoä kaszlai albo o trzy pigtra wyzej ktoS wypadi z töika. Siedziaiem w ciasnej dziurze i pewnego dnia uslyszalem, ze do s^siedniej celi wprowadzaj^ nowego, röwniefc wi?2nia Gestapo. Musiai byd w gt^bokiej depresji, bo w noey slyszaiem przez cienk^ £cian$ jego piaez. Stysza- lem, jak przewraca si? z boku na bok na swojej pryczy i tiumi szloch. Strasznie jest sluchad, gdy ptaeze m$zczyzna. W dziefi nie wolno byio lezed na pryczy i styszaiem jak miota si$ w swojej ciasnej celi - dwa i pöt kroku tarn, dwa i pöt z powro- tem. Jak dzikie zwierz§ w klatee. Chwilami jfczalgtucho. A w mojej celi panowal poköj Bozy, bo do mojej celi przyszedi Jezus! Slysgqc, jak'ten m?zczyzna rozpacza, pomySlalem, ze rnusz? sif do niego dostad, muszf z nim porozmawiad. Osta- teeznie bylem duszpasterzem. Zawotalem straznika i powie- dziaiem: „Niech pan poslucha! Tb obok jest m$zczyzna, ktöry odehodzi od zmystöw z rozpaezy. Jestem pastorem. Niech pan mnie do niego zaprowadzi, chcialbym z nim porozmawiad". Strainik odpowiedzial, ze zapyta czy mozna. Po godzinie wrö- cit: „Zabronione!" I tak nigdy nie zobaezylem tego czlowieka z s^siedniej celi, chociai byi ode mnie na odlegloSd r?ki. Nie wiem, jak wyglqdal, czy byi stary, czy mlody. Gzuiem tylko jego rozpaez. Mozecie to sobie wyobrazid? Staiem nieraz przed §cian$ i mySlaipm: Gdybym mögi j% zburzyd i dostad

si$ do tego czlowieka! Ale nie möglbymjej zburzyd, choöbym walil w ni^ z calej sily.

A teraz uwazajcie dobrze! W takiej samej sytuacji, w jakiej ja bylem wtedy, znajduje si^ zywy B6g, Stwörca nieba i ziemi. JesteSmy zamknieci w widzialnym, tröjwymiarowym Swiecie. Bög jest tui obok. W Biblii czytamy: „Ogarniasz mnie z tylu i z przodu..." Bög jest od nas oddalony o szerpkoSd dloni, ale mie* dzy Nim a nami znajduje sie mur oddzielaj^cy nas od innego wymiaru. Do ucha Bozego dochodzi lament wznoszony przez mieszkaficöw ziemi. Slyszy przekleöstwa rozgoryczonych, ptacz samotnych, szloch stoj^cych nad grobami, westchnienia pokrzywdzonych. Wszystko to przenika do serca Bozego, tak jak do mnie przenikala przez Sciane rozpacz mezczyzny z s$- siedniej celi. I pomyäled tylko: Bög mögl zrobiö to, czego ja nie moglem! Pewnego dnia Bög rozbil mur dziel^cy Go od nas i pojawil sie w naszym widzialnym Swiecie w Synu swoim, Jezusie! Zrozumcie, ze w Jezusie, Synu Bozym, Bög przyszedl do nas, w ten caly brud i nedze tego Swiata! Odlqd poznalem' Jezusa wiem, ze Bög zyje. I zawsze möwie, ze od chwili przyj- Scia Jezusa bezboznoSö jest tylko wynikiem ignorancji.

Musze Warn teraz opowiedzieö o tym Jezusie. W ogöle wygta- szajqc odczyty, najchetniej opowiadalbym wyl%cznie historie o Jezusie, tylko ze wtedy wieczory bylyby za krötkie, aby zmie- §ciö w nich ten caly ogromny i wspanialy material! A wiec krötko: Jezus urodzil sie w Betlejem, dorösl i stal sie mpz- czyznq. Zewnetrznie nie mialzadnych oznak Swiadcz^cych o pelnej chwaly BoskoSci,,a jednak przyciqgal do siebie ludzi. Czuli, ze emanuje z Niego miloSd i laska Boza.

Ziemia kanaanejska, w ktörej Jezus zyl jako czlonek ludu izra- elskiego, znajdowala sie P°d okupacjq obcych wojsk, a mia- nowicie wojsk rzymskich. W mieScie Kafarnaum miejscowym komendantem byl setnik rzymski. Rzymianie wierzyli na ogöl w wielu bogöw, ale tak naprawde nie wierzyli w zadnego. No i temu setnikowi w Kafarnaum zachorowal ulubiony sluga. Set-

nik sprowadzit lekarzy, ale zaden nie umial nie pomde. Setnik zrozumiai, ze stuga musi umrzed. I wtedy przypomniato mu sif to, co siyszal o Jezusie: „Czy On mögtby pomöc? Pöjd§ do Niego!" I ten niewierz^cy m$2, poganin, udaje sif w drog?, staje przed Jezusem i prosi: „Panie Jezus, möj stuga jest bardzo chory. Czy nie mögtbyS go uzdrowid?" A Jezus odpowiedziat: „Przyjd? i uzdrowi? go." Ale setnik uwazat, ze Jezus wcale nie musi do niego przychodzid. Rozkazy jego, setnika, wykonywa- ne s% natychmiast, wi^c Jezus tez musi powiedzied tylko jedno stowo, a stuga bfdzie uzdrowiony. Innymi stowy, ten rzymski setnik, ten poganin, wyznal: „Dia Ciebie mozliwe jest to, co niemozliwe! Ty jesteS Bogiem!" Wtedy Jezus odwröcil si? do tych, ktörzy szli za riim i powiedziat: „Zaprawdg powiadam warn, u nikogo w Izraelu tak wielkiej wiary nie znalaztem." To znaczy: takiej wiary, jakq ma ten ateista, nie znalaztem w catym KoSciele. Rozumiecie - ten pogaiiski setnik poj^t, ze w tym Jezusie przyszedt do nas Bög!

Musicie poznaö wszystkie historie o Jezusie! Prosz? Was i za- klinam: Sprawcie sobie Nowy Testament! Przeczytajcie Ewan- gelif Sw. Jana, a potem inne Ewangelie, a potem wszystko do kofica. S$ tarn eudowne historie o Jezusie. W zadnym piämie ilustrowanym nie ma tak pi$knych opowiadafi jak te, ktöre s^ w Nowym Testamencie.

Jezus, Syn Bozy, nie przyszedt jednak na Swiat tylko po to, aby uzdrowid jakiegoS stug? i udowodnid tym samym, objawid istnienie Boga. On chciat czegoS wi^cej. On przyszedt po to, by ludzie mieli poköj z Bogiem.

Mifdzy Bogiem a nami znajduje si? nie tylko mur oddzielaj%- cy nas od innego wymiaru. Mifdzy Bogiem & Wami, migdzy Bogiem a mn$ stoi jeszcze zupetnie inny mur. Jest to mur na- szej winy. Czy zdarzyto sig Warn sktamad? Tak? Tym samym dotozybicie jeden kamiefi do tego muru. Czy byty w Waszym zyciu dni bez Boga, bez modlitwy? Tak? Nastgpne kamienie! NieczystoSd, zdrady matzefiskie, kradziez, profanaeja niedzieli

i tysi^ce drobniejszych spraw, kazde przekroczenie przykazafi doklada kamienie do muru. Wszyscy budowaliSmy ten mur, ktöiy dzieli ludzi od Boga. A Bög jest Swigtym Bogiem i ze Smierteln^ powag^ traktuje kazdy grzech. Gdy möwig: ,3ög" - natychmiast staje przede mn$ zagadnienie mojego grzechu i winy. Zagadnienie to musi zostad rozwiqzane. Znam ludzi, ktörzy sq przekonani, ze Bög ogromnie si$ cieszy, poniewaz oni jeszcze w Niego wierzq! Na milo§d Bosk^, przeciez to nie wystarcza! Diabel röwniez „wierzy w Boga". Ten juz na pewno nie jest ateisty! Wie bardzo dobrze, ze Bög zyje. Ale nie ma pokoju z Bogiem. Poköj z Bogiem mozna mied dopie- Fo wtedy, gdy usunie si? mur grzechu i winy mi$dzy Bogiem a cztowiekiem. I po to przyszedl Jezus. On zburzyl ten mur. Po to pozwolil, by Go ukrzyzowano. Wiedzial bowiem, ie z wyroku §wifto Boga ktoä musi ponieSd kar? za grzechy— on albo ludzie. Rozumiecie - Wilhelm Busch albo Jezus! I On, niewinny Syn zywego Boga, Jezus Chrystus, poniösl kar$ za mnieilzaWas.

Teraz chcialbym, abyScie wyobrazili sobie Pana Jezusa na krzyiu. Dia mnie jest to wyobrazenie najdrozsze na Swiecie. Oto wisi Ten, przez ktörego Bög zburzyl mur i wkroczyl w n?dz? i niedol? tego Swiata. Oto wisi Ten, o ktörym w Biblii powiedziano, ze Bög „tego, ktöry nie znal grzechu za nas grzechem uczynil." Oto wisi Ten, ktöry poniösl na swoich ra- mionach caly cigiar winy - naszej winy! Oto wisi Ten, ktöry wladny jest uczynid to, czego nikt z nas nie moze: Usuwa mur, zbudowany z kamieni naszych grzechöw. Musicie to sami przeczytad w Biblii. Na krzyzu urpczywistnilo si$, ze „poköj mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa".

Spröbujf to objaSnid w inny jeszcze sposöb. Mam w Szwajca- rii serdecznego przyjaciela, z ktörym odbylem wiele wspania- lych podrözy. OczywiScie.po drodze musieliSmy gdzieS zjeSd" obiad, no, a potem trzeba byto zaplacid rachunek. Musial to zrobid jeden z nas, ten ktöry mial wlaSnie zasobniejsz$ kie- szefi. Naturalnie moglem tez powiedzied: „Hans, zaplad dziS

za mnie!" Rozumiecie jednak, ze ktoS musial zaptaciö. Zawsze ktoS musi zaplaciö. Za nasz^ win? przed Bogiem, za wszystkie nasze grzechy i wykroczenia ktoS musi zaplaciö. Albo wierzy- cie w Jezusa, wierzycie, ze On za Was zapiacii - albo kiedyü bfdziecie musieli zaplaciö sami! Za kazdq bowiem win? trzeba zaplaciö. I, widzicie, dlatego Jezus jest dla mnie tak wazny. Trzymam si$ Go mocno, bo On za mnie zaplacil.

Ten Jezus nie pozostal jednak w panstwie umarlych. Nie! I to jestcudowne!

W trzy dni po Smierci Jezusa pewien m$z imieniem Tomasz za- stanawial si? gl?boko nad tym, jak to wtaSciwie jest z Jezusem: „On nie zyje. Sam widzialem jak kladli Go do skalnego grobu, ktöry przywalili wielkim gtazem. Czy Jezus byl, czy nie byt Synem Bozym?" A kiedy tak rozmySlal, nadbiegli jego przy- jaciele, wolajqc: „On zyje! Cztowieku, czemu si? smucisz? On zyje!" „Kto zyje?" ,Jezus!" „To niemozliwe!" „A jednak! Wi- dzieliSmy pusty gröb, mozemy na to przysiqc! A potem On si? nam ukazal!" „Czy to mozliwe", pomyülal Tomasz, „zeby ktoS powstal z martwych? Jezeli to prawda, to On jest naprawd? Synem Bozym. Bög przyznal si? do Niegb." Ale Tomasz byl scep- tykiem; „Tyle razy dalem si? juz w zyciu nabraö. Nie uwierzf w nie, czego nie ujrzf na wlasne oczy." Rozmawialem kiedyS w podrözy z konduktorkq. Opowiadalem jej o Jezusie i Ona mi powiedziala: „Wierz? tylko w to, co zobaez? na wlasne oczy." Tak samo my§lal Tomasz i powiedzial innym uezniom Jezusa: ,JeSli nie ujrz§ na r?kachjego znaku gwoidzi i nie wloi? palca mego w miejsce gwoidzi, i nie wioz$ r?ki mojej w bok jego, nie uwierz?." Uczniowie mogli przekonywaö go do upadlego - jak ja Was tu, w Sassnitz - a Tomasz uparcie powtarzal: „Nie uwierz^!" W osiem dni pöiniej znbwusiedzieli wszyscy razem, gdy nagle ukazal si? Jezus: „Poköj warn!" A zwracajqc si? do Tomasza powiedzial: „Daj tu palec swöj i oglqdaj rgee moje, i daj tu r$k? swojq, i wlöz w bok möj, a nie b^di bez wiary, leez wierz." I wtedy biedny, miotany w^tpliwo&iami niedowiarek upadl na kolana i zawolal:„Pan möj i Bög möj!"

Teraz rozumiecie, dlaczego möwi£, ze zycie z Bogiem nie jest iluzj^, nie jest urojeniem. Bög nie jest wielk^ niewiado- m$: GdzieS zapewne jest, ale jaki jest, tego nikt nie wie. Nie! Przekonanie, 4e istnieje zycie z Bogiem opiera si? na tym, iz Syn Bozy przyszedt, umart za mnie i zmartwychwstal. Dlatego wiem teraz jaki jest Bög.

To byto pierwsze zagadnienie, ktöre musiaiem wyjaSniö przed przystqpieniem do wtaSciwego tematu „Co moze nam daö zycie z Bogiem?": Zycie z Bogiem nie jest iluzj^, nie jest urojeniem!

A teraz musz$ odpowiedzieö na drugie pytanie wst^pne, a mia- nowicie:

2. Jak dochodzi si? do zycia z Bogiem?

Jakze cz?sto ludzie mi möwi$ „Panie pastorze, pan jest szcz?- Sliwym cztowiekiem. Ma pan co§, czego ja nie mam." Odpo- wiadam na to: „Niechze pan nie gada glupstw! Moze pan to mied röwniez. Jezus przyszedt takze dla pana." I wtedy slysz^ pytanie: „Tak, ale jak dochodzi si? do zycia z Bogiem?' Biblia odpowiada na to jednym krötkim zdaniem: „Uwieiz w Pana Jezusa..."

Gdybym mögt doprowadziö Was do tej wiary! Najpierw jed- nak musimy sobie wyjaSniö, co to wtaSciwie znaczy: „wie- rzyö". Niektörzy ludzie maj^ o tym zupetnie btfdne wyobra- zenie. Jeden patrzy na swöj zegarek i möwi:, Jest doktadnie dwadzieScia minut po siödmej. To wiem na pewno." Drugi, ktöry nie ma zegarka, möwi: „Chyba jest dwadzieScia minut po siödmej, tak wierz$." Ludzie cz$sto mySl^, ze „wiara" jest potqczona z niepewnoSci^, prawda? A co oznacza „wierzyö", gdy Biblia möwi: „Uwierz w Pana Jezusa?' Wytlumacz? Warn to na przyktadzie wtasnego przeiycia.

Miatem kiedyS odczyty w stolicy Norwegii, w Oslo. Chcialem odlecieö z powrotem w sobot? rano.bo nastgpnego dnia miatem

przemawiad na wielkim zgromadzeniu w Wuppertalu. Podröz zaczfia sif fatalnie, bo maszyna miala godzin? opölnienia z powodu mgty. Wreszcie odlecieliSmy w kierunku Kopenhagi, gdzie mieliSmy si$ przesi^d. Dolatujemy nad Kopenhag?, a tu nagle pilot zawraca i leci w kierunku Szwecji. Przez gloSniki dowiadujemy si?, ze na lotnisku w Kopenhadze panuje mgta uniemozliwiajqca l^dowanie i wöbec tego lecimy do Malmo. Za skarby Swiata niechcialem lecied do Malmo! Nie mialem nie do roboty w Malmo. Chcialem lecied do Düsseldorfu, bo przeciei mialem przemawiad w Wuppertalu. W koficu jednak wyl^dowaliSmy w Malmo. Patrzymy - a tarn cale lotnisko pet- ne ludzi i ciqgle jeszcze l^duj^ nowe samoloty. Okazalo si?, ze na przestrzeni wielu kilometröw tylko Malmo bylo wolne od ingty, wifc tu kierowano wszystkie maszyny. Lotnisko bylo male i w poczekalni wszystkie miejsca byly zajgte. Podczas drogi zaprzyjafnilem si? z kupeem z Äustrii i teraz rozwaiali- £my - co robid? Mozliwe, ze b§dzie trzeba stad tu az do rana i nogi wrosn^ nam w ziemi?. Naokolo ludzie narzekali, kl?li i zarzucali personel pytaniami, jak zwykle w takich sytuacjach bywa. I nagle w gloSnikach rozlegl si? glos: „Odlot czterosil- nikowego samolotu na poludnie. Miejsce l%dowania nieznane: Hamburg, Düsseldorf albo Frankfurt. Kto chce lecied na poludnie, prosz? wsiadad." Sprawa wygl^dala nader niepewnie. JakaS kobieta obok nas zaezfta krzyczed: „Ja nie wsi^d?! Ja si? . boj§!" Powiedzialem: „Kochana pani, przeciez wcale nie musi pani wsiadad. Moze pani spokojnie tu zostad." Möj Austriak zauwazyt: „No... taki lot we mgle... I w dodatku nie wiado- mo gdzie sif wyl^duje!" Stoj$ tak mipdzy krzycz^c^ kobiet^ a wahaj^cym si? Austriakiem i tez pelen jestem wqtpliwo§ci. I nagle zauwazy lern przechodz^cego pilota w blgkitnym mun- durze. Twarz jego miala wyraz ogromnej powagi i koncentra- cji. Widzialo si?, ze Swiadom jest odpowiedzialno§ci, jaka na nim spoczywa. Nie traktowal sprawy lekko. Powiedzialem do swego austriackiego przyjaciela: „Czlowieku, temu pilotowi ■ mozna zaufad! Wsiadajmy! To nie jest jakiS lekkoduch!" I wsiedliSmy. Od chwili, gdy obydwie moje nogi opuScily l^d staly i znalazly si? w samolocie, a drzwi zostaly zamknifte,

byiem calkowicie zdany na czlowieka przy sterach. Mialem do niego zaufanie. Powierzyiem mu swoje zycie. Wylqdowali- §my we Frankfurcie i uplyn?ta cala noc ranim znalaztem si? w domu. Dobrnqlem jednak do celu! Wierzyö, to znaczy powie- rzyd siebie komuS.

Jak mozesz doj§<5 do zycia z Bogiem? - „Uwierz w Pana Je- zusa." Pöjdi za Nim. Widzicie, gdy wsiadaliSmy do samolotu, mialem wrazenie, ze möj Austriakch?tnie jedn^ nog$ zostalby na ziemi. Ale to bylo niemozliwe. Mögl albo zostad, albo caie- go siebie powierzyd pilotowi. I tak jest z Jezusem. Nie moze- cie jedn$ nog^ stad na ziemi i zy<5 bez Jezusa, a drugq kroczyd za Nim. Tak si? nie da zrobiö. Wierzyd w Jezusa Chrystusa i zy<5 z Bogiem moina tylko wtedy, gdy czlowiek zdecyduje si? na calkowite ryzyko, gdy powie: „O, Panie, jako zechcesz sam tak rz^di moimy losy, do Ciebie tylko ufno&5 mam..."

A teraz pytam Was: Komu mo£na zaufad tak, jak Synowi Bo- iemu? Zaden czlowiek na Swiecie nie zrobil dla mnie tyle, co On. On umilowal mnie tak, ze za mnie umarl. Umari tet za Was. Tak nikt nas nigdy nie kochal. A potem Jezus powstal z martwych. Mialbym nie powierzyd mojego zycia Temu, ktöry zmartwychwstal? JesteSmy gtupcami, je§li tego nie czynimy! A w tej samej chwili, w ktörej oddaj? swoje iycie Jezusowi, zaczynam zyd z Bogiem. Jest taka pi?kna pie§ß, ktörq bardzo lubi?: „O, Zbawicielu, Panie möj, do Ciebie calym sercem lgn?, za Tob^ w zycia pöjd? böj i krzyi cierpliwie dfwigad ehe?. Na 1113 Golgot? pöjd? rad, cierpienia znosiö ehe? bez skaig, bo wiem, ze gdy porzuc? Swiat, iy zdejmiesz ri?2ki krzyz z myeh bark." Ach, gdybygcie tak zechcieli powiedzieö!

Tak, po wythimaczeniu tych spraw musz? jeszcze dodad uzupehiienie. Jeieli oddacie swoje zycie Jezusowi i b?dzie- cie chcieli pöjSd za Nim, jeieli zechcecie Mu si? powierzyö - powiedzeie Mu to. On jest tui obok Was. On Was slyszy! Powiedzcie Mu: „Panie Jezu, oddaj? Ci moje zycie." Byiem zdemoralizo wany m, bezboznym chlopakiem, gdy nawröcilem

si? i przyjqiem Jezusa. Modlilem si? wtedy tak: „Panie Jezu, oddaj? Ci teraz moje zycie, ale nie mogp Ci przyrzec, ze stanp si?dobrym czlowiekiem. Po to, abym si$ nim stal, musisz mi dad nowe serce. Mam zty Charakter, ale daj? Ci calego siebie. Zröb co§ ze mnie!" To byta ta godzina mojego zycia, w ktö- rej oddalbym stery Jezusowi, Temu, ktöry odkupil mnie swoj^ krwi$.

Jeteli jednak mamy pöjSd za Nim, jeteli mamy zyd z Bogiem, to - powtarzam to nieustannie - musimy koniecznie pamiftad o trzech waznych sprawach. Mozemy im nadad kryptonim: „S M S". To znaczy: Slowo Bote, Modlitwa, Spoleczno§d.

Po podjfciu decyzji naletenia do Jezusa nie mozna zyd dalej, nie o Nim nie slyszqc. Musicie mied Biblip albo Nowy Testament i codziennie przez kwadrans czytad w spokoju jeden rozdzial po drugim. Jezeli czegoä nie zrozumiecie - pomMcie to na razie. Im dlutej b$dziecie regularnie czytali Biblig, tym wifeej zaeznieeie pojmowad i odkryjecie wspaniale rzeezy. Ja, czytajqc Bibli?, serce mam przepehüone radoSci^, ze wolno mi naleted do tego eudownego Zbawiciela i zwiastowad Go. Bo zycie z Bogiem ma to do siebie, ze mozna si$ nim dzielid zinnymi.

To wige jest nasza pierwsza litera kryptonimu: „S" - Slowo Bote- Teraz przychodzi druga: „M" - Modlitwa. Jezus slucha Was! Nie musicie przygotowywad sobie pigknego przemöwie- nia. Pani domumote po prostu powiedzied: „Panie Jezu! Mam dzi£ zly dziefi. M$z jest w fatalnym humorze, dzieci s^ niepo- sluszne, mam wielkie pranie i zabraklp mi pienigdzy. Panie Jezu, skladam u Twoich stdp tg cal^ moj^ biedg. Spraw, aby moje serce bylo mimo wszystko pelne radoäci, bo daleä ipi iycie z Bogiem. Pomöz mi pokonad trudnoSci. Dzigkujg Ci, Panie Jezu, te mogg Ci powierzyd to wszystko i sam^ siebie." Rozumiecie, o co chodzi? Mogg Jezusowi powiedzied wszystko, co mi lezy na sercu. I mogg Go prosid, abym poznawal Go coraz lepiej i coraz bardziej naletel do Niego.

Trzecia litera kryptonimu: „S" (drugie „S"), oznacza koniecz- nq do zycia z Bogiem SpoiecznoSd. Cziowiek przyt^cza si? do tych, ktörzy röwniez chcq nalezed do Jezusa. Kto§ mi niedaw- no powiedziai: „Ja ehe? wierzyd, ale ci%gle stoj? w miejscu." Poradziiem mu, aby przyl^czyi si? do jakiejS grupy chrzeSci- jan. „Kiedy oni wszyscy razem i kazdy z osobna wcale mi si? nie podobaj^!" „Cöz", odpowiedziaiem, „nie na to nie mozna poradzid. Jezeli chce pan kiedyS znalefd si? w niebie razem z nimi, to musi si? pan nauezyd przebywad z nimi juz teraz. Pan Bög nie moze wystrugad dla pana jakichS specjalnych chrze- fieijan."

Jako chiopiec znalem we Frankfurcie dyrektora banku, star- szego pana, ktöry opowiadai mi duzo o swojej mlodoSci. Kie- dy zdal matui?, jego ojeiee dai mu pieniqdze i wystai w podröz po stolicach Europy. Wyobrafcie sobie tylko - osiemnastoletni chiopak i taka podröz! Kazdy by chciai przezyd co§ takiego! Starszy pan opowiedzial mi o tej podrözy: „Wiedzialem, ze w tych wielkich miastach bardzo latwo mog? wpaSd w sidla grze- chu i hafiby. A ja chciaiem przeciei naleied do Jezusa. Zapako- walem wi?c do walizki möj Nowy Testament. Postanowiiem codziennie przed wyjSciem z hotelu rozmawiad z Jezusem i shichaö Jego gtosu. Postanowiiem szukaö towarzystwa chrze- Scijan. I rzeczywiScie wsz?dzie - w Lizbonie, w Madrycie, w Londynie itd. - spotykalem uczniöw Jezusa. Najtmdniej bylo w Paryzu. Dhigo musiaiem dopytywaö si? o kogoä, kto röwniez chciai nalezed do Jezusa. Wreszcie skierowano mnie do szewea: 'Ten tarn czyta Bibli?!' I ten wytworny miody czio- wiek zszedi do sutereny, gdzie mieScil si? warsztat i spytai: „Czy pan zna Jezusa?" Odpowiedziaio mu rozjaSnione spoj- rzenie szewea. Miody cziowiek powiedziai: „Czy möglbym codziennie rano przyjSd i pomodliö si? wspölnie z panem?" Tak wazna dla niego byla spoiecznoSd z ludlmi, ktörzy „na serio" chc$ byö chrzeScijanami.

Tak, to byiy te dwie sprawy, ktöre musiaiem wyjaSniö przede wszystkim: Od chwili przyj§cia Jezusa zycie z Bogiem nie jest

iluzjq, oraz: Jak dochodzi si?do zycia z Bogiem: „Uwierz w PanaJezusa!"

A teraz przejd? do wlaSciwego tematu.

3. Co moze nam da6 zycie z Bogiem?

Drodzy przyjaciele, gdybym Warn, chcial opowiedzied o wszystkim, co daje nam zycie z Bogiem i spolecznoSd z Je- zusem, to nigdy bym nie skoficzyl möwic! Tak wiele nam to daje!

Nigdy nie zapomn?, co powiedzial mi möj ojciec na tozu Smierci. Umieral maj^c 53 lata i byiy to jedne z jego ostatnich slöw: „Wilhelmie, powiedz wszystkim moim przyjaciolom i znajomym, ile szcz^Scia dal mi Jezus - w zyciu i teraz, gdy unaieram." Wiecie, czlowiek lez^cy w agonii nie wygtasza sentencji ani pustych frazesöw. I jezeli ktoS lapi^c z trudem powietrze ostatnim tchem, sklada Swiadectwo, ze Jezus dal mu szcz^Scie w zyciu i teraz, gdy umiera - jest to wstrz^sajqce.

A jak Wy bfdziecie umierali?

W czasach gdy bytem mlodym pastorem, wydarzyta si? w Zagl?biu Ruhry pigkna historia. Zorganizowano tarn wielkie zebranie, na ktörym bardzo uczony pan przez dwie godziny dowodzil, ze Bög nie istnieje, uzywajqc do tego calej swojej erudycji. Na sali byio peino ludzi i dymu z papierosöw. Stu- chacze nie kryji zachwytu; „Hurra! B6g nie istnieje! Moze- my robid, co si§ nam podoba!" Kiedy po dwöch godzinach möwca umilkl, przewodniczqcy zebrania wstal i powiedzial: „Przechodzimy do dyskusji. Kto chce zabrad glos?" Oczywi- Scie nikt nie miatodwagi. Kazdy mySlat: „Nie mozna dysku- towad z tak uczonym czlowiekiem!" Z pewno§ci% na sali bylo wielu, ktörzy si? z nim nie zgadzali, ale ktöz mialby odwag? wejSd na podium i powiedzied swoje zdanie w obliczu tysi^ca ludzi bij^cych brawo möwcy! A jedriak! Jedna osoba popro

sita o gtos: siedz^ca zupetnie z tyhi staruszka, taka typowa dla Prus Wschodnich babcia w czarnym czepku; w Zagt?biu Ruhry mozna cz?sto spotkad takie babcie. Przewodniczqcy spytal: „Babciu, chcecie coS powiedzied?" „Tak, ehe? co§ powiedzied!" möwi babcia. „No, ale to trzeba przyjSd tu do nas, na podium!" Na to babcia: „Nie böjcie si?! Przyjd?!" Dzielna kobieta!

Pomaszerowala wi?c babcia na podiunii stan?la na möwnicy i powiedziaia: „Panie möwco, przez dwie godziny möwil pan

0. swojej niewierze. Teraz ja ehe? pizez pi?d minut möwid o swojej wierze. Chc? panu opowiedzied, co zrobil dla mnie möj Pan, möj niebiaöski Ojciec. Bylam mlod^ kobiet^, gdy möj mqz ulegt nieszcz?§liwemu wypadkowi w kopalni i przynie- siono mi go martwego do domu. Zostalam z trojgiem malych dzieci. Z pomoey socjalnej niewiele si? wtedy mialo. Stalam nad zwlokami m?za i ogarn?ta mnie rozpaez. I, widzi pan, po- cieszyt mnie wtedy möj Bög. Zaden czlowiek nie mögt mnie pocieszyö, to co ludzie möwili, wchodzito mi jednym uchem

1. wychodzito drugim. Ale On, zywy Bög, pocieszyt mnie. Po- wiedziaiam Mu: 'Panie, teraz iy musisz byö Ojcem dla moieb dzieci!' (jakiez to byto wzruszajqce, ta prosta opowieädstarej kobiety!) Cz?sto wieezorem nie wiedziatam, skqd wezm? pie- ni^dze, by nazajutrz nakarmid moje dzieci. I zawsze prosilam wtedy mojego Zbawiciela: 'Panie, Ty wiesz w jakiej jestem sytuaeji. Pomöz mi!'" A potem stara kobieta zwröcita si? do prelegenta i powiedziaia: „On nigdy mnie nie zawiödl, nigdy! Przezylam bardzo cf?zkie chwile, ale On mnie nie opuScit. I powiem panu co§ jeszcze - Bög uezynit dla mnie o wiele wi?cej. Postat swojego Syna, Pana Jezusa Chrystusa, ktöiy za mnie umait i dla mnie zmartwychwstal i swojq krwiq obmyt mnie z wszystkich grzechöw. Jestem star$ kobiety i niedtugo umi?. I widzi pan, dzi?ki Niemu mam pewnoSd zycia wieez- nego. Gdy zamkn? tu oczy, to obudz? si? w niebie, poniewai nalei? do Jezusa. To wszystko zawdzi?czam mojej wierze. A teraz pytam pana, panie möwco: Co pan zawdzi?cza swojej niewierze?"

Prelegent wstal, poklepal babci? po ramieniu i powiedzial: „Ach, przeciez ja wcale nie ehe? odbierad wiary takiej starej kobiecie. Dia starych ludzi wiara jest czym§ bardzo dobrym!" Trzeba byto widzied t? star^ babei?!

Energicznie strz^sn^la r?k? prelegenta ze swojego ramienia i powiedziala: „O,. nie! "iym si? pan nie wykrgci! Postawilam panu pytanie, panie möweo, i musi mi pan na nie odpowiedzied! Ja panu powiedzialam, co zawdzi?czam swojej wierze. A teraz niech pan mi powie, co pan zawdzi?cza swojej niewierze?" Tak. Prelegent byl naprawd? zaklopotany! Babcia byla bardzo mqdr^ kobiety... A dziato si? to chyba w roku 192S.

Dzisiaj, gdy Ewangelia atakowana jest ze wszystkich stron i na calym Swiecie, pytam: Co wlaSciwie daje Warn Wasza niewia- ra? Naprawd? nie odnosz? wrazenia, ze ludzie maj$ poköj w sercach i s$ szcz?$liwi. Nie, moi przyjaciele!

Co mo4e nam dad zycie z Bogiem? Uczyni? tu bardzo osobi- ste wyznanie: Ja w ogöle nie möglbym znie§d swojego zycia, ' gdybym nie mial dzi?ki Jezusowi pokoju z Bogiem! Byly takie godziny, w ktörych serce moje krwawilo. Ustyszalem dzi§, ze tu, w s^siedztwie stalo si? straszne nieszcz?§cie, ktöre na dwie godziny pogr^zyto mnie w gt?bokiej zatobie. O ile wiem,jakie§ dzieci zgin?fy w wypadku samochodowym. W kazdej chwili moze nas spotkad ci?zkie nieszcz?§cie, Zawodz^ wtedy wszel- kie slowa i czlowiek wyci^ga tylko w ciemnoSci r?ce, pytajqc: „Czy nie ma nikogo, kto möglby mi pomöc?"

Widzicie, w ci?zkich godzinach zycia okazuje si?, kirn jest dla nas Jezus. Po §lubie powiedzialem mojej zonie: „2ono, iycz? sobie mied szeSciu synöw, i zeby wszyscy grali na puzonach!" Marzylo mi si?, aby mied w domu wlasny chör aniolköw gra- jqcych na puzonach! Urodzilo si? nam szeScioro dzieci, cztery mile cörki i dwöch synöw. Ale obu moich synöw jui nie mam. Obu Bög zabral mi w straszny sposöb, najpierW jednego, a po- tem röwniez drugiego. Nie mog? o tym möwiö. Jako duszpa-

sterz miodziezy przez cale zycie mialem do czynienia z mlo- dymi chlopcami, a moje wtasne dzieci...

Pami?tam, jak po nadejSciu wiadomo§ci o Smierci drugiego syna mialem uczucie, ze w sercu utkwil mi nöz. Ludzie möwi- li mi slowa pociechy, ale nie do mnie nie docieralo. Wiedzia- tem tylko jedno: Jestem duszpasterzem miodziezy i dziä wie- czorem musz? stu pi?ddziesi?ciu mlodym chlopcom radoSnie zwiastowad Slowo Boze. Zamkn%tem si? w pokoju, upadlem na kolana i z krwawi%cym sercem zacz^lem si? modlid: „Pa- nie Jezu, ktöry zyjesz,zajmij si? mn$, nieszcz?§liwym pa- storem!" Otworzylem potem Nowy Testament i przeczytalem Slowa Jezusa: „..jnöj poköj daj? warn." Wiedzialem, ze On dotrzymuje obietnic, zaczqlem wi?c prosid: „Panie Jezu, nie ehe? teraz zrozumied dlaczego mi to zrobileS, ale daj mi swöj poköj. Napdtnij moje serce Twoim pokojem!" I On to uczynil. Zaäwiadczam Warn tu dzisiaj, ze to uczynil!

Wy röwniez b?dziecie Go potrzebowali w takiej chwili, w ktörej zaden czlowiek nie b?dzie w stanie Was pocieszyd. To jest wspaniale - znad Jezusa, ktöry odkupil nas krwi^ swoj^ na krzyiu i zmartwychwstal, znad Go i möc Mu powiedzied: „Panie, daj mi Twöj poköj!" Poköj < ktöry On daje, splywa w serce pot?znym strumieniem. I dotyczy to röwniez najci?2szej godziny naszego zycia - godziny Smierci. Co b?dzie z Wami, gdy przyjdzie Warn umierad? Wtedy röwniez zaden czlowiek nieb?dzie Warn mögt pomöc. B?dziecie musieli pu£cid nawet najbardziej umilowan$ dlo6. Co wtedy b?dzie? Czy odeho- dz^c st$d, chcecie tarn stan^d przed Obliczem Boga obei^zeni wszystkimi Waszymi grzechami? Ach, gdy mozna uj%S siln^ dfofi Zbawiciela, wiedzqc, ze On mnie odkupil swojq krwi^ drogocenn^ i odpuScil mi wszystkie grzechy - umiera si? szcz?£liwym!

Co inoze nam dad zycie z Bogiem? Powiem Warn: Poköj z Bogiem; rado§d w sercu; miloSd do Boga i do bli2niego, ktöra pozwala mi milowad nawet wrogöw i tych, ktörzy dzialaj^ mi

na nerwy; pociech? w nieszcz§§ciu, ktöra sprawia, ze kazdego dnia stofice mi jasno Swieci; pewnoSö nadziei na zycie wiecz- ne; obecnoSd D'ucha £wi$tego; odpuszczenie grzechöw; cier- pliwoSö... ach, möglbym tak wyliczaö jeszcze diugo.

Zakoficz? siowami pie§ni, ktör^ tak lubi?:

„O, jakiz poköj wci^z napetnia dusz? m^,

Kiedy pomy§l?, zem wiasnoSci^ Twq!

Z Bogiem pojednany, Twoj^ krwi$ obmyty juz!

Ktöi mej duszy radoSö tu zrozumie, ktöz?"

Jakii poköj wci^z napefaiia dusz? n% kiedy pomyäl?, zem wiasno§ci$ Tw^! Zycz? Warn tego bogactwa, tego szcz^Scia!

Jezus

naszym przeznaczeniem

Wydanie skröcone

Jezus naszym przeznaczeniem - oto byt wy- brany przez pastora Buscha temat wiodqcy catego jego zwiastowania.

Z wielkzj radosciij petnil shizbf duszpasterskq wsröd miodziezy w Essen, ale jako zapalony kaznodzieja wiele podrözowal, gtosz^c wsz£- dzie Ewangeli?. Tysiqce przychodzity, aby go postuchac. Byi przekonany, ze Ewangelia o Je- zusie jest nawazniejszq Novvinq wszechczasöw. Czy chcecie ustyszec to poselstwo? Mozecie to zrobic! Usiqdzcie w wyobrazni pod kazalnicq, a szybko si? przekonacie, ze temat „Jezus naszym przeznaczeniem" jest giöwnym tematem dla swiata i dla naszego zycia.

Table of Contents

Jezus naszym przeznaczeniem - (Original Title: Jesus unser Schicksal - gekürzte Ausgabe)