Jezus nasz^
SZANS4
WSZYSCY JESTESMY SYNAMI MARNOTRAWNYMI
Wilhelm Busch
Jezus
NASZ^ SZANS^
WSZYSCY JESTESMY SYNAMI MARNOTRAWNYMI
WYDAWNICTWO CLC KATOWICE 2018
Originally published in German under the title: Jesus - unsere Chance!
Copyright © 1947 Quell Verlag Stuttgart Copyright © Licence edition 1995 Evangelische Gesellschaft für Deutschland, Wuppertal
Translared by permission.
All rights reserved.
With special and heartfelt thanks to the „Erbengemeinschaft Busch" in Germany which gave Fundacja CLC permission to publish Jesus - unsere Chance! in the Polish language.
Copyright © 2018 for the Polish edition by Fundacja CLC, Katowice
Tfumaczenie: Elzbieta Budzisz Redakcja i korekta: Danuta Pustöwka Projekt okladki i sklad: Dorota Banasik Redaktor prowadz^cy: Tomasz Kalisz
Na okladce wykorzystano obraz Eugene Burnand Powröt syna mamotrawnego.
Cytaty biblijne, jesli nie zaznaezono inaczej, pochodz^ z Biblii to jest Pisma Swiftego Starego i Nowego Przymierza, Ewangeliczny Instytut Biblijny, Poznan 2016. Ponadto:
BT - Biblia Tysi^clecia, wyd. V, Pallottinum, Poznan 2003 BW - Biblia Warszawska, Towarzystwo Biblijne w Polsce, Warszawa 2015
ISBN: 978-83-64837-32-6 Wydanie I
Ninicjsza publikaeja ukazuje si$ nakladem Wydawnictwa CLC dzialaj^cego w ramach Fundacji CLC ul. Wojewödzka 30/3, 40-026 Katowice tel. 32 255 12 43, www.clc.org.pl
Druk i oprawa: www.arkadruk.pl
SPIS TRESCI
WlELKIE ODKRYCIE 	9
Odejscie OD OJCA	15
Zycie Z DALA OD Boga	21
Przebudzenie	28
Przebudzenie	33
Decyzja	38
Opami^tanie	43
Nawröcenie	49
Spojrzenie ojca	54
Mitosö Ojca	59
Boze milosierdzie	63
Slowo przynosz^ce ratunek	68
Niewypowiedziane zdanie	73
Wyposazenie prawdziwego chrzescijanina	77
UCZTA	82
Skutki nawröcenia	87
CUD NAWRÖCENIA	91
Ogromna radosc	96
Starszy syn	102
Boza miara wartosci	108
Sprawiedliwy we wlasnych oczach	114
Prosba ojca	118
JljZYK NIENAWRÖCONEGO CZEOWIEKA	123
Co W SERCACH UKRYTE, STANIE SI^ JAWNE	128
Moment decyzji	134
ZAPROSZENIE DO RADOSCI	 139
Nauczyö si^ wlasciwie patrzec	144
PRAWDZIWA N^DZA I RZECZYWISTA POMOC	149
Brakuj^ce zakonczenie	154
SkRÖTY KSI^G BIBLIJNYCH
SP (ST) - Stare Przymierze (Stary Testament)
Rdz	Ksi^ga Rodzaju	Prz	Ksi^ga Przyslöw	
	(1 Ksi^ga Mojzeszowa)		(Przypowiesci Salomona)	
Wj	Ksi^ga Wyjscia	Kzn	Ksicjga Kaznodziei	
	(2 ECsi^ga Mojzeszowa)		(Koheleta, Eldezjastesa)	
Kpt	Ksi^ga Kaplariska	Pnp	Piesri nad Piesniami	
	(3 Ksi^ga Mojzeszowa)	Iz	Ksiyga Izajasza	
Lb	Ksiyga Liczb	Jr	Ksi^ga Jeremiasza	
	(4 Ksi^ga Mojzeszowa)	Tr	Treny (Lamentacje)	
Pwt	Ksi^ga Powtörzonego Prawa	Ez	ECsi^ga Ezechiela	
	(5 Ksi^ga Mojzeszowa)	Dn	Ksiyga Daniela	
Joz	Ksi^ga Jozuego	Oz	Ksi^ga Ozeasza	
Sdz	Ksi^ga S^dziöw	J1	Ksiyga Joela	
Rt	Ksi^ga Rut	Am	Ksiyga Amosa	
1 Sm	1 Ksi^ga Samuela	Ab	Ksi?ga Abdiasza	
2 Sm	2 Ksi^ga Samuela	Jon	Ksi^ga Jonasza	
I Krl	1 Ksi^ga Krölewska	Mi	Ksiyga Micheasza	
2 Krl	2 Ksi?ga Krölewska	Na	Ksi^ga Nahuma	
1 Krn	1 Ksi^ga Kronik	Ha	Ksi^ga Habakuka	
2 Krn	2 Ksi^ga Kronik	So	Ksiyga Sofoniasza	
Ezd	Ksi^ga Ezdrasza	Ag	Ksiyga Aggeusza	
Ne	Ksiqga Nehemiasza	Za	Ksiyga Zachariasza	
Est	Ksiijga Estery	Ml	ECsi^ga Malachiasza	
Hi	Ksi^ga Hioba (Joba)			
Ps	Ksi^ga Psalmöw			
NP (NT) - Nowe Przymierze (Nowy Testament)
Mt	Ewangelia Mateusza	1 Tm	1 List Pawla do Tymoteusza	
Mk	Ewangelia Marka	2 Tm	2 List Pawla do Tymoteusza	
Lk	Ewangelia Lukasza	Tt	List Pawla do Tytusa	
J	Ewangelia Jana	Flm	List Pawla do Filemona	
Dz	Dzieje Apostolskie	Hbr	List do Hebrajczyköw	
Rz	List Pawla do Rzymian	Jk	List Jakuba	
1 Kor	1 List Pawia do Koryntian	1 P	1 List Piotra	
2 Kor	2 List Pawla do Koryntian	2 P	2 List Piotra	
Ga	List Rjwta do Galatöw (Galaqan)	1J	1 List Jana	
Ef	List Pawla do Efezjan	2J	2 List Jana	
Flp	List Pawla do Filipian	3 J	3 List Jana	
Kol	List Pawla do Kolosan	lud	List Judy	
1		Tes
2		Tes	1		List Pawla do Tesaloniczan
2		List Pawla do Tesaloniczan	Obj	Objawienie (Apokalipsa) Jana	
Pewien czlowiek tnial dwöch synöw. Mlodszy z nich zwrö- cit sif do ojca: Ojcze, daj mi czfsc majqtku, ktöra na mnie przypada. Ojciec zatem podzielit mifdzy synöw dorobek swego zycia. Krötko potem mlodszy syn spienifzyl wszystko, wyjechal daleko, prowadzit rozwiqzly tryb zycia i roztrwo- nit majqtek. Gdy wszystko stracil, w kraju, gdzieprzebywal, nastal wielki glöd. Wöwczas i jemu zaczql doskwierac nie- dostatek. Wynajqt sic zatem u jednego z obywateli tego kraju, ktöry wyslal go do swoich wiejskich posiadiosci i za- trudnil przy wypasie s'win. Pracujqc tarn, pragnqt najesc sif strqköw, ktörymi tuczono swinie, lecz nikt mu nie po- zwalal. Wtedy oprzytomniat: Iluz to najemniköw mego ojca — pomyslal - ma chleba pod dostatkiem, a ja tu z glo- du ginq. Wracam do ojca. Powiem mu: Ojcze, zgrzeszylem wzglfdem Boga oraz wzglfdem ciebie. Nie jestem juz god- ny nazywac sif twoim synem. Przyjmij mnie do pracy jako jednego z twoich najemniköw. Wstal wifc i ruszyl w drogf. Gdy byl jeszcze daleko, ojciec zobaczyl go i zdjfty litosciq wybiegl naprzeciw, rzucil mu sif na szyjf i ucalowal go. Ojcze - rozpoczql syn - zgrzeszylem wzglfdem Boga oraz wzglfdem ciebie. Nie jestem juz godny nazywac sif twoim synem. Ojciec zas zwröcil sif do slug: Przyniescie czym prf- dzej najlepszq szatf i ubierzcie go; wlözcie pierscien na jego rfkf i sandaly na nogi, wybierzcie tez dorodne cielf, przy- rzqdzcie na ucztf, zasiqdzmy do stolu i uczcijmy to, ze ten oto möj syn byl martwy, a jednak ozyl, byl zgubiony, lecz odnalazt sif. I zaczfto sif bawic. Starszy syn tymczasem pracowal na polu. Gdy wracal i byl blisko domu, uslyszal muzykq i odgtosy tancöw. Przywotat wiqc jednego z mlodych sluzqcych i zapytal, co siq dzieje. Wröcil twöj brat! - usly- szal. - Twöj ojciec kazal zabic dorodne cielq i cieszy siq, ze odzyskal go zdrowego Starszy syn wpadi w gniew. Nawet nie chcial wejs'c do domu. Wtedy ojciec wyszedt i zaczql go uspokajac. Ale on byt nieprzejednany: Sluzq ci od lat - wy- pominal - szanujq kazdy twöj rozkaz, a ty nigdy nie dales mi chocby kozlqtka, bym siq zabawil z przyjaciölmi. Ledwie jednak zjawil siq ten twöj syn, ktöry z dziwkami roztrwonil twöj dorobek, natychmiast kazales zabic dorodnego cielaka. Wtedy ojciec powiedzial do niego: Dziecko, ty zawsze jestes ze mnq i wszystko moje jest twoje. To dobrze, ze bawimy siq i cieszymy, bo widzisz, ten twöj brat byl martwy, a jednak ozyt, byl zgubiony, lecz odnalazl siq.
(£k 15:11-32)
Peivien cztowiek miat divöch synöw. tk 15:11
Apostol Pawel uzyl wyj^tkowych slow do opisania isto- ty tego, czym jest Ewangelia: „Czego oko nie zdolato ujrzec, a ucho ustyszec i co ludziom nawet na mysl nie przyszlo...” (1 Kor 2:9). W Ewangelii nie chodzi o dog- maty, ktöre sobie kosciöt wymyslil, i ktöre z uporem maniaka pröbuje wcisn^c wszystkim dookola. Tu chodzi o nowe, nieslychane rzeczy. Nie takie, ktöre zostaly dostrzezone bystrym okiem badacza, uslyszane wyj^tko- wo wrazliwym uchem czy wymyslone w ludzkim sercu. W Ewangelii chodzi o cos' catkowicie niespotykanego, tu chodzi o „odkrycie”.
Jesli cos ma byc odkryte, to wczesniej musialo po- zostawac w ukryciu. Gdy na przyklad zostaje odkryta defraudacja, to oznacza, ze wczesniej musiata ona istniec w tajemnicy, w ukryciu.
Dlatego odkrycia cz^sto bywaj^ bolesne. I dlatego tak wielu nienawidzi Biblii, poniewaz odkrywa ona to, co wstydliwe.
Zacytowalem na pocz^tku tego rozdzialu tylko jeden werset z Ewangelii, a ile gl^bokich prawd w nim ukryto!
W Pismie Swi^tym czytamy, ze wraz z pojawieniem siq grzechu na swiat spadla zaslona. Istot^ grzechu jest wla- snie to, ze usuwa on wszystko w eien, do ciemnosci, do ukrytego miejsca. Przed upadkiem pierwszych ludzi krö- lowato swiatlo, jasnosc, przejrzystosc. A potem pojawil si^ grzech i kazda rzecz zostala okryta. Niesamowite jest to, ze Bog tez miat w tym swöj udziak Wczesniej przecha- dzal si^ On w raju i byl widoczny dla pierwszych ludzi. Grzech jednak sprawil, ze stal si^ Bogiem ukrytym. Tak, On jest Bogiem ukrytym. Ludzie szukaj^ Go pod rözny- mi postaciami. „Musi byc gdzies w przyrodzie!” - ale tarn Go nie ma. „Moze znajdziemy Go w wielkich wydarze- niach w historii swiata?” — ale tarn dzialaj^ zupelnie inne sily. „Musi byc we mnie samym!” — niestety, we wlasnym wn^trzu znalezc mozna wiele, ale z pewnosci^ nie Boga.
Bög jest ukryty. Tarn, gdzie si^ objawia, ukazu- je si^ przysloni^ty slupem dymu. Nawet gdy objawil si^ w Synu, osloni^ty byl postaci^ czlowieka, a ludzki rozum Go nie rozpoznal.
Jednak nie tylko Bög jest zakryty. Diabel röwniez. A poniewaz nie moze ukryc si^ tak jak Bög, zaklada ma- sk$. Biblia möwi, ze: „podszywa siq pod aniota swiatlosci” (por. 2 Kor 11:14). Möwi o religii, wydaje si^, ze chce prowadzic czlowieka do prawdziwej wolnosci i odkrywac godnosc istoty ludzkiej. A gdy pozbawi czlowieka skru- pulöw, oparcia i odsunie go od Boga, podsumowuje swoje
io
dzieto jak Malgorzata w Fauscie Goethego: „Lecz jestze win^, co milosci^ jest, szcz^sciem jeno i radosciq?”.
Nie tylko Bög ukrywa si? za zaston^. Pieklo tez ubiera maski, ale przede wszystkim robi to cztowiek. Adam ukryt si^ wsröd zarosli w ogrodzie Eden, kiedy zgrzeszyk To bylo jeszcze dose prymitywne. Z czasem nauczylismy si^ o wiele lepszego kamuflazu. Bezbozny cztowiek zastania swoj^ niewiarq powotuj^c si^ na odkrycia naukowe i reli- gijne. Sk^piec uwaza, ze jest po prostu oszcz^dny. Leniwy möwi: „Nie jestem typem pracusia”. Cztowiek o twardym sercu uwaza, ie jest nierozumiany. Nieprzyzwoity möwi o fizycznym aspekeie natury ludzkiej. Oszczerca nazy- wa siebie „obronc^ prawdy”. Grzesznik ktamie wyznajqc: „Postfpujf wtaseiwie i nie musz^ si^ przed nikim wsty- dzic”. Ten, kto martwi si^ o wszystko uwaza, ze stara si^ po prostu zaspokoic zyciowe potrzeby. Niezty karnawat! Maskarada! Temu, kto to odkryje, wydaje si?, ze udusi si^ w tym swiecie uludy, pozoröw i hipokryzji.
Gdzie podziata si^ prawda? Gdzie jest swiatto? Powiem ci: w Bozym Stowie. Ono odstania wszystko. Odkrywa Boga, diabla i cztowieka. Kto je czyta, ten si$ raduje: „Twoje Stowo [...] jest swiattem dla moich scie- zek” (Ps 119:105) i „w Twoim swietle ogl^damy swiatto” (Ps 36:10).
Bög staje si^ widzialny
„Pewien ojciec mial dwöch synöw”. W tym jednym slo- wie Bög si$ zdemaskowal. Kim jest Bög? Nie jest On „iston\ wyzsz^”, „przeznaczeniem”, „opatrznosci^”, „sita natury”. Bög jest „ojcem”. Zaden czlowiek tego nie od- kryl. Ujawnila to dopiero Ewangelia.
Bög jest „ojcem”. Jak mam opisac, co oznacza to slo- wo? Znamy przeciez tylko naszych ziemskich ojcöw, ktörzy w poröwnaniu z Bogiem sq zlymi ojcami.
Siedzialem kiedys w hitlerowskim wi^zieniu. Po trudnej wewn^trznej walce udalo mi si^ uciszyc emocje. Woköl mnie i w moim wn^trzu zapanowal spoköj. Nagle ustyszatem w oddali zalosny placz dziecka. Dochodzit z zewn^trz, nie widzialem tego dziecka, a jedynie stysza- lem. Bylem przekonany, ze to placze jedno z moich dzieci. Run^l caly wewn^trzny spoköj. Moje serce walilo jak oszalale. Nagle zrozumialem, co oznacza slowo „ojciec” - to ten, ktörego serce plonie milosciq do swoich dzieci, ktöry kocha je ponad wszystko inne na tym swiecie.
Bög jest ojcem, a my jestesmy Jego dziecmi. Jego zlymi dziecmi. Jego zgubionymi dziecmi. Ale — pozostajemy Jego dziecmi. Jakie niesamowite objawienie Ewangelii!
Dzieci mogq opuscic swoich rodzicöw. M^zowie opuszczaj^ swoje zony (niestety!). Przyjaciel moze opuscic przyjaciela. Ale czy ojciec moze zostawic swoje dziecko?
Biblia opowiada wstrz^sajqc^ histori^ Absaloma, ktöry zbuntowal si^ przeciwko swojemu ojcu Dawidowi. Dawid musial uciekac, wybuchly okrutne walki, w ktörych Absalom stracil zycie.
Gdy doniesiono o tym Dawidowi, nawet eien radosci nie pojawil si^ na jego twarzy, ale wybuchn^t glosnym pfaczem: „O Absalomie, möj synu! Czemu to ja nie zgi- n^lem zamiast ciebie!” (por. 2 Sm 18:33).
Bög jest ojcem, ale zupelnie innym ojcem, niz to so- bie wyobrazamy. Czy wiesz, dlaczego caly swiat jest tak nieszcz^sliwy? Poniewaz pröbuje poradzic sobie bez Ojca. Spöjrz na Golgot^, pogubione w swiecie dziecko Boga, popatrz prosto w twarz umierajqcego Zbawiciela! Widzisz Jego serce zlamane dla ciebie?
Szczqsliwy ten, kto moze spiewac razem ze swi^ty- mi: „Ojcowskie serce, swiatlo i zycie! Wierny pasterzu Emmanuelu!... Oddaj^ ster mojego zycia. Niech ojciec möj nim kieruje”.
Zdemaskowany czlowiek
Przypowiesc o synu marnotrawnym demaskuje czlowie- ka - takze ciebie i mnie. „Pewien czlowiek mial dwöch synöw”. Obaj synowie reprezentuj^ calq ludzkosc. Kazdy z nas moze odnalezc swöj pierwowzör w jednym z tych dwöch braci.
Kim jest czlowiek? Bög jest prawdziwym Ojcem. A czy my jestesmy poslusznymi dziecmi? Nie! Obydwaj synowie s^ zli, uparci i zbuntowani. Obaj maj^ niewla- sciwe nastawienie do swojego ojca, widz^ w Nim jedynie wroga albo uwazajq, ze jest dla nich ciliarem.
Jestesmy tacy sami! Bög jest dla nas niewygodnym ci^zarcm. O ilez latwiejsze byloby nasze zycie, gdybysmy nie musieli liczyc si$ z Jego obecnosci^.
Tak wi^c mamy dwöch synöw. Dwa rodzaje ludzi. Jeden odchodzi jak najdalej od ojca i prowadzi lekkie, przyjemne zycie. Drugi zostaje w domu. Ale nie czyni tego dla ojca, tylko dla majqtku.
Jestesmy tacy sami! Biblia nas demaskuje. Czym jest swiat? Straszliwie zdeprawowanq rodziny Boga. Kazda gazeta przynosi informacje o zniszczonej Bozej rodzinie.
Moze ktos zapyta: Czy to jest wlas'nie ta Ewangelia — ta przytlaczaj^ca prawda, ze jestesmy zniszczon^ Bozq rodziny, ktörej ojciec ukryl si^ i pozwala swoim dzieciom gin^c w cierpieniach i grzechu?
Alez nie! Ewangelia möwi duzo wi^cej! Oglasza, ze Bög stal si^ widzialny! Ojciec poslal swojego pierwo- rodnego Syna, aby si^ nad nami zlitowac. Dlatego Jezus pojawil si^ na swiecie, umarl i zmartwychwstal — aby od- budowac zniszczon^ Bozq rodziny.
Porzuc opör i przekor^! Wracaj do domu! Uwierz w Syna! Kto uwierzy w Syna, wraca do Bozej rodziny, przestaje byc obcym, staje si^ domownikiem.
Dlatego kosciöl chrzescijanski we wspölczesnym swiecie ma tak wielkie znaczenie, poniewaz jest pocz^tkiem Bozej rodziny. Dia dzisiejszego swiata ogarniqtego bölem i t^sknot^, stanowi zapowiedz wspanialej przyszlosci.
„Pewien czlowiek mial dwoch synöw”. Starimy si^ prawdziwymi dziecmi Boga: upokorzeni — a jednak uleczeni; skruszeni, ale wracaj^cy do domu; zgubieni w przeszlosci - lecz teraz „nawröceni do Pasterza naszych dusz”!
Mlodszy z nich zwrocil sif do ojca: Ojcze, daj mi czfs'c majqtku, ktora na mnieprzypada.
Ojciec zatem podzielil mi^dzy synöw dorobek swego zycia.
Krötko potem mlodszy syn spienif- zyl wszystko, wyjechal daleko, prowadzil rozwiqzly tryb zycia i roztrwonil majqtek.
Lk 15:12-13
W wielu dziedzinach naszego zycia przyczyna i skutek s^ ze sob^ tak scisle powi^zane, ze mozemy byc pewni, iz jesli pojawi si^ pierwsze z nich, to i drugie nieuchronnie nastqpi. Jesli wylegujemy si^ godzinami na plazy w pel- nym stoncu, chc^c uzyskac pi^kn^ opalenizn^, mozemy spodziewac si^ poparzenia slonecznego. Jesli wydajemy pieni^dze bez zastanowienia, pod koniec miesi^ca moze zabrakn^c nam na jedzenie.
Boze Slowo tez mowi o prawie przyczyny i skut- ku. W ksi^dze proroka Jeremiasza 2:19 czytamy: „[...] Przekonaj si^ wi^c, jak gorzko smakuje odejscie od Pana, twego Boga”.
Mozemy dose latwo odniesc te slowa do dzisiejszego swiata. Tak cz^sto slysz^ pytanie: Jak Bög moze dopuscic, zeby na swiecie dziato si^ tyle zla? Odpowiedz jest prosta: „Przekonaj si? wi^c, jak gorzko smakuje odejscie od Pana, twego Boga”. Gdy odniesiemy te slowa do naszego naro- du, zasiejemy niepoköj w wielu sercach.
Jednak spröbujmy zastosowac je we wlasnym zyciu. To jest wtasnie najtrudniejsze podczas lektury Pisma Swi^tego.
Podzielmy omawiany fragment na trzy cz^sci. Kazda z nich opisuje, co dzieje si^ z czlowiekiem, ktöry odchodzi od Boga.
Cz^SC PIERWSZA
„Mlodszy z nich zwröcil si^ do ojca: Ojcze, daj mi cz^sc maj^tku, ktöra na mnie przypada”. W tym miejscu widzi- my zwyklego religijnego czlowieka, ktöry wierzy w Boga. Nie nie wie jednak o zbawieniu w Jezusie, o nowym naro- dzeniu i zyciu z Bogiem. Mysl^, ze wielu z nas odnajdzie tu samego siebie.
Syn jest jeszcze u ojca, podobnie jak kazdy z nas po- jawiaj^c si^ na s'wiecie, znajduje si^ niedaleko Boga. Napisano przeciez: „Bög nie jest daleki od nikogo z nas” (por. Dz 17:27).
Syn rozmawia nawet ze swoim ojeem, ale cöz to za marna modlitwa: „Daj mi cz^sc majqtku, ktöra na mnie przypada”. Uderza nas jego zimna oboj^tnosc. Staje taki nieodrodzony cziowiek przed Bogiem, bez zadnych emo- cji. Gdy zginie mu pies albo ukochana papuzka, chodzi caly roztrz^siony, ale z powodu Jezusa nie uroni ani jednej Izy. Tryska humorem i rozpiera go radosc, gdy dostanie w pracy podwyzk^, ale milos'c Boga Ojca nie porusza jego serca.
Spöjrz na siebie samego, przyjacielu, czy i ty taki nie jestes? Jesli tak, to pomimo calej swojej religijnosci jestes zgubionym synem.
Jak si^ modli? „Ojcze, daj mi...”. Tak wtasnie modli si^ czlowiek, ktöry nie narodzil si$ na nowo. Zalosna modli- twa! Zadnego podzi^kowania za wszelkie dobra swojego ojca. Zadnych oznak synowskiej milosci. Zamiast tego: „Ojcze, daj mü”. Ojciec jest nam potrzebny tylko wtedy, gdy czegos od niego chcemy.
Traktujemy Boga jak kelnera. Nie obchodzi nas wca- le. Ma po prostu przyniesc zamöwiony posilek. Od Boga tez oczekujemy spetnienia zyczen, ale Jego samego juz nie chcemy.
„Daj mü”, möwi syn ujawniaj^c, co naprawd^ kryje si^ w jego sercu. Nasze serce jest takie samo. Chodzi nam tylko o nas samych. „Co mnie obchodzi möj ojciec albo brat”, mysli syn. „Chc$ dostac moj^ cz^sc. Daj mi, ojcze”.
To „ja” forsuj^ce swoj^ wolq przysporzylo synowi wie- lu klopotöw. St^d tez pochodz^ nasze problemy, niepoköj, rozczarowanie. Wyzwoleniem jest ukrzyzowanie tego krn^brnego „ja” razem z Chrystusem!
„Daj mi, ojcze”. Poröwnanie tej historii z naszym zy- ciem prowadzi do interesuj^cych wniosköw. Ziemski ojciec prawdopodobnie odrzucilby z^danie syna, ale Bög jest inny. On pozwala ludziom chodzic wlasnymi droga- mi. I wci^z nieprzerwanie obdarza ich zyciem, zdrowiem, pieni^dzmi, dobrami, pozywieniem, odziez^, stohcem, deszczem. Dal nawet swego Syna, „abysmy mieli obfite zycie” (por. J 10:10; BT).
A syn bierze, nie rnöwi^c nawet „dzi^kuj^”. Tacy wlasnie jestesmy.
CZ^SC DRUGA
„Wyjechal daleko...”. Cziowiek nie moze dtugo pozostac w takim stanie, jaki do tej pory opisalismy. „Musi istniec jakas religia”, rr.öwiq ludzie, maj^c na mysli „boga”, ktöry stanie siq ich miejscem ucieczki i pocieszenia. Ale Ojciec wymaga od nas przestrzegania Jego przykazan: „Szanuj swojego ojca i swojq matk^!”; „Przestrzegaj dnia szaba- tu!”; „Nie morduj!”; „Nie cudzolöü”; „ Nie kradnij!”; „Nie poswiadczaj nieprawdy przeciw swojemu blizniemu!” Jednak dla syna to za duze wyzwanie. Chce unikn^c spojrzen pelnych wyrzutu, gdy czasami zlamie jakies przykazanie. Kto by chciat mied stale wyrzuty sumienia? Ktos kiedys powiedziat: „Robi^, co do mnie nalezy, a jak Bög wymaga jeszcze wi^cej, to jest po prostu zbyt ma- lostkowy”. Tylko cielesny cziowiek moze tak myslec, gdyz czuje si^ ograniczony w obecnosci Pana.
Syn marnotrawny podj^l decyzj^. Nie od razu. Przez chwil^ chyba sam si^ jej przestraszyl. Czytamy, ze uczynil to „krötko potem”. To jednak powazna sprawa, odwröcic si^ plecami do samego Boga! W koncu jednak wyruszyl, „wyjechal daleko”. Daleki swiat bez Boga! Tylu ludzi zyje bez Niego, a jednak s^ wolni i szcz^sliwi. Cöz mnie jeszcze trzyma w tym zacofanym domu ojca? Trzeba isc z duchem czasu!
Pan Jezus opowiedzial t£ przypowiesc Zydom, dlate- go warto zwrocic uwag^ na pewien szczegöl. W Izraelu swinie uwazane s^ za zwierz^ta nieczyste. W dalekim swiecie, do ktörego wyruszyl öw mlodszy syn, hodowano wlasnie swinie. Tarn nie robiono röznicy mi^dzy czystym i nieczystym. To wlasnie poci^galo tego mlodego czlo- wieka. „Swietnie!”, stwierdzil. „Wreszcie jakies miejsce bez ograniczeri!”. Mtodzi m^zczyzni mogli zyc ze swy- mi „narzeczonymi” i nikt nie mial nie przeciwko temu. Ktamstwo nazywano sprytem, mozna byto si$ klocic i przeklinac, ile si^ chciato. Wi^c wyruszyh Nie, nie wy- ruszyt, on wymknqt si^ ukradkiem.
Daleko... od Ojca. Tak wielu ucieka od Boga jak naj- dalej. Jesli wtasnie teraz pakujesz swöj plecak, zaczekaj, chc^ ci powiedziec, ze od tego momentu ten mlody czlo- wiek zacz^t doswiadczac realnosci slow: „Przekonaj si$ wi^c, jak gorzko smakuje odejscie od Pana, twego Boga” (Jr 2:19).
Cz^SC TRZECIA
„Prowadzit rozwi^zly tryb zycia i roztrwonit majqtek”. Zadziwiajqce, jak Jezus potrafi opowiadac. Chcielibysmy dowiedziec si^ nieco wi^cej o zyciu mlodszego syna, ale Biblia wtasnie taka jest. Gdy möwi o grzechu, zamyka to w jednym zdaniu: „Prowadzit rozwi^zty tryb zycia i roztrwonit maj^tek”. Nie potrzebujemy szczegötowych opisöw zycia bez Boga. Sami znamy je doskonale.
Mtody cztowiek zyje tak, jakby ten czas miat trwac wiecznie. Nie zawsze jednak tak bqdzie. Dotyczy to takze naszego zycia: „I jak postanowiono, ze cztowiek raz umie- ra, a potem czeka go s^d” (Hbr 9:27).
Zostawmy na razie syna marnotrawnego i zobaezmy, co robi ojciec. Od chwili, gdy syn opuscit dom, oczekuje jego powrotu. Jego mitosc jest ogromna. „Przez caty dzieri wyciqgalem swe r^ce...” (Iz 65:2), mowi Bog w Swoim Stowie.
Jest pewien poruszaj^cy obraz Burnanda. Ojciec stoi na dachu domu, r<jk^ przystawil do czota i wypatruje z oddali swojego syna. Na jego twarzy maluj^ si^ t^skno- ta, milosc i wyczekiwanie. Czy wiesz, ze Bög tak ciebie wypatruje?
On uczynil nawet wiqcej: „Bög bowiem tak bardzo ukochaf swiat, ze dal swego Jedynego Syna, aby kazdy, kto w Niego wierzy, nie zgin^t, ale miai zycie wieczne” (J 3:16).
Zycie z dala od Boga
Gdy wszystko stracil, w kraju gdzie przebywal, nastai wielki glöd. Wöwczas ijemu zaczql doskwierac niedostatek. Wynajql sif zatem u jednego z obywateli tego kraju, ktöry wyslat go do swoich wiejskich posiadtosci i zatrudniiprzy wypasie swin. Pracujqc tarn, pragnql najesc sif strqköw, ktörymi tuczono stvinie, lecz nikt mu nie pozwalal.
Lk 15:14-16
Rozmawiaj^c z wieloma ludzmi na temat zbawienia, zauwazylem ze niejeden nienawröcony czlowiek tkwi w btqdnym przekonaniu o swojej dobrej relacji z Bogiem. „Przeciez ja wierz^ w Boga”. Przyjadelu, nie o to chodzi! Marnotrawny syn tez wierzyl w swojego ojca. Nawet przez chwil^ nie zw^tpil, ze gdzies tarn daleko mieszka jego ojciec. Cafe jego nieszcz^scie polegata na tym, ze byt daleko od niego.
Podobnie i my. Nie ma znaczenia, czy wierzymy w istnienie Boga, czy nie. Powinnismy zadac sobie o wiele wazniejsze pytanie: Czy mamy poköj z Bogiem? Czy zyje- my z Nim, czy bez Niego?
Omawiany fragment ilustruje zycie z dala od Boga, a dokladniej möwi^c, pokazuje dokqd ono prowadzi. Takie zycie ma takze swoje radosne oblicze. Möwilismy o tym wczesniej. „Wyjechal daleko, prowadzi! rozwi^zly tryb zycia i roztrwonil maj^tek”. Swietnie si? przy tym bawil. Trzej prawdziwi krölowie tego swiata: pozqdliwosc oczu, pozqdliwosc ciata i pycha zycia przej^li nad nim wladz^.
Nie trwalo to jednak dlugo. Wkrötce ujawnily si^ skutki zycia bez Boga.
Glöd
„Gdy wszystko stracil, wöwczas i jemu zaczql doskwierac niedostatek. Pragn^i najesc si$ str^kow, ktörymi tuczono swinie, lecz nikt mu nie pozwalal”.
Slyszalem o pewnej rodzinie, ktöra doswiadczyta po- dobnej sytuacji, jak ten marnotrawny syn. Dobrze im si^ powodzilo. Kiedys pewien ewangelista opowiadal im o Jezusie i zach^cai do oddania Mu swojego zycia. Usmiechn^li si^ jedynie wyniosle, a ojciec rodziny stwierdzik „Z pewnosci^ sobie poradzimy. Jestesmy inte- ligentnymi ludzmi”.
Par^ lat pözniej syn pokföcil si^ z ojcem i opuseil dom. Matka ci^zko zachorowala. Potrzebowala opieki, ale cör- ka wolala przebywac poza domem, korzystaj^c z licznych przyjemnosci zycia, zamiast jej pomagac. Zalamany ojciec sp^dzat cate dnie w swoim biurze, ratuj^c upadajqc^ firm?. „No, dalej, nabierajeie sily z waszej inteligencji i swiatlego rozumu”, szydzil diabel. „I zacz^l im doskwierac niedostatek”.
Czy kojarzysz celnika Zacheusza, ktöry wdrapal si^ na drzewo sykomory, zeby zobaczyc Jezusa? Mial ma- jqtek i pieni^dze, ale jego serce bylo glodne, jego dusza umierala.
Sfynny mowca Cyceron powiedzial kiedys: „Doswiadczylem wszystkiego i w niczym nie odnalazlem pokoju”.
Co b^dzie, gdy tego niedostatku doswiadczymy dopiero na lozu smierci? Powiedz, co wtedy ci^ pocie- szy? Przyjemnosci, ktörych kiedys doswiadczyles? One bqd^ ci^ tylko oskarzac. Twoje pieni^dze? Przeciez nie zabierzesz ich ze sob^. Twoje sumiennie wypelniane obo- wi^zki? One nie zaprowadz^ ci$ do nieba. Pozostanie ci jedynie przyznac racj^ bezboznemu krölowi Anglii Henrykowi VIII, ktory powiedzial przed smierciq: „Tak wi^c panowie, wszystko przemin^to — krölestwo, dusza, cialo i zycie”.
O synu marnotrawnym czytamy, ze „zacz^l odczu- wac niedostatek”. Czy naprawd^ bylo tak zle? Czyz nie mieszkat w bogatym kraju? Rozejrzal si^ dookola i nagle zobaczyl ten kraj w zupelnie innym swietle: z jednej stro- ny bogactwo, a z drugiej cena, jak^ za wszystko trzeba zaplacic.
Tak si^ dzieje. Pocz^tkowo swiat wydaje si$ wspanialy, ale gdy bieda zaczyna nas dotykac, odkrywamy, ze ten swiat tez gloduje! Same umieraj^ce, wyglodniale ludz- kie dusze! Dusza zyje jedynie Stowem Bozym i dzi^ki Zbawicielowi, ktory powiedzial: „Ja jestem chlebem zy- cia” (por. J 6:51). Swiat odrzucil jednak ten pokarm. Nie wi^c dziwnego, ze zapanowal ogromny duchowy gtöd na ziemi.
„I nastat wielki gtöd...”. O takiej sytuacji czytamy röwniez w ksi^dze proroka Amosa: „Oto nadchodz^ dni — oswiadcza Wszechmocny Pan — ze zesl^ na ziemi^ gtöd. Nie b^dzie to gtöd chleba ani pragnienie wody, lecz gtöd stuchania stow Pana. B^d^ wöwczas zm^czeni wlec si$ od morza do morza i tuiac si^ z pötnocy na wschöd, chc^c znalezc slowo Pana - jednakze nie znajdq. W tym to dniu pomdlejq z pragnienia pi^kne panny i przystojni mto- dziericy” (Am 8:11-13).
Biedny swiat! Jak dobrze majq si? dzieci Boze. „Sprawiedliwy je, by zaspokoic gtöd...” (Prz 13:23). Dzieci Boze maj^ chleb zycia - maj^ Jezusa! Mog^ si^ chlubic: „Pan moj^ moc^ i tarczq, zaufatem Mu catym sercem, a On zestai mi swq pomoc. Serce wypetnita mi radosc - zanuc^ piesn na Jego chwat^!” (Ps 28:7).
Zycie w ponizeniu
„Wynaj^l si? zatem u jednego z obywateli tego kraju, ktö- ry wystat go do swoich wiejskich posiadtos'ci i zatrudnit przy wypasie swiri”. Dia bogatego mlodego m^zczyzny byto to ponizaj^ce. Gdy jednak ktos odrzuca milosc ojca, musi doswiadczyc wrogosci obcych ludzi. Kto nie chce trzymac si^ Boga, szuka pomocy u ludzi i staje si^ od nich zalezny.
„Wystat go do swoich wiejskich posiadiosci i zatrudnit przy wypasie swih”. Nie byto dyskusji. Twarda rzeczy- wistosc. Teraz swiat byt jego przyjacielem. Dia swiata odwröcit si^ od ojca, od Boga, a swiat potraktowat go po swojemu. „Przekonaj siq wi?c, jak gorzko smakuje odej- scie od Pana, twego Boga” (Jr 2:19).
Warto powiedziec slöw kilka o wspomnianym tu „obywatelu tego kraju”. Slynny kaznodzieja Theremin opisal go w ten sposöb: „Kim on jest, kim jest ten czlo- wiek, ktöry celowo spycha Jezusa w ciemnosc; zyje w kraju wiecznego glodu i zatrudnia tych, ktörzy zostawi- li sluzb^ Bogu, aby pracowac dla niego? Nie podamy jego imienia, ale podejmijmy decyzj^, aby uciekac od grzechu, ktöry daje mu prawo do panowania nad nami”.
„Wystal go do swoich wiejskich posiadlosci i zatrudnil przy wypasie swin”. histori^ Jezus opowiedzial w kraju, gdzie kazdy wiedzial, ze swinie to zwierz^ta nieczyste. Wszyscy zrozumieli aluzj^: syn zatracil si$ w nieczystym swiecie. Teraz musi mu sluzyc.
Najpierw bawimy si$ grzechem, a potem zaczyna on nad nami panowac i nas poniza. Najpierw chcemy — potem musimy. Pocz^tkowo diabel oferuje wolnosc, ale pözniej zakuwa w lancuchy. Moze syn marnotrawny obu- rzal si«j na swoje ponizenie, ale nie mialo to znaczenia! Musial zyc w brudnym swiecie.
Humburg powiedzial: „Nie tylko pieklo jest smutnym miejscem. Droga do niego röwniez. Wielu doswiadczyto pokoju z Bogiem i mogliby zyc dostatnio w domu ojca, a prowadzq n^dzn^ egzystencj^, ktöra juz jest pieklem na ziemi. £yde niejednego malzenstwa, rodziny czy problemy w pracy dowodz^, jaki wptyw pieklo wywiera juz teraz na zycie cztowieka”.
Zycie bez Boga jest zyciem w ponizeniu. Prawd^ jest wi^c cos przeciwnego: zycie z Bogiem, zycie w tasce — a wi^c zycie w wolnosci i wywyzszeniu. Potwierdza nam to Slowo Boze: „Podnosi biedaka z prochu, n^dzarza — z kupy smieci, sadza ich wsröd dostojnych, przyznaje trony i zaszczyty” (1 Sm 2:8).
Zycie w samotnosci
W rozwazanym przez nas fragmencie znajdujemy wstrz^- saj^ce slowo „nikt”. „Lecz nikt mu nie pozwalal”. Biedny czlowieku, gdzie s^ twoi przyjaciele? Czy w ogöle zauwa- zyles, ze nie ma zadnego z nich? Sam opuscites jedynego, ktöry byl ci przychylny. Zauwazyles, ze twoim przyjacio- lom nie zalezy na tobie? Jestes calkowicie sam.
Czy znasz moze miedzioryt Dürera o marnotrawnym synu? Ten wielki artysta przedstawd na nim dwör i rozle- gle pola. Wsz^dzie pusto, zadnych ludzkich postaci. Tylko syn marnotrawny. Zalamany kl^czy mi^dzy swiniami.
Samotny! Zycie bez Boga czyni nas samotnymi. Tak pokazuje doswiadczenie. Pomysl tylko, jak skohczyl Judasz!
W domu ojca jest zupelnie inaczej. Byly takie okresy w moim zyciu, ze calymi dniami nie widzialem cztowieka. Doswiadczylem wtedy jednak prawdziwosci slow Jezusa: „ A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni az po kres tego wieku” (Mt 28:20). Doswiadczylem w Duchu
Swi^tym spotecznosci z kosciotem triumfujqcym, z brac- mi i siostrami z walczqcego kosciofa! „O, jak kocham Panie tych, ktörzy Ci^ szukaj^ i za Tob^ podqzajq...”
Przebudzenie
Cz^SC PIERWSZA
Wtedy oprzytomnial: Iluz to najemniköw mego ojca - pomyslal -
ma chleba pod dostatkiem, a ja tu zgtodu ginq. tk 15:17
Jest taki wierszyk dla malych dzieci: „Jestem malym dzieckiem, sil niewiele mam. Chciaibym byc zbawiony, wi?c co robic mam?” S£(dz?, ze wielu dorostych zadaje so- bie podobne pytanie. Chdeliby byc zbawieni, miec pokoj z Bogiem, pöjsc w przyszlosci do nieba, lecz nie maj^ po- j^cia, jak to osi^gn^c.
Do takich wtasnie osöb si^ zwracam: Sluchaj uwaznie i otwörz uszy i serce na Siowo Boze. Pan Jezus w swo- im Slowie wyraznie wskazuje nam drog^ do wiecznego zbawienia.
Gdy möj ojciec lezal juz na lozu smierci, zacytowai ten wierszyk z pewnym rozbawieniem, zmieniaj^c jego zakonczenie: „Chciaibym byc zbawiony - wiem, co robic mam”. Oby kazdy z nas mögt tak powiedziec!
Pierwszym krokiem na drodze do wiecznego zbawienia jest przebudzenie.
USWIADOM SOBIE SWOJE TRAGICZNE POLOZENIE
„Ja tu z glodu gin?”, stwierdzil syn marnotrawny. Cztowiek zyj^cy bez Zbawiciela zyje w n^dzy i bez na- dziei. Brak nadziei towarzyszy mu w zyciu, w umieraniu, a przede wszystkim na Sqdzie Bozym. Ze wszystkich stron dociera do niego: „Ja tu ginq”.
Jak doszto do takiej sytuacji? Zycie syna marnotraw- nego bylo nastawione na jeden cel: „Chc^ zaspokoic swoje pozqdanie”. Pocz^tkowo bylo to pragnienie pozna- nia dalekiego swiata: „Wyjechal daleko”. Pözniej pojawily si^ cielesne nami^tnosci. Trzy zdania opisuj^ zycie tego mlodego czlowieka, swiadcz^c o tym, ze jego jedynym pragnieniem bylo zaspokajanie swoich pozqdliwosci: „Prowadzd rozwi^ziy tryb zycia”, roztrwonil ma- j^tek”, pragn^l najesc si^ str^köw, ktörymi tuczono swinie”.
Poz^danie! Pozqdanie! A na koncu wszystkich wysii- köw zmierzaj^cych do zaspokojenia swoich pragnieh: „Ja tu z glodu gin^”. Oto obraz zmyslowego czlowieka, ktöry nie nie wie o zyciu z Bogiem.
Grecy mieli specyficzne wyobrazenie na temat swiata umarlych, ale w ich wierzeniach tkwi ziarnko prawdy. Opowiadali o Danaidach, ktöre w Tartarze musiaty na- pelniac beezkq. Jednak beezka byla dziurawa i wszystko z niej wyciekalo. Tak wi^c cala ich praca i zm^czenie byly daremne.
Podobnie z czlowiekiem, ktöry chce zaspokoic swoje z^dze - pröbuje bez ustanku, az zginie na wieki.
Czy nikt nie moze przerwac tej m^ki? Tak, moze to zrobic Duch Swi^ty. Jedynie On ma moc zatrzymac czlowieka w tym bezsensownym dzialaniu i przerwac je. To wlasnie nazywam przebudzeniem. Czlowiek nagle si^ bu- dzi, widzi swöj oplakany stan i stwierdza: „Ja tu gin^”.
Zat^sknij ZA OJCEM
Ogromnym sukcesem jest uswiadomienie sobie przez cztowieka, ze bez Jezusa znajduje si^ on w beznadziejnym stanie. Ale „przebudzenie” to cos wi^cej.
W zyciu wielu ludzi nast^pil taki moment, kiedy zdali sobie spraw^, jak tragicznie wygl^da ich sytuacja, a jednak nie z tym nie zrobili, nie poszli dalej. Mysl$ tu o bezboznym filozofie Voltairze, z ktörym cz^sto spoty- kal si$ Fryderyk Wielki. Powiedzial on kiedys: „Obym si^ nigdy nie urodzil”. Goethe posiadal wszystko, czego serce moze zapragn^c: slaw^, bogaetwo, szacunek, a jednak pod koniec zycia zwierzyl si$ swojemu sekretarzowi Eckermannowi: „Moje zycie byto w gruncie rzeczy jedy- nie pasmem wysilköw i trudöw i mogq chyba powiedziec, ze w ciqgu moich siedemdziesi^ciu pi^ciu lat nie zazna- lem nawet i czterech tygodni rzeczywistego wytehnienia. Bylo to jakby nieustanne toczenie glazu, ktöry ci^gle na nowo trzeba pchac pod gör^”.
Wlasciwie to samo wyrazil syn marnotrawny: „Ja tu gin^ z glodu”. Dlaczego wi^c ci wszyscy ludzie nie zrobili kroku dalej? Bo nigdy nie zadali sobie pytania: „Dlaczego wlasciwie jestem tak nieszcz^sliwy?”.
O niespokojne serce luclzkie! Czy kiedykolwiek zada- tos sobie pytanie: „Czemu jestes tak nieszcz^sliwe?”. Syn marnotrawny znal odpowiedz: „Dlatego, ze tak daleko odszedlem od mojego ojca”.
„Wtedy oprzytomniak Iluz to najemniköw mego ojca - pomyslal - ma chleba pod dostatkiem, a ja tu z glodu gin^”. Prawdziwe przebudzenie polega na tym, ze czlo- wiek zaczyna odczuwac t^sknot^ za swoim Zbawicielem.
Czy kiedykolwiek t^skniles za domem? Mysl^, ze wspötczesny swiat prawie nie zna tego uczucia. Kiedy byiem malym chlopcem, rodzice mojego przyjaciela za- prosili mnie na wakacje do swojego domku letniskowego. Pojechalem tarn z wielk^ radosci^, ale w trakcie poby- tu zat^sknilem za domem rodzinnym. Rodzice mojego przyjaciela robili wszystko, zeby mnie pocieszyc, skiero- wac moj;| uwag^ na rözne atrakcje, ale nie nie pomagalo. Pewnego dnia w drodze do kosciola spotkalismy listo- nosza, ktöry mial dla mnie list. Moja mala siostrzyczka napisala do mnie. Tak naprawd^ to ona nie umiala jesz- cze pisac i przeslala mi karrk^ zapisan^ dwoma rz^dami literek „e” oraz „i”. Ten niedoskonaly list tak mn^ wstrz^- sn^l, ze przez cale nabozenstwo rzewnie plakalem.
Podobnie dzieje si^ z sercem, ktöre doswiadeza prze- budzenia. Moze wczesniej dyskutowales na temat chrzescijanstwa i wygtosiles wiele m^drych pogl^döw, ale twoje serce pozostawalo zimne. Lecz gdy si^ obudzi- lo, wszystko inne poszlo w niepami^c. Liczy si^ tylko jedno: „Tak jak jelen pragnie wody ze strumienia, moja dusza garnie si^ do Ciebie, Boze!” (Ps 42:2). Twoje serce jest poruszone kazdym dotkni^ciem i najcichszym nawet glosem Dobrego Pasterza.
Gdy w sercu obudzi si^ t^sknota za Jezusem, caly swiat pröbuje nas pocieszyc i skierowac nasz^ uwag^ na inne rzeczy. Biada nam, jesli mu si^ to uda! T^sknota za Jezusem jest drogocenna! Blogoslawiony, kogo ona obudzi. Jestes na wlasciwej drodze! Tarn, gdzie pojawia si^ t^sknota za Jezusem, tarn zaczyna si^ zycie, a z nim wszel- ka nadzieja.
Rozpoznaj swojego najgorszego wroga
Gdy syn marnotrawny doswiadczyi przebudzenia, odkryt ze zyl do tej pory ze swoim najgorszym wrogiem. Tym wrogiem byi on sam.
Dotychczas za swoich wrogöw uwazal wszyst- kich innych:	swojego ojca, falszywych przyjaciöl,
surowego wlasciciela swin. Byi nieodrodzonym czlowie- kiem i zachowywal si$ jak zwykly smiertelnik. Walczyl z wszystkimi dookola. Ale teraz cos si$ zmienilo. Teraz ma do czynienia z samym sob^. Zrodtem nieszcz^scia jest jego nienawröcone, niepokutuj^ce serce. Teraz wal- ka przenosi si^ do jego wn^trza. Tarn uderza i nokautuje swoje wlasne „ja”.
A w jaki sposöb my odnosimy si$ do siebie samych? Pöki mamy upodobanie we wlasnym „ja”, dopöki uspra- wiedliwiamy si$, poblazamy sobie i kochamy siebie samych, dopöty nie mozna nam pomöc. Przebudzony czlowiek pokonuje swoje „ja”. Uczy si$, co oznacza wy- dac siebie na smierc razem z Jezusem, aby möc przebywac z Nim w nowym zyciu.
Przebudzenie
Cz^SC DRUGA
Wtedy oprzytomnial. tk 15:17a
Podczas drugiej wojny swiatowej cz^sto budzily nas w nocy odgfosy dzial. Wszyscy spi^, jest ciemna noc i nagle gdzies w oddali slychac pot^zny huk — odzywa si^ dziato przeciwlotnicze. Zaczynaj^ wyc syreny. Niektörzy spi^ mimo halasu, ale wi^kszosc si$ budzi. Takie budze- nie si? w srodku nocy nie jest przyjemne, ale nam cz^sto ratowalo zycie.
W zyciu duchowym tez pojawiaj^ si^ przebudzenia. Biblia poröwnuje stan nienawröconego czlowieka do snu, a nawet do smierci. Cielesny czlowiek jest martwy dla Boga. Jest umarly przez swoje grzechy i swoj^ wla- sn^ sprawiedliwosc. Jesli si^ nie obudzi, b^dzie na zawsze zgubiony.
Jednak - dzi^ki Bogu — wci^z odzywa si^ syrena Stowa Bozego. Wprawdzie niektörzy chc^ j^ uciszyc, bo zaklöca ich sen, ale jak dobrze dla nas, gdy zostaniemy zbudzeni ze snu! Nawet, jesli jest to bolesne, to jednak prowadzi do zycia. Analizowany dzis tekst ilustruje takie przebudzenie.
Tak wi^c „ockn^l si$”. W tlumaczeniu Lutra to zda- nie brzmi: „Nawrocil si^”. W greckim tekscie doslownie czytamy, ze „doszedl do siebie”. Zwröcmy uwag^ na te dwa slöwka „do siebie”. Cziowiek dochodzi do wszyst- kiego, ale nie do siebie samego. Na wszystko ma czas, jedynie dla siebie go nie ma. Masz czas na prac$, na pel- nienie funkcji spolecznych, czas na gazet^, na spotkania z przyjaciölmi, na plotki, na kino - a kiedy masz czas dla siebie? „Och”, powiesz, „przeciez mam tez czas dla siebie”. To prawda! Masz czas dla siebie. I co wtedy robisz? Szukasz jakiejs rozrywki.
W jednym z opracowah tego tekstu Humburg napisat: „Zastanöwmy si$, co znaczy slowo rozrywka. Rozerwac si^, rozrzucic — tak jak rozrzuca si^ ziarna na wietrze. Nie ma tu czasu na zastanowienie si^, wejrzenie w gl^b samego siebie. Niektörzy ludzie tak skutecznie oddawali si<; rozrywce, ze do kohca zycia b^d^ mieli problem z pozbie- raniem si^ w jedn^ calosc. Widzimy potem, jak pröbujq wszystko poskfadac, ale wymyka im si^ to spod kontroli. Jak w takim stanie mog^ si^ nawröcic?”
Tak wi^c cziowiek potrafi dojsc wszqdzie, wszystko poznac. Jedynie do siebie samego nie potrafi dotrzec. Ale gdy to siq uda...
Synowi marnotrawnemu si$ udalo: „Wtedy oprzy- tomnial”. I wröcil do swojego domu. Jak wyglqdala jego sytuacja? Zyl w straszliwej biedzie! „A ja tu gin^ z glodu”, wsrod zniszczen spowodowanych grzechem.
Kiedy ty chcesz „dojsc do siebie”? Miales czas na wszystko. Gdy zrobisz sobie rentgen twojego wn^trza, wynik b^dzie vvstrzqsaj^cy. Dlatego nie zwlekaj! Kiedy znöw znajdziesz czas, zeby si^ o siebie zatroszczyc? Nie chodzi o jedzenie i ubranie, chodzi o zbawienie twojej du- szy, o poköj z Bogiem, o to, co stanie si? z tob^ po smierci.
Tersteegen möwi: „Zostaw to, co nie nie znaczy, czyn to, co jest najwazniejsze!”
„Wtedy oprzytomnial...”
Pröbowales kiedys obudzic kogos, kto smacznie spi? Czasem trzeba troch^ nim potrz^sn^c, zeby si^ zbudzik Wi^kszos'c ludzi spi. Ich zycie jest jakims zwariowanym snem. W Psalmie 90 Mojzesz möwi o nich: „Porywasz ich jak nurt powodzi, sq jak sen o poranku” (Ps 90:5), a w pewnej starej zotnierskiej piosence spiewamy: „Powiedzial, ze zycie to tylko sen”.
Syna marnotrawnego obudzila bieda. Ktos kiedys powiedzial, ze „wszelki niedostatek jest takim Bozym czarnym psem, ktöry budzi spi^ce, zagubione owee i przyprowadza je do Chrystusowego stada”. Jesli wröc^, oznacza to, ze niedostatek spelnil swoje zadanie.
Bög jednak ma takze inne sposoby budzenia czlowie- ka. Najwazniejsze, ze ono si^ dokonuje. „Oprzytomnial”. Niedawno czytalem o pewnym czlowieku, ktöry w pijackim amoku zabil swego przyjaciela. „Wtedy oprzytomnial”.
Nieodrodzony czlowiek zyje jak na rauszu. Musi tak zyc. Inaczej nie wytrzyma. Do dyspozycji ma mnöstwo srodköw odurzaj^cych. Dia jednego to alkohol, dla inne- go nami^tnosc, pieniqdze, wladza, polityka. Jeszcze inny jest zabiegany, bo boi si^, zeby czegos w zyciu nie przega- pic, jeszcze inni uzaleznili si$ od kina.
Paolo Schwarz, mieszkaniec Alzacji, zostal kiedys skazany przez Francuzöw na dozywotnie wygnanie do Gujany Francuskiej. W swoich wspomnieniach pisal: „Bylismy w obozie w Marsylii i widzielismy zblizaj^cy si^ tzw. statek smierci, ktöry mial nas zabrac na Diabelsk^ Wysp$. Opanowalo nas takie zw^tpienie, ze kazdy sprze- dawal, co tylko jeszcze mial, zeby kupic wödk$. To, co pözniej nast^pilo, przezylem w zupelnym odurzeniu”.
Tak swiat sobie radzi, zanim trafi do piekla.
„Oprzytomnial”. Otworzyly si$ nagle oczy jego ser- ca. Zlapal si$ za glow$. Zawolal: „Nie chc^ zgin^c! Chc^ wracac do domu, do ojca!”
Chrzescijanie zostali obudzeni i dlatego s^ trzezwi. Pijani tego swiata maj^ nam za zle, ze pozostajemy trzezwi. Nie na to nie poradzimy. W Nowym Testamencie dziesiqtki razy pojawia si^ napomnienie do trwania w trzezwosci: „Czuwajmy i b^dzmy trzezwi” (por. 1 Tes 5:6), pisze Pawel. A apostol Piotr zach^ca: „[...] Jako ludzie trzezwi cal^ sw^ nadziejq ulokujcie w lasce, ktörej czas nastal dla was wraz z objawieniem si^ Jezusa Chrystusa”(l P 1:13). A w innym miejscu: „[...] B^dzcie zatem rozs^dni i trzezwi — gotowi do modlitwy” (1 P 4:7).
„Nawröcil si$”. Tak przetlumaczyl to zdanie Marcin Luter. Poswi^cmy kilka chwil tym slowom. Cielesny czlo- wiek jest pelen niepokoju. Powoduje to jego nieustann^ aktywnosc na zewnyrz. Narzeka na innych, skarzy si^ na okolicznosci, zlorzeczy Bogu.
Lecz syn marnotrawny nie oskarzal przyjaciöl, ojca, ani nawet surowego wlasciciela swiri.
Jego pretensje dotyczyly jego samego. Cudowna go- dzino trwaj!
„Nawröcil siq”. Zwykle dose lagodnie traktujemy siebie. Wspotczujemy sobie, usprawiedliwiamy si^. Ten zgubiony syn tak nie robii. Nawracaj^c si^, skruszyt w sobie caikowicie starego lekkomyslnego cziowieka. „Wracam do ojca” (Lk 15:18). Gdyby siq nie opami^tal, popadlby w zw^tpienie. Dokladnie tarn diabel chce nas doprowadzic. Pomysl o Judaszu!
Nawröcenie staje si^ ratunkiem! Pocz^tkiem nowego zycia.
Decyzja
Wracam do ojca.
Lk 15:18a
W roku 60. po narodzeniu Chrystusa, w wielkiej sali sq- dowej w Cezarei tloczyli si^ zolnierze i znaczni obywatele miasta. Rzymski namiestnik Festus i jego goscie - krol Agryppa wraz z zon^ Berenik^ - zostali uroczyscie wpro- wadzeni na sal^. Jednak to nie oni znalezli si^ w centrum uwagi. Wszystkie oczy skierowane byly na prostego czlo- wieka wyprowadzonego z wiqzienia — na apostola Pawla.
„Agryppa zwrocil si^ do Pawla: Pozwala ci si^ mö- wic we wlasnej obronie. Wöwczas Pawel wyci^gnqt r^k$ i przemöwil..(Dz 26:1). Möwit namaszczony Duchem Swi^tym, jego slowa byly pelne ognia i mocy. Wszyscy byli pod wrazeniem, a poruszony krol do- dal: „Niewiele brakuje, a przekonalbys mnie i zrobil ze mnie chrzescijanina” (Dz 26:28; BT). Jakiej wagi nabie- ra tu slowo „niewiele”. Niewiele brakowalo, a mialbym poköj z Bogiem. Niewiele brakowalo, a zostalbym uwol- niony z sidel grzechu i smierci. Tak niewiele, a bylbym zbawiony.
Czy i nas dotycz^ te slowa? „Niewiele brakowalo, a bylbym si$ nawröcil...”. A jednak czegos' zabrakto.
Synowi marnotrawnemu niczego nie zabraklo. Jego n^dzne zycie zostalo przemienione. Dlaczego? Bo podj^l decyzja we wlasciwym momencie: „Wracam do ojca”.
Niezb^dna decyzja
Wybralem si^- kiedys na przejazdzk^ rowerow^ z moimi dziecmi. Bardzo szybko zabt^dzilismy i nie umielismy wrocic z powrotem na wlasciw^ drog$. Stak» si^ tak dlate- go, ze trasa byla bardzo slabo oznakowana.
Taka sytuacja nie moze przydarzyc si^ na drodze do zycia wiecznego. Biblia jasno wskazuje nam drogq. Jesli ktos zabt^dzi, musi przyznac: „To moja wina”.
Dlatego historia o marnotrawnym synu jest taka waz- na. Wiemy juz, ze pierwszym krokiem na naszej nowej drodze zycia jest przebudzenie. Czlowiek dostrzega swoje beznadziejne potozenie i zaczyna odczuwac t^sknot^ za domem, za Ojcem.
Gdyby zgubiony syn zatrzymal si^ na tym etapie, nigdy nie odszedlby od swojego stada swin. Jednak on natychmiast uczynil kolejny krok. „Wracam do ojca”.
Z wielk^ radosci^ obserwuj^, jak wielu zostaje „obu- dzonych” Bozym Slowem. Ale dlaczego tylko nieliczni wyruszaj^ potem w drog^ do swego Zbawiciela? S3 po- dobni do obudzonych w nocy syrenami alarmu, gdy jeszcze na wpöl spi^c zastanawiaj^ si^: „Powinienem wstac, czy nie?”
Powinienes wstac, jesli widzisz, ze cos trzeba zmienic w zyciu, gdy wota ci^ Dobry Pasterz, a Duch Swi^ty wy- raznie upomina! Niektörzy s^dzq, ze wszystko jakos samo dalej si^ potoczy, ale tak nie b^dzie. Trzeba wyruszyc, aby dotrzec do celu.
Potrzebna jest decyzja. Chcialbym zilustrowac to, poröwnuj^c nasz ludzki swiat z oceanem. Tak jak w wodach oceanu istniej^ pr^dy morskie, tak w naszym swiecie na ludzi dzialaj^ pewne sily. Najwi^ksza z nich odci^ga nas od Boga. Po swoim upadku w ogrodzie Eden Adam schowal si^ przed Bogiem, podobnie Kain uciekl sprzed oblicza Boga. A w Psalmie drugim czytamy: „Powstaj^ ziemscy krölowie i wspölnie spiskuj^ ksi^z^ta przeciwko Panu i Jego Pomazancowi: Zerwijmy ich wi^zy! Zrzucmy z siebie ich p^ta!” (Ps 2:2-3). Na kohcu swiata ludzie za- miast do Boga, zawolaj^ „do gor i skah Padnijcie na nas! Ukryjcie nas przed obliczem Tego, ktöry siedzi na tronie” (por. Obj 6:16). Caly swiat odchodzi od Boga. Kto da si^ poniesc tej fali, zostanie wyrzucony na zewnqtrz.
Aby oprzec si^ tym zwodniczym pr^dom, musimy podj^c decyzj^. Zdecydowac si?, by wstac i wyruszyc do domu Ojca.
Trudna DECYZJA
Misjonarz HofFmann opowiadal nam kiedys o uroczysto- sci chrztu w Nowej Gwinei. Tubylcy rozpalili tarn wielki ogieh, a katechumeni podchodzili i wrzucali do niego swoje bozki i przedmioty zwi^zane z czarami. Powoli i z wahaniem podeszla tez pewna kobieta. W r^ce sciskala swoje figurki. Pochodzily z jej domu rodzinnego i wie- le razy w przesztosci szukata w nich pocieszenia. Stan^la przy ogniu. Z twarzy mozna bylo odczytac, jak wielkq walk^ toczy w swoim wn^trzu. Wreszcie w jednej chwili wrzucita bozki w ogieh, a sama padla nieprzytomna na ziemi^.
Syn marnotrawny nie stracil przytomnosci, ale jego sytuacja byla podobna. Pami^tasz, jak wyruszat z domu? A teraz möwi: „Wracam do ojca. Muszq wi^c podejsc do ognia i wrzucic tarn cal^ milosc do swiata, ktöry mnie pociqgat, catq mojq dum^ i pewnosc siebie, ktöre sktonily mnie do opuszczenia domu, chc^ tarn wrzucic cal^ prze- sztosc i wszystkie plany na przyszlosc, wszelkie grzeszne pragnienia i relacje - koniec z tym! A potem zdam si^ na lask^ lub nielaskq mojego ojca. Tak wi^c wyruszam do
ojca”.
Nawröcenie to trudna decyzja. Nie podejmuje si^ jej z lekkim sercem. Nie jest dla tych, ktörzy chc^ byc „tro- ch^” chrzescijanami. To powazna decyzja. A jednak b$d$ do niej zach^cal, gdyz:
Kto catkowicie nie odda si? Panu
B^dzie wiödi zycie peine znoju.
Zdecyduj, bez wzgl^du na koszty
Inaczej twe serce nie zazna spokoju.
Decyzja przynosz^ca uzdrowienie
„Wyrusz^ wi^c do mojego ojca”. Jedno slowo w tym zdaniu informuje nas, dlaczego ta decyzja zwi^zana jest z uzdrowieniem. Tym slowem jest „ojciec”. Syn marno- trawny nie chce poddac si$ jakiemus surowemu panu. On wybiera si^ tarn, gdzie jest jego dom, gdzie nie ma glodu i ponizenia, gdzie czeka ojciec z sercem pelnym mitosci. Wyrusza do miejsca, do ktörego tak naprawd^ nalezy.
Zach^cajqc do podj^cia tej decyzji nie werbuj^ ci^ do zadnej organizacji, nie chcq tez przekonywac ciq do moich pogl^döw lub zasad moralnych. O nie! Ojciec w naszej opowies'ci jest obrazem Jezusa. To do Niego si^ nawracasz. Marnotrawny syn odszedl od swin i wröcit do domu ojca. Kto nawraca si^ do Jezusa, zostawia grzech i wstyd i zo- staje dzieckiem Boga. Wychodzi z zimna i mroku wprost w cieple promienie slorica, spod panowania ciemnosci do krolestwa ukochanego Syna, z niewoli grzechu na wol- nosc, z beznadziei do pewnej nadziei zycia wiecznego.
Jezus nie zywi do nas jedynie platonicznej, chlodnej sympatii. „On zostal wydany za nasze upadki i wzbudzo- ny dla naszego usprawiedliwienia” (por. Rz 4:25).
Ighi magnetyczna przestaje drgac tylko wtedy, gdy wskazuje pölnoc. Krzyz Jezusa jest takim miejscem spo- koju dla wszystkich rozedrganych serc. Zachqcam ci<j, idz tarn! Niech stowa piesni porusz^ twe serce: „Gdziez b^- dzie mi lepiej, niz tarn, gdzie dla mnie biednego tysi^ce blogoslawienstw masz”.
Dlatego: „Wracam do ojca”.
Opami^tanie
Wracam do ojca. Powiem mu: Ojcze, zgrzeszy- lem wzglfdem Boga oraz wzglqdem ciebie.
Nie jestem jui. godny nazywai siq twoim synem. Przyjmij mnie do pracy jako jednego z twoich najemnikow.
Lk 15:18-19
W ksi^dze Dziejöw Apostolskich czytamy o pewnym dworzaninie etiopskiej krölowej Kandake. Pomimo posiadanych bogactw, wladzy i dost^pu do wszelkich przyjemnosci zycia, jego serce odczuwalo pragnienie cze- gos wi^cej. „Tak jak jelen pragnie wody ze strumienia, moja dusza garnie si^ do Ciebie, Boze!” (Ps 42:2). To sklo- nilo go do podrözy do swiqtyni w Jerozolimie. Niestety, nawet w swi^tyni nie odnalazl pokoju. Kupil wi^c ksi^g£ proroka Izajasza i wracaj^c do swojego kraju, czytal j^, nie jednak nie rozumiej^c. Wtedy pojawil si^ Filip, ktorego sam Bög poslal do Etiopczyka. Filip wytlumaczyl mu, na czym polega zbawienie i cztowiek ten uwierzyl w Jezusa, znalazl poköj i wypelniony radosci^ wröcil do swego kra- ju (por. Dz 8:26-40).
Wielu ludzi w dzisiejszym swiecie poszukuje zaspo- kojenia pal^cej potrzeby zbawienia, ktöra trawi ich serca. Historia o synu marnotrawnym skierowana jest do nich, gdyz nasz Pan, Jezus, pokazuje w niej, na czym polega droga zbawienia.
Powiedzielismy juz o przebudzeniu („Wtedy oprzy- tomnial”) i o zbawiennej decyzji („Wracam do ojca”).
Porozmawiamy teraz o najwazniejszym i najtrudniejszym kroku na drodze zbawienia - o opami^taniu.
Opami^tanie jest przyznaniem si^
„Ojcze, zgrzeszytem”. To najtrudniejsze wyznanie, na ja- kie moze zdobyc si^ czlowiek.
Na pocz^tku ubieglego wieku mieszkat w Stuttgarcie pastor Dann. Zapytat on pewnego czionka swojego zbo- ru, ktöry byl mistrzem krawieckim: „Dlaczego nigdy nie przychodzi pan na nabozenstwo, gdy mamy Wieczerz^ Pariskq?”. Krawiec odpowiedziah „Bo gdy wyznajemy nasze grzechy przed komunie, musialbym wraz z innymi powiedziec: Ja, n^dzny grzesznik”. Pastor Dann odparl wöwczas: „Moze pan zamiast tych slow powiedziec: Ja, dumny krawiec”.
Wielu z nas mysli podobnie, jak ten czlowiek. S^dz^, ze najtrudniejsze i najwi^ksze czqscie dzialania Ducha Swi^tego jest doprowadzenie czlowieka do uznania, ze jest grzesznikiem. Zauwaz, ze syn marnotrawny nie mö- wit: „Pomylilem si^. Przykro mi”. Takie wyznanie nie stanowi dla nas duzego problemu. Problemem jest slowo „grzech”, „zgrzeszytem”.
Syn marnotrawny nie szuka tez usprawiedliwienia w okolicznosciach i sytuacjach, ktöre sprzyjaly jego po- bt^dzeniu. Takie przyznanie si^ do winy byloby bez wartosci. Nie stwierdza tez: „Wszyscy jestesmy grzeszni- kami”. Nie, on möwi o sobie: „Ja zgrzeszytem”. To „ja” jest tutaj najistotniejsze. „Wszyscy zgrzeszyli”, przeczy- tat pewien pastor z Listu do Rzymian i zapytat starsze kobiectj: „Czy to prawda?”. „Tak, pastorze, to prawda”. „W takim razie, niech pani wyzna swoje grzechy”. Na to oburzona kobieta: „Kto pastorowi na mnie nagadal? Jestem porz^dn^ kobiet^. Nie zrobilam nie ziego!”. Tak wlasnie reagujemy. „Wszyscy zgrzeszyli” — ale syn mar- notrawny powiedziab „Ja zgrzeszylem”. Slowo „ja” jest tu kluezowe.
Nie znajdziemy spokoju, pöki nie wyznamy tego oso- biscie. W Psalmie 32 Dawid wola do Pana:
Kiedy milczaiem, siabty moje kosci,
Z powodu bölu, ktöry mi wei^z towarzyszyl,
Poniewaz dniem i noc^ ci^zyta na mnie Twoja r^ka,
A moja rzeskosc znikla jak podezas letniej suszy.
Wöwczas wyznaiem Ci möj grzech...” (Ps 32:3-5).
Blogoslawiony, kto oczyszcza swoje sumienie.
Chcialbym jeszcze cos dodac. Przyznanie si^: „zgrzeszylem”, staje si^ pewnego rodzaju pozegnaniem z grzechem. Rozmawiatem kiedys z pewnym waznym urz^dnikiem o sprawach duchowych. „Czasami chodz^ do koscioia” - przyznat - „czlowiek potrzebuje jakiegos pokrzepienia. Wie pan, miatem cudown^, szalon^ mlo- dosc”. Mrugn^l przy tym szelmowsko okiem, zeby bylo jasne, co mial na mysli. Widac, ze si^ nawet troch^ zmie- nit, ale wei^z möwil z upodobaniem o grzechu. To nie jest prawdziwe opami^tanie.
Gdy syn marnotrawny powiedziab „Zgrzeszylem”, oznaczalo to przyznanie si^ do winy, zal, odraz^ i poze- gnanie z grzechem.
Opami^tanie si^ jest wydaniem wyroku NA SAMEGO SIEBIE.
„Nie jestem juz godny nazywac si^ twoim synem”. Pami^tajmy, ze syn marnotrawny byl niezadowolony ze swojego zycia, ale to niezadowolenie siqgalo gl^biej, on w sobie samym nie znajdowal zadnej wartosci.
Miiosc samego siebie jest najwi^ksz^ sil^ w zyciu kaz- dego czlowieka. Gdy ta miiosc dozna wstrz^su, moze obudzic si^ pragnienie opami^tania. Jakiej siiy musi cza- sami uzyc Duch Swi^ty, zeby skruszyc samolubn^ miiosc, by oderwac czlowieka od dogadzania samemu sobie?!
W tym miejscu chciatbym jeszcze cos dodac. Gdy ktos mowi, ze jest nie nie wart, swiat szydzi z niego i uwaza, ze czlowiek ten posiada „mentalnosc niewolnika”. Jednak prawda, nawet jesli nas upokarza, jest zawsze lepsza niz falszywy obraz samego siebie. Czlowiek zyjqcy z dala od Boga nie slyszy glosu Ducha Swi^tego i podobny jest do niewidomego, ktöry chlubi si^ przed widz^cymi swojq slepot^.
W kazdym z nas dzialaj^ trzy pot^zne sily: rozum, uczucia i wola. Wielu wierzqcych s^dzi, ze Slowo Boze ma z nimi cos wspölnego. Tak wi^c mamy chrzescijan- stwo oparte na rozumie, pelne wszelkiego poznania, lecz zycie takich wierz^cych jest martwe dla Boga. Inni wy- znaj^ emocjonalne chrzescijanstwo. S3 poruszeni kazdym „pi^knym” kazaniem, ktöre jednak niczego nie zmienia w ich codziennym zyciu, wszystko pozostaje po staremu. Kolejna grupa promuje chrzescijanstwo oparte na woli. Ci wierz^cy dokonuj^ ogromnych wysitköw, by nalezec do Pana. Niestety, wei^z doznaj^ porazki.
Slowo Boze si^ga gi^biej niz wola, emocje i rozum. Ono dociera do naszego sumienia. Do naszego ogluszo- nego, spi^cego, tysiqckrotnie pogwakonego sumienia. 1 dopiero wtedy, gdy nasze sumienie zostanie dotkni^- te i obudzone, mozemy wkroczyc do swiata prawdy. Wöwczas widzimy siebie w prawdziwym Bozym swietle. Tracimy calq radosc zycia i wyznajemy cz^sto ze Izami: „Nie jestem godny, by nazywac sk twoim dzieckiem”.
Podczas pewnego spotkania towarzyskiego szeroko omawiano bl^dy innych, nieobecnych na tym spotkaniu. Nagle jeden z zebranych zamilkl. Zapytano go, co sk stalo. Odpowiedzial: „Poczulem sk jak ktos, kto wlas'nie sk dowiedzial, ze zbankrutowal. Taka osoba przesta- je uczestniczyc w rozmowie, gdy schodzi ona na temat bankructwa. Te wszystkie negatywne rzeczy, ktöre wi- dzieliscie w innych chrzescijanach, ja teraz zobaczykm u siebie. Poczulem sk speszony i zamilktem”.
Prawdziwe opamiqtanie sktania nas do wyznania: „Nie jestem godny...”.
Opami^tanie jest t^sknot^
Reakcja syna marnotrawnego jest nieco dziwna. Gdy stwierdzil: „Nie jestem godny, aby nazywac sk twoim synem”, logicznym byloby, gdyby zdecydowal: „B^d? unikal mojego ojca i uciekn^ jak najdalej od niego”. Jednak on mowi cos zupelnie przeciwnego: „Przyjmij mnie do pracy jako jednego z twoich najemniköw!”. Ma tylko jed- no marzenie, jedn^ t^sknot^: byc u ojca.
Szczere opami^tanie sk Piotra sklonilo go do tego, by powiedziec: „[...] Odejdz ode mnie Panie, bo jestem grzesznym czlowiekiem”(tk 5:8). Röwnoczesnie pada przed swym Zbawicielem i obejmuje Jego stopy. Wolanie syna marnotrawnego przypomina werset z Psalmu 84:11: „[...] Wol$ miejsce w progach domu mego Boga niz towa- rzystwo w namiotach bezboznego”.
Prawdziwe opami^tanie nie zwraca uwagi na swiat, jego uznanie, jego bogactwa i przyjemnosci. Czlowiek, ktöry szczerze siq opami^ta, gardzi samym sob^ i pragnie jedynie taski Boga. A laska zostanie rau dana w Chrystusie Jezusie. Dlatego opami^tanie si^ staje si^ bram^ do zycia.
Nawröcenie
Wstai wiqc i ruszy\ w drogq. tk 15:20a
Analizuj^c przypowiesc o synu marnotrawnym chce- my zobaczyc, jak moze przebiegac droga cziowieka do doswiadczenia pokoju z Bogiem, droga do zbawienia. Möwilismy juz o „przebudzeniu” („wtedy oprzytomnial”) i o „opami^taniu” („zgrzeszytem”). Nadszedl czas na naj- wazniejszy moment tej historii: nawröcenie.
To pojfcie wywotuje wiele kontrowersji. Niektörzy chrzescijanie s^dz^, ze jakos powoli dorosn^ i dojrzej^, aby znalezc si$ w Krölestwie Bozym. Nie rozumiej^, jak gl^boko si$ga opisywana historia. Unikaj^c jasnej decyzji nawröcenia do Jezusa Chrystusa, pozbawiamy si^ mozli- wosci dojscia do celu. Widzimy to analizuj^c przypadek syna marnotrawnego. Przeciez w tym dalekim kraju mögl piel^gnowac swoje religijne rytuaiy, chodzic do swi^tyni, odprawiac modlitwy. Cöz by mu to dato? Nie, zupelnie nie. On musial powröcic do swojego ojea. Bez nawröcenia nie damy rady.
„WsTAL WI^C...”
Przyjrzyjmy si$ dokladniej temu m^zczyznie, ktöry zo- stawia powierzone mu stada swiri i wyrusza w drog^ do domu. Czy ma jeszcze jakiekolwiek prawo do mito- sci ojea, do jego maj^tku? Nie! Lekkomyslnie je utracii.
Spöjrzcie na tego biedaka! Ojciec go tak obdarowat. On jednak nawet nie powiedzial „dzi^kuj^”. Podeptal mitosc ojcowsk^. Nie sluchal rad i poleceri swojego ojca, odwrö- cit si^ do niego plecami i sam zdecydowal o wtasnym zyciu. Nie, ten czlowiek nie ma prawa do powrotu.
Czy to nie jest czasami historia twojego lub mojego zycia? Bög obficie nas obdarowat. Dal zycie i zdrowie, jedzenie i napoje, rodzicöw i przyjaciöl, deszcz i slonce, tysi^ce kwiatöw przy drodze i wszelkie inne dobro. Czy jestesmy Mu wdzi^czni? Czy w wielu przypadkach nie podeptalismy Jego milosci, a Jego przykazania nie sta- ty si^ dla nas ci^zarem? Ile z nich przekroczylismy? Jego Slowo bylo dla nas tak nudne. Zamiast czerpac z niego zycie, poddawalismy je ci^glej krytyce.
Ktos powie, ze Bög powinien si$ cieszyc, gdy do Niego wracamy. Nie podobnego! Bög weale nie musi si^ cieszyc. Juz dawno wszyscy stracilismy prawo przychodzenia do Niego. Jesli si^ nawröcisz, to tylko dzi^ki Jego lasce.
„Wyruszyl w drog£ do ojca”. Nie mial prawa wracac. Chociaz patrz^c na to z drugiej strony, jednak mial prawo. Wci^z byl synem. Wprawdzie zlym i zgubionym, ale jednak synem. Ten fakt dodal mu odwagi, zeby wröcic. Pomimo ze przehulal maj^tek z prostytutkami, wei^z pozostawal synem. Uchwycil si^ tej mysli i dlatego si^ odwazyl.
Podobnie rzecz ma si^ z nami. Mi^dzy kazdym z nas a Bogiem istnieje osobista relacja. Najwi^kszy bezbozny przesmiewca bluzni^cy i kwestionuj^cy Jego istnienie wei^z pozostaje Bozym stworzeniem, powolanym do zycia przez Stwörc^. Z Bogiem l^cz^ kazdego wi^zy krwi - krwi Jezusa, ktöra zostala przelana röwniez dla niego.
Jestes Bozym stworzeniem, Jego pomystem. I dla ciebie poslat na ziemk Jezusa. Z tego wtasnie powodu mozesz do Niego wröcic.
„Wyruszyl w drog^...”
Zwröcmy uwag^ na pewien szczegöl. Syn marnotrawny juz drugi raz wyrusza w drogq. Pierwszy raz mial miejsce, gdy opuszczal dom ojca. Jednak wöwczas pomi^dzy decy- zj^ a samym wyjsciem uplyn^lo troch^ czasu.
Tym razem bylo inaczej. Raz dwa. Wstaj^ i wracam do ojca. To wazne. Jesli chcesz wröcic do zyj^cego Boga, zröb to jeszcze dzis.
To nie s^ puste slowa, to ma gkboki sens. Gdy Duch Swi^ty nas woia i poci^ga, mozemy si^ nawröcic. A gdy to si(j dzieje, trzeba szybko reagowac. W przeciwnym razie znajdziemy sk w takim polozeniu jak Ezaw, ktöry prze- gapil wJasciwy czas. A gdy byl gotöw, byio juz za pözno.
0		Aleksandrze Wielkim kr^zy pewna historia. Gdy jego wojska oblegaly jakies miasto, zapalal pochodni^. Jesli miasto poddalo sk, gdy pochodnia jeszcze plon^la, Aleksander obchodzil sk z mieszkancami laskawie i z sza- cunkiem. Lecz gdy swiatlo zgaslo, nie bylo juz litosci.
Bög czeka ze swiatlem swojej laski. Dopöki jasnieje, trzeba wyruszyc w drogq do Zbawiciela. Potem b^dzie jui tylko gniew i Bozy s^d.
Czasami zastanawialem sk, co stalo sk z tym stadem swin, ktöre dot^d wypasal syn marnotrawny. Ale to przeciez jest nieistotne! Ktöz zajmowalby sk skladaniem wypowiedzenia z pracy i negocjacjami z diablem, gdy chce sif nawröcic. To, co starc trzeba zostawic. Odwröcic sif i isc naprzöd. Czy wziqt cos z sob^ na drogf? Tak, za- bral to, co kazdy zabiera: swoje lachmany. Nie przebieral sif w czyste ubranie. Takie ubranie dal mu pözniej ojciec. Gdy sif nawracasz, przyjdz taki, jaki jestes: ze swoimi grzechami, w^tpliwosciami, niewiar^, zlamanym sercem. Ojciec da ci potem to, czego ci brakuje. Gdy zaufasz la- sce, zaufaj na sto procent i taki, jaki jestes' pozwöl, aby objfiy cif ramiona Zbawcy grzeszniköw.
Zabral w drogf obci^zone grzechami sumienie. Nasze sumienie staje sif czyste dopiero, gdy Bög przebacza ze wzglfdu na Jezusa.
Zabral ze sob^ tez ogromne zaufanie. „Wprawdzie odrzucilem milosc mojego ojca, ale on mnie nie odrzu- ci”. Bez takiego zaufania, ktöre moze zrodzic sif tylko ze wzglfdu na Jezusa, nie ma nawröcenia.
„WRÖCIL DO SWOJEGO OJCA...”
To jest najwazniejsze!
W czasie pierwszej wojny swiatowej bralem udzial w wielu bitwach. Pocz^tkowo odnosilismy same zwycif- stwa. Niestety, pod Verdun i Paryzem ponieslismy klfskf. Takie ofensywy, ktöre nas zatrzymuj^, czfsto pojawiajq sif i w naszym duchowym zyciu.
Kilka lat temu pewien mlody czlowiek w rozmowie ze mn^ stwierdzih „Ze mn^ bfdzie inaczej”. Do dzis sqdzi, ze w jego przypadku bfdzie inaczej. Jego ofensywa za- trzymala sif na rozmowie z pastorem. Inni dochodz^ do budynku kosciola, jeszcze inni do jakiegos postanowienia lub duchowego poruszenia. Jeszcze inni do przekonania o stusznosci chrzescijaristwa. Ale to wszystko zatrzymuje nasze ofensywy.
„On wröcil do ojca”. Grzesznik musi przyjsc do zy- wego, zmartwychwstalego Zbawiciela. W Kosciele sw. Lukasza we Frankfurcie scena ta zostala oddana mi- strzowskq r$k^ malarza Wilhelma Steinhausena. Ojciec ma twarz Jezusa. Syn marnotrawny przytula si^ do Jego piersi, a Zbawiciel okrywa go purpurowym jak krew plaszczem swojej milosci. Blogoslawiony czlowiek, ktöry znajdzie si^ na miejscu syna marnotrawnego!
Spojrzenie ojca
Gdy byljeszcze daleko, ojciec zobaczyt go. tk 15:20b
Jesli uwaznie sledzisz histori^ o synu marnotrawnym, z pewnosci^ zauwazyles, jak malo informacji mieli- smy o ojcu. Ojciec milczai, gdy syn zabierai swoj^ cz^sc maj^tku. Nie zabierai giosu, gdy syn tracii majqtek z pro- stytutkami. Milczai röwniez, gdy jego chiopiec znalazi si^ w n^dzy.
Taki wlasnie jest Bög. Mozna si^ od Niego odwröcic, mozna lekcewazyc Jego przykazania, zyc tak, jakby Go nie byio. Bög milczy. Niestety zycie takiego cziowieka po- toczy si^ podobnie, jak zycie syna marnotrawnego. Prorok Jeremiasz opisai je krötko: „Karze ci? wiasne zio. Bije ci^ wlasne odst^pstwo. Przekonaj si? wi^c, jak gorzko smaku- je odejscie od Pana” (Jr 2:19).
W Boskiej komedii Dante opisuje w^dröwkq do piekia. Nad bram^ piekia umieszczono napis: „Kto tu wejdzie, traci wszelkq nadziej^”. Ja s^dz^, ze nad wejsciem do piekia powinien znajdowac si^ wspomniany wczesniej werset z Ksiqgi Jeremiasza: „Przekonaj si^ wi^c, jak gorzko smakuje odejscie od Pana”.
Syn marnotrawny tego doswiadczyi. On jeszcze nie byi w piekle. Mögt zawröcic. I tak zrobii. Teraz wreszcie na scenie pojawia si^ ojciec. Rozwazmy bardzo powo- li i dokladnie kazde slowo z zacytowanego na pocz^tku rozdzialu wersetu. W tym miejscu bowiem poznajemy tröjjedynego Boga.
CZEKANIE OJCA
Gdy syn marnotrawny byl jeszcze daleko, ojciec zobaczyl go. Nie zauwazyl go przypadkiem, gdyz w takiej sytuacji nie mögtby dostrzec go z daleka. Ojciec na niego czekah Wspomnialem juz wczesniej o poruszaj^cym obra- zie Eugene’a Burnanda, na ktörym ojciec stoi na dachu domu, r^kq oparl o czolo i wypatruje z oddali swojego syna. Nie zwaza na to, co si^ dookola niego dzieje. Jest skupiony na czekaniu i wypatrywaniu.
To byta tajemnica w zyciu syna marnotrawnego. Gdy odchodzil z domu, wzrok jego ojca pod^zal za nim. Wtedy rozpoczql czekanie na powröt syna. Ojciec czekak Syn popadl w klopoty, a ojciec wci^z czekak
Ta tajemnica dotyczy röwniez naszego zycia. Twöj Bög czeka na ciebie! Wci^z w milczeniu wypatruje ciebie. Pozwöl, ze uzy]q pewnego niemqdrego przyktadu. Zeby szybowiec mögl wystartowac, potrzebna jest gumowa lina, ktör^ si^ mocno napr^za. Bote czekanie jest podob- ne do takiej liny, ktör^ przyczepd On do naszego serca. Mozesz odejsc daleko i mocno jq rozciqgn^c. Bög czeka- j^c sprawia, ze odczuwasz stale napi^cie tej liny i ci^gnie ci^ ona do Niego.
Oczywiscie mozna tez przeci^c lub rozerwac takq lin^. Wtedy nie ma juz powrotu. Dia takiego czlowieka nie ma juz nadziei. Niestety sq ludzie, na ktörych Bög juz nie czeka. „[...] Jest grzech na smierc. W takim przypadku nie möwi^, aby zanosic prosby” (1 J 5:16).
Bög czekaj^cy! Takiego wlasnie Boga objawia nam Biblia. W dwöch miejscach Pisma Swi^tego znajdujemy te poruszaj^ce stowa: „Caly dzieri wyci^galem swe r^ce do nieposlusznego, opornego ludu” (Rz 10:21, Iz 65:2).
Bog jest tez przedstawiony jako ogrodnik, ktory czeka, aby jego winorosl przyniosta owoce (por. J 15). Piotr pisze o Bogu, ktory maj^c zaplanowany koniec swiata, czeka cierpliwie, bo moze ktos si? jeszcze nawröci. „Cierpliwosc naszego Pana uwazajcie za zbawienie...” (2 P 3:15).
OjCIEC PATRZY W JEDNYM KIERUNKU
W naszych rozwazaniach dochodz^ teraz do tak waznej kwestii, ze musz^ prosic Boga, aby pomogl nam j^ wlasci- wie zrozumiec.
„Gdy byl jeszcze daleko, ojciec zobaczyl go”. To wla- sciwie pierwsza informacja, jakq uzyskujemy o ojcu. Czyzby on nie mial nie wazniejszego do zrobienia, jak stac i wypatrywac swojego syna hulaki? Czy to jest dla niego najwazniejsze i na nie innego nie zwraca uwagi? Kto zna zakonczenie tej historii, ten pami^ta, ze starszy syn skarzy si$, iz ojciec jest zainteresowany jedynie po- wrotem swego marnotrawnego syna.
Czy Bog patrzy w jednym kierunku? Tak, Boze spoj- rzenie skierowane jest w konkretn^ stronq! Moze sqdzisz, ze Boga interesuj^ „pobozni” ludzie. Nie, On czeka na ciebie, abys ty si? do Niego nawröcil.
Za czasöw Izajasza Jerozolima byla miastem pelnym kultu religijnego. Sktadano ofiary, wznoszono r^ce w mo- dlitwie. Czy tak wielka poboznosc nie powinna sprawiac
Bogu radosci? Jednak On möwi: „Waszych nowiöw i waszych swiqt nienawidzi moja dusza. Staly si$ mym ciliarem, zm^czytem si^ ich znoszeniem! A gdy wyci^gacie wasze r^ce, zaslaniam przed wami oczy; chocbyscie po- mnozyli modlitwy, nie b^d^ sluchal!” (Iz 1:14-15). Innym razem zwraca si$ do oddaj^cych Mu czesc: „Zabierzcie ode Mnie jazgot waszych piesni! Nie chc^ sluchac brzd^- kania waszych lutni!” (Am 5:23). Bög ma inne pragnienie: „Obmyjcie si^! Oczysccie si$! Usuhcie sprzed mych oczu wasze zle uczynki! Przestahcie czynic zle! Jesli zechcecie byc Mi posluszni, mozecie korzystac z döbr tej ziemi” (Iz 1:16.19). Bög nie chce religii, kultury chrzescijariskiej, re- ligijnych pogl^döw. Bög pragnie nawröcenia.
Moze teraz powiesz: „Jestem uczciwym i dobrym czlo- wiekiem. Niczego mi nie brakuje”. To bardzo dobrze, lecz Bög w ogöle nie zwraca na to uwagi. On czeka na cie- bie, abys z pokor^ i szczerym opami^taniem przyszed! do Niego.
Zeby to dobrze zrozumiec, musimy pami^tac, ze Jezus jest jedno z Ojcem. Ojciec jest wiqc Jezusem, Zbawicielem. Szeroko otwarte ojcowskie ramiona maj^ rany po gwozdziach krzyza Golgoty. Bito Go pi^scia- mi po oczach, ktöre wypatruj^ ciebie. Usta, ktöre calujq wracaj^cego syna wotaly: „Boze möj, dlaczego mnie optisches?” (por. Mk 15:34).
Jezus möwisp: w tej przypowiesci o Ojcu, mial na mysli siebie samego. Ojciec to Zbawiciel, ktöry zostal „wydany za nasze upadki i wzbudzony dla naszego usprawiedliwie- nia” (por. Rz 4:25). Dopöki nie nawröcimy si^ do Niego ze szczerym opamiqtaniem i petnym zaufaniem, dopöty Jego zbawcze cierpienie nie b^dzie mialo zadnego wplywu na nasze zycie. Dlatego wiszqc na krzyzu Jezus zawolal: „Zwröccie si<j do Mnie, skorzystajcie ze zbawienia, wy, ze wszystkich krancöw ziemi..(Iz 45:22).
Przenikliwe spojrzenie ojca
Ojcem w tej przypowiesci jest Jezus Chrystus. Jezus, dzi^- ki ktöremu mamy dost^p do Ojca. Gdy syn marnotrawny „byl jeszcze daleko, ojciec zobaczyl go”. Nasz Zbawiciel widzi zlamane serca i niespokojne sumienie, widzi grzesz- niköw, ktörzy chc^ byc swi^ci.
Gdy wchodzii do Jerycha, doscrzegl wsrod tlumöw Zacheusza, ktöry wspiql si^ na drzewo, oczekuj^c z t^sk- not^, ze spotka Zbawiciela.
Nad sadzawk^ Betezda dostrzegl w cieniu m^zczyzn^, ktöry lezal chory od 38 lat.
Nawet umierajqc na krzyzu, spojrzal na wspölskazane- go, ktöry nie chcial umierac w swych grzechach.
A w roku 1918, wsrod tysi^cy niemieckich zolnierzy zobaczyl mnie, gdy moje sumienie przepelnione grzecha- mi wolalo o przebaczenie.
Czy jestes dzieckiem Bozym, ktöre pragnie pokoju z Bogiem? Jezus zobaczyl ci^ wsrod tlumu. Idz z Nim do domu i ufnie opowiedz Mu o stanie twojej duszy.
Mitose OjCA ... Zdjqty litoseiq... tk 15:20c
Gdy rözne kl^ski i cierpienia spadaj^ na naröd, zaczyna- my si? zastanawiac, czy to, co si^ dzieje nie jest Bozym s^dem? Czy to Jego r^ka przestala nas ochraniac i do- swiadezamy Bozego gniewu? A jesli tak si? staio, to jak odzyskac na nowo Boz^ przychylnosc? Warto zastanowic si$ nad tq kwesti^. W jaki sposöb czlowiek moze poruszyc serce Boga? Pismo Swi^te nie pozostawia nas bez odpo- wiedzi: nawracaj^c si^.
Pewnego razu Bög poslal proroka Jonasza do bez- boznego miasta Niniwy, zeby informowal wszystkich mieszkaricöw: „Jeszcze czterdziesci dni i Niniwa b^dzie zburzona” (por. Jon 3:4). Jak zareagowat na te slowa kröl Niniwy? Nie wysmial Jonasza, nie wyp^dzil go z miasta. Nie zorganizowat procesji biagalnych do böstw swojego ludu. Nie! Rozkazal swoim poddanym: „[...] Niech kazdy zawröci ze zlej drogi i niech si^ powstrzyma od bezprawia. Kto wie, moze Bog zechce okazac nam miiosierdzie, po- niecha tego, co postanowil w przyplywie swego gniewu - i nie zginiemy” (Jon 3:8-9). Tak tez si^ staio: „Bög rze- czywiscie dostrzegl ich zmian^. Zauwazyl, ze odwröcili si^ od zlego. Dlatego wezbrala w Nim litosc. Mia! zeslac na nich nieszcz^scie - ale nie zeslal” (Jon 3:10).
Gdy syn marnotrawny wröcil do ojea, milosc zaplo- n^ta na nowo w ojeowskim sercu. Nawröcenie grzesznika porusza Boze serce. Wröcmy jednak do rozwazania slow: „zdj^ty litosci^”.
ClERPIENIE OjCA
Ojciec stoi na dachu swojego domu i widzi syna id^ce- go w jego kierunku. Obraz n^dzy i rozpaczy! Ma jeszcze w pami^ci mlodego, dumnego, pi^knie ubranego mlo- dzienca, ktöry opuszcza rodzinne progi. A teraz? Swiat, grzech i diabet zniszczyly mojego syna! Ojciec cierpi i jest bardzo smutny.
Bög placze nad czlowiekiem. Stworzyl go na swöj obraz, jako doskonal^ istot^ i obdarzyl wolnosci^ wyboru mi^dzy dobrem a ziem. I juz pierwszy czlowiek wybral zlo.
„Pan spojrzal z nieba na ludzi, by zobaczyc, czy jest ktos rozumny, ktos, kto szukalby Boga. Ale wszyscy zbo- czyli, wszyscy stali si^ podli, nikt nie dba o dobro, brak chocby jednego.(Ps 14:2-3). Na swiecie zapanowaly grzech, cierpienie i s'mierc. Dlatego serce Boga przepel- nione jest smutkiem.
„Zdj^ty litosciq”. W tej przypowiesci Jezus, möwiqc
0		ojcu, ma na mysli samego siebie. Gdy opowiadal t$ histori^, spogl^dal na celniköw i grzeszniköw, ktörzy przychodzili do Niego. Patrzyl na nich „zdj^ty litosciq”. Widzial tez faryzeuszy i uczonych w pismie, ktörzy szemrali: „Ten zadaje si^ z grzesznikami” (por. Mt 9:11).
1		litowal si^ nad nimi. On spogl^da na nas „zdj^ty lito- sciq”. Taki jest Pan Jezus!
MitoSc Ojca
Przypowiesc o synu marnotrawnym jest bardzo smutnq histori^, gdy patrzymy na syna, lecz staje si^ radosn^, gdy nasz wzrok skierujemy na ojca. Obserwujqc postqpowa- nie ludzi, a przede wszystkim swoje wlasne, nasze serce staje siq smutne i przygn^bione. Jesli jednak spojrzymy na Jezusa, nabieramy otuchy, a nasze wn^trze napeinia si^ radosciq. W tej przypowiesci skupmy wi^c wzrok na postaci ojca!
„Zdj^ty litosciq”. Czy zauwazyles, ze od tego momen- tu cala historia zaczyna wygl^dac nieprawdopodobnie? Wyobrazmy sobie t£ sytuacj^. Syn odrzucil ojcowsk^ milosc, zlekcewazyl jego przykazania, a potem wstal i od- szedl bez pozegnania. W dalekim swiecie roztrwonil caly majqtek w najgorszy mozliwy sposöb. A teraz glodny, ob- darty, biedny wraca do domu.
Wyobraz sobie zwykiego gospodarza, ktöremu przy- darza si$ taka historia. Gdy tylko widzi wracaj^cego wyrodnego syna, rysy jego twarzy t^zej^. Przywoiuje psa i kaze mu przep^dzic intruza z podwörka. Takie zacho- wanie wydaje si^ zupelnie zrozumiaie.
Jednak opowiedziana tu przypowiesc pokazuje nam Boze reakcje. W prostych siowach Jezus przedstawia istot^ Ewangelii: On kocha grzesznika. Nie umiem tego wyjasnic, nie potrafi^ tego poj^c. Mog^ tylko oglaszac: Jezus was kocha! Tych, ktörych sumienie stale oskar- za, ktorzy nigdzie nie znajduj^ spokoju. Zaspiewaj wi^c z wszystkimi uratowanymi i na nowo przyj^tymi dziecmi Bozymi: „Zasluzylem na gniew, ale dzi^ki lasce mog$ byc z Bogiem”.
Ratuj^ca Mitose OjCA
„Zdj^ty litosci^”. Znamy uczucie litosci, wspökzucia. Nieraz stalismy przy lözku chorego patrz^c na jego cier- pienie. Wspökzulismy mu, lecz nie potrafilismy pomöc. Nasz Zbawca natomiast jest gotöw i ma moc ruszyc z pomoc^ natychmiast, gdy Jego serce zostanie poruszone i zapknie gor^c^ milos'ciq.
Marnotrawny syn otrzymal pomoc. Ja röwniez do- swiadczylem pomocy, gdy si<j nawröcikm. Wielu innych tez moze potwierdzic, ze Bög im pomögl, gdy si^ do Niego nawröcili.
Boze cierpienie z powodu grzechu nie pozostak je- dynie bölem, lecz Bog podj^l dzialanie. „Bög bowiem tak bardzo ukochal swiat, ze dal swego Jedynego Syna, aby kazdy, kto w Niego wierzy, nie zgin^l, ale mial zycie wieczne” (J 3:16).
Litosc Jezusa nad grzesznikiem nie pozostala w sferze emoeji, na plaszczyznie serca, lecz Bög podj^l dzialanie, ktöre przyniosk nam ratunek — dal swojego Syna jako ofiar^ za nasze grzechy.
Nie musimy si$ juz l^kac wyjawienia prawdy o nas sa- mych. Powinnismy stanze przed Bogiem jako grzesznicy, ktörzy zasluzyli na pieklo. Do takich wlasnie skierowana jest Jego ratuj^ca milosc. Tylko grzesznicy mog^ zostac usprawiedliwieni przez smierc Jezusa. Jezus umarl tylko dla grzeszniköw. Umarl wi^c dla nas. W Nim jest zbawienie.
BOZE MItOSIERDZIE
Ojciec [...] wybiegt naprzeciw, rzucil mu sif na szyjf i ucatowat go. ik 15:20d
Niedawno odwiedzilem pewnego chorego starszego m^z- czyzn^. Opowiedzialem mu Ewangeli^. Siedzial w swoim fotelu i nie nie odpowiadal. Chcialem wi^c jeszcze raz rozpocz^c, ale przerwat mi: „Niech pan juz przestanie! Kosciol ringle möwi o Bozej milosci, a widzi pan, co siq dzieje dookola? Wsz^dzie smierc, morderstwa! Gdzie jest ta Boza miiosc?”. Zasmiat si^ szyderczo, pelen goryczy.
To prawda. Gdzie si^ podziala Boza miiosc?
Dopoki nasze zycie przebiega spokojnie, wyznajemy zasad^: „Ciesz si$ zyciem!” Nikt nie pyta wtedy o Boz^ miiosc, nikt jej nie szuka. A gdy nadchodz^ trudne chwile, nagle nie umiemy jej znalezc. A ona otacza nas przeciez ze wszystkich stron. Kazde ziarenko na polu, kazda roslina, kazdy nowy poranek dowodami Jego podtrzymuj^cej milosci. Niestety nie zauwazamy jej. Moze nie chcemy jej zobaczyc. Jestesmy po prostu slepi. I wei^z zadajemy sobie pytanie: „Gdzie jest Boza miiosc?”
Analizuj^c nasz tekst widzimy wyraznie, ze do do- swiadezenia Bozej milosci prowadzi tylko jedna droga: nawröcenie. Gdy syn marnotrawny si? nawröcil, do- swiadczyl milosci ojea.
„OjCIEC WYBIEGL MU NAPRZECIw”
Niesamowicie brzmiq te slowa Pisma ^wi^tego: Bög wybiega naprzeciw czlowiekowi! Ale uwaga - tylko na- przeciw grzesznikowi, ktöry si^ nawraca!
Biblia przedstawia nam Boga jako kröla swiata, ktöry trzyma w swej r^ce wszystkie narody. Dzis Bög jest taki sam! „Bög jest Krölem narodöw, On zasiadl na swym swi^tym tronie” (Ps 47:9). Möwi nam takze, ze Bög powstanie na s^d: „Powstaje Bög! Jego wrogowie id^ w rozsypk^ i uciekaj^ przed Nim ci, ktörzy Go nienawi- dz^” (Ps 68:2).
Ale Bög, ktöry wstaje i biegnie? Do kogo? Do wlad- cöw tego swiata, do dobrych i poboznych, do swi^tych? Nie! Bög wybiega naprzeciw grzesznika, ktöry si? nawraca. To dopiero jest cud Bozej laski!
To, co Bög czyni nie jest przypadkowe. Gdyby nie Jego inicjatywa, nikt nie dotarlby do domu. Bög dobrze wie, ze w nawröceniu najtrudniejszy jest ostatni krok. Syn marnotrawny wraca do domu, juz stoi przy bramie. Serce mu bije jak oszalale. Zaraz wszystkie sluz^ce i parobko- wie go zobacz%, ci wszyscy, ktörzy byli swiadkami jego dumnego odejscia. A teraz skompromitowany ma stanze przed ojeem. Waha si^. Jak trudny jest ten ostatni krok!
Slyszalem kiedys o pewnym cztowieku, ktöry w gnie- wie opuseil dom rodzinny i wyjechal do Ameryki. Potem zat^sknil za ojczyznq i wybral si^ w dlug^ podröz do swojego kraju. Kiedy zobaczyl rodzinny dom zabraklo mu odwagi, by przekroczyc jego prög. Caty wieezör sp^- dzil na ementarzu przy grobie matki, a noc^ wyruszyl w powrotn^ podröz. Nie potrafil uczynic tego ostatniego kroku.
Jak wielu z nas znajduje si? w takim potozeniu przed Bogiem! I wlas'nie dlatego wybiega On naprzeciw grzesz- nikowi. Ewangelia to wiadomosc o tym, ze Bög wychodzi do grzesznika. Wychodzi do nas w osobie Jezusa, swoje- go ukochanego Syna. Smierc Jezusa na krzyzu jest takim „wybiegni^ciem” Boga, gdyz Jezus umart za nas, gdy jesz- cze Go nie znalismy, zanim narodzilismy siq na nowo! W rzeczywistosci Bög robi duzo wi$cej niz ojciec z naszej przypowiesci. Gdy trwamy wci^z w grzechach, On posy- ta Swego Ducha Swiqtego, aby nas upominat, ostrzegat, wotat i zach^cal do pöjscia za Nim. Bög nie tylko „wybiega naprzeciw”, On biegnie za nami, aby nas ratowac. Dlatego tak wytrwale puka i puka do naszych serc.
„RzUCIt MU SIlj NA SZYJlj”
To wazne zdanie w naszej przypowiesci. Kto je zrozumie, pojmie sens Ewangelii. Sk^d powröcit syn marnotrawny? Prowadz^c hulaszcze zycie skonczyt jako pastuch Stada swiii. Nie s^dz^, zeby wykonuj^c t^ prac^ byt czysty i pachn^cy dobrymi perfumami. Swinie sq uwazane za zwierz^ta nieczyste. Jesli ktos miat z nimi kontakt, nie mögt pojawic si$ w swiqtyni. Gdyby ojciec kazat mu si? najpierw wykqpac i przebrac, bytoby to i tak wspanialo- myslne z jego strony.
Ale nie zrobit tak! „Rzucit mu si^ na szyj^”. Styszysz to?! On przyjmuje go takim, jakim jest. On odpuszcza mu wszelkie przewinienia. Przyjmuje go jako swoje dziecko, jako swojego syna. A dopiero potem möwi: „Przyniescie najlepsze ubranie...”.
Wiem, ze wielu z nas ma niespokojne sumienie. Wci^z brakuje nam wewn^trznego pokoju, gdyz nie pojmujemy istoty Ewangelii. Jak to mozliwe, zapytasz, ze niespokoj- ne serce wci^z t^skni za pokojem z Bogiem? Moze nawet troch^ uwazasz siebie za grzesznika i möwisz: „W takim stanie nie mog£ stanze przed Bogiem. Musz^ si^ popra- wic”. I zaczynasz walczyc ze swoim grzechem, ze ztymi nawykami, ale efektem tylko gniew i rozezarowanie.
Daj sobie spoköj! Twoje niedomagania tak wielkie, ze nie mozesz sam sobie pomöc. Wracaj taki, jaki jestes, w ramiona Jezusa. Taki, jaki jestes, oddaj si^ w r^ce, ktöre zostaly dla ciebie przebite gwozdziami. Pros o lask^, o nie innego, jedynie o lask^. Otrzymasz j^! Ta taska przemie- ni ci^, skoryguje, zmieni, wyehowa i uczyni wspanialym swi^tym.
Jezus nie oczekuje od ciebie niczego innego poza na- wröceniem. Chc$ to jeszcze raz podkreslic. Wielu chce najpierw naprawic swoje zycie i na tej podstawie prosic
0		usprawiedliwienie przed Bogiem. To bl^dna droga. Mozemy byc usprawiedliwieni przed Bogiem dopiero przez Jezusa, ktöry poniosl nasze grzechy. To jest fun- dament zycia chrzescijanskiego. Doswiadczamy taski
1		stajemy siq dzieemi Bozymi. Ta sama taska uswiqca nasze zycie.
„I UCALOWAt GO”
Pocalunek jest piecz^ci^ milosci i to czyni go bardzo waznym. Traktuj^c go w ten sposöb, nie czynmy z nie- go zabawki. Rozmawialem kiedys z mlodym zolnierzem, ktörego zycie zostalo zrujnowane przez zwiqzek z lek- komyslnq dziewczyn^. Wyznal mi ze tzami: „Pierwszy pocaiunek odebral mi calkiem rozum!”. A pomysl tylko o pocalunku Judasza!
Pocaiunek piecz^tuje mitosc. Takie znaczenie ma pocaiunek matki lub dwojga ludzi, ktörzy wi^z^ si? ze sob^
na cale zycie.
Jakie znaczenie ma pocaiunek w naszej przypowiesci? Catujqc swego syna ojciec przypiecz^towal i potwierdzil jego synostwo. Ratuj^ca milosc Jezusa jest tak^ pie- cz^ci^. Biblia cz^sto uzywa tego symbolu, np. w Liscie do Efezjan: „[...] zostaliscie opiecz^towani obiecanym Duchem Swi^tym” (Ef 1:13).
Na koniec chcialbym zacytowac slowa Humburga, ktöre napisal w komentarzu do tego tekstu: „Uwazam, ze ten pocaiunek koi wiele bölu i cierpienia. U swojego Zbawcy znajdziesz takie powitanie, jakiego jeszcze ni- gdy nie zaznales w zyciu. Zgubiony czlowieku, wracaj do domu! Juz wielu cierpi^cych ukrylo si^ w ramionach Jezusa. Tarn wciqz jest miejsce!”.
StOWO PRZYNOSZ^CE RATUNEK
Ojcze — rozpoczql syn — zgrzeszytem wzglf- dem Boga oraz wzgl^dem ciebie. tk 15:21a
W Ksi^dze S^dziöw jest opisana ciekawa historia. Efraimici zostali pokonani w walce z Gileadczykami, na czele ktörych stat wybrany przez Pana s^dzia Jefta (Sdz 12:1—6). Efraimici uciekli w poplochu i chcieli prze- prawic si^ przez Jordan w bezpieczne miejsce. Kazdy z wojowniköw pozbyl si? swojej broni lub postarat si^ o przebranie, zeby umozliwic sobie ucieczk?. Gileadczycy przejrzeli podst^p. Wszyscy wiedzieli, ze ludzie z plemie- nia Efraima nie potrafi^ wymöwic gtoski „sz”. Tak wi^c pilnuj^cy przeprawy przez Jordan wojownicy z Gileadu kazali kazdemu z przechodz^cych wymawiac stowo „szi- bbolet”, a gdy styszeli „sibbolet” traktowali osob^ jak wroga i zabijali.
2ycie lub smierc zalezaty od jednego stowa. Kto je po- trafit wymöwic, temu przynosito ratunek.
Ja znam stowo, ktöre ratuje nas od goryczy, od gnie- wu Bozego, od Jego s^du i od smierci — to stowo brzmi: „zgrzeszytem”. W 1 Liscie do Koryntian 11:31 Pawet pisze: „Bo gdybysmy os^dzali samych siebie, nie byliby- smy sqdzeni”. To znaczy, ze kto przyzna: „zgrzeszytem”, ten uniknie Bozego gniewu. Kto nie b^dzie w stanie ani w sercu, ani ustami przyznac si? do bycia grzesznikiem, b^dzie zgubiony, sam Bög go os^dzi.
Chwila wypowiedzenia slowa
Cala przypowiesc o synu marnotrawnym jest obrazem naszej relacji z Bogiem. Chcialbym jeszcze raz podkreslic, ze z ludzkiego punktu widzenia ta historia jest niepraw- dopodobna. Gdyby naprawd^ wydarzyla si^ w naszych realiach, to wygl^dalaby tak: Najpierw ojciec zgodzdby si^ na powröt swojego syna, potem syn musialby wyznac: „Ojcze, zgrzeszylem”, a dopiero wtedy ojciec moze by si^ nad nim zlitowal.
W naszej przypowiesci jest odwrotnie. Zanim syn co- kolwiek zdotal powiedziec, ojciec wybiegt mu naprzeciw z otwartymi ramionami. A dopiero wtedy, gdy otworzyl przed synem swoje pelne milosierdzia serce, miodzieniec powiedziak „Ojcze, zgrzeszylem”.
To bardzo istotne dla wszystkich, ktörzy chc^ byc zba- wieni. Pocz^tkiem nie jest nasze nawröcenie czy wyznanie grzechöw. Nie, na samym poczqtku jest laska Boza. Bög okazuje lask^ wszystkim grzesznikom. On czyni to glo- sno i wyraznie przez krzyz stoj^cy na wzgörzu Golgoty.
Nie wyznajesz swoich grzechöw surowemu, karz^ce- mu Bogu, po ktörym nie wiesz, czego si$ spodziewac. Nie! To ratujqce siowo: „Ojcze, zgrzeszylem” wypowia- dasz przed Bogiem, ktöry zapewnit ci pelne przebaczenie i lask$. On wyci^ga do ciebie zakrwawione r^ce. Odkupil twoj^ win$, a kar^, ktöra miala spasc na ciebie, poniösl na krzyz.
Czy ta laska Boga, z ktör^ wychodzi On nam naprzeciw w Jezusie, nie powinna przyci^gac nas do Niego, skionic do nawröcenia i wypowiedzenia slowa:
„zgrzeszytem”? Oferuj^c nam lask^ i przebaczenie dobry Bög pragnie, abysmy si$ wreszcie opami^tali i wröcili do Niego.
Wewn^trzna potrzeba
WYPOWIEDZENIA StOWA
Gdy syn marnotrawny jeszcze pasl swinie, ale podj^t juz decyzj^ o powrocie do domu, wtedy zaplanowat, co powie ojcu. Jednak potem wszystko potoczylo si$ tak szybko. Zanim si^ zorientowal, mocne ramiona ojca czule go obejmowaly.
Syn mögt sobie wtedy pomyslec: „Teraz juz jest wszystko w porz^dku. Po co mam jeszcze möwic, ze zgrzeszytem. Ojciec mi przeciez wybaczyt”.
Gdyby jednak nie wypowiedziai tych stow, nie mögt- by spojrzec ojcu w oczy. Ten stary grzech caly czas statby pomi^dzy nimi, blokuj^c poköj w sercu. Takie cz^sciowe pojednanie sprawitoby, ze syn nie wytrzymatby dtugo w domu, mimo ogromnej mitos'ci ojca.
A ojciec? Chyba nigdy nie potrafitby uwierzyc w praw- dziwq przemian^ serca swojego syna, gdyz wyznanie: „zgrzeszytem” jest znakiem prawdziwej duchowej prze- miany. Ojciec zamknqlby swoje serce na zawsze przed synem.
Rozumiecie teraz, dlaczego stowo: „zgrzeszytem” jest konieczne? Bardzo wielu ludzi wie o mitosci Boga objawionej w Jezusie. Wci^z jednak nie majq wewn^trz- nego pokoju. Nie stali si^ dziecmi Bozymi pojednanymi w domu ojca. Dlaczego? Poniewaz chcieli wtqczyc siq do wspölnoty wierz^cych, ale bez przyznawania si^: „zgrzeszytem”. Nigdy nie lezeli ze ztamanym sercem przed
Duchem Swi^tym i nie wyznawali: „Ojcze, zgrzeszylem przeciwko Tohie i przeciwko niebu”.
Jesli zyjesz w takim wlasnie stanie, czyli znasz milosc Boz^, to dlaczego nie idziesz za prawd^? Z pewnosci^ jest wiele powodöw. Niektörzy nie chc^ w ogöle rozma- wiac z Bogiem, inni s^ zbyt dumni. Nie chc^ nazywac si^ grzesznikami. Jeszcze inni s^dzq, ze nie jest z nimi tak zle, nie grzesz^ tak bardzo. S3 tez tacy, ktörzy uwazaj^, ze wszystko w ich zyciu jest w porz^dku, choc wcale nie jest. A wreszcie s^ i tacy, ktörzy nie chc^ przyznac si^ do swo- ich grzechöw, bo nie chc^ si^ od nich uwolnic. Chcieliby trzymac si^ Boga i röwnoczesnie kontynuowac swoje grzeszne zycie. To jednak prosta droga do zatwardzialosci serca i zepsucia.
Ewangelista Elias Schrenk prawie na kazdej ewange- lizacji zach^cal swoich sluchaczy: „Uporz^dkujcie swoje zycie z Bogiem!”. Ja tez ci^ o to prosz^.
Sposöb wypowiedzenia slowa
„Ojcze, zgrzeszylem wzgl^dem Boga oraz wzgl^dem ciebie”. Z pewnosci^ wiele razy w naszym zyciu popelnia- lismy grzechy. Grzeszylis'my wobec naszych nauczycieli w szkole, duszpasterza, wobec naszych rodzicöw, wobec innych, z ktörymi zreszt^ wspölnie popelnialismy wyst^p- ki. Ale jesli nasze zycie ma stac si^ calkiem nowe, musimy wyznac: „Zgrzeszylem przede wszystkim wobec Boga”.
Gdy Dawid popelnit cudzolöstwo i morderstwo, lezal przed Bogiem, plakal i wyznawal: „Przeciwko Tobie sa- memu zgrzeszylem” (Ps 51:6).
Zyjemy w czasach, w ktörych czlowiek w ogöle nie mysli o Bogu. Nawet poj^cie „grzesznik” jest dla wielu niezrozumiate. Siyszymy raczej o „wykroczeniach dro- gowych” czy „przekrqtach podatkowych i finansowych”. W ten sposöb zmieniamy znaczenie biblijnego sformulo- wania „grzech”.
Spöjrz na Jezusa, ktöry obdarza nas wszelk^ iask^. Wyznaj mu sercem i ustami: „Ojcze, zgrzeszylem prze- ciwko Tobie”. Wtedy otworzy siq nad tobq nieskonczone krölestwo Jego iaski.
Nie jestemjuz godny nazywac sif twoim synem. tk 15:21b
Chcialbym teraz zwröcic uwagq na zdanie, ktöre nigdy nie zostalo wypowiedziane. Uwazny czytelnik zauwa- zy z pewnosci^, ze gdy marnotrawny syn planowal swöj powröt do domu, ukiadal sobie w glowie, co powie ojcu: „Nie jestem juz godny nazywac siq twoim synem. Przyjmij mnie do pracy jako jednego z twoich najemni- köw”. Gdy jednak rzeczywiscie znalazl siq w ramionach ojca, zdolal powiedziec jedynie: „Nie jestem juz godny nazywac siq twoim synem”. Koniec. Kropka. Kolejne zdanie zniknqlo. Dlaczego?
BO WTEDY ZROZUMIAt,
CO JEST NAPRAWD^ WAZNE
Wröcmy jeszcze na pastwisko, gdzie syn zajmuje siq swi- niami. Nie ma pieniqdzy, w kraju panuje drozyzna, a on jest glodny i chcialby nasycic siq chocby strqkami, ktöry- mi karmiono swinie, ale nikt mu ich nie daje. Wspomina swöj rodzinny dom. „Iluz to najemniköw mego ojca - po- myslal - ma chleba pod dostatkiem, a ja tu z glodu ginq” (tk 15:17).
Wtedy rodzi siq pomysl, zeby wröcic do ojca jako na- jemnik i zaspokoic swöj glöd. Odnosimy wrazenie, ze
bardziej zalezy mu na zaspokojeniu wiasnych fizycznych porrzeb niz na powrocie do ojca.
Pomimo ze jego opami^tanie jest szczere, jego sposöb myslenia zdradza nienawröconego, cielesnego czlowieka. S^dzi, ze najpierw powinien zatroszczyc si^ o to, co ze- wn^trzne, a kwestie dotycz^ce Boga zostawic na pözniej. Podobne myslenie kröluje w dzisiejszym swiecie. Najpierw zapewnij sobie i bliskim godziwe zycie, a potem, jesli cza- su wystarczy, zainteresujesz si^ Krölestwem Bozym.
Te priorytety calkowicie sprzeczne z Bozymi zasa- dami i stanowi^ bluznierstwo wobec Boga. W Ewangelii Mateusza napisano:	„Szukajcie najpierw Krölestwa
Bozego i Jego sprawiedliwosci, a to wszystko b^dzie warn dodane” (Mt 6:33).
I wlasnie tego nauczyl si^ syn marnotrawny, gdy wrocH do domu. Dlatego zapomnial o przygotowanej wczesniej mowie, o tym zdaniu, ktöre wskazywalo na jego fizyczne potrzeby. Teraz chodziio o cos wazniejszego. Musz? miec przebaczenie grzechöw i uporz^dkowac swoj^ relacj^ z oj- cem. Wszystko inne wröci wtedy na wlasciwe miejsce.
Z ZEBRAKA STAL SI^ SYNEM
Syn marnotrawny wygrzebat si^ ze swojego n^dznego po- tozenia i wyruszyl do ojca. Czegos chcial od niego. Nie chcial wiele, ale oczekiwal ojcowskiej troski. Mial go- towq propozycjq: „Przyjmij mnie do pracy jako jednego z twoich najemniköw”. Wcale nie oczekiwal, ze ojciec mu wybaczy.
Tak wielu chrzescijan jest podobnych do syna marno- trawnego. To nie s^ bezbozni ludzie, o nie! Oni si^ modl^, wylewaj^ swoje serca przed Bogiem. Jednak to s^ wci^z prosby o zaspokojenie potrzeb. Chc^ tego albo tamtego, ale nie ceni^ sobie samego Zbawcy, Jego laski, mitosci i wiernosci.
W pewnym momencie trzeba skonczyc z postaw^ zebraka, tak jak zrobit to syn marnotrawny. Nagle zapo- mnial o swoich oczekiwaniach, o gotowych propozycjach. Wystarczylo mu, ze ojciec go kocha i przebacza mu. Juz nie nie chce od niego. Teraz zalezy mu na relacji z nim samym.
W Psalmie 73 Asaf möwi: „Kogöz ja mam w niebie, jezeli nie Ciebie? Bez Ciebie nie tez nie cieszy mnie na zie- mi! Chocby oslablo me cialo i serce, Bog opok^, mym dzialem na wieki! (Ps 73:25—26).
PODPORZ^DKOWAt SIIj DECYZJOM OJCA
Posluz^ si$ pewnym przykladem. Na ramie mojego ro- weru jest male siodelko, na ktörym sadzam swoj^ cörk^. Jednego dnia poprosita mnie, zebym pozwolil jej kiero- wac. Puscilem kierownic^, ale tylko na kilka chwil, gdyz rower zacz^l jechac krzywo.
My zachowujemy si^ tez czasami podobnie. Wolamy do Boga: „Pozwöl, ze sam pokieruj^ swoim zyciem!”. I kierujemy nim na manowee. Gdybysmy nie doswiadezy- li zadnych trudnych sytuaeji, to nasza jazda z pewnosci^ skonczylaby si^ w piekle. Samodzielne sterowanie wia- snym zyciem przysparza nam mnöstwa problemöw.
Podobnie bylo w historii syna marnotrawnego. Choc doswiadezyl biedy i wröcil do ojea, to nadal sam chcial decydowac o wlasnym losie. „Uczyn mnie jednym z two- ich slug” - z takim pomyslem wracal do ojea.
Lecz gdy znalazl si$ w domu otoczony ojcowsk^ mi- tosci^, ten pomysl stracil swoj^ wartosc. Oddai ojcu ster wtasnego zycia. Te stowa nie zostaiy wypowiedziane, dla- tego ze pozwolii ojcu, aby to on decydowal.
„Orzezwia moj^ dusz^, a ze wzgl^du na swoje imi^ idzie przede mn^ sciezkami sprawiedliwosci” (Ps 23:3).
Wyposazenie prawdziwego
CHRZESCIJANINA
Ojciec zai zwröcil sif do slug: Przyniescie czym prfdzej najlepszq szatf i ubierzcie go; wtözcie pierscieri najego rfkf i sandaly na nogi. tk 15:22
W 2 Liscie do Koryntian apostol Pawel napisal: „Tak wi^c kto jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem...” (2 Kor 5:17). Cztowiek staje si$ nowym stworzeniem przez Chrystusa, a nie dzi^ki swoim dobrym postanowieniom. Ilez to razy podejmowalismy pröby zmiany naszego serca, a jednak wszystko pozostawalo po staremu.
Nowymi nie stajemy si^ takze wtedy, gdy nasza sy- tuacja si^ poprawia. Znalem pewnego bandyt^, ktöremu udato siq zyskac spoleczne uznanie. Nie stal si$ jednak przez to innym czlowiekiem. Pozostal tym samym bru- talnym m^zczyzn^, jakim zawsze byl.
Cztowiek staje si? „nowym”, b^dqc w Chrystusie, znaj- duj^c Zbawiciela i wracaj^c do domu, podobnie jak syn marnotrawny.
Pami^tasz go jeszcze, gdy past swinie? Gtodny, ob- darty, zatamany! A jak wygl^da teraz? Ubrany w pi^kne szaty, na palcu btyszcz^cy pierscieri, nowe sandaty na no- gach. „[...] wszystko stalo si$ nowe” (2 Kor 5:17; BW). Ubranie, pierscieri i buty stajq si? tutaj symbolami ducho- wej rzeczywistosci. Znajdziemy je u wszystkich, ktörzy
w Chrystusie. Stanowi^ wyposazenie prawdziwego chrzescijanina.
NOWE UBRANIE - NOWA SPRAWIEDLIWOSC
W czasie wakacji w Wittenberdze wybralismy sitj z dwöj- k^ przyjaciöl do jaskini. Ubralismy najgorsze ubrania i zeszlismy na dök Po wyjsciu na powierzchni^ nie wy- gl^dalismy dobrze. Umorusani wröcilismy do domu. Okazalo si$, ze mamy gosci. Nie moglem im si^ tak po- kazac. Musialem si^ umyc i przebrac.
To obraz duchowej rzeczywistosci. Chcesz miec rela- cj$ z Bogiem, chcesz byc Jego dzieckiem, byc obok Niego przy Jego powtörnym przyjsciu, lecz patrzysz na siebie. Widzisz tyle win w swoim zyciu! Sam musisz przyznac: Tak si? nie da. To prawda. W takim stanie, w jakim je- stes, nie mozesz byc dzieckiem Boga.
Wi^kszosc z nas w tym momencie popetnia najwiqk- szy blqd, pröbuj^c zetrzec plamy ze swoich brudnych ubrah: „Moje grzechy nie takie najgorsze, inni to do- piero s^ zli”.
Nie z tego! Nie t^dy droga! Potrzebujemy nowego ubrania! Zaczynamy wi^c szukac mozliwos'ci zdobycia nowej szaty. Wyci^gamy ubrania zszyte z wielu kawat- köw dobrych uczynköw. W j^zyku biblijnym nazywa siq to „szat^ wlasnej sprawiedliwosci”. Chwalimy siq niq. Möwimy: „Nie mi nie brakuje”. Nawet nad grobem wy- chwalamy, podziwiamy i pokazujemy „szat^ ludzkiej sprawiedliwosci
Ludzi latwo mozna oszukac. Bög jednak widzi, ze ubranie uszyte z twojej wlasnej sprawiedliwosci nie za- krywa lachmanöw twych grzechöw.
Potrzebujesz catkowicie nowego ubrania, a Bög chce podarowac ci tak^ szat?. Jest niq sprawiedliwosc, ktör^ Jezus uzyskat na krzyzu dla grzeszniköw. „Krew Jezusa i Jego sprawiedliwosc s^ moj^ ozdobq i szat^ weseln^”. Wiara ubiera t? szat? sprawiedliwosci i spiewa: „O, wielka b?dzie moja radosc w Panu, moja dusza b?dzie si? cieszyc moim Bogiem, poniewaz odzial mnie w szaty zbawienia i okryl plaszczem sprawiedliwosci” (Iz 61:10).
PlERSCIEN NA PALCU - POTWIERDZENIE SYNOSTWA
„Wtözcie pierscien na jego r?k?!”, zawolal ojciec. Ludzie nosz^ pierscienie tylko dla ozdoby. Chyba ze s^ to pier- scionki zar?czynowe, czy obr^czki, ktöre swiadcz^, ze dwoje ludzi nalezy do siebie.
Bög möwi do nas ustami proroka Ozeasza: „I poslubi? ci? sobie na wieki, poslubi? ci?, wnoszqc sprawiedliwosc, prawo, lask? i litosc. Poslubi? ci?, wnosz^c wiernosc — i uznasz we Mnie Pana” (Oz 2:21—22).
Tak wi?c ten pierscien staje si? symbolem zwi^z- ku ojca z synem, odbiciem duchowych zaslubin Boga z cztowiekiem.
Czlowiek w swej naturze jest wrogiem Boga, podobnie jak syn marnotrawny, ktöry wroga widzial we wlasnym ojcu. Czlowiek nie kocha Boga, nienawidzi Jego drög. „Kto jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem; Stare przemin?lo, a wszystko stalo si? nowe” (por. 2 Kor 5:17; BW).
Gdy si? nawracamy i otrzymujemy przebaczenie dzi?- ki krwi Jezusa, nasza wrogosc wzgl?dem Boga zostaje przybita do krzyza. Duch Swi?ty przyci^ga nasze serce do tröjjedynego Boga. Stajemy po Jego stronie. Zawieramy z Nim przymierze. Jestesmy cz^sci^ Jego Oblubienicy, ktöra czeka na przyjscie Pana i wesele Baranka. Takie znaczenie ma wlasnie ten piersden!
Jest jeszcze cos. Nie tylko przymierze. Piersden, ktö- ry syn otrzymal od ojca byl röwniez pieczqci^ z herbem rodu. Od tej pory mögt si^ nim poslugiwac i przed calym swiatem swiadczyc, czyim jest synem.
Czy wiesz, co jest najgorsze? Gdy si^ nie wie, czego mozna oczekiwac od Boga. Syn marnotrawny wiedziak Gdy tylko pojawialy si$ w^tpliwosci, czy zostal rzeczy- wiscie na nowo przyj^ty jako syn, wtedy spogl^dal na piersden. I znöw nabieral pewnosci.
Kazde dziecko Boze ma taki piersden, ktöry pomaga mu przezwyciqzyc wqtpliwosci. Apostol Pawel pisze: „Ten wlasnie Duch swiadczy wraz z naszym duchem, ze jestesmy dziecmi Boga” (Rz 8:16).
NOWE BUTY - NOWE ZYCIE
Czytaj^c ten fragment przypowiesci zwrocilem uwagtj na pewien szczegöt. Ojciec kazal przyniesc nowq sza- t^. Oznacza to wi^c, ze syn mial na sobie jak^s star^. Natomiast potem kazal slugom, aby ubrali synowi buty, co moze znaczyc, ze przyszedl do ojca boso.
Chodz^c boso, musimy st^pac bardzo ostroznie, choc i tak cz^sto si? kaleczymy. Gdy taki cielesny cztowiek rozpoczyna nowe zycie, nie przestaje si^ potykac i nie po- zbywa si$ zaraz strachu przed zranieniem. Cz^sto zawodzi innych i Boga.
„Ale, jesli ktos jest w Jezusie, jest nowym stworze- niem”. Teraz ma juz buty na nogach, latwiej mu wykonac niektöre kroki. Teraz idzie w mocy Pana. Nie zwraca uwagi na kazdy najmniejszy kamyczek. Idzie w wierze co- raz dalej. Bög oznajmia nawet: „B^dziesz stqpal po lwie i po zmii, rozdepczesz Iwi^tko i potwora!” (Ps 91:13). A apostol Pawel möwi, ze jestesmy „obuci w gotowosc do gloszenia dobrej nowiny o pokoju” (Ef 6:15).
Krötko mowi^c, takie buty to swietna sprawa. Pami^taj jednak, ze syn otrzymal je od swojego ojca. Tylko dzi^ki Jezusowi staj^ si? naszq wlasnosci^, a wiara w Niego czyni nasze zycie nowym.
UCZTA
Wybierzcie tez dorodne cielf, przyrzqdzcie na ucztf, zasiqdzmy do stoiu i uczcijmy to.
Lk 15:23
Musimy stale pami^tac, ze przypowies'c o synu marno- trawnym jest obrazem ilustruj^cym Bozy charakter. Gdyby dotyczyla nas ludzi, z pewnosci^ potoczylaby si^ inaczej. Ale zatözmy, ze jakis ojciec rzeczywiscie tak ser- decznie przyj^lby z powrotem zbuntowanego syna. Zaraz przy powitaniu ostrzeglby go: „Chodz do domu, ale nie odzywaj si^ i zachowuj si^ odpowiednio. Gdy zobacz^, ze post^pujesz wlasciwie, to zaprosimy rodzin^ i powiemy, ze szcz^sliwie wröciles”. Ziemski ojciec nie möglby nawet inaczej post^pic. Musialby si^ przekonac, ze jego syn na- prawd^ si$ zmienil.
Jednak ojciec z naszej przypowiesci dziata zupelnie inaczej. Ani slowa o czasie pröby i udowadnianiu swojej zmiany. Ledwo syn przekroczyl prög domu, ojciec juz or- ganizuje przyj^cie. Muzyka i spiew rozbrzmiewaj^ woköt, nios^c wiese: Syn marnotrawny powröcil do domu!
Tylko Jezus potrafi tak dzialac. Ojciec z przypowiesci symbolizuje Jezusa. On zna nasze serca. Nie potrzebuje udowadniania i okresu pröby. On wie, czy nawröcenie bylo prawdziwe, czy nie. Dlatego möwi: „Kazda roslina, ktörej möj ojciec na zasadzil, zostanie wyrwana” (por. Mt 15:13). Jesli ktos szczerze si^ nawraca, jest to dzielem Jezusa i cale niebo si^ wtedy cieszy.
UCZTA W TAMTYCH CZASACH
„Wybierzcie tez dorodne ciel^, przyrz^dzcie na uczt£, zasi^dzmy do stolu i uczcijmy to”. Chc^c dokladniej zro- zumiec ten fragment, musimy wröcic do pocz^tku 15. rozdzialu Ewangelii Lukasza. Tarn tez jest mowa o uczcie. Grzesznicy, ktörych serc dotkn^l Duch Swi^ty, zaprosili Jezusa na przyj^cie. Ci, ktörzy potrzebowali uwolnienia cieszyli si^, ze Ten, ktöry przynosi laskq i przebaczenie, b^dzie wsröd nich!
Natomiast faryzeusze i uczeni w pismie szemrali mö- wi^c: „Ten Jezus zadaje si$ z grzesznikami i nawet z nimi jada” (por. Lk 15:2).
Wtedy Pan Jezus zabral glos i opowiedzial przypo- wiesc o synu marnotrawnym, o tym, jak nisko upadl, jak si^ opamiqtal i wröcil do domu, i jak ojciec go przyj^l oraz wyprawil na jego czesc wielk^ uczt^. „Zobaczcie”, chce powiedziec im Jezus, „wielu zgubionych siedzi tutaj. To marnotrawni synowie, ktörzy wröcili do domu, ktörzy odnalezli swojego Zbawiciela. Czy nie powinnismy si^ cieszyc i wspölnie ucztowac?”.
Faryzeusze dziwili siq, ze Jezus jadal z grzesznikami, chociaz uwazali Go jedynie za proroka. Jak bardzo by- liby zaskoczeni, gdyby rozpoznali, ze jest Bogiem. Tak, to niesamowite! Bög zasiada do stolu z grzesznikami. „Niech raduje si^ niebo i ziemia! Bög i grzesznicy staj^ si^ przyjaciölmi...”.
Przypominam sobie jeszcze inne miejsce w Biblii, gdzie jest mowa o uczcie. Jest gor^cy dzien. Abraham siedzi na progu swego namiotu w okolicach Mamre i nagle
staje przed nim trzech m^zczyzn. Zaprasza ich do siebie, zwracaj^c si^ do jednego z nich: „Panie [...] jesli znala- ziem iask? w Twoich oczach, nie omijaj, prosz^, swego slugi” (Rdz 18:3). Potem biegnie do zony, Sary, i prosi o przygotowanie posilku: „Prosz^, zagniec czym pr^dzej ciasto z trzech miar najlepszej m^ki. Przygotuj, prosz^, placki!” (Rdz 18:6). Nast^pnie kaze przyrz^dzic mi^so. Jezus zawital do Abrahama na uczt£. Abraham byl m^- zem Bozym, a nie synem marnotrawnym, wi^c ten obraz jest inny. Czytamy dalej, ze Abraham „[...] zaprosil ich do posilku. Sam stan^l naprzeciw nich, pod drzewem” (Rdz 18:8). W Ewangelii Lukasza obraz uczty jest odmienny. Zgubieni grzesznicy siedz^ razem ze swoim Zbawicielem, jedz^ i pij^ razem z Nim. „Zobaczcie ten cud, jak potqzny Bog si^ uniza...”.
UCZTA DZISIAJ
Opowiesc o uczcie jest dobr^ nowin^. Nadstaw teraz uszu, jesli jestes przygn^biony, z sumieniem obci^zonym grzechami. Czy chcialbys uczestniczyc w takim przyj^- ciu? Mozesz i powinienes w nim brac udzial. Cale zycie prawdziwego chrzescijanina jest tak^ ucztq.
Przeciwko chrzescijahstwu podnoszono wiele glupich argumentöw. „Podajqc si? za m^drych, wlasciwie zglupie- li” (Rz 1:22). Najglupszym zarzutem jest jednak ten, ze chrzes'cijahstwo jest religi^ pot^piajqc^ zycie.
Rzeczywiscie wiara stoi w sprzecznosci z cielesnym zy- ciem czlowieka, ale czy to jest prawdziwe zycie? W zgielku poz^dliwosci, w pogoni za pozywieniem i pieniqdzmi, w pragnieniu uznania i zaszczytow, w strachu przed ludz- mi, przed smierci^, w zagluszaniu wlasnego sumienia?
To wegetacja robactwa pelzaj^cego w blöde. Boze zmiluj siq! Takie zycie jest rzeczywiscie zaprzeczeniem wiary.
Jednak ten, kto odnalazl Zbawcq, znalazl prawdzi- we zycie. Biblia wielokrotnie poröwnuje duchowe zycie chrzescijanina do uczty. „Zastawiasz przede mn^ stöl na oczach moich wrogöw, namaszczasz olejkiem twarz, a moj kielich juz petniejszy byc nie moze” (Ps 23:5), spie- wa psalmista Dawid.
Bög „nakarmil spragnion^ dusz^, a jej glöd zaspokoil dobrem!” (por. Ps 107:9). Pan sam podaje do stolu, obie- cuj^c: „Odswiez? wszystkich zm^czonych i pokrzepi^ wszystkich siabn^cych” (Jr 31:25). Nikt tarn nie wydzie- la sk^pych porcji, a Salomon zapewnia: „M^z prawy ma w brod pozywienia” (Prz 13:25; BT). Duchowe wino ra- dosci plynie obficie: „I nasycaj^ [si$] dostatkiem Twego domu - poisz ich strumieniem swojej obfitosci” (Ps 36:9).
Dlaczego mielibysmy byc glodni, biedni i wyczerpani? Boze Slowo wzywa nas na uczt^: „Skosztujcie i przekonaj- cie siq, ze Pan jest dobry” (Ps 34:9).
UCZTA W WIECZNOSCI
Pami^tajmy jednak, ze „Jesli Chrystus jest nasz^ nadzie- j^ tylko w tym zyciu, to jestesmy ze wszystkich ludzi najbardziej godni pozalowania” (1 Kor 15:19). Dzi^ki zmartwychwstaniu Jezusa mamy pewn^ nadziejq na zycie wieczne.
Gdy zwykly czlowiek mowi o wiecznosci, ma najcz^- sciej na mysli jakies' duchowe, nieuchwytne wyobrazenie rzeczywistosci. Biblia jednak naucza inaczej. Z niej do- wiadujemy si^ o zmartwychwstaniu ciala, o nowej ziemi, na ktorej zamieszka sprawiedliwosc. Pismo Swi^te opisuje nam, jak wygl^daly rzeki, miasta, drzewa, ludzie. Przed swoj3 smierci^ Pan Jezus zapowiedziak ze b^dzie tarn pit wino: „Odt^d juz z pewnosci^ nie wypij^ z tego owocu winorosli az do tego dnia, kiedy z nowego kieli- cha b^d^ pH razem z wami w Krölestwie mojego Ojca” (Mt 26:29).
B^dzie taka uczta, wesele Baranka Jezusa z Jego ob- lubienic^ - Kosciotem, na ktorej b^dzie wieczna radosc. Powiedzmy o tym catemu swiatu, aby kazdy mögt w niej uczestniczyc.
Jeszcze jedno slowo na zakonczenie: Czy wydaje ci si^, ze twoje zycie dobiega korica, ze czas na ziemi tak szybko biegnie? Nie narzekaj, zaspiewaj piesri radosci i nadziei, gdyz wkrotce zasi^dziesz do niebianskiej uczty ze Zbawicielem!
Stuchaj Syjonie, jak spiewaj^ twoi straznicy Serca ich pelne s^ radosci Oczekuj^ swojego Przyjaciela,
Ktöry przychodzi w chwale z nieba.
Peten taski, pot^zny prawdq Rozblysnie swiatlem, wzejdzie gwiazd^
Przyjdz Panie Jezu, Synu Bozy! Hosanna!
Pöjdziemy za Tob^ do sali radosci I b^dziemy tarn wspölnie ucztowac.
Skutki nawröcenia
Ten oto möj syn byl martwy, a jednak ozyl. tk 15:24a
W drugiej Ksi^dze Krölewskiej mozemy przeczytac cie- kawq histori^. Wielki mqz Bozy, prorok Elizeusz umarl i zostai ziozony w grobie. „Nast^pnego roku kraj naje- chaly lupieskie hordy Moabu. Chowano akurat jakiegos czlowieka. Jedn^ z hord zauwazono wlas'nie w trakcie pogrzebu. Wtedy zalobnicy rzucili martwego do grobu Elizeusza, a gdy cialo potoczylo si^ i dotkn^lo kosci pro- roka, umarly ozyl i stankt na nogi!” (2 Krl 13:20—21).
Co za historia! To takze historia moja i wielu innych. W wyniku przeklenstwa grzechu bylismy martwi, ale potem, gdy nawi^zalismy relacj^ z Bozym prorokiem Jezusem, zostalismy dotkni^ci Jego smierci^ i dzi^- ki temu zostalismy ozywieni. Bög möwi: „Ten möj syn byl martwy, a teraz ozyl”. Taka przemiana nast^puje po nawröceniu.
ROZPOZNANIE SWOJEGO POtOZENIA
Ojciec z naszej przypowiesci jest bardzo milosiernym czlowiekiem. Z jego ust nie pada zadne slowo wyrzutu, gdy wraca jego zbuntowany syn. Cal^ swoj^ postawq po- kazuje milosc, litosc i milosierdzie.
Ta dobroc nie jest jednak sentymentalnq ckliwosciq. Dowodem na to jest nasz tekst. Zanim wszyscy zasiedli do uczty, ojciec pokazat okrutn^ rzeczywistosc, w jakiej zyl syn: „Ten oto möj syn byt martwy”. Syn zadrzai, zwie- sii glow^. Wszyscy goscie utkwili w nim wzrok czekajqc, ze moze wstanie i sprostuje: „Nie, tato. Przeciez az tak zle nie bylo. Moze troch^ zbt^dzitem, zszedlem z wlasciwej drogi, ale zebym byt martwy! Nie, tato!” Lecz syn nie nie powiedziat. S^dz^, ze zgodzit si$ ze stowami ojea. „Tak wlasnie byto”, wyszeptat. „Bytem martwy nie tylko wte- dy, gdy paslem swinie, ale juz wöwezas, gdy peten pychy opuszczatem rodzinny dom”.
Cielesny cztowiek pozostaje martwy nawet wtedy, gdy prowadzi aktywne swiatowe zycie — jest martwy przed Bogiem. Jest slepy, nie widzi ani Bozej swi^tosci, ani milosci Jezusa i nie dostrzega, w jakim stanie sam siq znajduje. Jest gtuchy, nie slyszy, choc Dobry Pasterz ty- sitjee razy wota go i oferuje mu swoj^ lask^. Jest nieczuty, jego serce pozostaje nieporuszone, choc Bög wielokrotnie go upomina.
Niektörzy moze powiedzq, ze to przesada. Tak zle ze mnq nie jest. Masz raej^, nie jest zle, jest duzo gorzej. Martwy jest nie tylko nienawröcony, nieodrodzony czlo- wiek, lecz jego mozliwosci zyciowe, jego potenejal tez jest martwy. Umarle ciato przynajmniej milczy i si$ nie rusza. A duchowo umarly dokonuje dziel smierci. Biblia nazywa go „umartym w grzechach” (por. Kol 2:13; BW). Pawel opisuje takich ludzi w Liscie do Galacjan: „Wiadomo, co bierze siq z ciala: nierz^d, nieczystosc, rozpusta, oddawa- nie czci bozyszezom, wrözbiarstwo, wrogosc, klötliwosc, zazdrosc, porywezose, zaczepnosc, krn^brnosc, brak tro- ski o jednosc, zawisc, ch^c mordu, pijanstwo, rozpasanie i tym podobne” (Ga 5:19-21).
A jednak nienawröcony czlowiek uwaza, ze nie jest z nim tak zle. Nawröcenie oznacza, ze przyznajemy Bogu racj^, ze nasz stan jest stanem smierci i zaczynamy odczu- wac strach przed dzielami ciemnosci.
Nowe stworzenie
„A jednak ozyl”. Trudno wyobrazic sobie bardziej ra- dykaln^ przemian^, jaka zachodzi podczas nawröcenia. Pawel möwi: „Tak wi^c kto jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem” (2 Kor 5:17).
Z nawröceniem jest tak, jak ze stworzeniem swia- ta. Woköl panowala ciemnosc, gdy nagle odezwal si^ glos Boga: „Niech siq stanie swiatlo! I stalo si^ swiatlo” (Rdz 1:3).
Pawel zauwaza to podobieristwo w drugim Liscie do Koryntian 4:6, gdy pisze: „Bo Bög, ktöry rozkazal, by w ciemnosci zablysto swiatlo, rozpromienil nim nasze
serca”.
Teologowie spieraj^ si^ o wlasciwe pojmowanie historii stwarzania swiata, zamiast zwröcic uwag£ na wazniejszy aspekt, czyli na zawart^ w Ksi^dze Rodzaju pochwat^ Stwörcy - Tego, ktöry slowem powoluje rzeczy do istnie- nia. Ta historia stworzenia powtarza si^ podczas kazdego nawröcenia, gdyz zawsze na koncu ustyszymy: „ozyl”.
Jak to si^ stalo?
Przypowiesc o synu marnotrawnym jest pelna dziw- nych okolicznosci. Pozwöl, ze zwröc^ uwag^ na jedn^ z nich. Dose szczegölowo zostalismy poinformowani o zyciu zbuntowanego syna, o tym, jak odszedl z domu, jak potem opamiqtat si^ i nawröcil. Caty czas obserwo- walismy jego aktywnosc, a na koncu czyramy, ze „zostat ozywiony”. Koniec aktywnosci, pojawia si^ biernosc. Cos si^ z nim staio.
Jak to wi^c jest z tym nawröceniem? Czy to ja cos czy- ni^, czy tez ze mn^ cos si$ dzieje? Kazdy, kto si$ nawröcil odpowie z pewnosci^: cos' dzieje si^ ze mnq. Stowo Boze staje si^ we mnie ziarnem nowego narodzenia. Ojciec przyciqga mnie do Syna, a Syn do Ojca. Bög skierowal do mojego serca jasny snop swiatla, abym ujrzal swoj^ bezna- dziejn^ sytuacj^, ale röwnoczesnie dostrzegl Jego ratujqce ramiq. To On zeslal mi opami^tanie i wiar$.
Prawdziwe nawröcenie jest tak pot^zne, ze moze byc jedynie Bozym dzielem. A poniewaz Bög chce dokori- czyc w tobie Swoje dzielo, nie opieraj si^ dtuzej i poddaj Mu si^. B^dziesz mögt wöwczas zaspiewac wraz z innymi dziecmi Bozymi:
Doswiadczylem przebaczenia, ktörego nie byiem wart
To cud, ktörego moje dumne serce nie oczekiwaio.
Radosc jest w sercu mym
Ciesz? si$ i chlubi^ si^ milosierdziem.
Jak to si^ staio, jak to mozliwe?
To tylko iaska i wi^cej nid
CUD NAWRÖCENIA
Ten oto möj syn byl zgubiony, lecz odnalazt sif. tk 15:24b
Gdyby jakis przybysz trzy tysiqce lat temu przechadzal si^ po patacu egipskiego faraona, moze spotkalby tarn pewnego mlodego czlowieka ubranego w pi^kne szaty i pozdrawianego z szacunkiem. Otoczony byl zawsze wia- nuszkiem uczonych, od ktörych pobieral nauki. Kim byl ten zdolny mlodzieniec? „To Mojzesz, czlonek krölewskiej rodziny faraona”, brzmiala odpowiedz.
Jednak nieliczni znali prawdziwe pochodzenie mto- dego mqzczyzny. W rzeczywistosci byl niewolnikiem, synem niewolnika, zrodzonym w niewoli. Nalezal do narodu skazanego na zaglad^. Gdy byl niemowl^ciem, grozila mu smierc w rzece, gdyz porzucono go w wodach Nilu. Lecz nagle zdarzyl si^ cud. Cörka faraona, ktöra akurat szla si^ k^pac, znalazla go w sitowiu. Wtedy jego zycie si^ zmienito.
Historia Mojzesza jest histori^ mojego zycia i zycia wielu innych ludzi. Bylismy zgubionym, przekl^tym po- koleniem, niewolnikami szatana skazanymi na smierc. Wtedy znalazl nas Syn Kröla, Syn Zyjqcego Boga. Wyci^gnT nas z tego dolu blota i uczynil dziecmi wszechmocnego Boga.
Rozwazaj^c cud nawröcenia, zastanowimy si^ nad tym gl^biej.
„Ten oto möj syn byl zgubiony”, möwi ojciec z naszej przypowiesci.
Ja nie lubi^ spierac si$ z ludzmi z tego swiata, ktö- rzy twierdz^: „Nie jest tak zle ze mn^”. Dzien S^du Ostatecznego pokaze, jak to jest z nami naprawd^. Pozwöl, ze uzyjq: tu slow pewnego möwcy przebudze- niowego Dammanna, ktöry glosil Ewangeli^ w Essen na przelomie wieköw. Swoje pierwsze kazanie rozpocz^t od slow: „Przed zadnym z setek i tysi^cy slow w Pismie 3wi^tym nie odczuwam takiego strachu, jak przed ma- lym slöwkiem „zgubiony”.
Siedziala wöwczas w kosciele mala dziewczynka, ktöra potem mi o tym opowiadala: „To mi wystarczylo, trafilo prosto do mojego serca. To slowo „zgubiona” bylo klu- czowe. Zgubiona z powodu mojego grzechu. Ty tez jestes zgubiona, uslyszalam”.
Slowo „zgubiony” ma dwa znaczenia. Mozna gdzies w drodze zgubic r^kawiczk^ i lezy sobie tarn brudna i po- deptana albo moze znalazla nowego wtasciciela.
Czlowiek jest z natury zgubiony. Wyslizgn^l siq z r^ki zyj^cego Boga. Jeden lezy w brudzie grzechu, a drugi, calkiem porz^dny, znalazt si^ jednak w r^ku nieprawowi- tego wtasciciela: drugiego czlowieka, wlasnego „ja” albo diabta. Poniewaz czlowiek nie jest martwym przedmio- tem, tak jak r^kawiczka, jest zgubiony z wlasnej winy. Od upadku Adama wszyscy rodzimy si^ juz jako zgubieni.
Jest jeszcze inne znaczenie slowa „zgubiony”. Na wzburzonym morzu znajduje si^ statek. Jest noc. Przez
poktad przewalaj^ si^ pot^zne fale i wci^gaj^ jednego z marynarzy w morsk^ otchlan. Kapitan patrz^c w ciem- nosc mowi: „Jest juz zgubiony”.
Patrzylem na wielu ludzi uwiklanych w grzechy pro- wadz^ce do smierci, a moje serce krzyczalo: „On jest zgubiony! Gniew Bozy jest nad nim. Kogo Bög stra- cil, ten jest zgubiony”. Taki jest wlasnie stan cielesnego czlowieka.
Stan czlowieka nawröconego
„Lecz odnalazl si$”. Brak mi slow, aby opisac, co to oznacza, ze czlowiek wraca z powrotem w r^ce swojego prawowitego wlasciciela, w Boze r^ce!
Chcialbym tutaj dokonac wyraznego rozröznienia, zeby unikn^c pewnych nieporozumieri. Jakies silne reli- gijne uniesienie nie moze byc od razu nazwane stowami: „odnalazl si^”. Ktos popada w problemy na skutek swo- ich grzechöw, widzi, w jakim beznadziejnym jest stanie i tqskni za wybawieniem. Oczekuje go w krötkim cza- sie. Czas mija, trudnosci zostajq powoli przezwyciqzone i wszystko wraca do starego porz^dku. Zabraklo jednak prawdziwego opami^tania. Taki czlowiek jest podobny do w^drowca na pustyni. Cierpi z powodu pragnienia. Nagle dostrzega oaz?. Wyrusza w jej kierunku, ale to tyl- ko fatamorgana, wszystko rozplywa si^ we mgle.
Inne niewlasciwe rozumienie slowa „nawröcenie”: W czasie pierwszej wojny swiatowej, gdy bylem na fron- cie, mielismy w naszej kompanii kilku bezboznych szydercöw. Gdy jednak podczas bitwy nad Sommq ty- godniami lezelismy bezsilni w okopach, chronitjc si$ przed ostrzalem artyleryjskim, niejeden z nich zacz^l si^ modlic. A niektörzy wyznali pözniej: „Na nowo nauczy- lem si^ wierzyc w Boga”. Czy mozna powiedziec o nich, ze „si? odnalezli”? Nie. Wci^z nie w r^ku swojego pra- wowitego wlas'ciciela, w r^kach Boga. Wci^z dzieli ich od Niego ostatni, najwyzszy mur: ich grzech. Brak im prze- baczenia win, dzi^ki krwi Jezusa. Nie ten si$ nawröcil, kto möwi: „Odnalazlem znöw Boga w moim zyciu”, lecz ten, ktöry zostal znaleziony i przyj^ty przez Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
W obydwu opisanych wyzej przyktadach czlowiek möwi: „Znalazlem”. To jednak nie jest wtasciwe nawrö- cenie, ktörego inicjatorem jest Bög. Gdy ktos prawdziwie si$ nawraca, möwi: „Zostalem znaleziony. Möj Pan i Bög odnalazt mnie w miejscu mojego grzechu, gdy bylem zgubiony. W swoim milosierdziu odnalazt mnie i jedynie dzi^ki Jego lasce uczynil mnie swoj^ wlasnosci^”.
„Zostal znaleziony”. Cudowny stan, gdy mozemy wy- znac za apostotem Pawlem: „Usprawiedliwieni zatem na podstawie wiary, mamy poköj z Bogiem. Stalo si$ to dzi^- ki naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi. Przez Niego uzyskalismy dost^p, za spraw^ wiary, do tej laski, w ktö- rej niewzruszenie stoimy i chlubimy si^ nadziejq chwaty Boga. Lecz nie tylko tym. Chlubimy si$ tez uciskami, wie- dz^c, ze przeciwnosci wyrabiaj^ wytrwatosc” (Rz 5:1-3).
Nawröcony grzesznik moze wyznac wraz z wszystki- mi swi^tymi: „Gdyz jestem tego pewien, ze ani smierc, ani zycie, ani aniolowie, ani potqgi niebieskie, ani teraz- niejszosc, ani przyszlosc, ani moce, ani wysokosc, ani gl^bokosc, ani zadne inne stworzenie nie zdota nas odl^- czyc od milosci Bozej, ktöra jest w Chrystusie Jezusie, naszym Panu” (Rz 8:38 -39).
POSZUKUJ^CY
W naszej przypowiesci jest mowa o zgubieniu i znalezie- niu. Kto szuka? osob^ jest Jezus. On chodzi wsz^dzie i szuka zgubionych. Czy zauwazyles, jak wszedl do twoje- go domu i ci^ szukal, jak wolal ci^ po imieniu i nadal wola? Pot^zne mitosierdzie i ogromna cierpliwosc towa- rzysz^Jego poszukiwaniom.
Zgrzeszytbym przeciwko tobie, gdybym przemilczal, jak powazna jest ta sprawa. Jezus ma Swöj cel w poszuki- waniach. Jest podobny do mysliwego, ktöry nie spocznie, pöki nie namierzy zwierzyny. „Bo oto nadchodzi dzien, ktöry spala jak piec” (Ml 3:19). Wtedy stanie przed Nim najbardziej hardy niewierz^cy czlowiek. Bög „wyznaczyl tez dzien, w ktörym sprawiedliwie os^dzi zamieszkaly swiat. S^dziq b^dzie Czlowiek, ktörego On ustanowil, a dowöd na to przedstawil wszystkim, gdy wzbudzil Go z martwych” (Dz 17:31).
Czy w swojej bezmyslnosd pozwolisz, zeby ten dzien ci^ zaskoczyl? „Wci^z jest czas, Jego laska jeszcze wzywa nas .
Ojciec wyslal Jözefa do swoich synöw pas^cych stada. Gdy spotkal go w drodze pewien czlowiek, Jözef oznaj- mil mu: „Id^ szukac moich braci”. Jezus idzie przez swiat i möwi: „Szukam moich braci!”. Czyz nie jest to wyj^tko- wy czas laskü?
Ogromna radosc
I zaczqto sif bawic. tk 15:24c
Chcialbym opowiedziec pewnq histori^ z zycia krö- la Dawida. Zanim Bög powolal tego pasterza na kröla Izraela, przeprowadzil go przez wiele trudnosci. Tak tez dzieje si^ cz^sto w Krölestwie Bozym — „przez krzyz do korony”.
Przez wiele lat Dawid musial uciekac przed krölem Saulem. Gdy sytuacja stala si^ bardzo niebezpieczna, uciekl do kraju Filistynöw, do miasta Gat. Rozpoznano go tarn zaraz i miejsce ucieczki stalo si^ dla niego pu- lapkq. Zeby wybrn^c z tej sytuacji, Dawid uciekl si^ do podst^pu. „Postanowil zatem zachowac si^ wobec nich jak najdziwniej. Pöki mogli mu zaszkodzic, udawal oblq- kanego. Zostawial znaki na bramach, toczyl pian^ na brod^” (1 Sm 21:14). Filistynczycy stwierdzili, ze Dawid jest obl^kany, a poniewaz jako poganie mieli respekt wobec wszelkich dziel diabelskich, bali si^ go tknqc i dzi^ki temu udalo mu si^ uciec. Biedny Dawid! Czy na pewno biedny? Przeczytajmy Psalm 34:1-3:
Dawidowy, gdy zachowywal si? jak niepoczytalny
wobec Abimeleka,
Tak ze zostal przez niego wygnany i odszedl.
B<jd^ blogoslawil Pana w kazdych okolicznosciach,
Piesn na Jego chwal^ nie zejdzie z moich ust.
Moja dusza b^dzie szczycic siq Panem!
Upokorzeni uslysz^ to i poweselej^.
Piesri chwaly w ustach przesladowanego! Czyz by- cie chrzescijaninem nie powinno oznaczac chodzenia w radosci?
Radosc, ktörej swiat nie pojmuje
Wymyslilem sobie kiedys, jak mogiby wyglqdac ci^g dalszy historii o synu marnotrawnym. Pewnego dnia spotyka si$ dwöch kolegöw naszego bohatera, z ktörymi niezle bawil si^ trwoni^c majqtek. „Sluchaj”, möwi jeden „nie wiesz, co stalo si$ z naszym bogatym przyjacielem?”. „Ach”, smieje si^ drugi, „stal si$ jakims dziwakiem, po- kajal si^ przed swoim starym, zrobil si^ nagle pobozny, siedzi w domu, uzala si^ nad sob^, zwiesil glow^ i spogl^- da rozmodlonym wzrokiem w niebo”. „Ha, ha”, zasmiai si^ pierwszy, „nam to nie grozi! My nadal b^dziemy si$ smiac, pic, bawic si$, b^dziemy zyc!”. I tak smiejqc si^ po- szli swoj^ drog^.
Kto jednak dobrze si^ im przyjrzat, rozpoznal, ze byt to nerwowy smiech, a za ich plecami dostrzegl demona, ktory pejczem poganial ich naprzod. Ich poranione su- mienie umieralo. Wyobrazmy sobie, ze ta sytuacja miala miejsce wlasnie wtedy, gdy w naszej przypowiesci padaj^ slowa: „I zacz^to si^ bawic”.
Dwa swiaty!
Istniej^ rözne rodzaje radosci. Wi^kszosc uciech zgubionego swiata polega na zaspokajaniu swoich po- z^dliwosci. Biblia okresla je jako „poz^dliwosc ciala, poz^dliwosc oczu i pycha zycia” (por. 1 J 2:16; BW).
jeszcze in ne, bardziej szlachetne rodzaje przyjem- nosci. To takie, ktöre rozweselajq nasze serce, gdy na przyklad meloman rozkoszuje si$ sluchaniem dziewi^tej symfonii Beethovena, albo gdy w pi^kny sloneczny pora- nek wpatruj^ si^ z moimi dziecmi w malownicze wzgörza Schwarzwaldu. Möwimy wtedy: „To jest boskie!”, majqc na mysli, ze doznalismy najwi^kszej radosci.
„Boska” radosc chrzescijan to cos o wiele wi^kszego. Nie nalezy ona do sfery zmyslöw ani serca, ale dotyczy sumienia, niespokojnego sumienia! Najgl^bsza radosc chrzescijanina wyplywa z faktu przebaczenia grzechöw. Jej zrödlem jest sumienie uwolnione od grzechöw, w ktö- rym zapanowal cudowny poköj.
Dyskutowalem kiedys z kilkoma m^zczyznami. Gdy powiedziaiem jednemu: „Ucieka pan od prawdy”, zapytal zirytowany: „Od ktörej?”. Odpowiedzialem mu: „Od tej, ze „postanowione jest czlowiekowi raz umrzec, a potem sqd” (por. Hbr 9:27; BW). Rozmowa potoczyla si$ da- lej zupelnie innymi torami, az nagle ten mlody czlowiek zapytal znienacka: „Czy pan jest przekonany, ze Bög od- pusci panu grzechy?”. „Przyjacielu”, powiedziaiem, „On juz mi je odpuscil dzi^ki krwi Jezusa”.
Gl^boka radosc chrzescijanina wyplywa z sumienia uwolnionego od grzechu.
TO DOPIERO POCZ^TEK RADOSCI
„I zacz^to si$ bawic”. Wydaje si^, ze w tych slowach po- brzmiewa nuta pewnego oci^gania si^. Jak gdyby musieli dopiero nauczyc siq bawic.
W zyciu prawdziwego chrzescijanina tez tak si^ dzieje. Pein^ radosc b^dziemy przezywac dopiero na koncu, gdy znajdziemy si^ w niebie.
Tutaj, na ziemi, w tej dolinie tez mozemy tylko „zaczqc siq: bawic”. Posluz^ si^ poröwnaniem, wykorzystujqc przy- ktad wspomnianej juz dziewi^tej symfonii Beethovena. Na pocz^tku rozbrzmiewaj^ w niej radosne tony, potem muzyka staje si^ ci^zka, ciemna, bolesna i ponura. Jednak radosna melodia wci^z pröbuje si^ przebic.
W naszym chrzescijanskim zyciu jest podobnie. Zaraz po nawröceniu nasze serca wypetnione radosci^: „O, wielka b^dzie moja radosc w Panu, moja dusza b^dzie si^ cieszyc moim Bogiem, poniewaz odziat mnie w szaty zba- wienia i okryl ptaszczem sprawiedliwosci” (Iz 61:10).
Ale potem w ustach dzieci Bozych pojawiaj^ si^ tony ci^zkie, petne bölu i skarg. Styszymy jakiegos Dawida oplakuj^cego swego syna, ktöry padl w bitwie: „Synu möj, Absalomie! - powtarzal, chodz^c po komnacie. - Synu möj, synu möj, Absalomie! Obym to ja zgin^l za- miast ciebie! O, möj synu, möj synu, Absalomie !” (2 Sm 18:33). Rozgoryczony Asaf skarzy si$: „Bo zazdroscilem zuchwalym, chciwym okiem zerkatem na pomyslnosc bezboznych” (Ps 73:3).
Czasem podobnie jak uczniowie Pana Jezusa martwi- my si^: „Co bqdziemy jesc? Co b^dziemy pic? W co si^ ubierzemy?” (Mt 6:31). Ktos inny zali si^ podobnie jak Pawel: „Bo chociaz odczuwam pragnienie dobra, wyko- nania tego, co dobre - brak... N^dzny ja czlowiek! Kto mnie wybawi z tego ciata smierci?” (Rz 7:18b.24). Na czlonka zboru skarzy si^ pozostali, podobnie jak kiedys apostol Pawel: „Demas mnie opuscil. Poci^gn^l go ten swiat” (2 Tm 4:10).
Te wszystkie narzekania pojawiajq si^ w naszych sercach i na naszych ustach. I czasami nasze zycie chrze- scijahskie wyglqda dose zalosnie, ale przetrwajmy ten czas. „Wierny jest Ten, ktöry nas powolal” (por. 1 Ts 5:24; BW). We wlasciwym czasie nasze serca rozbrzmiewac b^d^ znöw uwielbieniem, gdyz „owocem [...] Ducha jest [...] radosc” (Ga 5:22). A na koniec zabrzmi wsröd zwy- ci^zcöw piesn radosci, gdyz jest to radosc bez konca.
Niekoncz^ca si^ radosc
Czytalismy przeciez ten wiersz: „I zacz^to si^ bawic”. Nigdzie nie napisano, ze zabawa si^ skonczyla. Wieczna radosc jest przy Panu Jezusie, ktöry „zostal wydany za nasze upadki i wzbudzony dla naszego usprawiedliwienia”
(Rz 4:25).
Swiat nie zna takiej radosci. Kwiaty wi^dnq, cichnie spiew, zabawa siq konczy, a potem juz tylko smierc, grob, sqd i pieklo. „Poniewaz, co czlowiek sieje, to i z^c b^dzie” (Ga 6:7).
Z Jezusem nasza radosc nie ma konca, trwa wiecznie.
Ktos zwröcil mi uwag£, ze trzecia cz^sc kazdego roz- dziatu mojej ksi^zki jest zawsze krötka. Tym razem musi byc krötka, poniewaz naprawd^ niewiele mog^ powie- dziec o radosci, ktöra nie ma konca. Czytamy przeciez: „Czego oko nie zdolalo ujrzec, a ucho ustyszec, i co lu- dziom nawet na mysl nie przyszlo, to Bög przygotowal tym, ktörzy Go kochajq” (1 Kor 2:9). Cöz wi^c ja mog£ powiedziec o nowym, przyszlym swiecie. Jednak ciesz^ si^ na niego i t^skni^ za nim. Oczekujmy go razem.
Chc^ na zawsze tarn zamieszkac A nie tylko gosciem byc U tych, ktörym korony Sam na glowy wtazyles.
Chc£ gfosno spiewac O Twych wielkich dzietach Wolnym byc od podtych spraw. Odpoczywac chc^ tarn Gdzie dziedzictwo moje jest.
Starszy syn
Starszy syn tymczasem pracowat na polu. Gdy wracal i byl blisko domu, uslyszal muzykf i odglosy taricöw. Przywolal wifc jednego z mlodycb stuzqcych i zapytal, co sif dzieje.
Lk 15:25-26
W swi^tyni w Jerozolimie panowal zawsze duzy ruch. Tlumy ludzi wchodzily i wychodzity. Gdy pewnego dnia Pan Jezus stan^l przy bramie swi^tyni, zauwazyl do- stojnego czlowieka. Jego postawa i wygl^d zdradzaly, ze czegos w zyciu dokonal. Nie nalezaf do tego motlochu tlocz^cego si^ na dziedziricu. To byl czlowiek z zasada- mi i ugruntowanym s'wiatopogl^dem. Ten szanowany m^zczyzna wchodzi do s'wi^tyni. Nie jest jednym z tych, o ktörych Biblia möwi: „Nierozumny stwierdzil w swym sercu: Nie ma Boga!” (Ps 14:1). O, nie! On wierzy w Pana Boga!
Jak dobrze pasowalby on do naszych czasöw! Nie za- chowuje si$ jak celnik, ktöry na kolanach zanosi blagania do Boga. Nie. Wyprostowany, peten godnosci, z pod- niesionym obliczem „tak sobie w modlitwie pochlebial: Boze, dziqkuj^ Ci, ze nie jestem jak pozostali ludzie: zdziercy, oszusci, cudzoloznicy czy chocby jak ten oto celnik” (Lk 18:11-12).
Wspanialy czlowiek! Czyz nie jest zaskoczeniem dla naszego naturalnego sposobu myslenia, ze Boze Slowo ocenia go inaczej? Ze brakuje mu tego, co najlepsze, ze Bög go nie zna, ze jest daleki od Krölestwa Bozego?
Dzisiejszy tekst wlasnie o tym möwi: Czlowiekowi, ktö- ry jest sprawiedliwy we wtasnych oczach brakuje tego, co najlepsze.
On NIE WIE, CO TO RADOSC W PaNU
Przypatrzmy siq starszemu bratu. Podobnie jak faryzeusz, wygl^da wspaniale. Nie tak, jak syn marnotrawny, ktory po prostu uciekl od ojca. Nie roztrwonil swoich pieni^dzy z prostytutkami. Pracowal ci^zko i spelnial swoje obo- wi^zki. Takich ludzi si^ ceni i podziwia.
Jednak teraz nie chodzi o nasz^ ocen^, chodzi o Boze spojrzenie na niego. A Jego os^d brzmi: Ten starszy brat jest tez synem marnotrawnym, w dodatku jego przypadek jest bardziej beznadziejny niz tego, ktory siq odnalazl.
Przypowiesc möwi nam, ze: „Starszy syn tymczasem pracowal na polu”. Nie odszedl od ojca, ale tez nie byl przy nim. Gdyby mu powiedziec: „Twöj ojciec chce od ciebie czegos wi^cej niz tylko wypelniania twoich obo- wi^zköw, On czeka na twoj^ milosc, czeka, abys otworzyl przed nim swoje serce, a wtedy on otworzy przed tob^ swoje serce”, pewnie odpowiedziatby: „Co to za mrzonki? Musz^ przeciez isc do pracy!”.
Wielu ludzi w dzisiejszym swiecie uwaza modlitw^, spiewanie Bogu, studiowanie Bozego Stowa za cos malo wartosciowego. „My musimy pracowac”, möwi^, „pracu- j^c sluzymy Bogu”. Jednak nie möwmy o tych, ktörzy na zewnqtrz, zapytajmy raczej, czy taka postawa nie do- tyczy czasami nas samych? Nie jestesmy daleko od Boga, a jednak nie zyjemy w Nim.
Za czasöw Trzeciej Rzeszy siedzialem w wi^zie- niu. W jednej celi ja, w drugiej inny cztowiek. Calkiem niedaleko. Slyszalem jak kaszle, jak wzdycha, jak chodzi niespokojnie po celi. Powoli poznawalem go coraz lepiej. A jednak bylem od niego oddzielony. Dzielil nas bezlito- sny mur.
Czy nie jestes w takim polozeniu, jesli chodzi o two-
relacj^ z Bogiem? Nie jestes daleko od Niego, wierzysz w Niego i w jakis sposöb Go znasz, ale mi^dzy wami jest mur. Jestes pozatowania godny! Nie wiesz, co to radosc w Panu, bo znasz tylko radosc z siebie samego. Nie wi- dzisz swoich braköw, bo uwazasz, ze wiele posiadasz. Nie znasz prawdziwego zycia, gdyz wmawiasz sobie, ze sam jestes kowalem swego losu.
Nie poznal wspanialosci laski
Kiedys pewien poirytowany cziowiek zagadn^l mnie: „Ci^gle opowiada pan o Jezusie. Co pan otrzymal od Niego?”. Odpowiedzialem: „Tak wiele, ze do jutra rana nie zdolalbym wszystkiego wyliczyc. Ale najwazniej- sze jest to, ze przebaczyl mi wszystkie moje grzechy. On mögt to zrobic, gdyz zabral na krzyz s^d i kar^, ktöra miata spasc na mnie”.
Calkowite przebaczenie grzechöw, doskonaly poköj z Bogiem — czy moze byc cos' wi^kszego? Kazdy z nas moze to otrzymac w jednej chwili, gdy tylko uwierzy, ze Jezus umarl za jego grzechy i zmartwychwstal. Z krzyza Golgoty plynie wprost do twojego serca wolanie: „Twoje grzechy zostaly przebaczone!”.
Jednak nasze serce nie umie tego poj^c. Jestesmy po- dobni do syna marnotrawnego. Gdy postanowil wröcic do domu, przygotowal sobie, co powinien ojcu powie- dziec. Z obaw^ zblizat si^ do rodzinnej miejscowosci, iecz gdy znalazt siq w ramionach ojca, gdy ubrano go w nowe szaty, a na palec wlozono pierscien, cale jego wn^trze zo- stalo poruszone.
Ewangelia, radosna nowina oznacza calkowite przeba- czenie dla najwi^kszego grzesznika, dzi^ki krwi Jezusa.
Mielismy jednak möwic o starszym bracie, o czlo- wieku uwazaj^cym siebie samego za sprawiedliwego. On nie nie rozumie z calej tej sytuaeji. Dia niego „taska” jest slowem godnym pogardy. On jej nie chce. Dlaczego? Bo uwaza, ze jej nie potrzebuje.
Powiem ci teraz cos waznego: Kto nie chce laski, nie musi jej brac. Laski nikt nikomu nie narzuca, ale trzeba pami^tac, co to oznacza. Kazdy czlowiek kiedys uswia- domi sobie, ze jest grzesznikiem. Moze b^dzie to dopiero na tozu smierci, albo najpözniej na s^dzie Bozym. Wtedy zda sobie spraw^ z tego, ze niczego bardziej nie potrzebuje niz laski. Jednak odrzucona taska nie wraca. Kto nie chce Bozej laski w Jezusie, ten b^dzie podlegal Bozemu sqdowi.
Jest taka bajka, w ktörej dobra wrözka obdarowuje ko- gos chust^. Prezent zostaje odrzucony z pogardy. Krötko potem bohater dowiaduje siq, ze wystarczy t^ chust^ na- kryc stöl, a pojawi^ sie na nim najwspanialsze potrawy i napoje. Wtedy biegnie szybko do wrözki, zeby zdobyc odrzucony podarunek, ale na prözno. Juz go nie ma.
Gdyby starszy brat zyl w dzisiejszych czasach, pewnie wstalby i poirytowany zabral gtos: „Co za glupie gadanie! Nie potrzebuje laski, bo nie jestem grzesznikiem”. A ja zamiast odpowiedzi opowiedzialbym mu pewn^ historie:
Rosyjska caryca Katarzyna miafa zaufanego ministra Grigorija Potiomkina. Data mu duze sumy pieni^dzy, zeby zbudowal osiedla dla chlopöw. On jednak sprzenie- wierzyl te srodki. Pewnego dnia caryca chciata obejrzec nowe osiedla. Sprytny minister kazal ustawic wzdluz dro- gi makiety z namalowanymi wioskami. I gdy Katarzyna jechala drog^, wsz^dzie widziala dachy domöw, wieze ko- sciotöw. Wszystko jednak bylo z tektury.
Czlowiek, ktöry sam siebie usprawiedliwia, buduje dla Boga takie „wioski potiomkinowskie” ze swoich rze- komych zaslug. Czy przetrwajq ogieri sqdu ostatecznego? „Niechaj kazdy wie, co robi, niech nie zbacza z prostej drogi” , möwi Goethe. Ja w kazdym razie nigdzie nie id^, chc^ pozostac w krölestwie laski.
Starszy syn stoi z boku,
KIEDY GRZESZNIK WRACA DO DOMU
„Gdy wracal i byl blisko domu, uslyszal muzyk^ i odglo- sy taricöw”. Swi^towano, gdyz syn marnotrawny wrocil do domu. W tekscie greckim slowo muzyka jest wyrazo- ne slowem Symphonie, a wi$c harmonia. To rzeczywiscie cudowna harmonia, gdy aniolowie w niebie spiewaj^ i radujq si^ z nawröconego grzesznika, ktöry si^ opami^tai i w jego sercu rozbrzmiewa teraz piesri uwielbienia:
Doswiadczylem mifosierdzia Litosci, na ktör^ nie zasluzylem.
To cudowne przezycie
Moje dumne serce nawet tego nie pragn^lo
Teraz to wiem i ciesz^ si^
Wychwalam milosierdzie.
Co za symfonia! Jednak starszy brat stoi na uboczu, wola slug^ i pyta drwi^co: „Co to ma byc?”. Dzis tez roz- brzmiewaj^ symfonie i piesni chwaly zgubionych synöw, ktörzy znalezli lask^ w Jezusie i wröcili do domu. I zawsze znajd^ si^ sprawiedliwi we wlasnych oczach, ktorzy zapy- taj^: „Co to ma byc?”
Wspaniali ludzie, ci sprawiedliwi we wlasnych oczach! Ale moja dusza nie b^dzie szta za ich rad^. Pismo Swi^te ma racjq: brakuje im tego, co najlepsze.
Boza miara wartosci
Przywolal wiqc jednego z mlodycb stu- zqcych i zapytal, co sif dzieje.
Wröcil twöj brat! — ustyszal. —Twöj oj- ciec kazal zabic dorodne cielf i cieszy sif, ze odzyskatgo zdrowego. tk 15:26-27
Uwazny czytelnik Biblii zauwazyl pewnie nieraz, ze wy- darzeniom, ktöre s^ dla nas istotne, Biblia nie poswi^ca duzo uwagi. Inne natomiast, zdawaloby si^ bez znaczenia dla öwczesnego swiata, s^ dose obszernie i szczegölowo opisane w Slowie Bozym.
Na przyklad w drugim tysi^cleciu przed Chrystusem Egipt byl u szczytu swojej swietnos'ci. O jego pot^dze swiadez^ zachowane do dzisiaj piramidy, pot^zne ruiny swi^tyn i inne wykopaliska archeologiczne. W Biblii znajdujemy niewiele wzmianek o tym waznym okresie w historii swiata. Dose dokladnie natomiast opisano hi- stori^ pewnego malzenstwa, Amrama i Jokebed, ktöre ukryto swojego nowo narodzonego syna Mojzesza przed przes'ladowaniami faraona, histori^, ktöra dla öwczesnego s'wiata wydawala si$ bez znaczenia.
Inny przyklad: Cesarstwo rzymskie za czasöw cesa- rza Augusta. Biblia wspomina wprawdzie Augusta, ale tylko jednym zdaniem. Natomiast caty rozdziat poswi^ca narodzinom malego chlopczyka Jezusa w stajni, zdarze- niu, na ktöre öwczesny swiat w ogöle nie zwröcit uwagi.
Wydawac by si^ mogto, ze istotne dla s'wiata wyda- rzenia cz^sto nie stanowi^ dla Boga wartosci, natomiast mato wazne, drobne fakty, wobec ktörych swiat przecho- dzi oboj^tnie, maj^ najwazniejsze znaczenie dla s'wiata niebianskiego.
Zacz^lem si^ nad tym zastanawiac. Co jest waznym wydarzeniem dla niebianskiego swiata?
Jaka jest odpowiedz?
Spröbujmy przeniesc t^ histori^ do czasöw wspölczesnych. Starszy syn wraca z pola. Nie ma pojqcia, co wydarzyto si^ w domu, kiedy go nie bylo. Slyszy z daleka odglosy muzyki i zabawy. Co to za impreza? Moze ojciec zostal burmistrzem? Albo odziedziczylis'my wielki maj^tek? Albo jakas wazna osobistosc naszego panstwa przybyla z wizyt^? Co wywolalo takie poruszenie w calym domu?
Wola slug$ i pyta, co si^ dzieje. I teraz pada nieocze- kiwana odpowiedz: „Wröcil twöj brat! Twöj ojciec kazal zabic dorodne ciel? i cieszy si$, ze odzyskal go zdrowego”.
Caly porz^dek zostal wywröcony do göry nogami, tylko dlatego, ze syn marnotrawny wröcil do domu.
Poniewaz mamy do czynienia z przypowiesci^, wy- jasnijmy ten fragment: domem rodzinnym jest niebo ze wszystkimi aniolami, cherubinami, serafinami, a przede wszystkim z tröjjedynym Bogiem. Spöjrzmy na t£ sytu- acj^ oczami starszego syna i zapytajmy: Co wywotuje w niebie tak^ eufori?, jaki jest powöd tej radosci? Oto odpowiedz: Powröt do domu zgubionego dziecka.
Mamy tutaj potwierdzenie tego, co Pan Jezus dwu- krotnie powiedziat w innym miejscu: „Möwi^ warn: Podobnie w niebie wi^ksza b^dzie radosc z jednego skru- szonego grzesznika niz z dziewi^cdziesi^ciu dziewi^ciu sprawiedliwych, ktörzy nie potrzebuj^ opami^tania”
(tk 15:7).
Rözne wazne wydarzenia przetaczajq si^ przez ten swiat. Wszystkie przemijaj^, z czasem trac^ na znaczeniu. W wiecznosci liczy si^ tylko jedno — czy czlowiek powrö- ci do domu, do ojczyzny milosci, z pustki do pelni, do tego, co wazne z tego, co ulotne, z klamstwa do praw- dy, ze smierci do zycia, z ziemskiego swiata do Krölestwa Niebios...
Poniewaz powröt duszy do nieba ma tak wielkie zna- czenie, zatrzymajmy si^ tu na chwil^ i zapytajmy...
CO WtASCIWIE OZNACZA „POWRÖT DO DOMU”?
W sredniowieczu, gdy jakis czlowiek wyruszal w daleki swiat, möwiono, ze „idzie na poniewierk^”. Poniewierka oznaczala bycie na obczyznie, n^dz^, smutek.
Dopoki zyjemy z dala od Jezusa, zyjemy na obczyznie. Chocbys zajmowal wysokq pozycj^ w swiecie i dysponowal wielkim maj^tkiem — twoje zycie to poniewierka. Moze pilnie wypelniasz swoje obowi^zki, jestes na biez^co z wszystkimi wspolczesnymi wydarzeniami, a jednak zyjesz w n^dzy i poniewierce. Inni ci^ chwal^ i wtedy czujesz si^ szcz^sliwy i zadowolony, a jednak jestes w n^dznym polozeniu. Zabiegasz o tyle spraw, jestes tak bardzo zapracowany, wypelniasz swoje zycie ci^gtym niepokojem, twoje grzechy pi^trz^ si^ jak göra, zagtusza- jqc sumienie, ktöre placze z t^sknoty za domem. Pewnego dnia masz dose takiego zycia. „Chc^ wröcic do Boga, do zrödta zycia”.
Gdzie jest Bög? On jest w Jezusie. Wi^c wracaj do Niego! „Jezu, Zbawco mojej duszy, pozwöl mi uciec w Twoje ramiona...” Mog^ tarn pozostac na wieki. To jest moj dom. Tarn konczy si^ poniewierka.
Popatrzmy teraz z innej strony na zwrot „powröt do domu”. W omawianym fragmencie, sluz^cy wyjasnia starszemu synowi: „Twöj ojeiee kazal zabic dorodne ciel^ i cieszy si$, ze odzyskal go zdrowego”. „Dorodne ciel^”! Juz slinka nam cieknie na sam^ mysl o posilku, a co do- piero wyglodnialemu synowi marnotrawnemu! On chcial przeciez zjadac str^ki, ktörymi karmiono s'winie, ale nikt mu ich nie dawal. A teraz dorodne ciel^. Od giodu do obfitosci!
Dusza cztowieka zyjqcego z dala od Jezusa cierpi gtod. Gazety, kino, radio, telewizja — wszystko jest wazne! Ale jesli dusza ma si^ tym zywic, to b^dzie glodowac. Gdy wi- dzq tlumy pod kinem czekaj^ce na najnowsze produkcje filmewe, wydaje mi siq, ze slysz^ dusze krzycz^ce z giodu. Nawet najwspanialsze rzeczy tego swiata nie mog^ byc ta- kimi „dorodnymi ciel^tami”, tylko co najwyzej bardzo, bardzo „cienkimi zupkami”.
Kto jednak przyjdzie do Pana Jezusa, do Jego Slowa, ten ozyje! On powiedziat: „Ja przyszedlem, aby owee mialy zycie i to zycie w calej pelni” (J 10:10). W innym miejscu wota ustami proroka: „Dlaczego macie wydawac pieni^dze na to, co nie jest chlebem, ci^zko zapracowany grosz na to, co nie syci? Sluchajcie Mnie uwaznie, a b^- dziecie jesc to, co dobre, i wasza dusza nacieszy si^ tym, co pozywne!” (Iz 55:2).
Jest jeszcze jedno znaczenie tego zwrotu „powröt do domu”. Sluga informuje starszego syna: „Twöj ojciec kazal zabic dorodne cielq i cieszy si^, ze odzyskal go zdro- wego”. Nie oznacza to, ze syn marnotrawny wröcil do domu catkiem zdrowy i niepokiereszowany. Nie. On byl smiertelnie chory, ale doswiadczyl uleczenia dziqki milo- sci ojca.
Czlowiek bez Jezusa tez jest chory. To smiertelna cho- roba. Ma gor^czk^, dr^cz^ go omamy, zyje jak w amoku. Ma wlasne urojone wyobrazenia o sobie samym, o Bogu, o smierci, o s^dzie Bozym. A na koncu czeka go wieczna s'mierc.
Syn marnotrawny wyzdrowial. Teraz dopiero widzi jasno i wyraznie, widzi siebie, swöj beznadziejny stan, widzi jaki jest swiat, a przede wszystkim widzi milosc ojca. Takim staje si^ czlowiek, ktöry nawraca si^ do Pana Jezusa, kiedy zostaje uzdrowiony ze s'miertelnej choroby. „Jego ranami zostalismy uleczeni” (Iz 53:5). A lekarstwem jest „przebaczenie grzechöw”.
Jednak wröcmy do naszego tematu. Najwazniejsze w niebianskiej rzeczywistosci jest to, czy cziowiek wraca z poniewierki do rodzinnego gniazda, czy glöd zast^puje obfitosci^, czy z choroby powstaje do zycia. Dlatego na koniec zapytam:
Czy jest to röwniez wazne dla ciebie?
W czasie ostatniej wojny miatem poruszajqce przezycie. Spotkalem pewnego zolnierza, ktöry przyjechat na urlop z frontu wschodniego. Na piersi mial przypi^te trzy or- dery. Wsröd nich Krzyz Zelazny I klasy. Z pewnosciq dokonal wielkich rzeczy i wiele przezyl. Us'cisn^tem mu
möwi^c: „Gratuluj^ tego krzyza!”. Na to odpowie- dzial cicho: „W moim sercu jest Jezus i Jego krzyz, ktory btyszczy o kazdym czasie, o kazdej godzinie. To jest praw- dziwy powöd radosci”.
Ten czlowiek odnalazl prawdziwy sens krzyza, dla niego powröt do domu i ratunek byty wazniejsze niz wszystko inne. Czy my podobnie myslimy? Pan Jezus zwracal uwag? na wlasciwy sposöb myslenia, gdy uczniom zachwyconym sukcesami w ewangelizowaniu powiedziah „Jednak cieszcie si$ nie z tego, ze zle duchy s^ warn podlegle, cieszcie si^ raczej z tego, ze wasze imiona zapisane s^ w niebie” (Lk 10:20).
Czy naszym celem jest ratowanie grzeszniköw? Jes'li wierzysz w Jezusa, nie trac czasu na rözne dzialalnosci! Niech slowa tego wiersza b^d^ twoim mottem:
Twoja milosc, Twoje rany Przyniosty nam wieczne uzdrowienie.
Chcemy opowiadac innym O Twym wiernym sercu Ktöre siq za nami wstawia.
Chcemy tak dtugo wskazywac na krzyz Az przebije siq przez wasze serca.
SPRAWIEDLIWY WE WtASNYCH OCZACH
Starszy syn wpadi w gniew. Nawet nie chciat wejsc do domu.
Lk 15:28a
Pan Jezus opowiadal tq przypowiesc stoj^c w tlumie slu- chaczy ubranych w pi^kne orientalne szaty. Owczesni ludzie nie mieli poj^cia o radiu, samolotach, motorach czy teorii kwantowej Maxa Planca.
Swiat tak bardzo si$ zmienil od czasu opowiesci Jezusa! Czy jest wi^c sens, zebysmy si^ zajmowali t^ star^ przypowiesci^? Czy ona w ogole pasuje do naszych cza- söw? O, tak! Pasuje! Biblia nie ulega przedawnieniu, jej przeslanie o zywym Bogu i poszukuj^cym ludzkim sercu jest nadal aktualne. Pomimo ogromnego post^pu tech- nicznego te dwa tematy s^ tak samo wazne i aktualne, jak za czasöw Jezusa.
Iluz mamy dzisiaj „synow marnotrawnych”! „Zgubione dzieci” wci^z wracaj^ do krölestwa laski. Takze dzis jest wielu „starszych braci”, sprawiedliwych we wlasnych oczach.
LaSKA - TO GO MOZE ZDENERWOWAC
„Starszy syn byl na polu”. To zdanie maluje nam obraz pracowitego, uczciwego, niezlomnego czlowieka. Zbliza si^ do domu, slyszy odglosy zabawy i wota slug^, zeby za- pytac, cc si? dzieje. Wtedy slyszy przeslanie o lasce.
Wydawac by si^ moglo, ze si^ ucieszy i b^dzie swi^- towal wspölnie z domownikami. Möglby tez wzruszyc ramionami i stwierdzic: „Co mnie to wszystko obchodzi, niech ojciec robi, co chce”. Ale on zareagowal zupelnie inaczej — „wpadl w gniew”.
Wlasciwie dlaczego? Nie wiem. Wiem tylko, ze tak bylo. Dzis röwniez przeslanie o lasce doprowadza wynio- stego czlowieka do gniewu. Cale morze gniewu rozlewa si^ w dzisiejszych czasach w srodkach masowego przeka- zu na „krusz^c^ serce nauk^” o lasce. Wielu „starszych braci” reaguje gniewem na t$, jak )al nazywajq, „teori^ ko- zta ofiarnego”, czyli nauczanie o zast^pczej smierci Pana Jezusa.
Moze i twoje serce jest blizej „starszego brata”, moze bumujesz si^ przecivvko pogl^dowi, ze tylko ulaskawiony grzesznik, ktory si^ opami^tal pöjdzie do nieba?
Gniew starszego brata nie pozwalat mu radowac si^ z laski. Biedny, wyniosly czlowieku! Nie mozesz prze- szkodzic opami^tuj^cym si^ grzesznikom, by uciekali w pelne laski ramiona Zbawiciela.
A JEDNAK JEST ON WROGIEM BoGA
Cielesny czlowiek jest sprawiedliwy we wlasnych oczach. Wlasciwie wszyscy tacy jestesmy. Jestes'my dumni ze swoich zalet, ze swoich zaslug. Widzimy siebie w pozy- tywnym swietle i wydaje nam si$, ze to wystarczy, gdy staniemy przed Bogiem.
W wersecie 29 widzimy, jak starszy z synöw möwi do ojca: „Sluz£ ci od lat - wypominal - szanuj^ kazdy twöj rozkaz...” (Lk 15:29). Dzis powiedzielibysmy: „Zyjq uczci- wie i nie musz^ si^ nikogo obawiac”.
Tu chcialbym wpasc mowi^cemu w stowo i powie- dziec: „Swietnie, jestes naprawd? porzqdnym facetem! Jednak stoisz na zewn^trz i jestes zagniewany. Czy nie zauwazyies, ze jestes teraz wrogiem ojca, tak samo albo nawet bardziej niz twoj brat, ktory zabawial si^ w swiecie? A poniewaz States si^ wrogi wobec ojca, potrzebujesz tak samo jak twöj brat taski przebaczenia”.
To bardzo mocne przestanie tego tekstu. Cztowiek porzqdny, ufaj^cy we wtasnq sprawiedliwosc jest takim samym wrogiem Boga, jak najbardziej zagorzaty ateista czy inny grzesznik najwi^kszego kalibru. Bez wzglqdu na to, kirn jestesmy — stowa apostola Pawta odnosz^ si^ takze do nas: „Wszyscy zgrzeszyli i s^ pozbawieni Bozej chwaty” (Rz 3:23). Wszyscy potrzebujemy taski.
Posluz^ si^ teraz pewnym obrazem. Kiedys' turysta z Rosji opowiedzial mi swietnq histori^. Oddziat zotnierzy prowadzit lini^ telefoniczn^ do sztabu. Kabel ci^gni^to przez las. W nocy partyzanci przeci^li kable i pol^czyli je z inn^ central^, ktör^ obstugiwal rosyjski zotnierz mo- wi^cy po niemiecku. Od tej pory oddziat, nie zdaj^c sobie z tego sprawy, otrzymywat rozkazy od wroga.
Czy od czasu grzechu pierworodnego cztowiek nie znajduje si$ w podobnej sytuacji? Jesli grzesz^c ma wy- rzuty sumienia, wie przynajmniej, kto nim steruje — jego odwieczny wrög. Jednak cztowiek porz^dny w swoich oczach, widz^cy siebie jako sprawiedliwego, nie ma o tym poj^cia. Sqdzi, ze wszystko jest w porz^dku, nie dostrze- gaj^c, ze za wszystkie sznurki pociqga diabet.
Wszystko wraca do normy, gdy wchodzimy w obszar taski, gdy Syn „wykupi nas od zguby” i „ukoronuje nas taskq i wspötczuciem” (poi. Ps 103:4).
Starszy syn nie chce krölestwa laski
„Nie chcial wejsc do domu”. Stoi wi^c pod drzwiami. W srodku panuj^ radosc, zycie, spiew, muzyka. A on stoi przed drzwiami jak slup. Chcialoby si^ popchn^c go mö- wi^c: „No wchodz do srodka! Twöj ZbaWca tarn czeka na ciebie. Wejdz do zycia, do radosci, do krölestwa laski!”.
Jednak „on nie chce”. Znöw ta przekora! Jeden po- wie: „Ja nie wierzq w to, co napisano w Biblii”. Drugi: „Moje akademickie wyksztalcenie nie dopuszcza takiego pogl^du”. Trzeci z kolei: „Z mojq pozycj^ spoleczn^ i wy- konywanym zawodem nie da si^ tego pogodzic”. Ilez to powodöw czlowiek znajduje, zeby tylko ukryc swoje „nie chc^”!
Jezus stoi na wzgörzu. Przed Nim w dole lezy sk^- pane w blasku slohca wspaniale miasto Jerozolima, a On ptacze: „Jerozolimo, Jerozolimo [...]. Tyle razy chcialem zgromadzic twoje dzieci, jak kwoka swoje piskl^ta pod skrzydla, lecz nie chcieliscie!” (Mt 23:37). Czy chcesz, zeby Jezus zaplakal tak nad tob^? Jesli nie, to idz do swo- jego pokoju i mödl si^:
Poci^gnij mnie Ojcze do Swego Syna By On mnie do Ciebie przyci^gn^c mögt.
Niech Duch Swi^ty zamieszka w mym sercu Niech kieruje moimi zmyslami i rozumem Abym poczut i zasmakowal Bozego pokoju I mögt Ci w sercu spiewac i grac!
Prosba ojca
Tedy ojciec jego wyszedl i prosit go. tk 15:28b (BW)
Na bezludnych stepach u podnöza göry Horeb samot- ny pasterz wypasal owce. To Mojzesz. Biblia möwi, ze wczesniej byl wplywowym czlowiekiem, ktöry przeby- wal w otoczeniu krölöw i miat dalekosi^zne plany. Jednak pewnego dnia wszystko si^ zawalito. Zostawil wystaw- ne zycie i uciekl w dalekie strony. Teraz byl samotnym czlowiekiem, dla ktörego pustynia i szeroki Step byty naj- lepszym miejscem pobytu.
W tym odludnym miejscu ujrzal nagle cos' zadziwiaj^- cego: plon^cy krzak, ktöry si^ nie spalat. Chcial podejsc blizej, by lepiej przyjrzec siq: temu zjawisku, gdy nagle uslyszat glos: „Mojzeszu! Mojzeszu! [...] Nie zblizaj si^ tu! — ostrzegl go Bog. — Zdejmij z nög sandaly! To miejsce, na ktörym stoisz, jest miejscem swi^tym” (Wj 3:4-5).
Gdy przygotowywalem rozwazanie na temat kolej- nego wersetu z przypowiesci o synu marnotrawnym, historia o krzewie gorej^cym ci^gle przychodzita mi na mysl. „To jest miejsce swi^te!” - oto punkt kulminacyjny calego zdarzenia. Tutaj mamy pelne objawienie milosci Boga w Jezusie. Na przykladzie syna marnotrawnego wie- my, ze Bög kocha zlamane serca. Wci^z nas to zadziwia, ale dzis widzimy cos jeszcze bardziej niesamowitego — On kocha takze serca twarde i wyniosle.
Przerwana zabawa
Syn marnotrawny powröcil do domu z wielkiej poniewier- ki. Ojciec okazal mu milosierdzie, przyj^t go z powrotem i nawet zorganizowat z tej okazji przyj^cie. Nagle na sal^ wbiega sluz^cy i cos szepcze ojcu do ucha: „Na zewn^trz stoi twöj starszy syn, jest zly na ciebie i na mtodszego bra- ta i nie chce wejsc do srodka”. Wtedy ojciec wstaje...
Gdy Pan Jezus opowiadal przypowiesc, sytuacja si(j powtörzyla. Kim byli Jego sluchacze? Wröcmy jesz- cze do pocz^tku rozdziatu. Czytamy tarn: „Garn^li si$ do Niego wszyscy celnicy i inni grzesznicy, aby Go sluchac. Faryzeusze natomiast oraz znawcy Prawa szemrali z tego powodu i möwili: Ten cztowiek przyjmuje grzeszniköw i jada z nimi” (tk 15:1—2).
Woköl Jezusa zgromadzili si^ synowie marnotrawni i doswiadczyli, ze tarn jest ukojenie dla biednego, zm^- czonego serca. Jednak ich szemranie zaktöcilo atmosfer^. 1 wtedy Pan Jezus zacz^t opowiadac przypowiesc o synu marnotrawnym, ktöry popada w straszne tarapaty. „To tak, jak my” — mysl^ celnicy. A Jezus opowiada dalej o tym, jak syn marnotrawny wraca do domu i wyznaje: „Zgrzeszylem”. „Cos takiego — mysl^ grzesznicy zgroma- dzeni woköl Jezusa - to my tez musimy wyznac nasze grzechy?”...
Jezus möwi o szeroko otwartych ramionach ojca. „To twoje ramiona” - mysl^ grzesznicy i spogl^daj^ na Niego z radosci^. Potem Pan Jezus opowiada o starszym bracie. „Aha” — myslq faryzeusze — „to o nas. Jezus möwi, ze starszy brat si^ zdenerwowal. My tez jestesmy zagniewani”... Nast^pnie Jezus möwi, co wydarzylo si^, gdy poinformo- wano o tym ojca. Ojciec wstal, muzyka ucichla, wszyscy wstrzymali oddech, a on wyszedl na zewn^trz i... „I zga- nil starszego syna” — dokoriczyli w myslach faryzeusze. „Teraz pewnie powie cos przeciwko nam” — pomysleli. Pan Jezus zas kontynuowal: „Wtedy ojciec wyszedl i prosit go”. Jezus spojrzat na swoich wrogow. Zrozumieli: „On nas zaprasza do krölestwa Jego laski, prosi nas, swoich wrogow”.
Czy ich to poruszyto?
Wszyscy chrzescijanie znaj^ takq atmosferq przerwanej zabawy. Chcieliby cieszyc si^ z uzyskanego zbawienia, ale ta radosc nie moze byc petna, gdyz na zewn^trz, przed drzwiami krölestwa laski stoj^ wciqz bracia i siostry. Zbawiciel musi wyjsc na zewnqtrz, oni tez musz^ wyjsc, wolac i zach^cac: „Chodz do Zbawiciela...”.
Nie b^dzie pokoju
Pöki nie zwyci^zy milosc Jezusa
Pöki ziemia nie ukorzy si?
U Jego stop.
WYJSCIE NA ZEWN^TRZ „Wtedy ojciec wyszedl...”
Na swiecie jest tyle religii! Trudno je zliczyc, podob- nie jak gwiazdy na niebie. Wcale si^ nie dziwi^, ze ludzie pytajq: „Sk^d mog£ wiedziec, ktöra jest prawdziwa? Nie jestem na tyle m^dry, zeby to rozstrzygnqc, wi^c lepiej w nie nie wierzyc!”.
Chc^ ci powiedziec, ze zadna z religii nie jest prawdziwa! 2adna! Poniewaz we wszystkich czlowiek poszukuje Boga i nikt nie moze Go znalezc, gdyz On mieszka „w swietle niedost^pnym” (por. 1 Tm 6:16).
Czlowiek nie potrafi szukac Boga. Prawd^ i Dobr^ Nowinq jest to, ze Bog nas szuka przez Jezusa Chrystusa. To niesamowite przesfanie Biblii, ktöre kiadzie kres wszelkim ludzkim staraniom: „Bog ci^ szuka, zgubiony czlowieku!”.
„Ojciec wyszedi na zewn^trz”. Pan Jezus möwi tu
0		samym sobie. Wyszedl, zostawil Krölestwo Niebios
1		przyszedi na zimny, zepsuty swiat, gdzie krölujq mor- dy i smierc, nienawisc i nieczystosc, gdzie panuje szatan. Zostawil swöj majestat i stal si? ubogim cztowiekiem.
Zobaczcie, co za cud
Jak nisko skionit si? Najwyzszy!
Widzicie milosc Ktöra si^ objawila?
Bog stal si? dzieckiem
Wzi^l grzech na siebie i poniösl go...
W naszej przypowiesci postac ojca pojawia si? dwukrot- nie: pierwszy raz, gdy wypatruje syna marnotrawnego, a po raz drugi, kiedy wychodzi po dobrego syna. Ilez pra- cy na tym swiecie ma nasz Zbawca ze ziymi i dobrymi, z grzesznikami i poboznymi, z pokornymi i wynioslymi, z zalamanymi i pysznymi!
On wci^z wychodzi „na zewn^trz”, aby wzywac ludzi do krölestwa laski. Czyni to za pomoc^ tajemniczego nie- pokoju na swiecie. Jezus nie pozostawia ludzi w spokoju. Szuka ich. Pröbuje ich zatrzymac. Idzie i wola. Dlaczego? Gdyz wie lepiej niz my sami, jak strasznq jest rzecz^ zgi- n^c na wieki.
„I prosit go”. Czy moje usta, ktörymi rozprawiam cz^sto o glupstwach i stowa uzywane do omawiania codziennych btahych spraw b$d^ w stanie wyjasnic, jak niesamowite rzeczy Pan Jezus tu möwi? Woköt Niego stoj^ faryzeusze, dobrze zorientowani w kwestiach religijnych. Oni wiedz^, ze czlowiek moze prosic swojego Boga o to czy o tamto. A tu nagle Syn Bozy oglasza, ze to Bög prosi czlowieka. Stwörca prosi stworzenie, Swi^ty prosi grzesznika. Ojciec prosi upartego, pysznego syna. Zbawiciel prosi ciebie! Ten, ktöry umart na krzyzu za twoje winy. Ten, przed ktörym klaniaj^ si^ serafiny i cherubiny — On nas prosi. O co?
W oryginale greckim stowo „prosic” mozemy röwniez ttumaczyc jako „pouczac”, „lagodnie przekony- wac”. To samo stowo znajdujemy jeszcze raz w Nowym Testamencie: „[...] Jak gdyby Bög przez nas upominat; w miejsce Chrystusa prosimy: pojednajcie si^ z Bogiem!” (2 Kor 5:20; BW).
Cz^sto spotykam si$ ze stwierdzeniem: „Takie strasz- ne rzeczy dziej^ si^ na swiecie, a Bög milczy!” Alez tak nie jest! On nie milczy! On wychodzi do nas i prosi: „Pojednajcie si^ z Bogiem!”.
JljZYK NIENAWRÖCONEGO CZLOWIEKA
Ale on byl nieprzejednany:
S/uzf ci od lat — wypominal — szanujf kazdy twöj rozkaz, a ty nigdy nie dales mi chocby kozlqt- ka, bym si{ zabawil z przyjaciölmi. tk 15:29
Byta juz pözna noc, gdy do Jezusa ktos zapukal. W drzwiach stal elegancki uczony, bardzo religijny m^z- czyzna o imieniu Nikodem. Obawial si^ przyjsc za dnia do tego Jezusa, ktöry wzbudzal tyle kontrowersji. Byl jed- nak ciekaw, czy nie dowie si<j czegos nowego.
Pan Jezus nie powiedzial: „Drogi Nikodemie, przyjdz prosz^, gdy nastanie dzien!”. On go przyj^i, pokazuj^c tym samym, ze mozna przyjsc do Niego o kazdej porze. Objawil Nikodemowi rzeczywiscie zupelnie nowe rzeczy, ale nie takie, jakich uczony si^ spodziewak Powiedzial: „Nikodemie, nie potrzebujesz nowych odkryc, lecz nowego narodzenia” (por. J 3:3).
Dia uczonego bylo to co najmniej dziwne stwier- dzenie. Wiemy jednak, ze pözniej doswiadczyl nowego narodzenia.
Jaka jest nasza sytuacja? Obawiam si^, ze wielu z nas jest podobnych do starszego brata, do tego nienawrö- conego czlowieka. Kogos, kto nie narodzil si^ na nowo mozna poznac po sposobie möwienia. Posluchajmy kröt- kiej wypowiedzi starszego syna. Podobnie wyrazajq si^ wspölczesni nienawröceni ludzie. Przyjrzyjmy si^ jej wi^c uwaznie.
„StUZ^ CI OD LAT...”
Przeczytajmy ten tekst raz jeszcze. Czy nie masz wrazenia, ze brakuje tu jakiegos slowa? Starszy syn möwi^c do ojca, nie zwraca si$ do niego „tato”. Nienawrocony czlowiek nie powie do Boga „Tato”, On b^dzie möwil: „Pan Bög”, „Opatrznosc”, „Bög”, ale nie powie „Tato”. Tak przeciez mog;\ möwic jedynie dzieci, ktöre „narodzdy si$ z Boga”. Ten, kogo Jezus przyci^gn^t do Ojca, kto zostai prze- konany przez Boze Slowo i dzi^ki Duchowi Swi^temu narodzii si^ na nowo, zwraca siq do Boga: „Möj Ojcze!”
Posluchajmy wi^c, co möwi ten starszy brat: „Sluz^ ci od lat...”. Tak, nienawrocony czlowiek wystawia Bogu rachunek. Spisat w nim wszystkie swoje zastugi i do- bre uczynki. Buduje swoj^ s'wi^tosc na podstawie tego, co robi i czego juz dokonal. Jego zycie wygl^da jak sen pewnego czlowieka, ktöry ze swoich dobrych uczynköw konstruowal szczebelki drabiny prowadzqcej do nieba. Jednej nocy snilo mu si$, ze umarl i po drabinie wcho- dzil do nieba. Gdy byt juz na samym jej szczycie, odkryl z przerazeniem, ze jest bardzo daleko od celu. Przerazony spadl z drabiny i obudzil si^.
„Sluz$ ci od lat”. Tak nie möwi nowonarodzony chrzescijanin. Ten, kto si^ nawröcil zwraca siq do swo- jego Zbawiciela, möwi^c: „Od tylu lat mi sluzysz!” Nawröcony czlowiek opiera swoje zbawienie nie na swoich zaslugach, lecz na tym, co Pan Jezus dla niego uczynil. Nasz Zbawca powiedzial: „Syn Czlowieczy nie przyszedl, by Mu sluzono, ale aby stuzyc i oddac swoje zycie na okup za wielu” (Mt 20:28). Nasz Pan sluzyl swo- im uczniom, umyt ich nogi. Mnie tez ustugiwal! Obmyl mnie swoj^ swiqt^ krwiip Nosil mnie na skrzydlach orla. Na tysi^ce sposoböw sluzyl mi pomoc^.
Tak wi^c nienawröcony möwi: „Sluz^ ci od lat”, a na- rodzony na nowo: „Od wiecznosci sluzysz mi”.
„Nigdy nie przekroczylem TWOJEGO ROZKAZU” (Lk 15:29; BT)
On to naprawd^ powiedzial i nawet si^ nie zaczerwienit! Wierzyt w to, co möwi. Czy sqdzisz, ze gdzies na swiecie jest chocby jeden syn, ktöry möglby tak powiedziec swo- jemu ojcu? Wydaje mi si$ to niemozliwe.
Ale tak wlasnie rozmawia z Bogiem nienawröcony czlowiek. Znamy rözne wersje tego samego zdania: „Nikt nie moze mi nie zarzucic”. Albo: „Post^puj^ sprawiedli- wie i nikomu nie jestem nie winien”. A czasami: „Przed Bogiem odpowiem za wszystko, co uczynilem w zyciu”.
Czy zdajesz sobie spraw^ z tego, ze taka mowa swiad- czy o najwi^kszym samooszukiwaniu si^? Wspominalem ostatnio, jak bardzo zmienil si^ swiat od czasu, gdy Pan Jezus opowiadat swoj^ przypowiesc. Ilu odkryc dokonano na polu techniki, biologii, medycyny, ile zagadek przyro- dy rozwiklano! Jedynie w poznaniu swego wlasnego serca czlowiek nie posun^l si^ nawet o krok do przodu. Tak jak za czasöw Jezusa, oklamuje siebie i Boga: „Nigdy nie przekroczylem twojego rozkazu”.
Ten, kto si? nawröcil, wyznaje podobnie jak Dawid: „Przeciwko Tobie samemu zgrzeszylem” (Ps 51:6) lub jak Mojzesz: „Polozyles przed sob^ nasze winy, nasze tajem- nice s^ jawne przed Tob^” (Ps 90:8), lub apostol Pawel: „Chrystus Jezus przyszedl na swiat, aby zbawic grzeszni- köw — z ktörych ja jestem pierwszy” (1 Tm 1:15) czy jak apostol Jan: „Jes'li zaprzeczamy, ze popelnilismy grzech, sami siebie oszukujemy, jestesmy dalecy od prawdy”
(1 J 1:8).
Wiele lat temu odwiedzilem pewnego osiemdziesi^cio- latka. „Zle si^ czuj^”, przywital mnie, „ale w moim wieku mozna juz spokojnie umrzec”. „Zaraz, zaraz”, zawota- lem, „to, czy mozna spokojnie umrzec nie zalezy wcale od wieku, ale od tego, czy ma si^ poköj z Bogiem”. „No to ze mn^ nie jest zle”, powiedzial staruszek. „Nie kra- dlem, nie przekraczalem Bozych przykazan, wypelnialem swoje obowi^zki...”. „Gratuluj^”, odparlem, „jestem duzo mlodszy od pana, ale moje sumienie ci^gle wypomina mi moje nieprawosci. Dlatego jestem szcz^sliwy, ze mam Zbawiciela”. Staruszek zastanowil si^: „Ma pan racj$, jak troch^ pomysl^, to widz^, ze nie wszystko w moim zy- ciu bylo tak, jak powinno byc”. I zaczql wyznawac swoje grzechy. Zapragn^t Zbawiciela i znalazl Go.
Tak wi^c nienawröcony czlowiek powie: „Nigdy nie przekroczylem twego przykazania”, natomiast nawröco- ny: „Jestem grzesznikiem, ale zostalem ulaskawiony”.
„Ty NIGDY NIE DALES MI CHOCBY KOZL^TKA...”
Ten syn nie mial za co dzi^kowac swojemu ojcu. Wszystko co mial zawdzi^czai sobie. Tak wlasnie mysli cielesny czlowiek. Niczego nie zawdzi^cza swojemu Bogu. To, ze jest zdrowy, zawdzi^cza dbatosci o kondycj^. Zjadajqc ze smakiem posilek, smieje si^, gdy ustyszy, ze powinien za to Bogu podzi^kowac. Jesli dobrze mu si$ powodzi, przypisuje to swoim zdolnosciom i przedsi^biorczosci.
Natomiast, gdy zle mu si^ wiedzie, pyta zdziwiony, cze- mu Bög do tego dopuscil? Nie, on nie ma Bogu za co
dzi^kowac.
Nawröcona osoba jest przepeiniona wdzi^cznosci^. Wie, ze swoje zycie, zdrowie, pozywienie i ubrania za- wdzi^cza Ojcu Niebianskiemu. I dzi^kuje Mu! Dzi^kuje za stonce i deszcz, dzi^kuje nawet za trudnosci (por. Rz 5:3), poniewaz wie, ze i one mog^ pomöc w uswi^ce- niu. A przede wszystkim dzi^kuje Bogu, ze da) swojego Syna Jezusa. Wraz z Jezusem dal nam wszystko: zycie, poköj, przebaczenie, nadziej^, zycie wieczne, radosc, po- cieszenie, sil^.
Nienawröcony czlowiek möwi: „Nigdy nie dates mi chocby kozl^tka...” Nowonarodzony zas: „W Jezusie dales mi wszystko”.
A co ty möwisz?
CO W SERCACH UKRYTE, STANIE SII* JAWNE
Ledwie jednak zjawii sif ten twöj syn, ktöry z dziwkami roztrwonit twöj dorobek, natychmiast kazales zabic dorodnego cielaka.
Lk 15:30
Pewien starszy chrzescijanin sporkat kiedys mlodego m^zczyzn^, ktöry bardzo narzekal na warunki, w ktörych przyszlo mu zyc. Chrzescijanin zapytal: „Czy modliles si^, zeby Bög wyci^gn^l ci^ z tych okolicznosci?” „Nigdy tego nie robilem”, odparl mlody czlowiek. „To zacznij si^ modlic!”. Kilka miesi^cy pözniej znöw siq spotka- li. Mlodzieniec wygl^dal zupelnie inaczej. „Czy zostales uwolniony z twoich trudnosci?”. „Nie”, odparl m^zczy- zna, „wci^z jeszcze w nich iyjq, ale otrzymalem pomoc. Poznalem, co kryje si^ w moim sercu i poznalem serce mojego Zbawiciela”.
Dziwna odpowiedz, ale chc^ powiedziec, ze byta to bardzo dobra odpowiedz. Bez wzgl^du na to, w jakiej sy- tuacji si^ znajdujemy, jakie trudnosci pi^trz^ si^ w naszym zyciu, jakiego bölu doswiadczamy — jest dla nas ratunek, jest jedyny sposöb uzyskania pomocy. Musimy poznac wlasne serce i serce naszego Zbawiciela. Analizowany w tym rozdziale werset moze nam w tym pomöc.
Serce starszego syna
Od razu chc^ zaznaczyc, z jakiego zalozenia wychodz^. Otöz uwazam, ze serce czlowieka jest z natury zle, zaprze- dane grzechowi.
Cz^sto slysz^ takie glosy: „Trzeba wierzyc w dobro, ktöre mieszka w czlowieku”. Boze Slowo möwi nam cos' zupelnie przeciwnego: „Rozpoznaj zlo i zepsucie wiasne- go serca, zobacz w koncu swoje beznadziejne polozenie i opami^taj siq!
Par^ lat temu odwiedzalem w domach röznych ludzi. Pewien mlody czlowiek, gdy zobaczyl mnie na progu, krzyknql zdenerwowany: „Wynocha! Juz dawno stracilem wiar^ w ludzi, a pan mi jej z pewnosci^ nie przywröcü”. „Niemozliwe!”, zawolalem. „Swietnie si^ sklada, bo ja tez juz dawno stracilem wiar^ w ludzkosc!”. „Jak to? Przeciez pan ma glosic wiar^!”, powiedzial. „Ale nie tak^!”. Usiedlismy i pokazalem mu, ze Biblia obnaza win^ i za- gubienie czlowieka, ze trac^c wiar$ w dobro mieszkaj^ce w ludziach, mozemy odnalezc doskonalszq wiar$ w Jezusa Chrystusa.
Wröcmy do starszego syna z naszej przypowiesci. Alez jest slepy! „Tyle lat ci sluz^, nie przekroczylem twoich rozkazöw” — tak postrzega siebie. A jak widzi go ojciec?
Poczqtkowo jako czlowieka calkowicie pozbawione- go milosci! O swoim bracie möwi on: „Ten twöj syn”. Cöz za zimne slowa. Ale czy my nie jestesmy tacy sami? Serce ludzkie jest zimne, pozbawione milosci, twarde jak kamieri.
A dalej? Co möwi jeszcze starszy z synöw? „Zjawit si^ ten twöj syn, ktöry z dziwkami roztrwonil twöj dorobek”. W calej dotychczas opowiadanej przypowiesci nigdzie tak mocno i brutalnie nie nazwano winy mlodszego z braci. Ten m^zczyzna wyci^gn^l j^ na jaw, a sam pozostal zu- petnie slepy na swoje wlasne grzechy.
Wszyscy jestesmy tacy sami! Nie chcemy widziec wlasnych win, ktöre wolaj^ o pomst^ do nieba. Jednak cudze przewinienia omawiamy bardzo szeroko. To duch os^dzania!
A potem pojawia si^ jeszcze z^dza posiadania! Starszy z synöw jakos przebaczyiby mlodszemu przekroczenie przykazania: „Nie cudzolöz”, ale juz fakt, ze roztrwonil majqtek jest dla niego nie do przelkni^cia! Jak bardzo wi^- i-\ nas dobra doczesne, szukamy w nich oparcia, a przeciez umierajqc nie zabierzemy ich z sobq. Lekcewazymy röw- noczesnie wieczne skarby!
Brak milosci, duch os^du, przywi^zanie do döbr ma- terialnych - to cechy upadlego cziowieka. Jednak nie powiedzielismy jeszcze o najsmutniejszym: o pogardzie i lekcewazeniu laski Boga, jedynej rzeczy, ktöra moze nas uratowac. Z jak^ pogard^ wyraza si^ starszy syn o swoim bracie: „Temu twojemu synowi kazales zabic dorodnego cielaka”.
Jezus spoglqda w tym momencie na faryzeuszy. Jeszcze nie wybrzmialo w ich ustach oskarzenie: „Ten jada z grzesznikami”.
Laska jest dla cielesnego cziowieka nie tylko nudna, ale godna pogardy. Jaka przemiana musi dokonac si^ w sercu, zeby rozpoznalo swöj grzech i zapragnqdo taski Bozej!
Troch^ niezr^cznie mi o tym möwic, ale musz^, bo nie- stety taka jest prawda. Serce mlodszego z braci zostalo opisane jasno i bardzo dosadnie: „Z dziwkami roztrwonil maj^tek”. Tym samym odkryta zostala sila, ktöra dziaia zaröwno w starych i mlodych: nieczystosc. Wydaje si^, ze w naszych czasach nie jest to juz tak oczywiste. Obaj synowie wiedzieli, ze nieczystosc jest grzechem — ludzie w dzisiejszym s'wiecie juz tego nie wiedz^. W tej dzie- dzinie zapanowal zupelny liberalizm. Dlatego wlas'nie glosz^c stowo Boze, musz^ tez möwic o prawie Bozym. Wspötzycie ptciowe moze mied miejsce jedynie w mal- zeristwie. Wspölzycie przed i poza malzenstwem Biblia nazywa rozpust^. A Boze Stowo ostrzega: „ [...] Bög bow wiem os^dzi uprawiaj^cych prostytucj^ i cudzolozniköw” (Hbr 13:4). Myslq, ze Bög osqdzi wielu mlodych chrzescijan. W tej dziedzinie potrzebna jest pot^zna prze- miana serc!
Jezus möwi takze: „Kazdy, kto rozwodzi si^ z zon^ i poslubia innq, cudzolozy. Cudzolozy tez ten, kto poslu- bia rozwiedzionq” (Lk 16:18). A ja powtörzq raz jeszcze: „Bög bowiem os^dzi uprawiaj^cych prostytucj^ i cudzolozniköw” (por. Hbr 13:4).
Mlodszy syn przekroczyt wszelkie normy i oddal si^ swoim nami^tnos'ciom. Stal si^ przez to bardzo nieszcz^- sliwy. Dzis nie si^ w tej kwestii nie zmienilo. Ten wlasnie grzech nadal bardzo unieszcz^sliwia ludzi. Niestety nie prowadzi to do przemiany serca.
Taka przemiana dokonata si^ w sercu mlodszego syna dopiero wtedy, gdy zrozumial, ze zgrzeszyl i wyznal to przed swoim ojeem.
Wspökzesny swiat ma sobie duzo do zarzucenia w tej kwestii. Grzech Bileama zakradi si? do ludu Bozego. Wrocmy do domu ojca:
Wröc do domu
Z Jego taskawej mitosci zaczerpnij nowe zycie.
U Pana jest wybaczenie, cierpliwosc i iagodnosc.
Przylgnij swym sercem do Jego serca.
On ma lekarstwo na kazdy böl
Uleczy kazd^ ran^
Oczysci kazdy brud.
Nie wahaj si^, wracaj
Do Niego i z Nim pozostan.
Serce ojca
Gdybysmy zajrzeli do serca cziowieka, naszym oczom ukazalby si^ straszny widok! Odkrywaj^c wlasne wn^trze, mozna popasc w zw^tpienie. Spojrzmy na serce Jezusa. Tarn znajdziemy drogocenny skarb! Starszy syn, wyrzuca- j;\c ojcu: „Temu twojemu synowi kazates zabic dorodnego cielaka”, niechc^cy gtosi pochwat^ ojcowskiej taski.
Faryzeusze tez wyrzucali Jezusowi, ze „przyjmu- je grzeszniköw”. Tak, dokladnie tak jest! Dzi^ki Bogu, On ich nie tylko przyjmuje, ale zaptacil tez za ich winy, poniöst ich kar^ na krzyz. On ich oczyszcza, uwalnia i za- prasza na swoj^ wieczn^ uczt£.
Jak wielkie serce ma nasz Zbawiciel! On zna nas. On wie, ze nie ma w nas nie, co zaslugiwaloby na miios'c. Jednak czeka na nas z otwartymi ramionami, czeka, czy przyjdziemy.
Na koniec jeszcze ostrzezenie. Pewien bezczelny grzesznik drwil sobie z s^du Bozego: „Bog musi wyba- czyc, przeciez to Jego interes”. Nie! Tak nie jest! On wcale nie musi wybaczyc! taska Boza w Jezusie jest dost^pna jedynie dla tych, ktörzy si^ Go bojq, ktörzy stajq w praw- dzie i chc^ si? opami^tac. Dia nich taska nie ma granic.
Moment decyzji
Wtedy ojciec powiedziat do niego:
Dziecko, ty zaivsze jestes ze mnq i wszystko moje jest twoje. tk 15:31
Poruszaj^cy obraz maluje si^ przed naszymi oczami, gdy zastanowimy si^ nad tym wersetem: Na zewnqtrz jest daleki swiat, w ktörym rrdodszy syn dos'wiadczyt wielu nieszcz^sc. Swiat podobny do wspöiczesnego: falszywy, pelen pokus, oszustwa i nieszcz^s'c. Tu, gdzie jest ojciec stoi rodzinny dom. Slychac spiew i muzyk^, gdyz zgubio- ny syn powröcik Pomi^dzy tymi dwoma swiatami stoi starszy syn.
Do tej pory bylo oczywiste, ze jest jednym z domow- niköw swego ojca. Teraz nagle wszystko si^ zmienilo. Nie odpowiada mu taki dom. Stoi wi^c nieruchomo, mil- czqcy, ale wci^z si$ waha. Wszystko w jego sercu möwi: „Odejdz od ojca! Nie tu po tobie!” Jednak inny gtos we- wn^trzny go ostrzega.
Musi zdecydowac! Wielu z nas znajduje si^ w podobnej sytuaeji! Ktos, kto przeszedt przez ci^zkie dos'wiadczenia mysli: „Jesli Bög ze mn^ tak post^puje, to nie chc^ rniec z Nim juz nie wspölnego!”. Innego tak bardzo pociqgaj^ przyjemnosci tego swiata, ze stwierdza: „Czemu nie mog^ byc taki, jak inni? Oni tez lamali Boze prawa”.
Stoimy wi^c, jak ten starszy syn i musimy zdecydowac.
Do starszego syna podchodzi ojciec. Pami^taj, ze oj- ciec w tej przypowiesci to sam Pan Jezus. To, co do niego möwi, möwi do wszystkich, ktörzy chc^ Go opuscic.
„MÖJ SYNU...”
Tymi slowami Pan Jezus przypomina nam, do kogo zgodnie z prawem nalezymy. „Moje dziecko”... Jezus ma do nas prawo. A ten, kto od Niego ucieka, buduje swoje zycie na fundamencie zlamanego prawa.
Pan Jezus ma prawo do nas. Ma nawet podwöjne prawo. Po pierwsze, stworzyi nas i powolal do zycia. To On daje nam zycie, oddech. Dlatego do Niego nalezymy. Po drugie, wykupil nas. Zaplacil za nas najwyzsz^ cen^, zaplacil swoj^ krwi^, ktör^ za nas przeial. „Zostaliscie kupieni za wysok^ cen^”, möwi Boze slowo (por. 1 Kor 7:23). Tak wi^c jedynie On ma prawo polozyc na nas swo)3 r^k^ i powiedziec: „Nalezysz do mnie”.
Jest piosenka dla dzieci o malym Jasiu, ktöry chcial byc samodzielny i uciekl od swoich rodzicöw: „Maly Jas calkiem sam uciekl dzis w daleki swiat...”.
Wielu lekkomyslnie odchodzi od swojego Zbawiciela. To bardzo smutne.
Dotqczam swöj glos do proroka Izajasza, ktöry si^ skarzy: „Bydl^ zna swojego wlasciciela, a osiol zlöb swoich panöw, Izrael natomiast Mnie nie zna, möj lud Mnie nie rozpoznaje” (Iz 1:3). Czlowiek, ktöry odwraca si^ ple- cami do swojego Pana, Jezusa, jest glupszy niz osiol i wöl, möwi Slowo Boze.
Osiol, ktöry ucieka swojemu panu, znajdzie wkrötce innego wlasciciela. Podobnie czlowiek bez Jezusa znajduje innych panöw. Co tu duzo möwic, wystarczy rozejrzec si^ dookofa, a znajdziesz wystarczaj^c^ ilosc przykladöw ta- kiego zachowania.
„Moje dziecko”, möwi ojciec. Pan Jezus nie jest su- rowym panem. Sw^ przebit^ dlon kladzie na ramionach wahajqcego si^ czlowieka i möwi: „Jestes moim dziec- kiem. Nie mozesz temu zaprzeczyc. Wyznaj to i ciesz si^
„Ty zawsze jestes ze mn^”
Ojciec przypomina synowi minione lata. „Spöjrz”, möwi, „twojego mlodszego brata nie byto ze mnq. Ile bölu i nie- szcz^scia przez to doswiadczyl. Ty jednak byles caly czas ze mnq”. Przypomina tym samym synowi rözne pi^kne chwile sp^dzone w rodzinnym domu, gdzie panowaly po- köj i radosc.
Kto chce opuscic Pana Jezusa, powinien byc s'wia- domy tego, co zostawia. Moze miales wierz^c^ mam?. Pami^tasz, jak uspokajalo si^ twoje serce, gdy spiewala z Tob^: „Poniewaz jestem owieczkq Jezusa, ciesz^ si^, ze mam takiego dobrego Pasterza...”? Chcesz wi^c zostawic tego dobrego pasterza i znalezc sobie w swiecie wlasne pastwiska?
Pami^tasz, jak podczas konfirmacji stales przy ol- tarzu spiewaj^c: „Nie chc^ w innym miejscu byc, niz w milosci Twojej Jezu!”? Twoje serce bilo radosnie, spiewates to szczerze. Czy to juz nieaktualne? Czy upo- mni ci^ twoje sumienie, gdy odrzucisz to konfirmacyjne
wyznanie?
Moze byles w chrzescijanskiej grupie miodziezowej i radosnie spiewales piesni Jezusowi. Czules, ze to wlasnie Jezus przynosi radosc i rozjasnia twoje zycie. Znalazles si^ w trudnej sytuacji, twoje serce bylo przybite i zasmu- cone. Wiedziates, gdzie szukac pomocy. Znates Mistrza Pomocy! Jak^ ulg? czules, gdy pobiegles do Niego!
Czy nie powinnismy przyznac, ze najlepsze, najcen- niejsze chwile w naszym zyciu byly wtedy, gdy bylismy razem z Jezusem?
„Moje dziecko, ty zawsze jestes ze mn^”, möwi ojciec. Zapytam wi^c: „Chcesz to wszystko zostawic? To juz nie ma znaczenia? Czy wiesz, na co chcesz zamienic swoj^ przeszlosc?”.
Co zamiast Jezusa? Gdy dokonasz wymiany, Jezus moze powiedziec: „Juz nie jestes ze mn^”. Na wieki bez Jezusa! Na wieki z dala od Niego! Opuszczony i odrzuco- ny przez Boga na wieki. To pieklo!
Oby kazdy, kto odwraca si$ plecami do Jezusa, uswia- domil sobie o jak^ stawk^ toczy si^ gra, ze chodzi o niebo albo piekio. Kto to zrozumie, b^dzie mögl powtörzyc za Asafem: „Przeciez ja zawsze jestem z Tob^, Ty uj^tes mojq prawic^” (Ps 73:23).
„I WSZYSTKO MOJE JEST TWOJE”
Ojciec stoi przed swoim starszym synem, ktöry chce odejsc, i möwi: „Nie powinienes odchodzic, lecz dopie- ro teraz prawdziwie wröcic do domu. Skarzysz siq, ze nie dalem ci kozl^tka, zebys mögl swi^towac z przyjaciötmi.
Synu, to przeciez zalezalo tylko od ciebie. Ty po prostu nie byles naprawd^ w domu. Inaczej wziqlbys je sobie. Przeciez to, co moje, jest tez twoje”.
Tak wielu ucieka od Pana Jezusa, gdyz s^dz^, ze ni- gdy nie od Niego nie dostali. Jes'li tak jest rzeczywiscie, to wina lezy po naszej stronie. To oznacza, ze tak naprawd^ nigdy nie mielismy relacji z Jezusem.
Zobacz, co oferuje nam Syn Bozy: „Co moje jest twoje”. Te stowa znajdujemy jeszcze w jednym miejscu w Biblii, gdy Pan Jezus zwraca si$ do Boga: „I wszystko moje jest Twoje, a Twoje — moje” (J 17:10). Tak wi^c cate bogaetwo Boga nalezy do Syna Bozego, a On möwi do nas: „Co moje jest twoje”.
Gdy przyjmujemy to w wierze, stajemy si^ spadkobier- cami samego Boga. To jest wlasnie Ewangelia. W wielu miejscach Biblia mowi nam, ze dzi^ki Jezusowi stajemy si$ dzieemi Boga, a tym samym Jego spadkobiercami.
Möglbym bez konca opowiadac o ogromnym bogac- twie, ktöre do nas nalezy. M^czennicy wiedzieli, dlaczego W0I3 raczej umrzec niz zrezygnowac z wiecznego bogac- twa Dzieci Bozych.
Kazdy kocha to, co chce.
Ja kocham Jezusa, to jest möj cel.
ZAPROSZENIE DO RADOSCI
A nalezalo sif weselic i cieszyc. tk 15:32a (BW)
Czy pami^tasz opis otrzymania przez Mojzesza dzie- si^ciorga przykazan, zawarty w Ksi^dze Wyjscia? Lud starego przymierza zebrat si^ woköl göry Synaj. Pot^zny samotny masyw wyglqdat wyj^tkowo groznie. Z jego szczytu unosil si^ dym, a ciemne chmury, z ktörych rozlegaly si^ grzmoty, zaslanialy cz^sc göry. Blyskawice rozswietlaly niebo, a cala göra trz^sla si^. Wtedy za- brzmial pot^znie glos rogu, a Biblia wyjasnia: „[...] To dlatego, ze Pan zst^pil na ni^ w ogniu...” (Wj 19:18). Przerazony lud stoi z daleka, ale Mojzesz rusza w ciem- nosc i dym, wchodzi na gör^, gdzie Bög przekazuje mu swoje przykazania: „Nalezy tak post^powac...”.
Slowo „nalezy” znajdujemy tez w omawianym w tym rozdziale fragmencie, ale brzmi ono tutaj przyjemnie i zu- pelnie inaczej niz w Starym Testamencie: „Nalezalo si^ weselic i cieszyc”. Czyz nie jest to radosne przykazanie? Przyjrzyjmy mu siq blizej.
Bög odslania swoje serce
Pan Bög ma dla nas dobre rzeczy. Chcialby, bysmy si^ we- selili i cieszyli. Jesli tego nie robimy, nie jest to Jego wina.
On pragnie dla nas dobra. Biblia jest ksi^gq rado- sci. Stwarzaj^c czlowieka Bög umiescil go w pi^knym ogrodzie, a Jego pierwszym przykazaniem bylo: „[...] Z kazdego drzewa tego ogrodu mozesz jesc do woli” (Rdz 2:16). Bog dal czlowiekowi radosc i zapewnil zycie w obfitosci.
To nie wina Boga, ze czlowiek zgrzeszyl i zostal od- dzielony od Niego, ze diabel uzyskat wptyw na ludzi, i ze wraz z grzechem na s'wiat weszlo cierpienie i smierc. Nie, to nie jest wina Boga. On chcial dla nas dobrze.
Nawet dzisiaj, w grzesznym s'wiecie, On wci^z ma wobec nas dobre zamiary. Prawie na kazdej stronie Biblii znajdziemy slowa o tym, ze Bog pragnie, abysmy si^ radowali.
Nienawröceni ludzie tak nie mys'l^. Uwazaj^, ze Bog jest ponury i okrutny, a Jego dzieci traktuj^ jak podejrza- nych oszolomöw. Ewangelia zas, wedlug nich, przygniata i zabiera wszelkq radosc zycia.
Jak slabo znaj^ Bibli^! Przeciez juz w Starym Testamencie czytamy: „[...] Cieszyc si^ b^d^ przed Tob^ tak jak z obfitych zniw, jak cieszq si$ zwyci^zcy, kiedy dziel^ lup” (Iz 9:2). W Nowym Testamencie sly- szymy o chörach anielskich, a Pawel zach^ca wierz^cych: „Radujcie si^ w Panu zawsze! Powtarzam: Radujcie si^!” (Flp 4:4). W nowym przyszlym swiecie „Bog otrze tez wszelkq Iz^ z ich oczu” (por. Obj 21:4). Biblia jest ksit^g^ radosci.
Nie jest to jednak taka radosc, jakq zna swiat. Ta radosc jest podobna do ukrytego skarbu, ktöry trzeba odkopac. Ludzie oczekujt) radosci na zawotanie, jakby mozna jq bylo kupic podobnie jak bilet do kina. Kupujesz, siadasz w sali kinowej i juz j^ masz.
Inaczej ma si^ rzecz z radosci^, ktör^ Bög dla nas przy- gotowal. Uczniowie przezyli najpierw smutek Wielkiego Pi^tku, zanim doswiadczyli radosci ze zmartwychwstania Jezusa. Tylko ten, kto przez szczere opami^tanie pogrze- bal siebie samego w smierci Pana Jezusa, b^dzie si$ w Nim radowai. Wiele trudnosci i przeciwnosci napotykamy na drodze do wiecznej radosci, jaka czeka nas w przyszlym swiecie. „Ci, ktörzy siej^ ze tzami, b^d^ z^c z radosciq!” (Ps 126:5). Bozy plan dla nas zaklada zycie w radosci i pelni nadziei.
DlACZEGO BRAKUJE NAM RADOSCI I NADZIEI?
Starszy syn stoi z ponur^ twarzq przed swoim ojcem. Dlaczego si^ nie cieszy? Poniewaz broni si? przed wolq i planami ojca. Wielu z nas zachowuje si^ podobnie. Nie chcemy przyj^c zamiaröw Ojca wzgl^dem nas.
Zycie finskiej baronowej Mathildy Wrede bylo dla wielu osöb blogoslawienstwem. Pewnego dnia do jej drzwi zapukala cyganka, chc^c jej powrözyc. Baronowa zaprosila j^ do domu, pocz^stowaia posilkiem, a potem powiedziala: „Chciata mi pani powrözyc, ale prosz^ po- zwolic, ze to ja najpierw przepowiem pani przyszlosc”. Spojrzala jej gi^boko w oczy i powiedziala: „Widz$, ze jest pani stworzona, aby byc dobrym i pracowitym czlowiekiem. Ma pani ogromne poklady dobra w sobie. Jednak stoi pani na drodze do zniszczenia swojego zy- cia. Oszukuje i okrada pani ludzi. Nie jest pani z siebie zadowolona i zyje pani w ci^glym strachu. Zgadza si??”. Wtedy dziewczyna zacz^la plakac i powiedziala: „Tak wlasnie jest!”. Wtedy baronowa pokazata jej drog^ do na- wröcenia i zmiany swojego zycia.
Ja tez, podobnie jak Mathilda Wrede, mog^ ci prze- powiedziec przyszlosc. Chodzisz niewlasciwymi drogami i czynisz rzeczy, ktöre nie podobajq si^ Bogu. Oszukujesz i zagluszasz swoje sumienie. Nie mozna zyc nadziej^ i ra- dosci^, gdy ma si^ nieczyste sumienie.
A moze byles prowadzony przez Boga nielatwymi drogami i zbuntowales si$ przeciwko swojemu Panu oraz Jego prowadzeniu? W takim stanie röwniez nie ma miej- sca na radosc i nadziej^.
Mozliwe tez, ze jestes podobny do starszego syna z przypowiesci. Duch Swi^ty od dawna zaprasza ci^ do krölestwa laski, ale ty wci^z si$ bronisz. Sam chcesz wy- kazac siq swoj^ sprawiedliwosci^. Nie potrzebujesz krwi Jezusa.
Kto opiera si$ dzialaniu Ducha Swi^tego, nie zostanie napelniony radosci^ i nadziej^.
Jak stac si^ czlowiekiem radosnym I PELNYM NADZIEI?
Nasz tekst daje jasn^ odpowiedz: Jedynie przez Bozq la- sk^, ktöra zostala nam dana w osobie Jezusa Chrystusa.
Slowa z przypowiesci moglibysmy doslownie prze- ttumaczyc: „Musimy si^ cieszyc!”. Z jakiego powodu? Poniewaz syn marnotrawny wröcil do domu. Jak siq nie cieszyc, gdy widzimy, ze Boza laska w Jezusie przyjmuje i przemienia zgubionego grzesznika?
O ilez wi^ksza jest radosc i nadzieja, gdy doswiadczamy tego osobiscie! Im jestem starszy, tym bardziej to doce- niam. Prawdziwej rados'ci nie dadz^ nam przemijaj^ce dobra tego swiata ani swiadomosc solidnego wypelniania naszych obowiqzköw. Wieczn^ radosc opisal autor poniz- szego wiersza:
Doswiadczylem litosci,
Ktörej nie byJem wart.
To cud, ktörego nigdy
Nie pragn^lo moje dumne serce.
Teraz to rozumiem I wychwalam mitosierdzie.
Ta radosc pozostaje z nami w najtrudniejszych sytuacjach, towarzyszy nam tez w godzinie smierci.
W czasie drugiej wojny swiatowej zgiru\t jeden z rao- ich znajomych. Dowödca przekazai nam jego ostatnie slowa: „Smierc nie jest straszna, gdy idziemy przez zy- cie z Jezusem i jestesmy z Nim pojednani”. taska Boza w Jezusie uszcz^sliwia nas i daje radosc oraz nadziej^, na- wet gdy umieramy.
Nauczyc si^ weasciwie patrzec
Bo widzisz, ten twöj brat byi martwy, a jednak ozyl.
Lk 15:32b
Pan Jezus przyszecU do Betsaidy. Z wszystkich stron napieral na Niego ttum ciekawskich, potrzebuj^cych po- mocy, szukaj^cych uzdrowienia ludzi. Przynosz^ wi^c do Niego slepego m^zczyzn^: „Panie, uzdröw go!”. Wszyscy wyci^gaj^ szyje, ciekawi, co si^ stanie. Wdrapuj^ si^ na mur, zeby lepiej widziec. „Darmowy pokaz czaröw” - mysl^ byc moze.
Pan Jezus bierze s'lepego za rqk^ i wyprowadza poza wies. Wszyscy spogl^dajq za nimi. Pan Wszechswiata uj^l biednego, upadlego czlowieka za r^k^ i prowadzi go do odosobnionego miejsca. Potem kladzie r^ce na oczy nie- widomego. „Czy widzisz cos?”, pyta. Slepy otwiera oczy, przez jego twarz przebiega usmiech. Swiatlo zaczyna do- cierac do jego oczu. Spogl^da na drog£, ktör^ nadchodzi tlum. Widzi postacie, choc niewyraznie. „Dostrzegam ludzi. Widz$, jak chodz^, przypominaj^ mi drzewa”, möwi Jezusowi. Dia Pana Jezusa to za malo. Czlowiek powinien widziec wyraznie! Taka jest Jego wola. Jeszcze raz naklada r^ce na oczy slepca i teraz niewidomy widzi juz wszystko: ludzi i swojego Uzdrowiciela, ktöry przed nim stoi (por. Mk 8:22-26).
My tez powinnismy widziec wyraznie — w znaczeniu przenosnym. Nasz tekst jest wlasnie tak^ pröb^ nauczenia nas wlasciwego, wyraznego widzenia.
Popatrzmy jeszcze raz na caly kontekst omawianego wersetu. Przed bram^ domu stoi starszy syn. Jego twarz jest ponura, a w sercu panuj^ zal i pogarda dla irdodszego brata: „Tyle zamieszania przez niego! Najpierw opuszcza dom, trwoni caly maj^tek, teraz wraca jak zebrak! A oj- ciec wyprawia jeszcze przyj^cie na jego czesc!”.
Wtedy przed zagniewanym starszym synem staje oj- ciec i przerywa ten potok mysli. „Przeciez to twöj brat”, möwi, „ a ty nawet nie wiesz, ile on wyderpiak Byj umar- ty, a ty nie zauwazytes', co si$ z nim stalo: ozyl!”
W ten sposöb Zbawiciel uczy nas patrzec na innych we wlasciwy sposöb. Wci^z postrzegamy podobnie jak slepiec, ktöry ludzi widzial jakby byli drzewami. Widzimy ludzi, kolegöw, przyjaciöl, sqsiadöw, wrogöw... Jezus möwi: „Powinienes widziec ich jako braci i siostry. Powinienes tak na nich patrzec, zeby twoje serce plakalo, ze umieraj^ i cieszylo si$, gdy wracaj^ do zycia”.
Kain powiedzial: „Czy ja mam byc strözem moje- go brata?” (por. Rdz 4:9). Wszyscy tak samo myslimy. Wszyscy jestesmy Kainami.
Spotkalem kiedys starszego m^zczyzn^. „Co u pana slychac?”, zapytalem. „Jestem taki samotny”, odpowie- dzial. Tymczasem w tym samym bloku mieszkalo jeszcze okolo pi^cdziesiqt osöb. Nikt nie zauwazyl, ze obok nich mieszka ich samotny brat.
Zdatem sobie spraw^ z tego, jak nieudolnie patrzymy na siebie, gdy pewien mlody czlowiek odebral sobie zycie. Nikt nie wiedziat, dlaczego. Ani rodzice, ani przyjaciele, ani duszpasterz. Czy nikt nie dostrzegl, jaki ciliar nosil w ukryciu? Niestety, kazdy byi zaj^ty tylko sob^ samym.
Spojrzec wyraznie na czlowieka! Obysmy si^ tego nauczyli! Moze ten zaciekly wrög Jezusa jest po prostu zagubionym „synem”, ktöry nie umie znalezc drogi do domu? Moze twöj cyniczny s^siad ma serce glodne milo- sci, ktöre wci^z doznawalo rozczarowan?
„To twöj brat”, möwi ojciec w przypowiesci. „Gdybys go kochak dostrzeglbys jego przeszle cierpienie i obecn^ przemian^”. Gdybys go kochak.. Tylko ten, kto kocha, widzi wyraznie drugiego czlowieka.
Znam Kogos, kto kocha nas bezgranicznie. Dlatego calkowicie nas rozumie, zna nas do gl^bi. Tym Kims jest Jezus, Syn Bozy, ktöry nazywa nas bracmi.
WtASCIWIE PATRZEC NA SWIAT
Syn marnotrawny wyruszyl w daleki swiat, ale nie ten stworzony przez Boga, lecz ten uksztaltowany r^kami czlowieka. Nie zachwycal go wschöd slonca ani kropel- ki rosy na trawie, pi^kne doliny poros'ni^te lasami, pola dojrzalych zböz, nad ktörymi unosi si^ spiew slowika. Pociqgalo go cos zupelnie innego: wielkie miasto, seks, restauracje, zabawa, kino, towarzystwo do kieliszka. Kolorowy swiat przyjemnosci!
Nigdy nie pytal ojca o opini^ o takim swiecie, a szko- da. Uslyszalby, gdyby zechcial sluchac, ze ten swiat jest grobem. „Twöj brat byl umarly”, möwi ojciec. Czy kie- dykolwiek w ten sposöb patrzylismy na swiat woköl nas?
Ludzie czuj^ si^ wazni, odkrywajqc stale cos nowe- go. Najnowsza moda, nowe trendy w czesaniu wlosöw, najnowsze przeboje, a ten ostatni film! Tyle si^ dzieje dookola! Obserwuj^ jeden drugiego, szukajq uznania i podziwu. T^skniq za relacjami. W mi^dzyczasie troszcz^ siq o byt. Kazdy gdzies przezywa swoje tragedie. Brakuje im czasu na sen, musz^ stale byc na biez^co. Nie ma mowy o odpoczynku nawet w niedziel^!
Ten swiat jest jak zywe srebro! A tu nagle pojawia si^ Boze Stowo, usuwa wszystko z drogi i oznajmia: Wszyscy oni martwi w swoich grzechach i wystqpkach, z dala od Boga. Umarli ludzie, martwi dla Boga, nap^dzani dzielami smierci. „Ten twöj brat byt umarly”.
Biblia ostrzega: „Nie kochajcie swiata” (1 J 2:15). Ludzie oburzajq si^ wtedy: „Co to za ksi^ga, ktöra tak nie- nawidzi swiata?”. Cöz na to odpowiemy? Biedny swiecie! Zaden czlowiek tak ci^ nie kocha, jak wtasnie chrzes'cija- nie. Wstawiamy si^ nawet za tob^ u Boga, ale nie podoba nam si$ twoje post^powanie. Pan Jezus nauczyl nas pa- trzec wlasciwie na ten swiat. Kto przyswoil sobie t^ lekcj^, ten slyszy slowo: „Nie kochajcie swiata”. Jak mozna ko- chac smierc i wszelkie jej przejawy, gdy poznalo si$ zycie? To zycie jest w Synu, ktöry pojednal nas z Bogiem.
Wlasciwie oceniac moc Boz^
Ojciec z naszej przypowiesci ilustruje przemian^, jaka dokonala si^ w mtodszym synu uzywaj^c mocnego okre- slenia: „Byt umarly i ozyi”.
Ewangelia laski Bozej w Jezusie, ozywia umarlych!
Chcqc zrozumiec biblijny j^zyk Pisma Swi^tego, musi- my zmienic myslenie. Smierciq nazywamy stan, w ktörym serce ludzkie przestaje bic. Jednak Boze Slowo möwi, ze taka s'mierc nie jest istotna. Gdy umiera cielesny czlowiek, nie ma to wi^kszego znaczenia, gdyz on juz i tak byl mar- twy dla Boga. Teraz pozostal mu ostatni krok — stanze przed s^dem Bozym.
Kiedy umiera dziecko Boze, pojednane ze swoim Stwörcq, to wlasdwie tez nie ma to znaczenia. Zyskuje ono teraz wieczne zycie w calej pelni.
Czym jest wi^c wedlug Biblii smierc? Smierc jest na- turalnym stanem nienawröconego grzesznika. Jestesmy martwi z natury w naszych grzechach, przewinieniach i uczynkach rozumu, aie nasz tekst möwi, ze mozemy zostac ozywieni przez ewangeli^ iaski Bozej objawionej w Jezusie. Ta Ewangelia jest najwiqkszq mocq. Apostol Pawel napisak „Nie wstydz^ si^ bowiem dobrej nowiny - jest w niej moc Boza” (Rz 1:16). W oryginale greckim uzyto tu slowa dynamis. To slowo oznacza takze dynamit. Swiat ma swöj dynamit, ktorym zabija, a my mamy dynamit, ktory ozywia.
Obysmy wlasdwie zrozumieli Ewangeli^! Moze na pölce w twoim domu stoi gdzies Pismo Swi^te w pi^knej czarnej oprawie, ze zloconymi brzegami. Traktujesz je jak troch^ staromodnq, ale godn^ szacunku ksi^zk^. Swietnq ksi^zk^ religijnq dla dzieci albo zrödto pocieszenia dla sta- ruszköw. Jestes w bl^dzie! To przeciez „dynamit”, ktory ozywia zatwardziale, martwe serca i przemienia je w ta- kie, ktore spiewaj^ wraz ze swi^tymi:
Möj Jezus jest mym zyciem
Moim dzialem i zyskiem;
Chc£ Go wielbic,
Gdyz zyj$!
PRAWDZIWA N^DZA I RZECZYWISTA POMOC
Byl zgubiony, lecz odnalazt sif.
Lk 15:32c
Biblia opowiada histori^ kröla Saula, ktörego przeslado- walo przekonanie, ze pasterz Dawid chce go pozbawic tronu. Cale swoje zycie Saul zmagal si^ z tymi dr^cz^- cymi myslami. Wci^z wyruszal ze swoimi zolnierzami, zeby schwytac Dawida. Gdyby ktos go spytah „Krölu, dlaczego jestes taki zdenerwowany i przygn^biony?”, od- powiedziatby z pewnosci^: „Moje zmartwienie ma na imi^ Dawid”.
A najciekawsze w calej tej historii jest to, ze Dawid nie chcial Saulowi zrobic nie zlego. Problemem Saula byl fakt, ze Bog go cdrzucil. Stracil swoj^ „ojezyzn?” w Zywym Bogu. Niestety, on sam nie dostrzegal tej przyczyny.
Ilu ludzi podobnych jest do Saula? Narzekaj^ na to i tamto, skarzq si^ na rözne bol^czki, ale nie widz^ praw- dziwego problemu w swoim zyciu i nie mogq uzyskac odpowiedniej pomocy.
Prawdziwym problemem
JEST DUSZA POZBAWIONA OJCZYZNY
W naszej przypowiesci ojeiee jednym zdaniem streszcza cal^ histori^ syna marnotrawnego: „Byl zgubiony, lecz odnalazt si^”.
Zajmijmy siq pierwsz^ cz^sci^ tego zdania: „Byl zgu- biony...” Wyruszaj^c z radosci^ z rodzinnego domu w daleki swiat, mlody czlowiek nie pojmowal pocz^t- kowo, co to b^dzie oznaczalo dla jego zycia, ze staje si^ obywatelem pozbawionym ojczyzny. Gdy wci^z dyspo- nowal maj^tkiem otrzymanym od ojca, nie odczuwal zadnego dyskomfortu i nie zdawa! sobie sprawy ze swo- jego polozenia.
Jednak pieni^dze si^ skonczyly. I nagle zrozumial: Nie mam domu! Nadszedl wieczör, potem noc. Wszyscy wra- cali do swoich domöw. Ptaki ukladaty si^ do snu w swoich gniazdach. A syn marnotrawny stal sam na drodze: „Nie wracam do domu. Juz go nie mam”.
Potem nadeszla zima. Zimne wiatry przegonily wszystkich do cieplych domöw, do rozpalonego ognia. Zbuntowany syn stal na zewn^trz, marzl i cierpial. Prawdziwe staly si^ dla niego slowa piosenki: „Kruki od- latuj^ do miasta, wkrötce spadnie snieg. Biada temu, kto nie ma domu!”.
To wlasnie jest obraz duszy pozbawionej swojej ojczyzny. Domem naszej duszy jest poköj z Bogiem. A pokoju z Bogiem mozemy doswiadczyc jedynie przez Pana Jezusa, poniewaz dziqki Jego smierci otrzymujemy przebaczenie grzechöw i usprawiedliwienie. Tak wi^c jedynym praw- dziwym domem dla duszy jest bycie blisko Zbawcy. Ten, kto nie moze nazwac Jezusa swoim Panem i Zbawicielem, jest w rzeczywistosci czlowiekiem bezdomnym.
Straszna jest ta wewn^trzna bezdomnosc wsröd ludzi i narodöw, ktöre odrzucajq Ewangeli^. Ich los przypomi- na los syna marnotrawnego. Pocz^tkowo nie zauwazajq swojej sytuacji, gdyz majq jeszcze majatek od ojca. Jakies wspomnienia na temat Boga i Jego milosci. Pami^taj^ Boze przykazania, w ich pami^ci zyjtj jeszcze obrazy ro- dziny chrzescijahskiej i wyznawanych przez niq wartosci. Ale to szybko idzie w zapomnienie i wtedy jawna staje si^ bezdomnosc takiej duszy.
Jak wiele dusz pozbawionych domu jest na swiecie! Takze posröd nas. Ludzie bez Jezusa s^ narazeni na zycie poza domem. „Nie mog^ wröcic do domu...” - to jest nasz prawdziwy problem.
RZECZYWISTA POMOC: POWRÖT DO DOMU
Czy widziales kiedys czlowieka szcz^sliwego w kazdej dziedzinie swojego zycia? Musielibysmy dlugo takiego szukac, prawda? Kazdy ma jakies problemy i kazdy gdzie indziej szuka pomocy.
Jeden powie: „Pomogloby mi, gdybym dostal wi^- cej pieni^dzy”, a inny: „Gdybym byl zdrowy”, albo: „Gdybym mial prac?” i tak dalej.
Czy spelnienie tych zyczeri moze uczynic nas szcz^sliwymi? Z pewnosci^ nie. Ledwo otrzymamy od- powiedni^ pomoc, juz pojawiajq siq nowe trudnosci, potrzeby, zyczenia.
Istnieje tylko jedna rzeczywista pomoc dla nas - gdy nasza dusza wraca do domu. „Byl zgubiony, lecz si$ od- nalazt”. Tak ojciec podsumowal histori^ swojego syna: „Odnalazt si^”. A wi^c jest to mozliwe, zeby bezdomna dusza wröcila do domu.
Dostatem kiedys bardzo poruszaj^cy list od mlode- go zolnierza. Wspominal w nim nasze spotkanie w 1938 roku, gdy byl nieszcz^sliwym, uwiklanym w grzechy czlowiekiem. Oto, co napisal dalej: „Gdy w kohcu w 1939 roku, po poltorarocznej wewn^trznej walce, oddalem moje zycie Jezusowi jako Panu i Zbawcy, statem si$ szcz$- sliwym czlowiekiem. Wlasciwie to On mnie odnalazl i uczynil swoj^ wlasnosci^. Od tej pory doswiadczam, ze to On daje mi zwyci^stwo przez Jezusa, naszego Pana” (por. 2 Kor 2:14).
Byl rok 1931. Podrözowalem po Ameryce. Lubi^ podrözowac i przezywac rözne przygody. Jednak za- wsze przed oczami mojej duszy mam ten moment, kiedy wracam do ojczyzny, jad^ z Bremerhaven do Bremy. W poci^gu gor^co i tloczno, ale nie szkodzi, juz jestem we wtasnym kraju. Kazde drzewo, kazdy klomb cieszq oczy. Te zapachy, ten j^zyk! Wreszcie jestem wsröd ludzi, ktörzy möwi^ znajomym j^zykiem.
Jest cos wspanialego w powrocie do domu! Zolnierze wracaj^cy z wojny wiedz^ to bardzo dobrze. A co dopiero, gdy bezdomna dusza powraca do Pana Jezusa, do swego Zbawcy i Uzdrowiciela! Caly swiat nie ma do zaoferowa- nia nie rownie cennego. „Moim przeznaczeniem jest byc w domu z Jezusem, a nie na zewnqtrz”.
Prawdziwy pomocnik: Jezus
Troch^ przekr^cilem tekst, möwi^c, ze „byl zgubiony, ale wröcil do domu”. Gdy przeczytamy dokladnie, widzimy, ze: „Byl zgubiony, lecz odnalazl siq” i wtedy cala wypo- wiedz nabiera wyj^tkowej glqbi.
Nasze zgubienie i nasza bezdomnosc s^ tak ogromne, ze nikt z nas nie jest w stanie sam zawröcic, aby szukac domu ojea. Czlowiek cielesny jest przeciez martwy.
Jednak Bög troszczy si^ o nas w Jezusie. Idzie za nami, szuka nas i przyjmuje nas dzi^ki swojej lasce.
„Byl zgubiony, lecz si^ odnalazl” - tak dzieje si? do- piero od tego momentu, gdy pojawit si$ Ten, ktöry opowiedziaf przypowiesc: Jezus, Syn Bozy. Dopiero, gdy umari na krzyzu za grzeszniköw, gdy zmartwych- wstal, wtedy umozliwit to, by ta historia stala si$ nasz^: „Byt zgubiony, lecz siq odnalazl”.
Brakuj^ce zakonczenie
To dobrze, ze bawimy sif i cieszymy, bo widzisz, ten twöj brat byl martwy, a jednak ozyl, byl zgubiony, lecz odnalazl sif.
Lk 15:32
Möj znajomy ma ciekawy sposöb czytania powiesci przygodowych. Po przeczytaniu pierwszych dziesi^ciu stron zaglqda na ostatni^ stron^, zeby zorientowac si^, jak konczy si^ cala historia. Gdy stwierdzi, ze konczy siq pozytywnie i bohater bfdzie uratowany, wtedy wraca spokojnie do lektury.
Wyobrazmy sobie, ze dostalby do przeczytania przy- powiesc o synu marnotrawnym. Jak bardzo by si^ zdziwil, gdyz ta opowiesc nie ma zakonczenia! Mögtby dlugo szu- kac, ale bez skutku. Dose diugo zajmowalismy si^ analiz^ tej opowiesci i odkrywalismy w niej wiele niezwyktych ukrytych tresci. Najbardziej jednak niezwykle jest to, ze historia ta nie ma praktycznie zakonczenia. Dlaczego Pan Jezus nie opowiedzial jej do kohea? Czy brakuj^ce zakonczenie cos znaczy?
OZNACZA PYTANIE SKIEROWANE DO FARYZEUSZY
Ludzie zastanawiali siq, kirn jest Jezus. Najczqsciej nie umieli odpowiedziec na to pytanie, gdyz tylko jedna gru- pa ludzi moze zrozumiec, kirn On jest: sq to ci, ktörych nicspokojne sumienia t^skniq za wybaczeniem i pokojem z Bogiem. To grzesznicy, ktörzy pragn^ byc swi^ci. Oni rozumiejq: Jezus jest Zbawicielem grzeszniköw.
Bardzo wyraznie möwi o tym poczqtek 15. rozdzialu Ewangelii Eukasza: „Garn^li si? do Niego wszyscy celnicy i inni grzesznicy, aby Go sluchac” (Lk 15:1).
Möwienie o grzechu, opami^taniu i lasce zawsze de- nerwowato ludzi polegaj^cych na wlasnej sprawiedliwosci. Tak jest dzisiaj i tak tez byto dawniej. W naszym tekscie pojawili si^ faryzeusze i „szemrali”, möwi^c o Jezusie: „Ten czlowiek przyjmuje grzeszniköw i jada z nimi” (Lk 15:2).
Na to Jezus opowiada im przypowiesc o ojcu i dwöch synach. Mlodszy zaz;\dat od ojca swojej czqsci rnajqt- ku, a gdy j^ otrzymal, opuseil rodzinny dom i wyruszyl w daleki swiat. Tarn roztrwonil wszystko prowadz^c hu- laszczy tryb zycia. Cierpiat bied^ i glöd i musial pracowac jako pastuch swin, ale wyrwat si^ z tego potozenia, wy- znal swöj grzech i zostal przyjqty przez ojca. Gdy möwil te slowa, wszyscy celnicy i grzesznicy przysluchiwali si^ uwaznie i kiwali glowami ze zrozumieniem: „Tak, to hi- storia o nas! Jestes'my przyj^ci, zaakceptowani!”
Jezus kontynuowal: Tarn jest jeszcze starszy brat. Wraca z pola, slyszy giosnq muzyk^ oraz spiew i wola slu- g^: „Co si^ tarn dzieje?”. Kiedy dowiaduje si^, ze mlodszy brat wröcil do domu, obraza siq i nie chce wejsc do srod- ka. Wtedy ojciec wychodzi do niego i prosi go: „Cieszmy si^, bo ten twöj brat byl umarly, a teraz ozyl...”.
W tym momencie Pan Jezus przerywa swoj^ opowiesc. Faryzeusze zrozumieli Go doskonale. Odgadli, ze to oni reprezentuj^ postaw^ starszego brata. I teraz oni muszq napisac zakoriczenie tej historii. Musz^ zdecydowac, czy chcq wejsc do krölestwa Bozej taski, czy tez wol^ pozo- stac na zewn^trz. Odeszli i pozostawili kwesti^ bez odpowiedzi.
PYTANIE DO CIEBIE
Przypowiesc o synu marnotrawnym byia cz^stym tema- tem obrazöw wielu malarzy. Dürer przedstawil na jednym z nich mlodszego syna w momencie opamiqtania, gdy kl^cz^c wsröd swin postanawia wröcic do ojca. Natomiast szwajcarski malarz Eugene Burnand pokazat syna wra- caj^cego juz do domu. Jest jeszcze inne malowidlo, na ktörym widzimy ojca wyczekuj^cego powrotu swojego syna. Cal^ seri? obrazöw ilustruj^cych nasz^ przypowies'c pozostawil röwniez Rembrandt.
Dziwi mnie tylko, ze nikt nie namalowal starszego syna. Gdybym byl malarzem, namalowalbym go, jak stoi wyprostowany, dumny, przekonany o wlasnej sprawiedli- wosci. Na jego twarzy rysuje si$ bunt przeciwko temu, co dzieje si^ wlasnie w jego rodzinnym domu, gdzie panu- jq teraz laska i milosc. Przed postaciq syna umiescilbym ojca, ktöry w swej nieskonczonej milosci takze do niego si^ zwraca, prosi go i przekonuje.
Umiesz wyobrazic sobie taki obraz? Teraz juz chyba ja- sne, dlaczego zaden malarz go nie namalowal. Musialby dac starszemu synowi wlasne rysy twarzy.
Historia syna marnotrawnego jest histori^ kazde- go czlowieka, ktöry slyszy Ewangeli^. W^skie drzwi prowadz^ do domu ojca, do krölestwa taski, gdzie rz^- dz^ poköj i radosc w Duchu Swi^tym. Tarn stoi nasz Zbawiciel i zaprasza nas do srodka, a Duch Swi^ty prze- konuje w sercu: „Zaufaj i nasladuj Zbawiciela. Skoricz z t^ zewn^trzn^ przynaleznosci^ do chrzescijanstwa! Nawröc si^ i b^dz pewien swojego zbawienia!”. Jednak zaslepione serce broni si^ i buntuje: „Jestem przeciez wystarczajqco dobry. Kto wie, jakie skutki mialoby takie calkowite od- danie si? Bogu?!”.
Znam wielu stoj^cych przed otwartymi drzwiami, ktörym brak odwagi, by uczynic ten ostatni krok.
Dlatego Pan Jezus nie opowiedziai tej historii do kori- ca. Ty sam swoim zyciem musisz napisac jej zakonczenie. Jezus pyta kazdego z nas: „Co dalej? Czy zrobisz ten ostatni krok, by znalezc si^ w domu Ojca?”.
Jak zakonczyla si^ ta przypowiesc?
Czy wiesz, kiedy zakonczyla si? ta historia? Wtedy, gdy faryzeusze wraz z calym ludern stali przed palacem Poncjusza Pilata, a przed nimi stal m^zczyzna, ktöry kie- dys opowiedziai im tq przypowiesc. Ten, ktöry rysuj^c w opowiesci postac ojca, przedstawil w nim siebie same- go, Pan Jezus. Stal tarn, w koronie z cierni, ociekaj^cy krwi^, um^czony.
Wtedy wlasnie faryzeusze napisali zakonczenie tej przypowiesci. Zawolali: „Ukrzyzuj go!” Taki jest koniec. Starszy z synöw zabil ojca, przybil go do krzyza.
To wstrzqsajqce! Jesli ktos jeszcze wierzy w swiat i w czlowieka, ten jest glupcem.
Ale... - tak, teraz pojawia si^ to wielkie „ale”. Zywy Bög wykorzystuje takze ludzkq nieprawosc, by budowac swoje Krölestwo. Tak wi^c krzyz Jezusa nie jest koricem cierpienia, lecz, jesli wolno mi tak powiedziec, jego po- czykiem. Przez swoj^ smierc Jezus stat si^ prawdziwym ojcem z naszej przypowiesci, ojcem, ktöry przyjmuje zgubionych synöw, gdyz sam poniösi ich winy i dzi^ki temu nabyt dla nich nowe szaty sprawiedliwosci. Powstal z martwych i wyci^ga swoje przebite rqce do grzeszniköw, ktörzy chc^ byc zbawieni.
Wydawnictwo CLC poleca:
365
n r3zy
Dn
Busch
Wilhelm Busch
Jezus naszym przeznaczeniem
Proste, a zarazem gtebokie przestanie Dobrej Nowiny autorstwa niemieckiego kaznodziei. bez- kompromisowego swiadka Chrystusa w czasach nazizmu. Od 50 lat bestseier ewangelizacyjny na catym swiecie!
Wilhelm Busch
Wzrastanie w wierze
Pöjscie za Jezusem Chrystusem zaczyna sie od wiary - zaufania Mu jako Panu i Zbawcy Zas cate zycie chrzescijahskie to wzrastanie w tej wierze, bez ktörej nie mozna podobac sie Bogu. Proste zasady nasladowania Jezusa. zycia chrzesci- jariskiego petnego owocu Ducha Swietego przedstawia popularny kaznodzieja pietystyczny. Wilhelm Busch - autor bestselerowej ksiazki Jezus naszym przeznaczeniem'!
Wilhelm Busch
365 razy On
rozwazania na kazdy dzieh
Jezus trescia i sita chrzescijahskiego zycia w kaz-
dymjego dniu!
Niemiecki pastor i ewangelista, autor bestselera Jezus naszym przeznaczeniem". zaprasza do catorocznej lektury Pisma Swietego wskazujacej na Zbawiciela.
do nabycia w ksiegarniach CLC
www.clc.org.pl
Wydawnictwo CLC poleca:
UHU* 80GU. 00* not NAS Mt fKlCX/SA
KIEDY NIEBO
MILCZY
Ron Dünn Kiedy niebo milczy
Osobista historia pastora, ktöry zmierzyt sie z do- swiadczeniem smierci dziecka, zatobg i depresjg. Ta gtpboka refleksja nad bibLijnymi przyktadami osöb zmagajgcych sie z cierpieniem, smiercia. a nade wszystko milczeniem niebios pozwoli zro- zumiec, ze Bög zawsze jest, nawet wtedy, gdy nie styszymy odpowiedzi na nasze pytania.
■ ®~S| Lydia i Pavel Smilkowie,
M	Marie Frydrychovä
Gdy sie zycie przewraca do göry Hl	nogami
Poruszajace swiadectwo czeskiej chrzescijanki. ktora mimo zdiagnozov. inego raka
-	A'Ob<- 0‘
wierzgcych znalazta poköj i moc do .przejscia ciemnej doliny". To historia o zaufaniu i wierze w Boga. majgcych swg wysokg cenp, ale prowadzgcych do spetnionego zycia. radosci i zwycipstwa nad przeciwnosciami losu. Cierpienia. przesladowania, smierc i zmartwychwstanie Jezusa to Bozy sposöb na ratunek. gdy sie zycie przewraca do göry nogami!
Anita Dittman, Jan MarkeLl Ocalona z piekta Hitlera
Autorka. Zydöwka z Wroctawia, w swojej autobiograficznej ksigzce opowiada o mitosci, wierze. zaufaniu i cudach. jakie staty sie jej udziatem dzipki swiadectwu ludzi, ktörzy w piekle nazizmu i nienawisci rasowej odwazyü sie nasladowac Zbawiciela.
do nabycia w ksiggarniach CLC
www.clc.org.pl
Jezus NASZ4. SZANS4.
WSZYSCY JESTESMY SYNAMI MARNOTRAWNYMI
Bez wzglfdu na to, jakie zycie prowadzimy, prfdzej czy pözniej okazuje si^, ze kazdy z nas jest „synem marnotrawnym”. Dlatego autor tej ksi^zki pomaga nam odczytac znaczenie znanej przypowiesci Jezusa o dobrym, czekaj^cym Ojcu okazuj^cym milosc bez warunkow wst^pnych. Czytaj^c poznamy Boga, ktöry otwiera szeroko swe ramiona, przygarnia i podnosi do godnosci synowskiej kazdego, kto jest gotowy przyznac sif do swych slabosci, duchowego glodu i potrzeby szcz^scia. Ta ewangeliczna przypowiesc moze odkryc najglfbsze pragnienia duszy, wi^c warto poznac i pöjsc za Jezusem do Boga Ojca.
Wilhelm Busch (1897-1966), niemiecki pastor luterahski zwi^zany z ruchem pietystycznym, klad^cym szczegolny nacisk na osobiste nawröcenie, biblijn^ poboznosc i zaangazowanie misyjne chrzescijan. Jego posluga kaznodziejska, audycje radiowe, artykuly i ksi^zki przyniosly mu wielk^ popularnosc nie tylko w Niemczech. Bezkompromisowa postawa wobec hitleryzmu narazila go na przesladowania ze strony nazistow.
Nigdy nie zaniechal zwiastowania Dobrej Nowiny, a ksi^zka jego autorstwa, „Jezus naszym przeznaczeniem”, to nie jedynie polski bestseier.
Patronat medialny: RADIO . <fX
chrzesciJanin.pl
9788364837326